ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.46.0-wmf.21 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 88164 243770 240789 2026-03-30T06:29:11Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||লৱকুশ।|৬১}}</noinclude>{{Playscript|gap=6||সৌৱা যুৱৰাজ আহিবলৈ ধৰিছে ভালেই হ’ল; তেওঁৰ আগত কওঁ তেওঁ যেনে দেখে তেনে কৰক।}} {{center|'''(শত্ৰুঘ্নৰ প্ৰবেশ। )'''}} {{Playscript|gap=6|২য় দূত।|যুবৰাজ, প্ৰণাম।}} {{Playscript|gap=6|শত্ৰুঘ্ন।|দূত, ঘোৰাৰ কি সংবাদ?}} {{Playscript|gap=6|১ম দূত।|যুৱৰাজ, ঘোৰা নিৰ্ব্বিঘ্নে কিমান নদ, নদী পৰ্ব্বতাদি পাৰহৈ আহি শেষত সৌ মুনিৰ আশ্ৰমত দুটা লৰাৰ হাতত বন্দী হৈছে। লৰা দুটিৰ বৰ সাহ; নানা প্ৰকাৰে সিহঁতক ভয় দেখুৱালোঁ, কিন্তু একোক নুশুনিলে। আৰু কলোঁ,—ঘোৰাৰ লগত মহাবীৰ শত্ৰুঘন আহিছে ভালে ভালে ঘোৰা এৰিদে নহলে তহঁতৰ জীৱনৰ ফালে আশা নাই। সিহঁত সেই বোৰ কেৰেপকে নকৰি আমাক মাৰি বলৈহে আহে। আৰু কয়, “যা তহঁতৰ মহাৱীৰ শত্ৰুঘ্নক লৈ আহ, পাৰে যদি আমাৰ হাতৰপৰা ঘোৰা নিয়কহি।” এতিয়া যি উচিত হয় কৰক।}} {{Playscript|gap=6|শত্ৰুঘ্ন।|কোন সেই শিশু দুটি,<br/> কাৰ বা সন্তান?<br/> শিশুক ভুলাই,<br/> নোৱাৰিলি আনিব ঘোৰাটো মুক্ত কৰি?<br/> ঘোৰা এৰি দিবলই<br/> ক গই শিশুক দুনাই;<br/> কৰি আৰু,<br/> শিশু সনে যুজে যদি বীৰ শত্ৰুঘন,<br/> সংসাৰে ৰটিব অপযশ।}}<noinclude></noinclude> ouioblmkpkch2x7xb4giq6vvq5wu64g 104 88165 243769 240791 2026-03-30T06:21:27Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৬২|লৱকুশ ।|}}</noinclude>{{Playscript|gap=6|২য় দূত।|বীৰবৰ! সেই দুটা শিশু নহয়, সাক্ষাত যমহে জানিবা।<br/> সিহঁতৰ কথা শুনিলে কাণত অঙ্গুলি দিব লাগে। বাৰে<br/> বাৰে কয়,| “আমি বীৰৰ সন্তান, শক্তি আছে যদি<br/> যুদ্ধ কৰি ঘোৰা মোকলাই নে?”}} {{Playscript|gap=6|শত্ৰুঘ্ন।|বল তেন্তে, ক’ত সেই শিশু!}} {{Right|[ সকলোৱে প্ৰস্থান। ]}} {{center|'''( লৱকুশৰ প্ৰবেশ। )'''}} {{Playscript|gap=6|ভিতৰত।|জয় মহাবীৰ শত্ৰুঘনৰ জয়।}} {{Playscript|gap=6|লৱ।|শুনা ভাই সৈন্য কোলাহল;<br/> বোধ কৰোঁ,<br/> ঘোৰা হেতু যুদ্ধ সাজে আহে শত্ৰুঘন।<br/> সীতাৰ সন্তান আমি,<br/> নাই ভয় কাৰো প্ৰতি।<br/> যেয়ে হব বিপক্ষ জনাব,<br/> বাহুবলে তাকে আজি সমূলে বধিম।}} {{Playscript|gap=6|কুশ।|দিয়াঁ পদদুলি মোক,<br/> যুজোঁ গই শত্ৰুঘ্ন সমে,<br/> সাৱধাৰে ৰাখাঁ তুমি ঘোৰা!}} {{Playscript|gap=6|লৱ ৷|সৈন্য কোলাহল ক্ৰমে চাপিছে ওচৰ<br/> আহাঁ দুয়ো একে লগে কৰোঁ আক্ৰমণ।}} {{Playscript|gap=6|কুশ।|নেদেখিলা কালি দাদা,<br/> শৰেৰে ঢাকিলোঁ শৰ ম‍ই সূৰ্য্যৰ কিৰণ।<br/> কিন্তু,<br/> সম্বৰিলোঁ শৰ পাচে মাতৃৰ ভয়ত;}}<noinclude></noinclude> b1u337kvojn7hov2j27sf2g6szy21gy 104 88529 243666 241564 2026-03-29T12:06:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243666 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্রেমাৱলী।|৭১}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>কোন কোন সুখ,{{gap|4em}}প্ৰপঞ্চিয়া কহোঁ, {{gap|4em}}দেখিবাহা অদভুত॥ ৩২৮ ইন্দ্ৰ, চন্দ্ৰ, আদি{{gap|4em}} যত দেৱগণ, {{gap|4em}}তাৰা সাধে নব জন্ম। হৈবে পূৰ্ণ অঙ্গ,{{gap|4em}}কবি মন ৰঙ্গ, {{gap|4em}}কৰিবে হৰিৰ কৰ্ম্ম॥ মুক্তি মহা সুখ,{{gap|4em}}নাহি কিছু দুখ, {{gap|4em}}তথাপি শুনা নিদান। পায় দিব্য ৰূপ,{{gap|4em}}জঠৰ স্বৰূপ, {{gap|4em}}বসি থাকে সৰ্ববক্ষণ॥ ৩২৯ কোটি অপেস্বৰা,{{gap|4em}}যদি লাগ লৱে, {{gap|4em}}গন্ধ পুষ্প পৰিধান। তথাপি ভক্তৰ,{{gap|4em}}সঙ্গৰ জানিবা, {{gap|4em}}ৰেণুৰ নোহে সমান॥ ভাৰত জন্মত,{{gap|4em}}সুখ কেন মত, {{gap|4em}}শুনা তুমি মুনিবৰ। ভকত সঙ্গত,{{gap|4em}}ভজিবে কৃষ্ণত, {{gap|4em}}এহি সুখ শ্ৰেষ্ঠতৰ॥ ৩৩০ নৱ বিধ ভক্তি,{{gap|4em}}দশ বিধ সুখ, {{gap|4em}}গুৰু বাক্য শিৰে ধৰি। এৰিয়া কামনা,{{gap|4em}}কৰিবে অৰ্পনা, {{gap|4em}}আসিবেক দেৱ হৰি॥ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> rshddiumdxc5bwwhjsut9g7qhwygfal 104 88530 243668 241565 2026-03-29T12:14:50Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243668 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৭২|ভক্তি-প্রেমাৱলী।|}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>সুখৰ নিদান,{{gap|4em}}শুনা বিদ্যমান, {{gap|4em}}কহো যেন লৱে মতি। ধৰি নৰ দেহা,{{gap|4em}}পূৰ্ণ হৈবে অঙ্গ, {{gap|4em}}প্ৰথমে সুখ সম্প্ৰতি॥ ৩৩১ ভজি নাৰায়ণ,{{gap|4em}}নবাঞ্চিবা আন, {{gap|4em}}সঙ্গ লৈবা ভকতৰ। চক্ষুৱে ভক্তক,{{gap|4em}}কৰ্ণে শুনিবেক, {{gap|4em}}এই সুখ ৰুচিকৰ॥ আপুনি খাইবে,{{gap|4em}}ভক্তক খুৱাইবে, {{gap|4em}}কৃষ্ণ অৱশেষ মানি। হুয়া শুদ্ধ মন,{{gap|4em}}কৰিবে কীৰ্ত্তন, {{gap|4em}}কহিলোঁ সুখ প্ৰমাণি॥ ৩৩২ যৈকে মনে ইচ্ছা,{{gap|4em}} তৈকে যাইবে পাৰে, {{gap|4em}}তেজিব মাত্ৰ আলাস। যিবা বেদ বিদ্যা,{{gap|4em}}শিকিবাক ইচ্ছা, {{gap|4em}}সবেও হৈবে প্ৰকাশ॥ যিবা অৰ্থ বিত,{{gap|4em}}আৰ্জ্জিবে শকত, {{gap|4em}}পাত্ৰ বুজি দিবে দান। দেহা ঐশ্বৰ্যক,{{gap|4em}}অৰ্পিবে কৃষ্ণত, {{gap|4em}}কহিলো সুখৰ থান॥ ৩৩৩ সুগন্ধ চন্দন,{{gap|4em}}বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ, {{gap|4em}}কৰি ৰঙ্গে পৰিধান।</poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 35ao5hbnooevmp0nfimi5vkvi13eu49 104 88532 243675 241567 2026-03-29T12:20:29Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243675 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্ৰেমাৱলী।|৭৩}}</noinclude>{{Block center|<poem>বসি মহা ৰঙ্গে,{{gap|4em}}ভকতৰ সঙ্গে, {{gap|4em}}কৰিবে যশ কীৰ্ত্তন॥ বসি মহা ৰঙ্গে,{{gap|4em}}ভকতৰ সঙ্গে, {{gap|4em}}পাইবে ভকতিৰ লাগ। মুকুতি সুখকো,{{gap|4em}}কিঞ্চিতো নোখোজে, {{gap|4em}}মনে কৰে পৰিত্যাগ॥ ৩৩৪ কৰিয়া যতন,{{gap|4em}}বেহায়া ৰতন, {{gap|4em}}তেজিবেক কামচয়। দেৱত ধৰ্ম্মত,{{gap|4em}}এৰিবে বিশ্বাস, {{gap|4em}}মনে হৈবে সুখময়॥ শুনি মুনিৰাজ{{gap|4em}}পুনু পুছিলন্ত, {{gap|4em}}কৰিয়া মহা মিনতি। কেন কৰ্ম্ম ধৰ্ম্ম,{{gap|4em}}তেজিবেক প্ৰভু, {{gap|4em}}কহিয়োক পশুপতি॥ ৩৩৫ শুনি মহেশ্বৰ,{{gap|4em}}হাসিয়া বোলস্ত, {{gap|4em}}শুনা মুনি বিদ্যমান। ছয়গোট কৰ্ম্ম,{{gap|4em}}মনে নেতেজিলে, {{gap|4em}}ভকতি কৰণ টান॥ প্ৰথমতে দেৱ,{{gap|4em}}ধৰ্ম্মক তেজিব, {{gap|4em}}পুত্ৰ ভাৰ্য্যা আৰু ধন। দেহৰ স্নেহক,{{gap|4em}}এৰিব পুৰুষে, {{gap|4em}}মনে হুইব সাৱধান॥ ৩৩৬ </poem>}}<noinclude></noinclude> gg8r5nd8btqabesveuag1gs7txr9pgj 243676 243675 2026-03-29T12:21:00Z Jyoti Chiring 2949 243676 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্ৰেমাৱলী।|৭৩}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>বসি মহা ৰঙ্গে,{{gap|4em}}ভকতৰ সঙ্গে, {{gap|4em}}কৰিবে যশ কীৰ্ত্তন॥ বসি মহা ৰঙ্গে,{{gap|4em}}ভকতৰ সঙ্গে, {{gap|4em}}পাইবে ভকতিৰ লাগ। মুকুতি সুখকো,{{gap|4em}}কিঞ্চিতো নোখোজে, {{gap|4em}}মনে কৰে পৰিত্যাগ॥ ৩৩৪ কৰিয়া যতন,{{gap|4em}}বেহায়া ৰতন, {{gap|4em}}তেজিবেক কামচয়। দেৱত ধৰ্ম্মত,{{gap|4em}}এৰিবে বিশ্বাস, {{gap|4em}}মনে হৈবে সুখময়॥ শুনি মুনিৰাজ{{gap|4em}}পুনু পুছিলন্ত, {{gap|4em}}কৰিয়া মহা মিনতি। কেন কৰ্ম্ম ধৰ্ম্ম,{{gap|4em}}তেজিবেক প্ৰভু, {{gap|4em}}কহিয়োক পশুপতি॥ ৩৩৫ শুনি মহেশ্বৰ,{{gap|4em}}হাসিয়া বোলস্ত, {{gap|4em}}শুনা মুনি বিদ্যমান। ছয়গোট কৰ্ম্ম,{{gap|4em}}মনে নেতেজিলে, {{gap|4em}}ভকতি কৰণ টান॥ প্ৰথমতে দেৱ,{{gap|4em}}ধৰ্ম্মক তেজিব, {{gap|4em}}পুত্ৰ ভাৰ্য্যা আৰু ধন। দেহৰ স্নেহক,{{gap|4em}}এৰিব পুৰুষে, {{gap|4em}}মনে হুইব সাৱধান॥ ৩৩৬ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> f1pk6ed7p5cq1zm81eb5r4wgtfhd92p 104 88533 243680 241568 2026-03-29T12:27:39Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243680 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৭৪|ভক্তি-প্ৰেমাৱলী।|}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>সকলে সুখৰ,{{gap|4em}}মূল সুখগোট, {{gap|4em}}ভকত সঙ্গ সাক্ষাত। ভকতি বিনাই,{{gap|4em}}নাপায় আন থান, {{gap|4em}}কহিলো মুনি তোমাত॥ এতেকে জানিবা,{{gap|4em}}সবাতো কৰিয়া, {{gap|4em}}ভাৰত শ্ৰেষ্ঠ দেখাইলোঁ। অপ্ৰয়াসে নৰে,{{gap|4em}}পাৱে কৃষ্ণ গতি, {{gap|4em}}বিচাৰি তাতে কহিলোঁ॥ ৩৩৭ আনো ক্ষুদ্ৰ সুখ,{{gap|4em}}যতেক আছয়, {{gap|4em}}স্বৰ্গৰ সুখ পৰ্য্যস্ত। অপ্ৰয়াসে নৰে,{{gap|4em}}সাধিবেক জানা, {{gap|4em}}সুখ পাৱে ভাৰতত॥ আনো নানা থানে,{{gap|4em}}কৃষ্ণৰ ভকতি, {{gap|4em}}লয় লাস প্ৰকাশয়। মহা তীক্ষ্ণত্তৰ,{{gap|4em}}ত্ৰিবিধ ভকতি, {{gap|4em}}ভাৰত মাজে আছয়॥ ৩৩৮ পূৰ্ণ চাৰি পদ,{{gap|4em}}কৃষ্ণৰ ভকতি, {{gap|4em}}ভাৰত মাজে আছয়। অল্প মাত্ৰ ভক্তি,{{gap|4em}}কৰি ভাৰতত, {{gap|4em}}কৃষ্ণৰ স্বৰূপ হয়॥ সুখ দয়া মায়া,{{gap|4em}}ভকতক চায়া, {{gap|4em}}কৰিয়া যশ কীৰ্ত্তন। </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 4awxdz2w8zum6jhluudqfwa2zc5clbu 104 88534 243681 241569 2026-03-29T12:32:06Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243681 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্রেমাৱলী।|৭৫}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>আউৰ কোন সুখ,{{gap|4em}}নিসিজিল তাৰ, {{gap|4em}}কহিলোঁ মুনি কাৰণ॥ ৩৩৯ সপ্ৰেম ভকতি,{{gap|4em}}নোখোজে মুকুতি, {{gap|4em}}যশ মাত্ৰ ইচ্ছা কৰে। পৰম দুৰ্লভ,{{gap|4em}}ভকতৰ সঙ্গ, {{gap|4em}}তাত মাত্ৰ ৰতি কৰে॥ বসি মহা ৰঙ্গে,{{gap|4em}}ভকতৰ সঙ্গে, {{gap|4em}}কৰিব গোপ্য আলাপ। প্ৰেম যায় চৰি,{{gap|4em}}ফুৰয় বাগৰি, {{gap|4em}}দূৰ হোৱে তিনি তাপ॥ ৩৪০ চাৰি বিধ লীলা,{{gap|4em}}সুমৰি কৃষ্ণৰ, {{gap|4em}}প্ৰেম ৰস যায় চৰি। প্ৰাণ কৃষ্ণ বুলি,{{gap|4em}}হাসে খল খলি, {{gap|4em}}আনন্দে ফুৰে বাগৰি॥ ক্ষণে কৃষ্ণ বুলি,{{gap|4em}}নাচে হাত তুলি, {{gap|4em}}পৰম সন্তোষ মনে। তৰিল সংসাৰ,{{gap|4em}}এৰাইলা নিকাৰ, {{gap|4em}}তৰিল যম কৰণে॥ ৩৪১ </poem>}} {{Rule|4em}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 6rdjkxm7dct1wgx4h451jzkzuqnenuf 104 88535 243682 241570 2026-03-29T13:20:53Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243682 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৭৬|ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{center|{{X-larger|ছবি।}}}} {{Block center|<poem>শুনা সমাজিক জন,{{gap|4em}}কৃষ্ণৰ চৰিত্ৰ কথা, {{gap|4em}}ভক্তিসে কেলে শাস্ত্ৰ সাৰ। কালকো মায়াকো জানা,{{gap|4em}}গিলিবাক পাৰে যিটো, {{gap|4em}}আন কোন তাৰ আগে চাৰ॥ ভকতি নভৈলে জানা,{{gap|4em}}ব্ৰহ্মাৰো মুকুতি নাই, {{gap|4em}}কৈলোঁ সাৰ শাস্ত্ৰৰ যুগুতি। দূৰ্লভ জনম পায়,{{gap|4em}}কেনে আছা বাট চাই, {{gap|4em}}কেনে শীঘ্ৰে নকৰা ভকতি॥ ৩৪২ কলি যুগে হৰি নাম,{{gap|4em}}ভকতেও তৰতনু, {{gap|4em}}আক বৃথা কৰা কি কাৰণে। ঈশ্বৰৰ অংশ জীৱ,স্বৰূপ পাসৰা কেনে, {{gap|4em}}জন্ম দিয়া ফুৰা যোনিগণে॥ কৈৰ পুত্ৰ ভাৰ্য্যা ভাই,{{gap|4em}}বাস্তৱত কিছু নাই, {{gap|4em}}আক আশা কৰি আছা মনে। আগতে কিঙ্কৰে ধৰি,{{gap|4em}}লৈয়া যাইবে লীলা কৰি, {{gap|4em}}চাইবেক তবধ নয়নে॥ ৩৪৩ লোকক দেখায়া মাত্ৰ,{{gap|4em}}কিছু হায় হায় কৰে, {{gap|4em}}পাছে তাক ত্যজি চিন্তা থৱে। ঘৰৰ সৰ্ব্বস্ব যত,{{gap|4em}}কিবা আছে কিবা নাই, {{gap|4em}}বিচাৰ কৰিয়া তাক লৱে॥ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> l4cg9b9jqifinypwh0ip5nqku4phxbd 104 88537 243683 241573 2026-03-29T13:29:09Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243683 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|৭৭}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>মুখত অলপ চিন্তা,{{gap|4em}}লোকক দেখায়া জানা, {{gap|4em}}অভ্যন্তৰে মহা ৰঙ্গ মন। ভাল ভাল মৰি গৈল,{{gap|4em}}সবে বস্তু মোৰ ভৈল, {{gap|4em}}ভাৰ্য্যা সমে পাইলে। সবে ধন॥ ৩৪৪ হৰি নাম বিনে জানা,{{gap|4em}}লগৰ সহায় নাই, {{gap|4em}}ইসে তাৰে নৰক যাতনা। হেন নাম হেলা কৰে,{{gap|4em}}যাতনা তাপত মৰে {{gap|4em}}শৰীৰত নাহিকে চেতনা॥ কতো জন মন্দভাগী,{{gap|4em}}ধন লাগি প্ৰাণ এৰে, {{gap|4em}}তাক লাগি ধনে শোক কৰে। নেদিলি নাখালি তই,{{gap|4em}}পোটতে মৰিলোঁ মই, {{gap|4em}}তই যক্ষ হুইৰি অনন্তৰে॥ ৩৪৫ কতো জন দুষ্টমতি,{{gap|4em}}শৰীৰৰ অৰ্থে জানা, {{gap|4em}}অল্প দেৱতাক পূজা কৰে। হাঁহ, ছাগ, পাৰগণ,{{gap|4em}}কাটি দেই অকাৰণ, {{gap|4em}}তাক লাগি বলি শোক কৰে। জানিও পাপিষ্ঠ তই,{{gap|4em}}অকাৰ্য্যে কাটিলি মোক, {{gap|4em}}আপুনি এৰাবি কেন কৰি। মোৰ তেজ পূজ যত,{{gap|4em}}নৰ্ক্ক কুণ্ড হুয়া আছে, {{gap|4em}}তাহাতে থাকিবি তই পৰি॥ ৩৪৬ শুনা আৰু মন্দভাগী,{{gap|4em}}চিন্তা কৰোঁ তোক লাগি, {{gap|4em}}তোক মোৰ কাটিবে লাগয়। </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> n0mrlv4tjaqyui1uin849u21a0igpbc 104 88538 243684 241574 2026-03-29T13:55:41Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243684 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৭৮|ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>আপুনিয়ো ভৈলি নাশ,{{gap|4em}}আমাৰো চিন্তিলি মাৰ, {{gap|4em}}গৰ্ভ নৰ্ক্কে জন্মিবে লাগয়॥ যেতিক্ষণে দেৱহৰি,{{gap|4em}}তেজিয়া বিমুখ ভৈলি, {{gap|4em}}তেতিক্ষণে ভৈলি অপবিত্ৰ। মোৰ মল মাংস যত,{{gap|4em}}শৌচ নিয়া খায়া জানা, {{gap|4em}}মৰি হৈবে নৰকত থিতি॥ ৩৪৭ জানি আন পৰিহৰা,{{gap|4em}}ভকতিক যত্ন কৰা, {{gap|4em}}ভুক্তিসে তাৰিবে যম দায়ী। হেন ভক্তি হেলা কৰা,{{gap|4em}}আত্মঘাত কৰি মৰা, {{gap|4em}}ভক্তি বিনে পৰিত্ৰাণ নাই॥ শুনিয়োক নৰ নাৰী,{{gap|4em}}বোলোঁ চৰণত ধৰি, {{gap|4em}}ভকতিক হেলা নকৰিবা। এৰায়ো কালৰ কেশ,{{gap|4em}}হৈয়ো মাধৱৰ দাস, {{gap|4em}}মহাসুখে সংসাৰ তৰিবা॥ ৩৪৮ মই মহা মুঢ় মতি,{{gap|4em}}নাজানোঁ ভকতি নতি, {{gap|4em}}তথাপিতো খোজোঁ ভক্ত সঙ্গ। হে কৃষ্ণ পদ্মপাণি,{{gap|4em}}মোক সেৱা চোৰ জানি, {{gap|4em}}তথাপি নকৰা আশা ভঙ্গ॥ তুমি হেন দেৱতাত,{{gap|4em}}নভজিয়া মৰিলোঁহো, {{gap|4em}}আপোনাৰ গৰ্ব্বে নষ্ট ভৈলোঁ। এহিসে কাৰণে মই,{{gap|4em}}উপজি উপজি মৰোঁ, {{gap|4em}}আপোনাক আপুনি নাশিলোঁ॥ ৩৪৯ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> p0g7144lrijoh1kcc19nt6oadafyrna 104 88540 243685 241576 2026-03-29T14:14:31Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243685 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|৭৯}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>কৃপা কৰা নাৰায়ণ,{{gap|4em}}মৰসিয়ো দোষগণ, {{gap|4em}}পদতলে পশিলোঁ শৰণ। কৃপালু দয়ালু জানি,{{gap|4em}}শৰণ পশিলোঁ আসি, {{gap|4em}}ক্ষমা কৰা ভৃত্যে কৃপাময়॥ তোমাৰ ভকতে মোৰ,{{gap|4em}}পৰম বান্ধৱ হৈবো, {{gap|4em}}তুমি হৈবা পদ্ম মধু প্ৰায়। মন মোৰ মধুকৰে,{{gap|4em}}চুম্বিবেক নিৰস্তৰে, {{gap|4em}}যেন প্ৰচাৰোক সমুদায়॥ ৩৫০ তোমাৰ ভৃত্যৰ প্ৰভু,{{gap|4em}}ভূতাৰে৷ যে ভৃত্য ভৈলোঁ, {{gap|4em}}মোক নেৰিবাহা দেৱ স্বামী। যদি মই কৰ্ম্ম ফলে,{{gap|4em}}আনো নানা জন্ম পাওঁ, {{gap|4em}}তোমাক যে নপাসৰো আমি॥ এতেক মিনতি কৰি,{{gap|4em}}দান্তে খেৰ তুলি ধৰি, {{gap|4em}}মাগোঁ বৰ তজু চৰণত। নোখোজোঁ স্বৰ্গৰ সুখ,{{gap|4em}}নৰকতো নাহি দুঃখ, {{gap|4em}}তুমি মোক নেৰিবা মনত॥ ৩৫১ যদি মোৰ পাপ ফলে,{{gap|4em}}ৰৌ ৰৌ নৰকে থাকো, {{gap|4em}}তহিতো তোমাক নপাসৰোঁ। হে কৃষ্ণ গুণনিধি,{{gap|4em}}হৌক মোৰ মন সিদ্ধি, {{gap|4em}}এহিমানে বাঞ্চা মই কৰোঁ॥ শুনিয়োক সৰ্ব্বজন,{{gap|4em}}নামেসে পৰম ধন, {{gap|4em}}ফুৰা মুখে ৰাম নাম গায়।</poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> kfh2d6rhlpyawl89h6duyac9uppw3qo 104 88542 243686 241578 2026-03-29T14:22:51Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243686 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৮০|ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|}}</noinclude>{{Block center|<poem>নাম বিনে ত্ৰাণ নাই,{{gap|4em}}ইটো আয়ু বৃথে যায়, {{gap|4em}}ইটো জন্ম সেন্থৰে নপায়॥ ৩৫২ যত দেখা যত শুনা,{{gap|4em}}যিবা কাৰ্য্য মনে গুণা, {{gap|4em}}সৰে মায়া জানিবা নিশ্চয়। নামেসে মোক্ষৰ হেতু,{{gap|4em}}ৰাম নামে বান্ধা সেতু, {{gap|4em}}নামেসে তৰিব ভৱ দায়॥ জানি আন পৰিহৰা,{{gap|4em}}কৃষ্ণ ভকতিক কৰা, {{gap|4em}}কৰা সুখে তৰিবাৰ কাম। কহে মূৰ্খ মুঢ়মতি,{{gap|4em}}বস্তু সাৰ কৃষ্ণ ভক্তি, {{gap|4em}}নিৰস্তৰে বোলা ৰাম ৰাম॥ ৩৫৩ </poem>}}{{Block center/e}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}}{{Block center|<poem>মহেশ্বৰ বদতি শুনিয়ো মুনিবৰ। পৃথিবীৰ সুখ সবাহাতে শ্ৰেষ্ঠতৰ॥ নৱখান বৰিষ পৰম মনোহৰ। সবাহাত কৰিয়া ভাৰত শ্ৰেষ্ঠত্তৰ॥ ৩৫৪ শুনা মুনিবৰ নৱ বৰিষৰ নাম। নৱবিধ ৰুচিকৰ আতি অনুপাম॥ অমুল্য ভক্তিৰ খান ভকত জনৰ। অভক্তেয়ো সুখ কৰে মহা মনোহৰ॥ ৩৫৫ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 88etrvf0hbrtmv9tdw1tv6992rfcfvx 104 88546 243890 241582 2026-03-30T11:27:57Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|৮১}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>ভক্তিৰ মহিমা সুখৰোযে লেখা নাই। ভকতিৰ সুখ মাত্ৰ জানা সমুদায়॥ ভাৰতত ভক্তিহীন জীৱন নিষ্ফল। ইহলোকে পৰলোকে নৰ্ক্কে সে কেৱল॥ ৩৫৬ ভকতৰ ভক্তি লেখা সুখৰ কাৰণ। অভক্তৰ নৰ্ক্ক লেখা স্বৰূপ বচন॥ মায়াত ভক্তিৰ মাজে হোৱয় বিমুখ। উৎপতি প্ৰলয় জাত নাসে গৰ্ভ দুখ॥ ৩৫৭ দক্ষিণে ভাৰত কিংপুৰুষ তাৰ কাছে। তাত অনন্তৰে হৰি বৰিষ যে আছে॥ কেতু, মাল্য, ভদ্ৰ, ইলা, বৃত্ত, মনোময়। ৰম্যক, হিৰণ্যময়, উত্তৰে আছয়॥ ৩৫৮ এই নৱ বৰিষ শুনিলা মুনিবৰ। সবাহাতো অধিক ভাৰত শ্ৰেষ্ঠত্তৰ॥ মহা পুণ্য ভূমি জানা জম্বুদ্বীপখান। স্বৰ্গ সুখ নোহে যাৰ ৰেণুকো সমান॥ ৩৫৯ সাতখান দ্বীপ বেঢ়ি আছয় সাগৰে। ভাৰতৰ কথা কহো শুনা পূৰ্ব্বাপৰে॥ বেঢ়ি আছে চতুৰভিতি লোণৰ সাগৰে। প্লক্ষ নামে দ্বীপ আছে জানা তাত পৰে॥ ৩৬০ তাক বেঢ়ি আছে জানা মধুৰ সাগৰে। কুশ নামে দ্বীপ জানা তাহাৰ উপৰে॥ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 89hkaw49pfani2csk9fgjfmky17kfva 104 88548 243894 241584 2026-03-30T11:33:16Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243894 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|||}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>তাকো বেঢ়ি আছে জানা সুৰাৰ সাগৰে। আছে ক্ৰৌঞ্চ নামে দ্বীপ তাত অনন্তৰে॥ ৩৬১ ঘৃত্তৰ সাগৰে তাক বেঢ়িছে চৌপাশে। শাক নামে দ্বীপ জানা আছে তাৰ কাষে॥ পৰম সন্তোষ যাক দেখন্তে তৃপিতি। দধিৰ সাগৰে জানা বেঢ়িছে চৌভিতি॥ ৩৬২ শাল্মলি দ্বীপক আছে তাত অনন্তৰে। তাকো বেঢ়ি আছে মহা দুগ্ধৰ সাগৰে॥ প্ৰকাশে পুষ্কৰ দ্বীপ তাৰ চাৰি কাষে। তাকো জল সাগৰে চৌভিতি বেঢ়ি আছে॥ ৩৬৩ সাতখান দ্বীপ সাত সাগৰ বহল। নৱখান বৰিষৰ কহিলোঁ সকল॥ লোকালোক পৰ্য্যন্ত পৃথিবী কৈলোঁ থিতি। ইহাত প্ৰকাশ কৰে কৃষ্ণৰ ভকতি॥ ৩৬৪ দৈত্য দানৱ যক্ষ ৰাক্ষস পশুচয়। দ্বীপে দ্বীপে মনুষ্যক থাপিলা নিশ্চয়॥ সবাতো অধিক জম্বু দ্বীপৰ প্ৰকাশ। মহা পুণ্য ভূমি হৰি ভক্তৰ বিশ্বাস॥ ৩৬৫ দেৱঋষি ব্ৰহ্মঋষি ৰাজঋষিচয়। পঢ়ে পঢ়াৱয় শাস্ত্ৰ কৰ্ম্মক নিৰ্ণয়॥ ক্ষত্ৰিয়ে ধৰিলে ক্ষত্ৰি কৰ্ম্মক নিশ্চয়। সাজে অস্ত্ৰ শস্ত্ৰক যুদ্ধৰ কৰ্ম্মচয়॥ ৩৬৬ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> bvx65hg2zizivgg8206ee3cknmpkgl1 104 88551 243898 241587 2026-03-30T11:38:25Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243898 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|৮৩}}</noinclude>{{Block center|<poem>বৈশ্যে ধৰিলেক তাৰ কিৰিষি বাণিজ্য। শূদ্ৰে ধৰিলেক তাৰ যেন কৰ্ম্ম নিজ॥ যাৰ যেন জাতি সেই কৰ্ম্মে দিলে মতি। দেশে দেশে ৰজা ভৈলা কৃষ্ণৰ শকতি॥ ৩৬৭ এহিমতে সৃষ্টিধান কৰি সমাপতি। সবাকো মায়ায়ে পাছে মুহিলা প্ৰকৃতি॥ মোহ হুয়া সৰ্ব্ব জনে নপাৱে চেতন। ভাৰ্য্যা ধন ঐশ্বৰ্য্যক চিন্তে সৰ্ব্বক্ষণ॥ ৩৬৮ সবাকো মায়ায়ে মোহি কৰিলা বিচূৰ্ত্তি। কৰে কৰ্ম্ম কামনাক সাধয় বিভূতি॥ কৰে নানা যজ্ঞ পূজা দেৱক পূজয়। ভকতিৰ চৰ্চ্চা লয় লেশ নকৰয়॥ ৩৬৯ জগত জনক হৰি তাঙ্ক পাসৰিলা। মায়াৰ কাৰণে সবে বিসঙ্গতি ভৈলা॥ ভৈলা জ্ঞান শূন্য লোক মায়াৰ কাৰণ। মায়াক তৰ্ক্কিয়া হেন আছে কোন জন॥ ৩৭০ পৰম গহীন মহা পণ্ডিত সজ্জন। তেসম্বো মায়াত বন্দী নপাৱে চেতন॥ এহি মতে সৃষ্টিখান মায়া জাল পাতি। মহা লীলা ক্ৰীড়া কৰি আছন্ত প্ৰকৃতি॥ ৩৭১ আমি পাছে বুলিলোঁহো প্ৰকৃতিক চাই। কৃষ্ণ আগে সৃষ্টি কথা কহিবে জুৱাই। </poem>}}<noinclude></noinclude> q83iogi09fa4t1fha2jfvf1zi3krvss 104 88553 243904 241589 2026-03-30T11:44:55Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৮৪|ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>মহেশ্বৰ বদতি শুনিয়ো মুনিৰাজ। কহোঁ আবে তোমাত সৃষ্টিৰ এক কাৰ্য্য॥ ৩৭২ কাত হন্তে কোন হুয়া আছে উতপন। তোমাৰ আগত কহো স্বৰূপ লক্ষ্মণ॥ ব্ৰহ্মা নিয়োজিলা গুহ্যত্তম ধৰ্ম্মচয়। নিয়ম সঞ্জম আৰু নানা কৰ্ম্মচয়॥ ৩৭৩ প্ৰকৃতি নিৰ্ম্মিলা আপুনি চাৰি গুণ। আহাৰ মৈথুন নিদ্ৰা আলাস উৎপন॥ বিষ্ণু হস্তে ভৈলা সত্য শৌচ ক্ষমা দয়া। এহি চাৰি যাত থাকে সেহিসে অমায়া॥ ৩৭৪ মোত হন্তে ভৈলা মোহ দম্ভ অহঙ্কাৰ। গৰ্ব্ব সমে চাৰিগোট পৰম দুৰ্ব্বাৰ॥ বিষ্ণুৰ গুণেসে আক মাৰিৰে পাৰয়। আন গুণে আক জানা উন্মাদ কৰয়॥ ৩৭৫ সত্য গুণে হৈবেক বিষ্ণুৰ চাৰি গুণ। ত্ৰেতা দ্বাপৰত মোৰ গুণ উতপন॥ তিনি যুগে হৈবে আন ধৰ্ম্মত বিশ্বাস। পূৰ্ণ ভক্তিগোট হুইবে কলিত প্ৰকাশ॥ ৩৭৬ কলিত ভকত হইবে পূৰ্ণ অৱতাৰ। কহিলোঁ তোমাত ইটো মহাতত্ত্ব সাৰ॥ কলি যুগে যিটো নৰ নভৈলা নিস্তাৰ। আৰু পুনৰপি জানা দেহা নাহি তাৰ॥ ৩৭৭ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> sza60ogv3ry3myi0f285yz65fr0ycue 104 88555 243906 243364 2026-03-30T11:47:07Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243906 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|৮৫}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>তিন জন্ম নৰতনু দেন্ত ৰঙ্গ কৰি। তৰিব কলিত সুখে মোৰ নাম স্মৰি॥ শুনা মুনিবৰ কহোঁ তোমাৰ আগত। অভেদ অৱতাৰ ভক্ত কলিৰ যুগত॥ ৩৭৮ সম্পূৰ্ণ অভেদ ভক্তি কলিৰ যুগত। কহিলোঁ কেৱল ভক্তি তোমাৰ আগত॥ কহোঁ আবে শুনা মুনি ভকতৰ চিন। দেখে কৃষ্ণময় মাত্ৰ সেই উদাসীন॥ ৩৭১ সমস্তে ভূতক দেখে আপোনাতোধিক। সেই উদাসীন মুনি পৰম ৰসিক॥ আৰু কহো ভকতৰ চিন বিপৰীত। হুইব মহা বিপৰীত জানিবা কলিত॥ ৩৩৮ পূৰ্ণ ভক্তি হুইবে জানা কলিত বিদিত। তাতো নানা বহু বিঘ্ন হুইব বিপৰীত॥ কলিয়ে পীড়িবে সত্য ধৰ্ম্ম হুইবে নাশ। ধন ঐশ্বৰ্য্যত হুইবে লোকৰ বিশ্বাস॥ ৩৮১ ৰাজায়ে পীড়িব লোক হুইব বুদ্ধি ক্ষীণ। হুইবে জাতি ভ্ৰষ্ট একে বৈৰ মাত্ৰ চিন॥ মোহ অহঙ্কাৰ গৰ্ব্ব হুইব বিপৰীত। লোকৰ হুইবেক জানা এই চাৰি চিত॥ ৩৮২ হুইবে কামাতুৰ নচাইবেক গুণ দোষ। ধনৰ নিমিত্তে হুইব বহুত আক্ৰোশ॥ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> bq8zinxxza7dceie0y6rxfzdsly1rpv 104 88821 243908 242301 2026-03-30T11:55:08Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243908 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১১৪|ভক্তি-প্রেমাৱলী ।|}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>মহা সূৰ্যমত্তম,{{gap|4em}}যাক নাহি সম, {{gap|4em}}কৃষ্ণৰ মুখৰ বাণী। যিমান শকতি,{{gap|4em}}কহিবোঁ সম্প্ৰতি, {{gap|4em}}ইহাৰ তত্ত্ব বখানি॥ ৫০৫ প্ৰথমতে আদ্য,{{gap|4em}}ভকতি কহিলোঁ, {{gap|4em}}গুৰু সেৱা শিৰোৰত্ন। হুয়া শুদ্ধ মতি,{{gap|4em}}ভজিবা সম্প্ৰতি, {{gap|4em}}কৰিয়া পৰম যত্ন॥ কায়, মন, বাক্য,{{gap|4em}}শৰীৰ সহিতে, {{gap|4em}}অৰ্পিবা গুৰু পাৱত। পুত্ৰ ভাৰ্য্যা ধন,{{gap|4em}}যতেক ঐশ্বৰ্য্য, {{gap|4em}}সমৰ্পিবা শুদ্ধ মত॥ ৫০৬ গুৰু পৰম ব্ৰহ্ম,{{gap|4em}}কেৱলে জানিয়া, {{gap|4em}}মনে হুইবা নিৰাময়। মই নিজ গুৰু,{{gap|4em}}সেই মোৰ শিষ্য, {{gap|4em}}তাহাতে গৈলোঁ বিক্ৰয়॥ শুনা প্ৰাণ সতী,{{gap|4em}}কহিলোঁ যুগুতি, {{gap|4em}}মই গুৰু স্বৰূপত। মনুষ্য ঘটত,{{gap|4em}}থাকি নিজ ৰূপে, {{gap|4em}}প্ৰবৰ্ত্তাও ত্ৰিজগত॥ ৫০৭ তাত পাছে ভক্তি,{{gap|4em}}নিৰুপিয়া কহোঁ, {{gap|4em}}শুনা তুমি প্ৰাণেশ্বৰী। </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ff5x2ccgwgrssvnhsxqx8kzu0ge8w62 104 89244 243727 243275 2026-03-29T17:55:36Z JyotiPN 1603 243727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{Rh||প্ৰথম খণ্ড|১১}}</noinclude>ফুৰিছিল। নৰকৰ অহঙ্কাৰ আৰু অত্যাচাৰৰ কথা লাহে লাহে তেওঁৰ কাণত পৰিলগৈ; শ্ৰীকৃষ্ণে বহুত সেনা লগত লৈ নৰকৰ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিলে। নৰকৰ ৰাজধানী প্ৰাগ্জ্যোতিষপুৰ<ref>{{center|আজি-কালিৰ গুৱাহাটী}}</ref> সেই সময়ত ওখ গড় আৰু গড়খাঞাৰে ঘেৰা আছিল। শ্ৰীকৃষ্ণে সেইবোৰ হেলাৰঙে পাৰ হৈ প্ৰাগ্জ্যোতিষপুৰত উপস্থিত হল। তাতে নৰকৰ লগত যুঁজ হল; যুঁজত শ্ৰীকৃষ্ণে নৰকক মাৰিলে আৰু তেওঁৰ পুতেক ভগদত্তক প্ৰাগজ্যোতিষত ৰজা পাতিলে। {{Gap}}(৫) ভগদত্ত এজনা প্ৰখ্যাত বীৰ আছিল। এওঁৰ সৈন্য দলৰ ভিতৰত বহুত চীন আৰু কিৰাত {{Float left|{{gap}}{{smaller|ভগদত্ত}}|4em}} দেশীয় লোক আছিল। অৰ্জ্জুনে উত্তৰ ভাৰতৰ দেশবোৰ জয় কৰি ফুৰোঁতে কামৰূপ ৰাজ্যও অক্ৰমণ কৰিছিল। ভগদত্তে অৰ্জ্জুনৰ লগত একেৰাহে আঠদিন যুঁজ কৰিছিল, কিন্তু শেষত বিজয়ী অৰ্জ্জুনৰ হাতত হাৰি কৰ যোগাবলৈ বাধ্য হৈছিল। {{gap}}ভগদত্তৰ ভানুমতী নামে এজনী কন্যা আছিল; মহা অভিমানী দুৰ্যোধনে এই ভানুমতীকে বিয়া কৰাইছিল। {{gap}}কুৰু-পাণ্ডৱৰ যেতিয়া কুৰুক্ষেত্ৰত যুঁজ হয়, গোটেই ভাৰতৰ ডাঙৰ ডাঙৰ ৰজাসকলে সেই যুঁজত যোগ দিছিল। ভগদত্তয়ো লগত বহুত সেনা আৰু হাতী লৈ গৈ কৌৰৱৰ ফালে যুঁজ কৰিছিল। অৰ্জ্জুনে শ্ৰীকৃষ্ণৰ সহায়ত শেষত ভগদত্তক মাৰিলে।<noinclude>{{rule|}} <references /></noinclude> e0wwr5pn3ewa9b4wjt0vo8pmi2eerwj 104 89328 243669 243374 2026-03-29T12:16:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243669 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Rh||প্ৰথম খণ্ড|১৭}} {{gap}}(৯) এওঁৰ বাপেকৰ দিনৰ সমুদ্ৰ নামে এজন বুদ্ধিমান {{Float left|{{gap}}{{smaller| ৰত্ন সিংহ}}|4em}} মন্ত্ৰী আছিল। ঘৰুৱা কথাত ৰজা আৰু বুঢ়া মন্ত্ৰীৰ ভিতৰত মতান্তৰ ঘটে। পাছত মন্ত্ৰীয়ে সেনাবোৰক নিজ হাতলৈ নি ৰজাক খেদি দি নিজে ৰজা হৈ বহে। {{Xxxx-larger|{{center|বেলেগ বেলেগ ৰাজবংশ}}}} {{center|'''(১) খেনবংশ'''}} {{gap}}(ক) পালবংশী ৰজা দুৰ্ব্বল হৈ পৰাত কোচবিহাৰ অঞ্চলৰ এজন বুদ্ধিমান ব্ৰাহ্মণে তেওঁৰ তলতীয়া {{Float left|{{gap}}{{smaller|নীলধ্বজ }}|4em}} এজন লোকক সেই খণ্ডৰ ৰজা বুলি ঘোষণা কৰিলে। তেওঁ খেন বা খাঁ উপাধিধাবী লোক আছিল; আৰু লৰাকালত অৱস্থাহীন হোৱাত এই ব্ৰাহ্মণৰ গৰু চাৰি ভাত মোকোলাইছিল। ব্ৰাহ্মণৰ পৰিচাৰক হলেও তেওঁৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ আৰু তেজ-পানী ৰাজকোঁৱৰৰ দৰে আছিল। যেতিয়া তেওঁ ডাঙৰ হল, ব্ৰাহ্মণে এদিন ভাল দিন বাৰ চাই ‘নীলধ্বজ’ নাম দি ৰজা বুলি প্ৰকাশ কৰিলে, আৰু লগতে সেই সংবাদ নানাপ্ৰকাৰ কথা জোৰা দি প্ৰকাশ কৰিলে। কঠিন শাসন কৰিবলৈ ৰাজ্যত ৰজা বা তেনে ৰাজ- বিষয়া নাই; গতিকে তাত বাধা দিবলৈ কোনো নোলাল। তদুপৰি পালবংশ শ্ৰীহীন হোৱাৰ লগে লগে কমতাৰ ফালৰ লোকে এজন দেশীয় ৰজা পাবলৈ বহুত দিনৰেপৰা আশা কৰি<noinclude></noinclude> esjpgm8zqyvs5fxm9s0xkee8fx4hau1 243670 243669 2026-03-29T12:17:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243670 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Rh||প্ৰথম খণ্ড|১৭}} {{gap}}(৯) এওঁৰ বাপেকৰ দিনৰ সমুদ্ৰ নামে এজন বুদ্ধিমান {{Float left|{{gap}}{{smaller| ৰত্ন সিংহ}}|4em}} মন্ত্ৰী আছিল। ঘৰুৱা কথাত ৰজা আৰু বুঢ়া মন্ত্ৰীৰ ভিতৰত মতান্তৰ ঘটে। পাছত মন্ত্ৰীয়ে সেনাবোৰক নিজ হাতলৈ নি ৰজাক খেদি দি নিজে ৰজা হৈ বহে। {{center|{{Xxxx-larger|বেলেগ বেলেগ ৰাজবংশ}}}} {{center|'''(১) খেনবংশ'''}} {{gap}}(ক) পালবংশী ৰজা দুৰ্ব্বল হৈ পৰাত কোচবিহাৰ অঞ্চলৰ এজন বুদ্ধিমান ব্ৰাহ্মণে তেওঁৰ তলতীয়া {{Float left|{{gap}}{{smaller|নীলধ্বজ }}|4em}} এজন লোকক সেই খণ্ডৰ ৰজা বুলি ঘোষণা কৰিলে। তেওঁ খেন বা খাঁ উপাধিধাবী লোক আছিল; আৰু লৰাকালত অৱস্থাহীন হোৱাত এই ব্ৰাহ্মণৰ গৰু চাৰি ভাত মোকোলাইছিল। ব্ৰাহ্মণৰ পৰিচাৰক হলেও তেওঁৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ আৰু তেজ-পানী ৰাজকোঁৱৰৰ দৰে আছিল। যেতিয়া তেওঁ ডাঙৰ হল, ব্ৰাহ্মণে এদিন ভাল দিন বাৰ চাই ‘নীলধ্বজ’ নাম দি ৰজা বুলি প্ৰকাশ কৰিলে, আৰু লগতে সেই সংবাদ নানাপ্ৰকাৰ কথা জোৰা দি প্ৰকাশ কৰিলে। কঠিন শাসন কৰিবলৈ ৰাজ্যত ৰজা বা তেনে ৰাজ- বিষয়া নাই; গতিকে তাত বাধা দিবলৈ কোনো নোলাল। তদুপৰি পালবংশ শ্ৰীহীন হোৱাৰ লগে লগে কমতাৰ ফালৰ লোকে এজন দেশীয় ৰজা পাবলৈ বহুত দিনৰেপৰা আশা কৰি<noinclude></noinclude> feup32sfxshvtelswa3wog210f4n50z 104 89329 243699 243375 2026-03-29T15:54:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243699 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh|১৮|অসম-বুৰঞ্জী পাঠ|}} আছিল; নীলধ্বজক পাই সিবিলাকো সন্তুষ্ট হল। সকলোৱে তেওঁক বজা বুলি স্বীকাৰ কৰিলে। নীলধ্বজৰ পূৰ্ব্বৰ গৃহস্থ ব্ৰাহ্মণ মন্ত্ৰী হল। এওঁবিলাক ধৰলা নৈৰ দাঁতিত কমতাপুৰ নামে ঠাই ৰাজধানী তপাতিলে। কমতাপুৰৰ চাৰিওফালৰ বেঢ় উনৈশ মাইল আছিল; আৰু তাৰ ভিতৰত মিথিলাৰপৰা বহুত ভাল ভাল ব্ৰাহ্মণ-কায়স্থ লোক আনি পাতিছিল। (খ) নীলধ্বজৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক চক্ৰধ্বজ বজা হয়; তাৰ পাছত নীলাম্বৰ কমতাৰ সিংহাসনত উঠে। নীলাম্বৰক নীলাম্বৰ। আতিয়েকে সৰুৰেপৰা ৰাজযোগ্য শিক্ষা দি খৃঃ ১৪৫৫ পৈণত কৰি তুলিছিল। তেওঁ সিংহাসনত উঠিয়েই ৰাজ্য বঢ়াবৰ মন কৰি কামৰূপ আক্ৰমণ কৰিলে; কামৰূপৰ পাল বজা তেওঁৰ হাতত হাবিল'। নীলাম্বৰ '''কামৰূপ-কমতাৰ''' ৰজা হল। ইয়াৰ পাছত নীলাম্বৰে এজন সেনাপতিক পশ্চিমফালে দেশ জয় কৰিবলৈ পঠালে। সেই সময়ত বঙ্গদেশৰ পূৰ্ব্ব অংশৰ শাসন-বান্ধ বৰ ঢিলা হৈ পৰিছিল; নীলাম্বৰৰ সেনা- পতিয়ে অলপ যত্ন কৰিয়েই '''বগুড়া, মালদহ''' আদি কিছু ঠাই অধিকাৰ কৰি কমতাৰ সীমা বঢ়ায়। নীলাম্বৰে ৰাজ্যৰ ঠায়ে ঠায়ে আলি, পুখুৰী আৰু মন্দিৰ- সজায়; আৰু কমতাপুৰৰপৰা ঘোৰাঘাটলৈ * এটা ডাঙৰ আলি বন্ধায়। {{Rule}} * ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দাঁতিত আছিল, ৰংপুৰ জিলাত।<noinclude></noinclude> r4smgytfo75zo0zxdr48j46uvvxsxth 243700 243699 2026-03-29T16:04:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh|১৮|অসম-বুৰঞ্জী পাঠ|}} আছিল; নীলধ্বজক পাই সিবিলাকো সন্তুষ্ট হল। সকলোৱে তেওঁক ৰজা বুলি স্বীকাৰ কৰিলে। নীলধ্বজৰ পূৰ্ব্বৰ গৃহস্থ ব্ৰাহ্মণ মন্ত্ৰী হল। এওঁবিলাক ধৰলা নৈৰ দাঁতিত কমতাপুৰ নামে ঠাই ৰাজধানী তপাতিলে। কমতাপুৰৰ চাৰিওফালৰ বেঢ় উনৈশ মাইল আছিল; আৰু তাৰ ভিতৰত মিথিলাৰপৰা বহুত ভাল ভাল ব্ৰাহ্মণ-কায়স্থ লোক আনি পাতিছিল। {{gap}}(খ) নীলধ্বজৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক চক্ৰধ্বজ ৰজা হয়; তাৰ পাছত নীলাম্বৰ কমতাৰ সিংহাসনত উঠে। নীলাম্বৰক {{Float left|{{gap}}{{smaller|নীলাম্বৰ খৃঃ ১৪৫৫ }}|4em}} নীলাম্বৰ। আতিয়েকে সৰুৰেপৰা ৰাজযোগ্য শিক্ষা দি পৈণত কৰি তুলিছিল। তেওঁ সিংহাসনত উঠিয়েই ৰাজ্য বঢ়াবৰ মন কৰি কামৰূপ আক্ৰমণ কৰিলে; কামৰূপৰ পাল ৰজা তেওঁৰ হাতত হাৰিল'। নীলাম্বৰ '''কামৰূপ-কমতাৰ''' ৰজা হল। {{gap}}ইয়াৰ পাছত নীলাম্বৰে এজন সেনাপতিক পশ্চিমফালে দেশ জয় কৰিবলৈ পঠালে। সেই সময়ত বঙ্গদেশৰ পূৰ্ব্ব অংশৰ শাসন-বান্ধ বৰ ঢিলা হৈ পৰিছিল; নীলাম্বৰৰ সেনা- পতিয়ে অলপ যত্ন কৰিয়েই '''বগুড়া, মালদহ''' আদি কিছু ঠাই অধিকাৰ কৰি কমতাৰ সীমা বঢ়ায়। {{gap}}নীলাম্বৰে ৰাজ্যৰ ঠায়ে ঠায়ে আলি, পুখুৰী আৰু মন্দিৰ- সজায়; আৰু কমতাপুৰৰপৰা ঘোৰাঘাটলৈ* এটা ডাঙৰ আলি বন্ধায়। {{Rule}} * ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দাঁতিত আছিল, ৰংপুৰ জিলাত।<noinclude></noinclude> 9ahmhzaaxjrb4h49b00xkcr315pke5p 104 89346 243714 243424 2026-03-29T17:04:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh|৪৬|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} চুহুম্মুং স্বৰ্গদেৱৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক চুক্লনফা সিংহাসনত উঠে। তেওঁ দিহিঙৰ ওচৰৰপৰা পশ্চিমে {{Float left|{{gap}}{{smaller|চুক্লনফা বা গড়গঞা ৰজা ১৫৩৯-১৫৫২ }}|4em}} দিখৌৰ কাষৰ '''গড়গাওঁ''' নামে ঠাইলৈ ৰাজধানী তুলি আনিলে। গড়গাওঁত তেওঁ শিঙৰি ঘৰ কৰি ৰাজধানী পাতি থকাৰ কাৰণে তেওঁক গড়গঞা ৰজাও বোলে। এওঁ পোনতে '''নিজ নামে মোহৰ মাৰে।''' {{gap}}এওঁৰ ৰাজত্ব কালতেই কোচবজাৰ সেনাপতি চিলাৰায়ে আহোমৰ উত্তৰ কূলৰ দেশ জয় কৰে আৰু নাৰায়ণপুৰলৈকে কোচবেহাৰৰপৰা আলি বন্ধায়। চুক্লনফা ৰণত হাৰি কিছুমান দিন পোনতে মনে মনে আছিল; পাছত দৰঙৰ পিচলানদীৰ কাষত এটা ডাঙৰ দুৰ্গ তৈয়াৰ কৰিলে; আৰু নাৰায়ণপুৰত থকা কোচসেনাক ঠেকত পেলাই পৰাস্ত কৰিলে (১৫৪৬)। এইদৰে চুক্লনফাই পুনৰ পিতৃৰাজ্য কোচৰ হাতৰপৰা উদ্ধাৰ কৰে। {{gap}}(খ) গড়গঞা ৰজাৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ ডাঙৰ কোঁৱৰ {{Float left|{{gap}}{{smaller|চুখাম্‌ফা বা খোৰা ৰজা ১৫৫২-১৫৬৩ }}|4em}} চুখাম্‌ফা ৰজা হয়। ৰজা হোৱাৰ অলপ পাছতে তেওঁৰ ভৰি এখন খোঁৰা হৈছিল, সেই কাৰণে তেওঁক লোকে খোঁৰা ৰজাও বুলিছিল। {{Gap}}তেওঁ সিংহাসনত বহাৰ অলপ দিনৰ পাছতেই পুনৰ কোচ সেনাপতিয়ে তেওঁৰ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে, খোঁৰা ৰজাই<noinclude></noinclude> 7xdp1fqhp376blv6fgoc8s5k16jpnkm 104 89349 243719 243427 2026-03-29T17:20:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||দ্বিতীয় খণ্ড|৪৯}} আৰু তেতিয়া মুছলমান বিলাক আহোমৰ শৰণাপন্ন হয়। আহোমে সেই সময়ত মুছলমানৰপৰা ২,০০০ বন্দুক আৰু ৭০০ ঘোঁৰা পায়। {{gap}}আহোম ৰাজ-বিষয়াই ইয়াৰ পাছত মুছলমান সেনাবিলা- কক নিৰস্ত্ৰ কৰি ভেটি-মাটি দি ৰাজ্যৰ ঠায়ে ঠায়ে পাতিলে। গোটেই কোচ-হাজো আহোমৰ হাতলৈ অহাত ঠায়ে ঠায়ে শাসনকৰ্ত্তা আৰু সৈন্যৰ দুৰ্গ স্থাপন কৰিলে। {{gap}}মুছলমান সৈন্য প্ৰতাপসিংহৰ হাতত পৰাস্ত হোৱা বাতৰি লাহে লাহে গোটেই বঙ্গদেশ বিয়পি পৰিল। বঙ্গদেশৰ নবাবে ৭০০ সৈন্য দি পুনৰ আহোমৰ লগত যুঁজিবলৈ এজন সেনাপতি পঠিয়ালে। এই সেনাপতিয়ে কোচ হাজোত উপস্থিত হোৱা মাত্ৰে আগৰ ভঙনীয়া মুছলমানবিলাক ( যিবিলাকক আহোমৰাজে ঠায়ে ঠায়ে ভেটি-মাটি দি পাতিছিল) যোগ দিলে। মুছলমানে লাহে লাহে দেশ অধিকাৰ কৰি মানাহৰ ওচৰৰ '''চন্দন-কোটত''' কোঁঠ মাৰিলে। প্ৰতাপসিংহেও মুছলমানৰ বিপক্ষে ৫০,০০০ সৈন্য পঠালে। ইবিলাকে মুছলমান ছাউনীৰপৰা তিনি মাইল মান আঁতৰত বলগৈ। ইয়াৰ পাছত আকৌ এদল মুছলমান সেনা আহি '''বিষ্ণুপুৰ''' পালে। উজনিৰপৰা আহোম সেনাও গৈ ২০,০০০ বৰপেটাত ৰ'ল। কিছুমান দিন কোনো পক্ষে কোনো পক্ষক আক্ৰমণ কৰা নাছিল; আহোম-সেনাপতিয়ে ভাবিছিল, যে খোৱা বস্তুৰ অভাৱ হলে কি জানি এনেই<noinclude></noinclude> 506xi3n62215rirfj772c3j3r4b6kjd 104 89350 243722 243428 2026-03-29T17:27:05Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Rh|৫০|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} মুছলমান সেনা ধৰা দিয়ে। কিন্তু কোচবেহাৰৰ সেই সময়ত ৰজা প্ৰাণনাৰায়ণে মুছলমানক সহায় কৰিবলৈ ধৰাত সি হৈ নুঠিল! তাকে দেখি আহোম সেনাই বিষ্ণুপুৰৰ মুছলমান সেনাক আক্ৰমণ কৰিলে। আহোম সৈন্য পৰাস্ত হল। মুছলমানে পাছে পাছে খেদি বৰপেটা পালে। তাঁত দুয়ো- ফালৰপৰা মুছলমান সেনা আহি যোগ দিলত মুছলমান আৰু আহোমৰ তুমুল সংগ্ৰাম হল। আহোম সেনা সম্পূৰ্ণৰূপে হাৰি উজনিলৈ ওভটিল। মুছলমানে পাণ্ডু আৰু শ্ৰীঘাটৰ দুৰ্গ অধিকাৰ কৰি আকৌ কোচ-হাজোৰ অধিপতি হৈ উঠিল। এই বণত আহোমৰ ৫০০ নাও আৰু ৩০০০ বৰতোপ মুছলমানৰ হাতত পৰে। এই প্ৰখ্যাত আৰু চূড়ান্ত যুদ্ধ ১৬৩৭ খৃঃ অব্দত হৈছিল। ইয়াৰ পাছত সন্ধি হোৱাত আহোম আৰু মুছলমানৰ ৰণ কিছু দিনলৈ ক্ষান্ত হয়। এই সন্ধিমতে আহোম আৰু মুছলমানৰ ৰাজ্যৰ সীমা '''উত্তৰে বৰনদী, দক্ষিণে অসুৰৰ আলি''' হয়। {{gap}}প্ৰতাপসিংহ বৰ শক্তিমন্ত ৰজা আছিল। তেওঁ কাৰো বিশেষ অনুগ্ৰহ নেদেখুৱাইছিল। দোষ {{Float left|{{gap}}{{smaller|প্ৰতাপসিংহৰ চৰিত্ৰ }}|4em}} পালে প্ৰধান বিষয়াকো উচিত শাস্তি বিহিছিল। তেওঁ বহু আলিবাট বান্ধিছিল আৰু দেৰগাৱঁৰ দেৱালয়ৰ মন্দিৰ আদি সাজিছিল। মানুহ নাইকিয়া জঙ্গলত তেওঁ গাওঁ পাতি দিছিল। পানী খাবৰ নিমিত্তে ৰাজ্যৰ ঠায়ে ঠায়ে বহুত পুখুৰী খান্দি দিছিল; আৰু ঠায়ে ঠায়ে হাট-বজাৰ<noinclude></noinclude> 96id95183xf1qvhyrxoclvmrb5u1ftn 104 89362 243759 243454 2026-03-30T05:07:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Rh||দ্বিতীয় খণ্ড|৫৭}} গাত ঘুণ লগাই ফুৰিবলৈ ধৰিলে। সেই সময়ত তুংখুঙীয়া ফৈদৰ গোবৰ বজাৰ লাঙি গদাপাণি নামে এজন বৰ বাহুবলী কোঁৱৰ আছিল। গদাপাণিয়ে বিপদ ওচৰ চাপা দেখি ঘৈণীয়েকৰ অনুৰোধ মতে তাৰপৰা নগা পৰ্ব্বতলৈ পলাই গল। সৈন্যবিলাকে গদাপাণিক নাপাই ৰজাক জনালত ৰজাৰ সন্দেহ হল—কি জানি গদাপাণিয়ে তেওঁক মাৰি ৰজা হয়। এই বুলি তেওঁ গদাপাণিৰ ঘৈণীয়েক জয়মতী কুঁৱৰীক ৰাজ সভালৈ অনাই গিৰিয়েকৰ বাতৰি সোধালে। জয়মতীৰপৰা একো উত্তৰ নাপাই কিছুমান চাউদাঙক গতাই দি ৰজাই কলে—“এইৰপৰা যেনে তেনে প্ৰকাৰে শাস্তি কৰি হলেও গদাপাণিৰ বাতৰি উলিয়া।” ৰজাৰ আদেশ মতে কটোৱালহঁতে জয়মতীক শিৱসাগৰ নগৰৰ ওচৰৰ জেৰেঙা পথাৰলৈ লৈ গল আৰু নানা প্ৰকাৰে শাস্তি কৰিবলৈ ধৰিলে। জয়মতীয়ে একেৰাহে ওঠৰ দিন চাউদাঙৰ ডোম-চৰাতৰ কোব খালে। অন্তত এদিন কোব খাই থাকোঁতে তেওঁৰ প্ৰাণবায়ু উৰি গল; কিন্তু তেওঁ গিৰিয়েকৰ কোনো কথাকে মুখৰপৰা নুলিয়ালে। জয়মতীৰ শোকত গোটেই ৰাজ্যৰ প্ৰাণ কান্দি উঠিল। {{Gap}}গদাপাণি নগা-পৰ্ব্বতৰপৰা গুৱাহাটীলৈ গল। বন্দৰ বৰ- ফুকন গদাপাণিৰ ভিনীহিয়েক। লৰা বজাৰ অত্যাচাৰৰ কথা শুনি সকলোৱে বেয়া পাই আছিল। তেওঁ গদাপাণিক লৈ এদল সৈন্যৰ সৈতে উজনিলৈ যাত্ৰা কৰিলে। তেওঁবিলাক<noinclude></noinclude> oudury3vdqci3p2sqle2qjkd8h3jyng 104 89363 243762 243455 2026-03-30T05:14:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Rh|৫৮|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} উপস্থিত হলত বিনাযুদ্ধে ৰাজধানী অধিকাৰ হল। গদাপাণি ৰজা হল আৰু লৰা ৰজাক বন্দী কৰি নামৰূপত থোৱালে। {{gap}}(২) গদাপাণি সিংহাসনত উঠি আহোম মতে চুপাতফা আৰু হিন্দুমতে গদাধৰ সিংহ নাম ললে। {{Float left|{{gap}}{{smaller|গদাধৰ বা চুপাতফা ১৬৮১–১৬৯৫ }}|4em}} তেওঁ সিংহাসনত উঠিয়েই আগৰ মন্ত্ৰী সকলক খেদি দি আপোন ইচ্ছামতে মন্ত্ৰী বাছি ললে। উদয়াদিত্যৰ দিনৰপৰা যিসকলে ৰাজদ্ৰোহ আচৰিছিল, সেই সকলক কামৰ পৰা গুচাই শালত দিলে। {{gap}}বন্দৰ বৰফুকনৰ পাছত গদাধৰে সন্দিকৈ নামে এজন সমৰ-নিপুণ লোকক গুৱাহাটীৰ বৰফুকন পাতি পঠায়। পশ্চিমৰ মোগলে এই সময়ত আকৌ আহোম ৰাজ্য আক্ৰ মণ কৰে। সন্দিকৈ কিছুদিন নিৰলে থাকি যুদ্ধৰ যোগাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। মুছলমান সৈন্য লাহে লাহে উজাই আহি ওচৰৰ শুক্লেশ্বৰৰ '''ইটাখুলি''' পালেহি; তেতিয়া হঠাৎ অসমীয়া সৈন্যই চাৰিও ফালৰপৰা আহি আগুৰি ধৰিলে। মোগলৰ লগত ঘোৰ ৰণ হল। এই ৰণত মোগল সেনাপতি হাৰি কোনো মতে প্ৰাণ লৈ পলাল। তেওঁৰ বহুত যুদ্ধৰ সজুলি বৰফুকনৰ হাতত পৰিল। বৰফুকনে মোগল সৈন্যক পাছে পাছে খেদি মানাহ পাৰ কৰি থলে। '''তেতিয়াৰপৰা মোগলে আমাৰ দেশ আক্ৰমণ কৰা নাই (১৬৮৩ )।''' {{gap}}গদাধৰ সিংহে বঙ্গদেশৰ আৰ্হিৰে আমাৰ মাটিবোৰ পিয়ল কৰিবলৈ মন কৰে আৰু সেই অৰ্থে বঙ্গদেশৰপৰা কিছুমান<noinclude></noinclude> cqnim05n14wri9qxqfcphhfnsa0kun4 104 89366 243840 243459 2026-03-30T09:42:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243840 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||দ্বিতীয় খণ্ড|৬১}} লম বুলি ভটীয়াই আহে কিন্তু অলপ দিন পাছতেই কামাখ্যাত তেওঁ স্বৰ্গী হয়। বজাৰ ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰা নহল। ভট্টাচাৰ্য্য-গুৰু পৰ্ব্বতত থাকাৰ কাৰণে তেওঁ পৰ্ব্বতীয়া গোসাঁই নাম পালে। {{gap}}(৪) ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গী হোৱাৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক শিৱসিংহ বা চুতন্‌ঙ্কা। ১৭১৪ - 1988 লয়। ছত্ৰভঙ্গ যোগ বৰ ৰঙ্গা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰী শিৱসিংহ চুতফা নাম লৈ সিংহাসনত উঠে। তেওঁ ৰাজপাতত উঠিয়েই কৃষ্ণৰাম ন্যায় বাগীশ ভট্টাচাৰ্যক গুৰু মানি মন্ত্ৰ {{Gap}}এই জনা ৰজাই কিছুদিন ৰাজত্ব কৰাৰ পাছত জ্যোতিষীয়া পণ্ডিতসকলে গণি পিতি কলে যে “মহাৰাজৰ ছত্ৰ ভঙ্গৰ যোগ হৈছে” অৰ্থাৎ তেওঁ ৰজা ভঙ্গা যাবৰ কাল পৰিছে। তেতিয়া বৰগোহাঁই, বুঢ়াগোহাঁই আদি মন্ত্ৰীসকলে যুক্তি কবি বজাব প্ৰধান মহিষী ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীক “বৰ ৰজা” উপাধি দি ছত্ৰ দিয়ালে আৰু তেওঁৰ নামেৰে সৈতে বজাব নাম যোগ কৰি মোহৰ মৰালে। আৰু দান। {{gap}}ৰজাই তেওঁৰ দিন ভাল হওক বুলি কামাখ্যা দেবী আৰু বৰপেটা সত্ৰৰ সেই সময়ব সমূহ বাপুসকলক বৃত্তি দান কবে; ইয়াৰ উপৰি কিছুমান ব্ৰাহ্মণ আৰু মহন্তক বৃত্তি দিয়ে। এওঁৰ দিনত শিৱসাগৰ, গৌৰীসাগৰ আদি পুখুৰী আৰু দ'ল তৈয়াৰ হয়।<noinclude></noinclude> 8g613osofsw9feb9ml3zidkt97m2ft3 104 89367 243717 243460 2026-03-29T17:14:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Rh||দ্বিতীয় খণ্ড|৬৫}} তেওঁলোক এইদৰে সেই সময়ত দেশ-শাসকসকলৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ উঠে, আৰু লগে লগে ধন-জন আদি বাঢ়ি শক্তিমন্ত হয়। পাছলৈ এই বেপাৰীসকল একো একো খণ্ড ঠাইৰ অধিপতি হল। ৰাজেশ্বৰ সিংহ ৰজাৰ দিনত ইংৰাজ বিলাকে বঙ্গদেশৰ নবাবক ৰণত হৰুৱাই প্ৰথমে কৰতলীয়া কৰে, আৰু পাছত গোটেই দেশৰে শাসন-ক্ষমতা তেওঁ বিলাকৰ নিজৰ হাতলৈ আনে। গোৱালপাৰা নবাবৰ অধীনত আছিল, সেই কাৰণে বঙ্গৰ লগতে গোৱালপাৰাও ইংৰাজৰ হাতলৈ যায়। {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ নামে এজনা বৰবৰুৱা আছিল। তেওঁ সেনাপতি হৈ মণিপুৰ ৰণলৈ {{Float left|{{gap}}{{smaller|কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাৰ অকীৰ্ত্তি }}|4em}} গৈছিল। মণিপুৰীয়া ৰজাই ভয় খাই ৰজালৈ কন্যা বিয়া দি মিত্ৰ হোৱাত বৰবৰুৱা ৰজাৰ বৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হয়। পাছত ৰজাৰ আদৰ পাই তেওঁ বৰগোঁহাই, বুঢ়াগোঁহাই আদিকো মান নকৰা হয়। তেতিয়া নুমলী বৰগোঁহায়ে “চকৰী ফেটী” নামে এখন বুৰঞ্জী উলিয়াই এই বৰবৰুৱাক “জলমবটা” অৰ্থাৎ নকলি আহোম বুলি প্ৰকাশ কৰে; বৰবৰুৱাই সেই সংবাদ শুনি ৰজাত গোচৰ দি সেই কথা মিছা বুলি প্ৰমাণ কৰে; আৰু ৰজাৰ অনুমতি মতে বহুত বুৰঞ্জী বিচাৰি আনি পুৰি পেলোৱায়। ইয়াৰ ফলত অসমৰ বহুত পুৰণি পুথি লোপ হয়।<noinclude></noinclude> puuiav5x35rag86wkxav40eptn15gbq 104 89368 243728 243461 2026-03-29T17:58:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''৫। অধঃপতনৰ যুগ'''}} {{center|'''মোৱামৰীয়াৰ ১ম বিদ্ৰোহ [ ১৭৬৯ ]'''}} {{gap}}(১) ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ পাছত তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ চুন্যেউফা বা '''লক্ষ্মীনাথ সিংহ''' ৰজা হয়। এইজনা ৰজা সিংহাসনত উঠাৰ সময়ত মোৱামৰীয়া - মহন্তক বাদে সকলো গোসাই মহন্তক লক্ষ্মীনাথ সিংহ বা চুউেকা ১৭৬৯-১৭৮০ নিৰ্ম্মালি দিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰে। মোৱামৰীয়া মহন্ত আৰু শিষ্যসকলে ইয়াত বা বিষম লাজ পায়। {{Gap}}ইয়াৰ পাছত লক্ষ্মীনাথ সিংহ বজাদেৱ নাৱেৰে ফুৰিবলৈ গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বালিত বাহৰ কৰি আছিল। মোৱামৰীয়া মহন্তে তাৰ সম্বাদ পাই ৰজাৰ অনুগ্ৰহ পাবলৈ বুলি কিছুমান ভাব-ভেঁটিৰে ৰজাক সাক্ষাৎ কৰিলে। মহন্তে বৰুৱা আদি কোনো ৰাজ-বিষয়াৰ অনুমতি নোলোৱাকৈ বজাৰ লগত সাক্ষাৎ কৰে; তাতে বৰবৰুৱাই বেয়া পাই মহন্তক নানা প্ৰকাবে লঘু-লাঞ্ছনা কবে; এই অপমানত মহন্তৰ পূৰ্ব্বৰ অপমান জাগি উঠিল, আৰু ইয়াৰ প্ৰতিশোধ দিবলৈ তেওঁ মনে মনে দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। {{Gap}}মোহনমালা গোহাঁই নামে এজন কোঁৱৰক ৰাজেশ্বৰ প্ৰজাশক্তি— সিংহে নিৰ্ব্বাসিত কৰিছিল। মহন্তে এই ৰাধাৰুক্মিণী কোঁৱৰজনক “আনি কলে, যে- “এই কোঁৱৰজন থকাত লক্ষ্মীনাথ সিংহই ৰাজপাট নাপায়, এতেকে<noinclude></noinclude> 5ts830aeefew4igce3igumlogfl8dzh 243729 243728 2026-03-29T18:03:25Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''৫। অধঃপতনৰ যুগ'''}} {{center|'''মোৱামৰীয়াৰ ১ম বিদ্ৰোহ [ ১৭৬৯ ]'''}} {{gap}}(১) ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ পাছত তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ চুন্যেউফা। বা '''লক্ষ্মীনাথ সিংহ''' ৰজা হয়। এইজনা ৰজা সিংহাসনত উঠাৰ সময়ত মোৱামৰীয়া - মহন্তক বাদে সকলো গোসাই মহন্তক {{Float left|{{gap}}{{smaller| লক্ষ্মীনাথ সিংহ বা চুন্যেউফা ১৭৬৯-১৭৮০}}|4em}} নিৰ্ম্মালি দিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰে। মোৱামৰীয়া মহন্ত আৰু শিষ্যসকলে ইয়াত বা বিষম লাজ পায়। {{Gap}}ইয়াৰ পাছত লক্ষ্মীনাথ সিংহ বজাদেৱ নাৱেৰে ফুৰিবলৈ গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বালিত বাহৰ কৰি আছিল। মোৱামৰীয়া মহন্তে তাৰ সম্বাদ পাই ৰজাৰ অনুগ্ৰহ পাবলৈ বুলি কিছুমান ভাব-ভেঁটিৰে ৰজাক সাক্ষাৎ কৰিলে। মহন্তে বৰুৱা আদি কোনো ৰাজ-বিষয়াৰ অনুমতি নোলোৱাকৈ বজাৰ লগত সাক্ষাৎ কৰে; তাতে বৰবৰুৱাই বেয়া পাই মহন্তক নানা প্ৰকাবে লঘু-লাঞ্ছনা কবে; এই অপমানত মহন্তৰ পূৰ্ব্বৰ অপমান জাগি উঠিল, আৰু ইয়াৰ প্ৰতিশোধ দিবলৈ তেওঁ মনে মনে দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। {{Gap}}মোহনমালা গোহাঁই নামে এজন কোঁৱৰক ৰাজেশ্বৰ {{Float left|{{gap}}{{smaller|প্ৰজাশক্তি— ৰাধাৰুক্মিণী }}|4em}} সিংহে নিৰ্ব্বাসিত কৰিছিল। মহন্তে এই কোঁৱৰজনক “আনি কলে, যে- “এই কোঁৱৰজন থকাত লক্ষ্মীনাথ সিংহই ৰাজপাট নাপায়, এতেকে<noinclude></noinclude> 4z0ulfyrak89e8kedb5axdhuwwb6zy4 104 89388 243701 243499 2026-03-29T16:15:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude>{{rh|২২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} কছাৰী-ৰাজ্য আছিল; ক্ষমতাৱন্ত ভূঞাসকলে সময়ে সময়ে এই কছাৰী ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰি ভালেখিনি ঠাই নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰ কৰি লৈছিল। {{gap}}(গ) খেন বংশৰ ৰাজত্বৰ আগতে কনৌজৰপৰা কিছুমান ব্ৰাহ্মণ-কায়স্থ লোক আহি কমতাত বাস কৰিছিল; তেওঁ- লোককো “বাৰভূঞা” বুলিছিল। তেওঁলোক{{Float left|{{gap}}{{smaller|শিৰোমণি ভূঞা }}|4em}} কিছুকাল লেঙামাগুৰি আৰু ৰৌটাত থাকি ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ দক্ষিণলৈ আহে। সেই সময়ত সেই অঞ্চল প্ৰায় কছাৰী ৰজাৰে অধিকাৰত আছিল। ভূঞাসকল তাত থিতাপি হোৱাত কছাৰী সকলৰ লগত কন্দল হয়। {{Gap}}এই কন্দল সময়ে সময়ে গুৰুতৰ হৈ উঠিছিল আৰু মাজে' সময়ে দুয়োদলৰ ভিতৰত ৰণ হৈছিল। {{gap}}ভূঞাসকল পণ্ডিত আছিল। প্ৰায়বিলাক ভূঞাৰ লগত কন্দলী, সৰস্বতী, ভট্টাচাৰ্য্য, ভট্ট, পুৰী আদি উপাধিব কিছুমান পণ্ডিত আছিল। ৰাজ্যত বহুত সংস্কৃত পঢ়াশালি স্থাপিত হৈছিল। {{Gap}}ভূঞাসকল বাহুৱলী আছিল; প্ৰধান ভূঞাজনক '''শিৰোমণি ভূঞা''' বুলিছিল। {{Gap}}চণ্ডীবৰ প্ৰথম শিৰোমণি ভূঞা হয়। তেওঁৰ সময়ত মাধৱ কন্দলীয়ে কছাৰী ৰজাৰ অনুৰোধ মতে ৰামায়ণৰ অসমীয়া পদ কৰে। তেওঁৰ পাছত ৰাজধৰ,সূৰ্য্যবৰ আৰু কুসুম্বৰ শিৰোমণি ভূঞা হয়।<noinclude></noinclude> hnlm870yn8wnb7ujo7mz9kde2txf3dp 243702 243701 2026-03-29T16:16:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude> কছাৰী-ৰাজ্য আছিল; ক্ষমতাৱন্ত ভূঞাসকলে সময়ে সময়ে এই কছাৰী ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰি ভালেখিনি ঠাই নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰ কৰি লৈছিল। {{gap}}(গ) খেন বংশৰ ৰাজত্বৰ আগতে কনৌজৰপৰা কিছুমান ব্ৰাহ্মণ-কায়স্থ লোক আহি কমতাত বাস কৰিছিল; তেওঁ- লোককো “বাৰভূঞা” বুলিছিল। তেওঁলোক{{Float left|{{gap}}{{smaller|শিৰোমণি ভূঞা }}|4em}} কিছুকাল লেঙামাগুৰি আৰু ৰৌটাত থাকি ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ দক্ষিণলৈ আহে। সেই সময়ত সেই অঞ্চল প্ৰায় কছাৰী ৰজাৰে অধিকাৰত আছিল। ভূঞাসকল তাত থিতাপি হোৱাত কছাৰী সকলৰ লগত কন্দল হয়। {{Gap}}এই কন্দল সময়ে সময়ে গুৰুতৰ হৈ উঠিছিল আৰু মাজে' সময়ে দুয়োদলৰ ভিতৰত ৰণ হৈছিল। {{gap}}ভূঞাসকল পণ্ডিত আছিল। প্ৰায়বিলাক ভূঞাৰ লগত কন্দলী, সৰস্বতী, ভট্টাচাৰ্য্য, ভট্ট, পুৰী আদি উপাধিব কিছুমান পণ্ডিত আছিল। ৰাজ্যত বহুত সংস্কৃত পঢ়াশালি স্থাপিত হৈছিল। {{Gap}}ভূঞাসকল বাহুৱলী আছিল; প্ৰধান ভূঞাজনক '''শিৰোমণি ভূঞা''' বুলিছিল। {{Gap}}চণ্ডীবৰ প্ৰথম শিৰোমণি ভূঞা হয়। তেওঁৰ সময়ত মাধৱ কন্দলীয়ে কছাৰী ৰজাৰ অনুৰোধ মতে ৰামায়ণৰ অসমীয়া পদ কৰে। তেওঁৰ পাছত ৰাজধৰ,সূৰ্য্যবৰ আৰু কুসুম্বৰ শিৰোমণি ভূঞা হয়।<noinclude></noinclude> aqyrfs00v3ia8slkjm0qvp86oym5r5x 104 89390 243679 243500 2026-03-29T12:24:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243679 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|২৪|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude>অসম বুৰঞ্জী পাঠ ভূঞাই কোচৰজাৰ অধীনত বিষয় লয় আৰু কিছুমানে ধৰ্ম্মচৰ্চ্চা কৰিব ধৰে। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে আমাৰ দেশত ভাগৱতী ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে; তেওঁ এশ কুৰি বছৰ জীয়াই আছিল। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে কীৰ্ত্তনঘোষা, শ্ৰীমদ্ভাগৱত আদি বহু গ্ৰন্থ ৰচনা ক৷ৰছিল। (ঙ) শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ পাছত মাধৱদেৱ, দামোদৰদেৱ, আৰু হৰিদেৱে ভাগৱতী ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে। মাধৱদেৱৰ পিতৃৰ নাম গোবিন্দগিবি। গোবিন্দগিৰি ভূঞা বংশৰ লোক আছিল। মধৱদেৱ ১৪৮৯–১৪৯৭ শ্ৰীশঙ্কৰ উজনীত থাকোঁতে মাধৱদেৱে ধৰ্ম্ম ধবে; আৰু গুৰুৰ লগত ভটীয়াই যায়। মাধৱদেৱ উদাসীন আছিল এওঁ নামঘোষা, ৰত্নাৱলী আদি পুথি লিখিছিল। দামোদৰদেৱৰ পিতৃৰ নাম সতানন্দ। সতানন্দও ভূঞা- সকলৰ ভিতৰৰে লোক আছিল। শ্ৰীশঙ্কৰে বটদ্ৰৱাত ধৰ্ম্ম- প্ৰচাৰ কৰি থাকোঁতে দামোদৰদেৱৰ নলচাত দামোদৰদেৱ জন্ম হৈছিল : দামোদৰদেৱ প্ৰথমে গৃহী ১৪৪৮–১৪৯৮ আছিল, পাছত বিষয় ত্যাগ কৰি শ্ৰীশঙ্কৰ- দেৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে; শ্ৰীশঙ্কৰৰ পাছত দামোদৰ- দেৱে গোৱালপাৰা আৰু কোচবেহাৰত ফুৰি বহুতক ধৰ্ম্ম দিয়ে। হৰিদেৱেও শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ লগত ধৰ্ম্ম চৰ্চ্চা কৰিছিল। এখেতৰ মূল সত্ৰ কামৰূপৰ মানেৰিত আছিল। হৰিদেৱেও বহুতক ধৰ্ম্ম দিয়ে।<noinclude></noinclude> qhx7sga0ivwfme47g5ad85lbgmkre9f 243703 243679 2026-03-29T16:25:05Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৪|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude>{{rh|২৪|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} ভূঞাই কোচৰজাৰ অধীনত বিষয় লয় আৰু কিছুমানে ধৰ্ম্মচৰ্চ্চা কৰিব ধৰে। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে আমাৰ দেশত ভাগৱতী ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে; তেওঁ এশ কুৰি বছৰ জীয়াই আছিল। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে কীৰ্ত্তনঘোষা, শ্ৰীমদ্ভাগৱত আদি বহু গ্ৰন্থ ৰচনা ক৷ৰছিল। {{gap}}(ঙ) শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ পাছত মাধৱদেৱ, দামোদৰদেৱ, আৰু হৰিদেৱে ভাগৱতী ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে। মাধৱদেৱৰ পিতৃৰ নাম গোবিন্দগিৰি। গোবিন্দগিৰি ভূঞা বংশৰ লোক আছিল। {{Float left|{{gap}}{{smaller|মাধৱদেৱ, ১৪৮৯–১৪৯৭ }}|4em}} শ্ৰীশঙ্কৰ উজনীত থাকোঁতে মাধৱদেৱে ধৰ্ম্ম ধৰে; আৰু গুৰুৰ লগত ভটীয়াই যায়। মাধৱদেৱ উদাসীন আছিল এওঁ নামঘোষা, ৰত্নাৱলী আদি পুথি লিখিছিল। {{gap}}দামোদৰদেৱৰ পিতৃৰ নাম সতানন্দ। সতানন্দও ভূঞা- সকলৰ ভিতৰৰে লোক আছিল। শ্ৰীশঙ্কৰে বটদ্ৰৱাত ধৰ্ম্ম- প্ৰচাৰ কৰি থাকোঁতে দামোদৰদেৱৰ নলচাত {{Float left|{{gap}}{{smaller|দামোদৰদেৱ ১৪৪৮–১৪৯৮ }}|4em}} জন্ম হৈছিল : দামোদৰদেৱ প্ৰথমে গৃহী আছিল, পাছত বিষয় ত্যাগ কৰি শ্ৰীশঙ্কৰ- দেৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে; শ্ৰীশঙ্কৰৰ পাছত দামোদৰ- দেৱে গোৱালপাৰা আৰু কোচবেহাৰত ফুৰি বহুতক ধৰ্ম্ম দিয়ে। হৰিদেৱেও শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ লগত ধৰ্ম্ম চৰ্চ্চা কৰিছিল। এখেতৰ মূল সত্ৰ কামৰূপৰ মানেৰিত আছিল। হৰিদেৱেও বহুতক ধৰ্ম্ম দিয়ে।<noinclude></noinclude> 2hw726rvzdg0yl5rgcj5yinxe5mwagy 243704 243703 2026-03-29T16:25:24Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৪|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude>ভূঞাই কোচৰজাৰ অধীনত বিষয় লয় আৰু কিছুমানে ধৰ্ম্মচৰ্চ্চা কৰিব ধৰে। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে আমাৰ দেশত ভাগৱতী ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে; তেওঁ এশ কুৰি বছৰ জীয়াই আছিল। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে কীৰ্ত্তনঘোষা, শ্ৰীমদ্ভাগৱত আদি বহু গ্ৰন্থ ৰচনা ক৷ৰছিল। {{gap}}(ঙ) শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ পাছত মাধৱদেৱ, দামোদৰদেৱ, আৰু হৰিদেৱে ভাগৱতী ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে। মাধৱদেৱৰ পিতৃৰ নাম গোবিন্দগিৰি। গোবিন্দগিৰি ভূঞা বংশৰ লোক আছিল। {{Float left|{{gap}}{{smaller|মাধৱদেৱ, ১৪৮৯–১৪৯৭ }}|4em}} শ্ৰীশঙ্কৰ উজনীত থাকোঁতে মাধৱদেৱে ধৰ্ম্ম ধৰে; আৰু গুৰুৰ লগত ভটীয়াই যায়। মাধৱদেৱ উদাসীন আছিল এওঁ নামঘোষা, ৰত্নাৱলী আদি পুথি লিখিছিল। {{gap}}দামোদৰদেৱৰ পিতৃৰ নাম সতানন্দ। সতানন্দও ভূঞা- সকলৰ ভিতৰৰে লোক আছিল। শ্ৰীশঙ্কৰে বটদ্ৰৱাত ধৰ্ম্ম- প্ৰচাৰ কৰি থাকোঁতে দামোদৰদেৱৰ নলচাত {{Float left|{{gap}}{{smaller|দামোদৰদেৱ ১৪৪৮–১৪৯৮ }}|4em}} জন্ম হৈছিল : দামোদৰদেৱ প্ৰথমে গৃহী আছিল, পাছত বিষয় ত্যাগ কৰি শ্ৰীশঙ্কৰ- দেৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে; শ্ৰীশঙ্কৰৰ পাছত দামোদৰ- দেৱে গোৱালপাৰা আৰু কোচবেহাৰত ফুৰি বহুতক ধৰ্ম্ম দিয়ে। হৰিদেৱেও শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ লগত ধৰ্ম্ম চৰ্চ্চা কৰিছিল। এখেতৰ মূল সত্ৰ কামৰূপৰ মানেৰিত আছিল। হৰিদেৱেও বহুতক ধৰ্ম্ম দিয়ে।<noinclude></noinclude> 4hsw6sbdgiryhuv0irxtd1gtywmivjf 104 89393 243711 243503 2026-03-29T16:46:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243711 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|৩০|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude>৩. ৰূপে হাৰে; অসম বুৰঞ্জী পাঠ শত্ৰুদমনে প্ৰতাপনাৰায়ণ নাম লৈ ডিমৰু * নামে ঠাইলৈ ৰাজ্য বঢ়ায়। (গ) এওঁৰ পাছত ৰজাসকল কিন্তু আহোম ৰজাৰে তলতীয়া ৰজা হৈ মাইবঙত ৰাজত্ব কৰিছিল। তাম্ৰধ্বজ ১৭.২ – ১৭০৮ পাছত তাম্ৰধ্বজ নামে এজন বজাই আহোম- ৰজা ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত নিজক স্বাধীন বুলি ঘোষণা কৰে। ৰুদ্ৰসিংহে ইয়াৰ বাতৰি পাই কছাৰী ৰাজ্য অধিকাৰ কৰিবলৈ এদল আহোম সেনা পঠিয়াই দিলে। এই আহোম সেনাবিলাকে মাইবং অধিকাৰ কৰি লণ্ডভণ্ড কবে। তাম্ৰধ্বজে তেতিয়া নিৰুপায়ত পৰি জয়ন্তিয়া ৰজাৰ আশ্ৰয় খুজিলে। জয়ন্তিয়া ৰজা সসৈন্যে তেওঁক সহায় কৰিবলৈ আহিল; কিন্তু সেই সময়ত আহোম সেনা তাৰপৰা গুচি অহাৰ কাৰণে তেওঁ নিজেই কাছাৰ অধিকাৰ কৰিলে। তেতিয়া তাম্ৰধ্বজে ৰুদ্ৰসিংহৰ অধীন হৈ থাকিব বুলি তেওঁৰ আশ্ৰয় খুজিলে; ৰুদ্ৰসিংহে এদল সৈন্য পঠাই জয়ন্তিয়া বজাক খেদাই দিয়ালে। (ঘ) ইয়াৰ পাছৰপৰা কছাৰী ৰজাসকলে আহোমৰ তলত খাচপুৰ ৰজা হৰিশ্চন্দ্ৰ নিৰ্ব্বিবাদে ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। ডেব শ মান বছৰৰ আগতে হৰিশ্চন্দ্ৰ নামে এজন মাইবঙত ৰজা হৈছিল। এওঁ বৰ্ত্তমান চিলচৰৰ ১৭৭১–১৮৮৫ ওচৰত ' খাচপুৰ নামে ঠাইলৈ ৰাজধানী গুৱাহাটীৰ প্ৰায় ৩০ মাইল পূবে।<noinclude></noinclude> mvrttbv7a28ie3lxjhox9gmtdfyvq6y 243712 243711 2026-03-29T16:53:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243712 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩০|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude> ৰূপে হাৰে;শত্ৰুদমনে প্ৰতাপনাৰায়ণ নাম লৈ ডিমৰু * নামে ঠাইলৈ ৰাজ্য বঢ়ায়। {{Gap}}(গ) এওঁৰ পাছত ৰজাসকল কিন্তু আহোম ৰজাৰে তলতীয়া ৰজা হৈ মাইবঙত ৰাজত্ব কৰিছিল। {{Float left|{{gap}}{{smaller|তাম্ৰধ্বজ ১৭০২ – ১৭০৮}}|4em}} পাছত তাম্ৰধ্বজ নামে এজন ৰজাই আহোম- ৰজা ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত নিজক স্বাধীন বুলি ঘোষণা কৰে। ৰুদ্ৰসিংহে ইয়াৰ বাতৰি পাই কছাৰী ৰাজ্য অধিকাৰ কৰিবলৈ এদল আহোম সেনা পঠিয়াই দিলে। এই আহোম সেনাবিলাকে মাইবং অধিকাৰ কৰি লণ্ডভণ্ড কৰে। তাম্ৰধ্বজে তেতিয়া নিৰুপায়ত পৰি জয়ন্তিয়া ৰজাৰ আশ্ৰয় খুজিলে। জয়ন্তিয়া ৰজা সসৈন্যে তেওঁক সহায় কৰিবলৈ আহিল; কিন্তু সেই সময়ত আহোম সেনা তাৰপৰা গুচি অহাৰ কাৰণে তেওঁ নিজেই কাছাৰ অধিকাৰ কৰিলে। তেতিয়া তাম্ৰধ্বজে ৰুদ্ৰসিংহৰ অধীন হৈ থাকিব বুলি তেওঁৰ আশ্ৰয় খুজিলে; ৰুদ্ৰসিংহে এদল সৈন্য পঠাই জয়ন্তিয়া ৰজাক খেদাই দিয়ালে। {{gap}}(ঘ) ইয়াৰ পাছৰপৰা কছাৰী ৰজাসকলে আহোমৰ তলত {{Float left|{{gap}}{{smaller|খাচপুৰ ৰজা হৰিশ্চন্দ্ৰ ১৭৭১–১৮৮৫ }}|4em}} নিৰ্ব্বিবাদে ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। ডেৰ শ মান বছৰৰ আগতে হৰিশ্চন্দ্ৰ নামে এজন মাইবঙত ৰজা হৈছিল। এওঁ বৰ্ত্তমান চিলচৰৰ ওচৰত '''খাচপুৰ''' নামে ঠাইলৈ ৰাজধানী {{rule|}} * গুৱাহাটীৰ প্ৰায় ৩০ মাইল পূবে।<noinclude></noinclude> omsvyhkgzeuwed1y6q33bj5cagkhlzx 243726 243712 2026-03-29T17:51:45Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 243726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|৩০|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude>ৰূপে হাৰে; শত্ৰুদমনে প্ৰতাপনাৰায়ণ নাম লৈ ডিমৰু <ref>{{gap}}গুৱাহাটীৰ প্ৰায় ৩০ মাইল পূবে।</ref> নামে ঠাইলৈ ৰাজ্য বঢ়ায়। {{Gap}}(গ) এওঁৰ পাছত ৰজাসকল কিন্তু আহোম ৰজাৰে তলতীয়া ৰজা হৈ মাইবঙত ৰাজত্ব কৰিছিল। {{Float left|<poem>{{smaller|{{gap}}তাম্ৰধ্বজ ১৭০২ – ১৭০৮}}</poem>|4em}} পাছত তাম্ৰধ্বজ নামে এজন ৰজাই আহোম-ৰজা ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত নিজক স্বাধীন বুলি ঘোষণা কৰে। ৰুদ্ৰসিংহে ইয়াৰ বাতৰি পাই কছাৰী ৰাজ্য অধিকাৰ কৰিবলৈ এদল আহোম সেনা পঠিয়াই দিলে। এই আহোম সেনাবিলাকে মাইবং অধিকাৰ কৰি লণ্ডভণ্ড কৰে। তাম্ৰধ্বজে তেতিয়া নিৰুপায়ত পৰি জয়ন্তিয়া ৰজাৰ আশ্ৰয় খুজিলে। জয়ন্তিয়া ৰজা সসৈন্যে তেওঁক সহায় কৰিবলৈ আহিল; কিন্তু সেই সময়ত আহোম সেনা তাৰপৰা গুচি অহাৰ কাৰণে তেওঁ নিজেই কাছাৰ অধিকাৰ কৰিলে। তেতিয়া তাম্ৰধ্বজে ৰুদ্ৰসিংহৰ অধীন হৈ থাকিব বুলি তেওঁৰ আশ্ৰয় খুজিলে; ৰুদ্ৰসিংহে এদল সৈন্য পঠাই জয়ন্তিয়া ৰজাক খেদাই দিয়ালে। {{gap}}(ঘ) ইয়াৰ পাছৰপৰা কছাৰী ৰজাসকলে আহোমৰ তলত {{Float left|<poem>{{smaller|{{gap}}খাচপুৰ ৰজা হৰিশ্চন্দ্ৰ ১৭৭১–১৮৮৫|4em}}</poem>}} নিৰ্ব্বিবাদে ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। ডেৰ শ মান বছৰৰ আগতে হৰিশ্চন্দ্ৰ নামে এজন মাইবঙত ৰজা হৈছিল। এওঁ বৰ্ত্তমান চিলচৰৰ ওচৰত '''খাচপুৰ''' নামে ঠাইলৈ ৰাজধানী<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> rqyc89sku6mzxxwnxvmr17eqeg2r5tl 104 89394 243689 243506 2026-03-29T14:50:38Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243689 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|৩২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude>৩২ - অসম বুৰঞ্জী পাঠ পাছত শেষ ৰজা নকুলৰাম নগাসকলৰ লগত যুঁজ কৰি মৃত্যু হোৱাত ইয়াকো ইংবাজে নিজ ৰাজ্যভুক্ত কৰে। ৫। কোচ ৰাজবংশ। (ক) অতি প্ৰাচীন কালত কামৰূপ, গোৱালপাৰা আৰু উত্তৰঙ্গৰ ভালেখিনি ঠাই “কুবচ” নামৰ আদি বুৰঞ্জী জাতি এটাই ভবি আছিল। পাছত এই জাতিৰ ভিতৰৰপৰা যেতিয়া প্ৰতাপী বজা ওলাল তেতিয়া সেই ৰজাই নিজক ক্ষত্ৰিয় বুলি পৰিচয় দিয়ে, আৰু তেওঁৰ জাতি ভাইসকলে ৰাজবংশী বুলি চিনাকি দিবলৈ ধৰে। (খ) কমতাব নীলাম্বৰৰ ৰাজত্বৰ সময়ত হৰিয়ামণ্ডল গোৱালপাৰাৰ চিদলিৰ ওচৰৰ বাৰটা ডাঙৰ হবিয়ামণ্ডল খেলৰ ওপৰত মূৰব্বী লোক আছিল। কমতা ধ্বংস হোৱাৰ পাছত হৰিয়ামণ্ডল স্বাধীন হৈ উঠে। এই সময়ত পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ সৰু সৰু ভূঞাসকলো স্বাধীন হৈ উঠে। (গ) হৰিয়ামণ্ডলৰ বিশু আৰু শিশু নামে দুটি পুত্ৰ আছিল। হৰিয়াৰ মৃত্যুৰ পাছত বিশু বিশ্বসিংহ খৃঃ ১৪৮৫ – ১৫৩8 হৰিয়াৰ ক্ষুদ্ৰ ৰাজ্যৰ ৰজা হল। . এওঁ বৰ বলী আৰু চতুৰ লোক আছিল। অলপ দিনৰ ভিতৰতে ওচৰৰ ভূঞা ৰাজ্যবোৰ নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰ কৰি ললে আৰু বৰ্ত্তমান কোচবেহাৰত<noinclude></noinclude> kk1ns07dbgq7hxm4msrvrolnsgta3qh 243691 243689 2026-03-29T15:01:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243691 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude> পাছত শেষ ৰজা নকুলৰাম নগাসকলৰ লগত যুঁজ কৰি মৃত্যু হোৱাত ইয়াকো ইংবাজে নিজ ৰাজ্যভুক্ত কৰে। {{center|'''৫। কোচ ৰাজবংশ।'''}} {{Gap}}(ক) অতি প্ৰাচীন কালত কামৰূপ, গোৱালপাৰা আৰু উত্তৰঙ্গৰ ভালেখিনি ঠাই “কুবচ” নামৰ {{Float left|{{gap}}{{smaller|আদি বুৰঞ্জী}}|4em}} জাতি এটাই ভবি আছিল। পাছত এই জাতিৰ ভিতৰৰপৰা যেতিয়া প্ৰতাপী বজা ওলাল তেতিয়া সেই ৰজাই নিজক ক্ষত্ৰিয় বুলি পৰিচয় দিয়ে, আৰু তেওঁৰ জাতি ভাইসকলে ৰাজবংশী বুলি চিনাকি দিবলৈ ধৰে। {{gap}}(খ) কমতাৰ নীলাম্বৰৰ ৰাজত্বৰ সময়ত হৰিয়ামণ্ডল গোৱালপাৰাৰ চিদলিৰ ওচৰৰ বাৰটা ডাঙৰ {{Float left|{{gap}}{{smaller|হাৰিয়ামণ্ডল }}|4em}} খেলৰ ওপৰত মূৰব্বী লোক আছিল। কমতা ধ্বংস হোৱাৰ পাছত হৰিয়ামণ্ডল স্বাধীন হৈ উঠে। এই সময়ত পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ সৰু সৰু ভূঞাসকলো স্বাধীন হৈ উঠে। {{gap}}(গ) হৰিয়ামণ্ডলৰ বিশু আৰু শিশু নামে দুটি পুত্ৰ আছিল। হৰিয়াৰ মৃত্যুৰ পাছত বিশু {{Float left|{{gap}}{{smaller| বিশ্বসিংহ খৃঃ ১৪৮৫ – ১৫৩8 }}|4em}} হৰিয়াৰ ক্ষুদ্ৰ ৰাজ্যৰ ৰজা হল। এওঁ বৰ বলী আৰু চতুৰ লোক আছিল। অলপ দিনৰ ভিতৰতে ওচৰৰ ভূঞা ৰাজ্যবোৰ নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰ কৰি ললে আৰু বৰ্ত্তমান কোচবেহাৰত<noinclude></noinclude> d60jiw0xboeckuov22edqmxuch1ane4 243698 243691 2026-03-29T15:31:31Z Babulbaishya 104 243698 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}}</noinclude> পাছত শেষ ৰজা নকুলৰাম নগাসকলৰ লগত যুঁজ কৰি মৃত্যু হোৱাত ইয়াকো ইংবাজে নিজ ৰাজ্যভুক্ত কৰে। {{center|'''৫। কোচ ৰাজবংশ।'''}} {{Gap}}(ক) অতি প্ৰাচীন কালত কামৰূপ, গোৱালপাৰা আৰু উত্তৰঙ্গৰ ভালেখিনি ঠাই “কুবচ” নামৰ {{Float left|{{gap}}{{smaller|আদি বুৰঞ্জী}}|4em}} জাতি এটাই ভবি আছিল। পাছত এই জাতিৰ ভিতৰৰপৰা যেতিয়া প্ৰতাপী বজা ওলাল তেতিয়া সেই ৰজাই নিজক ক্ষত্ৰিয় বুলি পৰিচয় দিয়ে, আৰু তেওঁৰ জাতি ভাইসকলে ৰাজবংশী বুলি চিনাকি দিবলৈ ধৰে। {{gap}}(খ) কমতাৰ নীলাম্বৰৰ ৰাজত্বৰ সময়ত হৰিয়ামণ্ডল গোৱালপাৰাৰ চিদলিৰ ওচৰৰ বাৰটা ডাঙৰ {{Float left|{{gap}}{{smaller|হাৰিয়ামণ্ডল }}|4em}} খেলৰ ওপৰত মূৰব্বী লোক আছিল। কমতা ধ্বংস হোৱাৰ পাছত হৰিয়ামণ্ডল স্বাধীন হৈ উঠে। এই সময়ত পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ সৰু সৰু ভূঞাসকলো স্বাধীন হৈ উঠে। {{gap}}(গ) হৰিয়ামণ্ডলৰ বিশু আৰু শিশু নামে দুটি পুত্ৰ আছিল। হৰিয়াৰ মৃত্যুৰ পাছত বিশু {{Float left|{{gap}}{{smaller| বিশ্বসিংহ<br/>খৃঃ ১৪৮৫ – ১৫৩8 }}|4em}} হৰিয়াৰ ক্ষুদ্ৰ ৰাজ্যৰ ৰজা হল। এওঁ বৰ বলী আৰু চতুৰ লোক আছিল। অলপ দিনৰ ভিতৰতে ওচৰৰ ভূঞা ৰাজ্যবোৰ নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰ কৰি ললে আৰু বৰ্ত্তমান কোচবেহাৰত<noinclude></noinclude> go14wzhms6gw9urgxge53iagosnri1h 104 89395 243705 243508 2026-03-29T16:32:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||প্ৰথম খণ্ড|২৫}} {{center|'''(৩) চুতিয়া ৰাজবংশ'''}} {{gap}}(ক) চুতিয়াসকলে নিজক পুৰণি ভীষ্মক ৰজাৰ বংশধৰ {{Float left|{{gap}}{{smaller|বীৰপাল }}|4em}} বুলি কয়। প্ৰায় ছশমান বছৰৰ আগতে চুতিয়া জাতিৰ বীৰপাল নামে ৰজাই বৰ্ত্তমান শদিয়াৰ চাৰিওফালে এখন ৰাজ্য পাতি ৰাজত্ব কৰিছিল। {{Gap}}(খ) বীৰপালৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক গৌৰনাৰায়ণ ৰজা হয়। এওঁ বৰ বাহুবলী ৰজা আছিল। এওঁ অলপ দিনৰ ভিতৰতে সোৱণশিৰী {{Float left|{{gap}}{{smaller|ৰত্নধ্বজ ১২২২–১৩০৩ }}|4em}} আৰু দিখৌ নদীলৈ ৰাজ্য বহলায়। গৌৰনাৰায়ণে সোণগিৰি নামে পাহাৰত ৰাজধানী পাতে আৰু নগৰখনৰ নাম ৰত্নপুৰ দি নিজে ৰত্নধ্বজ নাম লয়। এওঁৰ বিক্ৰমৰ কথা শুনি কমতাৰ ৰজা নীলধ্বজে নিজৰ কন্যাকে তেওঁলৈ বিয়া দিয়ে। এওঁলোকে কালীপূজা কৰিছিল। শদিয়াৰ অলপ পূৰ্বে ৰত্নধ্বজে এটি তামৰ কালীমন্দিৰ সজায় আজি-কালিও ইয়াৰ ভগ্নাৱশেষ দেখিবলৈ পোৱা যায়। {{Gap}}(গ) ৰত্নধ্বজৰ পাছত সেই বংশত ক্ৰমে আঠজনা চুতিয়া ৰজাই বাজত্ব কৰে। চুতিয়া ৰজাসকলে নামৰ পাছত ‘পাল” উপাধি লৈছিল। শেষৰ ৰজাজনৰ নাম ধৰ্ম্মপাল আছিল।<noinclude></noinclude> se01wcqd509h8h76tw7e5fyg4gn92jx 104 89404 243667 243557 2026-03-29T12:07:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243667 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh|৭৮|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} ভটীয়াই গল। বুঢ়াগোহাঁইৰ বংশৰ কাকো নাপাই বদনে আন কাৰো ওপৰত অত্যাচাৰ নকৰিলে; কাৰণ তেওঁৰ উদ্দেশ্য কেৱল বুঢ়াগোহাঁইক দমন কৰাহে আছিল। ইয়াৰ পাছত বদনে ৰজাৰ হতুৱাই বহুত ধন-সোণ আৰু এজনী কন্যা দি মান সেনাক বিদায় দিয়ালে ( ১৮১৭ )। {{gap}}মানৰ আক্ৰমণৰ বাবে বদনক কেৰে ভাল নোপোৱা হল। ৰাজমাৱে ৰূপসিং নামে এজন ভোজপুৰীয়৷ চিপাহীৰ হতুৱাই বদনক হত্যা কৰালে। ইয়াৰ পাছত বুঢ়াগোহাঁইৰ পুতেক ৰুচিনাথে ৰাৈজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ বংশৰ পুৰন্দৰ সিংহ নামৰ এজন কোঁৱৰক লগত লৈ যোৰহাটলৈ আহিল আৰু নগৰ অধিকাৰ কৰি '''পুৰন্দৰক''' ৰজা পাতিলে ( ৮১৮ খৃঃ অঃ )। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত সিংহ ভগনীয়া ৰজা স্বৰূপে ৰংপুৰত গৈ থাকিল, কিন্তু ৰুচিনাথৰ ভায়েকে তেওঁক {{Float left|{{gap}}{{smaller|মানৰ দ্বিতীয়বাৰ আক্ৰমণ ১৮১৯ খৃঃ-আঃ- }}|4em}} একেবাৰে ৰাজপদৰ অযোগ্য কৰিবৰ অৰ্থে মানুহ লগাই তেওঁৰ কৰ্ণ ক্ষত কৰালে। ইয়াতে চন্দ্ৰকান্ত সিংহ বেজাৰত একেবাৰে মৃতপ্ৰায় হল। সেই সময়ত বদনৰ তলতীয়া কিছুমান লোক আছিল; তাৰে কেইজনমানে মান ৰজাক চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ অৱস্থাৰ কথা জনালেগৈ। মান ৰজাই এই সংবাদ পাই খঙত '''আলাংমিঙি''' নামে এজন সেনাপতিৰ তলত ৩০,০০০ সেনা দি পুনৰ অসম আক্ৰমণ কৰালে। পূৰ্ব্বৰ বাটেদি মান পুনৰ অসমত উপস্থিত হল। পুৰন্দৰ সিংহৰ সৈন্যৰ লগত নাজিৰাত মানৰ ৰণ হল<noinclude></noinclude> 79z24fmjo4okymc2h9qx94cknn4msyj 104 89455 243671 2026-03-29T12:18:24Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "তৃতীয় খণ্ড . লগত এদল সৈন্য লৈ মণিপুৰলৈ গল (১৮৯১ খৃঃ অঃ )। চীফকমিচনাৰে মণিপুৰ পাই তাৰ সেনাপতিক মাতি পঠালে, কিন্তু সেতাপতি আহিবলৈ স্বীকাৰ নকৰিলে। তেতিয়া তেওঁক গ্ৰেপ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243671 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তৃতীয় খণ্ড . লগত এদল সৈন্য লৈ মণিপুৰলৈ গল (১৮৯১ খৃঃ অঃ )। চীফকমিচনাৰে মণিপুৰ পাই তাৰ সেনাপতিক মাতি পঠালে, কিন্তু সেতাপতি আহিবলৈ স্বীকাৰ নকৰিলে। তেতিয়া তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবৰ নিমিত্তে সৈন্য পঠাই দিলে; তাতে মণিপুৰীয়াবিলাকে ইংৰাজৰ সৈন্যৰ লগত যুঁজ কৰে। সেই যুঁজ ওৰে দিন হৈছিল; পাছত সন্ধ্যাৰ সময়ত মণিপুৰীয়াবিলাকে চীফ-কমিচনাৰৰ আদেশ পালিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। পাছদিনা ৰজাৰ ঘৰত দৰবাৰ হল; চীফ-কমিচনাৰ তাত গৈ উপস্থিত হল; কিন্তু মাতমিত একো বন্দোৱস্ত নেদেখি তেওঁ অলপ পৰ থাকিয়েই তাৰপৰা উঠি আহিল। বাজ প্ৰাসাদৰপৰা ওলাওঁতেই মণিপুৰীয়াহঁতে তেওঁক ঘেবি ধৰিলে; আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া চাৰিজন ইংৰাজৰ সৈতে তেওঁক বধ কৰিলে; বাকী ইংৰাজৰ সৈন্যবোৰ পলাই কোনোমতে প্ৰাণ ৰাখিলে। ইয়াৰ এমাহৰ পাছতে ইংৰাজ সৈন্যে মণিপুৰ ভৰি পৰিল আৰু তাক অধিকাৰ কৰিলে। সেনাপতি আৰু কেইজনমান মণিপুৰীক ফাঁচি দিলে, যুৱৰাজ আৰু তেওঁৰ ভায়েকসকলক দ্বীপান্তৰ কৰিলে। আগেয়ে মণিপুৰত কেৱল এজন ৰেচিডেণ্ট চাহাব আছিল; এই সময়ৰপৰা তাত এদল চিপাহী আৰু পলিটিকেল এজেন্ট নামে এজন বাজ বিষয়া থকাৰ নিয়ম হল। ইংৰাজ গৱৰ্ণমেণ্টে চূড়াচন্দ্ৰ নামে এজন ৰাজকোঁৱৰক ৰজা পাতিলে; তেওঁক<noinclude></noinclude> dnow69zo0qqrmzp5hpahtv0frrkau4f 243887 243671 2026-03-30T11:21:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 243887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||তৃতীয় খণ্ড|৯১}} লগত এদল সৈন্য লৈ মণিপুৰলৈ গল (১৮৯১ খৃঃ অঃ )। চীফকমিচনাৰে মণিপুৰ পাই তাৰ সেনাপতিক মাতি পঠালে, কিন্তু সেতাপতি আহিবলৈ স্বীকাৰ নকৰিলে। তেতিয়া তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবৰ নিমিত্তে সৈন্য পঠাই দিলে; তাতে মণিপুৰীয়াবিলাকে ইংৰাজৰ সৈন্যৰ লগত যুঁজ কৰে। সেই যুঁজ ওৰে দিন হৈছিল; পাছত সন্ধ্যাৰ সময়ত মণিপুৰীয়াবিলাকে চীফ-কমিচনাৰৰ আদেশ পালিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। পাছদিনা ৰজাৰ ঘৰত দৰবাৰ হল; চীফ-কমিচনাৰ তাত গৈ উপস্থিত হল; কিন্তু মাতমিত একো বন্দোৱস্ত নেদেখি তেওঁ অলপ পৰ থাকিয়েই তাৰপৰা উঠি আহিল। বাজ প্ৰাসাদৰপৰা ওলাওঁতেই মণিপুৰীয়াহঁতে তেওঁক ঘেবি ধৰিলে; আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া চাৰিজন ইংৰাজৰ সৈতে তেওঁক বধ কৰিলে; বাকী ইংৰাজৰ সৈন্যবোৰ পলাই কোনোমতে প্ৰাণ ৰাখিলে। ইয়াৰ এমাহৰ পাছতে ইংৰাজ সৈন্যে মণিপুৰ ভৰি পৰিল আৰু তাক অধিকাৰ কৰিলে। সেনাপতি আৰু কেইজনমান মণিপুৰীক ফাঁচি দিলে, যুৱৰাজ আৰু তেওঁৰ ভায়েকসকলক দ্বীপান্তৰ কৰিলে। আগেয়ে মণিপুৰত কেৱল এজন ৰেচিডেণ্ট চাহাব আছিল; এই সময়ৰপৰা তাত এদল চিপাহী আৰু পলিটিকেল এজেন্ট নামে এজন বাজ বিষয়া থকাৰ নিয়ম হল। ইংৰাজ গৱৰ্ণমেণ্টে চূড়াচন্দ্ৰ নামে এজন ৰাজকোঁৱৰক ৰজা পাতিলে; তেওঁক<noinclude></noinclude> 2mxiijejqt6vm9l7wxdwlv1u1kaanoc 243897 243887 2026-03-30T11:37:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243897 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||তৃতীয় খণ্ড|৯১}} লগত এদল সৈন্য লৈ মণিপুৰলৈ গল (১৮৯১ খৃঃ অঃ )। চীফকমিচনাৰে মণিপুৰ পাই তাৰ সেনাপতিক মাতি পঠালে, কিন্তু সেনাপতি আহিবলৈ স্বীকাৰ নকৰিলে। তেতিয়া তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবৰ নিমিত্তে সৈন্য পঠাই দিলে; তাতে মণিপুৰীয়াবিলাকে ইংৰাজৰ সৈন্যৰ লগত যুঁজ কৰে। সেই যুঁজ ওৰে দিন হৈছিল; পাছত সন্ধ্যাৰ সময়ত মণিপুৰীয়াবিলাকে চীফ-কমিচনাৰৰ আদেশ পালিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। পাছদিনা ৰজাৰ ঘৰত দৰবাৰ হল; চীফ-কমিচনাৰ তাত গৈ উপস্থিত হল; কিন্তু মাতমিত একো বন্দোৱস্ত নেদেখি তেওঁ অলপ পৰ থাকিয়েই তাৰপৰা উঠি আহিল। ৰাজ প্ৰাসাদৰপৰা ওলাওঁতেই মণিপুৰীয়াহঁতে তেওঁক ঘেৰি ধৰিলে; আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া চাৰিজন ইংৰাজৰ সৈতে তেওঁক বধ কৰিলে; বাকী ইংৰাজৰ সৈন্যবোৰ পলাই কোনোমতে প্ৰাণ ৰাখিলে। {{gap}}ইয়াৰ এমাহৰ পাছতে ইংৰাজ সৈন্যে মণিপুৰ ভৰি পৰিল আৰু তাক অধিকাৰ কৰিলে। সেনাপতি আৰু কেইজনমান মণিপুৰীক ফাঁচি দিলে, যুৱৰাজ আৰু তেওঁৰ ভায়েকসকলক দ্বীপান্তৰ কৰিলে। {{Gap}}আগেয়ে মণিপুৰত কেৱল এজন ৰেচিডেণ্ট চাহাব আছিল; এই সময়ৰপৰা তাত এদল চিপাহী আৰু পলিটিকেল এজেন্ট নামে এজন ৰাজ বিষয়া থকাৰ নিয়ম হল। ইংৰাজ গৱৰ্ণমেণ্টে চূড়াচন্দ্ৰ নামে এজন ৰাজকোঁৱৰক ৰজা পাতিলে; তেওঁক<noinclude></noinclude> hs4oin7fol8ag2oppt6wpx9kj1cweks 104 89456 243672 2026-03-29T12:18:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অসম বুৰঞ্জী পাঠ পলিটিকেল এজেন্ট চাহাবৰ পৰামৰ্শ মতে ৰাজ্যশাসন কবিব দিলে। (৪) মিঃ এইচ, জে, এচ, কটন ১৮৯৬ চনৰ ২৭ নবেম্বৰত মিঃ এইচ. জে কটন ১৮৯১ – ১৯০৬ অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হয়।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243672 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>অসম বুৰঞ্জী পাঠ পলিটিকেল এজেন্ট চাহাবৰ পৰামৰ্শ মতে ৰাজ্যশাসন কবিব দিলে। (৪) মিঃ এইচ, জে, এচ, কটন ১৮৯৬ চনৰ ২৭ নবেম্বৰত মিঃ এইচ. জে কটন ১৮৯১ – ১৯০৬ অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হয়। এইজন চীফ কমিচনাবে বৰ যত্ন কৰি গুৱাহাটীত “কটন কলেজ” নামে এটা কলেজ স্থাপন কৰে (১৯০১)। ডিব্ৰুগড়ত তেওঁৰ যত্নতে ‘বেৰি হোৱাইট' ডাক্তৰী স্কুল হয়। তেওঁৰ শাসনৰ সময়ত (১৮৯৭ চন) এটা বৰ ডাঙৰ ভূমিকম্প হৈছিল। এই ভূমিকম্পত কামৰূপ আৰু গোৱাল- পাৰা জিলাৰ বহুত গাওঁ-ভূই তললৈ বহি বিলৰ দৰে হৈছিল আক অনেক বিল ওখ হৈ উঠিছিল। (৫) কটন চাহাব যোৱাৰ পাছতেই ফুলাৰ চাহাব আমাৰ চীফ-কমিচনাৰ হয়। তেওঁ মৌজাদাৰী চাব বেমফিল্ড ফুলাৰ প্ৰথা ১৯০২ – ১৯০৬ চলাইছিল। আগেয়ে মাটিৰ দহচনীয়া বন্দোৱস্ত আছিল তেওঁ ৰ দিনৰপৰা কুচিনীয়া বন্দোৱস্ত হয়। শাসন কাৰ্য্যৰ সুবিধাৰ নিমিত্তে ভাৰতবৰ্ষৰ ভাইচয়ে পূৰ্ব্ববঙ্গ আৰু উত্তৰ-বঙ্গব কেখিনি জিলা অসমৰ লগত জাপি দি “পুৰ্ব্ববঙ্গ আৰু অসম” নামেৰে এখন প্ৰদেশ গঠিত কৰে; আৰু তাক এজন লেফটেনান্ট গৱৰ্ণৰৰ অধীন কৰে (১৯০৫)। ৰাজধানী ঢাকালৈ নিয়ে; চিলং জহৰদিনৰ ৰাজধানী হৈ ৰয়।<noinclude></noinclude> s10tqh1ypjmyn6oci5uinaln3xfbb03 243905 243672 2026-03-30T11:45:45Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 243905 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh|৯২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} পলিটিকেল এজেন্ট চাহাবৰ পৰামৰ্শ মতে ৰাজ্যশাসন কবিব দিলে। {{Gap}}(৪) মিঃ এইচ, জে, এচ, কটন ১৮৯৬ চনৰ ২৭ নবেম্বৰত {{Float left|{{gap}}{{smaller|মিঃ এইচ. জে কটন ১৮৯১ – ১৯০৬}}|4em}} অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হয়। এইজন চীফ কমিচনাৰে বৰ যত্ন কৰি গুৱাহাটীত “কটন কলেজ” নামে এটা কলেজ স্থাপন কৰে (১৯০১)। ডিব্ৰুগড়ত তেওঁৰ যত্নতে ‘বেৰি হোৱাইট' ডাক্তৰী স্কুল হয়। {{Gap}}তেওঁৰ শাসনৰ সময়ত (১৮৯৭ চন) এটা বৰ ডাঙৰ ভূমিকম্প হৈছিল। এই ভূমিকম্পত কামৰূপ আৰু গোৱাল- পাৰা জিলাৰ বহুত গাওঁ-ভূই তললৈ বহি বিলৰ দৰে হৈছিল আক অনেক বিল ওখ হৈ উঠিছিল। {{Gap}}(৫) কটন চাহাব যোৱাৰ পাছতেই ফুলাৰ চাহাব আমাৰ চীফ-কমিচনাৰ হয়। তেওঁ মৌজাদাৰী প্ৰথা {{Float left|{{gap}}{{smaller|চাৰ বেমফিল্ড ফুলাৰ ১৯০২ – ১৯০৬ }}|4em}} চলাইছিল। আগেয়ে মাটিৰ দহচনীয়া বন্দোৱস্ত আছিল তেওঁ ৰ দিনৰপৰা কুচিনীয়া বন্দোৱস্ত হয়। {{Gap}}শাসন কাৰ্য্যৰ সুবিধাৰ নিমিত্তে ভাৰতবৰ্ষৰ ভাইচয়ে পূৰ্ব্ববঙ্গ আৰু উত্তৰ-বঙ্গব কেখিনি জিলা অসমৰ লগত জাপি দি “পুৰ্ব্ববঙ্গ আৰু অসম” নামেৰে এখন প্ৰদেশ গঠিত কৰে; আৰু তাক এজন লেফটেনান্ট গৱৰ্ণৰৰ অধীন কৰে (১৯০৫)। ৰাজধানী ঢাকালৈ নিয়ে; চিলং জহৰদিনৰ ৰাজধানী হৈ ৰয়।<noinclude></noinclude> gb3gilxaksfuwicaauriu1ol698fwyi 243907 243905 2026-03-30T11:48:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243907 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh|৯২|অসম বুৰঞ্জী পাঠ|}} পলিটিকেল এজেন্ট চাহাবৰ পৰামৰ্শ মতে ৰাজ্যশাসন কবিব দিলে। {{Gap}}(৪) মিঃ এইচ, জে, এচ, কটন ১৮৯৬ চনৰ ২৭ নবেম্বৰত {{Float left|{{gap}}{{smaller|মিঃ এইচ. জে কটন ১৮৯১ – ১৯০৬}}|4em}} অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হয়। এইজন চীফ কমিচনাৰে বৰ যত্ন কৰি গুৱাহাটীত “কটন কলেজ” নামে এটা কলেজ স্থাপন কৰে (১৯০১)। ডিব্ৰুগড়ত তেওঁৰ যত্নতে ‘বেৰি হোৱাইট' ডাক্তৰী স্কুল হয়। {{Gap}}তেওঁৰ শাসনৰ সময়ত (১৮৯৭ চন) এটা বৰ ডাঙৰ ভূমিকম্প হৈছিল। এই ভূমিকম্পত কামৰূপ আৰু গোৱাল- পাৰা জিলাৰ বহুত গাওঁ-ভূই তললৈ বহি বিলৰ দৰে হৈছিল আৰু অনেক বিল ওখ হৈ উঠিছিল। {{Gap}}(৫) কটন চাহাব যোৱাৰ পাছতেই ফুলাৰ চাহাব আমাৰ চীফ-কমিচনাৰ হয়। তেওঁ মৌজাদাৰী প্ৰথা {{Float left|{{gap}}{{smaller|চাৰ বেমফিল্ড ফুলাৰ ১৯০২ – ১৯০৬ }}|4em}} চলাইছিল। আগেয়ে মাটিৰ দহচনীয়া বন্দোৱস্ত আছিল তেওঁৰ দিনৰপৰা কুৰিচনীয়া বন্দোৱস্ত হয়। {{Gap}}শাসন কাৰ্য্যৰ সুবিধাৰ নিমিত্তে ভাৰতবৰ্ষৰ ভাইচয়ে পূৰ্ব্ববঙ্গ আৰু উত্তৰ-বঙ্গব কেখিনি জিলা অসমৰ লগত জাপি দি “পুৰ্ব্ববঙ্গ আৰু অসম” নামেৰে এখন প্ৰদেশ গঠিত কৰে; আৰু তাক এজন লেফটেনান্ট গৱৰ্ণৰৰ অধীন কৰে (১৯০৫)। ৰাজধানী ঢাকালৈ নিয়ে; চিলং জহৰদিনৰ ৰাজধানী হৈ ৰয়।<noinclude></noinclude> exq81soyu72mrfmzppps1926ghaf6zd 104 89457 243673 2026-03-29T12:18:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "তৃতীয় খণ্ড ১৩ (৬) এওঁৰ পাছত চাৰ চালচ, ষ্টুৱাৰ্ট বেইলী পূৰ্ব্ববঙ্গ আৰু অসমৰ লেফটেনান্ট গৱৰ্ণৰ হয়। চাৰ চাৰ্লচ ষ্টুৱাৰ্ট বেইলী ১৯১১-১৯১২ ১৯১১ চনত কিছুমান আবৰে শদিয..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243673 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তৃতীয় খণ্ড ১৩ (৬) এওঁৰ পাছত চাৰ চালচ, ষ্টুৱাৰ্ট বেইলী পূৰ্ব্ববঙ্গ আৰু অসমৰ লেফটেনান্ট গৱৰ্ণৰ হয়। চাৰ চাৰ্লচ ষ্টুৱাৰ্ট বেইলী ১৯১১-১৯১২ ১৯১১ চনত কিছুমান আবৰে শদিয়াৰ পলিটিকেল চাহাবক এজন ডাক্তৰ চাহাবৰ সৈতে কাটে। আমাৰ গৱৰ্ণমেণ্টে তাৰ প্ৰতিফল দিবৰ নিমিত্তে সিহঁতক খেদি বহুত ঠাই অধিকাৰ কৰিলে। তাৰ পাছত শদিয়াক লৈ পূব আৰু উত্তৰফালে এটা নতুনকৈ বিভাগ খোলে। অসমৰ আগতকৈ সীমা বাঢ়িল; এই বিভাগৰ নাম উত্তৰ পূৰ সীমান্ত ভূভাগ হল। ১৯১২ খৃঃ অব্দত অসম পুনৰ পৃথক হয়; আৰু ইয়াক এজনা চীফ-কমিচনাবে শাসন কৰে। (৭) চাৰ আৰ্চডেল আৰ্লে ১৯১২ চনৰ ১ এপ্ৰিলত শাসন ভাৰ গ্ৰহণ কৰে। অসম পূৰ্ব্ব বঙ্গৰ লগত চাৰ আৰ্চডেল আল ১৯১১ – ১৯১৯ যোগ থকাত লেফটেনান্ট গৱৰ্ণৰৰ অধীনত এখন ব্যৱস্থাপক সভা আছিল। - অসম পৃথক হোৱাতো চীকমিচনাৰৰ অধীনত এই ব্যৱস্থাপক সভা দিয়ে ( ১৯১৩ চন, জানুৱাৰী )। চাৰ আৰ্চডেলৰ দিনত দেশত শিক্ষাৰ বিস্তাৰ হয়। শ্ৰীহট্টত এটা প্ৰাইভেট কলেজ আছিল, এইজনা চীফ- কমিচনাৰৰ যত্নত সি গৱৰ্ণমেণ্টৰ সহায় পায় আৰু অনেক বিষয়ত উন্নত হয়। মাদ্ৰাচাও স্থাপিত হয়। তেওঁৰ দিনত শ্ৰীহট্টত এটা ডাঙৰ আমাৰ প্ৰাইমাৰী আৰু ছাত্ৰবৃত্তি<noinclude></noinclude> nr4rfxlldban2y7hn8bykpb0onuxylx 104 89458 243674 2026-03-29T12:20:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰথম খণ্ড ২৯ কাছাৰৰ মাইবং পালেগৈ আৰু তাতে এখন নগৰ পাতি উত্তৰ কাছাৰত ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। এইবাৰ অহোমৰাজ্য প্ৰায় কলঙৰ কাষলৈকে হল। কছাৰী ৰজাই মাইবঙত থকা কালতে হিন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243674 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰথম খণ্ড ২৯ কাছাৰৰ মাইবং পালেগৈ আৰু তাতে এখন নগৰ পাতি উত্তৰ কাছাৰত ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। এইবাৰ অহোমৰাজ্য প্ৰায় কলঙৰ কাষলৈকে হল। কছাৰী ৰজাই মাইবঙত থকা কালতে হিন্দুধৰ্ম্ম লয় আৰু হিড়ম্বেশ্বৰ নাম গ্ৰহণ কৰে। ইয়াত কিছুকাল সুখেবে ৰাজত্ব চলাই থাকোতেই কোচবিলাকে এই দেশ আক্ৰমণ কবে। সেই সময়ত কামৰূপত কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণে ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁৰ ভায়েক চিলাৰায় সেনাপতিয়ে চাৰিও- ফালে দিগ্বিজয় কৰি ফুৰিছিল। কোচবজাৰ সেনাপতি চিলাৰায়ে কছাৰী ৰাজ্য আক্ৰমণ কবিলত মাইবঙৰ ৰজা হালি আৰু কোচৰ তলতীয়া হৈ থাকিব বুলি স্বীকাৰ কৰিলে। (খ) মাইবঙৰ ৰজাসকলৰ ভিতৰত শত্ৰুদমনেই বেচি প্ৰখ্যাত আছিল। এওঁ ওচৰৰ জয়ন্তিয়া বজা ধনমাণিকব লগত যুঁজি তেওঁক পৰাস্ত কৰি অমিদন ১৭০২–১৭০৮ নাম লাভ কৰিছিল। এই সময়ত প্ৰতাপ- শত্ৰুদমন সিংহ অহোমৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। প্ৰতাপ- সিংহে জয়ন্তিয়া ৰজাৰ কন্যা বিয়া কৰাই শত্ৰুদমনৰ ৰাজ্যব শত্ৰুদমনে তাত মাজেদি কন্যা আনিবলৈ চেষ্টা কৰে। অপমান বোধ কৰি প্ৰতাপসিংহৰ সৈন্যবিলাকক বাধা দিয়ে। এই চেলুতে কছাৰী ৰজাৰ আহোমৰ লগত পুনৰ ৰণ হয়। শেষত নগাৱঁৰ ৰহাত দুই জাতিৰ ভিতৰত এই সময়ত তুমুল বণ হয়। এই ৰণত প্ৰতাপসিংহৰ সৈন্যবোৰ সম্পূৰ্ণ<noinclude></noinclude> 1ut4pai0ogo5c9rsd546heojgcohur5 243710 243674 2026-03-29T16:45:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243710 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Rh||প্ৰথম খণ্ড|২৯}} কাছাৰৰ '''মাইবং''' পালেগৈ আৰু তাতে এখন নগৰ পাতি উত্তৰ কাছাৰত ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। এইবাৰ অহোমৰাজ্য প্ৰায় কলঙৰ কাষলৈকে হল। {{Gap}}কছাৰী ৰজাই মাইবঙত থকা কালতে হিন্দুধৰ্ম্ম লয় আৰু হিড়ম্বেশ্বৰ নাম গ্ৰহণ কৰে। ইয়াত কিছুকাল সুখেবে ৰাজত্ব চলাই থাকোতেই কোচবিলাকে এই দেশ আক্ৰমণ কবে। সেই সময়ত কামৰূপত কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণে ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁৰ ভায়েক চিলাৰায় সেনাপতিয়ে চাৰিও- ফালে দিগ্বিজয় কৰি ফুৰিছিল। কোচৰজাৰ সেনাপতি চিলাৰায়ে কছাৰী ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিলত মাইবঙৰ ৰজা হাৰিল আৰু কোচৰ তলতীয়া হৈ থাকিব বুলি স্বীকাৰ কৰিলে। (খ) মাইবঙৰ ৰজাসকলৰ ভিতৰত শত্ৰুদমনেই বেচি প্ৰখ্যাত আছিল। এওঁ ওচৰৰ জয়ন্তিয়া ৰজা ধনমাণিকৰ লগত যুঁজি তেওঁক পৰাস্ত কৰি অৰিমৰ্দন নাম লাভ কৰিছিল। এই সময়ত প্ৰতাপ- {{Float left|{{gap}}{{smaller|শত্ৰুদমন ১৭০২–১৭০৮}}|4em}} সিংহ অহোমৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। প্ৰতাপ- সিংহে জয়ন্তিয়া ৰজাৰ কন্যা বিয়া কৰাই শত্ৰুদমনৰ ৰাজ্যৰ মাজেদি কন্যা আনিবলৈ চেষ্টা কৰে। শত্ৰুদমনে তাত অপমান বোধ কৰি প্ৰতাপসিংহৰ সৈন্যবিলাকক বাধা দিয়ে। এই চেলুতে কছাৰী ৰজাৰ আহোমৰ লগত পুনৰ ৰণ হয়। শেষত নগাৱঁৰ ৰহাত দুই জাতিৰ ভিতৰত এই সময়ত তুমুল ৰণ হয়। এই ৰণত প্ৰতাপসিংহৰ সৈন্যবোৰ সম্পূৰ্ণ<noinclude></noinclude> eiafhxwe4mnsnysfheqep75k47ka5k4 104 89459 243677 2026-03-29T12:21:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "তৃতীয় খণ্ড ১৯ হেনৰি কাবৰ পাছত চাৰ লৰি হেমও অসমৰ গবৰ্ণৰ হয়। তেওঁৰ দিনত প্ৰাইমাৰী শিক্ষাৰ বিল চাৰ লৰি হেমণ্ড ১৯২৭ কাৰ্য্যত পৰিণত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। মাটিৰ ত্ৰি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243677 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তৃতীয় খণ্ড ১৯ হেনৰি কাবৰ পাছত চাৰ লৰি হেমও অসমৰ গবৰ্ণৰ হয়। তেওঁৰ দিনত প্ৰাইমাৰী শিক্ষাৰ বিল চাৰ লৰি হেমণ্ড ১৯২৭ কাৰ্য্যত পৰিণত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। মাটিৰ ত্ৰিশ চনীয়া বন্দোবস্ত হয়, আৰু ভাৰতৰ শাসন পাববৰ্ত্তনৰ বাবে লণ্ডনত ১ম আৰু ২য় ৰাউণ্ড- টেবল কনফাৰেন্স বহে। ১৯৩২ খৃঃ অব্দত চাব মাইকেল কিন্ মহোদয়ে আমাৰ চাৰ মাইকেল কিন্‌ দেশৰ গৱৰ্ণৰ পদ গ্ৰহণ কৰে। এওঁৰ দিনত ৩য় বাউণ্ড-টেবল কনফাৰেন্স বহে। ১৯৩২ এখেতে যত্ন কৰি ভাৰত গৱৰ্ণমেণ্টৰ পৰা অসমৰ পেট্ৰোল কৰৰ পঞ্চল্লিশ লাখ টকা আনে। এখেতৰ শাসনকালত ১৯৩৫ চনৰ ২০ জানুৱাৰী তাৰিখে সম্ৰাট ৫ম জৰ্জ স্বৰ্গী আৰু অষ্টম এডৱাৰ্ড সম্ৰাট হয়। হয় অষ্টম এডৱাৰ্ড অলপ দিন সিংহাসনত থাকিয়েই ত্যাগ কৰাত ভায়েকে ৬ষ্ঠ জৰ্জ নাম লৈ সিংহাসনত উঠে। চাৰ মাইকেল কিনে অৱসৰ লোৱাত চাৰ ৰবাৰ্ট নীল ৰীড গবৰ্ণৰ হয়। এখেতৰ সময়ত ১৯৩৭ চাৰ ৰবাৰ্ট নীল চনৰ ১২ মেইত পৃথিবীৰ বৃটিছ সাম্ৰাজ্যৰ সকলো দেশতে সম্ৰাট ৬ষ্ঠ জৰ্জৰ ৰাজ্যা- ৰীড ১৯৩৭ ভিষেক উৎসৱ জাকজমকেৰে হয়। ১৯৩৯ চনত গোটেই পৃথিবী জুৰি ২য় মহাসমৰ লাগে; এই ৰণত আমাৰ অসমৰ পৰাও বহুত সৈন্য আৰু ধন গৈছিল।<noinclude></noinclude> p71w0p3gf8bvzy73n1vzxeorm1wezlm 104 89460 243678 2026-03-29T12:21:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অসম বুৰঞ্জী পাঠ এখেতৰ সময়ত জাপানীবিলাকে ব্ৰহ্মদেশ আক্ৰমণ চাৰ এণ্ড ক্লো ১৯৪২ – ৪৭ কৰে। ভাৰতবৰ্ষত কংগ্ৰেচ আন্দোলন বৰ কোবাল ভাৱে হয়। জাপানীয়ে ব্ৰহ্মদেশ ভালেখিন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243678 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>অসম বুৰঞ্জী পাঠ এখেতৰ সময়ত জাপানীবিলাকে ব্ৰহ্মদেশ আক্ৰমণ চাৰ এণ্ড ক্লো ১৯৪২ – ৪৭ কৰে। ভাৰতবৰ্ষত কংগ্ৰেচ আন্দোলন বৰ কোবাল ভাৱে হয়। জাপানীয়ে ব্ৰহ্মদেশ ভালেখিনি ঠাই অধিকাৰ কৰি অসমৰ মণিপুৰ আৰু কোহিমা অধিকাৰ কৰে। ব্ৰহ্মদেশৰ পৰা বহুতো ভাৰতীয় মানুহ ভাগি খোজ কাঢ়ি অসমলৈ আহে; গোটেই অসমতে ঘোৰ আতঙ্কৰ সৃষ্টি হয়। এই সময়ত আমাৰ ইয়াত ভাত-কাপোৰৰ কষ্ট হৈছিল; • টকালৈকে উঠিছিল। চাউলৰ মোণে ৩০।৪• ১৯৪২ চনৰ ৯ আগষ্টৰ দিনত গোটেই ভাৰত ব্যাপি ইংৰাজৰ “ভাৰত ত্যাগ” আন্দোলন আৰম্ভ হয়; আৰু এই কাৰণে মহাত্মা গান্ধীকে আদিকৰি ভাৰতৰ প্ৰধান প্ৰধান নেতা- ১৯৪২ চনৰ গণআন্দোন বিলাকক বন্দী কৰি ফাটেকত সুমুৱাই থয়৷ আমাৰ অসমৰ মাননীয় গোপীনাথ বৰদলৈ ডাঙৰীয়া আদিকো এই সময়তে কাৰাৰুদ্ধ কৰে। কিন্তু ইয়াৰ পাছৰপৰা এই আন্দোলন দেশত ইমান কোবাল ভাবে চলিবলৈ ধৰিলে যে লৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী আদিও ইয়াত যোগ দিলে। ঠায়ে ঠায়ে ইংৰাজ-শাসন নামানি পঞ্চায়ত বাজ স্থাপন কৰিলে। বহুত ঠাইত ইংৰাজে লাঠি-বন্দুকৰ সহায় লৈ অনেকক আঘাত কৰিলে; কিছুমানে এই আন্দোলনত নিজৰ জীৱনো আহুতি দিলে। আমাৰ অসমৰ কুশল কোঁৱৰ, কনকলতা, ভোগেশ্বৰী ফুকননী, নগা মহিলা<noinclude></noinclude> lo7aam962mhwiepe8nllswogeixo6eu 104 89461 243687 2026-03-29T14:42:35Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243687 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|<poem>{{Xx-larger|স্ত্রী-শিক্ষা।}} ১৬ বছৰ, নম্বৰ ৮, এপ্রিল, ১৮৬১।</poem>}} {{gap}}অৰুণোদয় পঢ়া সকলৰ মনত থাকিব পায়, আমি যোয়া এমাহৰ অৰুণোদয়ত বঙ্গাল দেশৰ তিৰোতাবিলাকক বিদ্যা নি শিকোয়াৰ পৰা পুৰুষবিলাক যে ব্যভিচাৰ কামত ৰত হৈছে সেই বিষয়ে “হিন্দু পেটৃয়ট” পত্ৰত যি কথা লিখিছিল তাক আমাৰ পাঠকসকলে জানিবৰ কাৰণ ভাঙ্গি অৰুণোদয়ত প্রকাশ কৰিম বুলিছিলোঁ । এতিয়া তাক তলত লিখিলোঁ; পঢ়া সকলে পঢ়ি সন্তোষ পাব ; কাৰণ সম্পাদকে যি কথা লিখিছে, সি অতি সুন্দৰ আৰু সঁচা । {{gap}}সেই পত্ৰত লিখিছে, বোলে, “অনেকে কয়, যে আমি অনুচিত ৰূপে আমাৰ দেশীবিলাকৰ পক্ষপাতি কৰোঁ, আৰু তেওঁবিলাকৰ স্বভাৱত যি দোষ আছে, তাকো ভাল বোলোঁহঁক। তেওঁবিলাকে তেনেকৈ কওক; কিন্তু যি দোষে মনে মনে আমাৰ দেশীসমাজৰ ধৰ্ম্ম নীতিবিলাক নষ্ট কৰিব লাগিছে, তাক আমি নে দেখি থকা নাই। আমাৰ দেশৰ যিবিলাকে নন্দকুমাৰক “ফাশী” দিয়া দেখিলে, আৰু যিবিলাক লোক এই দেশৰ “দহ বচৰীয়া বন্ধবস্ত” হওঁতে বৰ্ত্তমান আছিল, আমি তেওঁবিলাকৰ কথা নকওঁ; কাৰণ তেওঁবিলাক হিন্দু শাস্ত্ৰৰ যথার্থ মত আৰু ধৰ্ম্মৰ দৰে চলিছিল । আৰু এতিয়াৰ বিবেচনা অনুসাৰে সেই ধৰ্ম্ম আৰু সেই মতৰ মুল যেই কি ন হওক; তথাপি আমাৰ বোপাই, দদাইবিলাক সকলো কামত সেই সেই নিয়মৰ দৰেই চলিছিল। তেওঁবিলাকৰ নীতি শাস্ত্ৰে ভাল, বেয়া, পাপ আৰু পুণ্যৰ মাঝত সীমা নিৰূপণ কৰি কৈছে, বোলে, “ইমানলৈহে যাবা, ইয়াতকৈ বাঢ়ি নে যাবা।” কোনো যথার্থ<noinclude></noinclude> 0k0u8acqpow6scz3x60kw42mldjbnki 104 89462 243688 2026-03-29T14:50:28Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243688 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||স্ত্রী-শিক্ষা|১১৫}}</noinclude>হিন্দুএ সেই সীমা ভাঙ্গি এখোজো আগ বাঢ়ি যাব নোয়াৰে ৷ এই ৰূপেই তেতিয়া অধৰ্ম্ম আৰু পাপৰ পৰা ৰক্ষা হবৰ বহুত উপায় আছিল। কিন্তু পশ্চিম ফালৰ পৰা যি ধৰ্ম্ম আৰু সমাজৰ নিয়ম এই দেশত প্ৰবেশ হৈছে, তাৰ দ্বাৰা ভাৰত বৰ্ষৰ ব্যাস আৰু মনুএ বিধান কৰা ধৰ্ম্ম হিন্দু জাতিৰ মনৰ পৰা ইমান হে লৰিছে, যে সি পুনৰায় আগৰ নিচিনা হোয়া টান। মহাৰাষ্ট্ৰীবিলাকৰ ভয়ত কঁপি থকা পূৰ্ব্বপুৰুষবিলাকত্‌কৈ এতিয়াৰ যুবা বঙ্গালবিলাকৰ মত, ভাত, কাপৰ, মন আৰু আচাৰ বেৱহাৰ সমুদায় বেলেগ। কিন্তু এই ৰূপ সলনি হোয়াৰ পৰা কিবা ভাল হৈছে নে, বেয়া হৈছে তাকেহে কোয়া টান । তথাপি এইটো কথা সঁচা যে, আমাৰ দেশত বৰ্ত্তমান আচাৰ ব্যৱহাৰ দেখি তাৰ কোনো বন্ধুএ সন্তোষ পাব, বা গৰ্ব্ব কৰিব নোয়াৰে। আৰু জ্ঞান বিদ্যাৰ আলোচনা এই দেশত ইমান ৰূপে নোহোয়া হলে, কেতিয়াবা যে আমাৰ দেশী সকলৰ নীতি চৰিত্ৰ ভাল হ'ব, এনে আশা একেবাৰেই নাইকিয়া হলহেঁতেন । সঁচা কথা কলে, প্রায় কোনেও ভাল নে পায়, তথাপি কোনো কোনো সময়ত তাক নকৈ থাকিব নোয়াৰি । এই কাৰণ যদি আমি এতিয়ালৈকে আমাৰ দেশী সকলৰ প্ৰতি ফিৰিঙ্গীবিলাকৰ অহিত আচৰণ নিবাৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত বোধ কৰিছোঁ, আৰু যদি আমি মিছা অপবাদ আৰু দৌৰাত্ম্যৰপৰা আমাৰ দেশৰ প্ৰাধান্য ৰাখিবলৈ উপায় কৰিছোহঁক, তেন্তে যিবিলাকৰ নিমিত্তে আমি ইমান চিন্তিত হওঁ, আৰু যাৰ কল্যাণ বঢ়াবলৈ আমাৰ অধিক শক্তি ন থকা বাবে বেজাৰ পাওঁহঁক, তেওঁবিলাকৰ পাপ আৰু দোষ তেওঁবিলাকক দেখোয়াটো আমাৰ কৰ্ত্তব্য কাম । {{gap}}যুবা বঙ্গালী সকলৰ নিচিনা সমাজৰ অস্থিৰ অৱস্থাৰ আন আন দোষৰ মাঝত ৰাগী লগা বস্তু পান আৰু পৰস্ত্ৰী গমন কৰা, এই দুটাই প্রধান। বঙ্গাল দেশ এই নিয়মৰ বাহিৰ ন হয় । অনেক উপহাস কাৰী গীত, কৌতুক জনক ভাৱনা, মিশ্যনৰী চাহাব, টেকচাঁদ<noinclude></noinclude> lc4aw1izg0szxmrkynl59bleiq3etfw 243690 243688 2026-03-29T14:51:42Z Babulbaishya 104 243690 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||স্ত্রী-শিক্ষা|১১৫}}</noinclude>হিন্দুএ সেই সীমা ভাঙ্গি এখোজো আগ বাঢ়ি যাব নোয়াৰে ৷ এই ৰূপেই তেতিয়া অধৰ্ম্ম আৰু পাপৰ পৰা ৰক্ষা হবৰ বহুত উপায় আছিল। কিন্তু পশ্চিম ফালৰ পৰা যি ধৰ্ম্ম আৰু সমাজৰ নিয়ম এই দেশত প্ৰবেশ হৈছে, তাৰ দ্বাৰা ভাৰত বৰ্ষৰ ব্যাস আৰু মনুএ বিধান কৰা ধৰ্ম্ম হিন্দু জাতিৰ মনৰ পৰা ইমান হে লৰিছে, যে সি পুনৰায় আগৰ নিচিনা হোয়া টান। মহাৰাষ্ট্ৰীবিলাকৰ ভয়ত কঁপি থকা পূৰ্ব্বপুৰুষবিলাকত্‌কৈ এতিয়াৰ যুবা বঙ্গালবিলাকৰ মত, ভাত, কাপৰ, মন আৰু আচাৰ বেৱহাৰ সমুদায় বেলেগ। কিন্তু এই ৰূপ সলনি হোয়াৰ পৰা কিবা ভাল হৈছে নে, বেয়া হৈছে তাকেহে কোয়া টান । তথাপি এইটো কথা সঁচা যে, আমাৰ দেশত বৰ্ত্তমান আচাৰ ব্যৱহাৰ দেখি তাৰ কোনো বন্ধুএ সন্তোষ পাব, বা গৰ্ব্ব কৰিব নোয়াৰে। আৰু জ্ঞান বিদ্যাৰ আলোচনা এই দেশত ইমান ৰূপে নোহোয়া হলে, কেতিয়াবা যে আমাৰ দেশী সকলৰ নীতি চৰিত্ৰ ভাল হ'ব, এনে আশা একেবাৰেই নাইকিয়া হলহেঁতেন। সঁচা কথা কলে, প্রায় কোনেও ভাল নে পায়, তথাপি কোনো কোনো সময়ত তাক নকৈ থাকিব নোয়াৰি । এই কাৰণ যদি আমি এতিয়ালৈকে আমাৰ দেশী সকলৰ প্ৰতি ফিৰিঙ্গীবিলাকৰ অহিত আচৰণ নিবাৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত বোধ কৰিছোঁ, আৰু যদি আমি মিছা অপবাদ আৰু দৌৰাত্ম্যৰপৰা আমাৰ দেশৰ প্ৰাধান্য ৰাখিবলৈ উপায় কৰিছোহঁক, তেন্তে যিবিলাকৰ নিমিত্তে আমি ইমান চিন্তিত হওঁ, আৰু যাৰ কল্যাণ বঢ়াবলৈ আমাৰ অধিক শক্তি ন থকা বাবে বেজাৰ পাওঁহঁক, তেওঁবিলাকৰ পাপ আৰু দোষ তেওঁবিলাকক দেখোয়াটো আমাৰ কৰ্ত্তব্য কাম । {{gap}}যুবা বঙ্গালী সকলৰ নিচিনা সমাজৰ অস্থিৰ অৱস্থাৰ আন আন দোষৰ মাঝত ৰাগী লগা বস্তু পান আৰু পৰস্ত্ৰী গমন কৰা, এই দুটাই প্রধান। বঙ্গাল দেশ এই নিয়মৰ বাহিৰ ন হয় । অনেক উপহাস কাৰী গীত, কৌতুক জনক ভাৱনা, মিশ্যনৰী চাহাব, টেকচাঁদ<noinclude></noinclude> 1attoyw5n2o1jvihai8z4xk31395ebn 104 89463 243692 2026-03-29T15:06:22Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243692 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১১৬|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>ঠাকুৰ আৰু মাইকেল দত্তৰ কিতাপ, এই বিলাকেই তাৰ প্ৰমাণ। সেইবিলাকে যুবা বঙ্গালীবিলাকৰ মদ খোয়াৰ দোষ সম্পূৰ্ণ ৰূপে প্ৰকাশ কৰিছে। কিন্তু বোধ হয়, কোনেও এই পৰ্যন্ত ইয়াতকৈও ডাঙ্গৰ আনটো পাপৰ বিষয় প্ৰকাশ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰা নাই। কোনো কোনো ভদ্ৰ লোকে সেই কামৰ বাঝ আছে হয়; কিন্তু তেওঁ-বিলাকৰ সংখ্যা এনেহে কম যে, আমি ভাবিছোঁ, প্ৰায় সকলো যুবা বঙ্গালীকে এই দোষৰ দোষী বুলিব পৰা যায়। যদিও সেই কামত আমাৰ বৰ বেজাৰ লাগে, তথাপি আমি তাৰ বিষয় নকৈ থাকিব নোয়াৰোঁ। আৰু সেই দুষ্ট কৰ্ম্ম দূৰ কৰিবৰ উপায় বিচাৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা ন কৰিও থাকিব নোয়াৰোঁ; কাৰণ এই কুকৰ্মে মনে মনে তেওঁবিলাকৰ নীতি ধৰ্ম্ম আৰু পৰিয়াল ভিতৰৰ সুখ শান্তিকো নষ্ট কৰিব লাগিছে; আৰু সি কেতিয়াবা গোটেই দেশী সমাজক এক মহা হীন অৱস্থাৰ খালত পেলাব। আমাৰ স্ত্ৰী পৰিয়ালৰ নীতি ধৰ্ম্ম সকলো জাতিতকৈ উত্তম, এই যে এটা আমাৰ গপ আছিল, যুবা বঙ্গালিবিলাকে তাৰো শেষ কৰিবৰ উপক্ৰম কৰিছে। অনেকে কয়, এই পাপ পৃথিবীৰ সকলো ঠাইতে আছে, আৰু যি ইংৰাজ সকল এতিয়া আমাৰ আচাৰ ব্যৱহাৰৰ আৰ্হি স্বৰূপ হৈছে, তেওঁবিলাকৰো অনেকৰ মাঝত এই পাপ অধিক ৰূপে চলিছে। এই কথা সঁচা হব পাৰে, কিন্তু ভাবি চোয়া উচিত যে, বিলাত দেশত অনেক তিৰোতা আৰু মতা মানুহে বিয়া ন কৰাকৈ থাকে। কিন্তু আমাৰ ইয়াত বৰলা মানুহ প্ৰায় পোয়া নে যায়; আৰু দহ বছৰলৈকে বিয়া নহৈ থকা এজনী চোয়ালী পোয়া ও অসম্ভব। সুতৰাং বিবাহৰ নিয়ম ন ভঙ্গাকৈ কোনো হিন্দুএ বেশ্যাৰ ঘৰত সোমাব নোয়াৰে। বিয়া নৌ কৰাওঁতে বেশ্যা গমন কেৱল অধৰ্ম্ম, কিন্তু বিয়া কৰাৰ পাছত সি অপৰাধ হয়। এই নিমিতে হিন্দুবিলাকে তাক বৰ্দ্ধিত নকৰি, একে বাৰেই এৰি পেলোয়াহে উচিত। ফলতঃ যেতিয়ালৈকে তাৰ কাৰণবিলাক থাকে তেতিয়ালৈকে সি দূৰ<noinclude></noinclude> edomqf7lfycktm9vh6vv1q7vzpxojtd 104 89464 243693 2026-03-29T15:14:58Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243693 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||স্ত্রী-শিক্ষা|১১৭}}</noinclude>হোয়া অসম্ভব। কোনো প্ৰকাৰ বিদ্যা, কোনো প্ৰকাৰ শাসন আৰু কোনো প্ৰকাৰ ৰাজ নিয়মেও এই নীতি-ৰোগক উপশম কৰিব নোয়াৰে। ইয়াৰে কেৱল এটা মাথোন উপায় আছে; যি পৰ্যন্ত সেই উপায় কৰা নে যায়, তেতিয়ালৈকে যুবা বঙ্গালীবিলাকৰ স্বভাৱ শূচি ন হয়। {{gap}}এইটো কথা সম্বাদ পত্ৰত বিবেচনা কৰা টান। তথাপি এই কুকৰ্ম্ম চলাৰ এটা কাৰণ পষ্ট ৰূপে দেখাব পাৰি। যুবা বঙ্গালীবিলাকৰ গাত যেইকি দোষ নে থাকোক, তেও তেওঁবিলাকৰ মনৰ বোধ আৰু কল্পনা অতি প্ৰবল, আৰু তেওঁবিলাক বৰ সমাজ-প্ৰিয়। তাতে সিবিলাক যিবোৰ অধম লোকৰ গুৰিলৈ ইমানকৈ খেদি যায়, সিহঁতৰ শৰীৰ আৰু মনত অনেক গুণ থকা হেতু তেওঁবিলাক সেই পাপৰ ঠাইলৈ টানি নিয়া হয়। যুবা বঙ্গালীবিলাক বিদ্বান মানুহ; সুতৰাং আন আন জ্ঞানী মানুহৰ নিচিনাকৈ তিৰোতাৰ সঙ্গ বৰ ভাল পায়; কাৰণ ঈশ্বৰে নিয়ম কৰি দিছে যে, পুৰুষ স্ত্ৰীৰ অনুৰক্ত হব। এই নিমিত্তে সেই প্ৰকাৰৰ সকলোতকৈ ভাল সঙ্গ যত পোৱা যায়, তেওঁবিলাক তালৈ গলে, তাত দোষ দিয়া উচিত ন হয়। যতে তিৰোতাই তেওঁবিলাকক সমাদৰ কৰে, তেওঁবিলাকে তালৈকে খেদি যায়। ব্যৱসায়ত থকা মতা তিৰোতা দুয়ো বিধে নিজ নিজ ব্যৱসায় ভাল ৰূপে কৰে; তাতে তিৰোতাই মুনিহৰ দুৰ্ব্বল মনক বশ কৰিব নোয়াৰে বুলি ভাবিলে, সিহঁতৰ চতুৰতাত বিশ্বাস ন কৰা হয়। {{gap}}তিৰোতাবিলাকে যুবা বঙ্গালীবিলাকৰ মনৰ ভাব ভালকৈ বুঝে; আৰু তেওঁবিলাকে যিহকে ভাল পায়, আপুনিও তাকে কৰে। যুবা বঙ্গালীবিলাকে নাচ, বাজনা ন জনা ভাল পায়; এই কাৰণ সিহঁতৰ ভিতৰত নাচিব আৰু বজাব এনে তিৰোতা নাই। আমাৰ ইয়াত যে সামান্য তিৰোতাবিলাকক নাচ, বাজনা শিকাই অনেক মানুহে বিস্তৰ লাভ কৰে, এই কথা আমাৰ পাঠক সকলক জনাবৰ কাম নাই। তিৰোতাই পুথী পঢ়া দেখিলে, যুবা বঙ্গালীএ ৰঙ্গ পায়; আৰু<noinclude></noinclude> n7pziyhc62514i4we23pyynto2pgmgr 104 89465 243694 2026-03-29T15:21:13Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243694 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১১৮|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>তিৰোতাৰ হাতৰ লিখা পঢ়িবলৈ পালে আনন্দিত হয়। ইয়াকে সিহঁতে ভাল ৰূপে জানি সেই কামত আপোনাক পাৰক কৰিছে। কলিকতাত এই শ্ৰেণীৰ তিৰোতাবিলাকৰ মাঝত যাৰ আন আন গৃহসজ্জাৰ ভিতৰত এখান ভাৰত চন্দ্ৰৰ বিদ্যা সুন্দৰ, বিদ্যা সাগৰৰ বেতাল পঞ্চবিংশতি, নাইবা তাৰানাথ শৰ্মাৰ কাদম্বৰী কিতাপ নাই; এনে এজনী তিৰোতাও নাই। আৰু চিঠী লিখিব ন জনা তিৰোতাও সিহঁতৰ নিছেই তাকৰ। বিশেষ সিহঁতৰ অধিকাংশই ভালৰ ঘৰত জন্মিছে, বাহিৰে দেখিবলৈও সুয়নী আৰু সজ ব্যৱহাৰো জানে; তাত বাঝে যিবিলাক গুণৰ দ্বাৰা মানুহৰ আদৰ পাব পাৰে, সেই সকলো গুণ সিহঁতৰ গাত আছে। এই হেতুকে সিহঁতৰ সঙ্গত বৰ আমোদ পোয়া যায়। যুবা বঙ্গালীবিলাকে গোটেই দিন পৰিশ্ৰম কৰি যি এফেৰি আজৰি পায়, তাক এনে ঠাইত এনে সঙ্গীএ সৈতে ন কটালে, আন ঠাইত ক'ত সুখ পাব? এই ঠাইত তেওঁবিলাকে ‘খেমটা’ নাচৰ ঘুঙ্গুৰৰ গুণ গুণ সব্দ আৰু 'তবলাৰ' মধুৰ মাত আৰু তাৰ মাঝে মাঝে দুটি এটি হিন্দুস্থানী মিঠা গানৰ দ্বাৰা আপোনাৰ নিস্তেজ মন আৰু প্ৰাণক সজীব কৰি যেতিয়া ন বজাত তোপ, নাইবা দহ বজাত গিৰ্জাৰ ঘণ্টা শুনে, তেতিয়া অতি অনিচ্ছাৰে, বাট চাই থকা তিৰোতা আৰু ঘৰৰ ফাললৈ লাহে লাহে বিদায় লয়। {{gap}}এই খিনিতে কোনো বিদেশী মানুহে শুধিব পাৰে যে, নাচ বাদ্যৰ নিৰ্দোষ আমোদ যুবা বঙ্গালীএ নিজ ঘৰত আৰু পৰিয়ালৰ ভিতৰত নো নে পাই নে? যুবা বঙ্গালীৰ সহধৰ্ম্মিণীয়ে লিখা-পঢ়া, আক নাচ, গান কৰি আপোনাৰ ৰঙ্গিয়াল স্বামীৰ উপযুক্ত সঙ্গিনী হব নোয়াৰেনে? ইয়াৰ উত্তৰ, হয় নোয়াৰে। আমাৰ স্ত্ৰী পৰিয়ালৰ ভূত, ভৱিষ্যত আৰু বৰ্ত্তমান অৱস্থা ভাবি চালে, আমাৰ মনত যেনে বেজাৰ লাগে, তাতকৈ অধিক আন একোতো নে লাগে। এই কথা সঁচা, আমাৰ তিৰোতাবিলাক সুৰূপ আৰু লাবণ্যৰ আৰ্হি স্বৰূপা, পতিব্ৰতা ধৰ্ম্ম, নম্ৰতা, আৰু মাতৃ এবং<noinclude></noinclude> 5bqowqeepvzemebrbxqk75t895ub7sq 104 89466 243695 2026-03-29T15:25:34Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243695 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||স্ত্রী-শিক্ষা|১১৯}}</noinclude>ভগিনী স্নেহত সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠা : অতিশয় ধৈৰ্য্যশীলা আৰু আপোনাৰ হানি কৰিও লোকৰ হিত চিন্তা কৰোঁতা; তথাপি সেইৰূপ গুণে মন আকৰ্ষন কৰিব নোয়াৰে, আৰু উচিত প্ৰতিষ্ঠাও নেপায়। কাৰণ মছলমানৰ পৰা শিকা আমাৰ পুৰণি নিয়মে সিবিলাকৰ কৰ্ম্মত বাধা জনমায়। এই কথাত আমাৰ যেনে অসুখ হয়, আৰু সি যিমান হানি কৰিব লাগিছে, তাক কবৰ ঠাই নাই। ভাৰত বৰ্ষৰ বাহিৰে সকলো দেশৰ নীতিৰ বিপৰীতে এই দেশৰ তিৰোতাবিলাকৰ ৰূপ গুণৰ আন একো লাভ নাই; সি কেৱল ঢাকি থবৰ নিমিত্তেহে হৈছে। আমাৰ তিৰোতা জেনিলিও, বা মান্যৱতী পিকলোমিনীৰ তুল্য হলেও, তাই গীত গোয়া থাকোক, ঘৰৰ মাৰলীএও তাইৰ মাত শুনিব নে পায়। যদি তাই অতি উত্তম ৰূপে নাচিবৰ যোগ্যা হয়, তেওঁ হিন্দুৰ তিৰোতাই নচাটো দেৱতাৰ বস্তু চুৰ কৰাৰ সমান। লিখা পঢ়াও অতি অলপ দিনৰ পূৰ্ব্বলৈকে মহা পাপ বুলি গণ্য আছিল। আন কি? চলিত ৰীতিত বাঝে আন ৰূপে পিন্ধা উৰাও কম দোষ ন হয়। সুতৰাং যুবা বঙ্গালীবিলাকে ইংৰাজী ভাষাৰ আদি ৰস-ঘটিত গপবিলাক পঢ়ি আৰু সেইবিলাক গপৰ পৰা তিৰোতাৰ গুণ আৰু কৰ্ত্তব্য কামবিলাক বুঝি, নিজ তিৰোতাৰ লুকা লুকিৰ নিচিনা আচৰণ বেয়া পোয়া একো আশ্চতি নহয়। আৰু আমাৰ ডেকাবিলাকে আপোনাৰ প্ৰবৃত্তি অনুসাৰে কিছু কাল আনন্দেৰে নিয়াবৰ মন কৰি, তেনে আনন্দ নিৰ্দোষ ঠাইত নোপোয়া হেতু, ধৰ্ম্ম নষ্ট কৰিও যে সেই আনন্দ যত পোৱা যায়, তালৈ যায়, ইয়াকো আমি আশ্চৰ্য নো বোলোঁ৷ তেওঁ- বিলাকে আপোন তিৰোতাৰ বোবা ৰূপ আৰু ফুচফুচিয়া কথা দেখি শুনি অসীম বেজাৰ পায়; তাতে হিয়াৰ মাঝৰ পৰা নিজ দেশ আৰু তাৰ ৰীতি নীতিক সাও দি বলিয়া মানুহৰ দৰে সেইবিলাক পাপৰ ঠাইলৈ লৰ মাৰে। {{gap}}আমাৰ ডেকা ল'ৰাবিলাক আপোনাৰ জ্ঞান আৰু শিক্ষাৰ<noinclude></noinclude> nikfszuy73cpnsu4juof6u7fofnzmp5 104 89467 243696 2026-03-29T15:29:23Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "<poem>সমুখত দেখোঁ এখনি দুৱাৰ :::কাঠিটি বিচাৰি নেপালোঁ তাৰ ঢাকিছে সমুখ আন্ধাৰ ঢাকোনে :::জুমি চাবলৈকো সাধ্য কাৰ। শুনিলোঁ খন্তেক “তুমি” আৰু “মই—" :::হ'ল লাহে লাহে সুৰটি ক্ষীণ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243696 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{center|৩২}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সমুখত দেখোঁ এখনি দুৱাৰ :::কাঠিটি বিচাৰি নেপালোঁ তাৰ ঢাকিছে সমুখ আন্ধাৰ ঢাকোনে :::জুমি চাবলৈকো সাধ্য কাৰ। শুনিলোঁ খন্তেক “তুমি” আৰু “মই—" :::হ'ল লাহে লাহে সুৰটি ক্ষীণ দুদিনীয়া মাথোঁ “তুমি” আৰু “মই—" :::শেষত সকলো একতে লীন। </poem> "<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 3qoykowe4wpg0puin53i13yptqgtqmr 243697 243696 2026-03-29T15:29:49Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243697 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৩২}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সমুখত দেখোঁ এখনি দুৱাৰ :::কাঠিটি বিচাৰি নেপালোঁ তাৰ ঢাকিছে সমুখ আন্ধাৰ ঢাকোনে :::জুমি চাবলৈকো সাধ্য কাৰ। শুনিলোঁ খন্তেক “তুমি” আৰু “মই—" :::হ'ল লাহে লাহে সুৰটি ক্ষীণ দুদিনীয়া মাথোঁ “তুমি” আৰু “মই—" :::শেষত সকলো একতে লীন। </poem> "<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> f8psr0hx1667vv3ye3rtfgpje2vnrhn 104 89468 243706 2026-03-29T16:33:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰথম খণ্ড (৪) কছাৰী ৰাজবংশ কছাৰীবিলাকক সাধাৰণতে “বড়ো” জাতি বোলা হয়। এওঁলোকে নিজক ডিমাচা বা বৰনদীৰ পুতেক বুলি পৰিচয় দিয়ে। কছাৰীবিলাক আমাৰ দেশৰ আদিমবাসী। আৰ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰথম খণ্ড (৪) কছাৰী ৰাজবংশ কছাৰীবিলাকক সাধাৰণতে “বড়ো” জাতি বোলা হয়। এওঁলোকে নিজক ডিমাচা বা বৰনদীৰ পুতেক বুলি পৰিচয় দিয়ে। কছাৰীবিলাক আমাৰ দেশৰ আদিমবাসী। আৰ্যবিলাক যেতিয়া দলে দলে এই দেশলৈ আহি বসতি বঢ়াবলৈ ধৰে, এওঁলোকৰ কিছুমানে হিন্দু ধৰ্ম্ম লৈ আৰ্য্যৰ সৈতে সানমিহলি হয়; কিছুমান আজিকোপতি সুকীয়াকৈ আছে। হিড়ম্ব আক (ক) মহাভাৰতৰ সময়ত কামৰূপৰ পূবে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণে হিড়ম্ব নামে এখন কাছাৰী ৰাজ্য আছিল। হিড়িম্বা ভীমে এই হিড়ম্বৰজাক মাৰি তেওঁৰ ভণীয়েক হিড়িম্বাক বিয়া কৰিছিল। এওঁলোকৰ ৰাজধানী বৰ্ত্তমান মণিপুৰৰোড ষ্টেচনৰ ওচৰত থকা ডিমাপুৰত আছিল। আজি কালিও এই ডিমাপুৰ নগৰৰ ভগ্নাৱশেষ দেখিবলৈ পোৱা যায়। অহোমবিলাক পূব ফালৰপৰা আহি দিহিং নৈব পাবব কিছু ঠাই অধিকাৰ কৰি বজা হয়। কছাৰী-ৰাজ্য গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ পৰা প্ৰায় দিখৌলৈকে জুবি আছিল; আহোমবাজে কছাৰী ৰাজ্যৰ কিছু ঠাই অধিকাৰ কৰাত কছাৰী আৰু আহোমৰ ভিতৰত বণ হয়। আহোম ৰজা পোনতে কছাৰী ৰজাৰ হাতত পৰাস্ত হয়, কিন্তু পাছত কছাৰী বজা হাবি ধনশিৰীলৈকে ৰাজ্য এৰি দিয়ে।<noinclude></noinclude> ncpqfgcsmn3tad72oxyxtfz30c99k0d 243708 243706 2026-03-29T16:38:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243708 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||প্ৰথম খণ্ড|২৭}} {{center|'''(৪) কছাৰী ৰাজবংশ'''}} {{gap}}কছাৰীবিলাকক সাধাৰণতে “বড়ো” জাতি বোলা হয়। এওঁলোকে নিজক ডিমাচা বা বৰনদীৰ পুতেক বুলি পৰিচয় দিয়ে। কছাৰীবিলাক আমাৰ দেশৰ আদিমবাসী। {{gap}}আৰ্যবিলাক যেতিয়া দলে দলে এই দেশলৈ আহি বসতি বঢ়াবলৈ ধৰে, এওঁলোকৰ কিছুমানে হিন্দু ধৰ্ম্ম লৈ আৰ্য্যৰ সৈতে সানমিহলি হয়; কিছুমান আজিকোপতি সুকীয়াকৈ আছে। {{gap}}(ক) মহাভাৰতৰ সময়ত কামৰূপৰ পূবে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণে হিড়ম্ব নামে এখন কাছাৰী ৰাজ্য আছিল। {{Float left|{{gap}}{{smaller| হিড়ম্ব আৰু হিড়িম্বা }}|4em}} ভীমে এই হিড়ম্বৰজাক মাৰি তেওঁৰ ভণীয়েক হিড়িম্বাক বিয়া কৰিছিল। এওঁলোকৰ ৰাজধানী বৰ্ত্তমান মণিপুৰৰোড ষ্টেচনৰ ওচৰত থকা ডিমাপুৰত আছিল। আজি কালিও এই ডিমাপুৰ নগৰৰ ভগ্নাৱশেষ দেখিবলৈ পোৱা যায়। {{Gap}}অহোমবিলাক পূব ফালৰপৰা আহি দিহিং নৈৰ পাৰৰ কিছু ঠাই অধিকাৰ কৰি ৰজা হয়। কছাৰী-ৰাজ্য গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ পৰা প্ৰায় দিখৌলৈকে জুৰি আছিল; আহোমৰাজে কছাৰী ৰাজ্যৰ কিছু ঠাই অধিকাৰ কৰাত কছাৰী আৰু আহোমৰ ভিতৰত ৰণ হয়। আহোম ৰজা পোনতে কছাৰী ৰজাৰ হাতত পৰাস্ত হয়, কিন্তু পাছত কছাৰী ৰজা হাৰি ধনশিৰীলৈকে ৰাজ্য এৰি দিয়ে।<noinclude></noinclude> jcpirnayexc8nldqm5wkkgbs89mte5t 104 89469 243707 2026-03-29T16:38:15Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩২|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>একলে আছোহো আমি, {{gap|2.7em}}মৃগ খেদি গৈলা স্বামি, :::::লক্ষণক পঠাইলো উদ্দেশে। ঘৰে নাহি একোজন, {{gap|3.1em}}কোনে তোক দিবো দান, :::::শূন্য ঘৰে আসিলা তপস্বী॥ সাৰঙ্গৰ তিনি ৰেখা {{gap|5em}}আগতে প্ৰত্যয় দেখা, :::::ইহাক কমনে হৈবে৷ পাব। পতিব্ৰতা ধৰ্ম্ম জত, {{gap|5em}}সকলো হুইবেক হত, :::::আজ্ঞা ভঙ্গ হুইবেক ৰামৰ॥ স্বামীত নুপুছি কৰ্ম্ম, {{gap|5.5em}}জিনাৰি কৰয় ধৰ্ম্ম, :::::একো তাৰ নোহন্ত প্ৰকাশ। শাস্ত্ৰে শুনি আছো কথা, {{gap|2.6em}}সকলো হুইবেক ব্ৰেথা, :::::কবি ভনে দুৰ্গাবৰ দাস॥</poem> {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—পট মঞ্জৰি।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>এ নকৰা সংশয় বালা হে— বালা কৰা পুৰ্ন্নকাম। দেখিলে আনন্দ হুইব ৰাম দেৱৰাজ॥ মোহা দুখে ভোখে মইহে আইলো মাগিবাক। কিসক নৈৰাশ বানি বোলাহা আমাক॥ জিনাৰি নজানে নিজেহে পতিব্ৰতা ধৰ্ম্ম। তাহাৰে সে খণ্ডন নহয় তিনি কৰ্ম্ম॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> fxkvlsbpv4ndcknf7ljlsqfmk0kec7g 104 89470 243709 2026-03-29T16:44:50Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৩৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> তোমাৰ দুৰ্ল্লভ ৰামহে বৰ পূণ্যশালী। তাহান বল্লভা তুমি পৰমা সুন্দৰি॥ গগনে প্ৰকাশে ৰবি প্ৰহাৰেক জাই। কালি অনাহাৰে আছো অন্ন নাহি খাই॥ সত্বৰে দিয়োক ভিক্ষাহে পৰিৱৰ্ত্তি জাও। খুধায় পিৰিত মই কম্পে সৰ্ব্ব কায়॥ তপস্বীৰ বোলে দেবিহে দয়াতুৰ মনে। ভিক্ষাক দিবাক প্ৰতিহে কৰিলা জতনে॥ ৰেখাৰ ভিতৰে খোজহে দিয়া সীতা সতি। পুনৰুপি তপস্বীৰহে সীতাত বদতি॥ আপুনি বন্ধন ভিক্ষাহে দেহ কেন কৰি। লৈয়ো ভিক্ষা বুলিহে মাতে ৰামৰ সুন্দৰি॥ ৰেখাৰ বাহিৰে পাৱহে দিলা বৰ নাৰি। হাতে ধৰি ৰথত তুলিলাহে দশ গিৰি॥ ছল কৰি দুৰাচাৰেহে সাধিলেক মান। দখিন দেশক লাগিহে কৰিলা গমন॥ দখিন দিশক লাগিহে ৰথ ৰহি জাই। চিন্তায় আকুলা সীতাহে জগতৰ আই॥ আবেসে জানিলো মইহে কুল কুলঙ্কাৰি। কান্দিবে লাগিলা মোহা আৰ্ত্তৰাৱ কৰি॥ অনুশোচ কৰে সীতাহে ৰথৰ ওপৰে। নেত্ৰ বহি নিৰ্ম্মল লোতক ধাৰে পৰে॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> f1qwms4f7mwsaup5982p699r7af2qce 104 89471 243713 2026-03-29T17:00:18Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩৪|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>আঞ্চোলে মোচয় হাতেহে নয়নৰ নিৰ। ৰাৱন্না ৰাজাক ভয়ে কান্দে ধীৰে ধীৰ॥ স্বামিৰ সন্তাপে দেবিহে হানে হৃদি ৰোষে। আৰকত নয়ন তৱধ অসন্তোষে॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—অহিৰ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>অকি বিধি হে— কৰ্ম্ম বন্ধ এৰাইতে নাপাৰি। নিৰ্ম্মল কুলৰ মাজে কলঙ্ক ৰাখিলো হে— এবে ভৈলো কুল খিলিঙ্কাৰি॥ মই অলক্ষিনি লাগ্নি প্ৰভুক পঠাইলো হে— লক্ষনকো পঠাইলো উদ্দেশে। শূন্য গৃহ পায়া মোক ৰাৱন্নে হৰিলা হে— নষ্ট গৈলো আপুনাৰ দোষে॥ মৃগক মাৰিয়া প্ৰভু পালটি আসিয়া হে— মেৰত জে নেদেখিবো সীতা। কি জানি কি ভৈলা বুলি অৰণ্যে ভ্ৰমিবো হে— চিন্তা কৰি হৈবো আকুলিতা॥ আনে মন্দ বুলিবেক তাকো প্ৰভু শুনিবেক নানা কথা ভাবিবো মনত।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> gsp9aaf2p6rqekiryklol5ldsek6q37 104 89472 243715 2026-03-29T17:05:19Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243715 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড|৩৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> অৱশ্যে কুঅভিপ্ৰায়ে পঠাইলে লক্ষণে হে— জত দোষ পৰিবো মোহোত॥ অসতী ৰমনি সীতা পলালে অন্তৰি হে— ভাবিবো মনত ৰঘুপতি। বোন বাসে বাস কৰি বৰ দুখ পাইলা হে— সিগুনে এৰিলা নিজপতি॥ সম্পদে সুন্দৰি নাৰি আপদে পলাইলা এৰি— তিৰি জাতি নোহে আপুনাৰ। এহি বুলি নাবায়নে কান্দিবেক অনুক্ষনে আমাক কৰিয়া তিৰস্কাৰ॥ এহি জনমক লাগি নৈৰাশা কৰিলা হে— পুনু নাহি দেখিবো নয়নে। মহাশোক কৰি মায়ে অধোমুখ কৰি চায়ে কবিবৰ দুৰ্গাদাস ভনে॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—ভাটিয়ালি।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>অকি বিধিহে কোন ক্ষনে মই জনম লভিলো। কৈলো ম‍ই মহাপাপ, নুগুচে হৃদয় তাপ ৰাম স্বামি অনাথ কৰিলো। বামৰ ভাৰ্য্যাক ধৰি ৰাৱন্নে নিলেক হৰি</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ledxtbbwncqzsg3t613pobpcoetkrgu 104 89473 243716 2026-03-29T17:10:04Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|২৯}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''পদ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem> ভাৰ্য্যাৰ আখুটি ৰামে সহিতে নপাৰি। সাৰঙ্গৰ তিনি ৰেখা দিলন্ত মুৰাৰি॥ লক্ষণ প্ৰহৰি থৈলা সীতাৰ নিকটে। চলিলা ৰাঘৱ তেবে মৃগৰ সঙ্কটে॥ মোহা ভয়ে মৃগ সবে চাহে মাথা তুলি। কোপে ৰামচন্দ্ৰে ধেনু ধৰি জাই চলি॥ খনো পাস ছাপে খনো দুৰক পলাই। কৰে ধনু ধৰিয়া মৃগক খেদি জাই॥ ছল পাঞা ৰামে পাছে প্ৰহাৰিলা শৰ। শৰ খায়া মহা পাপী মাৰুচ বৰ্ব্বৰ॥ বান প্ৰহাৰত কণ্ঠাগত প্ৰান ভৈলা। ৰামৰ সদৃশ ৰাৱে চেঞ্চাইবাক লৈলা॥ প্ৰাণ ভাই লক্ষণ সত্বৰে আসিয়োক। একেশ্বৰ দেখিয়া ৰাক্ষসে খাই মোক॥ হেন শুনি সীতাৰ অসুখ কৰে মন। লক্ষণক আদেশ কৰিলা তেতিক্ষন॥ প্ৰভুক ৰাক্ষসে মাৰে একেশ্বৰ দেখি। সত্বৰে লক্ষন চলা আমাক উপেক্ষি॥ লক্ষণ বদতি তুমি নকৰা সন্তাপ। শ্ৰীৰাম চন্দ্ৰক মাৰিবেক কাৰ বাপ॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> f5fsu1t5uji0t9piycsenw3qc318t6z 104 89474 243718 2026-03-29T17:16:03Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৪১}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> কম্পি কম্পি ৰাৱন্না তাথিৰ ভৈলা মন। শৰ পাট ধৰিয়া মাৰিলা তেতিক্ষণ॥ হৃদয়ত পৰি শৰ পাট তল গৈলা। সেই চোটে পক্ষীৰাজে জমক দেখিলা॥ ভুমিত নামিয়া আছিলেক কতক্ষণ। গাৱ মোৰা দিয়া পাছে লভিলা চেতন॥ পক্ষীৰাজে পাখি মেলি ধৰি আঙ্কোৱালী। ছিণ্ডিলা গাৱৰ মাংস মহা ক্ৰোধ কৰি॥ সকল শৰিৰ ভৈলা ছালঙি আকাৰ। ৰাৱণাক দিলা গৈয়া দাৰুন প্ৰহাৰ॥ ৰথ ধ্বজ সাৰথিক দিলা পৰাভৱ। চুৰ্ত্তি হত ৰাৱনা জে মৃতক ৰহয়॥ সেহি সময়ত পক্ষীৰাজ মহাবীৰ। পাখা মেলি ৰথক ফুৰায়ে চক্ৰাকাৰ॥ ফুৰি ফুৰি ৰথ কতো বেলি ভৈলা থিৰ। লাহে লাহে লঙ্কেশ্বৰে চেতন লভিল॥ বাম কৰে পুনু ধেনু ধৰিয়া ৰাৱন। মহাকোপে জটায়ুক কৰিলা সন্ধান॥ ভুমিত পৰিয়া পক্ষি গুণে অতিশয়। বিহতে ঢাকিলা দেহা দেখে তমোময়॥ ভয় পাই পক্ষীৰ জে কম্পিল শৰিৰ। ৰাৱন্নাক প্ৰতি পুনু কৰিলা প্ৰহাৰ॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> cokodr5404qsrek40hd9f0e7ulk9e13 104 89475 243720 2026-03-29T17:20:47Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৪৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> হেৰা চলি জাও মই জমৰ কাৰন। বাত্ৰাক ন পাইলা তজু শ্ৰীৰাম লক্ষণ॥ জটায়ুৰ বাক্য শুনি সঙ্কুচিত সীতা। নমৰস বাপ তুমি নকৰিবা চিন্তা॥ জাৱে নুশুনয় বাত্ৰা শ্ৰীৰাম লক্ষণ। তাৱে নচলিবা তুমি জমৰ সদন॥ জিকালে আসয় ৰঘুবংশৰ নন্দন। সিকালে তাহাক তুমি পাইবা দৰিশন॥ আমাৰ বাত্ৰাক জত বামত কহিবা। পাচে প্ৰাণ তেজি তুমি বিষ্ণুলোক পাইবা॥ সীতাৰ বচন শুনি হাসে লঙ্কেশ্বৰ। উপালম্ভ বাক্য পাছে বুলিলা বিস্তৰ॥ ৰথ ডালিন্ত চাবুকৰ কোব দিলা। আকাশ মধ্যত জেন তাৰা সঞ্চাৰিলা॥ সমুদ্ৰৰ মধ্যত প্ৰবেশ ভৈলা জেবে। সম্পাতিৰ তনয় সুপাৰ্শ পাইলা তেবে॥ ৰথ ৰাখিবাক জাই গৰুৰৰ নাতি। হেন দেখি লঙ্কানাথে কৰয় কাকুতি॥ কিসক সুপাৰ্শ হেন ৰাখস আমাক। হাত জোৰ কৰি পৃয় বোলোহো তোমাক॥ জ্ঞানে বা অজ্ঞানে কিচো নাহি কৰো মন্দ। পথ ভেণ্টি কিসক মোহোক কৰা দন্দ॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> aqjfht1a6dcoitjap5k6jikba545kof 104 89476 243721 2026-03-29T17:25:01Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪২|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> পুনৰুপি পক্ষীৰাজে দিলা চণ্ডৰায়। আকাশ পৰ্জন্তে ৰথ ফুৰে ঠাই ঠাই। পক্ষীৰাজ জটায়ু দাৰুন ভয় পাই। ঠোঠ আগে ৰথ খান নিলা উৰুৱাই॥ সাৰথি সহিতে বথ ধৰি তেতিক্ষণ। সবাকো গিলিলা পক্ষি বৈনতা নন্দন॥ জটায়ু গিলিলা ৰথ ৰাৱণে দেখিলা। মনে ভয় হুয়া দুষ্টে বুলিবাক লৈলা॥ মোহোৰ ৰথত আছে জনক দুহিতা। দশৰথ নৃপতিৰ পুত্ৰ বধু সীতা॥ তোহোৰ হৱয় বধু বামৰ ঘৰনি। তাহাকো গিলস তই জানি কি নাজানি॥ পক্ষীজাতি কাৰনে এতেক জ্ঞানশূন্য। ভাল মন্দ নচাহ কৰস পাপ পুন্য॥ হেন শুনি পক্ষীৰাজ সচকিত মন। ঠোঠ মেলি উগাৰ তুলিলা তেতিক্ষন॥ ৰাম নাম স্মৰি পক্ষী ভৈল সঙ্কুচিত। লঙ্কেশ্বৰে ছিদ্ৰ পাইলা সেহি সময়ত॥ খুব বাণ মাৰি তাৰ শৰিৰ ভেদিলা। তিনি পাক খাই পক্ষি ভূমিত পৰিলা। ভূমিত পৰিয়া পক্ষী ৰাৱে বৰ টানে। সীতাক সম্বুধি পক্ষী বুলিলা বচনে॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> oxx2chhskxghksxk8tflj7xh3b0251r 104 89477 243723 2026-03-29T17:29:44Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||দুৰ্গাবৰি।|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰাগ—বসন্ত।'''}}}} {{Block center/s}} <poem> নাকান্দা নাকান্দা সীতা হে— সীতা তেজ৷ অনুৰাগ। আমাক পাইলা জে কত জনমৰ ভাগ॥ অৰণ্যত থাকি দুখহে ভুঞ্জিলা অপাৰ। বাল্কল পিন্ধন বৃক্ষ ফলেজে আহাৰ॥ জি তোৰ তপস্বি সীতাহে ৰাম জে লক্ষণ। তাৰা দুইৰ সঙ্গে তোক নকৰে শোভন॥ তপস্বী তেজিয়া সীতাহে ভজিয়ো আমাক। সমস্তে ভাণ্ডাৰ ধন দিবোহো তোমাক॥ সুন্দৰি জতেক নাৰিহে মুক্ষ মন্দোদৰি। তাসবাৰ উপৰে পাতিবো অধিকাৰি॥ সুমিষ্ট সুগন্ধি অন্নহে বিশেষ ব্যঞ্জন। উপভোগ বস্তু তুমি কৰিবা ভোজন॥ তোমাৰ সমিপ ছাৰিহে কখনো নজাইবো। জেখনে জিবস্তু খোজা তেখনে মিলাইবো॥ সুৱৰ্ণে ৰচিত গৰহে ৰত্ন মনিময়। সুখতে থাকিবা তাত নকৰিবা ভয়॥ বিষম বিৰহ শোকহে তাপ পৰিহৰি। বদন পখালা সীতা মোৰ বোল ধৰি॥ নকৰিবা শোক সীতাহে বান্ধা কেশ পাশ। প্ৰবোধ বচন বোলে দুৰ্গাবৰ দাস॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 82csc31qmunr2w7wokt2qt0yatul1v3 104 89478 243724 2026-03-29T17:35:29Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৭২|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> বকৰ মুখৰ কথা শুনি ৰঘুমনি। মোহোৰ সীতাক আবে হৰিলেক কুনি॥ জানিলো অৱশ্যে হৰিলেক দেৱগণ। এহি বুলি ক্ৰুদ্ধ ভৈলা কমল লোচন॥ বুলিলন্ত ক্ৰোধে অগ্নিসম দুই আখি। চন্দ্ৰ সূৰ্য্য বায়ু বহ্ণি সবে হৈবা সাখি॥ দেৱ সিদ্ধ সাব্য গন্ধৰ্ব্বক বোলে বানি। সবে ভাল জিৱা জেবে সীতা দিয়া আনি॥ তিনিয়ো লোকৰ জেবে সাধিবোহো ভাল। কোনে সীতা নিলে দেখাই দিয়াহা সকাল॥ বাহ্য অভ্যন্তৰক দেখয় দেৱগণ। কোনে সীতা নিলে কেহো নোবোলে বচন॥ হেৰা মোৰ দোষ নাই সবে আচা চাই। সীতাৰ সন্তাপে হেৰা প্ৰাণ মোৰ জাই॥ হেৰা অগ্নিশৰ মাৰো স্বৰ্গ চুৰ কৰো। প্ৰহাৰি পাতাল পোৰো দেৱকো সংহাৰো॥ নাগ নষ্ট কৰো জক্ষ বক্ষ সব মাৰো। উলটাও পৃথ্বি মেৰু মন্দাৰ বিদাৰো॥ সীতাক উদ্ধাৰো দৈত্য দানৱ নিবাৰো। বাম নাম কীৰ্ত্তি থও পাতক সংহাৰো॥ মোৰ ভাৰ্য্যা হৰি সুখে জিৱে কেন কৰি। উদয়াস্ত গিৰিমানে পেলাইবো বিদাৰি॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> dqnqrqnv0w004m6424r50k9j9b3q52y 104 89479 243725 2026-03-29T17:40:48Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৫২|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> একেস্বৰে ৰাঘৱ ভ্ৰমন্ত নানাথানে। আতি উত্ৰাৱল চিত সীতাৰ কাৰনে॥ অনেক বিচাৰ কৰি উদ্দেশ নপাইলা। মেঢ় মন্দিৰক লাগি পুনুৰূপি আইলা॥ শূন্য মেঢ় দেখি প্ৰভু বিয়াকুল মনে। হা সীতা বুলি ৰাৱ পাৰে ঘনে ঘনে॥ চিত্ত থিৰ নহয় সুমৰি প্ৰাণ প্ৰিয়া। ভনে দুৰ্গাবৰ ৰাম চৰণ ভাবিয়া॥</poem> {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—অহিৰ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>অ কি লখ্মন— গৈলা সীতা মোক উপেক্ষিয়া। তৃনত শয়ন মোৰ বল্ক পৰিধান হে— এহি দুখ মনে আলচিয়া॥ এবেসে জানিলো সীতা— ৰামৰ সুহৃদ নোহে— এৰি মোক গৈলা কোন ভিতা। একক লক্ষণ জেন— আমিয়ো ভৈলোহো তেন হে— সহজে চঞ্চল তিৰি জাতি।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2s0src0kl8iywh8ng3gcvu4dvgsld9d 104 89480 243730 2026-03-30T01:16:40Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৭৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> তিনিয়ো জগত জুৰি ব্ৰহ্ম অস্ত্ৰ মাৰি। দহিবো নিৰ্য্যান কৰি সবে মান সাৰি॥ . শুনিয়ো লক্ষণ বাপ হেলা নুজুৱাই। শিতল পানিক ভাই কেহো নডৰাই॥ শনিৰ শুনিয়া নাম সমস্তে ডৰাই। চন্দ্ৰে পাইলে তাক কিছু ভয় নকৰয়॥ এহি বুলি প্ৰভু ধনু কৰিলা টঙ্কাৰ। লৰিল ব্ৰহ্মাণ্ড প্ৰজা ভৈলা চমৎকাৰ॥ ঊৰ্দ্ধক সমুখে ৰামে যুৰিলেক শৰ। হাতত ধৰিলা জাই লক্ষণ কুমৰ॥ সম্বুধি বোলন্ত দাদা তেজিয়ো কুকৰ্ম্ম। জগতক বিনাশিবা ইতো কোন কৰ্ম্ম॥ কোনে সীতা হৰিলেক নিৰ্ণয় নাজানি। জগতকে বিনাশিবা ব্ৰহ্মঅস্ত্ৰ হানি॥ অজিজ্ঞাসি ক্ৰোধ কেনে কৰাহা আপুনি। ভূমি বিনাশিলে তাক ৰাখিবেক কুনি॥ তুমি ব্ৰহ্মা তুমি বিষ্ণু তুমি ত্ৰিপুৰাৰি। তুমি সংহৰিলে প্ৰভু কি কৰিতে পাৰি॥ পুৰ্ববত আপুনি প্ৰভু স্ৰজিলা জগত। নতো কাল হস্তে কেনে কৰিবাহা হত॥ পালিবাক বৈষ্ণৱক ভৈলা অৱতাৰ। দুৰ্জ্জনক বাচি বাচি কৰিবা সংহাৰ॥</poem><noinclude>{{Block center/e}} {{Left|{{gap}}৭}}</noinclude> 34ksk8byuh1encvr2uqqt59xeab7dj7 104 89481 243731 2026-03-30T01:23:55Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৩৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> কৌশল্যা সুমিত্ৰা জে কৈকেয়ী মোৰ আই। ভৰত শত্ৰুঘণ ৰাম লক্ষণ দুই ভাই॥ সিসবে শুনয় জদি গৰিহিত বানি। মনকষ্ট পাইবেক অজোধ্যা জত প্ৰাণী॥ পিতৃৰ মাতৃৰ শ্বশুৰৰ কুল হিত। তিনিয়ো কুলতে ভৈলা কলঙ্ক বিদিত॥ চন্দ্ৰ সূৰ্য্য বংশ মধ্যে কুলঘ্নি জে ভৈলো। কুনাম কৰিলা বিধি কলঙ্কিনি হৈলো॥ বিধি দোষে এত মান ভৈলেক আমাৰ। অল্প বয়সতে মোৰ ভৈলা খিলিঙ্কাৰ॥ উপজি অনেক দুখ পাইলো চিৰকাল। প্ৰাণক ছাৰোহো জেবে তেবে মোৰ ভাল॥ স্বামি সঙ্গে সুখ ভোগ ওটাইলেক মোৰ। হৰিলা দুৰ্য্যন দুষ্ট দুৰাচাৰ চোৰ॥ স্বামিক প্ৰবোধ দিবে নাহিকয় কেৱ। একেশ্বৰে থাকিল প্ৰানৰ ৰামদেৱ॥ ইদৰে বিলাপ কৰে ৰাম পাটেশ্বৰি। দেখি শান্ত বচন বোলয় দশগিৰি॥ কৰ জোৰে দুৰাচাৰে মিনতি সম্ভাষে। ৰাম নাম স্মৰি ভনে দুৰ্গাবৰ দাসে॥</poem> {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> em389apxg99nh46pzgcorre26i3jc1t 104 89482 243732 2026-03-30T01:27:39Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৩৯}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰাগ—সুয়াই।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>নোবোলা নোবোলা শুনা দশগ্ৰীৱ তুমি মোৰ জন্মদাতা। স্তন দি তুলিলা মোক মন্দোদৰি মাতা॥ শুনা তুমি মোহোৰ উত্তৰ— হুয়ো তুমি মোৰ বাপ, শুনা দুৰাচাৰ পাপ জনম লভিলো তোৰ ঘৰ॥ মোহোক ভিতৰে থৈয়া, বাহিৰে গিলিপ দিয়া ভসাইলি ৰত্ন গিৰি জলে। কাখৰৰ পৰা মোক আছৰি পেলাইলা হে প্ৰচণ্ড জে জলৰ হিল্লোলে॥ আছিলো তহিতে জাই, হুয়া অবিদিত কায় পৰিয়া আচিলো পঙ্কতলে। জজ্ঞৰ নিমিত্তে ঋষি হালক বাহিলা হে লৈয়া গৈলা আমাক জে পায়া॥ শিশু কাল গৈলা জেবে, আছিলো জনক ঘৰে পাচে শ্ৰীৰামত দিলা বিয়া। নজানি কৰস দন্দ, দিন তোৰ ভৈলা মন্দ জিউক হৰস বনবাসে॥ সীতাৰ জে বাক্য নিস্ত, শুনাবে ৰাৱণ দুষ্ট তোৰ ভৈলা কন্ধৰ বিনাশ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2zljgvpylwitf8p9gb1pp5i3qqgdxcu 104 89483 243733 2026-03-30T01:31:44Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪০|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ৰামৰ চৰন চাই, প্ৰণতি কৰিয়া কই কবিবৰ দুৰ্গাবৰ দাস॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''পদ।'''}}}} <poem>থাকিলন্ত সীতা শোকে অধোমুখ কৰি। প্ৰাণ প্ৰভু ৰামচন্দ্ৰ নামক সুমৰি॥ সীতাক প্ৰবোধ বোলে বাক্য নিশাচৰ। পৱন সদৃশ গতি বিজুলি সঞ্চাৰ॥ ৰথৰ শব্দক শুনি বড় অসম্বাদ। বেগে জে জটায়ু গৈলা কৰিতে বিবাদ॥ মোহোৰ আগত আজি ভৈলি উপগত। ৰথ সাৰথিক তেনে কৰিবোহো হত। এহি বুলি পক্ষীৰাজ কৰিলা পয়ান। পাখা ছাট মাৰি বহাইলেক ৰথ খান॥ উৰাও কৰিয়া গৈলা উপৰক লাগি। পেলাইবেক ৰাৱন্নাৰ দশমুণ্ড ভাগি॥ পুনৰূপি আঞ্চুৰিলা বিংশতি ভুজত। ডেনাক উল্লাসি কোব দিলন্ত হিয়াত॥ ৰুধিৰে ভিজিলা দেহা তেনেই ঢাকিলা। বসন্ত কালত জেন অশোক ফুটিলা॥</poem><noinclude></noinclude> 4ckvfx461v9c0s47jew14e6zzpinzh5 243734 243733 2026-03-30T01:32:07Z JyotiPN 1603 243734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪০|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ৰামৰ চৰন চাই, প্ৰণতি কৰিয়া কই কবিবৰ দুৰ্গাবৰ দাস॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''পদ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>থাকিলন্ত সীতা শোকে অধোমুখ কৰি। প্ৰাণ প্ৰভু ৰামচন্দ্ৰ নামক সুমৰি॥ সীতাক প্ৰবোধ বোলে বাক্য নিশাচৰ। পৱন সদৃশ গতি বিজুলি সঞ্চাৰ॥ ৰথৰ শব্দক শুনি বড় অসম্বাদ। বেগে জে জটায়ু গৈলা কৰিতে বিবাদ॥ মোহোৰ আগত আজি ভৈলি উপগত। ৰথ সাৰথিক তেনে কৰিবোহো হত। এহি বুলি পক্ষীৰাজ কৰিলা পয়ান। পাখা ছাট মাৰি বহাইলেক ৰথ খান॥ উৰাও কৰিয়া গৈলা উপৰক লাগি। পেলাইবেক ৰাৱন্নাৰ দশমুণ্ড ভাগি॥ পুনৰূপি আঞ্চুৰিলা বিংশতি ভুজত। ডেনাক উল্লাসি কোব দিলন্ত হিয়াত॥ ৰুধিৰে ভিজিলা দেহা তেনেই ঢাকিলা। বসন্ত কালত জেন অশোক ফুটিলা॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> peciexzaik8foj69g8kck326idbzhuc 104 89484 243735 2026-03-30T02:02:52Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪৮|দুৰ্গাবৰি।|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰাগ—মঞ্জুৰি।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>ৰাম আইলৰে বনেৰ মৃগ মাৰি— ৰাম আইলৰে। মৃগ মাৰি নেদেখিয়া সীতা, সীতা সীতা বুলি ডাকে ৰঘুনাথ। (ৰাম আইলৰে।) লক্ষণক চাই বোলে বানি কি কাৰনে তেজিলা গোসানি। (ৰঘুনাথ ৰাম আইলৰে।) জেন বজ্ৰ পৰিলেক মাথে— ৰেখাৰ বাহিৰে খোজ দেখি ৰঘুনাথে। হাহা প্ৰিয়া কোথা গৈলা এৰি— নিদান কালত দুই ভাই থাকো বেৰি। ধন জন নকৰোহো সাৰ— প্ৰিয়া অবিহনে দেখোঁ দিনতে আধাৰ। কহে দুৰ্গাবৰে ৰামৰ চৰণে। প্ৰভু কান্দে মোহা শোক ত্ৰাসে॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—বেলোয়াৰ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>সীতাক হৰিলা জেবে ৰাঘৱ আসিলা তেবে হে— আসিলা গোসাই মৃগ মাৰি।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> cvjf08p8yi07zyoslc3cm74e5zxv3ij 104 89485 243736 2026-03-30T02:07:13Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৪৯}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> কপট কৰিয়া ছব পশিলা অন্তেসপুৰ এ ঘৰে নাহি জনক ঝিয়াৰি॥ নেদেখি সীতাব মুখ মনত লাগিলা দুখ লক্ষনত পোছে নাৰায়ণ। কহিয়ো স্বৰূপ বোল তেজিয়া মোহোৰ কোল এ গৈলা প্ৰিয়া কাহাৰ সদন॥ তোমাক মেঢ়ত থৈয়া হাতত সাৰঙ্গ লৈয়া প্ৰবেশিলো গহনৰ মাজ। মায়াবি মৃগৰ তৰে গৈলো মই একেস্বৰে এ এথা কোনে কৰিলা অকাজ॥ বুলিলো বচন যত সকলে কৰিলি হত কথাক নলৈলা তোৰ মন। তোমাৰ নিমিত্তে মোৰ প্ৰিয়াক কৰিলা চোৰ এ কি অকাজ কৰিলা লক্ষ্মণ॥ শ্ৰীৰামৰ জে বচন বদতি জে লখমন আতিশয় সঙ্কোচিত মনে। নাহি মোৰ কিচে৷ দোষ অকাৰণে কৰা ৰোষ এ কবি দুৰ্গাবৰ দাসে ভনে॥</poem> {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> mulsrmrbl7pafz5zpi1opkhsf3fitgp 104 89486 243737 2026-03-30T02:11:24Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||দুৰ্গাবৰি।|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰাগ—বৰাৰি।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>নাজানে৷ স্বৰূপ দাদাহে— দদা দোষ নাই মোৰ। বিৰলে সীতাক হৰি নিলা কোন চোৰ॥ মৃগে জে কাঢ়িলা ৰাৱ তোমাৰ সদৃশ। শুনিয়া সীতাৰ মনে ভৈলা বিসদৃস॥ প্ৰভুক মাৰয় শুনো কোন বিৰগণে। এহি বুলি মোহোক পাঞ্চিলা তেতিক্ষনে॥ আৰু জি বুলিলা তাক কহিবাক পাপ। তাৰ কথা কহো শুনা জগতৰ বাপ॥ ৰাম অবিহনে তোৰ মোক হাবিলাস। হেন বাক্য শুনিয়া মোহোৰ মোহা ত্ৰাস॥ শুনিয়া অন্তৰ ভৈলোহে কুখ্যাতি বচনে। অন্তৰিয়া গৈলো মঞি তোমাৰ কাৰনে॥ লক্ষনে কহিলা কথা ৰামৰ আগত। বিষাদ লাগিল প্ৰভু ৰামৰ মনত॥ বিষাদত নয়নৰ নিৰ বহি জাই। বৈদেহি হৰণ পদ দুৰ্গাবৰে গাই॥</poem> {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> gbmhmfxpm7buxi950l06bbtl6miy75a 243738 243737 2026-03-30T02:11:48Z JyotiPN 1603 243738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৫০|দুৰ্গাবৰি।|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰাগ—বৰাৰি।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>নাজানে৷ স্বৰূপ দাদাহে— দদা দোষ নাই মোৰ। বিৰলে সীতাক হৰি নিলা কোন চোৰ॥ মৃগে জে কাঢ়িলা ৰাৱ তোমাৰ সদৃশ। শুনিয়া সীতাৰ মনে ভৈলা বিসদৃস॥ প্ৰভুক মাৰয় শুনো কোন বিৰগণে। এহি বুলি মোহোক পাঞ্চিলা তেতিক্ষনে॥ আৰু জি বুলিলা তাক কহিবাক পাপ। তাৰ কথা কহো শুনা জগতৰ বাপ॥ ৰাম অবিহনে তোৰ মোক হাবিলাস। হেন বাক্য শুনিয়া মোহোৰ মোহা ত্ৰাস॥ শুনিয়া অন্তৰ ভৈলোহে কুখ্যাতি বচনে। অন্তৰিয়া গৈলো মঞি তোমাৰ কাৰনে॥ লক্ষনে কহিলা কথা ৰামৰ আগত। বিষাদ লাগিল প্ৰভু ৰামৰ মনত॥ বিষাদত নয়নৰ নিৰ বহি জাই। বৈদেহি হৰণ পদ দুৰ্গাবৰে গাই॥</poem> {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 99ccky2xhmzxbem05sn4sugkjlya5ta 104 89487 243739 2026-03-30T02:16:37Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৫৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> পৰ্ব্বতে পৰ্ব্বতে ঘুৰিলো সমস্তে ঋষি তপ কৰে জথা। নদি সৰোবৰ গিবিজে গভৰ বিচাবি নপাইলো সীতা॥ অতি অল্প জ্ঞান বালক সমান নোহয় চতুৰা নাৰি। অতিশয় বালা আতি আলা ভোলা অৱলী ৰাজ কুমাৰি॥ অন্ধকাৰময় নাহি পন্থচয় নজানি দিশ বিদিশ। হেন গহনত গৈলা কোন মত ভৈলা আতি বিসদৃস॥ লক্ষণ বদন চাহি ঘনে ঘন কাৰুন্য কৰে শ্ৰীৰাম। বোলে দুৰ্গাবৰে ৰামৰ কিঙ্কৰে লেচাৰি আতি উপাম॥</poem> {{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''পদ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>কান্দন্তে কান্দন্তে ৰাম অচেতন ভৈলা। ধ্বনি উপৰে পৰি মুৰ্চ্ছাগত হৈলা॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 7tvuwcckmseep97jgvi0qa0h99eo000 104 89488 243740 2026-03-30T02:20:59Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৬২|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>লক্ষ্মনৰ মুখে শুনি এতেক বচন। অধোমুখ হুয়া আছিলেক কতোক্ষণ॥ ৰাত্ৰি হেন ভাবি ৰাম বৃক্ষতলে বসি। সীতা সীতা বুলি ৰাম থাকিলা উপেক্ষি॥ হাহা শশীমুখি বুলি তেজিলা নিশ্বাস। ৰামৰ চৰনে ভনে দুৰ্গাব্ব দাস॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—সুহাই।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>শুনা শুনা জিয় লক্ষণ বে ভাই— বঞ্চিবো ঘৰে কি লৈয়া। ৰূপে বিদ্যাধৰি গুণৰ সাগৰি—এ কোথাত থাকিল জাইয়া। কৰিয়া নিঠুৰ গৈলেক বিদুৰ আমাক এখানে থৈয়া॥ অমৃত অবস বানি মনোহৰ—এ শুনিতে ৰঞ্জয় মন। কাঢ়ি নিলে জিউ জনকৰ জিউ—এ হানিয়া অগনি বাণ॥ হাতৰ ৰতন হৈয়া অচেতন আপুনিসে হৰুৱাইলো।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> obtbyyl6t35tf7uo7etin0riavhh0m7 104 89489 243741 2026-03-30T02:25:18Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৬৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> চিত্ৰৰ পুতলী তনু জুগাৱলী—এ কাহাৰ ভালে যোগাইলো॥ দশনৰ পান্তি মাণিকৰ কান্তি বিনা প্ৰদিপতো জলে। দেৱনাৰ ডাল হালয় কঙ্কাল—এ ৰাজহংস জেন চলে॥ চিৰণ চামৰ গুঞ্জৰে ভ্ৰমৰ মালতী নিন্দে সুঘ্ৰান। সদায়ে বসন্ত কবে উনমত্ত—এ দেখিয়া দিব্য লোচন॥ কান্দে ৰঘুপতি হৰাইলা সুমতি আমাক কৈলি নিৰাশ। সীতাৰ হৰণ বামৰ ক্ৰন্দন—এ ভনে দুৰ্গাবৰ দাস।</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''পদ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>শশীমুখি বুলিয়া জে কান্দন্ত ৰাঘৱ। হাহা কৈক গৈলি মোৰ ৰমণি বান্ধৱ পাত পাত কৰি মই কৰিলো বিচাৰ। কহিতো নপাইলো কোনো মনুষ্য সঞ্চাৰ</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 57zwrxwgw2brc6cd116e5ak4k3qh43n 104 89490 243742 2026-03-30T02:30:16Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৬৪|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> আপুনি উদ্দিশ কবি নপাইলো সীতাক। কোন নো বৰ্ব্বৰে অবৰোধিলা আমাক॥ কোনে নিলে কৈত পাইবো আমাৰ ৰমণী। এহি বুলি আসন চাৰিলা চক্ৰপাণি॥ সীতাক বিচাৰি প্ৰভু পুনৰুপি গৈলা। অৰণ্যৰ মাজে চকোৱাক লাগ পাইলা॥ নিজ নাৰি সহিতে বঞ্চয় প্ৰাতঃকালে। ভুঞ্জয় চকোৱা মৎস্য শামুক সকলে॥ চকোৱাৰ সমীপ চাপিলা বিসিকেশ। ধিৰে ধিৰে পোছয় বচন উপদেশ॥ আকুল কুৰঙ্গ আমি কয়ো এক বাত্ৰা। জাইতে দেখিলিকি তই জনক দুহিতা॥ একেস্বৰে গৈলা কিবা অনেকে সহিতে। পুব বা পশ্চিম কিবা দখিন দিশতে॥ বাবৈশন্য কিবা অগ্নি কোন জে নৈৰিত। কোন পথে গৈলা সীতা কহা স্বৰূপত॥ চকোৱা বদতি শুনা ৰাম দেৱৰাজ। জে বোল পুছিলা কহিবাক লাগে লাজ॥ দুয়ো বিৰ সামৰ্থ গাণ্ডীৱ ধনু হাতে। ক্ষেত্ৰি হুয়া ভাৰ্য্যা হেৰুৱাইলি কেন মতে॥ আমি পক্ষি জাতি কিছো নজানো উপাই। নাহি শৰিৰত কিছে৷ বল সমুদাই॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> rzf8m1g7g9fnp5l3p8lmtbsq94czoj2 104 89491 243743 2026-03-30T02:40:04Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৬৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ নাজানো নাহিকে ভাই লগে। তথাপি বাখোহো ভাৰ্য্যা উপায়ৰ বলে॥ লগত সঙ্গতি আছে কনিষ্ঠ সোদৰ। দুভাই সঙ্গতি তুমি নোহা একেশ্বৰ॥ হেনতো সীতাক হৰি লৈয়া গেল আনে। আমি হলে ইতো লাজে নিজিও পৰানে॥ বৰ বিপৰিত চকোৱাৰ পটন্তৰ। শুনিয়া সিধান্ত দিলা ৰাম গদাধৰ॥ বাত্ৰা পুছিবাক ম‍ই আইলো তজু পাসে। হেনয় নিন্দিত বাক্য বোলা উপহাসে॥ এহি বুলি ৰামচন্দ্ৰ মনে কৰি তাপ। চকোৱাক দিলন্ত প্ৰচণ্ড বড় শাপ॥ দিবসত একত্ৰে থাকিবি দুই ছাৰে। ৰাত্ৰি হলে দুয়ো ৰবি ইপাৰে সিপাৰে॥ বাত ববিষন আৰু মেঘ সংযোগত। সম্ভোগ মিলিব বাৰ বছৰ মূৰত॥ চন্দ্ৰ দিবাকৰ লাগি চকোৱাৰ শাপ। এহি বুলি অন্তৰিলা জগতৰ বাপ॥ চকোৱাক শাপ দিলা ৰাঘৱ মুৰাৰি। বুলিবে লাগিলা চকোৱাৰ নিজ নাৰি॥ অকাৰ্য্যে ভাণ্ডিলি বাত্ৰা জানি সুমঙ্গল। ভনে দুৰ্গাবৰে ৰামচৰণ কমল॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 745tye6aggh6kj1wqwnzqisgkzjih23 104 89492 243744 2026-03-30T02:44:45Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪৪|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ৰাৱন্নাৰ বাণী শুনি সুপাৰ্শে বোলয়। শুন দুৰাচাৰ নিশাচৰ দুৰাশয়॥ হৰিয়া আনিলি তই ৰামৰ মৈথিলি। মাৰিবোহো তোক আজি ৰথে সমে গিলি॥ জগত জননী সতি ৰাম জাৰ স্বামি। তাঙ্ক হৰি লৈয়া জাস দুষ্ট অধোগামি॥ কিদোষ কৰিলা তোৰ ৰাঘৱ মুৰাৰি। বৰ অজুগুত কৰ্ম্ম সহিতে নাপাৰি। আঠ গোট মত্তহস্তী ঠোঠত কৰিয়া। আৰু আঠ গোট হস্তী নখত ধৰিয়া॥ এতেক আধাৰ ধৰি বোলে বাক্য মন্দ। কম্পি গৈলা ৰাৱন্না জে বুদ্ধি ভৈলা ধন্দ॥ হেন জেবে বুলিলন্ত সম্পাতি নন্দন। শুনি চমকিত মনে বুলিলা বচন॥ জিদোষে হৰিলো মই ৰামব ৰমনি। তাহাক জে কও পক্ষী শুনাহা আপুনি॥ তাৰকা বধিলা সুবাহুক বিনাশিলা। সুৰ্পনসা ভগিনিৰ নাসিকা কাটিলা॥ মাৰুচ বধিলা কৰি শৰৰ সন্ধান। খৰ দুসনক আৰু কৰিলা নিৰ্য্যান॥ শ্ৰীৰাসে কৰিলা মোৰ এতেক বিপতি। সিকাৰনে ক্ৰোধ মোৰ মনে ভৈলা অতি॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> kozvjdb75zukw9jki7soej6vj91tfj1 104 89493 243745 2026-03-30T03:58:03Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "<poem>এই পৃথিবীয়ে কত যুগ ধৰি ::::কত ঋষি মুনি জনম দিলে কত সাগৰৰ নীৰৰ বুকুত ::::শত লহৰীয়ে নিৰলে খেলে। কত জোন বেলি দশোদিশ জুৰি ::::গ্রহ তৰা লই লগেৰে ফুৰে সকলোৱে মূল কালৰ চকৰি ::::ঠ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{center|৩৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>এই পৃথিবীয়ে কত যুগ ধৰি ::::কত ঋষি মুনি জনম দিলে কত সাগৰৰ নীৰৰ বুকুত ::::শত লহৰীয়ে নিৰলে খেলে। কত জোন বেলি দশোদিশ জুৰি ::::গ্রহ তৰা লই লগেৰে ফুৰে সকলোৱে মূল কালৰ চকৰি ::::ঠিক একে দৰে সদায় ঘূৰে।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 9qd91eats7p3hh7ge2p1mkr7k9z7ufw 243746 243745 2026-03-30T03:58:14Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৩৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>এই পৃথিবীয়ে কত যুগ ধৰি ::::কত ঋষি মুনি জনম দিলে কত সাগৰৰ নীৰৰ বুকুত ::::শত লহৰীয়ে নিৰলে খেলে। কত জোন বেলি দশোদিশ জুৰি ::::গ্রহ তৰা লই লগেৰে ফুৰে সকলোৱে মূল কালৰ চকৰি ::::ঠিক একে দৰে সদায় ঘূৰে।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> krxjjvkyxr8rhna0t1bhkmsg2e49b3o 104 89494 243747 2026-03-30T03:59:55Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৩৪}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অশেষ যতনে নোৱাৰিলে কেওঁ ::::অসীম ৰহস্য কৰিব ভেদ ক্ষীণ মানৱৰ ক্ষীণ বুদ্ধি বল ::::জীৱন সংশয় নহল ছেদ। কত পণ্ডিতৰ জ্ঞানৰ পোহৰ ::::অনন্ত পোহৰে পেলালে জঁয় প্রতি মুহূৰ্ত্ততে সৃষ্টিৰ বিকাশ ::::প্রতি মুহূৰ্ত্ততে ঘটিছে লয়।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 508np3zzfty38z4a04dfrbu4l0zsp80 104 89495 243748 2026-03-30T04:05:00Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|.৫৬|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude><poem>:::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ, ৮ আধ্যা। :::লগৰ কথা। :::বহু মুল্য মুকুতা। :::থেইমচ্ নদিৰ তলে খনা সুৰঙ্গা বাটৰ বিবৰন। :::নগাঁও জিলাৰ বৰ্নন। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন, ৮ আধ্যা :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি, ২ আধ্যা :::জ্ঞান প্ৰদায়িনি সভাৰ সম্বাদ। :::লুথৰৰ জিৱন চৰিত্ৰ, ৩ আধ্যা। ১২ বচৰ। নম্বৰ ১১। নৱেম্বৰ ১৮৫৭। :::প্ৰথম ৰিচাৰ্ট ৰজাৰ বিবৰন। :::মাচিয়াৰ কথা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি, ৩ আৰু ৪ আধ্যা। :::দিলি নগৰৰ বাত্ৰা। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন, ৯ আধ্যা। :::বিধৱা বিবাহ। :::পহু আৰু চৰাই আদিৰ কথা। :::লুথৰৰ জিৱন চৰিত্ৰ, ৪ আধ্যা। :::পৈ নামে চৰাইৰ কথা। :::দখিন আমেৰিকা খণ্ডৰ বিবৰন। :::বিবাহৰ বাত্ৰা। :::ডিচেম্বৰ, অৰ্থাত পুহৰ পঞ্জিকা। :::এজন ধৰমি লোকৰ প্ৰাৰ্থনা। ১২ বচৰ। নম্বৰ ১২। ডিচেম্বৰ ১৮৫৭। :::ফ্ৰাঙ্কলিন চাহাবৰ সুচৰিত্ৰ। :::নুজিলেণ্ড উপদিপৰ কথা। :::সত্য ধৰম বাধা পালেও বাৰ্হিব।</poem><noinclude></noinclude> 2iky8uwug9ammdq6gghclzcbdlv4u5c 104 89496 243749 2026-03-30T04:10:16Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||ভূমিকা|.৫৭}}</noinclude><poem>:::আমেৰিকাৰ পৰা পঠোআ পত্ৰ। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি, ৯ আধ্যা। :::মহমদৰ জিৱনি চৰিত্ৰ, ৯ আধ্যা। :::“নিজ পিত্ৰি মাত্ৰি জানি সমাদৰ ৰাখিবা ”। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন, ৯ আধ্যা। :::পিত্ৰি মাত্ৰিএ সুঁঅৰিব লগা কথা। :::য়িচয়া ভবিস্যত বক্তাৰ পুথি, ৫ আধ্যা। :::দখিন আমেৰিকাৰ বিবৰন। :::জানুআৰি মাহৰ পঞ্জিকা। :::শ্ৰীজুত সম্পাদক মহাসইৰ প্ৰতি নিবেদন। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ১। জানুআৰি ১৮৫৮। :::নতুন বচৰৰ উপদেস। :::সম্পাদকৰ কথা। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১০ আধ্যা। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১০ আধ্যা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ৬ আধ্যা। :::পৰহিতৈষিতা অৰ্থাৎ পৰোপকাৰ “নোপকাৰাৎ পৰোধৰ্ম্মঃ”। :::লুথৰৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ৫ আধ্যা। :::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১০ আধ্যা। :::দখিন আমেৰিকাৰ বিবৰন। :::সালিকা চৰাইৰ বিবৰন। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::ফেবৰুআৰি মাহৰ পঞ্জিকা ১৩ বচৰ। নম্বৰ ২। ফেবৰুআৰি ১৮৫৮। :::মই কি কৰিম? :::অনেক দেসৰ সম্বাদ। :::লুথৰৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ৬ আধ্যা। :::আপোন সন্তানলৈ পিত্ৰি মাত্ৰিৰ উচিত কৰম।</poem><noinclude></noinclude> dhxqd0o9zt894u3p07hgc20xvi9m2wa 104 89497 243750 2026-03-30T04:15:09Z Babulbaishya 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|.৫৮|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude><poem>:::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১১ আধ্যা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ৭ আধ্যা। :::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১১ আধ্যা। :::বৰটোকোলা চৰাইৰ বিবৰন। :::নতুন বঙ্গালি কিতাপ চপাৰ ঘোসনা পত্ৰ। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১১ আধ্যা। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::মাৰ্চ মাহৰ পঞ্জিকা। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৩। মাৰ্চ ১৮৫৮। :::শ্ৰী শ্ৰীমতি বিক্তৰিয়া মহাৰানিৰ আখ্যান। :::এখন পত্ৰ আৰু তাৰ উত্তৰ :::অনেক দেসৰ সম্বাদ। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। :::সুহুৰ বিবৰন। :::ৰাম নৱমী নাটক। :::১২ আধ্যা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ৮ আধ্যা। :::বিধৱা বিবাহ। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১২ আধ্যা। :::দখিন আমেৰিকাৰ বিবৰন। :::অসম দেসৰ সম্বাদ। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::এপ্ৰিল মাহৰ পঞ্জিকা। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৪। এপ্ৰিল ১৮৫৮। :::প্ৰথম আৰু দুতিয় আদম। :::অনেক দেসৰ সম্বাদ। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৩ আধ্যা। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১৩ আধ্যা।</poem><noinclude></noinclude> eppn1aaxfambnkicpicnqe9371yht1e 243751 243750 2026-03-30T04:15:19Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|.৫৮|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude><poem>:::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১১ আধ্যা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ৭ আধ্যা। :::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১১ আধ্যা। :::বৰটোকোলা চৰাইৰ বিবৰন। :::নতুন বঙ্গালি কিতাপ চপাৰ ঘোসনা পত্ৰ। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১১ আধ্যা। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::মাৰ্চ মাহৰ পঞ্জিকা। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৩। মাৰ্চ ১৮৫৮। :::শ্ৰী শ্ৰীমতি বিক্তৰিয়া মহাৰানিৰ আখ্যান। :::এখন পত্ৰ আৰু তাৰ উত্তৰ :::অনেক দেসৰ সম্বাদ। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। :::সুহুৰ বিবৰন। :::ৰাম নৱমী নাটক। :::১২ আধ্যা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ৮ আধ্যা। :::বিধৱা বিবাহ। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১২ আধ্যা। :::দখিন আমেৰিকাৰ বিবৰন। :::অসম দেসৰ সম্বাদ। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::এপ্ৰিল মাহৰ পঞ্জিকা। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৪। এপ্ৰিল ১৮৫৮। :::প্ৰথম আৰু দুতিয় আদম। :::অনেক দেসৰ সম্বাদ। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৩ আধ্যা। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১৩ আধ্যা।</poem><noinclude></noinclude> t2sy7r65sldfaxgwuo40irwl8mr3u5a 104 89498 243752 2026-03-30T04:22:17Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১২০|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>বিপৰীতে যে কুকাম কৰে, তাৰ এটা কাৰণ আমি দেখিলোঁ। মানুহে যেতিয়া যেনে আৱশ্যক বুঝে, তেতিয়া তেনে ৰূপেই চলে, সুতৰাং যুবা বঙ্গালীবিলাকে নীতি জনা মানুহৰ যি কৰ্ত্তব্য, তাক জানিব নোয়ৰাত থাকি অনীতি কৰে। ইয়াৰ কোনো প্ৰতিকাৰ নাই নে? বঙ্গাল দেশৰ মানুহবিলাকে ইয়াৰ সজ উপায় কৰিব নোয়াৰে নে? ইয়াৰ উত্তৰ অতি ঢিলা; আমাৰ তিৰোতাবিলাকক বিদ্যা শিকালেই ইয়াৰ প্ৰতীকাৰ হ'ব। কেৱল লিখা পঢ়া বিদ্যাই বিদ্যা ন হয়। কিন্তু যিবিলাক গুণ বিদ্যাৰ দ্বাৰা তিৰোতাই সভ্য মানুহৰ মন আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে, সেই আটাই বিদ্যা শিকাব লাগে। এই কাম যিমান টান বুলি ভবা যায়, আমাৰ বিবেচনাত সি তাৰ আধামানো টান ন হয়। আমাৰ মানুহবিলাকৰ মন কুসংস্কাৰেৰে আবৃত হোয়া হেতু, এই কামত অনেক বিঘিনি আছে, হয়; কিন্তু যেতিয়া কলিকতাৰ চাৰি ভাগৰ তিনি ভাগ বাবু লোকে আমাৰ দেশৰ যথাৰ্থ মতবিলাক অৱহেলা কৰি দেখা দেখিকৈ ইংৰাজী “হোটেলত” ভাত আৰু মদ খাব পাৰে, তেতিয়া আমাৰ দেশৰ তিৰোতাবিলাকক পুনৰ জনম দিয়া স্বৰূপ উত্তম কৰ্ম্ম কৰিবলৈ তেওঁবিলাকে কিয় ভয় কৰে, তাৰ কাৰণ আমি নে জানোঁ। {{gap}}তিৰোতাবিলাকক বিদ্যা শিকাই যুবা বঙ্গালীবিলাকৰ সঙ্গিনী হবৰ উপযুক্ত কৰা, যি পুৰণি আবৰণীএ তিৰোতাবিলাকক বাহিৰৰ পৰা ঢাকি থৈছে, তাক গুচাই পেলোয়া, আৰু সিহঁতক সিহঁতৰ পুৰুষ কুটুমবিলাকে সৈতে মুকলি মুৰে কথা বাৰ্ত্তা কব দিয়া; এয়ে হলেই বঙ্গাল দেশ আন আন সভ্য দেশৰ মাজত গণ্য হব; আৰু এতিয়া যিবিলাক পাপে আমাক মলিন কৰিছে, সেইবিলাক আপোনা আপুনি দূৰ হব।<noinclude></noinclude> nw8is1skvxwtu7zq5lqtbu8d2wmvnbv 104 89499 243753 2026-03-30T04:30:06Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{{center|<poem>{Xx-larger|স্ত্ৰী-শিক্ষা।}} ১৬ বছৰ। নম্বৰ ৫। মেই, ১৮৬১</poem>}} {{gap}}অনেকে কয়, যে আমাৰ তিৰোতাবিলাক অনেক কালৰে পৰা বন্ধ অৱস্থাত থকা হেতু এতিয়া একেবাৰেই মুক্তাবস্থা পালে, তাৰ পৰা ভাল হোয়া থাকোক অনেক দুৰ্গুণহে হব; কিন্তু আমি এনে কথাক ভাল বুলিব নোয়াৰোঁ। ভাপৰ জাহাজ আৰু ধুঁয়াৰ গাড়ীৰ পৰা যি অসীম উপকাৰ হয় তাৰে সৈতে তুলনা কৰিলে, তাহঁতৰ থালি ফাটি যি অলপ অনিষ্ট হব পাৰে সি অতি ক্ষুদ্ৰ। কিজানি ধুঁয়াৰ গাড়ী চলাওঁতে তাৰ যন্ত্ৰ ভাগিব, নাইবা তাৰ চাক “ৰেইলৰ” বাঝ হৈ পৰিব, এই ভয়ত ভাপৰ গাড়ী চলাব নিদিয়াটো যুগুত নে? কেতিয়াও ন হয়। কোনো অনিষ্টই এনে উপকাৰতকৈ ডাঙ্গৰ হব নোয়াৰে। বিশেষ অধিক লাভৰ নিমিত্তে অলপ হানি হলে, সি হানি ন হয়। কিন্তু কি হ'ব? তিৰোতাবিলাকক মুক্তাবস্থা দিয়াৰ গুণ আমাৰ দেশী সকলে বুজিব নোয়াৰে। তথাপি আমি কওঁ, যে আমাৰ কথাৰ দৰে আচৰণ কৰিলে এতিয়া যুবা বঙ্গালীএ যিবিলাক বিদ্যাধাৰীৰ পুজা কৰিছে, সিহঁততকৈ আমি ভাল তিৰোতা পাব পাৰিমহঁক।” {{gap}}আমাৰ দেশী সকলে ওপৰত লিখা কথা পঢ়ি, তাক বেয়া বুলিব নে পায়; আৰু অনেকে তাত মান্তিও হ'ব। এই কাৰণ তেওঁবিলাকক জনাওঁ; যে যেতিয়ালৈকে তিৰোতাবিলাকক বিদ্যা শিকাই মুক্তাবস্থা দিয়া নে যায়, তেতিয়ালৈকে দেশৰ মঙ্গল হবৰ সম্ভাবনা নাই। এতিয়া ভাল মানুহৰ তিৰোতা আনৰ আগত ওলোয়া থাকোক, গিৰিয়েক আহিবৰ গম পালে “ডাঙ্গৰিয়া আহিছে বুলি” পাঁছ হাত মান ওৰণি লৈ, বাঘৰ ভয়ত গৰু পলোয়াদি চুকত সোমাইগৈ। ডাঙ্গৰীয়া জনাইও তিৰোতাক মৰম কৰিলে বা ভাল<noinclude></noinclude> i5v1gehnskv97odqi23lcqduowvd6un 243754 243753 2026-03-30T04:30:33Z Babulbaishya 104 243754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|<poem>{{Xx-larger|স্ত্ৰী-শিক্ষা।}} ১৬ বছৰ। নম্বৰ ৫। মেই, ১৮৬১</poem>}} {{gap}}অনেকে কয়, যে আমাৰ তিৰোতাবিলাক অনেক কালৰে পৰা বন্ধ অৱস্থাত থকা হেতু এতিয়া একেবাৰেই মুক্তাবস্থা পালে, তাৰ পৰা ভাল হোয়া থাকোক অনেক দুৰ্গুণহে হব; কিন্তু আমি এনে কথাক ভাল বুলিব নোয়াৰোঁ। ভাপৰ জাহাজ আৰু ধুঁয়াৰ গাড়ীৰ পৰা যি অসীম উপকাৰ হয় তাৰে সৈতে তুলনা কৰিলে, তাহঁতৰ থালি ফাটি যি অলপ অনিষ্ট হব পাৰে সি অতি ক্ষুদ্ৰ। কিজানি ধুঁয়াৰ গাড়ী চলাওঁতে তাৰ যন্ত্ৰ ভাগিব, নাইবা তাৰ চাক “ৰেইলৰ” বাঝ হৈ পৰিব, এই ভয়ত ভাপৰ গাড়ী চলাব নিদিয়াটো যুগুত নে? কেতিয়াও ন হয়। কোনো অনিষ্টই এনে উপকাৰতকৈ ডাঙ্গৰ হব নোয়াৰে। বিশেষ অধিক লাভৰ নিমিত্তে অলপ হানি হলে, সি হানি ন হয়। কিন্তু কি হ'ব? তিৰোতাবিলাকক মুক্তাবস্থা দিয়াৰ গুণ আমাৰ দেশী সকলে বুজিব নোয়াৰে। তথাপি আমি কওঁ, যে আমাৰ কথাৰ দৰে আচৰণ কৰিলে এতিয়া যুবা বঙ্গালীএ যিবিলাক বিদ্যাধাৰীৰ পুজা কৰিছে, সিহঁততকৈ আমি ভাল তিৰোতা পাব পাৰিমহঁক।” {{gap}}আমাৰ দেশী সকলে ওপৰত লিখা কথা পঢ়ি, তাক বেয়া বুলিব নে পায়; আৰু অনেকে তাত মান্তিও হ'ব। এই কাৰণ তেওঁবিলাকক জনাওঁ; যে যেতিয়ালৈকে তিৰোতাবিলাকক বিদ্যা শিকাই মুক্তাবস্থা দিয়া নে যায়, তেতিয়ালৈকে দেশৰ মঙ্গল হবৰ সম্ভাবনা নাই। এতিয়া ভাল মানুহৰ তিৰোতা আনৰ আগত ওলোয়া থাকোক, গিৰিয়েক আহিবৰ গম পালে “ডাঙ্গৰিয়া আহিছে বুলি” পাঁছ হাত মান ওৰণি লৈ, বাঘৰ ভয়ত গৰু পলোয়াদি চুকত সোমাইগৈ। ডাঙ্গৰীয়া জনাইও তিৰোতাক মৰম কৰিলে বা ভাল<noinclude></noinclude> jxqflk1rh7qzrcv4b0xkzj5xn24lgzm 104 89500 243755 2026-03-30T04:36:53Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৬০|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>তাৰ পাচে সি থানৰ ব্ৰাহ্মন আচাৰ, ইস্বৰেহে সক্তি দিলে কৰিমো প্ৰচাৰ। নিজ বুধি গিয়ানে মই একোকে নোআৰোঁ, কেৱল প্ৰভু খ্ৰিষ্টত ভাৰসা জি কৰোঁ। তেঁৱে সৰ্বসক্তিমান জদি দিএ সক্তি, বোবা কথা কব পাৰে তেঁওতে হলে ভক্তি; খোৰাকো দিচিলে ভৰি অন্ধকো নয়ন, হস্ত হিনে দিলে হস্ত ম্ৰিতুকো জিৱন; ভুতে পোআ কুষ্ট ৰুগি আৰু জত জত, আৰোগি কৰিলে প্ৰভু আপোন বাক্যত; গোটা পাঁচ সাত পিঠা হাতে তুলি লৈয়া, সহস্ৰ লোকক প্ৰভু দিচিলে বাঁটিয়া; ত্ৰিপ্তি হৈল ভক্তগণ ভুঞ্জিয়া সকলে, এনে চমত্কাৰ কৰ্ম নাহি ভুমণ্ডলে। সমুদ্ৰ ওপৰে খোঁজ কাৰ্হি পাৰ ভৈলে, বাক্য মাত্ৰে সুৰ্জ চন্দ্ৰ স্ৰজন কৰিলে; জিৱ জন্তু, পসু, পখি সব স্ৰজিলন্ত, ত্ৰিণ ব্ৰিখ্য আদি যত ইচাতে হৈলন্ত; আকাস মণ্ডল জত তৰাগন আৰ, কোনে বৰ্নিবাক পাৰে, জাৰ নাহি পাৰ সাস্ত্ৰত প্ৰতিগ্যা প্ৰভু কৰিচে আপুনি, বিস্বাসিলে স্বৰ্গ পাব, জানা সৰ্ব প্ৰানি। দুআৰত চপৰিয়াই মাগে জেই বৰ, অৱস্যে কৰিব সিধি য়িচু গুনাকৰ। এই হেতু দ্ৰিঢ় মনে কৰিচোঁ ভাৰসা, ক্ৰিপা কৰি সম্পুৰ্ন কৰিব সৰ্ব আসা। {{gap|9em}}ন. ল. ফ.</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 7u9b2mwkslj0pxv5za9bgiufr8kqm6h 243756 243755 2026-03-30T04:37:29Z Babulbaishya 104 243756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৬০|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>তাৰ পাচে সি থানৰ ব্ৰাহ্মন আচাৰ, ইস্বৰেহে সক্তি দিলে কৰিমো প্ৰচাৰ। নিজ বুধি গিয়ানে মই একোকে নোআৰোঁ, কেৱল প্ৰভু খ্ৰিষ্টত ভাৰসা জি কৰোঁ। তেঁৱে সৰ্বসক্তিমান জদি দিএ সক্তি, বোবা কথা কব পাৰে তেঁওতে হলে ভক্তি; খোৰাকো দিচিলে ভৰি অন্ধকো নয়ন, হস্ত হিনে দিলে হস্ত ম্ৰিতুকো জিৱন; ভুতে পোআ কুষ্ট ৰুগি আৰু জত জত, আৰোগি কৰিলে প্ৰভু আপোন বাক্যত; গোটা পাঁচ সাত পিঠা হাতে তুলি লৈয়া, সহস্ৰ লোকক প্ৰভু দিচিলে বাঁটিয়া; ত্ৰিপ্তি হৈল ভক্তগণ ভুঞ্জিয়া সকলে, এনে চমত্কাৰ কৰ্ম নাহি ভুমণ্ডলে। সমুদ্ৰ ওপৰে খোঁজ কাৰ্হি পাৰ ভৈলে, বাক্য মাত্ৰে সুৰ্জ চন্দ্ৰ স্ৰজন কৰিলে; জিৱ জন্তু, পসু, পখি সব স্ৰজিলন্ত, ত্ৰিণ ব্ৰিখ্য আদি যত ইচাতে হৈলন্ত; আকাস মণ্ডল জত তৰাগন আৰ, কোনে বৰ্নিবাক পাৰে, জাৰ নাহি পাৰ সাস্ত্ৰত প্ৰতিগ্যা প্ৰভু কৰিচে আপুনি, বিস্বাসিলে স্বৰ্গ পাব, জানা সৰ্ব প্ৰানি। দুআৰত চপৰিয়াই মাগে জেই বৰ, অৱস্যে কৰিব সিধি য়িচু গুনাকৰ। এই হেতু দ্ৰিঢ় মনে কৰিচোঁ ভাৰসা, ক্ৰিপা কৰি সম্পুৰ্ন কৰিব সৰ্ব আসা। {{gap|13em}}ন. ল. ফ.</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 3m72ctfwk0eb90vc9lzwcny6qvjxshv 104 89501 243757 2026-03-30T04:42:51Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|<poem>{{Xx-larger|তিৰ্থৰ যাত্ৰা ৷}} Wanderings of a Pilgrim-From the Bengali. ৭ বচৰ। নম্বৰ ১। চেপ্তেম্বৰ, ১৮৫২। ৪ আধ্যা। {{Xx-larger|হয়ত্ৰিৱ, মাধৱ আৰু কেদাৰনাথৰ বিবৰন।}} পৱাৰ ।</poem>}} {{Block center/s}} <poem>অচম দেসতে আচে হাজো নামে গ্রাম, সেই থানতো মুর্তি এক হয়গ্রিৱ নাম; পৰ্বতৰ ওপৰত তাহাৰ মন্দিৰ, থাপনা কৰিচে, মুর্তি তাহাৰ ভিতৰ; সদ্রিস জগনাথৰ তাহাৰ প্ৰতিমা, দুয়ো হাত কটা তাৰ জানিবা উপমা। সেৱা অর্থে বাস কৰে অনেক ব্রাহ্মন, চলি ধন লই তাতো কামাখ্যাত জেন ; ইসবেও সেই কপে পাণ্ডা নাম ধৰে, কিন্তু সক্তি ভাৱে ইথানত নাহি কৰে। কুমাৰিও আত নাহি, নাহি চাগ কটা, তাতোকৈ বৰ দুষ্ট আচে এক কথা; বহু বেস্যা তিৰি আচে জাত্রি মন মোহে, পাল ক্ৰমে নাচ কৰে দেৱ মুৰ্তি কোসে ৷ ঘৰ মাজে থাকি সদা স্বধর্ম আচৰে, গ্রিহস্থৰ মতে সব গ্ৰিহ কাম কৰে;</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> bczt47onz4zh9vz8qr6h5cl2zm9w70z 104 89502 243758 2026-03-30T05:06:56Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৬২|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>বেস্যা কৰ্ম কৰিলে অসুচি নো বোলই, জি হেতু ব্ৰাহ্মনে সি সবৰ হাতে খাই; সেই সব বিভিচাৰি দুষ্ট নাৰিগন ব্ৰাহ্মনৰ পাশে থাকে সদা সৰ্বখ্যন; ওলোটাই বান্ধে কেস, কৰে নানা ভেস, নিতে গান কৰি নাচে অসেষ বিসেস। সিহঁতৰ মাজে এক বাদ্যক থাকই, তাক্ধিনতাক্ তাক্ধিনতাক্ কৰি ম্ৰিদং বজাই। সিহঁতৰ নাচ কিচু কৰোঁ নিবেদন, তাজি ঘোঁৰা লাফে লাফে চলই জেমন; দেখিলে সি সব কথা আহে বৰ হাঁহি, স্বৰুপতে নাৰিগণ দেখোঁতে ৰুপহি। কি কৈমোহো জেন অলঙ্কাৰ তাসম্বাৰ মুৰ্খ লোকে নু বুজিব পণ্ডিতৰ ভাৰ; জিকি মিকি কৰে বৰ দেখোঁতে সোভন, সুললিত গান কৰে মোহে অতি মন; সকলোকে জনাবলৈ কৰিলোঁ জতন, এই হেতু লিখোঁ ম‍ই তাৰ এক গান।</poem> {{Block center/e}} {{center|<poem>গান। আমাৰ চুতৰেৰ মাজে কোৰা দিয়া হানেৰে গৌৰাঙ্গ, জসোদা মা বানি বোলে গোপাল গৌৰা পৰেৰে গৌৰাঙ্গ I</poem>}} {{center|অৰ্থ।}} {{Block center|<poem>মোৰ চিত মাজে বা গৌৰাঙ্গ হানিচে, জসোদা গোপাল বুলি বাগৰি পৰিচে।</poem>}}<noinclude></noinclude> glh16h7he2g0cj61um27bi2zd320p6g 243760 243758 2026-03-30T05:07:31Z Babulbaishya 104 243760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৬২|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>বেস্যা কৰ্ম কৰিলে অসুচি নো বোলই, জি হেতু ব্ৰাহ্মনে সি সবৰ হাতে খাই; সেই সব বিভিচাৰি দুষ্ট নাৰিগন ব্ৰাহ্মনৰ পাশে থাকে সদা সৰ্বখ্যন; ওলোটাই বান্ধে কেস, কৰে নানা ভেস, নিতে গান কৰি নাচে অসেষ বিসেস। সিহঁতৰ মাজে এক বাদ্যক থাকই, তাক্ধিনতাক্ তাক্ধিনতাক্ কৰি ম্ৰিদং বজাই। সিহঁতৰ নাচ কিচু কৰোঁ নিবেদন, তাজি ঘোঁৰা লাফে লাফে চলই জেমন; দেখিলে সি সব কথা আহে বৰ হাঁহি, স্বৰুপতে নাৰিগণ দেখোঁতে ৰুপহি। কি কৈমোহো জেন অলঙ্কাৰ তাসম্বাৰ মুৰ্খ লোকে নু বুজিব পণ্ডিতৰ ভাৰ; জিকি মিকি কৰে বৰ দেখোঁতে সোভন, সুললিত গান কৰে মোহে অতি মন; সকলোকে জনাবলৈ কৰিলোঁ জতন, এই হেতু লিখোঁ ম‍ই তাৰ এক গান।</poem> {{Block center/e}} {{center|<poem>গান। আমাৰ চুতৰেৰ মাজে কোৰা দিয়া হানেৰে গৌৰাঙ্গ, জসোদা মা বানি বোলে গোপাল গৌৰা পৰেৰে গৌৰাঙ্গ I</poem>}} {{center|অৰ্থ।}} {{Block center|<poem>মোৰ চিত মাজে বা গৌৰাঙ্গ হানিচে, জসোদা গোপাল বুলি বাগৰি পৰিচে।</poem>}}<noinclude></noinclude> hsppvk99nkh5yot96qc6o9r7hz9j7ew 243761 243760 2026-03-30T05:08:17Z Babulbaishya 104 243761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৬২|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>বেস্যা কৰ্ম কৰিলে অসুচি নো বোলই, জি হেতু ব্ৰাহ্মনে সি সবৰ হাতে খাই; সেই সব বিভিচাৰি দুষ্ট নাৰিগন ব্ৰাহ্মনৰ পাশে থাকে সদা সৰ্বখ্যন; ওলোটাই বান্ধে কেস, কৰে নানা ভেস, নিতে গান কৰি নাচে অসেষ বিসেস। সিহঁতৰ মাজে এক বাদ্যক থাকই, তাক্ধিনতাক্ তাক্ধিনতাক্ কৰি ম্ৰিদং বজাই। সিহঁতৰ নাচ কিচু কৰোঁ নিবেদন, তাজি ঘোঁৰা লাফে লাফে চলই জেমন; দেখিলে সি সব কথা আহে বৰ হাঁহি, স্বৰুপতে নাৰিগণ দেখোঁতে ৰুপহি। কি কৈমোহো জেন অলঙ্কাৰ তাসম্বাৰ মুৰ্খ লোকে নু বুজিব পণ্ডিতৰ ভাৰ; জিকি মিকি কৰে বৰ দেখোঁতে সোভন, সুললিত গান কৰে মোহে অতি মন; সকলোকে জনাবলৈ কৰিলোঁ জতন, এই হেতু লিখোঁ ম‍ই তাৰ এক গান।</poem> {{Block center/e}} {{center|<poem>গান। আমাৰ চুতৰেৰ মাজে কোৰা দিয়া হানেৰে গৌৰাঙ্গ, জসোদা মা বানি বোলে গোপাল গৌৰা পৰেৰে গৌৰাঙ্গ I</poem>}} {{center|অৰ্থ।}} {{Block center|<poem>মোৰ চিত মাজে বৰ্চা গৌৰাঙ্গ হানিচে, জসোদা গোপাল বুলি বাগৰি পৰিচে।</poem>}}<noinclude></noinclude> 7pcvd5fvtrsrvl15dc34x06a0e6fdbb 104 89503 243763 2026-03-30T05:20:29Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড|৪৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ৰথে চৰি গৈলো মই বধিবাক মনে। সীতাৰ কাৰণে তাৰ ৰক্ষা হল প্ৰাণে॥ এতেকে তাহাৰ ৰমনিক নেও হৰি। এৰিয়োক দন্দ ভায়া কোপ পৰিহৰি॥ কাতৰ বচন পাছে বোলে দশগ্ৰীৱ। নহয় তোমাৰ ভাৰ্য্যা পুত্ৰ বধু জীৱ॥ পৰ নাৰি পৰ বধু পব বিত ছয়। ক্ষেমা কৰিয়োক পক্ষীৰাজ মহাশয়॥ কাকুতি মিনতি ৰাৱন্নাৰ বাক্য শুনি। সদয় হৃদয় ভৈলা পক্ষী মনে গুনি॥ জথাতে সম্পাতি আছে পৰ্ব্বত উপৰ। তথাকে সুপাৰ্শ পক্ষী চলিলা সত্বৰ॥ ষোল গোট হস্তীক পিতৃৰ আগে দিলা। কষ্ট মনে সম্পাতি যে পুত্ৰক বুলিলা॥ দুৰ কৰা আহাৰক নকৰো ভোজন। কিশক বিলম্ব হল আজি এত মান॥ প্ৰহৰৰ সাত ঘটি মোহোৰ আহাৰ। আজি এত বিলম্ব সে জোগাস আহাৰ॥ আজি তুমি মোহোক কৰিলা পুত্ৰ হেলা। ভুঞ্জিবে নপাইলো মই মহাক্ষুধা বেলা॥ জিকাৰনে শৰিৰত ভৈলা ক্ষেত ছয়। সিকাৰনে মোৰ দেখো নাহি পৰাভই॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 042wxa5kao0gvgvvgu9cgyy0us2ers1 104 89504 243764 2026-03-30T05:27:05Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৪৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> আপুন ইচায়ে কিন্তু বিলম্ব নকৈলো। তোমাৰ ভোজন কাল সুমৰন কৈলো॥ পুত্ৰৰ বচন হেন সম্পাতি শুনিলা। মনৰ সংশয় জত সকলো খণ্ডিলা॥ দুই ঠোঠ পক্ষীবৰে প্ৰকাশি বিস্তৰ। ষোল গোট হস্তীক ভুঞ্জিলা নিৰন্তৰ॥ ভুঞ্জিলা আহাৰ সব গৰুৰ নন্দন। লঙ্কাত প্ৰবেশ ভৈলা দুৰ্যয় ৰাৱণ॥ নামিল তহিতে বথ চাৰি মনোজয়। দশমুখে হৰিষে কৰয় জয় জয়॥ লঙ্কাত প্ৰবেশ হুয়া অশোকক গৈলা। ত্ৰিজটা ভগিনি লগে জানকিক থৈলা॥ দাস দাসি সেৱকিনি দিলেক বিস্তৰ। প্ৰৱন্ধে ৰক্ষক দিলা বহু পৰিচাৰ॥ থাকিলা জানকি দেবি অশোকাৰ বনে। মৃগ মাৰি মেৰত প্ৰবেশ নাৰায়ণে॥ সীতাক নেদেখি ভৈলা মনত বিষাদ। লক্ষণত প্ৰভু ৰামে পোছয় সম্বাদ॥ ব্যাকুল বচনে কথা পোছে নাৰায়ণ। নাহিকে জানকি ভাই মেৰ উদাসন॥ কহিয়ো স্বৰূপ কৈক গৈলা প্ৰাণেশ্বৰি। ভনে দুৰ্গাবৰ ৰাম পদ শিৰে ধৰি॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 85obg30tk6pito4vlcml2s7stvsddnw 104 89505 243765 2026-03-30T05:30:55Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড|৫১}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''পদ।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>ভাতৃৰ বচন শুনি থাকিলম্ভ বসি। মেঘত ঢাকিলা জেন পুৰ্ণিমাৰ শশী॥ লোতকে তিতিল নেত্ৰ মলিন বদন। সীতা শোকে আকুল ব্যাকুল নাৰায়ণ॥ কিবা জিয়া জন্তুক দেখিয়া বিদ্যমান। ত্ৰাস হৈয়া গৈলা কিবা হঠাতে প্ৰমান॥ আমাক উদ্দেশি সীতা গৈলা স্বৰূপত। জানোবা আচয় এহি অৰণ্য মাজত॥ এহি বুলি লক্ষণক কহিলন্ত ৰাম। ক্ষেণেতেক ভাই তুমি কৰিয়ো বিশ্ৰাম॥ এতিক্ষণে অৰণ্যত চাহি আহোজাই। মৃগ ৰক্ষা কৰিয়া থাকিবা তুমি ভাই॥ ভিতৰে বাহিৰে অৰণ্যৰ থানে থানে। কতোদুৰ বিচাৰি আহিবো এহি ক্ষণে॥ ঠাই ঠাই বিচাৰ কৰিলা দামুদৰ। বৃক্ষৰ কোটৰ গিৰি পৰ্ব্বত গভৰ॥ লতায়ে বেঢ়িলা জত বৃক্ষ অন্ধকাৰ। তাকো ৰামদেৱে বিচাৰিলা বাৰে বাৰ॥ লতা উপৱনচয় নদ নদি তীৰে। চাহিলন্ত নানাথানে ৰাম গদাধৰে॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 60ha79jf5xvujdau72met8enh045giw 104 89506 243766 2026-03-30T05:35:12Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৫৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> সম্পদে সুন্দৰি নাৰি— আপদে পলাইলা এৰি মই তাক জানোহো স্বৰূপে। জনক দুহিতা হুয়া স্বামিক তেজিলাহে— কেনে জিয়ো এতেক সন্তাপে॥ আথুটি কৰিয়া মোক— মৃগক পঠাইলা হে— তোমাকো পঠাইলা ক্ৰোধ কৰি। মই নজানিলো তান কপট হৃদয় প্ৰাণ তিৰি মায়া বুজিতে নপাৰি॥ সুৱৰ্ন্নৰ মৃগ মাৰি জতনে আনিলো হে— ৰত্ন জেউতি জলয় পিঠিত। ৰূপাৰ চৰণ চাৰু শোভন কৰয় হে— হেন মৃগ দিবো কাৰ হাতে। হাতৰ গাণ্ডিৱ ৰামে আছৰি পেলালা হে— ঘনে ছাৰে দিৰ্ঘ জে নিস্বাস। শ্ৰীৰাম চৰণ জুগ</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ae5wfiyqy8hk93gpq825psws9jotpla 104 89507 243767 2026-03-30T05:39:51Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৫৪|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> প্ৰনতি কৰিয়া কহে— কবি ভনে দুৰ্গাবৰ দাসে॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—চালনি।'''}}}} {{Block center/s}} <poem> শুন শুন প্ৰাণ লক্ষণৰে ভাই কাক লৈয়া বঞ্চিবোহো বোনে। প্ৰাণৰ কামিনি সীতা হৰুৱাইলো কাহাক চাইবো নয়নে॥ ' এখানে আসিলো ৰমনি সহিতে খেলাই পাশাৰ সাৰি। কোন মন্দক্ষণে ম‍ই পাপ কৰিলো হৰাইলো কুলৰ নাৰি॥ মনুষ্য সঞ্চাৰ নাহি ডণ্ডুকাত আৰু নানা পশু পক্ষী। ইহাৰ মধ্যত কোনে হৰিলেক একেশ্বৰি সীতা দেখি॥ মেৰ জে মন্দিব নলাগে গম্ভিৰ নুশুনি সীতাৰ ৰাৱ। পাশা গুটিগণ সকলে আচয় প্ৰীয়া গৈলা কোন ঠাৱ॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> fwauidmmgqi8trv30zw7iad3c6sqm4g 104 89508 243768 2026-03-30T05:50:22Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৭৯}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰাগ—বসন্ত।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>শোকতে বিকল ৰাম হে― লক্ষণ দুই ভাই। জটায়ুৰ গলে ধৰিলন্ত দুয়ো জাই॥ ভকতৰ দুখ দেখিহে নসহে শৰিৰ। দুই ভায়ে কান্দন্তে নেত্ৰৰ বহে নিৰ॥ পিতৃৰ পৰম মিত্ৰহে তুমি পক্ষীৰাজ। হৰি হৰি বিধি কিনো কৰিলা অকাজ॥ আজিসে মৰিলা জেন হে ৰাজা দশৰথ সিতো শোকে অগ্নিত পিম্পলি ভৈলাপথ॥ হাহা মৰিলোহো শোকে হে ছুটে প্ৰাণবায়ু। মোৰ অৰ্থে যুদ্ধ কৰি মৰিল জটায়ু॥ সম্বধি বোলন্ত বাপ হে কহা নিষ্ট কৰি। কৈহিব ৰাৱন্নে মোৰ সীতা নিলে হৰি॥ কোন থানে থাকে তাৰ হে কতেক কটক। কোন বংশে উপজিলা পাপীষ্ঠ লটক॥ মাৰিয়া পঠাইবো তাকহে জমৰ কটক। জিয়াইবো তোমাক মোহা ভকত চটক॥ জটায়ু বোলস্ত হেন হে নুবুলিবা মোক। জেবে দয়া আচে তেবে নকৰিবা শোক॥ হৌক গতি তোমাকজে হে চাহি এৰো প্ৰাণ। দহিয়া শৰিৰ দিয়া পিণ্ডজল দান॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> q2981pctmsvcs2obhbgosmtb7b5c8n2 104 89509 243771 2026-03-30T06:32:32Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্ৰীকৃষ্ণই কলে, দশম অধ্যায় । পুনৰপি ধনঞ্জয় ! কৰিবা শ্রবণ, তোমাৰ উদ্দেশ্যে কওঁ পৰম বচন। ১। দেবতা মহর্ষি কিম্বা অন্য কোন জনে, মোৰ আদি তত্ব কথা কদাপি নাজানে ; মই আদি সক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্ৰীকৃষ্ণই কলে, দশম অধ্যায় । পুনৰপি ধনঞ্জয় ! কৰিবা শ্রবণ, তোমাৰ উদ্দেশ্যে কওঁ পৰম বচন। ১। দেবতা মহর্ষি কিম্বা অন্য কোন জনে, মোৰ আদি তত্ব কথা কদাপি নাজানে ; মই আদি সকলোৰে অচল অটল, সৰ্ব্বভাবে সৰ্ব্বকালে শুনা মহাবল । ২ । অনাদি ঈশ্বৰ মোক যি জনে জানয়, সেই জ্ঞানীজন সৰ্ব্বপাপমুক্ত হয়। ৩। জ্ঞান, বুদ্ধি, মোহাভাব, ক্ষমা, সত্য, দম, সুখ, দুখ, বিনাশ, উদ্ভব আৰু শম ; তাহিংসা, সমতা, তুষ্টি, ভয়, অপযশ, অভয়, তপস্য, দান আৰু নাম যশ ; ভিন্‌ ভিন্‌ যত ভাব হয় হি উদয়, প্ৰাণীগণে মোৰে পৰা লভে সমুদয়। ৪–5। মোৰে মনোসমুদ্ভূত যত মনুগণ, চাৰিও কুমাৰ আৰু ঋষি সাতজত ;<noinclude></noinclude> ik2uc138j06rfzc25ufq5fija13dntw 243772 243771 2026-03-30T06:37:12Z Sushmita Lekharu 3764 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''দশম অধ্যায় ।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণই কলে, }} পুনৰপি ধনঞ্জয়! কৰিবা শ্ৰবণ, তোমাৰ উদ্দেশ্যে কওঁ পৰম বচন। ১। দেবতা মহৰ্ষি কিম্বা অন্য কোন জনে, মোৰ আদি তত্ব কথা কদাপি নাজানে; মই আদি সকলোৰে অচল অটল, সৰ্ব্বভাবে সৰ্ব্বকালে শুনা মহাবল। ২। অনাদি ঈশ্বৰ মোক যি জনে জানয়, সেই জ্ঞানীজন সৰ্ব্বপাপমুক্ত হয়। ৩। জ্ঞান, বুদ্ধি, মোহাভাব, ক্ষমা, সত্য, দম, সুখ, দুখ, বিনাশ, উদ্ভব আৰু শম; অহিংসা, সমতা, তুষ্টি, ভয়, অপযশ, অভয়, তপস্য, দান আৰু নাম যশ; ভিন্‌ ভিন্‌ যত ভাব হয় হি উদয়, প্ৰাণীগণে মোৰে পৰা লভে সমুদয়। ৪–৫। মোৰে মনোসমুদ্ভূত যত মনুগণ, চাৰিও কুমাৰ আৰু ঋষি সাতজত;</poem><noinclude>{{center|৫৯}}</noinclude> i71y3vtjzdtj8kegnt8sz3ose6zf2kh 104 89510 243773 2026-03-30T06:37:41Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দশম অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সি সবে স্ৰজিছে এই যত প্রাণীচয় ; মোৰে প্ৰভাৱত জানা সকলো উদয়। ৬। তত্ত্বতঃ বিভূতি মোৰ জানি জ্ঞানীগণে, অবিকল্পভাৱে মোতে থাকে স্থিৰ মন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>দশম অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সি সবে স্ৰজিছে এই যত প্রাণীচয় ; মোৰে প্ৰভাৱত জানা সকলো উদয়। ৬। তত্ত্বতঃ বিভূতি মোৰ জানি জ্ঞানীগণে, অবিকল্পভাৱে মোতে থাকে স্থিৰ মনে। ৭। ময়ে জগতৰ স্থিতি উদ্ভৱ কাৰণ, জানি মোক পূজে পার্থ, ভক্তজ্ঞানীজন। ৮। মচ্চিত্ত মদতপ্রাণ ভক্ত জ্ঞানীগণ, সুখে মোৰ তত্ত্বকথা কৰয় কীৰ্ত্তন । ৯। প্রীতি সহ সদা মোক ভজে তেনে জনে, ধন্য কৰে। তাক মই বুদ্ধিযোগদানে। ১০। জ্ঞানদীপ জ্বলি আত্মস্থিত হই তাৰ, অনুগ্রহ কবি নাশে। অজ্ঞান আন্ধাৰ । ১১ অৰ্জ্জুনে কলে, পৰব্ৰহ্ম আদিদেব নিত্য নিৰঞ্জন, পুৰাণ পুরুষ শুদ্ধ সত্য সনাতন ; স্বৰূপে ইৰূপ তুমি পৰম আশ্রয় ; বর্ণিছে তোমাক তথা যত ঋষিচয় | অসিত, দেবল, ব্যাস, দেবর্ষি নারদ, সবে বোলে তোমাকেই বিভূ পৰম্পদ ; ৬.<noinclude></noinclude> obm89cn5kypoho8ie72s1o5vne1wl6b 243774 243773 2026-03-30T06:42:15Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|দশম অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সি সবে স্ৰজিছে এই যত প্ৰাণীচয়; মোৰে প্ৰভাৱত জানা সকলো উদয়। ৬। তত্ত্বতঃ বিভূতি মোৰ জানি জ্ঞানীগণে, অবিকম্পভাৱে মোতে থাকে স্থিৰ মনে। ৭। ময়ে জগতৰ স্থিতি উদ্ভৱ কাৰণ, জানি মোক পূজে পাৰ্থ, ভক্তজ্ঞানীজন। ৮। মচ্চিত্ত মদ্গতপ্ৰাণ ভক্ত জ্ঞানীগণ, সুখে মোৰ তত্ত্বকথা কৰয় কীৰ্ত্তন। ৯। প্ৰীতি সহ সদা মোক ভজে তেনে জনে, ধন্য কৰোঁ তাক মই বুদ্ধিযোগদানে। ১০। জ্ঞানদীপ জ্বলি আত্মস্থিত হই তাৰ, অনুগ্ৰহ কৰি নাশোঁ অজ্ঞান আন্ধাৰ। ১১ {{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে কলে,}} পৰব্ৰহ্ম আদিদেব নিত্য নিৰঞ্জন, পুৰাণ পুৰুষ শুদ্ধ সত্য সনাতন; স্বৰূপে ইৰূপ তুমি পৰম আশ্ৰয়; বৰ্ণিছে তোমাক তথা যত ঋষিচয় ৷ অসিত, দেবল, ব্যাস, দেবৰ্ষি নাৰদ, সবে বোলে তোমাকেই বিভূ পৰম্পদ;</poem><noinclude>{{center|৬০}}</noinclude> lz758vrvh3aeuf4mug7p4h90dy2xioy 104 89511 243775 2026-03-30T06:42:52Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। তুমিও তদ্রূপে নিজে কৰিল৷ বৰ্ণন, সত্য বুলি মানে৷ ম‍ই তোমাৰ বচন । নিঃসশয়ে তুমি প্রভু, সৰ্ব্বমূলাধাৰ দশম অধ্যায় দেৱতা দানৱে তত্ত্ব নুবুজে তোমাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। তুমিও তদ্রূপে নিজে কৰিল৷ বৰ্ণন, সত্য বুলি মানে৷ ম‍ই তোমাৰ বচন । নিঃসশয়ে তুমি প্রভু, সৰ্ব্বমূলাধাৰ দশম অধ্যায় দেৱতা দানৱে তত্ত্ব নুবুজে তোমাৰ ৷ ১২—১৪ ৷ দেবদেব, পরমেশ, হে ভূতভাবন ! তুমি হে তোমাৰ তত্ত্ব জানা মহাজন। ১৫। যি বিভূতি বলে ব্যাপি আছা সৰ্ব্বলোক, বিশেষে বিস্তাবি কই ধন্য কৰা মোক । ১৬। কিবা রূপ চিত্তি প্রভু, তোমাক জানিম, কি কি ভাবে ভগবান তোমাক ভাবিম ? ১৭ ! বিস্তাৰি বিভূতিযোগ কোৱা পুনৰায়, শুনিলে অমৃতবাণী হৃদয় জুৰায়। ১৮। শ্রীকৃষ্ণে বলে, অনন্ত বিভূতি মোৰ হে কুম্ভীনন্দন, প্রধান সকল কওঁ কৰিবা শ্রবণ। ১৯। সৰ্ব্বভূতহৃদিস্থিত আত্মা সৰ্ব্বাশ্রয়, মই আদি মই মধ্য মইয়ে প্রলয়। ২০। আদিত্য সকল মাজে বিষ্ণু, পার্থ, মই, জ্যোতিষ্কগণৰ মাজে আছে৷ ৰবি হই ; ৬১<noinclude></noinclude> q3ptv46jk53n9g5qnyjknnmid0wzlp4 243776 243775 2026-03-30T06:47:07Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|দশম অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>তুমিও তদ্ৰূপে নিজে কৰিলা বৰ্ণন, সত্য বুলি মানোঁ ম‍ই তোমাৰ বচন। নিঃসশয়ে তুমি প্ৰভু, সৰ্ব্বমূলাধাৰ, দেৱতা দানৱে তত্ত্ব নুবুজে তোমাৰ। ১২—১৪। দেবদেব, পৰমেশ, হে ভূতভাবন! তুমি হে তোমাৰ তত্ত্ব জানা মহাজন। ১৫। যি বিভূতি বলে ব্যাপি আছা সৰ্ব্বলোক, বিশেষে বিস্তাৰি কই ধন্য কৰা মোক। ১৬। কিবা ৰূপ চিত্তি প্ৰভু, তোমাক জানিম, কি কি ভাবে ভগবান তোমাক ভাবিম? ১৭৷ বিস্তাৰি বিভূতিযোগ কোৱা পুনৰায়, শুনিলে অমৃতবাণী হৃদয় জুৰায়। ১৮। {{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণে বলে,}} অনন্ত বিভূতি মোৰ হে কুন্তীনন্দন, প্ৰধান সকল কওঁ কৰিবা শ্ৰবণ। ১৯। সৰ্ব্বভূতহৃদিস্থিত আত্মা সৰ্ব্বাশ্ৰয়, মই আদি মই মধ্য মইয়ে প্ৰলয়। ২০। আদিত্য সকল মাজে বিষ্ণু, পাৰ্থ, মই, জ্যোতিষ্কগণৰ মাজে আছোঁ ৰবি হই;</poem><noinclude>{{center|৬১}}</noinclude> 91laxd5u7hzpp1gyemoe4c4vr8b41wk 104 89512 243777 2026-03-30T06:47:35Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দশম অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। মৰুদ্গগণমধ্যে মই মৰীচি বিদিত, নক্ষত্ৰগণৰ মাজে চন্দ্র নামে খ্যাত। ২১। বেদমধ্যে সাম ম‍ই বাসৰ স্বৰ্গত, ইন্দ্রিয়ব মাজে মন চেতনা ভূত।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>দশম অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। মৰুদ্গগণমধ্যে মই মৰীচি বিদিত, নক্ষত্ৰগণৰ মাজে চন্দ্র নামে খ্যাত। ২১। বেদমধ্যে সাম ম‍ই বাসৰ স্বৰ্গত, ইন্দ্রিয়ব মাজে মন চেতনা ভূত। ২২। ৰুদ্রগণ মাজে মই শঙ্কৰ মহেশ ; যক্ষৰক্ষ মাজে মই কুবের ধনেশ ; বসুগণ মাজে মই অগ্নি তেজস্কৰ, উচ্চ পৰ্ব্বতৰ মধ্যে সুমেক শিখব। ২৩। পুরোহিত মাজে সুবগুৰু বৃহস্পতি, সেনাপতি মধ্যে ময়ে স্কন্দ সেনাপতি । জলাশয় যত সব আছে সংসাৰত তন্মধ্যে সমুদ্র মই জানিবা সম্ভত। ২৪। মহৰ্ষিৰ মধ্যে ভৃগু প্রণব বাক্যত, যজ্ঞমাজে জপ হিমালয় স্থাবৰত । ২৫। নাৰদ দেবর্ষিমধ্যে বৃক্ষত অশ্বত্থ, সিদ্ধৰ কপিল, গন্ধৰ্ব্বৰ চিত্ৰৰথ। ২৬। অশ্ব মাজে উচ্চৈঃশ্রবা গছে ঐৰাবত, নৰ মধ্যে নৰাধিপ জানিবা ভাৰত! ২৭। ধেনু মধ্যে কামধেনু, বজ্র আয়ুধত, সপ মাজে বাসুকী কন্দৰ্প জননত। ২৮। ৬২<noinclude></noinclude> i9fseoh4ut93co4srbbkunhhx53cg2d 243778 243777 2026-03-30T06:51:15Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|দশম অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>মৰুদ্গণমধ্যে মই মৰীচি বিদিত, নক্ষত্ৰগণৰ মাজে চন্দ্ৰ নামে খ্যাত। ২১। বেদমধ্যে সাম ম‍ই বাসৰ স্বৰ্গত, ইন্দ্ৰিয়ৰ মাজে মন চেতনা ভূত। ২২। ৰুদ্ৰগণ মাজে মই শঙ্কৰ মহেশ; যক্ষৰক্ষ মাজে মই কুবেৰ ধনেশ; বসুগণ মাজে মই অগ্নি তেজস্কৰ, উচ্চ পৰ্ব্বতৰ মধ্যে সুমেৰু শিখৰ। ২৩। পুৰোহিত মাজে সুৰগুৰু বৃহস্পতি, সেনাপতি মধ্যে ময়ে স্কন্দ সেনাপতি। জলাশয় যত সব আছে সংসাৰত, তন্মধ্যে সমুদ্ৰ মই জানিবা সতত। ২৪। মহৰ্ষিৰ মধ্যে ভৃগু প্ৰণব বাক্যত, যজ্ঞমাজে জপ হিমালয় স্থাবৰত। ২৫। নাৰদ দেবৰ্ষিমধ্যে বৃক্ষত অশ্বত্থ, সিদ্ধৰ কপিল, গন্ধৰ্ব্বৰ চিত্ৰৰথ। ২৬। অশ্ব মাজে উচ্চৈঃশ্ৰবা গছে ঐৰাবত, নৰ মধ্যে নৰাধিপ জানিবা ভাৰত! ২৭। ধেনু মধ্যে কামধেনু, বজ্ৰ আয়ুধত, সৰ্প মাজে বাসুকী কন্দৰ্প জননত। ২৮।</poem><noinclude>{{center|৬২}}</noinclude> ibs7gymhnyvnc39q9ml2569uy5q2x7t 104 89513 243779 2026-03-30T06:51:34Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । দশম অধ্যায় নাগৰ অনন্ত, জলে বকণ উত্তম, পিতৃমধ্যে অর্থমা নিয়ন্তা মাজে যম। ২৯ । গণনাকাৰীৰ কাল, প্রহলাদ দৈত্যব, বৈনতেয় পক্ষীকুলে, মৃগেন্দ্র মৃগব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । দশম অধ্যায় নাগৰ অনন্ত, জলে বকণ উত্তম, পিতৃমধ্যে অর্থমা নিয়ন্তা মাজে যম। ২৯ । গণনাকাৰীৰ কাল, প্রহলাদ দৈত্যব, বৈনতেয় পক্ষীকুলে, মৃগেন্দ্র মৃগব ৷ ৩০। পবিত্ৰকাৰীৰ জানা মইয়ে পবন, যোদ্ধাগণ মধ্যে বাম ৰাজীব লোচন ; জলজন্তমধ্যে মই জানিবা মকৰ, স্রোতস্বিনী মাজে মই জাহ্নবী প্ৰখৰ ৷ ৩১ ৷ আদি, অন্ত, মধ্য ম‍ই সকলো ভূতৰ, • বিদ্যাব আধ্যাত্ম মই বাদ বিচাৰৰ । ৩২। অক্ষৰ আকাৰ মই দ্বন্দ্ব সমাচাৰ, মইয়ে সৰ্ব্বতোমুখ ধাতা জগতৰ । ৩৩। মৃদুগুণসকলৰ ময়ে ক্ষমা ধৃতি, সম্পদ, যশস্যা, বাক্য, মেধা অকি স্মৃতি । সৰ্ব্বহৰ মৃত্যু মই নিশ্চয় জানিবা, জন্মিব যি তাৰো মোকে উদ্ভব মানিবা ৷ ৩৪ । মইয়ে বৃহৎসাম সাম সকলৰ মাহৰ আঘোন আৰু গায়ত্ৰী ছন্দ, ঋতুৰ বসন্ত মই ভেজ তেজস্বীব, মইয়ে জানীবা জুৱা চলনাকাৰীৰ ৬৩<noinclude></noinclude> 92p3ksk42xckp57dexi66t2967jm4ut 243780 243779 2026-03-30T06:55:12Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|দশম অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নাগৰ অনন্ত, জলে বৰুণ উত্তম, পিতৃমধ্যে অৰ্য্যমা নিয়ন্তা মাজে যম। ২৯। গণনাকাৰীৰ কাল, প্ৰহ্লাদ দৈত্যৰ, বৈনতেয় পক্ষীকুলে, মৃগেন্দ্ৰ মৃগৰ। ৩০। পবিত্ৰকাৰীৰ জানা মইয়ে পবন, যোদ্ধাগণ মধ্যে ৰাম ৰাজীব লোচন; জলজন্তুমধ্যে মই জানিবা মকৰ, স্ৰোতস্বিনী মাজে মই জাহ্নবী প্ৰখৰ। ৩১। আদি, অন্ত, মধ্য ম‍ই সকলো ভূতৰ, বিদ্যাৰ আধ্যাত্ম মই বাদ বিচাৰৰ। ৩২। অক্ষৰ আকাৰ মই দ্বন্দ্ব সমাচাৰ, মইয়ে সৰ্ব্বতোমুখ ধাতা জগতৰ। ৩৩। মৃদুগুণসকলৰ ময়ে ক্ষমা ধৃতি, সম্পদ, যশস্যা, বাক্য, মেধা আৰু স্মৃতি। সৰ্ব্বহৰ মৃত্যু মই নিশ্চয় জানিবা, জন্মিব যি তাৰো মোকে উদ্ভব মানিবা। ৩৪। মইয়ে বৃহৎসাম সাম সকলৰ, মাহৰ আঘোন আৰু গায়ত্ৰী ছন্দৰ, ঋতুৰ বসন্ত মই তেজ তেজস্বীৰ, মইয়ে জানীবা জুৱা চলনাকাৰীৰ;</poem><noinclude>{{center|৬৩}}</noinclude> t44n82z2tnwdahcupj7ajrrlbijbths 104 89514 243781 2026-03-30T06:55:39Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দশম অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ময়ে দৃঢ় মনোবল বিজয়ীৰ জয়, সাত্ত্বিকব সত্ত্ব মই জানিবা নিশ্চয় । ৩৫-৩৬। কবিৰ উশনা, ব্যাস মুনিৰ মাজত, যদুকুলে কৃষ্ণ, পার্থ পাণ্ডুৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>দশম অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ময়ে দৃঢ় মনোবল বিজয়ীৰ জয়, সাত্ত্বিকব সত্ত্ব মই জানিবা নিশ্চয় । ৩৫-৩৬। কবিৰ উশনা, ব্যাস মুনিৰ মাজত, যদুকুলে কৃষ্ণ, পার্থ পাণ্ডুৰ কুলত । ৩৭ । জয়েচ্ছ। নীতি, দণ্ড দমনকাৰীৰ, গোপনত মৌন মই জ্ঞান সুজ্ঞানীৰ ৷ ৩৮। উদ্ভব কাৰণ মই সকলো ভূতৰ, মোতেই 'প্রোথিত যত বিশ্ব চৰাচৰ । ৩৯ । মোৰ দিব্য বিভূতিৰ অন্ত নাই দেখি, বিস্তাবি কিঞ্চিৎমাত্র কলে । মই সখি ! ৪০ শ্রীমন্ত, ঐশ্বর্য্যযুক্ত, আৰু যি উজ্জ্বল, মোৰে তেজোদ্ভব বুলি জানিবা সকল । ৪১। অথবা বাহুল্যে তব কিবা প্রয়োজন ? একাংশে জগৎ মোৰ কৰিছোঁ ধাৰণ ৷ ৪২ ৷ ইতি বিভূতিযোগ । ৬৪<noinclude></noinclude> 8yhe0jbkfwr47fkdq2zh5ivk7hnvend 243782 243781 2026-03-30T06:58:59Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|দশম অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ময়ে দৃঢ় মনোবল বিজয়ীৰ জয়, সাত্ত্বিকৰ সত্ত্ব মই জানিবা নিশ্চয়। ৩৫-৩৬। কবিৰ উশনা, ব্যাস মুনিৰ মাজত, যদুকুলে কৃষ্ণ, পাৰ্থ পাণ্ডুৰ কুলত। ৩৭। জয়েচ্ছুৰ নীতি, দণ্ড দমনকাৰীৰ, গোপনত মৌন মই জ্ঞান সুজ্ঞানীৰ। ৩৮। উদ্ভব কাৰণ মই সকলো ভূতৰ, মোতেই প্ৰোথিত যত বিশ্ব চৰাচৰ। ৩৯। মোৰ দিব্য বিভূতিৰ অন্ত নাই দেখি, বিস্তাৰি কিঞ্চিৎমাত্ৰ কলোঁ মই সখি! ৪০ ৷ শ্ৰীমন্ত, ঐশ্বৰ্য্যযুক্ত, আৰু যি উজ্জ্বল, মোৰে তেজোদ্ভব বুলি জানিবা সকল। ৪১। অথবা বাহুল্যে তব কিবা প্ৰয়োজন? একাংশে জগৎ মোৰ কৰিছোঁ ধাৰণ। ৪২।</poem> {{center|ইতি বিভূতিযোগ।}} {{Rule|4em}}<noinclude>{{center|৬৪}}</noinclude> bl60f5nvxjng2v229wypc0fezyfudhl 104 89515 243783 2026-03-30T06:59:35Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অৰ্জ্জুনে কলে একাদশ অধ্যায় । যি ভত্ত্ব বর্ণিলা প্রভু, তুমি কুপান্বিত, জ্ঞানময় বাক্যে মোৰ মোহ তিৰোহিত । ১ । জগতৰ সৃষ্টি স্থিতি প্রলয় কারণ, তোমাৰ মাহাত্ম্য আদি কৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অৰ্জ্জুনে কলে একাদশ অধ্যায় । যি ভত্ত্ব বর্ণিলা প্রভু, তুমি কুপান্বিত, জ্ঞানময় বাক্যে মোৰ মোহ তিৰোহিত । ১ । জগতৰ সৃষ্টি স্থিতি প্রলয় কারণ, তোমাৰ মাহাত্ম্য আদি কৰিলে। শ্রবণ। ২। অপরূপ বিশ্বৰূপ স্বৰূপ তোমাৰ, দগনে মোব মনে উদয় বাঞ্ছাব । ৩ । বিশ্বৰূপ দৰগনে যদি যোগ্য মই, দেখুওৱা যোগেশ্বৰ কৃপান্বিত হই ৷ ৪ ৷ শ্রীকৃষ্ণই কলে, “পার্থ, চোৱা ৰূপ মোৰ, নানাবিধ নানাবর্ণ অলেখ আকাৰ। ৫.। অশ্বিনীকুমাৰদ্বয় ৰুদ্র একাদশ, অষ্টবসু, মরুদ্গণ, আদিত্য দ্বাদশ ; নেদেখা নুশুনা পূর্ব্বে ঘটনা সকল,' এতিয়া শৰীৰে মোৰ দেখিবা কেবল । ৬ । বাঞ্চিত তোমাৰ যত বিশ্বৰ বিশেষ, একাধাৰে মোতে তুমি চোৱা গুড়াকেশ ! ৭ । (e)<noinclude></noinclude> jlk1jja094dwx863jx6sjvn8wtdr57z 243784 243783 2026-03-30T07:03:24Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243784 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''একাদশ অধ্যায়।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে কলে}} যি তত্ত্ব বৰ্ণিলা প্ৰভু, তুমি কৃপান্বিত, জ্ঞানময় বাক্যে মোৰ মোহ তিৰোহিত। ১। জগতৰ সৃষ্টি স্থিতি প্ৰলয় কাৰণ, তোমাৰ মাহাত্ম্য আদি কৰিলোঁ শ্ৰবণ। ২। অপৰূপ বিশ্বৰূপ স্বৰূপ তোমাৰ, দৰশনে মোৰ মনে উদয় বাঞ্ছাৰ। ৩। বিশ্বৰূপ দৰশনে যদি যোগ্য মই, দেখুওৱা যোগেশ্বৰ কৃপান্বিত হই। ৪। শ্ৰীকৃষ্ণই কলে, “পাৰ্থ, চোৱা ৰূপ মোৰ, নানাবিধ নানাবৰ্ণ অলেখ আকাৰ। ৫। অশ্বিনীকুমাৰদ্বয় ৰুদ্ৰ একাদশ, অষ্টবসু, মৰুদ্গণ, আদিত্য দ্বাদশ; নেদেখা নুশুনা পূৰ্ব্বে ঘটনা সকল,' এতিয়া শৰীৰে মোৰ দেখিবা কেবল। ৬। বাঞ্চিত তোমাৰ যত বিশ্বৰ বিশেষ, একাধাৰে মোতে তুমি চোৱা গুড়াকেশ! ৭। {{Right|(৫)}}</poem><noinclude>{{center|৬৫}}</noinclude> jdd9b9gb1ovjy718x0ndta9pprkwgz3 104 89516 243785 2026-03-30T07:03:50Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। নেদেখিবা কিন্তু তুমি চৰ্ম্মচক্ষু বলে, দিওঁ দিব্য চক্ষু, তুমি চোৱা সুকৌশলে” । ৮ সঞ্জয়ে কলে, এই বুলি মহাৰাজ ! যোগেশ্বৰ হৰি, দেখাইলা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। নেদেখিবা কিন্তু তুমি চৰ্ম্মচক্ষু বলে, দিওঁ দিব্য চক্ষু, তুমি চোৱা সুকৌশলে” । ৮ সঞ্জয়ে কলে, এই বুলি মহাৰাজ ! যোগেশ্বৰ হৰি, দেখাইলা অর্জনক দিব্য ৰূপ ধৰি । ৯। শোভে সিৰূপত নানা দিব্য আভৰণ, অসংখ্য বদন আৰু অসংখ্য নয়ন; প্ৰহাৰে উদ্যত অদভুত অস্ত্রচয়, আচৰিত নানাবিধ দৃশ্য শোভা পায় । ১০। দিব্যমালা, দিব্য বস্ত্র গন্ধানুলেপনে, সুশোভিত বিশ্বৰূপ অপূৰ্ব্ব ভূষণে ; সকলো ঠাইতে দিব্য মুখ শোভা পায়, অনন্ত ঐশ্বর্য্যযুক্ত মহাপ্রভাময় । ১১ ৷ যুগপৎ সমুদিত সহস্র তপন, বর্ষে যদি চতুদিশি উজ্জ্বল কিৰণ ; মহাজ্যোতিৰ্ম্ময় সেই মহৎ প্রভাব, তুল্য প্রভা মহাৰাজ, সেই মহাত্মাৰ । ১২ অনন্তৰে একাধাৰে বিভিন্ন ভাবৰ, দেখিলা অৰ্জ্জুনে যত বিশ্বচৰাচৰ । ১৩। ৬৬<noinclude></noinclude> 4b5g7luw9d8gkzn3i9azrj9xz7f0uc6 243786 243785 2026-03-30T07:07:22Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243786 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|একাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নেদেখিবা কিন্তু তুমি চৰ্ম্মচক্ষুবলে, দিওঁ দিব্য চক্ষু, তুমি চোৱা সুকৌশলে”। ৮ {{Overfloat left|সঞ্জয়ে কলে,}} এই বুলি মহাৰাজ! যোগেশ্বৰ হৰি, দেখাইলা অৰ্জ্জুনক দিব্য ৰূপ ধৰি। ৯। শোভে সিৰূপত নানা দিব্য আভৰণ, অসংখ্য বদন আৰু অসংখ্য নয়ন; প্ৰহাৰে উদ্যত অদভুত অস্ত্ৰচয়, আচৰিত নানাবিধ দৃশ্য শোভা পায়। ১০। দিব্যমালা, দিব্য বস্ত্ৰ গন্ধানুলেপনে, সুশোভিত বিশ্বৰূপ অপূৰ্ব্ব ভূষণে; সকলো ঠাইতে দিব্য মুখ শোভা পায়, অনন্ত ঐশ্বৰ্য্যযুক্ত মহাপ্ৰভাময়। ১১। যুগপৎ সমুদিত সহস্ৰ তপন, বৰ্ষে যদি চতুৰ্দ্দিশি উজ্জ্বল কিৰণ; মহাজ্যোতিৰ্ম্ময় সেই মহৎ প্ৰভাৰ, তুল্য প্ৰভা মহাৰাজ, সেই মহাত্মাৰ। ১২ ৷ অনন্তৰে একাধাৰে বিভিন্ন ভাবৰ, দেখিলা অৰ্জ্জুনে যত বিশ্বচৰাচৰ। ১৩।</poem><noinclude>{{center|৬৬}}</noinclude> s9hhfbwn2et93g75yqyuf0j3n9v6y4q 104 89517 243787 2026-03-30T07:07:54Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । একাদশ অধ্যায় দেব দেহে তব, ব্রহ্মা পদ্মাসন, বিস্মিত প্ৰণত ৰোমাঞ্চিত কলেবৰ ; আৰম্ভিলে ধনঞ্জয়ে যুবি দুয়ো কৰ । ১৪ । নানা প্রাণী অগণন ; দেৱ দেৱী সৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243787 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । একাদশ অধ্যায় দেব দেহে তব, ব্রহ্মা পদ্মাসন, বিস্মিত প্ৰণত ৰোমাঞ্চিত কলেবৰ ; আৰম্ভিলে ধনঞ্জয়ে যুবি দুয়ো কৰ । ১৪ । নানা প্রাণী অগণন ; দেৱ দেৱী সৰ্পগণ । ১৫ । দেখোঁ হে কেশব, ঋষি মুনি জন, বহু নেত্র কৰ, অনেক উদৰ, অনন্ত ৰূপ তোমাৰ ; আদি মধ্য তাব, অন্ত বুজা ভাব, বিশ্বৰূপ ! বিশ্বেশ্বৰ ! ১৬ ৷ কিৰীটি শোভন, তেজঃপুঞ্জঘন, গদাচক্রযুক্ত আভা ; মাৰ্ত্তণ্ডৰ ন্যায়, দীপ্ত বহ্নি প্রায়, দুণিবীক্ষ্য তব প্রভা ৷ ১৭ ৷ তুমি হে অক্ষৰ, ঈশ্বৰ বেদৰ’ জ্ঞেয় বীজ সকলৰ ; ব্রহ্মাণ্ড আশ্রয়, পুরুষ অব্যয়, নাই আদি অন্ত, ধৰ্ম্মপাল জগতৰ ৷ ১৮ ৷ বহু বাহু সমন্বিত ; মহাশক্তিমন্ত (9) 69 ৬৭<noinclude></noinclude> ge1erjqrd8t35hotpof1gp3ohz8cy97 243788 243787 2026-03-30T07:18:19Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|একাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{gap}}বিস্মিত প্ৰণত ৰোমাঞ্চিত কলেবৰ; {{gap}}আৰম্ভিলে ধনঞ্জয়ে যুৰি দুয়ো কৰ। ১৪। দেব দেহে তব,{{gap|3em}}দেখোঁ হে কেশব, {{gap|3em}}নানা প্ৰাণী অগণন; ব্ৰহ্মা পদ্মাসন,{{gap|3em}}ঋষি মুনি জন, {{gap|3em}}দেৱ দেৱী সৰ্পগণ। ১৫। বহু নেত্ৰ কৰ,{{gap|3em}}অনেক উদৰ, {{gap|3em}}অনন্ত ৰূপ তোমাৰ; আদি মধ্য তাৰ,{{gap|3em}}অন্ত বুজা ভাব, {{gap|3em}}বিশ্বৰূপ! বিশ্বেশ্বৰ! ১৬। কিৰীটি শোভন,{{gap|3em}}তেজঃপুঞ্জঘন, {{gap|3em}}গদাচক্ৰযুক্ত আভা; মাৰ্ত্তণ্ডৰ ন্যায়,{{gap|3em}}দীপ্ত বহ্নি প্ৰায়, {{gap|3em}}দুৰ্ণিবীক্ষ্য তব প্ৰভা। ১৭। তুমি হে অক্ষৰ,{{gap|3em}}ঈশ্বৰ বেদৰ’ {{gap|3em}}জ্ঞেয় বীজ সকলৰ; ব্ৰহ্মাণ্ড আশ্ৰয়,{{gap|3em}}পুৰুষ অব্যয়, {{gap|3em}}ধৰ্ম্মপাল জগতৰ। ১৮। নাই আদি অন্ত,{{gap|3em}}মহাশক্তিমন্ত {{gap|3em}} বহু বাহু সমন্বিত;</poem><noinclude>{{Right|৭}} {{center|৬৭}}</noinclude> ri8pmx1iybnmi1r4yvbeqe2fjwoclou 104 89518 243789 2026-03-30T07:18:56Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একাদশ অধ্যায় দীপ্ত হুতাশন, শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সদৃশ বয়ন, শশী সূর্য্য ভব নেত্র । ১৯। অবনী অম্বব, মধ্য 'চৰাচব, ব্যাপি আছা দিশগণ ; তব উগ্ররূপ, ' অদ্ভুত স্বৰূপ, দেখি কঁপে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243789 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>একাদশ অধ্যায় দীপ্ত হুতাশন, শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সদৃশ বয়ন, শশী সূর্য্য ভব নেত্র । ১৯। অবনী অম্বব, মধ্য 'চৰাচব, ব্যাপি আছা দিশগণ ; তব উগ্ররূপ, ' অদ্ভুত স্বৰূপ, দেখি কঁপে ত্রিভুবন । ২০ । প্রবেশে তোমাত, দেৱ অসংখ্যাত, কোনো বা যুৰি অঞ্জলি ; গ্রার্থে ভীত মনে, সিদ্ধ ঋষিগণে, স্তুতি কৰে--স্বস্তি বুলি । ২১ । উষ্মপা, আদিত্য, সত্ত্ব, বসু, সাধ্য, গন্ধৰ্ব্ব, যক্ষ, অসুৰ; ৰুদ্ৰ বিশ্বাশ্বিনে, বিস্মিত সঘনে, নিৰখে ৰূপ তোমাৰ । ২২ ৷ অসংখ্য নয়ন, অসংখ্য বয়ন, অসংখ্য দন্ত কথাল ; দেখি লাগে ভয়, হৃদয় কঁপয়, অনন্ত ৰূপ বিশাল । বিস্তৃত অয়ন, বিশাল নয়ন, উক পদ দেখোঁ কত ; ৬৮<noinclude></noinclude> 8io486hfcd14x3y9zs3plmjozb0aatp 243790 243789 2026-03-30T07:24:34Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243790 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|একাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>দীপ্ত হুতাশন,{{gap|3em}}সদৃশ বয়ন, {{gap|3em}}শশী সূৰ্য্য তব নেত্ৰ। ১৯। অবনী অম্বৰ,{{gap|3em}}মধ্য চৰাচৰ, {{gap|3em}}ব্যাপি আছা দিশগণ; তব উগ্ৰৰূপ,{{gap|3em}}অদ্ভুত স্বৰূপ, {{gap|3em}}দেখি কঁপে ত্ৰিভুবন। ২০। প্ৰবেশে তোমাত,{{gap|3em}}দেৱ অসংখ্যাত, {{gap|3em}}কোনো বা যুৰি অঞ্জলি; প্ৰাৰ্থে ভীত মনে,{{gap|3em}}সিদ্ধ ঋষিগণে, {{gap|3em}}স্তুতি কৰে-স্বস্তি বুলি। ২১। উষ্মপা, আদিত্য,{{gap|3em}}সদ্ব, বসু, সাধ্য, {{gap|3em}}গন্ধৰ্ব্ব, যক্ষ, অসুৰ; ৰুদ্ৰ বিশ্বাশ্বিনে,{{gap|3em}}বিস্মিত সঘনে, {{gap|3em}}নিৰখে ৰূপ তোমাৰ। ২২। অসংখ্য নয়ন,{{gap|3em}}অসংখ্য বয়ন, {{gap|3em}}অসংখ্য দন্ত কৰাল; দেখি লাগে ভয়,{{gap|3em}}হৃদয় কঁপয়, {{gap|3em}}অনন্ত ৰূপ বিশাল। বিস্তৃত অয়ন,{{gap|3em}}বিশাল নয়ন, {{gap|3em}}উৰু পদ দেখোঁ কত;</poem><noinclude>{{center|৬৮}}</noinclude> ktmm4zehl441ikvcbbaerw7j6z1jpbs 104 89519 243791 2026-03-30T07:24:59Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "4 অসংখ্য উদৰ, ধৈর্য্যচ্যুত হলো, পৰশে অম্বৰ, শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । দেখি কঁপে প্রাণী যত । বর্ণ দেখি অসংখ্যাত ; একাদশ অধ্যায় ৰূপ ভয়ঙ্কৰ সংখ্যাতীত কৰ, শান্তি হকৱালোঁ, মৰি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243791 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>4 অসংখ্য উদৰ, ধৈর্য্যচ্যুত হলো, পৰশে অম্বৰ, শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । দেখি কঁপে প্রাণী যত । বর্ণ দেখি অসংখ্যাত ; একাদশ অধ্যায় ৰূপ ভয়ঙ্কৰ সংখ্যাতীত কৰ, শান্তি হকৱালোঁ, মৰিলো প্ৰভু ! ভয়ত । ২৩-২৪ । কালানল সম, বয়নে বিষম, কবাল দশন শাৰী ; দেখি ভয়ে মৰোঁ, দিশকো পাহৰোঁ, প্ৰসন্ন হোৱা হে হৰি ! ২৫ ৷ ৰাজা দুৰ্য্যোধন, সহ ভ্রাতৃগণ ; 'আক অন্য মহীপতি ; ভীষ্ম, কর্ণ, দ্রোণ, মোৰো মুখ্যজন, যত শ্রেষ্ঠ যোদ্ধাপতি ; দ্রুতবেগে যায়, মুখে তব ধায়, কৰাল দন্তৰ শাৰী ; কোনো কোনো বীৰ, চূর্ণীকৃত শিব, দশন মাজত পৰি ৷ ২৬২৭ ৷ যথা বেগবতী, সৰ্ব্ব স্রোতস্বতী, সাগৰত বই পৰে ; ৬৯<noinclude></noinclude> ctl307x57hxyala1ovp4bdsik01uz4m 243794 243791 2026-03-30T07:31:10Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243794 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|একাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>পৰশে অম্বৰ,{{gap|3em}}ৰূপ ভয়ঙ্কৰ {{gap|3em}}দেখি কঁপে প্ৰাণী যত। অসংখ্য উদৰ,{{gap|3em}}সংখ্যাতীত কৰ, {{gap|3em}}বৰ্ণ দেখি অসংখ্যাত; ধৈৰ্য্যচ্যুত হলো,{{gap|3em}}শান্তি হৰুৱালোঁ, {{gap|3em}}মৰিলো প্ৰভু! ভয়ত। ২৩-২৪। কালানল সম,{{gap|3em}}বয়নে বিষম, {{gap|3em}}কৰাল দশন শাৰী; দেখি ভয়ে মৰোঁ,{{gap|3em}}দিশকো পাহৰোঁ, {{gap|3em}}প্ৰসন্ন হোৱা হে হৰি! ২৫। ৰাজা দুৰ্য্যোধন,{{gap|3em}}সহ ভ্ৰাতৃগণ; {{gap|3em}}আৰু অন্য মহীপতি; ভীষ্ম, কৰ্ণ, দ্ৰোণ,{{gap|3em}}মোৰো মুখ্যজন, {{gap|3em}}যত শ্ৰেষ্ঠ যোদ্ধাপতি; দ্ৰুতবেগে যায়,{{gap|3em}}মুখে তব ধায়, {{gap|3em}}কৰাল দন্তৰ শাৰী; কোনো কোনো বীৰ,{{gap|3em}}চূৰ্ণীকৃত শিব, {{gap|3em}}দশন মাজত পৰি। ২৬-২৭। যথা বেগবতী,{{gap|3em}}সৰ্ব্ব স্ৰোতস্বতী, {{gap|3em}}সাগৰত বই পৰে;</poem><noinclude>{{center|৬৯}}</noinclude> 2ga3fw5a44yawmw20ae6zi3lepswcw4 104 89520 243792 2026-03-30T07:28:36Z Babulbaishya 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh||ভূমিকা|.৫৯}}</noinclude><poem>:::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১২ আধ্যা। :::বিধৱা বিবাহ। এজন সংসাৰৰ লোক। :::য়িচয়া ভবিস্যত বক্তাৰ পুথি। ১ আধ্যা। :::অসম দেসৰ উপকাৰ। :::গৰুৰ বিবৰন। :::বিবাহৰ কথা :::পাৰ চৰাইৰ কথা। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::মেই মাহৰ পঞ্জিকা। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৫। মেই ১৮৫৮। :::আফ্ৰিকা খণ্ডৰ বিবৰন। :::সিংহৰ বিবৰন। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৪ আধ্যা :::লোভ। :::এখন পত্ৰ আৰু তাৰ উতৰ। বিদ্যালয় পৰিত্যাগীছাত্ৰ :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ১০ আধ্যা। :::বঙ্গাল দেশৰ বুৰঞ্জি। ১৩ আধ্যা। :::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১৩ আধ্যা। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৬। জুন ১৮৫৮। :::এই কথা পৰ্হি চাওক। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১৪ আধ্যা। :::সিংহৰ বিবৰন। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৬ আধ্যা। :::লতা পনিয়ালৰ কথা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ১১ আধ্যা। :::আফ্ৰিকা খণ্ডৰ বিবৰন।</poem><noinclude></noinclude> ozz29hjtd1oigbkkqw2w184ao8mutpd 243793 243792 2026-03-30T07:29:32Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243793 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||ভূমিকা|.৫৯}}</noinclude><poem>:::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১২ আধ্যা। :::বিধৱা বিবাহ। এজন সংসাৰৰ লোক। :::য়িচয়া ভবিস্যত বক্তাৰ পুথি। ১ আধ্যা। :::অসম দেসৰ উপকাৰ। :::গৰুৰ বিবৰন। :::বিবাহৰ কথা :::পাৰ চৰাইৰ কথা। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::মেই মাহৰ পঞ্জিকা। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৫। মেই ১৮৫৮। :::আফ্ৰিকা খণ্ডৰ বিবৰন। :::সিংহৰ বিবৰন। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৪ আধ্যা :::লোভ। :::এখন পত্ৰ আৰু তাৰ উতৰ। বিদ্যালয় পৰিত্যাগীছাত্ৰ :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ১০ আধ্যা। :::বঙ্গাল দেশৰ বুৰঞ্জি। ১৩ আধ্যা। :::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১৩ আধ্যা। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৬। জুন ১৮৫৮। :::এই কথা পৰ্হি চাওক। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১৪ আধ্যা। :::সিংহৰ বিবৰন। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৬ আধ্যা। :::লতা পনিয়ালৰ কথা। :::য়িচয়া ভবিষ্যত বক্তাৰ পুথি। ১১ আধ্যা। :::আফ্ৰিকা খণ্ডৰ বিবৰন।</poem><noinclude></noinclude> kgb0v01sbk4dd8stxfxqwphebv7gref 104 89521 243795 2026-03-30T07:32:55Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । তথা বীৰগণ, তব দীপ্যমান, বদনে প্রবেশ কৰে । ২৮। প্রদীপ্ত প্রদীপে, যথা জাকে জাকে পতঙ্গ পুৰি মৰয় ; তথা তব মুখে, বেগে প্রবেশিছে, ৰণস্থিত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243795 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । তথা বীৰগণ, তব দীপ্যমান, বদনে প্রবেশ কৰে । ২৮। প্রদীপ্ত প্রদীপে, যথা জাকে জাকে পতঙ্গ পুৰি মৰয় ; তথা তব মুখে, বেগে প্রবেশিছে, ৰণস্থিত বীৰচয়। ২৯ । কবাল বদনে, যত জীৱমানে, গ্রাসি তুমি অবিৰত ; উগ্রতেজ ধৰি, তেজঃপুৰ্ণ কৰিব, সন্তাপিছা ত্ৰিজগত । ৩০ । কি নাম তোমাৰ কিবা কাৰ্য্য আৰ একোকে নাজানে। হবি : কৰে। নমস্কাৰ, পদে বাৰম্বাৰ, কোৱা প্ৰভু, কৃপা কৰি । ৩১। শ্রীভগবানে কলে - শুনা ধনঞ্জয়, কৰি লোকক্ষয়, সদা মই প্রবর্তিত ; এই ঘোৰ যুদ্ধে, নাশিম সবকে, কাল নামে মই খ্যাত । 90<noinclude></noinclude> iv1fds1krce8spk04ox8kmx0cg3f8az 243796 243795 2026-03-30T07:39:44Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243796 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|একাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>তথা বীৰগণ,{{gap|3em}}তব দীপ্যমান, {{gap|3em}}বদনে প্ৰবেশ কৰে। ২৮। প্ৰদীপ্ত প্ৰদীপে,{{gap|3em}}যথা জাকে জাকে {{gap|3em}}পতঙ্গ পুৰি মৰয়; তথা তব মুখে,{{gap|3em}}বেগে প্ৰবেশিছে, {{gap|3em}}ৰণস্থিত বীৰচয়। ২৯। কৰাল বদনে,{{gap|3em}}যত জীৱমানে, {{gap|3em}}গ্ৰাসি তুমি অবিৰত; উগ্ৰতেজ ধৰি,{{gap|3em}}তেজঃপুৰ্ণ কৰিব, {{gap|3em}}সন্তাপিছা ত্ৰিজগত। ৩০। কি নাম তোমাৰ,{{gap|3em}} কিবা কাৰ্য্য আৰ {{gap|3em}}একোকে নাজানোঁ হৰি ; কৰোঁ নমস্কাৰ, {{gap|3em}}পদে বাৰম্বাৰ, {{gap|3em}}কোৱা প্ৰভু, কৃপা কৰি। ৩১। {{Overfloat left|শ্ৰীভগবানে কলে -}} শুনা ধনঞ্জয়,{{gap|3em}}কৰি লোকক্ষয়, {{gap|3em}}সদা মই প্ৰবৰ্ত্তিত; এই ঘোৰ যুদ্ধে,{{gap|3em}}নাশিম সবকে, {{gap|3em}}কাল নামে মই খ্যাত।</poem><noinclude>{{center|৭০}}</noinclude> swj83uto1ha4vzu04db5y11trsroplx 104 89522 243797 2026-03-30T07:40:17Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243797 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|.৬০|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude><poem>:::অনেক দেসৰ সম্বাদ। :::পাৰ চৰাইৰ বিবৰন। :::অৰুনোদইৰ ধন পোআ ৰচিত। :::জুলাই মাহৰ পঞ্জিকা। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৭। জুলাই ১৮৫৮। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৭ আধ্যা। :::সগুনৰ কথা। :::ইংৰাজি দেসৰ সম্বাদ :::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১৪ আধ্যা। :::এজন চহা মানুহৰ পত্ৰ। :::মিচা প্ৰসংসা। :::নম্ৰতা। :::বিৰত্ব। :::কপৌ আৰু পাৰ চৰাই কথা। :::ৰাম নৱমি নাটক। প্ৰথম অঙ্ক। প্ৰথম দৰ্সন। দুতিয় দৰ্সন। ১৩ বচৰ। নম্বৰ ৯। চেপ্তেম্বৰ ১৮৫৮। :::খ্ৰিষ্টিয়ান মণ্ডলিৰ বিবৰন। ১৯ আধ্যা। :::ধান মৰা খলাৰ কথা। :::বঙ্গাল দেসৰ বুৰঞ্জি। ১৭ আধ্যা। :::মহমদৰ জিৱন চৰিত্ৰ। ১৬ আধ্যা। :::গ্ৰিকলোকৰ পূৰ্বকালৰ সংখেপ বিবৰন। দুতিয় ভাগ। :::সমাজিকৰ কথা। :::অনেক দেসৰ সম্বাদ। :::ভালুকৰ বিবৰন। ১৬ বছৰ। নম্বৰ ১। জানোয়াৰি, ১৮৬১। :::সম্পাদকৰ কথা ১। :::শিৱসাগৰৰ গবৰ্ণমেণ্ট স্কুলৰ ছাত্ৰবিলাকৰ বিদ্যাৰ মহলা।</poem><noinclude></noinclude> c4rhyna919pr80659j3rgakblf3kvsc 104 89523 243798 2026-03-30T07:40:34Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । একাদশ অধ্যায় নামাৰা যদিও, তথাপি মৰিব, বিপক্ষ বীগণ ; উঠা ধনুৰ্ধৰ জিনি ই সমৰ, লভা ৰাজ্য যশধন । মহা কালৰূপে, অদ্ভুত স্বৰূপে, শুনা ধনঞ্জয়, সবকে নাশিছ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243798 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । একাদশ অধ্যায় নামাৰা যদিও, তথাপি মৰিব, বিপক্ষ বীগণ ; উঠা ধনুৰ্ধৰ জিনি ই সমৰ, লভা ৰাজ্য যশধন । মহা কালৰূপে, অদ্ভুত স্বৰূপে, শুনা ধনঞ্জয়, সবকে নাশিছোঁ মই ; নিমিত্তৰ ভাগী হই । ৩২-৩৩ । মাৰা যোদ্ধাচয়, ভীষ্ম জয়দ্রথ, কর্ণ মহাবথ, দ্রোণ আদি বীগণ ; কৰিছোঁ নিধন, তুমি এতিক্ষণ, সঞ্জয়ে কলে, কৰা মাথোঁ জয় বণ । ৩৪ ৷ কেশবব কথা শুনি পার্থ বীৰবৰ, ভয়ে কম্পমান পাছে যুৰি দুয়ো কৰ ; নমস্কাৰ কৰি পুনঃ অতি ভীত মনে, আৰম্ভিলে এইদৰে গদগদ বচনে । ৩৫ । তব হৃষীকেশ ! চৰাচৰ বিমোহিত মাহাত্ম্য অশেষ, ৭১<noinclude></noinclude> mrh6sn9864g46e93i3detwts9994c03 243799 243798 2026-03-30T07:46:32Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243799 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|একাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নামাৰা যদিও,{{gap|3em}}তথাপি মৰিব, {{gap|3em}}বিপক্ষ বীৰগণ; উঠা ধনুৰ্ধৰ {{gap|3em}}জিনি ই সমৰ, {{gap|3em}}লভা ৰাজ্য যশধন। মহা কালৰূপে,{{gap|3em}}অদ্ভুত স্বৰূপে, {{gap|3em}}সবকে নাশিছোঁ মই; শুনা ধনঞ্জয়,{{gap|3em}}মাৰা যোদ্ধাচয়, {{gap|3em}}নিমিত্তৰ ভাগী হই। ৩২-৩৩। ভীষ্ম জয়দ্ৰথ,{{gap|3em}}কৰ্ণ মহাৰথ, {{gap|3em}}দ্ৰোণ আদি বীৰগণ; কৰিছোঁ নিধন,{{gap|3em}}তুমি এতিক্ষণ, {{gap|3em}}কৰা মাথোঁ জয় ৰণ। ৩৪। {{Overfloat left|সঞ্জয়ে কলে,}} কেশবৰ কথা শুনি পাৰ্থ বীৰবৰ, ভয়ে কম্পমান পাছে যুৰি দুয়ো কৰ; নমস্কাৰ কৰি পুনঃ অতি ভীত মনে, আৰম্ভিলে এইদৰে গদগদ বচনে। ৩৫। তব হৃষীকেশ!{{gap|3em}}মাহাত্ম্য অশেষ, {{gap|3em}}চৰাচৰ বিমোহিত;</poem><noinclude>{{center|৭১}}</noinclude> 5iiacvz9kjc7buv6v15c8lsdro0w0u7 104 89524 243800 2026-03-30T07:47:15Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । নমে সাধুচয়, • বাক্ষসো পলায়, সকলোৱে ভয়ভীত । ৩৬ । আনাদি অশেষ, তুমি হে দেবেশ, জগতৰ ভয়হাৰী ; সৎ অসম্ভব, অতীত অক্ষর, তুমি ব্ৰহ্ম সৰ্ব্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243800 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । নমে সাধুচয়, • বাক্ষসো পলায়, সকলোৱে ভয়ভীত । ৩৬ । আনাদি অশেষ, তুমি হে দেবেশ, জগতৰ ভয়হাৰী ; সৎ অসম্ভব, অতীত অক্ষর, তুমি ব্ৰহ্ম সৰ্ব্বোপৰি । ব্রহ্মাৰো বরেণ্য, সৰ্ব্ব অগ্রগণ্য, কৰোঁ নমস্কাৰ পদে বাৰম্বাৰ, পুরুষ পুৰাণ, জগত নিধান, জগতজীয়াতুহাৰী ; ৰাখা সনাতন হবি ! ৩৭ । হে অনন্তৰূপধাৰী ! তুমি জ্ঞেয় জ্ঞাভা, তুমি মুক্তি দাতা, তুমি বিশ্বব্যাপী হৰি । ৩৮ । তুমি অগ্নি যম, শশাঙ্ক পবন, তুমি স্রষ্টা সবাকার ; শত শত বাব পদে নমস্কাৰ কৰে। হবি বাৰম্বাৰ । ৩৯ । হে সৰ্ব্বস্বৰূপ ! তুমি বিশ্বৰূপ, তুমি পূজ্য সৰ্ব্বোপৰি ; १2<noinclude></noinclude> 0wope7ysijdfl9bjdav6wetvyqk22dh 243802 243800 2026-03-30T07:52:40Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243802 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|একাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নমে সাধুচয়,{{gap|3em}}ৰাক্ষসো পলায়, {{gap|3em}}সকলোৱে ভয়ভীত। ৩৬। আনাদি অশেষ,{{gap|3em}}তুমি হে দেবেশ, {{gap|3em}}জগতৰ ভয়হাৰী; সৎ অসতৰ,{{gap|3em}}অতীত অক্ষৰ, {{gap|3em}}তুমি ব্ৰহ্ম সৰ্ব্বোপৰি। ব্ৰহ্মাৰো বৰেণ্য,{{gap|3em}}সৰ্ব্ব অগ্ৰগণ্য, {{gap|3em}}জগতজীয়াতুহাৰী; কৰোঁ নমস্কাৰ {{gap|3em}}পদে বাৰম্বাৰ, {{gap|3em}}ৰাখা সনাতন হৰি! ৩৭। পুৰুষ পুৰাণ,{{gap|3em}}জগত নিধান, {{gap|3em}}হে অনন্তৰূপধাৰী! তুমি জ্ঞেয় জ্ঞাভা, {{gap|3em}}তুমি মুক্তি দাতা, {{gap|3em}}তুমি বিশ্বব্যাপী হৰি। ৩৮। তুমি অগ্নি যম,{{gap|3em}} শশাঙ্ক পবন, {{gap|3em}}তুমি স্ৰষ্টা সবাকাৰ; শত শত বাৰ {{gap|3em}}পদে নমস্কাৰ {{gap|3em}}কৰোঁ হৰি বাৰম্বাৰ। ৩৯। হে সৰ্ব্বস্বৰূপ! {{gap|3em}}তুমি বিশ্বৰূপ, {{gap|3em}}তুমি পূজ্য সৰ্ব্বোপৰি;</poem><noinclude>{{center|৭২}}</noinclude> ee7ij13rmei5cei2qq5xcv29zkg139p 104 89525 243801 2026-03-30T07:48:50Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243801 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||ভূমিকা|.৬১}}</noinclude><poem>:::আফ্ৰিকা দ্বীপৰ ঝুলু প্ৰদেশৰ পাণ্ডা ৰজাৰ নক্সা। :::১১ গীত। :::ৰাধানাম আৰু প্ৰসন্নৰ কথোপকথন ১৩ খণ্ড। :::অনেক দেশৰ সম্বাদ। :::গবৰ্ণমেণ্টৰ এটা বিজ্ঞাপনৰ কথা। :::টেইবল মাওন্টেইন অৰ্থাৎ মেঝ পৰ্ব্বতৰ নক্সা। ১৬ বছৰ। নম্বৰ ২। ফেব্ৰুয়াৰি, ১৮৬১। :::অনেক দেশৰ সম্বাদ। :::মাতৃ ভাষা। :::ৰাধানাথ আৰু প্ৰসন্নৰ কথোপকথন ১৪ খণ্ড। :::পাটসিয়া চৰাইৰ কথা। :::মেকুৰিৰ যুদ্ধৰ কথা। :::মিস্যনেৰি সভা। :::১২ গীত। :::১৩ গীত। :::১৪ গীত। :::১৫ গীত। :::পঞ্জাব দেসৰ এঁকালৰ কথা। :::ত্ৰাজান ৰজাৰ কথা। :::মহৰে সিংহৰে যুদ্ধ। :::গীত। ১৬ বছৰ। নম্বৰ ৩। মাৰ্চ ১৮৬১। :::অনেক দেশৰ সম্বাদ। :::ৰাধানাথ আৰু প্ৰসন্নৰ কথোপকথন ১৫ খণ্ড। :::নীতি কথা। :::খেহ দেশৰ মানুহে বলিদানৰ নিমিত্তে এটা কুকুৰ মৰাৰ নক্সা। :::পৱাৰ। :::১৬ গীত।</poem><noinclude></noinclude> ga8jw4qzjfino30xvhdzn4owdgo935t 104 89526 243803 2026-03-30T07:54:45Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অগ্র পশ্চাদ্ভাগে, হে অশেষ গুণি ! শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা ৷ একাদশ অধ্যায় তব সৰ্ব্বদিকে, নমস্কাৰ কৰো হৰি। ৪০। প্ৰণয়ৰ বশ হই ; মহিমা নাজানি, হে কৃষ্ণ, মাধব, হে সখা, যাদব, সম্বোধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243803 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অগ্র পশ্চাদ্ভাগে, হে অশেষ গুণি ! শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা ৷ একাদশ অধ্যায় তব সৰ্ব্বদিকে, নমস্কাৰ কৰো হৰি। ৪০। প্ৰণয়ৰ বশ হই ; মহিমা নাজানি, হে কৃষ্ণ, মাধব, হে সখা, যাদব, সম্বোধিলে। কত মই ; বিহাৰভোজনে, আৰু শয্যাসনে, উপহাসছলে যত ; অপৰাধ মই কৰিছিলোঁ। নাথ, ক্ষমা তুমি কৃপান্বিত। ৪১-৪২ । তুমি বিশ্বপিতা, তুমি সৰ্ব্বধাতা, পূজ্য গুক সবাকাৰ ; অতুল প্রভাব ! সমকক্ষ তব, ত্রিভুবনে নাই আৰ ৪৩ । অনন্ত ঈশ্বৰ পদে নিৰন্তৰ, নমস্কাৰ মোৰ লোৱা, দণ্ডবৎ কৰি, কৰিছোঁ গোহাৰি, হে হৰি, প্ৰসন্ন হোৱা ৷ পিতৃয়ে পুত্রক, সেখায়ে সখীক, প্রিয়জনে প্রিয়জন ; ৭৩<noinclude></noinclude> p1l2u4cd3f2y83uynjzekew6ectlexi 243804 243803 2026-03-30T08:00:02Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243804 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|একাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অগ্ৰ পশ্চাদ্ভাগে,{{gap|3em}}তব সৰ্ব্বদিকে, {{gap|3em}}নমস্কাৰ কৰোঁ হৰি। ৪০। হে অশেষ গুণি!{{gap|3em}}মহিমা নাজানি, {{gap|3em}}প্ৰণয়ৰ বশ হই; হে কৃষ্ণ, মাধব,{{gap|3em}}হে সখা, যাদব, {{gap|3em}}সম্বোধিলোঁ কত মই; বিহাৰভোজনে,{{gap|3em}}আৰু শয্যাসনে, {{gap|3em}}উপহাসছলে যত; অপৰাধ মই {{gap|3em}}কৰিছিলোঁ নাথ, {{gap|3em}}ক্ষমা তুমি কৃপান্বিত। ৪১-৪২। তুমি বিশ্বপিতা,{{gap|3em}}তুমি সৰ্ব্বধাতা, {{gap|3em}}পূজ্য গুৰু সবাকাৰ; অতুল প্ৰভাব! {{gap|3em}}সমকক্ষ তব, {{gap|3em}}ত্ৰিভুবনে নাই আৰ ৷ ৪৩। অনন্ত ঈশ্বৰ {{gap|3em}}পদে নিৰন্তৰ, {{gap|3em}}নমস্কাৰ মোৰ লোৱা, দণ্ডবৎ কৰি,{{gap|3em}}কৰিছোঁ গোহাৰি, {{gap|3em}}হে হৰি, প্ৰসন্ন হোৱা। পিতৃয়ে পুত্ৰক,{{gap|3em}}সখায়ে সখীক, {{gap|3em}}প্ৰিয়জনে প্ৰিয়জন;</poem><noinclude>{{center|৭৩}}</noinclude> 6oo8eiwbvbxjyc1ugn99cklzhl4b54j 104 89527 243805 2026-03-30T08:00:26Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একাদশ অধ্যায় আপুনি সন্তোষ, শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ক্ষমা মোকো সৰ্ব্বজান! 88 I ক্ষমে সৰ্ব্বদোষ, নেদেখা মূৰতি, দেখি হৃষ্টমতি, কিন্তু ভয়ভীতমন ; পূৰ্ব্বৰূপ ধৰি, দেবেশ শ্ৰীহ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243805 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>একাদশ অধ্যায় আপুনি সন্তোষ, শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ক্ষমা মোকো সৰ্ব্বজান! 88 I ক্ষমে সৰ্ব্বদোষ, নেদেখা মূৰতি, দেখি হৃষ্টমতি, কিন্তু ভয়ভীতমন ; পূৰ্ব্বৰূপ ধৰি, দেবেশ শ্ৰীহৰি, " দিয়া মোক দরশন । ৪৫ । কিৰীটি শোভন, ভুবন মোহন, শঙ্খ চক্র গদা ধৰি ; হেৰা বিশ্বৰূপ ! হোৱা চতুভুজ, শ্রীকৃষ্ণে কলে, মোক দয়া কৰা হৰি ! ৪৬ । তোমাত প্রসন্ন হই কৰি যোগাশ্রয়, দেখুৱালে। বিশ্বৰূপ অনন্ত অক্ষয় ; মোৰ ই পৰম ৰূপ মহাতেজোময়, দেখা নাই অন্যে পূর্ব্বে, শুনা ধনঞ্জয় ! ৪৭ । বেদপাঠ অধ্যয়ন যজ্ঞ দান জপ, বহু ক্ৰিয়া কৰি কিম্বা সাধি উগ্রতপ ; নেদেখে ই বিশ্বৰূপ অন্য কোনো জন- ভক্ত তুমি সিকাৰণে পালা দশন ৷ ৪৮। 98<noinclude></noinclude> 9kosv0fivzmehbkdr41867n5cji0jhj 243806 243805 2026-03-30T08:05:41Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243806 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|একাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>আপুনি সন্তোষ,{{gap|3em}}ক্ষমে সৰ্ব্বদোষ, {{gap|3em}}ক্ষমা মোকো সৰ্ব্বজান! ৪৪ ৷ নেদেখা মূৰতি,{{gap|3em}}দেখি হৃষ্টমতি, {{gap|3em}}কিন্তু ভয়ভীতমন; পূৰ্ব্বৰূপ ধৰি,{{gap|3em}}দেবেশ শ্ৰীহৰি, {{gap|3em}}দিয়া মোক দৰশন। ৪৫। কিৰীটি শোভন,{{gap|3em}}ভুবন মোহন, {{gap|3em}}শঙ্খ চক্ৰ গদা ধৰি; হেৰা বিশ্বৰূপ!{{gap|3em}}হোৱা চতুৰ্ভুজ, {{gap|3em}}মোক দয়া কৰা হৰি! ৪৬। {{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণে কলে,}} তোমাত প্ৰসন্ন হই কৰি যোগাশ্ৰয়, দেখুৱালোঁ বিশ্বৰূপ অনন্ত অক্ষয়; মোৰ ই পৰম ৰূপ মহাতেজোময়, দেখা নাই অন্যে পূৰ্ব্বে, শুনা ধনঞ্জয়! ৪৭। বেদপাঠ অধ্যয়ন যজ্ঞ দান জপ, বহু ক্ৰিয়া কৰি কিম্বা সাধি উগ্ৰতপ; নেদেখে ই বিশ্বৰূপ অন্য কোনো জন— ভক্ত তুমি সিকাৰণে পালা দৰশন। ৪৮।</poem><noinclude>{{center|৭৪}}</noinclude> ixmdkxr0o6m1vjborca6shvkilt3g0i 104 89528 243807 2026-03-30T08:06:10Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা মোৰ এই ঘোৰৰূপ দেখি ধনঞ্জয়, নহবা মোহিত কিম্বা ব্যথিত হৃদয় ; ভয়হীন প্রীতমন আনন্দ অন্তৰ, একাদশ আধ্যা চোৱা মোৰ সৌম্যৰূপ পুনঃ বীৰবৰ ! ৪৯ । সঞ্জয়ে কল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243807 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা মোৰ এই ঘোৰৰূপ দেখি ধনঞ্জয়, নহবা মোহিত কিম্বা ব্যথিত হৃদয় ; ভয়হীন প্রীতমন আনন্দ অন্তৰ, একাদশ আধ্যা চোৱা মোৰ সৌম্যৰূপ পুনঃ বীৰবৰ ! ৪৯ । সঞ্জয়ে কলে, এই বুলি বাসুদেব অতি হৃষ্টমতি— আশ্বাসিলে অৰ্জ্জুনক ধৰি স্বৰতি । ৫০। অৰ্জ্জুনে কলে, এই সৌম্য নৰৰূপ কবি দশন, সুস্থিৰ হৃদয় এবে মোৰ জনার্দন! ৫১ শ্রীকৃষ্ণে কলে, যাব দৰশন নিত্য বাঞ্ছে দেবগণ, সিৰূপ সহজে ভুমি কৰিল৷ দৰ্শন। ৫২। বেদ, যজ্ঞ, দান কিম্বা তপ জপ বলে, কিবা সাধ্য বিশ্বৰূপ দেখে ভূমণ্ডলে । 53 1 কিন্তু মোৰ ভক্তজন পৰাভক্তিবলে, দৰ্শন মনন কৰে তত্বজ্ঞানফলে । ৫৪ ।<noinclude></noinclude> 3l6fuim3yr8qf7rvgj2yvh011jzkgx9 243808 243807 2026-03-30T08:10:10Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 243808 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা|একাদশ আধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>মোৰ এই ঘোৰৰূপ দেখি ধনঞ্জয়, নহবা মোহিত কিম্বা ব্যথিত হৃদয় ; ভয়হীন প্রীতমন আনন্দ অন্তৰ, চোৱা মোৰ সৌম্যৰূপ পুনঃ বীৰবৰ ! ৪৯ । {{Overfloat left|সঞ্জয়ে কলে,}} এই বুলি বাসুদেব অতি হৃষ্টমতি— আশ্বাসিলে অৰ্জ্জুনক ধৰি স্বমুৰতি । ৫০। {{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে কলে,}} এই সৌম্য নৰৰূপ কৰি দৰশন, সুস্থিৰ হৃদয় এবে মোৰ জনার্দন! ৫১ ৷ {{Overfloat left|শ্রীকৃষ্ণে কলে,}} যাব দৰশন নিত্য বাঞ্ছে দেবগণ, সিৰূপ সহজে তুমি কৰিলা দৰ্শন। ৫২। বেদ, যজ্ঞ, দান কিম্বা তপ জপ বলে, কিবা সাধ্য বিশ্বৰূপ দেখে ভূমণ্ডলে । ৫৩ ৷ কিন্তু মোৰ ভক্তজন পৰাভক্তিবলে, দৰ্শন মনন কৰে তত্বজ্ঞানফলে । ৫৪ ।</poem><noinclude>{{center|৭৫}}</noinclude> 355uj28wocc6hufq8pyxtjuir7vh6ov 104 89529 243809 2026-03-30T08:10:40Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । নিত্য মোৰ কৰ্ম্ম কৰে মোৰ ভক্তজন, নিত্য মোকে কৰে পাৰ্থ একান্ত মনন; সৰ্ব্বভূতে সমভাৱ অনাসক্ত মন, সুখে মেকি লভে ভক্তে, হে পাণ্ডুনন্দ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243809 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>একাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । নিত্য মোৰ কৰ্ম্ম কৰে মোৰ ভক্তজন, নিত্য মোকে কৰে পাৰ্থ একান্ত মনন; সৰ্ব্বভূতে সমভাৱ অনাসক্ত মন, সুখে মেকি লভে ভক্তে, হে পাণ্ডুনন্দন ! ৫৫ ইতি বিশ্বৰূপদর্শনযোগ । ৭৬<noinclude></noinclude> ogc9pn6rvw8ghran8qk1fwinj8xczgh 243810 243809 2026-03-30T08:12:31Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243810 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|একাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নিত্য মোৰ কৰ্ম্ম কৰে মোৰ ভক্তজন, নিত্য মোকে কৰে পাৰ্থ একান্ত মনন; সৰ্ব্বভূতে সমভাৱ অনাসক্ত মন, সুখে মোক লভে ভক্তে, হে পাণ্ডুনন্দন! ৫৫</poem> {{center|ইতি বিশ্বৰূপদৰ্শনযোগ।}} {{Rule|3em}}<noinclude>{{center|৭৬}}</noinclude> ak0c62ppubn7jcp1fbpqpzt171foamq 104 89530 243811 2026-03-30T08:12:54Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দ্বাদশ অধ্যায় । অৰ্জ্জুনে কলে, নিত্যযুক্ত ভক্তে তব কবর পূজন, অব্যক্ত ব্ৰহ্মাৰ চিন্তা কৰে জ্ঞানীগণ ; উভয়ব মাজে কোন যোগী শ্রেষ্ঠ হয়, ভাঙি চিঙি কোৱা মোক প্ৰভু দয়াম..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243811 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>দ্বাদশ অধ্যায় । অৰ্জ্জুনে কলে, নিত্যযুক্ত ভক্তে তব কবর পূজন, অব্যক্ত ব্ৰহ্মাৰ চিন্তা কৰে জ্ঞানীগণ ; উভয়ব মাজে কোন যোগী শ্রেষ্ঠ হয়, ভাঙি চিঙি কোৱা মোক প্ৰভু দয়াময় । ১। শ্রীকৃষ্ণই কলে, নিত্যযুক্ত মোৰ এই সগুণ ভাবত, মোতে মন থাপি মোকে চিন্তে অবিৰত ; শ্রদ্ধা সহ উপাসনা কৰে যিটো জন ; সেয়ে যুক্ততম যোগী জানিবা লক্ষণ | 2 | অব্যক্ত ব্রহ্মৰ ধ্যানে হই নিমগন, ইন্দ্রিয় নিগ্রহ কৰে সমবুদ্ধিজন ; সৰ্ব্বদায় চিন্তে সৰ্ব্বব্যাপী সনাতন, অচিন্ত্য কূটস্থ অবিনাশী নিৰঞ্জন ; 99<noinclude></noinclude> bjkx2v6o83e6rowk8jn6gx9r1leam5o 243812 243811 2026-03-30T08:17:08Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243812 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''দ্বাদশ অধ্যায়।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে কলে,}} নিত্যযুক্ত ভক্তে তব কৰয় পূজন, অব্যক্ত ব্ৰহ্মৰ চিন্তা কৰে জ্ঞানীগণ; উভয়ৰ মাজে কোন যোগী শ্ৰেষ্ঠ হয়, ভাঙি চিঙি কোৱা মোক প্ৰভু দয়াময়। ১। {{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণই কলে,}} নিত্যযুক্ত মোৰ এই সগুণ ভাবত, মোতে মন থাপি মোকে চিন্তে অবিৰত; শ্ৰদ্ধা সহ উপাসনা কৰে যিটো জন; সেয়ে যুক্ততম যোগী জানিবা লক্ষণ ৷ ২ ৷ অব্যক্ত ব্ৰহ্মৰ ধ্যানে হই নিমগন, ইন্দ্ৰিয় নিগ্ৰহ কৰে সমবুদ্ধিজন; সৰ্ব্বদায় চিন্তে সৰ্ব্বব্যাপী সনাতন, অচিন্ত্য কূটস্থ অবিনাশী নিৰঞ্জন;</poem><noinclude>{{center|৭৭}}</noinclude> 92odf1zavp0hwkw8s9636x006o614a4 104 89531 243813 2026-03-30T08:17:31Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দ্বাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সৰ্ব্বভূতহিতে ৰত হেন যোগীজন, মোতে লয় হব তেৱোঁ হে কুন্তীনন্দন ! ৩-৪ । অব্যক্ত ব্ৰহ্মৰ চিন্তা মহাকষ্টকৰ, বেচি ক্লেশ ভুঞ্জে পার্থ,..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243813 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>দ্বাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সৰ্ব্বভূতহিতে ৰত হেন যোগীজন, মোতে লয় হব তেৱোঁ হে কুন্তীনন্দন ! ৩-৪ । অব্যক্ত ব্ৰহ্মৰ চিন্তা মহাকষ্টকৰ, বেচি ক্লেশ ভুঞ্জে পার্থ, ব্ৰহ্মনিষ্ঠ নৰ । ৫ । পৰন্তু যি জনে মোক, হই একমনা সৰ্ব্বকৰ্ম্ম অর্পি মোতে কৰে উপাসনা ; মপৰায়ণ আৰু মোকে কৰে ধ্যান, সংসাৰৰ পৰা তাক শীঘ্ৰে কৰো ত্ৰাণ । ৬-৭ । মোতে মন বুদ্ধি স্থিৰ কৰা ধনঞ্জয়, পৰলোকে মোকে পাবা জানা নিঃসংশয় । ৮। চিত্ত স্থিৰ কৰিবৰ নহলে শকতি, অভ্যাস যোগত যত্নে রাখা তুমি মতি । ৯ । অসমর্থ হোৱা যদি অভ্যাস যোগত, সতত কৰিবা কৰ্ম্ম মোৰ উদ্দেশ্যত । ১০। তাতো অসমর্থ যদি হোৱা ধনঞ্জয়, কৰ্ম্মফল ত্যাজি লোৱা মোতেই আশ্রয় । ১১। অভ্যাস অপেক্ষা জ্ঞানযোগ শ্রেষ্ঠ হয়, জ্ঞানাপেক্ষা ধ্যান শ্রেষ্ঠ জানিবা নিশ্চয় ; ধ্যানাপেক্ষা কৰ্ম্মফলত্যাগ শ্রেষ্ঠ হয়, ত্যাগ হন্তে শান্তিলাভ আনন্দ অক্ষয় । ১২ ৷<noinclude></noinclude> 1cdzc40u8gi4v3lq8iq5qzsajzrjod6 243814 243813 2026-03-30T08:20:06Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243814 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|দ্বাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সৰ্ব্বভূতহিতে ৰত হেন যোগীজন, মোতে লয় হব তেৱোঁ হে কুন্তীনন্দন! ৩-৪। অব্যক্ত ব্ৰহ্মৰ চিন্তা মহাকষ্টকৰ, বেচি ক্লেশ ভুঞ্জে পাৰ্থ, ব্ৰহ্মনিষ্ঠ নৰ। ৫। পৰন্তু যি জনে মোক, হই একমনা সৰ্ব্বকৰ্ম্ম অৰ্পি মোতে কৰে উপাসনা; মৎপৰায়ণ আৰু মোকে কৰে ধ্যান, সংসাৰৰ পৰা তাক শীঘ্ৰে কৰোঁ ত্ৰাণ। ৬-৭। মোতে মন বুদ্ধি স্থিৰ কৰা ধনঞ্জয়, পৰলোকে মোকে পাবা জানা নিঃসংশয়। ৮। চিত্ত স্থিৰ কৰিবৰ নহলে শকতি, অভ্যাস যোগত যত্নে ৰাখা তুমি মতি। ৯। অসমৰ্থ হোৱা যদি অভ্যাস যোগত, সতত কৰিবা কৰ্ম্ম মোৰ উদ্দেশ্যত। ১০। তাতো অসমৰ্থ যদি হোৱা ধনঞ্জয়, কৰ্ম্মফল ত্যাজি লোৱা মোতেই আশ্ৰয়। ১১। অভ্যাস অপেক্ষা জ্ঞানযোগ শ্ৰেষ্ঠ হয়, জ্ঞানাপেক্ষা ধ্যান শ্ৰেষ্ঠ জানিবা নিশ্চয়; ধ্যানাপেক্ষা কৰ্ম্মফলত্যাগ শ্ৰেষ্ঠ হয়, ত্যাগ হন্তে শান্তিলাভ আনন্দ অক্ষয়। ১২।</poem><noinclude>{{center|৭৮}}</noinclude> 8uyw1oxkz3tdkbjuv11l30cjipaftnc 104 89532 243815 2026-03-30T08:20:29Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । দ্বাদশ অধ্যায় (b-) সৰ্ব্বভূতহিতে ৰত কৰুণা আধাব, অহঙ্কবিশূন্য, মায়া মোহ নাই যাব ; সুখে দুখে সমভাব সন্তুষ্ট অন্তব, ইন্দ্রিয়বিজয়ী ক্ষমাশীল যোগী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243815 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । দ্বাদশ অধ্যায় (b-) সৰ্ব্বভূতহিতে ৰত কৰুণা আধাব, অহঙ্কবিশূন্য, মায়া মোহ নাই যাব ; সুখে দুখে সমভাব সন্তুষ্ট অন্তব, ইন্দ্রিয়বিজয়ী ক্ষমাশীল যোগীৰ ; সুদৃঢ় সঙ্কল্প যাৰ মোতে স্থিৰ মন, সেই ভক্ত মোৰ প্রিয় জানিবা লক্ষণ । ১৩-১৪ ৷ সিজন নহয় কাৰো ভয়ৰ কাৰণ, নহয় অথবা ভীত নিজে কদাচন ; নহয় উদ্বিগ্ন কিম্বা একোতে কাত্তৰ, সুখে দুখে সম মোৰ প্ৰিয় ভক্তবৰ । ১৫। শুচি দক্ষ উদাসীন নিস্পৃহ সদায়, সৰ্ব্বাস্তুত্যাগী মোৰ প্ৰিয় ভক্ত হয় । ১৬ । প্রিয় বস্তু লাভে নাই বিশেষ বিকার, অপ্রিয়ৰো সমাগমে দ্বেষ নাই যাব ; শুভাশুভপৰিত্যাগী কামনাবর্জিত, ভক্তিমান সেয়ে মোৰ পৰম ভকত । ১৭। শত্রুমিত্রে সমভাব; নান, অপমান, শীত উষ্ণ সুখ দুখ সকলো সমান ; গৃহশূন্য; নিন্দা স্তুতি যাব পক্ষে একে, আসক্তি বিহীন আৰু মৌনভাবে থাকে ; ৭৯<noinclude></noinclude> ayoihq3kvk1x1cunar6tytm3y8a0jy8 243817 243815 2026-03-30T08:25:20Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243817 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|দ্বাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সৰ্ব্বভূতহিতে ৰত কৰুণা আধাৰ, অহঙ্কাৰশূন্য, মায়া মোহ নাই যাৰ; সুখে দুখে সমভাব সন্তুষ্ট অন্তৰ, ইন্দ্ৰিয়বিজয়ী ক্ষমাশীল যোগীবৰ; সুদৃঢ় সঙ্কল্প যাৰ মোতে স্থিৰ মন, সেই ভক্ত মোৰ প্ৰিয় জানিবা লক্ষণ। ১৩-১৪। সিজন নহয় কাৰো ভয়ৰ কাৰণ, নহয় অথবা ভীত নিজে কদাচন; নহয় উদ্বিগ্ন কিম্বা একোতে কাতৰ, সুখে দুখে সম মোৰ প্ৰিয় ভক্তবৰ। ১৫। শুচি দক্ষ উদাসীন নিস্পৃহ সদায়, সৰ্ব্বাৰম্ভত্যাগী মোৰ প্ৰিয় ভক্ত হয়। ১৬। প্ৰিয় বস্তু লাভে নাই বিশেষ বিকাৰ, অপ্ৰিয়ৰো সমাগমে দ্বেষ নাই যাৰ; শুভাশুভপৰিত্যাগী কামনাবৰ্জ্জিত, ভক্তিমান সেয়ে মোৰ পৰম ভকত। ১৭। শত্ৰুমিত্ৰে সমভাব; মান, অপমান, শীত উষ্ণ সুখ দুখ সকলো সমান; গৃহশূন্য; নিন্দা স্তুতি যাৰ পক্ষে একে, আসক্তি বিহীন আৰু মৌনভাবে থাকে;</poem><noinclude>{{Left|(৮)}} {{center|৭৯}}</noinclude> d696shahmtflfn6yktl2v1qw3bx8sjw 104 89533 243816 2026-03-30T08:23:20Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243816 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||তিৰ্থৰ জাত্ৰা|৬৩}}</noinclude>{{center|পৱাৰ।}} {{Block center/s}} <poem>এহি মতে নিত্য গান কৰি ৰঙ্গ বৰ, নিলাজ হৈয়া নাচে, নে লাগে ভাগৰ। অপেস্বৰি বুলি কই ব্ৰাহ্মন সকলে, হিন্দু সাস্ত্ৰে দেখুআই প্ৰমান্ বিচাৰিলে; বোলে, স্বৰ্গে আচে গন্ধৰ্বাদি নাৰিগন, সিহঁতৰ উপমাহে জানিবা কাৰন। জত জাত্ৰিগন জাই দৰ্শন কাৰনে, পইচা হেতু টনা টানি কৰে বেস্যাগনে; কেৱে হাত ধৰে টানি, কেৱে ধৰে কেস, পইচা নি দিলে তাক দিএ বহু ক্লেস; ব্ৰাহ্মনৰ আগতে সি সব নাৰিগন সৰিলৰ বস্ত্ৰ টানে পইচাৰ কাৰন। এহি ৰূপে দুষ্ট নাৰি কৰে জোঁটা পোটা, সভাৰ মাজত কাকো কবে উলঙ্গটা; দেখিছো তিৰ্থৰ মাজে এহি দুৰাচাৰ, আৰু বহু কৰ্ম কৰে তাৰ নাহি পাৰ জি সবে দৰ্শন কৰে, ব্ৰাহ্মনে বোলই, স্ৰীখেত্ৰ গমন ফল সেহি জনে পাই; জগনাথ দৰ্সন কৰিলে হই ত্ৰান, সেই হেতু নিতে জাই বহু জাত্ৰিগন। এনে ৰুপে লোকে কই, জাত্ৰা কৰোঁ বলা, কিন্তু মিচা কথা মাত্ৰ কাঠৰ পুতলা। তাহাৰ ওচৰে আচে সিৱ কেদাৰনাথ, বহু দূৰ ন হই সি পোআ ক্ৰোচ পথ; পৰ্বতৰ ওপৰত তাহাৰ মন্দিৰ, ওচৰতে আচে তাৰ পুখুৰি গম্ভিৰ; </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2dvj0hwrz34o2xwbretb41z52iafwyg 104 89534 243818 2026-03-30T08:25:54Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দ্বাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । স্থিক্ষতি নিত্যভুষ্ট হেন ভক্তজন, সৰ্ব্বদায় মোৰ প্ৰিয় জানিবা লক্ষণ । ১৮-১৯ । ভক্তিভবে 'উক্ত ধৰ্ম্ম কৰে আচৰণ, মোৰ অতি প্রিয় ভক্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243818 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>দ্বাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । স্থিক্ষতি নিত্যভুষ্ট হেন ভক্তজন, সৰ্ব্বদায় মোৰ প্ৰিয় জানিবা লক্ষণ । ১৮-১৯ । ভক্তিভবে 'উক্ত ধৰ্ম্ম কৰে আচৰণ, মোৰ অতি প্রিয় ভক্ত জান! সেইজন । ২ । ইতি ভক্তিযোগ ।<noinclude></noinclude> 0uh4vyqx31ifwi740k78cuxz9l9jag8 243819 243818 2026-03-30T08:28:36Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243819 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|দ্বাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>স্থিৰমতি নিত্যতুষ্ট হেন ভক্তজন, সৰ্ব্বদায় মোৰ প্ৰিয় জানিবা লক্ষণ। ১৮-১৯। ভক্তিভৰে উক্ত ধৰ্ম্ম কৰে আচৰণ, মোৰ অতি প্ৰিয় ভক্ত জানা সেইজন। ২০ ।</poem> {{center|ইতি ভক্তিযোগ।}} {{Rule|3em}}<noinclude>{{center|৮০}}</noinclude> 3rlbijttvzqja1hbv58jh30l6y81vpv 104 89535 243820 2026-03-30T08:29:14Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ত্রয়োদশ অধ্যায় । অৰ্জ্জুনে শুধিলে, প্রকৃতি, পুরুষ, ক্ষেত্র, জ্ঞেয়, জাভা, কিরূপে নিৰ্ণয় কৰোঁ, হে বিশ্ববিধাতা ! ১। কৃষ্ণে উত্তবিলে, “শুনা কুন্তীৰ নন্দন! শৰীৰকে ক্ষ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243820 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>ত্রয়োদশ অধ্যায় । অৰ্জ্জুনে শুধিলে, প্রকৃতি, পুরুষ, ক্ষেত্র, জ্ঞেয়, জাভা, কিরূপে নিৰ্ণয় কৰোঁ, হে বিশ্ববিধাতা ! ১। কৃষ্ণে উত্তবিলে, “শুনা কুন্তীৰ নন্দন! শৰীৰকে ক্ষেত্র বোলে তত্ত্বজ্ঞানীগণ; যি জনে তত্ত্বতঃ এই শৰীৰক জানে, ক্ষেত্রজ্ঞ তেওঁকে বোলে তত্ত্বজ্ঞানীগণে । । ক্ষেত্র গু স্বৰূপে পার্থ, ময়ে সর্বজান, i ক্ষেত্রজ্ঞ ক্ষেত্ৰৰ জ্ঞান মোৰে তত্ত্বজ্ঞান। ৩। যাদৃশ সি ক্ষেত্র আৰু যি যি গুণ তাৰ, কিৰূপে উৎপন্ন হয়, কিরূপ বিকাৰ : ক্ষেত্রজ্ঞ যাদৃশ আৰু যাদৃশ প্রভাব, সংক্ষেপে বর্ণাওঁ মই শুনা হে পাণ্ডব! ৪ যুক্তিপূর্ণ ব্রহ্মসূত্র আৰু নানা ছন্দে, ঋষিগণে গালে তাক বিস্তাৰি প্রবন্ধে। 21 মন, বুদ্ধি, অহঙ্কাৰ, মহাভূতচয়, দশেন্দ্রিয়, দেহ, পঞ্চ ইন্দ্রিয়বিষয় ; ( 6 ) ৮১<noinclude></noinclude> 57fe4dzs6qcunqs3i5opgmqnt24cg6z 243821 243820 2026-03-30T08:33:50Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243821 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''ত্ৰয়োদশ অধ্যায়।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে শুধিলে,}} প্ৰকৃতি, পুৰুষ, ক্ষেত্ৰ, জ্ঞেয়, জাভা, কিৰূপে নিৰ্ণয় কৰোঁ, হে বিশ্ববিধাতা! ১। কৃষ্ণে উত্তৰিলে, “শুনা কুন্তীৰ নন্দন! শৰীৰকে ক্ষেত্ৰ বোলে তত্ত্বজ্ঞানীগণ; যি জনে তত্ত্বতঃ এই শৰীৰক জানে, ক্ষেত্ৰজ্ঞ তেওঁকে বোলে তত্ত্বজ্ঞানীগণে। ২ । ক্ষেত্ৰজ্ঞ স্বৰূপে পাৰ্থ, ময়ে সৰ্বজান, ক্ষেত্ৰজ্ঞ ক্ষেত্ৰৰ জ্ঞান মোৰে তত্ত্বজ্ঞান। ৩। যাদৃশ সি ক্ষেত্ৰ আৰু যি যি গুণ তাৰ, কিৰূপে উৎপন্ন হয়, কিৰূপ বিকাৰ ; ক্ষেত্ৰজ্ঞ যাদৃশ আৰু যাদৃশ প্ৰভাব, সংক্ষেপে বৰ্ণাওঁ মই শুনা হে পাণ্ডব! ৪ ৷ যুক্তিপূৰ্ণ ব্ৰহ্মসূত্ৰ আৰু নানা ছন্দে, ঋষিগণে গালে তাক বিস্তাৰি প্ৰবন্ধে। ৫ ৷ মন, বুদ্ধি, অহঙ্কাৰ, মহাভূতচয়, দশেন্দ্ৰিয়, দেহ, পঞ্চ ইন্দ্ৰিয়বিষয়; ( ৬ )</poem><noinclude>{{center|৮১}}</noinclude> pgnuwmkypy46zfjrawhe6e7lql8hlwn 104 89536 243822 2026-03-30T08:34:16Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "জয়োদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা ! অব্যক্ত চেতনা আৰু ইচ্ছা দ্বেষ ধৃতি, সুখ দুখ মিলি ক্ষেত্র-ক্ষেত্রর প্রকৃতি। ৬-৭ । ( আপোনাৰ প্ৰশংসাদি আপুনি নকৰে, অমানিত্ব গুণলাভ ক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243822 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>জয়োদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা ! অব্যক্ত চেতনা আৰু ইচ্ছা দ্বেষ ধৃতি, সুখ দুখ মিলি ক্ষেত্র-ক্ষেত্রর প্রকৃতি। ৬-৭ । ( আপোনাৰ প্ৰশংসাদি আপুনি নকৰে, অমানিত্ব গুণলাভ কৰে সেই নবে ; জ্ঞানীজন সৰ্ব্বকালে দন্তশূন্য হয়, তাকে অদস্তিত্ব বোলে শুনা ধনঞ্জয় ! ) অমানিত্ব, অদস্তিত্ব, ক্ষমা, সবলতা, গুরু-উপাসনা, শৌচ, অহিংসা, স্থিৰতা : বিষয়ত অনাসক্তি, ইন্দ্রিয় নিগ্রহ, বিবেক বৈরাগ্যদীপ্তি মনোজয় সহ ; পুত্ৰ ভাৰ্য্যা গৃহাদিত আসক্তি বর্জ্জন, জন্ম মৃত্যু জৰা আদি দুখৰ দৰ্শন : ইষ্টানিষ্টে সমভাব, পৰম ভকতি, নির্জ্জন ঠাইত বাস, সঙ্গ বিৰকতি ; আধ্যাত্মিক পৰমাৰ্থ জ্ঞানৰ অৰ্জ্জুন, জ্ঞানৰ পৰম ফল মোক্ষদৰ্শন; এই জ্ঞান; যাক সেবি পায় পৰিত্ৰাণ ; ইয়াৰ অন্যথা হলে বোলয় অজ্ঞান। ৮-১২ যি জ্ঞেয় জানিলে মুক্তি হয় সুনিশ্চয়, সেই ব্রহ্মতত্ত্ব কওঁ শুন্য ধনঞ্জয় ! ৮২<noinclude></noinclude> oq2vsu0wm1do7853rx03lk7045i2c3d 243823 243822 2026-03-30T08:38:29Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243823 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা ৷|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অব্যক্ত চেতনা আৰু ইচ্ছা দ্বেষ ধৃতি, সুখ দুখ মিলি ক্ষেত্ৰ-ক্ষেত্ৰৰ প্ৰকৃতি। ৬-৭। ( আপোনাৰ প্ৰশংসাদি আপুনি নকৰে, অমানিত্ব গুণলাভ কৰে সেই নৰে; জ্ঞানীজন সৰ্ব্বকালে দম্ভশূন্য হয়, তাকে অদম্ভিত্ব বোলে শুনা ধনঞ্জয়! ) অমানিত্ব, অদম্ভিত্ব, ক্ষমা, সৰলতা, গুৰু-উপাসনা, শৌচ, অহিংসা, স্থিৰতা ; বিষয়ত অনাসক্তি, ইন্দ্ৰিয় নিগ্ৰহ, বিবেক বৈৰাগ্যদীপ্তি মনোজয় সহ; পুত্ৰ ভাৰ্য্যা গৃহাদিত আসক্তি বৰ্জ্জন, জন্ম মৃত্যু জৰা আদি দুখৰ দৰ্শন ; ইষ্টানিষ্টে সমভাব, পৰম ভকতি, নিৰ্জ্জন ঠাইত বাস, সঙ্গ বিৰকতি; আধ্যাত্মিক পৰমাৰ্থ জ্ঞানৰ অৰ্জ্জন, জ্ঞানৰ পৰম ফল মোক্ষদৰশন; এই জ্ঞান; যাক সেবি পায় পৰিত্ৰাণ; ইয়াৰ অন্যথা হলে বোলয় অজ্ঞান। ৮-১২ ৷ যি জ্ঞেয় জানিলে মুক্তি হয় সুনিশ্চয়, সেই ব্ৰহ্মতত্ত্ব কওঁ শুনা ধনঞ্জয়!</poem><noinclude>{{center|৮২}}</noinclude> nxu7eqxd0i51tkkyyt0ff9558b3pfyd 104 89537 243824 2026-03-30T08:38:49Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ত্রয়োদশ অধ্যায় সৎ বা অসৎ ব্রহ্ম কদাপি নহয়, অনাদি পৰম কিন্তু জানিবা নিশ্চয় । ১৩ । যাৰ পাণি, পদ, শিৰ, কৰ্ণ, নেত্ৰানন, ব্যাপি আছে সৰ্ব্বদায় সকলে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243824 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ত্রয়োদশ অধ্যায় সৎ বা অসৎ ব্রহ্ম কদাপি নহয়, অনাদি পৰম কিন্তু জানিবা নিশ্চয় । ১৩ । যাৰ পাণি, পদ, শিৰ, কৰ্ণ, নেত্ৰানন, ব্যাপি আছে সৰ্ব্বদায় সকলে৷ ভুবন । ১৪। সৰ্ব্বেন্দ্রিয় গুণাভাস, ইন্দ্রিয় বজ্জিত, নিৰগুণ, গুণভোক্তা, আসক্তি বহিত । ১৫ । সুশূক্ষ্ম অচৰ চৰ ক্ষুদূৰে অদূৰে, সকলো ভূতৰ ব্ৰহ্ম ভিতৰে বাহিৰে । ১৬ । বিভক্তৰ ন্যায় থাকে ভূতে অনুক্ষণ, কিন্তু অবিভক্ত সদ। ব্রহ্ম সনাতন ; জানিবা সৰ্ব্বদ! তেৱেঁ জীৱৰ পালক, অৰ্ব্বভূত সৃষ্টিকর্তা সৰ্ব্বসংহারক । ১৭ । জ্যোতিস্কৰ জ্যোতি তেওঁ মায়াৰ অতীত, জ্ঞান জ্ঞেয় ৰূপে থাকে সকলো হৃদিত । ১৮ ক্ষেত্র জ্ঞান জ্ঞেয় পার্থ, কলে। সংক্ষেপতে, জানিলে মদ্ভক্তে পৰাগতি লভে মোতে । ১৯ । প্রকৃতি পুৰুষ দুয়ো অনাদি জানিবা, গুণাদি প্রকৃতি জাত নিশ্চয় মানিবা । ২ । পুৰুষে যিহেতু ভুঞ্জি প্রকৃতিজ গুণ, সদসৎ জন্ম লভে ; জানিবা অৰ্জ্জুন !<noinclude></noinclude> 34buo282rha6u3gtmeg3yz4j6hk0ms7 243825 243824 2026-03-30T08:42:03Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243825 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|ত্ৰয়োদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সৎ বা অসৎ ব্ৰহ্ম কদাপি নহয়, অনাদি পৰম কিন্তু জানিবা নিশ্চয়। ১৩। যাৰ পাণি, পদ, শিৰ, কৰ্ণ, নেত্ৰানন, ব্যাপি আছে সৰ্ব্বদায় সকলো ভুবন। ১৪। সৰ্ব্বেন্দ্ৰিয় গুণাভাস, ইন্দ্ৰিয় বৰ্জ্জিত, নিৰগুণ, গুণভোক্তা, আসক্তি ৰহিত। ১৫। সুসূক্ষ্ম অচৰ চৰ সুদূৰে অদূৰে, সকলো ভূতৰ ব্ৰহ্ম ভিতৰে বাহিৰে। ১৬। বিভক্তৰ ন্যায় থাকে ভূতে অনুক্ষণ, কিন্তু অবিভক্ত সদা ব্ৰহ্ম সনাতন; জানিবা সৰ্ব্বদা তেৱেঁ জীৱৰ পালক, অৰ্ব্বভূত সৃষ্টিকৰ্তা সৰ্ব্বসংহাৰক। ১৭। জ্যোতিস্কৰ জ্যোতি তেওঁ মায়াৰ অতীত, জ্ঞান জ্ঞেয় ৰূপে থাকে সকলো হৃদিত। ১৮ ৷ ক্ষেত্ৰ জ্ঞান জ্ঞেয় পাৰ্থ, কলোঁ সংক্ষেপতে, জানিলে মদ্ভক্তে পৰাগতি লভে মোতে। ১৯ । প্ৰকৃতি পুৰুষ দুয়ো অনাদি জানিবা, গুণাদি প্ৰকৃতি জাত নিশ্চয় মানিবা। ২০ । পুৰুষে যিহেতু ভুঞ্জি প্ৰকৃতিজ গুণ, সদসৎ জন্ম লভে; জানিবা অৰ্জ্জুন!</poem><noinclude>{{center|৮৩}}</noinclude> 0fpon6xs82oovv52hgfioyi2qv8tnjn 104 89538 243826 2026-03-30T08:42:27Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ত্রয়োদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । কাৰ্য্য কাৰণৰ হেতু প্রকৃতি নিশ্চয়, সুখ দুখ কিন্তু নিজে পুৰুষে আনয় । ২১-২২ । সাক্ষী অনুমন্ত৷ ভর্ত! ভোক্তা মহেশ্বৰ, পৰমাত্মা ন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243826 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>ত্রয়োদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । কাৰ্য্য কাৰণৰ হেতু প্রকৃতি নিশ্চয়, সুখ দুখ কিন্তু নিজে পুৰুষে আনয় । ২১-২২ । সাক্ষী অনুমন্ত৷ ভর্ত! ভোক্তা মহেশ্বৰ, পৰমাত্মা নামে দেহে পুৰুষ প্ৰবৰ । ২৩ প্রকৃতি পুৰুষ তত্ত্ব জানয় যি জন, সৰ্ব্বথা সিজান পার্থ, লভে মোক্ষধন । ২৪ ধ্যানযোগে কোনো কোনো যোগী বিচক্ষণ, দেহমাজে আত্মতত্ত্ব কৰে দৰ্শন : জ্ঞানবলে কেৱে কৰে আত্মাৰ চিন্তন, কৰ্ম্মযোগে অন্যে লভে আত্মদৰ্শন । ২৫ । অন্য জনে গুৰুমুখে লভি তত্ত্বজ্ঞান, উপসনা কৰি পাৰ্থ, পায় পরিত্রাণ। ২৬। স্থাবর জঙ্গম যি যি আছে চৰাচবে, ক্ষেত্রজ্ঞ ক্ষেত্ৰৰ যোগে জন্ম লাভ কৰে । ২৭ । সমভাবে সৰ্ব্বভূতে অব্যয় ঈশ্বৰ, যোনে দেখে জেৱে পাৰ্থ, তত্বজ্ঞ প্ৰবৰ । ২৮ । সৰ্ব্বত্র সমান জানি জগতৰ পতি, দিব্য গতি লভে, তাৰ নহে অধোগতি । ২৯ । প্ৰকৃতিৰ দশে হয় কাৰ্য সমুদয়, আত্মাক অকৰ্ত্তা বুলি জানে জ্ঞানীচয় । ৩০<noinclude></noinclude> impewqnk3rlv0yehy6gqqsdgb5wi47h 243827 243826 2026-03-30T08:46:28Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243827 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কাৰ্য্য কাৰণৰ হেতু প্ৰকৃতি নিশ্চয়, সুখ দুখ কিন্তু নিজে পুৰুষে আনয়। ২১-২২। সাক্ষী অনুমন্তা ভৰ্ত্তা ভোক্তা মহেশ্বৰ, পৰমাত্মা নামে দেহে পুৰুষ প্ৰবৰ। ২৩ ৷ প্ৰকৃতি পুৰুষ তত্ত্ব জানয় যি জন, সৰ্ব্বথা সিজনে পাৰ্থ, লভে মোক্ষধন। ২৪ ৷ ধ্যানযোগে কোনো কোনো যোগী বিচক্ষণ, দেহমাজে আত্মতত্ত্ব কৰে দৰশন ; জ্ঞানবলে কেৱে কৰে আত্মাৰ চিন্তন, কৰ্ম্মযোগে অন্যে লভে আত্মদৰশন। ২৫। অন্য জনে গুৰুমুখে লভি তত্ত্বজ্ঞান, উপসনা কৰি পাৰ্থ, পায় পৰিত্ৰাণ। ২৬। স্থাবৰ জঙ্গম যি যি আছে চৰাচৰে, ক্ষেত্ৰজ্ঞ ক্ষেত্ৰৰ যোগে জন্ম লাভ কৰে। ২৭। সমভাবে সৰ্ব্বভূতে অব্যয় ঈশ্বৰ, যোনে দেখে তেঁৱে পাৰ্থ, তত্বজ্ঞ প্ৰবৰ। ২৮। সৰ্ব্বত্ৰ সমান জানি জগতৰ পতি, দিব্য গতি লভে, তাৰ নহে অধোগতি। ২৯। প্ৰকৃতিৰ বশে হয় কাৰ্য্য সমুদয়, আত্মাক অকৰ্ত্তা বুলি জানে জ্ঞানীচয়। ৩০ ৷</poem><noinclude>{{center|৮৪}}</noinclude> grkskzlz1p0387ozxs4ev2vc4hongx9 104 89539 243828 2026-03-30T08:46:50Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ত্রয়োদ্বশ অধ্যায় সৰ্ব্বভূতে এক আত্মা যেতিয়া দেখয়, সেইকালে জীৱে ব্রহ্মভাব প্রাপ্ত হয় । ৩১ অনাদি অধ্যয় আত্মা থাকে দেহমাজে, গুণাতীত হেতু ল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243828 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ত্রয়োদ্বশ অধ্যায় সৰ্ব্বভূতে এক আত্মা যেতিয়া দেখয়, সেইকালে জীৱে ব্রহ্মভাব প্রাপ্ত হয় । ৩১ অনাদি অধ্যয় আত্মা থাকে দেহমাজে, গুণাতীত হেতু লিপ্ত নহে কোনো কাজে । সৰ্ব্বগত অতিসূক্ষ্ম আকাশ যাদৃশ, সৰ্ব্বব্যাপী আত্মা দেহে নির্লিপ্ত তাদৃশ । ৩৩ । একেটা সূর্য্যই যথা ভূলোক প্রকাশে, ক্ষেত্রজ্ঞেও তথা পার্থ, ক্ষেত্রক বিকাশে । ৩৪ । জ্ঞানচক্ষুবলে বিচক্ষণ যোগীবৰ, প্রভেদ দেখয় ক্ষেত্র আর ক্ষেত্রজ্ঞৰ : প্ৰকৃতিৰ পৰা মুক্তি লাভৰ উপায়, জানি যোগী মুখে পার্থ, ব্রহ্মপদ পায় । ৩৫ ৷ .२ । ইতি ক্ষেত্রক্ষেত্রজ্ঞবিভাগযোগ ।<noinclude></noinclude> 6tum61xw2oj9c5ci6cu1a3fad4eie1i 243829 243828 2026-03-30T08:50:22Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243829 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|ত্ৰয়োদ্বশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সৰ্ব্বভূতে এক আত্মা যেতিয়া দেখয়, সেইকালে জীৱে ব্ৰহ্মভাব প্ৰাপ্ত হয়। ৩১ ৷ অনাদি অব্যয় আত্মা থাকে দেহমাজে, গুণাতীত হেতু লিপ্ত নহে কোনো কাজে। ৩২ ৷ সৰ্ব্বগত অতিসূক্ষ্ম আকাশ যাদৃশ, সৰ্ব্বব্যাপী আত্মা দেহে নিৰ্লিপ্ত তাদৃশ। ৩৩। একেটা সূৰ্য্যই যথা ভূলোক প্ৰকাশে, ক্ষেত্ৰজ্ঞেও তথা পাৰ্থ, ক্ষেত্ৰক বিকাশে। ৩৪। জ্ঞানচক্ষুবলে বিচক্ষণ যোগীবৰ, প্ৰভেদ দেখয় ক্ষেত্ৰ আৰ ক্ষেত্ৰজ্ঞৰ ; প্ৰকৃতিৰ পৰা মুক্তি লাভৰ উপায়, জানি যোগী মুখে পাৰ্থ, ব্ৰহ্মপদ পায়। ৩৫।</poem> {{center|ইতি ক্ষেত্ৰক্ষেত্ৰজ্ঞবিভাগযোগ।}} {{Rule|3em}}<noinclude>{{center|৮৫}}</noinclude> tbaonj6l5puqpjavg2cffjuysnnp9l9 104 89540 243830 2026-03-30T08:50:42Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চতুর্দশ অধ্যায় । যি জ্ঞান প্রভাবে সিদ্ধ হল মুনিচয়, শ্রেষ্ঠতম তত্ত্বজ্ঞান শুনা ধনঞ্জয় ! ১ । ই জ্ঞান আশ্ৰয় কৰি তত্ত্বজ্ঞানীগণ, পৰম স্বৰূপ্য ধন কৰয় অর্জ্জন ; সৃষ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243830 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>চতুর্দশ অধ্যায় । যি জ্ঞান প্রভাবে সিদ্ধ হল মুনিচয়, শ্রেষ্ঠতম তত্ত্বজ্ঞান শুনা ধনঞ্জয় ! ১ । ই জ্ঞান আশ্ৰয় কৰি তত্ত্বজ্ঞানীগণ, পৰম স্বৰূপ্য ধন কৰয় অর্জ্জন ; সৃষ্টিকালে পুনর্জন্ম নকৰে গ্ৰহণ ; প্রলয়তো সি সবৰ নহয় মৰণ । 2 অব্যক্ত প্রকৃতি মোৰ যোনি, ধনঞ্জয়, তাত বীজ দিলে ম‍ই জন্মে সমুদয় । ৩ । মহৎ প্রকৃতি পার্থ, সৰ্ব্বভূতমাতা, সকলো প্ৰাণীৰে মই বীজপ্রদ পিতা । 8 । সত্ব, রজঃ, তমোগুণ প্রকৃতি সম্ভূত, গুণত আবদ্ধ জীৱ মোহে অভিভূত। ৫ । সুনিৰ্ম্মল সত্ত্বগুণ সদা শান্তিময়, জ্ঞানসুখে জীৱ কিন্তু তাতো বদ্ধ ৰয় । ৬ ৷ ৰজোগুণ বাগাত্মক জানিবা নিশ্চয়, কাসক্তিডোলে জীৱ তাত বদ্ধ হয় । ৭ । তমোগুণে অন্ধকাৰ বঢ়ায় কেৱল, প্রমাদ, আলস্য, নিদ্রা, মোহ তাৰ ফল ৷ ৮ ৷ ৮৬<noinclude></noinclude> on75lrvstyeukb4rpwszghfmtawpjfr 243831 243830 2026-03-30T08:54:07Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243831 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>যি জ্ঞান প্ৰভাবে সিদ্ধ হল মুনিচয়, শ্ৰেষ্ঠতম তত্ত্বজ্ঞান শুনা ধনঞ্জয়! ১। ই জ্ঞান আশ্ৰয় কৰি তত্ত্বজ্ঞানীগণ, পৰম স্বৰূপ্য ধন কৰয় অৰ্জ্জন; সৃষ্টিকালে পুনৰ্জন্ম নকৰে গ্ৰহণ; প্ৰলয়তো সি সবৰ নহয় মৰণ। ২ ৷ অব্যক্ত প্ৰকৃতি মোৰ যোনি, ধনঞ্জয়, তাত বীজ দিলে ম‍ই জন্মে সমুদয়। ৩। মহৎ প্ৰকৃতি পাৰ্থ, সৰ্ব্বভূতমাতা, সকলো প্ৰাণীৰে মই বীজপ্ৰদ পিতা। ৪। সত্ব, ৰজঃ, তমোগুণ প্ৰকৃতি সম্ভূত, গুণত আবদ্ধ জীৱ মোহে অভিভূত। ৫। সুনিৰ্ম্মল সত্ত্বগুণ সদা শান্তিময়, জ্ঞানসুখে জীৱ কিন্তু তাতো বদ্ধ ৰয়। ৬। ৰজোগুণ ৰাগাত্মক জানিবা নিশ্চয়, কৰ্ম্মাসক্তিডোলে জীৱ তাত বদ্ধ হয়। ৭। তমোগুণে অন্ধকাৰ বঢ়ায় কেৱল, প্ৰমাদ, আলস্য, নিদ্ৰা, মোহ তাৰ ফল। ৮।</poem><noinclude>{{center|৮৬}}</noinclude> badoxr6s2phss673p1x0p1fpq0rrspl 104 89541 243832 2026-03-30T08:54:33Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমন্তগবদ্গীতা ! সত্ত্বগুণে সুখ আনে, ৰঙ্গে কাভয়, চতুর্দশ অধ্যায় তমোগুণে আনে ছখ অজ্ঞানতাময় । ৯ । ৰঙ্গঃ তমোগুণদ্বয় কৰি পৰাজয়, সত্ত্বগুণ জীৱদেহে প্রকাশিত হয়;..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243832 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমন্তগবদ্গীতা ! সত্ত্বগুণে সুখ আনে, ৰঙ্গে কাভয়, চতুর্দশ অধ্যায় তমোগুণে আনে ছখ অজ্ঞানতাময় । ৯ । ৰঙ্গঃ তমোগুণদ্বয় কৰি পৰাজয়, সত্ত্বগুণ জীৱদেহে প্রকাশিত হয়; সত্ত্ব তমোগুণদ্বয় কৰি পৰাভূত, জীৱদেহে ৰজোগুণ হয় প্রাদুর্ভূত ; সত্ত্ব ৰজোগুণদ্বয় কৰি পৰাজিত, তমোগুণ জীবদেহে হয় প্রকাশিত । ১০। জ্ঞানময় শাস্তি যদি দেহে প্রকাশয়, সত্ত্বগুণ-প্রবলত জানিবা নিশ্চয়। ১১। অশান্তি, বিষয়তৃষ্ণা, লোভ উত্তেজনা, ৰজোগুণান্বিত পার্থ, জানিবা বাসনা । ১২ । আলস্য, প্রমাদ, মোহ, অদ্ধকাৰ মন, তমঃ প্রবলতা হেতু জানিবা লক্ষণ । ১৩ । সত্ত্বগুণ প্রবলত তাজিলে জীৱন; দেবলোকে নৰে পাৰ্থ, কৰয় গমন । ১৪ । ৰজঃ গুণে প্রাণ ত্যজি নবজন্ম লয়, তমোগুণে কিন্তু মূঢ়যোনি প্রাপ্ত হয় । ১৫ ৷ সাত্ত্বিক ভাবত সৰ্ব্ব কৰ্ম্ম আচৰণে, বিতৰি নিৰ্ম্মল ভাব সুখ শান্তি আনে 779<noinclude></noinclude> qzb53xx7ep9vpo0vc46ka1066smy25z 243833 243832 2026-03-30T08:58:57Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243833 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা ৷|চতুৰ্দশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সত্ত্বগুণে সুখ আনে, ৰঙ্গে কৰ্ম্মভয়, তমোগুণে আনে দুখ অজ্ঞানতাময়। ৯। ৰজঃ তমোগুণদ্বয় কৰি পৰাজয়, সত্ত্বগুণ জীৱদেহে প্ৰকাশিত হয়; সত্ত্ব তমোগুণদ্বয় কৰি পৰাভূত, জীৱদেহে ৰজোগুণ হয় প্ৰাদুৰ্ভূত; সত্ত্ব ৰজোগুণদ্বয় কৰি পৰাজিত, তমোগুণ জীবদেহে হয় প্ৰকাশিত। ১০। জ্ঞানময় শান্তি যদি দেহে প্ৰকাশয়, সত্ত্বগুণ-প্ৰবলত জানিবা নিশ্চয়। ১১। অশান্তি, বিষয়তৃষ্ণা, লোভ উত্তেজনা, ৰজোগুণান্বিত পাৰ্থ, জানিবা বাসনা। ১২। আলস্য, প্ৰমাদ, মোহ, অদ্ধকাৰ মন, তমঃ প্ৰবলতা হেতু জানিবা লক্ষণ। ১৩। সত্ত্বগুণ প্ৰবলত ত্যজিলে জীৱন; দেবলোকে নৰে পাৰ্থ, কৰয় গমন। ১৪। ৰজঃ গুণে প্ৰাণ ত্যজি নৰজন্ম লয়, তমোগুণে কিন্তু মূঢ়যোনি প্ৰাপ্ত হয়। ১৫। সাত্ত্বিক ভাবত সৰ্ব্ব কৰ্ম্ম আচৰণে, বিতৰি নিৰ্ম্মল ভাব সুখ শান্তি আনে;</poem><noinclude>{{center|৮৭}}</noinclude> htcleqtek1b1mc743os9dpithfsssd6 104 89542 243834 2026-03-30T08:59:18Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চতুর্দশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা ! ৰাজসিক কৰ্ম্মফল সদা তুখময়, তামসিক কৰ্ম্মে হয় অজ্ঞতা উদয়। ১৬। সত্ত্বগুণে জ্ঞান জন্মে ৰঙ্গে লোভ আনে, প্রমাদ অজ্ঞান জন্মে তমঃ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243834 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>চতুর্দশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা ! ৰাজসিক কৰ্ম্মফল সদা তুখময়, তামসিক কৰ্ম্মে হয় অজ্ঞতা উদয়। ১৬। সত্ত্বগুণে জ্ঞান জন্মে ৰঙ্গে লোভ আনে, প্রমাদ অজ্ঞান জন্মে তমঃ আচরণে ১৭। সত্ত্বগুণস্থিত জানে পায় উর্দ্ধলোক, ৰাজসিকে মধ্য তামসিকে অধঃলোক । ১৮। গুণভিন্ন অন্য কর্তা জ্ঞানীয়ে নামানে, নিজেকেই গুণাতীত ভাবে অনুক্ষণে; শ্রদ্ধাবান তত্ত্বদর্শী সেই জ্ঞানীরবে, স্বাৰূপ্য, স্বাযুজ্য, অনায়াসে লাভ কৰে । অতিক্রমি গুণত্রয়— তমঃ বঙ্গঃ সত্ত্ব, ১৯। জন্ম, মৃত্যু জৰা ভবে : লভে অমত্ত্ব । ২০। ( এই তিনি গুণ জীৱে কৰি অতিক্ৰম, জন্ম, মৃত্যু, জৰা ভবে, পিয়ে অমৃতম । ) অৰ্জ্জুনে কাল, সবিশেষে কোৱা মোক কৃষ্ণ কৃপাময়, কিবা আচৰণে জীৱ গুণাতীত হয়? গুণাতীত জনে প্রভু ! কিবা কাৰ্য্য কবে ? কি তাৰ লক্ষণ আৰু কিৰূপে আচবে ? ২১ । ৮৮<noinclude></noinclude> n47zwen570mrepd19bblp0bnt0itxna 243835 243834 2026-03-30T09:03:51Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243835 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা!|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ৰাজসিক কৰ্ম্মফল সদা দুখময়, তামসিক কৰ্ম্মে হয় অজ্ঞতা উদয়। ১৬। সত্ত্বগুণে জ্ঞান জন্মে ৰজে লোভ আনে, প্ৰমাদ অজ্ঞান জন্মে তমঃ আচৰণে ১৭। সত্ত্বগুণস্থিত জনে পায় উৰ্দ্ধলোক, ৰাজসিকে মধ্য তামসিকে অধঃলোক। ১৮। গুণভিন্ন অন্য কৰ্ত্তা জ্ঞানীয়ে নামানে, নিজেকেই গুণাতীত ভাবে অনুক্ষণে; শ্ৰদ্ধাবান তত্ত্বদৰ্শী সেই জ্ঞানীবৰে, স্বাৰূপ্য, স্বাযুজ্য, অনায়াসে লাভ কৰে। ১৯ ৷ অতিক্ৰমি গুণত্ৰয়— তমঃ ৰজঃ সত্ত্ব, জন্ম, মৃত্যু জৰা তৰে : লভে অমৰত্ত্ব। ২০। ( এই তিনি গুণ জীৱে কৰি অতিক্ৰম, জন্ম, মৃত্যু, জৰা তৰে, পিয়ে অমৃতম। ) {{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে কলে,}} সবিশেষে কোৱা মোক কৃষ্ণ কৃপাময়, কিবা আচৰণে জীৱ গুণাতীত হয়? গুণাতীত জনে প্ৰভু! কিবা কাৰ্য্য কৰে? কি তাৰ লক্ষণ আৰু কিৰূপে আচৰে? ২১।</poem><noinclude>{{center|৮৮}}</noinclude> 9txxet4xzu18xa08cn2ahjw37it1srp 104 89543 243836 2026-03-30T09:04:12Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । চতুর্দশ অধ্যায় শ্রীকৃষ্ণে উত্তরিলে, গুণাতীত সেইজন জানিবা সন্ধান, প্রকাশ প্রবৃত্তি মোহে যাব সমজ্ঞান : ই তিনি উদিত হলে নাই কোনো দ্বেষ, নিবৃত্ত হ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । চতুর্দশ অধ্যায় শ্রীকৃষ্ণে উত্তরিলে, গুণাতীত সেইজন জানিবা সন্ধান, প্রকাশ প্রবৃত্তি মোহে যাব সমজ্ঞান : ই তিনি উদিত হলে নাই কোনো দ্বেষ, নিবৃত্ত হলেও নাই কোনো মনোক্লেশ। ১২। সদা ভাবি গুণকাৰ্য্য অণৰ অধীন, IGC গুণে বিচলিত নহে—থাকে উদাসীন। সুখ দুখ সম দেখে লোষ্ট্র বা কাঞ্চন, তলা ভাবে প্রিয়াপ্রিয় স্তুতি বা নিন্দন। ২৪। সৰ্ব্বারম্ভপৰিত্যাগী গুণাতীত জন, সম ভাবে, শত্রু মিত্র মান অপমান। ২৫। 'পৰা' ভক্তিবলে মোক যি কৰে ভজন, ব্রহ্ম প্রাপ্তি যোগ্য হয় সেই যোগীজন ব্ৰহ্মৰ প্ৰতিষ্ঠা মই সুখৰ আলয়- মোক্ষপদো মোতে, মই ধৰ্ম্মৰ আশ্ৰয়। ২৭। ইতি গুণত্রয়বিভাগযোগ ২৬। ৮৯<noinclude></noinclude> iq5dzeguwm6hhlhi8yyk10w0908lzv6 243837 243836 2026-03-30T09:08:42Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243837 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|চতুৰ্দশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণে উত্তৰিলে,}} গুণাতীত সেইজন জানিবা সন্ধান, প্ৰকাশ প্ৰবৃত্তি মোহে যাব সমজ্ঞান ; ই তিনি উদিত হলে নাই কোনো দ্বেষ, নিবৃত্ত হলেও নাই কোনো মনোক্লেশ। ২২। সদা ভাবি গুণকাৰ্য্য গুণৰ অধীন, গুণে বিচলিত নহে—থাকে উদাসীন। ২৩ ৷ সুখ দুখ সম দেখে লোষ্ট্ৰ বা কাঞ্চন, তুল্য ভাবে প্ৰিয়াপ্ৰিয় স্তুতি বা নিন্দন। ২৪। সৰ্ব্বাৰম্ভপৰিত্যাগী গুণাতীত জন, সম ভাবে, শত্ৰু মিত্ৰ মান অপমান। ২৫। ‘পৰা’ ভক্তিবলে মোক যি কৰে ভজন, ব্ৰহ্ম প্ৰাপ্তি যোগ্য হয় সেই যোগীজন ৷ ২৬ ৷ ব্ৰহ্মৰ প্ৰতিষ্ঠা মই সুখৰ আলয়, মোক্ষপদো মোতে, মই ধৰ্ম্মৰ আশ্ৰয়। ২৭।</poem> {{center|ইতি গুণত্ৰয়বিভাগযোগ}} {{Rule|3em}}<noinclude>{{center|৮৯}}</noinclude> ae4126uo8hqfxjttfmcq7r5dsiixuzq 104 89544 243838 2026-03-30T09:09:24Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীকৃষ্ণে কলে, পঞ্চদশ অধ্যায়। উর্দ্ধমূল অধঃশাখা অশ্বত্থ অব্যয়, ছন্দ সব পত্র যাৰ বেদজ্ঞে জানয়। ১। বিষয় পল্লবযুক্ত তাৰ শাখাচয়, উর্দ্ধে অঙ্গে বিস্তাৰিত ত্রিগ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243838 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীকৃষ্ণে কলে, পঞ্চদশ অধ্যায়। উর্দ্ধমূল অধঃশাখা অশ্বত্থ অব্যয়, ছন্দ সব পত্র যাৰ বেদজ্ঞে জানয়। ১। বিষয় পল্লবযুক্ত তাৰ শাখাচয়, উর্দ্ধে অঙ্গে বিস্তাৰিত ত্রিগুণে বঢ়ায় : নিম্নদেশে মূল তাৰ ধাবমান হয়, কৰ্ম্মবন্ধৰূপে পাছে জীৱক বান্ধয় । এই অশ্বত্থৰ পাৰ্থ, আদি অন্ত নাই, ২ । অনাসক্তি অস্ত্রে তাক কাটা ছেগ চাই । ৩ । সনাতন মূল পাছে কৰা অন্বেষণ, যি স্থানন পৰা নাই পুনরাগমন ; বিস্তাৰিত যাৰ পৰা সংসাৰৰ গতি, লভোঁ মই সেই আদি জগতৰ পতি। ৪। মান মোত এৰে, আৰু সঙ্গ বিবর্জ্জিত, জাৰ হ সুখ দুখ আদি দ্বন্দ্বাতীত : কামনা ৰহিত তেন আত্মস্থিত জন, অনায়াসে লভে পার্থ, মহামোক্ষধন। যি পদ লভিলে যোগী মুনি ঋষিবৰে পুনৰায় নাহে ফিৰি সংসাৰ ভিতৰে ; ( 1<noinclude></noinclude> c60ug94ww8kssufvse4qqwizlby4wzi 243839 243838 2026-03-30T09:13:27Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243839 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''পঞ্চদশ অধ্যায়।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণে কলে,}} উৰ্দ্ধমূল অধঃশাখা অশ্বত্থ অব্যয়, ছন্দ সব পত্ৰ যাৰ— বেদজ্ঞে জানয়। ১। বিষয়পল্লবযুক্ত তাৰ শাখাচয়, উৰ্দ্ধে অধে বিস্তাৰিত ত্ৰিগুণে বঢ়ায় ; নিম্নদেশে মূল তাৰ ধাবমান হয়, কৰ্ম্মবন্ধৰূপে পাছে জীৱক বান্ধয়। ২ ৷ এই অশ্বত্থৰ পাৰ্থ, আদি অন্ত নাই, অনাসক্তি অস্ত্ৰে তাক কাটা ছেগ চাই। ৩। সনাতন মূল পাছে কৰা অন্বেষণ, যি স্থানৰ পৰা নাই পুনৰাগমন; বিস্তাৰিত যাৰ পৰা সংসাৰৰ গতি, লভোঁ মই সেই আদি জগতৰ পতি। ৪। মান মোহ এৰে, আৰু সঙ্গ বিবৰ্জ্জিত, জাৰ জহ সুখ দুখ আদি দ্বন্দ্বাতীত ; কামনা ৰহিত হেন আত্মস্থিত জন, অনায়াসে লভে পাৰ্থ, মহামোক্ষধন। ৫ ৷ যি পদ লভিলে যোগী মুনি ঋষিবৰে পুনৰায় নাহে ফিৰি সংসাৰ ভিতৰে;</poem><noinclude>{{center|৯০}}</noinclude> chk9vfa38m8kf1f70b82s2g7qc009pi 104 89545 243841 2026-03-30T09:58:46Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । পঞ্চদশ অধ্যায় সেয়ে মোৰ স্বপ্ৰকাশ পৰম আলয়, চন্দ্ৰাগ্নি সূৰ্য্যৰে৷ য'ত প্ৰকাশ নহয় । ৬ ! মোৰে সনাতন অংশ জীৱ সমুদয়, ইন্দ্ৰিয়াদি সহ কৰে প্রকৃত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243841 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । পঞ্চদশ অধ্যায় সেয়ে মোৰ স্বপ্ৰকাশ পৰম আলয়, চন্দ্ৰাগ্নি সূৰ্য্যৰে৷ য'ত প্ৰকাশ নহয় । ৬ ! মোৰে সনাতন অংশ জীৱ সমুদয়, ইন্দ্ৰিয়াদি সহ কৰে প্রকৃতি আশ্রয় 91 বায়ু যথা পুস্পৰেণু আহৰণ কৰে, (s) পাছে কুসুমৰ গন্ধ নিয়ে স্থানান্তৰে ; মৃত্যুকালে তথ। জীরে শুনা ধনঞ্জয়, দেহান্তৰে বই নিয়ে ইন্দ্রিয় নিচয় । ” । বিষয়ক ভুঞ্জে জীবে, কৰি অধিষ্ঠান স্পর্শ, চক্ষু: জিহ্বা, মন আৰু নাক কাণ । ৯। জীৱলীলা অত্যদ্ভুত দেহ দেহাস্তবে, বিমূঢ়ে নাজানে পার্থ, জানে জ্ঞানীবৰে । ১০ যোগবলে লভে যোগী আত্মদৰ্শন, চেষ্টা স্বত্বে আত্মাক নেদেখে মূঢ়জন । ১১। চন্দ্র, সূর্য্য, অগ্নিস্থিত তেজ সমুদয়, সমস্তই মোৰে তেজ জানিবা নিশ্চয় । ১২ । ভূমিক প্রবেশি মই নিজ প্রাণবলে, ধাৰণ কৰিছোঁ যত প্ৰাণীক সমূলে, ৰসাত্মক সোমৰূপে সঞ্চাৰি জীৱন, তৃণ, লতা, বৃক্ষ আদি কৰিছো পোষণ । ১৩ । ৯১<noinclude></noinclude> dljxc7h65hbc5w4x55nj8elabjjs6tk 243842 243841 2026-03-30T10:03:14Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243842 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|পঞ্চদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সেয়ে মোৰ স্বপ্ৰকাশ পৰম আলয়, চন্দ্ৰাগ্নি সূৰ্য্যৰো য’ত প্ৰকাশ নহয়। ৬ ৷ মোৰে সনাতন অংশ জীৱ সমুদয়, ইন্দ্ৰিয়াদি সহ কৰে প্ৰকৃতি আশ্ৰয় ৷ ৭ ৷ বায়ু যথা পুস্পৰেণু আহৰণ কৰে, পাছে কুসুমৰ গন্ধ নিয়ে স্থানান্তৰে; মৃত্যুকালে তথা জীৱে শুনা ধনঞ্জয়, দেহান্তৰে বই নিয়ে ইন্দ্ৰিয় নিচয়। ৮ । বিষয়ক ভুঞ্জে জীবে, কৰি অধিষ্ঠান স্পৰ্শ, চক্ষু; জিহ্বা, মন আৰু নাক কাণ। ৯। জীৱলীলা অত্যদ্ভুত দেহ দেহান্তৰে, বিমূঢ়ে নাজানে পাৰ্থ, জানে জ্ঞানীবৰে। ১০ ৷ যোগবলে লভে যোগী আত্মদৰশন, চেষ্টা স্বত্বে আত্মাক নেদেখে মূঢ়জন। ১১। চন্দ্ৰ, সূৰ্য্য, অগ্নিস্থিত তেজ সমুদয়, সমস্তই মোৰে তেজ জানিবা নিশ্চয়। ১২। ভূমিক গ্ৰবেশি মই নিজ প্ৰাণবলে, ধাৰণ কৰিছোঁ যত প্ৰাণীক সমূলে, ৰসাত্মক সোমৰূপে সঞ্চাৰি জীৱন, তৃণ, লতা, বৃক্ষ আদি কৰিছোঁ পোষণ। ১৩। (৯)</poem><noinclude>{{center|৯১}}</noinclude> sm6g22kzk3cijwxjt1o1wc52o5fbf8h 104 89546 243843 2026-03-30T10:03:34Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পঞ্চদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । বৈশ্বানৰৰূপে মই জীৱৰ জঠৰে, অন্ন পাক কৰে। প্ৰাণাপান সহকাৰে ৷ ১৪ । সৰ্ব্বপ্ৰাণিহৃদয়ত কৰোঁ অধিষ্ঠান, মোতে জন্মে, মোতে লয় সৰ্ব্ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243843 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>পঞ্চদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । বৈশ্বানৰৰূপে মই জীৱৰ জঠৰে, অন্ন পাক কৰে। প্ৰাণাপান সহকাৰে ৷ ১৪ । সৰ্ব্বপ্ৰাণিহৃদয়ত কৰোঁ অধিষ্ঠান, মোতে জন্মে, মোতে লয় সৰ্ব্বস্মৃতিজ্ঞান ; বেদৰে৷ মইয়ে বেদ্য জানিবা অৰ্জ্জুন, বেদবিদ্, বেদস্বামী, মই সৰ্ব্বগুণ । ১৫ ক্ষৰাক্ষৰ নামে দুই ভাব পুৰুষৰ, সৰ্ব্বভূত ক্ষৰ, আত্মা কূটস্থ অক্ষন ! ১৬ । তদুপৰি আছে এক পুরুষ প্রধান, অব্যয় ঈশ্বৰ পৰমাত্মা অভিধান । সূক্ষ্মরূপে ব্যাপি মাছে তিনিও ভুবন, আত্মবলে প্রাণীচয় করিছে ধারণ। ১৭ ক্ষৰাক্ষৰ হন্তে এই অতি নিরূপম, লোকে বেদে খ্যাত তাতে পরুষ উত্তম । ১৮। পুরুষ উত্তম মোক জানে যিটো নবে, সৰ্ব্বভাবে মোক দিয়ে উপাসনা কৰে । ১৯। এই গুহ্যতম শাস্ত্ৰ কলে । ধনঞ্জয়, ই জ্ঞানেৰে কৃতকৃত্য হব লোকচয় । 20 । ইতি পুৰুষোত্তমযোগ । ৯২<noinclude></noinclude> 16ba8wq60p028x9zqod9a7wamkuvvv0 243844 243843 2026-03-30T10:07:22Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243844 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|পঞ্চদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>বৈশ্বানৰৰূপে মই জীৱৰ জঠৰে, অন্ন পাক কৰোঁ প্ৰাণাপান সহকাৰে। ১৪। সৰ্ব্বপ্ৰাণিহৃদয়ত কৰোঁ অধিষ্ঠান, মোতে জন্মে, মোতে লয় সৰ্ব্বস্মৃতিজ্ঞান; বেদৰো মইয়ে বেদ্য জানিবা অৰ্জ্জুন, বেদবিদ্, বেদস্বামী, মই সৰ্ব্বগুণ। ১৫ ৷ ক্ষৰাক্ষৰ নামে দুই ভাব পুৰুষৰ, সৰ্ব্বভূত ক্ষৰ, আত্মা কূটস্থ অক্ষৰ ৷ ১৬। তদুপৰি আছে এক পুৰুষ প্ৰধান, অব্যয় ঈশ্বৰ পৰমাত্মা অভিধান। সূক্ষ্মৰূপে ব্যাপি আছে তিনিও ভুবন, আত্মবলে প্ৰাণীচয় কৰিছে ধাৰণ। ১৭ ৷ ক্ষৰাক্ষৰ হন্তে মই অতি নিৰূপম, লোকে বেদে খ্যাত তাতে পৰুষ উত্তম। ১৮। পুৰুষ উত্তম মোক জানে যিটো নৰে, সৰ্ব্বভাবে মোক সিয়ে উপাসনা কৰে। ১৯। এই গুহ্যতম শাস্ত্ৰ কলোঁ ধনঞ্জয়, ই জ্ঞানেৰে কৃতকৃত্য হব লোকচয়। ২০ ৷</poem> {{center|'''ইতি পুৰুষোত্তমযোগ।'''}}<noinclude>{{center|৯২}}</noinclude> hshu9yr4mkrr3km2q3xnnqvynfqk1pa 104 89547 243845 2026-03-30T10:07:42Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ষোড়শ অধ্যায় । ইন্দ্রিয় সংযম, যজ্ঞ, বিনয়, স্থিৰতা, ভয়াভাব, অধ্যয়ন, চিত্তপ্রসন্নতা : লজ্জা, তেজ; ক্ষমা, ধৈর্যা, অক্রোধ, অহিংসা, তপ, দান, সবলতা, আত্মজ্ঞানে নিষ্ঠা সত্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243845 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>ষোড়শ অধ্যায় । ইন্দ্রিয় সংযম, যজ্ঞ, বিনয়, স্থিৰতা, ভয়াভাব, অধ্যয়ন, চিত্তপ্রসন্নতা : লজ্জা, তেজ; ক্ষমা, ধৈর্যা, অক্রোধ, অহিংসা, তপ, দান, সবলতা, আত্মজ্ঞানে নিষ্ঠা সত্য, শাস্তি, ত্যাগ, দয়া, লোভশূন্য ভাৱ, নিবহঙ্কাৰিতা, শৌচ, ক্ৰ বতা-অভাৱ : দৈবী প্রকৃতিৰ অংশে জন্ম হয় যাব, ই সব গুণত পার্থ, তাৰ অধিকাৰ । ১-৩ । নিষ্ঠুৰতা, ক্রোধ, দম্ভ, দর্প, অভিমান, আসুৰী প্রকৃতিজাত জানিবা অজ্ঞান । ৪ । দৈবী সম্পদত পার্থ, মোক্ষলাভ হয়, আনুৰিক ভাবে সদা বান্ধে জীৱচয় । দৈবী প্রকৃতিত তব জন্ম ধনঞ্জয়, সিকাৰণে হোৱা সখি, নিশ্চিন্ত হৃদয় ৷ ৫ ৷ দৈব আসুরিক দুইবিধ প্রাণীচয়, দৈব কলোঁ, শুনা এবে অসুৰ নিৰ্ণয় । ৬ । প্রবৃত্তি নিবৃত্তি বোধ নাই অসুৰৰ, নাই সত্য নাই শৌচ নাজানে আচাৰ । ৭।. ৯৩<noinclude></noinclude> nq45fzvg5me3i1bv29a80lwrg7eb2l6 243846 243845 2026-03-30T10:12:37Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243846 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''ষোড়শ অধ্যায়।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ইন্দ্ৰিয়সংযম, যজ্ঞ, বিনয়, স্থিৰতা, ভয়াভাব, অধ্যয়ন, চিত্তপ্ৰসন্নতা ; লজ্জা, তেজ; ক্ষমা, ধৈৰ্য্য, অক্ৰোধ, অহিংসা, তপ, দান, সৰলতা, আত্মজ্ঞানে নিষ্ঠা, সত্য, শান্তি, ত্যাগ, দয়া, লোভশূন্য ভাৱ, নিৰহঙ্কাৰিতা, শৌচ, ক্ৰূৰতা-অভাৱ ; দৈবী প্ৰকৃতিৰ অংশে জন্ম হয় যাৰ, ই সব গুণত পাৰ্থ, তাৰ অধিকাৰ। ১⸺৩। নিষ্ঠুৰতা, ক্ৰোধ, দম্ভ, দৰ্প, অভিমান, আসুৰী প্ৰকৃতিজাত জানিবা অজ্ঞান। ৪। দৈবী সম্পদত পাৰ্থ, মোক্ষলাভ হয়, আসুৰিক ভাবে সদা বান্ধে জীৱচয়। দৈবী প্ৰকৃতিত তব জন্ম ধনঞ্জয়, সিকাৰণে হোৱা সখি, নিশ্চিন্ত হৃদয়। ৫। দৈব আসুৰিক দুইবিধ প্ৰাণীচয়, দৈব কলোঁ, শুনা এবে অসুৰ নিৰ্ণয়। ৬। প্ৰবৃত্তি নিবৃত্তি বোধ নাই অসুৰৰ, নাই সত্য নাই শৌচ নাজানে আচাৰ। ৭।</poem><noinclude>{{center|৯৩}}</noinclude> 5ybhg3wahrpek59r402cbp1s7w0rjjm 104 89548 243847 2026-03-30T10:12:57Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ষোড়শ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা বেদবিধি বোধ নাই নামানে ঈশ্বৰ, বোলে; “কামহেতু জন্মে বিশ্ব চৰাচৰ” । ৮। হেন অল্পমতি আসুবিক দুৰাশয়, জগতৰ শত্ৰু আৰু উগ্ৰ কৰ্ম্মী হয় ।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243847 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>ষোড়শ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা বেদবিধি বোধ নাই নামানে ঈশ্বৰ, বোলে; “কামহেতু জন্মে বিশ্ব চৰাচৰ” । ৮। হেন অল্পমতি আসুবিক দুৰাশয়, জগতৰ শত্ৰু আৰু উগ্ৰ কৰ্ম্মী হয় । ১ । কামনাৰ বশে হই দত্তমদাম্বিত, অজ্ঞানৰ কাৰ্য্য কবে অতি বিগর্হিত । ১ । আজীৱন চিন্তার্ণবে থাকি নিমগন, ভাবে, “কাম উপভোগ পৰম ৰতন” । ১১ শত আশাপাশে বন্দী কাম ক্রোধে অন্ধ, অন্যায় উপায়ে কৰে ভোগৰ প্ৰবন্ধ । ১২ “আজি মনোথ পূর্ণ লভি এই ধন, কালি পুনঃ বেচি ধন কৰিম অর্জ্জন । ১৩। আজি মন হর্ষান্বিত এই শত্রু নাশি, সমূলে নাশিম কালি বাকী শত্ৰুৰাশি । মইয়ে ঈশ্বৰ মই বলবান ভোগী, মই মহাসুখী আৰু ম‍ই সিদ্ধযোগী । ১৪ । মোৰ সম ধনী মানী কোন আছে আৰ ? তৃন সম জ্ঞান কৰে। সমস্ত সংসাৰ” । ১৫ । ভ্রান্তচিত্ত, সমাবৃত মোহৰ জালত, কামনাত অভ্যাসক্ত, পৰে নৰকত । ১৬। ১৪<noinclude></noinclude> qei9lvtgxvilwos38jz6gi2yi8bpwof 243849 243847 2026-03-30T10:17:04Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243849 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|ষোড়শ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>বেদবিধি বোধ নাই নামানে ঈশ্বৰ, বোলে; “কামহেতু জন্মে বিশ্ব চৰাচৰ”। ৮। হেন অল্পমতি আসুৰিক দুৰাশয়, জগতৰ শত্ৰু আৰু উগ্ৰ কৰ্ম্মী হয়। ৯ । কামনাৰ বশে হই দম্ভমদাম্বিত, অজ্ঞানৰ কাৰ্য্য কৰে অতি বিগৰ্হিত। ১০ । আজীৱন চিন্তাৰ্ণবে থাকি নিমগন, ভাবে, “কাম উপভোগ পৰম ৰতন”। ১১ ৷ শত আশাপাশে বন্দী কাম ক্ৰোধে অন্ধ, অন্যায় উপায়ে কৰে ভোগৰ প্ৰবন্ধ। ১২ ৷ “আজি মনোথ পূৰ্ণ লভি এই ধন, কালি পুনঃ বেচি ধন কৰিম অৰ্জ্জন। ১৩। আজি মন হৰ্ষান্বিত এই শত্ৰু নাশি, সমূলে নাশিম কালি বাকী শত্ৰুৰাশি। মইয়ে ঈশ্বৰ মই বলবান ভোগী, মই মহাসুখী আৰু ম‍ই সিদ্ধযোগী। ১৪ । মোৰ সম ধনী মানী কোন আছে আৰ? তৃন সম জ্ঞান কৰোঁ সমস্ত সংসাৰ”। ১৫ । ভ্ৰান্তচিত্ত, সমাবৃত মোহৰ জালত, কামনাত অত্যাসক্ত, পৰে নৰকত। ১৬ ।</poem><noinclude>{{center|৯৪}}</noinclude> rv4kayb5166c8az853bj37tn8wi8di6 104 89549 243848 2026-03-30T10:13:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243848 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৮৫}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>শুনি ৰামে লক্ষণক বুলিলা বচন। ভনে কবি দুৰ্গাবৰ হৈ ভক্তিমন॥</poem>{{Block center/e}} {{center|'''⸻'''}} {{center|'''{{Xx-larger|ৰাগ— শ্ৰীগান্ধাৰ।}}'''}} {{Block center/s}}<poem>শুন শুন ভাই প্ৰানৰ লখাই এ জাণ্টে দিয়া চিতা পাতি। ভকত বাঞ্চিত সাধিয়ো ত্বৰিত এ জাণ্টে আনা কাষ্ঠ কাতি॥ কৃপাময় ৰাম পুৰি মন কাম আজ্ঞা দিলা লক্ষণক। শুনিয়া লখাই তেতিক্ষণে জাই এ চিতাখান পাতিলেক॥ গাতা খান্দি চিতা পাতিলন্ত তথা কৱন্ধক তাতে তুলি। জগত ঈশ্বৰ দেৱ গদাধৰ এ দিলন্ত অগনি জালি॥ কিৰ্ত্তিক থাপিলা জস প্ৰকাশিলা অগ্নিয়ে ভস্ম কৰিলা। কৱন্ধ গুচিলা দেৱ মুৰ্ত্তি ভৈলা এ গন্ধৰ্ব্ব থানে চলিলা॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> a4cg0vducdrpb1fdbk3520xxpfwaksa 104 89550 243850 2026-03-30T10:17:30Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ষোড়শ অধ্যায় “মই বৰ” ভাবি, ধন, মান মদভৰে, অবিধি পূর্ব্বক জজ্ঞ সগৰ্ব্বে আচৰে । ১৭ । অহঙ্কাৰ, বল, দর্প, কাম, ক্রোধভৰে, আত্ম পৰদেহে মোক হিংসা ঘৃণা কৰে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243850 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ষোড়শ অধ্যায় “মই বৰ” ভাবি, ধন, মান মদভৰে, অবিধি পূর্ব্বক জজ্ঞ সগৰ্ব্বে আচৰে । ১৭ । অহঙ্কাৰ, বল, দর্প, কাম, ক্রোধভৰে, আত্ম পৰদেহে মোক হিংসা ঘৃণা কৰে । ১৮ ৷ হেন ক্ৰুৰ পামৰক সংসাৰ সাগৰে, অম্বুৰী যোনিত জন্ম দিওঁ বাৰে বাৰে । ১৯। আসুৰী যোনিত জন্ম লভি সি দুৰ্ম্মতি, ঈশ্বৰ নলভি সখি, যায় অধোগতি । ২০। কাম, ক্রোধ, লোভ, তিনি দ্বাৰ নৰকৰ, আত্মজ্ঞাননাশহেতু ; ত্যাজ্য সকলৰ । ২১ কামক্রোধলোভমুক্ত জানী নৰচয়, আত্মোন্নতি কৰি পৰা গতি প্রাপ্ত হয় । ২২ । শাস্ত্রবিধি এৰি ইচ্ছামতে কাৰ্য্য কৰি, শান্তি, সিদ্ধি, মোক্ষপদ লভিব নোৱাৰি । ২৩ । অতএব শাস্ত্রবিধি প্রনাণানুসাৰে কৰা সখি, ক্রিয়া তুমি বিহিত প্ৰকাৰে । ২৪'। ইতি দৈবাসুরসম্পদবিভাগযোগ । ১৫<noinclude></noinclude> 0t101e115qm9dgydkztf8fh6twmpqo7 243852 243850 2026-03-30T10:20:59Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243852 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|ষোড়শ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>“মই বৰ” ভাবি, ধন, মান মদভৰে, অবিধি পূৰ্ব্বক জজ্ঞ সগৰ্ব্বে আচৰে। ১৭। অহঙ্কাৰ, বল, দৰ্প, কাম, ক্ৰোধভৰে, আত্ম পৰদেহে মোক হিংসা ঘৃণা কৰে। ১৮। হেন ক্ৰূৰ পামৰক সংসাৰ সাগৰে, অসুৰী যোনিত জন্ম দিওঁ বাৰে বাৰে। ১৯। আসুৰী যোনিত জন্ম লভি সি দুৰ্ম্মতি, ঈশ্বৰ নলভি সখি, যায় অধোগতি। ২০। কাম, ক্ৰোধ, লোভ, তিনি দ্বাৰ নৰকৰ, আত্মজ্ঞাননাশহেতু; ত্যাজ্য সকলৰ। ২১ ৷ কামক্ৰোধলোভমুক্ত জানী নৰচয়, আত্মোন্নতি কৰি পৰা গতি প্ৰাপ্ত হয়। ২২। শাস্ত্ৰবিধি এৰি ইচ্ছামতে কাৰ্য্য কৰি, শান্তি, সিদ্ধি, মোক্ষপদ লভিব নোৱাৰি। ২৩। অতএব শাস্ত্ৰবিধি প্ৰনাণানুসাৰে, কৰা সখি, ক্ৰিয়া তুমি বিহিত প্ৰকাৰে। ২৪ । {{gap}}ইতি দৈবাসুৰসম্পদবিভাগযোগ।</poem><noinclude>{{center|৯৫}}</noinclude> 7zytwdng10snnzis8g61ymdg7rzg7kx 104 89551 243851 2026-03-30T10:20:35Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243851 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৪|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>জৈসানি ঈশ্বৰ ৰাম ৰূপে অৱতৰি। তোৰ বাহু চেদিবোহো হাতে খড়গ ধৰি॥ তৈসানি আপুন ৰূপ ধৰি বিতোপন। হবি মুক্ত বুলি চলি গৈলা নিজ থান॥ তেতিক্ষণে দন্দু নামে ৰাক্ষসেক ভৈলো। আৰাধিয়া চিৰকাল ব্ৰহ্মাক চিন্তিলো॥ চিৰকালে জিবাৰ ব্ৰহ্মায়ে দিলা বৰ। এহি গৰ্ব্বে ইন্দ্ৰক যুজিলো একেশ্বৰ॥ ক্ৰোধে ইন্দ্ৰ কৰিলেক যুদ্ধক প্ৰৱন্ধ। বজ্ৰহানি শৰিৰত বসাইলেক কন্ধ॥ এতেকেসে মোব শিৰ নাই ওপৰত। শৰিৰত পশিয়াছে বজ্ৰৰ ঘাৱত॥ ইন্দ্ৰে সে থৈলন্ত কৱন্ধক মোৰ নাম। ব্ৰহ্মাৰ বৰত মোৰ নপৰিল প্ৰাণ॥ তুতি কৰি বুলিলোহো শুনা দেৱৰাই। মুখ নাই দিয়া মোক জিবাৰ উপাই॥ শুনি হেন ইন্দ্ৰৰ পলাইলা মন দুখ। দিব্য দুই বাহু দিলা হৃদয়ত সুখ॥ পন্থত থাকোহো প্ৰহৰেক হাত মেলি। পশু পক্ষি মনুষ্য সবাকো থও গিলি॥ তোমাৰ প্ৰসাদে প্ৰভু পাও নিজ থান। জান কৰি পোৰা মোক হৌক দিব্য জ্ঞান॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 8yrof8c4owveiybv60ywhpn4a04t12l 104 89552 243853 2026-03-30T10:21:19Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অৰ্জ্জুনে কলে, সপ্তদশ অধ্যায় । শাস্ত্রবিধি ত্যজি যিয়ে শ্ৰদ্ধাৰে পূজয়, তাৰ কিবা গতি ? কোৱা কৃষ্ণ কৃপাময় : সাত্ত্বিকী, ৰাজসী আৰু তামসী গতিৰ কোন বিধ লভে সখি, কোৱা কৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243853 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অৰ্জ্জুনে কলে, সপ্তদশ অধ্যায় । শাস্ত্রবিধি ত্যজি যিয়ে শ্ৰদ্ধাৰে পূজয়, তাৰ কিবা গতি ? কোৱা কৃষ্ণ কৃপাময় : সাত্ত্বিকী, ৰাজসী আৰু তামসী গতিৰ কোন বিধ লভে সখি, কোৱা কৰি স্থি শ্রীকৃষ্ণে কলে, স্বাভাবিকে নৰমধ্যে আছে শ্রদ্ধাত্রয়, সাত্ত্বিকী, ৰাজসী আৰু তমোগুণময় । । সংস্কাৰৰ অনুৰূপ মানৱ হৃদয়, বিবিধ শ্রদ্ধাৰে পূর্ণ সদা প্রাণীচয় : জানিবা নিশ্চয় পার্থ, জীৱ শ্ৰদ্ধাময়, শ্রদ্ধা অনুৰূপ যত মানব নিচয়।। ভক্তিভৰে দেবগণ পূজয় সাত্ত্বিকে, তামসিকে প্রেত, যক্ষবক্ষ বাজসিকে । 8 । শাস্ত্রবিধি নামানে যি হীন মূঢ়জন, শৰীৰস্থ ভূতগ্রাম কৰে যিশোষণ ; ৯৬<noinclude></noinclude> swo1lnvo9m51ftcvfzc7l2wi3jr51fx 243855 243853 2026-03-30T10:25:55Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243855 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||'''সপ্তদশ অধ্যায়।'''|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে কলে,}} শাস্ত্ৰবিধি ত্যজি যিয়ে শ্ৰদ্ধাৰে পূজয়, তাৰ কিবা গতি? কোৱা কৃষ্ণ কৃপাময় ; সাত্ত্বিকী, ৰাজসী আৰু তামসী গতিৰ কোন বিধ লভে সখি, কোৱা কৰি স্থিৰ ৷ ১ ৷ {{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণে কলে,}} স্বাভাবিকে নৰমধ্যে আছে শ্ৰদ্ধাত্ৰয়, সাত্ত্বিকী, ৰাজসী আৰু তমোগুণময়। ২ । সংস্কাৰৰ অনুৰূপ মানৱ হৃদয়, বিবিধ শ্ৰদ্ধাৰে পূৰ্ণ সদা প্ৰাণীচয় ; জানিবা নিশ্চয় পাৰ্থ, জীৱ শ্ৰদ্ধাময়, শ্ৰদ্ধা অনুৰূপ যত মানব নিচয় ৷ ৩ ৷ ভক্তিভৰে দেবগণ পূজয় সাত্ত্বিকে, তামসিকে প্ৰেত, যক্ষৰক্ষ ৰাজসিকে। ৪ ৷ শাস্ত্ৰবিধি নামানে যি হীন মূঢ়জন, শৰীৰস্থ ভূতগ্ৰাম কৰে যিশোষণ;</poem><noinclude>{{center|৯৬}}</noinclude> idt0v7l9b4k43wvp8ccvmtxzkxwxfdl 104 89553 243854 2026-03-30T10:22:42Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243854 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৭৪|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> এহি তযু জস শুনি তৰে নৰলোক। সীতাৰ শত্ৰুক মাৰা কিৰ্ত্তি বহিয়োক॥ শীতল স্বভাৱ এৰা উগ্ৰৰূপ ধৰা। শৰক সম্বৰা প্ৰভু লোক ৰক্ষা কৰা॥ ইতো কোপে আপুনাৰ জস নষ্ট হয়। জদিবা ঈশ্বৰ তুমি তভো যুগ্য নয়। লক্ষণৰ বোলে ৰাম শৰ সম্বৰিলা। উগ্ৰৰূপ এৰি প্ৰভু শান্ত মুৰ্ত্তি ভৈলা॥ পুনু দুই ভাই সীতা বিচাৰয় বনে। কবি দুৰ্গাবৰ ভনে ৰামৰ চৰনে॥</poem>{{Block center/e}} {{Custom rule|sp|20|col|6|col|6|sp|20}} {{center|{{X-larger|'''ৰাগ—ৰামগিৰি।'''}}}} {{Block center/s}} <poem>সীতাৰ কাৰনে বাম বিচাৰে বনে হে— পুনু দুই ভাই গৈলা। সীতাক বিচাৰি ফুৰয় দৈত্যাৰি অৰন্য মাজে পশিলা॥ কতোদুৰ লাগি গৈলা বনভাঙ্গি ৰথ এক দেখা পাইলা। ভাঙ্গাৰথ খান দেখি বিদ্যমান কোনে আনি ঐত থৈলা॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 1oxl1f6ck4yrmzoldky2p958mlzqgp5 104 89554 243856 2026-03-30T10:26:14Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৮৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>বাহু চিঙ্গা গৈলা ৰঙ্গ মিলিলা তাহাৰ। ৰাম লক্ষণক চাই বোলে পুনৰ্বাৰ॥ কহিয়ো কহিব দুয়ো ধৰা কিবা নাম। জানো ত্ৰিভুবনে নাই তোৰাৰ উপাম॥ বদতি লক্ষণ শুনা নিশাচৰ কাজ। আমাৰ জনক দশৰথ মহাৰাজ॥ সপাত্ন মাতৃৰ বোলে বনক পঠাইলা। আমাৰ সন্তাপে পিতৃ প্ৰাণক তেজিলা॥ এহেন্তে শ্ৰীৰাম জানা পিতৃৰ ভকত। ইহান ঘৰুনি সীতা হৰাইলা বনত॥ তাহাঙ্কে খোজন্তে আমি ফুৰো বনে বন। তই কোন জন হস কহা এহিক্ষণ॥ বোলন্ত কৱন্ধে কিনো আনন্দ আমাৰ। পুৰুষ উদ্ধাৰ ৰাম ভৈলা অৱতাৰ॥ পুৰ্ববত আচিলো মই গন্ধৰ্ব্ব শোভন। ৰাক্ষস স্বৰূপ হই গৈলো তপোৱন। ঋষি সব ধৰি খাইলে৷ ভৈলা মহাপাপ। যিকাৰনে পালো এই ভয়ানক শাপ॥ আন ঋষি সব মিলি বুলিলেক তয়। বিকৃত বাক্ষস হবি শাপিলো নিশ্চয়॥ পাচে প্ৰণমিয়া মই কৰিলো কাতৰ। শাপ সীমা কৰি পাচে দিলা মোক বৰ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 6olp1lqcgsn81gggyx3batgs2c9q745 104 89555 243857 2026-03-30T10:26:15Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "9 শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। দম্ভ, অহঙ্কাৰ আৰু কামৰাগভৰে, শাস্ত্রবিগর্হিত ঘোৰ তপস্যাক কৰে, হাদিস্থিত মোকো দুখ দিয়ে অবিৰত, সপ্তদশ অধ্যায় অনুৰ সিজন পার্থ, জানিবা নিশ্চিত।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>9 শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। দম্ভ, অহঙ্কাৰ আৰু কামৰাগভৰে, শাস্ত্রবিগর্হিত ঘোৰ তপস্যাক কৰে, হাদিস্থিত মোকো দুখ দিয়ে অবিৰত, সপ্তদশ অধ্যায় অনুৰ সিজন পার্থ, জানিবা নিশ্চিত। ৫-৬ । যজ্ঞ, তপ আৰু দান, তদ্রূপে আহাৰ, ত্রিগুণ ভেদত শুনা ত্রিবিধ প্ৰকাৰ । १। আয়ু, সত্ত্ব, বল, শান্তি, সুখৰ বৰ্দ্ধন, ৰস্য, স্নিগ্ধ, হৃদ্য, স্থিৰ, সাত্ত্বিক ভোজন । ৮। লবণাম্ন, কটু, উষ্ণ, কক্ষ অতিশয়, ৰাজসিক খাদ্য ইটো শোক দুখময় । ৯। দুর্গন্ধ, নীবস, বাহী, উচ্ছিষ্ট, অমেধ্য, শুনা সখি, প্রিয় ইটো তামসৰ খাদ্য । ১০ ! ফলাকাঙ্ক্ষাশূন্য হই যজ্ঞ আচৰণ, কর্তব্য ভারত কবে সাত্ত্বিক সুজন । ১১। দম্ভভৰে ফললোভে যজ্ঞ সম্পাদন, ৰাজসিক নামে খ্যাত জানিবা লক্ষণ । ১২ । বিধিহীন মন্ত্রহীন শ্রদ্ধা বিহিত তামসিক নামে যজ্ঞ হয় অভিহিত । ১৩ দেবদ্বিজপূজা আৰু গুৰুভক্তিসাৰ, জ্ঞানীৰ পূজন সৰলতা শৌচাচাৰ ; ৯৭<noinclude></noinclude> hqpbnmhydus2u9xg4nllldzlbg216dj 243859 243857 2026-03-30T10:30:38Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|সপ্তদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>দম্ভ, অহঙ্কাৰ আৰু কামৰাগভৰে, শাস্ত্ৰবিগৰ্হিত ঘোৰ তপস্যাক কৰে, হ্যদিস্থিত মোকো দুখ দিয়ে অবিৰত, অসুৰ সিজন পাৰ্থ, জানিবা নিশ্চিত। ৫-৬। যজ্ঞ, তপ আৰু দান, তদ্ৰূপে আহাৰ, ত্ৰিগুণ ভেদত শুনা ত্ৰিবিধ প্ৰকাৰ। ৭ । আয়ু, সত্ত্ব, বল, শান্তি, সুখৰ বৰ্দ্ধন, ৰস্য, স্নিগ্ধ, হৃদ্য, স্থিৰ, সাত্ত্বিক ভোজন। ৮। লবণাম্ন, কটু, উষ্ণ, ৰুক্ষ অতিশয়, ৰাজসিক খাদ্য ইটো শোক দুখময়। ৯। দুৰ্গন্ধ, নীৰস, বাহী, উচ্ছিষ্ট, অমেধ্য, শুনা সখি, প্ৰিয় ইটো তামসৰ খাদ্য। ১০ ৷ ফলাকাঙ্ক্ষাশূন্য হই যজ্ঞ আচৰণ, কৰ্ত্তব্য ভাবত কৰে সাত্ত্বিক সুজন। ১১। দম্ভভৰে ফললোভে যজ্ঞ সম্পাদন, ৰাজসিক নামে খ্যাত জানিবা লক্ষণ। ১২। বিধিহীন মন্ত্ৰহীন শ্ৰদ্ধা বিৰহিত তামসিক নামে যজ্ঞ হয় অভিহিত। ১৩ ৷ দেবদ্বিজপূজা আৰু গুৰুভক্তিসাৰ, জ্ঞানীৰ পূজন সৰলতা শৌচাচাৰ;</poem> {{center|৯৭}}<noinclude></noinclude> c29abe9g5uyx7ehc2e954r8549u55a9 104 89556 243858 2026-03-30T10:30:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮২|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>ৰাম লক্ষণক দুইকো ধৰিলেক বলে। গিলিবাক চায় দুষ্ট আতি কুতুহলে॥ শ্ৰীৰামে বোলন্ত লখাই মৰিলো আৱেসে। দুই ভাইক ধৰি হেৰা গিলয় ৰাক্ষসে॥ কৈকয়ী মায়ৰ সাফলিলা মনোৰথ। অকণ্টকে ৰাজ্য ভোগ কৰোক ভৰথ॥ ধিক ধিক আমাৰ বিৰত্ব সমুদাই। সীতাক হৰাই বনে মৰো দুই ভাই॥ লক্ষণে বোলন্ত নুহি অনুশৌচ বেলা। দুৰ্ঘোৰ আপদ ভৈলা নকৰিবা হেলা॥ শিঘ্ৰ কৰি দৃঢ় মুষ্টি খড়্গা ধৰিয়োক। মুণ্ড নাই ইহাৰ বাহুক চেদিয়োক॥ কৱন্ধে বোলয় হোৱা তুমি কোনজন। কোন দুই মহাবিৰ জানিলো এখন॥ বজ্ৰসম হান্তে মই আণ্টিলোহো চাপি। কিনো বিৰ তোৰা দুই ৰহিলা তথাপি॥ মোৰ সিদ্ধি বিধি কিবা মিলাইলেক আনি। জাবে নতো গিলো কহা স্বৰূপ কাহিনি॥ কৱন্ধৰ বচনত কম্পিলেক কায়। দুইখান খড়গ ধৰিলন্ত দুয়ো ভাই॥ বাহুৰ মুলত তাৰ বেগে ঘাৱ দিলা। ভয়ঙ্কৰ দুই বাহু খসিয়া পৰিলা॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ofux38th52e7y9s3clblls6pwnomgqe 104 89557 243860 2026-03-30T10:31:24Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ব্রহ্মচর্য্য অহিংসাদি গুণ সমুদয়, শাৰীৰিক তপ বুলি জানিবা নিশ্চয় । ১৪ । অধ্যয়ন, প্রিয় সত্য হিত বাক্যচয়, বাক্যময় তপনামে অভিহিত হয়। ১৫ চিত্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ব্রহ্মচর্য্য অহিংসাদি গুণ সমুদয়, শাৰীৰিক তপ বুলি জানিবা নিশ্চয় । ১৪ । অধ্যয়ন, প্রিয় সত্য হিত বাক্যচয়, বাক্যময় তপনামে অভিহিত হয়। ১৫ চিত্তশুদ্ধি, প্রফুল্লতা, ইন্দ্রিয় দমন ; সৌম্য, মৌ – মানসিক তপৰ লক্ষণ । ১৬ । ফলাকাঙ্ক্ষাশূন্য শ্রদ্ধাযুক্ত তিনি তপ, সাত্ত্বিক নামত খ্যাত শুনা পর্যস্তপ । ১৭। মান যশ আশে দস্ত সহ উপচয়, ৰাজসিক নামে সদা অভিহিত হয়। ১৮ । যি তপত নিপীড়িত হয় আত্মপর, অশাস্ত্রীয় শুনা সেয়ে তপ তাসন । ১৯ । দেশ, কাল, পাত্র বুজি অপ্রত্যাশ দান, সাত্ত্বিক নামেৰে খ্যাত জানা নিৰূপণ । ২০ । প্রতি উপকাৰ বিশ্বা ফলাকাঙ্ক্ষাহেত, কিম্বা কষ্টমনে দান ৰাজসিক সিটো । ২১। দেশ, কাল কিম্বা পাত্র নুগুনি একোকে শ্রদ্ধাশূন্য দান- তামসিক বোলে তাকে । ওঁ, তৎ, সৎ, এই নির্দেশ মন্ত্রত্রয়, ব্ৰহ্মনাম বুলি সদা জ্ঞানীজনে কয় ; 22 ৯৮<noinclude></noinclude> 0l7pdtfz3dtkd1fdkub7dmbdmdcfbyr 243861 243860 2026-03-30T10:35:52Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|সপ্তাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ব্ৰহ্মচৰ্য্য অহিংসাদি গুণ সমুদয়, শাৰীৰিক তপ বুলি জানিবা নিশ্চয়। ১৪। অধ্যয়ন, প্ৰিয় সত্য হিত বাক্যচয়, বাক্যময় তপনামে অভিহিত হয়। ১৫ ৷ চিত্তশুদ্ধি, প্ৰফুল্লতা, ইন্দ্ৰিয় দমন; সৌম্য, মৌ – মানসিক তপৰ লক্ষণ। ১৬। ফলাকাঙ্ক্ষাশূন্য শ্ৰদ্ধাযুক্ত তিনি তপ, সাত্ত্বিক নামত খ্যাত শুনা পৰন্তপ। ১৭। মান যশ আশে দম্ভ সহ তপচয়, ৰাজসিক নামে সদা অভিহিত হয়। ১৮। যি তপত নিপীড়িত হয় আত্মপৰ, অশাস্ত্ৰীয় শুনা সেয়ে তপ তামসৰ। ১৯। দেশ, কাল, পাত্ৰ বুজি অপ্ৰত্যাশ দান, সাত্ত্বিক নামেৰে খ্যাত জানা নিৰূপণ। ২০। প্ৰতি উপকাৰ কিম্বা ফলাকাঙ্ক্ষাহেতু, কিম্বা কষ্টমনে দান ৰাজসিক সিটো। ২১। দেশ, কাল কিম্বা পাত্ৰ নুগুনি একোকে, শ্ৰদ্ধাশূন্য দান— তামসিক বোলে তাকে। ২২ ৷ ওঁ, তৎ, সৎ, এই নিৰ্দেশ মন্ত্ৰত্ৰয়, ব্ৰহ্মনাম বুলি সদা জ্ঞানীজনে কয়;</poem><noinclude>{{center|৯৮}}</noinclude> e9j4gd45hqic9ab5l5qcimrwamvjou7 104 89558 243862 2026-03-30T10:36:13Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সপ্তদশ অধ্যায় তপ, যজ্ঞ, দান আদি ক্ৰিয়া আচৰণে, ওম উচ্চাৰণ কৰে ব্ৰহ্মবাদীগণে। ২২-২৪ । ফললাভআশাত্যাগী মোক্ষ অর্থীজনে, “ৎ” উচ্চাৰয় দান যজ্ঞ আচৰণ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । সপ্তদশ অধ্যায় তপ, যজ্ঞ, দান আদি ক্ৰিয়া আচৰণে, ওম উচ্চাৰণ কৰে ব্ৰহ্মবাদীগণে। ২২-২৪ । ফললাভআশাত্যাগী মোক্ষ অর্থীজনে, “ৎ” উচ্চাৰয় দান যজ্ঞ আচৰণে। ২৫। “সৎ” শব্দে “আছে” ভাব প্রকাশ কয়, “সৎ” মানে সৎকর্ম্ম— ভালকো বুজায়! ২৬। দান যজ্ঞ তপে স্থিতি 'সং' আখ্যা পায়, ঈশ অর্থে কাৰ্য “সৎ” অভিহিত হয়। ২৭। শ্রদ্ধা বিবহিত যজ্ঞ তপ কিম্বা দান, ‘অসৎ' সদায় তাৰ হয় অভিধান ; ইহ পৰকালে তাত গঙ্গল নহয়, সুনিশ্চিত কথা ইটো শুনা ধনঞ্জয় ! ২৮। ইতি শ্রদ্ধাত্রয়বিভাগযোগ ৯৯<noinclude></noinclude> eqs3dc8vwt4ophidj6ph4ajyjn9ptk7 243865 243862 2026-03-30T10:39:23Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243865 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|সপ্তদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>তপ, যজ্ঞ, দান আদি ক্ৰিয়া আচৰণে, ওম উচ্চাৰণ কৰে ব্ৰহ্মবাদীগণে। ২২-২৪। ফললাভআশাত্যাগী মোক্ষ অৰ্থীজনে, “তৎ” উচ্চাৰয় দান যজ্ঞ আচৰণে। ২৫। “সৎ” শব্দে “আছে” ভাব প্ৰকাশ কৰয়, “সৎ” মানে সৎকৰ্ম্ম— ভালকো বুজায়! ২৬। দান যজ্ঞ তপে স্থিতি ‘সৎ’ আখ্যা পায়, ঈশ অৰ্থে কাৰ্য “সৎ” অভিহিত হয়। ২৭। শ্ৰদ্ধা বিৰহিত যজ্ঞ তপ কিম্বা দান, ‘অসৎ’ সদায় তাৰ হয় অভিধান; ইহ পৰকালে তাত মঙ্গল নহয়, সুনিশ্চিত কথা ইটো শুনা ধনঞ্জয়! ২৮।</poem> {{center|ইতি শ্ৰদ্ধাত্ৰয়বিভাগযোগ}} {{Rule|3em}}<noinclude>{{center|৯৯}}</noinclude> qfs78l7d7q68so20mplcf7egu1eaw8t 104 89559 243863 2026-03-30T10:38:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৮১}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>সীতাৰেসে বৰে ম‍ই আছো প্ৰাণ ৰাখি। কান্দিয়া গোসানি বুলিলন্ত মোক দেখি॥ ৰামত জাবত বাত্ৰা নজনাবা তুমি। দিলো বৰ জাবদেকে নাহে মোৰ স্বামি॥ এহি কহি পক্ষি চখু মুজিলা ইঠাই। সাক্ষাতে দেখিলা ৰাম লক্ষণ দুভাই॥ চক্ষু থিৰ কৰিয়া ভুমিত দিয়া ঠোট। ঢলিয়া পৰিল থুলন্তৰ দেহা গোট॥ প্ৰাণ ছাৰি জান্তে মুখ খন মেলা দিলা। ঘাৰ গোট পালটাই ভুমিত পৰিলা॥ খানিতেক মান তনু আছিলেক কম্পি। মৰিল কাশ্যপ নাতি ৰাম ৰাম জপি॥ দেৱে জাক নপাৱন্ত পাইলা হেন গতি। দেখি ৰাম লক্ষণ বিস্ময় ভৈলা অতি॥ পাচে দুই ভাই চিতা খান পাতিলন্ত। তাতে তুলি জটায়ুৰ দেহাক দিলন্ত॥ দুই ভাই স্নান কৰি দিলা জলাঞ্জলী। ৰঙ্গ মাছে দিলা চটকৰ কাক বলি॥ সৰ্বব কাৰ্য সমাধিলা পাছে দুই ভাই। বনত ভ্ৰমন্ত সীতা গোসাণিক চাই॥ অনন্তৰে পাইলন্ত কৱন্ধ নিশাচৰ। মুণ্ড নাই গাৰি গোট আতি থুলস্তৰ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ny0t49w03zobnegnlyyprvutkoe5h92 243864 243863 2026-03-30T10:38:34Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 243864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||অৰণ্যকাণ্ড।|৮১}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>সীতাৰেসে বৰে ম‍ই আছো প্ৰাণ ৰাখি। কান্দিয়া গোসানি বুলিলন্ত মোক দেখি॥ ৰামত জাবত বাত্ৰা নজনাবা তুমি। দিলো বৰ জাবদেকে নাহে মোৰ স্বামি॥ এহি কহি পক্ষি চখু মুজিলা ইঠাই। সাক্ষাতে দেখিলা ৰাম লক্ষণ দুভাই॥ চক্ষু থিৰ কৰিয়া ভুমিত দিয়া ঠোট। ঢলিয়া পৰিল থুলন্তৰ দেহা গোট॥ প্ৰাণ ছাৰি জান্তে মুখ খন মেলা দিলা। ঘাৰ গোট পালটাই ভুমিত পৰিলা॥ খানিতেক মান তনু আছিলেক কম্পি। মৰিল কাশ্যপ নাতি ৰাম ৰাম জপি॥ দেৱে জাক নপাৱন্ত পাইলা হেন গতি। দেখি ৰাম লক্ষণ বিস্ময় ভৈলা অতি॥ পাচে দুই ভাই চিতা খান পাতিলন্ত। তাতে তুলি জটায়ুৰ দেহাক দিলন্ত॥ দুই ভাই স্নান কৰি দিলা জলাঞ্জলী। ৰঙ্গ মাছে দিলা চটকৰ কাক বলি॥ সৰ্বব কাৰ্য সমাধিলা পাছে দুই ভাই। বনত ভ্ৰমন্ত সীতা গোসাণিক চাই॥ অনন্তৰে পাইলন্ত কৱন্ধ নিশাচৰ। মুণ্ড নাই গাৰি গোট আতি থুলন্তৰ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> durskyfu2iok1gverg0k5fi39n7eih1 104 89560 243866 2026-03-30T10:40:27Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অষ্টাদশ অধ্যায়। অর্জ্জনে কহিলা, “কৃষ্ণ, কেশিনিসূদন, ত্যাগ সন্ন্যাসক কৰা বিস্তাৰি বৰ্ণন।” ১। শ্রীকৃষ্ণে কলে, কাম্য কৰ্ম্ম ত্যাগেই সন্ন্যাস ধনঞ্জয়, সৰ্ব্বকৰ্ম্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অষ্টাদশ অধ্যায়। অর্জ্জনে কহিলা, “কৃষ্ণ, কেশিনিসূদন, ত্যাগ সন্ন্যাসক কৰা বিস্তাৰি বৰ্ণন।” ১। শ্রীকৃষ্ণে কলে, কাম্য কৰ্ম্ম ত্যাগেই সন্ন্যাস ধনঞ্জয়, সৰ্ব্বকৰ্ম্ম ফলত্যাগে ত্যাগ নাম পায় । ২ । “দোষহেতু কৰ্ম্ম ত্যাজ্য” বোলে কোনো জন, “দান আদি ত্যাজ্য নহে” বোলে অন্য জন। ৩। সিদ্ধান্ত বচন মোৰ শুনা ধনঞ্জয়, ত্যাগ তিনি বিধ বুলি প্রকীৰ্ত্তিত হয়। ৪। যজ্ঞ, দান, তপ 'ত্যাজ্য কদাপি নহয়, চিত্তশুদ্ধিকৰ পাৰ্থ, এই সমুদয়! ৫। এই সমুদয় কৰ্ম্ম সদা আচৰিবা, কিন্তু ফলাকাঙ্ক্ষা তাত কভূ নকৰিবা। ৬। কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্মৰ ত্যাগ উচিত নহয়, মোহবশে কর্মত্যাগ তামস বোলয়। ৭। কায়ক্লেশ ভয়ে সখি, কৰ্ম্ম ত্যাগচয়, ৰাজসিক ত্যাগ নামে অভিহিত হয়। ৮।<noinclude></noinclude> 9i8ncrvj5b57141zwhe7lmsumb3kfb3 243868 243866 2026-03-30T10:44:16Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243868 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||{{x-larger|অষ্টাদশ অধ্যায়।}}|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অৰ্জ্জুনে কহিলা, “কৃষ্ণ, কেশিনিসূদন, ত্যাগ সন্ন্যাসক কৰা বিস্তাৰি বৰ্ণন।” ১ । {{Overfloat left|শ্ৰীকৃষ্ণে কলে,}} কাম্য কৰ্ম্ম ত্যাগেই সন্ন্যাস ধনঞ্জয়, সৰ্ব্বকৰ্ম্ম ফলত্যাগে ত্যাগ নাম পায়। ২। “দোষহেতু কৰ্ম্ম ত্যাজ্য” বোলে কোনো জন, “দান আদি ত্যাজ্য নহে” বোলে অন্য জন। ৩। সিদ্ধান্ত বচন মোৰ শুনা ধনঞ্জয়, ত্যাগ তিনি বিধ বুলি প্ৰকীৰ্ত্তিত হয়। ৪। যজ্ঞ, দান, তপ ত্যাজ্য কদাপি নহয়, চিত্তশুদ্ধিকৰ পাৰ্থ, এই সমুদয় ৷ ৫। এই সমুদয় কৰ্ম্ম সদা আচৰিবা, কিন্তু ফলাকাঙ্ক্ষা তাত কভূ নকৰিবা। ৬। কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্মৰ ত্যাগ উচিত নহয়, মোহবশে কৰ্ম্মত্যাগ তামস বোলয়। ৭। কায়ক্লেশ ভয়ে সখি, কৰ্ম্ম ত্যাগচয়, ৰাজসিক ত্যাগ নামে অভিহিত হয়। ৮। </poem><noinclude>{{center|১০০}}</noinclude> coz803di4co1u73txoc8cm3p4wix3kk 104 89561 243867 2026-03-30T10:43:22Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243867 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮০|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>আত পৰে ভাগ্য কোন হে আচয় আমাৰ। তোমাৰ প্ৰসাদে পাইবো সংসাৰৰ পাৰ॥ নিজ কৰ্ম্মে হওঁ প্ৰভু হে জেহি সেহি গতি। সেহি সেহি জন্মে হৌক তোমাত ভকতি॥ বৈষ্ণৱৰ সঙ্গতেসে হে ৰহোক সৰ্ব্বথা। মুখে তযু জস গাইবো কৰ্ন্নে তযু কথা॥ শুনিয়োক প্ৰভু তুমি হে চুৰ্ত্তি নহৰাইবা। জানিলো নিশ্চয় তুমি জানকীক পাইবা॥ ৰাক্ষসক সংহৰিবা হে দেৱক পালিবা। জগত পালিবা পুন্য জস প্ৰকাশিবা। সীতাক পৰিক্ষা তুমি হে কৰিবা আপুনে। ভনে কবি দুৰ্গাবৰ ৰামৰ চৰণে॥ </poem>{{Block center/e}} {{center|'''⸻'''}} {{center|'''{{Xx-larger|পদ।}}'''}} {{Block center/s}}<poem>পুচিলা ৰাৱন্না সিতো পুলষ্টৰ নাতি। বিশ্বেশ্ৰবা বিৰ্য্যে নিক্ষাত উতপতি॥ ভেজে বলে বিৰ্য্যে কাৰ্য্যে বিপুল শকতি। কুবেৰৰ ভাই হয় ৰাক্ষসৰ পতি || সমুদ্ৰৰ মাজে পুৰিহে নাম তাৰ লঙ্কা। তাতে থাকে ত্ৰিভুৱনে কাকো নাই শঙ্কা॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 1w2dpzlw4au9uz8uq34hjn5e6jr3c4h 243870 243867 2026-03-30T10:45:23Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 243870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮০|দুৰ্গাবৰি।|}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>আত পৰে ভাগ্য কোন হে আচয় আমাৰ। তোমাৰ প্ৰসাদে পাইবো সংসাৰৰ পাৰ॥ নিজ কৰ্ম্মে হওঁ প্ৰভু হে জেহি সেহি গতি। সেহি সেহি জন্মে হৌক তোমাত ভকতি॥ বৈষ্ণৱৰ সঙ্গতেসে হে ৰহোক সৰ্ব্বথা। মুখে তযু জস গাইবো কৰ্ন্নে তযু কথা॥ শুনিয়োক প্ৰভু তুমি হে চুৰ্ত্তি নহৰাইবা। জানিলো নিশ্চয় তুমি জানকীক পাইবা॥ ৰাক্ষসক সংহৰিবা হে দেৱক পালিবা। জগত পালিবা পুন্য জস প্ৰকাশিবা। সীতাক পৰিক্ষা তুমি হে কৰিবা আপুনে। ভনে কবি দুৰ্গাবৰ ৰামৰ চৰণে॥ </poem>{{Block center/e}} {{center|'''⸻'''}} {{center|'''{{Xx-larger|পদ।}}'''}} {{Block center/s}}<poem>পুচিলা ৰাৱন্না সিতো পুলষ্টৰ নাতি। বিশ্বেশ্ৰবা বিৰ্য্যে নিকষাত উতপতি॥ তেজে বলে বিৰ্য্যে কাৰ্য্যে বিপুল শকতি। কুবেৰৰ ভাই হয় ৰাক্ষসৰ পতি॥ সমুদ্ৰৰ মাজে পুৰিহে নাম তাৰ লঙ্কা। তাতে থাকে ত্ৰিভুৱনে কাকো নাই শঙ্কা॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> i6fmvsgjr7s6d2sbshah45vrxkiuu6x 104 89562 243869 2026-03-30T10:44:37Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমন্তগবদ্গীত। । অষ্টাদশ অধ্যায় ফল ত্যজি অনাসক্ত কর্তব্য সাধন, তাকেই সাত্ত্বিক ত্যাগ বোলে জ্ঞানীজন । ৯ মঙ্গলে বা ভামঙ্গলে নাই হর্ষ ভয়, মেধাবী, পবিত্র ত্যাগী স..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমন্তগবদ্গীত। । অষ্টাদশ অধ্যায় ফল ত্যজি অনাসক্ত কর্তব্য সাধন, তাকেই সাত্ত্বিক ত্যাগ বোলে জ্ঞানীজন । ৯ মঙ্গলে বা ভামঙ্গলে নাই হর্ষ ভয়, মেধাবী, পবিত্র ত্যাগী সদা নিঃসংশয়। ১০। সৰ্ব্বকৰ্ম্মত্যাগ কভূ দেহীৰ নহয়, কর্মফলত্যাগীজনে ত্যাগী নাম পায় । ১১। ইষ্টানিষ্ট মিশ্র ফল ত্রিবিধ, কৰ্ম্মৰ, । অত্যাগীৰ লভ্য; নহে সন্যাসী জনৰ । ১২। সৰ্ব্বকৰ্ম্ম সিন্ধিৰ যে পঞ্চধা কারণ, সাংখ্য শাস্ত্রে আছে তাৰ তত্ত্বনিৰূপণ । ১৩। দেহ, জীৱ, নানারূপ ইন্দ্ৰিয়নিচয়, নানাবিধ চেষ্টা, অধিষ্ঠাতৃ দেওয়। ১৪ । কায়মনবাক্যকৃত কাৰ্য্য সকলব, এই পঞ্চহেতু হয় জানা বীৰবণ। ১৫। তথাপি আত্মাক কর্তা ভাবে মূঢ়জন, অজ্ঞতা তিমিৰে তাৰ লুপ্ত বুদ্ধি মন । ১৬। অহংভাব নাই যার আসক্ত নহয়, হত্যাদি কাৰ্য্যতো পার্থ, নির্লিপ্ত সি বয় । ১৭ । কৰ্ম্মৰ চোদনা তিনি, জ্ঞান, জ্ঞেয়, জ্ঞাতা ; কৰ্ম্ম সংগ্ৰহৰ- কৰ্ম্ম, কাৰণ কৰোঁতা । ১৮।<noinclude></noinclude> gbi1qe7kbdvk54cfwu8fuz2ibvznwwn 243871 243869 2026-03-30T10:48:26Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243871 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|অষ্টাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ফল ত্যজি অনাসক্ত কৰ্ত্তব্য সাধন, তাকেই সাত্ত্বিক ত্যাগ বোলে জ্ঞানীজন। ৯ ৷ মঙ্গলে বা অমঙ্গলে নাই হৰ্ষ ভয়, মেধাবী, পবিত্ৰ ত্যাগী সদা নিঃসংশয়। ১০। সৰ্ব্বকৰ্ম্মত্যাগ কভূ দেহীৰ নহয়, কৰ্মফলত্যাগীজনে ত্যাগী নাম পায়। ১১। ইষ্টানিষ্ট মিশ্ৰ ফল ত্ৰিবিধ, কৰ্ম্মৰ,। অত্যাগীৰ লভ্য; নহে সন্যাসী জনৰ। ১২। সৰ্ব্বকৰ্ম্ম সিদ্ধিৰ যে পঞ্চধা কাৰণ, সাংখ্য শাস্ত্ৰে আছে তাৰ তত্ত্বনিৰূপণ। ১৩। দেহ, জীৱ, নানাৰূপ ইন্দ্ৰিয়নিচয়, নানাবিধ চেষ্টা, অধিষ্ঠাতৃ দেবচয়। ১৪। কায়মনবাক্যকৃত কাৰ্য্য সকলৰ, এই পঞ্চহেতু হয় জানা বীৰবৰ। ১৫। তথাপি আত্মাক কৰ্ত্তা ভাবে মূঢ়জন, অজ্ঞতা তিমিৰে তাৰ লুপ্ত বুদ্ধি মন। ১৬। অহংভাব নাই যাৰ আসক্ত নহয়, হত্যাদি কাৰ্য্যতো পাৰ্থ, নিৰ্লিপ্ত সি ৰয়। ১৭। কৰ্ম্মৰ চোদনা তিনি, জ্ঞান, জ্ঞেয়, জ্ঞাতা; কৰ্ম্ম সংগ্ৰহৰ- কৰ্ম্ম, কাৰণ, কৰোঁতা। ১৮।</poem><noinclude>{{center|১০১}}</noinclude> 0f72ivqgrnndudr4g81z4xd5g3ktrxr 104 89563 243872 2026-03-30T10:48:48Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । জ্ঞান কৰ্ত্তা কৰ্ম্ম ত্রিধা ত্রিগুণ ভেদেবে, মীমাংসিত আছে গুণ শাস্ত্ৰ অনুসাৰে । ১৯। ভিন্নত অভিন্ন ভাৱ যি জ্ঞানে আনয়, যি জ্ঞান..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243872 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । জ্ঞান কৰ্ত্তা কৰ্ম্ম ত্রিধা ত্রিগুণ ভেদেবে, মীমাংসিত আছে গুণ শাস্ত্ৰ অনুসাৰে । ১৯। ভিন্নত অভিন্ন ভাৱ যি জ্ঞানে আনয়, যি জ্ঞানত সৰ্ব্বভূতে আত্মজ্ঞান হয় ; নিৰ্ম্মল, বিকাৰশূন্য, সুখশান্তিময়, সি জ্ঞান সাত্ত্বিক নামে অভিহিত হয়। ২০ ভূতে ভূতে ভিন্ন ভাৱ হয় যি জ্ঞানত, ৰাজসিক নাম তাৰ জানিবা ভাৰত! ২১। একাংশকে পূর্ণ বোধ হয় যি জ্ঞানত, তুচ্ছ, অযথার্থ, অযৌক্তিক ভাব য'ত : সিজ্ঞানত কোনো লাভ নাই ধনঞ্জয়, তামসিক সেই জ্ঞান জানিবা নিশ্চয়। ২২। ফলাকাঙ্ক্ষাশূন্য, ৰাগদ্বেষবিৰহিত, সাত্ত্বিক নামত কৰ্ম্ম হয় পৰিচিত । ২৩। দত্ত সহ ফলহেতু বহু কষ্টে কৃত ; ৰাজসিক নামে কৰ্ম্ম হয় অভিহিত । ২৪। মোহত আবদ্ধ কাৰ্য্য ক্ষমতা অভীত, সবাৰে৷ অনিষ্টকৰ তামস নিশ্চিত । ২৫ । অনাসক্ত, নিৰ্বিকাৰ, দন্তশূন্য মন, প্রত্যুৎসাহযুক্ত কৰ্ত্তা সাত্ত্বিক সুজন ! ২৬ । Jo<noinclude></noinclude> l3th3eymfcuv9hocsxp9fuasx773qao 243873 243872 2026-03-30T10:52:44Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243873 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|অষ্টাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>জ্ঞান কৰ্ত্তা কৰ্ম্ম ত্ৰিধা ত্ৰিগুণ ভেদেৰে, মীমাংসিত আছে গুণ শাস্ত্ৰ অনুসাৰে। ১৯। ভিন্নত অভিন্ন ভাৱ যি জ্ঞানে আনয়, যি জ্ঞানত সৰ্ব্বভূতে আত্মজ্ঞান হয়; নিৰ্ম্মল, বিকাৰশূন্য, সুখশান্তিময়, সি জ্ঞান সাত্ত্বিক নামে অভিহিত হয়। ২০ ভূতে ভূতে ভিন্ন ভাৱ হয় যি জ্ঞানত, ৰাজসিক নাম তাৰ জানিবা ভাৰত! ২১। একাংশকে পূৰ্ণ বোধ হয় যি জ্ঞানত, তুচ্ছ, অযথাৰ্থ, অযৌক্তিক ভাব য’ত ; সিজ্ঞানত কোনো লাভ নাই ধনঞ্জয়, তামসিক সেই জ্ঞান জানিবা নিশ্চয়। ২২। ফলাকাঙ্ক্ষাশূন্য, ৰাগদ্বেষবিৰহিত, সাত্ত্বিক নামত কৰ্ম্ম হয় পৰিচিত। ২৩। দম্ভ সহ ফলহেতু বহু কষ্টে কৃত; ৰাজসিক নামে কৰ্ম্ম হয় অভিহিত। ২৪। মোহত আবদ্ধ কাৰ্য্য ক্ষমতা অতীত, সবাৰো অনিষ্টকৰ তামস নিশ্চিত। ২৫। অনাসক্ত, নিৰ্ব্বিকাৰ, দম্ভশূন্য মন, ধৃত্যুৎসাহযুক্ত কৰ্ত্তা সাত্ত্বিক সুজন ৷ ২৬।</poem><noinclude>{{center|১০২}}</noinclude> r25jwnk4bcr3dpf9ln6jhljd1i8lz98 104 89564 243874 2026-03-30T10:53:22Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "So শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ফলাকাঙ্ক্ষী, হিংসামতি, লুব্ধ অতিশয়, অষ্টাদশ অধ্যায় হর্ষ শোকান্বিত কর্তা রাজসিক হয় । ২৭ । উদ্ধত, বিবেকশূন্য, বিবাদী, অলস, দীর্ঘসূত্রী শঠ কৰ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243874 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>So শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ফলাকাঙ্ক্ষী, হিংসামতি, লুব্ধ অতিশয়, অষ্টাদশ অধ্যায় হর্ষ শোকান্বিত কর্তা রাজসিক হয় । ২৭ । উদ্ধত, বিবেকশূন্য, বিবাদী, অলস, দীর্ঘসূত্রী শঠ কৰ্ত্ত। কীৰ্ত্তিত তামস । ২৮ । গুণভেদে বৃদ্ধি ধৃতি তিনি বিধ হয়, ভিন্ন ভিন্ন কৰি কওঁ শুনা ধনঞ্জয় ! ২৯ । প্রবৃত্তি, নিবৃত্তি আৰু বন্ধন তাভয়, কৰ্ত্তব্য বা তাকৰ্ত্তব্য, মোক্ষ আৰু ভয়, যি বৃদ্ধিত স্পষ্টৰূপে হয় সমুদিত, সি বুদ্ধি সাত্ত্বিক নামে সদা অভিহিত । ৩০ । ধৰ্ম্মাধর্ম্ম কাৰ্যকাৰ্য্যাদিৰ পৰিচয়, নুবুজা বৃদ্ধিক পার্থ, ৰাজসিক কয় । ৩১ । অধৰ্ম্মত ধৰ্ম্মভাৱ সৰ্ব্ব বিপৰীত, যি বুদ্ধিত হয় সেই তামস নিশ্চিত ! ৩২ । যি ধূতিৰ বলে তয় সংযম সাধন, যি ধৃতিয়ে স্থিৰ ৰাখে সদা প্রাণ মন ; যি বৃতিত চিত্তবৃত্তি ৰোধ প্রাপ্ত হয়, সি ধূতি সাত্ত্বিক পার্থ, জ্ঞানীগণে কয় । ৩৩ । যি ধৃতিত ধৰ্ম্ম, অর্থ, কাম স্থৰ ৰয়, ফলাকাঙ্ক্ষী সেই ধৃতি ৰাজসিক হয় । 38 ।<noinclude></noinclude> ruilz5qrsgw7gxcxr9ue4jbn3vfgibq 243875 243874 2026-03-30T10:58:13Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243875 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|অষ্টাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ফলাকাঙ্ক্ষী, হিংসামতি, লুব্ধ অতিশয়, হৰ্ষ শোকান্বিত কৰ্ত্তা ৰাজসিক হয়। ২৭। উদ্ধত, বিবেকশূন্য, বিষাদী, অলস, দীৰ্ঘসুত্ৰী শঠ কৰ্ত্তা কীৰ্ত্তিত তামস। ২৮। গুণভেদে বৃদ্ধি ধৃতি তিনি বিধ হয়, ভিন্ন ভিন্ন কৰি কওঁ শুনা ধনঞ্জয় ৷ ২৯। প্ৰবৃত্তি, নিবৃত্তি আৰু বন্ধন অভয়, কৰ্ত্তব্য বা অকৰ্ত্তব্য, মোক্ষ আৰু ভয়, যি বৃদ্ধিত স্পষ্টৰূপে হয় সমুদিত, সি বুদ্ধি সাত্ত্বিক নামে সদা অভিহিত। ৩০। ধৰ্ম্মাধৰ্ম্ম কাৰ্য্যাকাৰ্য্যাদিৰ পৰিচয়, নুবুজা বুদ্ধিক পাৰ্থ, ৰাজসিক কয়। ৩১। অধৰ্ম্মত ধৰ্ম্মভাৱ সৰ্ব্ব বিপৰীত, যি বুদ্ধিত হয় সেই তামস নিশ্চিত ৷ ৩২। যি ধৃতিৰ বলে হয় সংযম সাধন, যি ধৃতিয়ে স্থিৰ ৰাখে সদা প্ৰাণ মন; যি ধৃতিত চিত্তবৃত্তি ৰোধ প্ৰাপ্ত হয়, সি ধৃতি সাত্ত্বিক পাৰ্থ, জ্ঞানীগণে কয়। ৩৩। যি ধৃতিত ধৰ্ম্ম, অৰ্থ, কাম স্থৰ ৰয়, ফলাকাঙ্ক্ষী সেই ধৃতি ৰাজসিক হয়। ৩৮ ।</poem><noinclude>{{center|১০৩}}</noinclude> thexfxg7pw1jo0wh0hht6278k7byt1m 104 89565 243876 2026-03-30T10:58:46Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ভয়, শোক, ক্রোধ আদি গুণগ্রস্ত ধৃতি, তামসিক বুলি পার্থ, জানিবা সম্প্রতি । ৩৫ । ত্রিবিধ সুখৰ কথা কৰিম বর্ণন, মনোযোগ সহ পার্থ, কৰিবা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243876 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । ভয়, শোক, ক্রোধ আদি গুণগ্রস্ত ধৃতি, তামসিক বুলি পার্থ, জানিবা সম্প্রতি । ৩৫ । ত্রিবিধ সুখৰ কথা কৰিম বর্ণন, মনোযোগ সহ পার্থ, কৰিবা শ্রবণ। ৩৬ । আৰম্ভে দারুণ দুখ পিচে সুধাময়, জ্ঞানজ্ঞ সাত্ত্বিক সুখ, জ্ঞানীগণে কয় ; ৩৭ | প্রথমতে মউসানা বিষয়ৰ সুখ, রাজসিক নামে খ্যাত, শেষে আনে দুখ। ৩৮। মনন জড়তা য'ত জনমে নিশ্চয়, নিদ্রালস্য প্রমাদত সুখৰ উদয় : আগে পাছে যিটো সুখ মহামোহময়, তামস সি সুখ জানা কুত্তীৰ তনয় ! ৩৯ । স্বর্গ মর্ত্যলোক আদি বিশ্ব চৰাচৰে, জীৱে গুণ অতিক্রম কৰিব নোৱাৰে । 80 । ব্রাহ্মণ, ক্ষত্রিয়, বৈশ্য, শূদ্র জাতিচয়, স্বাভাবিক গুণভেদে জাতিভেদ হয় । ৪১। আস্তিক্য, বিজ্ঞান, শৌচ, ইন্দ্রিয় দমন, ক্ষমা, সৰলতা, তপ, ন্যায় আচৰণ ; জ্ঞান আৰু শম যাৰ শ্বভাবজ গুণ, তেঁৱেই ব্রাহ্মণ সত্য জানিবা অৰ্জ্জুন ! ৪২ ।<noinclude></noinclude> 7kucy7re9epuyzw48reqbefcsr71syk 243877 243876 2026-03-30T11:02:01Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243877 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|অষ্টাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ভয়, শোক, ক্ৰোধ আদি গুণগ্ৰস্ত ধৃতি, তামসিক বুলি পাৰ্থ, জানিবা সম্প্ৰতি। ৩৫। ত্ৰিবিধ সুখৰ কথা কৰিম বৰ্ণন, মনোযোগ সহ পাৰ্থ, কৰিবা শ্ৰবণ। ৩৬। আৰম্ভে দাৰুণ দুখ পিচে সুধাময়, জ্ঞানজ সাত্ত্বিক সুখ, জ্ঞানীগণে কয়; ৩৭ ৷ প্ৰথমতে মউসানা বিষয়ৰ সুখ, ৰাজসিক নামে খ্যাত, শেষে আনে দুখ। ৩৮। মনৰ জড়তা য’ত জনমে নিশ্চয়, নিদ্ৰালস্য প্ৰমাদত সুখৰ উদয় ; আগে পাছে যিটো সুখ মহামোহময়, তামস সি সুখ জানা কুন্তীৰ তনয়! ৩৯। স্বৰ্গ মৰ্ত্যলোক আদি বিশ্ব চৰাচৰে, জীৱে গুণ অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰে। ৪০ । ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয়, বৈশ্য, শূদ্ৰ জাতিচয়, স্বাভাবিক গুণভেদে জাতিভেদ হয়। ৪১। আস্তিক্য, বিজ্ঞান, শৌচ, ইন্দ্ৰিয় দমন, ক্ষমা, সৰলতা, তপ, ন্যায় আচৰণ; জ্ঞান আৰু শম যাৰ শ্বভাবজ গুণ, তেঁৱেই ব্ৰাহ্মণ সত্য জানিবা অৰ্জ্জুন! ৪২।</poem><noinclude>{{center|১০৪}}</noinclude> hbt56bdv7i9upius14kw3jklt4bgi90 104 89566 243878 2026-03-30T11:02:24Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমন্তগবদ্গীতা শূৰ বীৰ, দৃঢ়, দক্ষ, সমব নিপুণ অষ্টাদশ অধ্যায় দাতা, প্রভুভাবাপন্ন ক্ষত্রিয়, অৰ্জ্জুন! ৪৩। বৈশ্যাৰ বানিজ্য কৰ্ম্ম কৃষি গো ৰক্ষণ, শূদ্রকৰ্ম্ম পৰি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243878 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমন্তগবদ্গীতা শূৰ বীৰ, দৃঢ়, দক্ষ, সমব নিপুণ অষ্টাদশ অধ্যায় দাতা, প্রভুভাবাপন্ন ক্ষত্রিয়, অৰ্জ্জুন! ৪৩। বৈশ্যাৰ বানিজ্য কৰ্ম্ম কৃষি গো ৰক্ষণ, শূদ্রকৰ্ম্ম পৰিচৰ্যা শুনা বিবরণ। ৪৪ । নিজ নিজ গুণোচিত ধৰ্ম্ম আচৰণে, কিৰূপে সম্ভবে সিদ্ধি শুনা একমনে। ৪৫ । সমস্ত ভুবন ব্যাপী ব্রহ্ম সনাতন, যাৰ দ্বাৰা সৃষ্ট স্থিত হয় প্রাণীগণ : স্বধৰ্ম্ম পালন কৰি ব্ৰহ্মৰ পূজনে, সিদ্ধি লাভ করে নৰে ই বিশ্বভুবনে। ৪৬। সদোষ হলেও নিজ ধৰ্ম্ম পালা হয়, পৰধৰ্ম্ম শ্রেয়ঃ পার্থ, কদাচ নহয় আচৰিলে স্বভাবজ কৰ্ম্ম সৰ্ব্বদায়, পাপত নিমগ্ন নৰ কদাপি নহয় । ৪৭ । চোৱা সখি, অগ্নি সদা ধূমাবৃত ৰয়, কৰ্ম্মমাজে তথা একে৷ নির্দোষ নহয়। স্বভাবজ কৰ্ম্ম যদি দোষযুক্ত হয়, তথাপিতো নহে ত্যাজ্য জানিবা নিশ্চয়। ৪৮। অনাসক্ত চিত্ত সদা, ইন্দ্রিয় বিজয়ী, অহঙ্কাৰশূন্য আৰু স্পৃহাহীন হই ;<noinclude></noinclude> sbqz6n4972n6qlvsjwqk0yxu12kz70l 243879 243878 2026-03-30T11:05:44Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243879 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা|অষ্টাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>শূৰ বীৰ, দৃঢ়, দক্ষ, সমৰ নিপুণ দাতা, প্ৰভুভাবাপন্ন ক্ষত্ৰিয়, অৰ্জ্জুন! ৪৩। বৈশ্যাৰ বানিজ্য কৰ্ম্ম কৃষি গো ৰক্ষণ, শূদ্ৰকৰ্ম্ম পৰিচৰ্যা শুনা বিবৰণ। ৪৪। নিজ নিজ গুণোচিত ধৰ্ম্ম আচৰণে, কিৰূপে সম্ভবে সিদ্ধি শুনা একমনে। ৪৫। সমস্ত ভুবন ব্যাপী ব্ৰহ্ম সনাতন, যাৰ দ্বাৰা সৃষ্ট স্থিত হয় প্ৰাণীগণ ; স্বধৰ্ম্ম পালন কৰি ব্ৰহ্মৰ পূজনে, সিদ্ধি লাভ কৰে নৰে ই বিশ্বভুবনে। ৪৬। সদোষ হলেও নিজ ধৰ্ম্ম পাল্য হয়, পৰধৰ্ম্ম শ্ৰেয়ঃ পাৰ্থ, কদাচ নহয় আচৰিলে স্বভাবজ কৰ্ম্ম সৰ্ব্বদায়, পাপত নিমগ্ন নৰ কদাপি নহয়। ৪৭। চোৱা সখি, অগ্নি সদা ধূমাবৃত ৰয়, কৰ্ম্মমাজে তথা একো নিৰ্দোষ নহয়। স্বভাবজ কৰ্ম্ম যদি দোষযুক্ত হয়, তথাপিতো নহে ত্যাজ্য জানিবা নিশ্চয়। ৪৮। অনাসক্ত চিত্ত সদা, ইন্দ্ৰিয় বিজয়ী, অহঙ্কাৰশূন্য আৰু স্পৃহাহীন হই;</poem><noinclude>{{center|১০৫}}</noinclude> 8u82pfuocuyyojheo7evh6q3jvsc0zk 104 89567 243880 2026-03-30T11:06:12Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। কৰ্ম্মত সন্ন্যাসযোগ কৰি আচৰণ, “নৈস্কৰ্ম্ম পৰম সিদ্ধি” লভে যোগীজন । ৪৯ । সিদ্ধি লভি যোগী যথা ব্রহ্মপ্রাপ্ত হয়, সংক্ষেপতে জ্ঞা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243880 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা। কৰ্ম্মত সন্ন্যাসযোগ কৰি আচৰণ, “নৈস্কৰ্ম্ম পৰম সিদ্ধি” লভে যোগীজন । ৪৯ । সিদ্ধি লভি যোগী যথা ব্রহ্মপ্রাপ্ত হয়, সংক্ষেপতে জ্ঞাননিষ্ঠা শুনা ধনঞ্জয় ! 1° 1° সংযত, পৰম নিৰ্ম্মল চিত্ত, ইন্দ্রিয় শব্দস্পৰ্শ ৰূপাদিত সৰ্ব্বদা বিৰত ; নিজ নত বাস কৰে অত্যল্প ভোজন, সদায় সংযত ৰাখে কায়, বাক্য, মন । কাম, ক্রোধ, পৰিগ্ৰহ, দপ, অহঙ্কাৰ, মমতাদি ভাজি সদা থাকে নিৰ্বিকাৰ ; বিবেক বৈরাগ্যশালী, ধ্যানযোগীজন, ব্রহ্মভাবে সদা সখি, কৰে বিচৰণ। ৫১-৫৩। প্রসন্ন হৃদয় ব্রহ্মপ্রাপ্ত যোগীজন, ইষ্টানিষ্টে কভু নহে বিচলিত মন ; সৰ্ব্বভূতে সমদর্শী ব্রহ্মজ্ঞ সি জন, অনায়াসে লভে পৰাভক্তি মহাধন । 8 । সৰ্ব্বব্যাপী মই যি ভাৱত অৱস্থিত, ভক্তিবলে মোৰ তত্ত্ব জানয় নিশ্চিত স্বৰূপত মোক পাছে জানি ধনঞ্জয়, পৰম আনন্দৰূপে মোতে হয় লয় । ৫৫ । ১০৬<noinclude></noinclude> 9ykjule4j18uyjw16erdbmn1xmmsybu 243881 243880 2026-03-30T11:09:37Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243881 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|অষ্টাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কৰ্ম্মত সন্ন্যাসযোগ কৰি আচৰণ, “নৈস্কৰ্ম্ম্য পৰম সিদ্ধি” লভে যোগীজন। ৪৯। সিদ্ধি লভি যোগী যথা ব্ৰহ্মপ্ৰাপ্ত হয়, সংক্ষেপতে জ্ঞাননিষ্ঠা শুনা ধনঞ্জয়! ৫০ ৷ পৰম নিৰ্ম্মল চিত্ত, ইন্দ্ৰিয় সংযত, শব্দস্পৰ্শ ৰূপাদিত সৰ্ব্বদা বিৰত; নিৰ্জনত বাস কৰে অত্যল্প ভোজন, সদায় সংযত ৰাখে কায়, বাক্য, মন। কাম, ক্ৰোধ, পৰিগ্ৰহ, দৰ্প, অহঙ্কাৰ, মমতাদি ভাজি সদা থাকে নিৰ্ব্বিকাৰ; বিবেক বৈৰাগ্যশালী, ধ্যানযোগীজন, ব্ৰহ্মভাবে সদা সখি, কৰে বিচৰণ। ৫১-৫৩। প্ৰসন্ন হৃদয় ব্ৰহ্মপ্ৰাপ্ত যোগীজন, ইষ্টানিষ্টে কভু নহে বিচলিত মন; সৰ্ব্বভূতে সমদৰ্শী ব্ৰহ্মজ্ঞ সি জন, অনায়াসে লভে পৰাভক্তি মহাধন। ৫৪ । সৰ্ব্বব্যাপী মই যি ভাৱত অৱস্থিত, ভক্তিবলে মোৰ তত্ত্ব জানয় নিশ্চিত; স্বৰূপত মোক পাছে জানি ধনঞ্জয়, পৰম আনন্দৰূপে মোতে হয় লয়। ৫৫।</poem><noinclude>{{center|১০৬}}</noinclude> 7075etk9p7pbj4fms2jv0ovj8zdhgow 104 89568 243882 2026-03-30T11:10:06Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গাতা । অষ্টাদশ অধ্যায় নিষ্কাম ভাবত কৰ্ম্ম কৰি সৰ্ব্বক্ষণ, মৎপৰায়ণ সদা ব্ৰহ্মজ্ঞানীগণ ; মোৰ অনুগ্রহে সখি, লভি দিব্য জ্ঞান, অব্যয় পৰম পদ লভয় নির্ব্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243882 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গাতা । অষ্টাদশ অধ্যায় নিষ্কাম ভাবত কৰ্ম্ম কৰি সৰ্ব্বক্ষণ, মৎপৰায়ণ সদা ব্ৰহ্মজ্ঞানীগণ ; মোৰ অনুগ্রহে সখি, লভি দিব্য জ্ঞান, অব্যয় পৰম পদ লভয় নির্ব্বাণ । ৫৬ । সৰ্ব্বকৰ্ম্ম ফল মোতে কৰি সমৰ্পণ, / চিন্তাযোগে হোৱা নিত্য মৎপৰায়ণ। ৫৭। মোতে একচিত্ত হই মোকে কৰা ধ্যান- মোৰ অনুগ্রহে সৰ্ব্ববিঘ্নে পাবা ত্রাণ ; মদগর্ব্বে মোক যদি কৰা অৱহেলা, সংসাৰ সাগৰে মগ্ন হব তব ভেলা । ৫৮। অহঙ্কাৰ হেতু যুদ্ধে নিদিলেও মন, প্ৰকৃতিৰ বশে ভঙ্গ হব তব পণ। ৫৯ ৷ নকৰিলে স্বভাবজ কার্য্য মোহবশে, সংস্কাৰে কৰাব, বাধ্য কৰি অবশেষে। ৬০ | সৰ্ব্বভূতে বিৰাজিত পৰম ঈশ্বৰ, মায়াবলে নচুৱায় বিশ্ব চৰাচৰ ৷ ৬১ । সৰ্ব্বভাবে লোৱা সখি, তেওঁতে শৰণ, তেওঁৰে কৃপাত পাবা শান্তি মহাধন । ৬২ ৷ শুনালে। তোমাক অতি গুহা তত্ত্বচয়, বিবেচনা কৰি কৰা যিবা ইচ্ছা হয়। ৬৩<noinclude></noinclude> gkhirto1shxsweqlret0badh3jwcjcr 243883 243882 2026-03-30T11:13:13Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243883 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|অষ্টাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নিষ্কাম ভাবত কৰ্ম্ম কৰি সৰ্ব্বক্ষণ, মৎপৰায়ণ সদা ব্ৰহ্মজ্ঞানীগণ; মোৰ অনুগ্ৰহে সখি, লভি দিব্য জ্ঞান, অব্যয় পৰম পদ লভয় নিৰ্ব্বাণ। ৫৬। সৰ্ব্বকৰ্ম্ম ফল মোতে কৰি সমৰ্পণ, চিন্তাযোগে হোৱা নিত্য মৎপৰায়ণ। ৫৭। মোতে একচিত্ত হই মোকে কৰা ধ্যান, মোৰ অনুগ্ৰহে সৰ্ব্ববিঘ্নে পাবা ত্ৰাণ; মদগৰ্ব্বে মোক যদি কৰা অৱহেলা, সংসাৰ সাগৰে মগ্ন হব তব ভেলা। ৫৮। অহঙ্কাৰ হেতু যুদ্ধে নিদিলেও মন, প্ৰকৃতিৰ বশে ভঙ্গ হব তব পণ। ৫৯। নকৰিলে স্বভাবজ কাৰ্য্য মোহবশে, সংস্কাৰে কৰাব, বাধ্য কৰি অবশেষে। ৬০ ৷ সৰ্ব্বভূতে বিৰাজিত পৰম ঈশ্বৰ, মায়াবলে নচুৱায় বিশ্ব চৰাচৰ। ৬১। সৰ্ব্বভাবে লোৱা সখি, তেওঁতে শৰণ, তেওঁৰে কৃপাত পাবা শান্তি মহাধন। ৬২। শুনালোঁ তোমাক অতি গুহ্য তত্ত্বচয়, বিবেচনা কৰি কৰা যিবা ইচ্ছা হয়। ৬৩ ৷</poem><noinclude>{{center|১০৭}}</noinclude> q7jzmdmm5qz5kdpjdrl68nk31f9d2yp 104 89569 243884 2026-03-30T11:13:57Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা অতি প্রিয় ভক্ত মোৰ তুমি ধনঞ্জয়, সর্বাহ্যতম তত্ত্ব শুনা পুনায় । ৬৪ । মোতে মন দিয়া, মোকে কৰা নমস্কাৰ, মোকে ভক্তি কৰা মোকে ভজা বা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243884 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>অষ্টাদশ অধ্যায় শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা অতি প্রিয় ভক্ত মোৰ তুমি ধনঞ্জয়, সর্বাহ্যতম তত্ত্ব শুনা পুনায় । ৬৪ । মোতে মন দিয়া, মোকে কৰা নমস্কাৰ, মোকে ভক্তি কৰা মোকে ভজা বাৰম্বাৰ ; মোকে পূজা শ্রদ্ধাসহ মোকে কৰা সাব : মোকে পাবা, প্রিয় সখি, কৰে। অঙ্গীকাৰ ৬৫ । সব ধৰ্ম্ম ত্যজি মোতে লোৱাহি শৰণ, সকলো পাপৰ পৰা কৰিম তাৰণ । ৬৬ । সাধনা বিহীন যিবা ভক্তিতো বিমুখ মোকে হিংসা কৰি ফুৰে স্বভাবে দুৰ্ম্ম খ । শুনিবৰ অৰ্থে যাৰ অনিচ্ছা দেখিবা ই সবত গীতাতত্ত্ব বাক্ত নকৰিবা । ৬৭ । ভক্তবৃন্দমাজে যিয়ে গীতাতত্ত্ব গায়, পৰাভক্তি বলে মোক লভিব নিশ্চয় । ৬৮ । ভক্তমাজে গীতাতত্ত্ব যি জনে প্ৰচাৰে, প্রিয়তম হয় মোৰ সি জন সংসারে । ৬৯। তব মোৰ ই সংবাদ যি কৰে পঠন, জ্ঞান যজ্ঞে মোক সিটো কৰয় পূজন !৭০ । শ্রদ্ধাসহ শুনি নৰে গীতাতত্ত্ব কথা, শুভলোকে গতি লভে নহয় অন্যথা । ৭১ । ১০৮<noinclude></noinclude> khie0idtu4hfe8vz1zg8aik6929np2f 243885 243884 2026-03-30T11:17:41Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243885 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|অষ্টাদশ অধ্যায়|শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অতি প্ৰিয় ভক্ত মোৰ তুমি ধনঞ্জয়, সৰ্ব্বগুহ্যতম তত্ত্ব শুনা পুনৰায়। ৬৪। মোতে মন দিয়া, মোকে কৰা নমস্কাৰ, মোকে ভক্তি কৰা মোকে ভজা বাৰম্বাৰ; মোকে পূজা শ্ৰদ্ধাসহ মোকে কৰা সাৰ ; মোকে পাবা, প্ৰিয় সখি, কৰোঁ অঙ্গীকাৰ ৷ ৬৫। সৰ্ব্ব ধৰ্ম্ম ত্যজি মোতে লোৱাহি শৰণ, সকলো পাপৰ পৰা কৰিম তাৰণ। ৬৬। সাধনা বিহীন যিবা ভক্তিতো বিমুখ; মোকে হিংসা কৰি ফুৰে স্বভাবে দুৰ্ম্মূখ। শুনিবৰ অৰ্থে যাৰ অনিচ্ছা দেখিবা ; ই সবত গীতাতত্ত্ব ব্যক্ত নকৰিবা। ৬৭। ভক্তবৃন্দমাজে যিয়ে গীতাতত্ত্ব গায়, পৰাভক্তি বলে মোক লভিব নিশ্চয়। ৬৮। ভক্তমাজে গীতাতত্ত্ব যি জনে প্ৰচাৰে, প্ৰিয়তম হয় মোৰ সি জন সংসাৰে। ৬৯। তব মোৰ ই সংবাদ যি কৰে পঠন, জ্ঞান যজ্ঞে মোক সিটো কৰয় পূজন! ৭০। শ্ৰদ্ধাসহ শুনি নৰে গীতাতত্ত্ব কথা, শুভলোকে গতি লভে নহয় অন্যথা,। ৭১।</poem><noinclude>{{center|১০৮}}</noinclude> 9bidrghtpp6sc0thr8w35af0ruds481 104 89570 243886 2026-03-30T11:18:03Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । শুনিলা নে একচিত্তে তথ্য সমৃদয় ? অষ্টাদশ অধ্যায় হ'ল নে' অজ্ঞানমোহ নষ্ট ধনঞ্জয় ? ৭২ । অৰ্জ্জুনে কল, নষ্ট, কৃষ্ণ, মোহ মোৰ পালে। দিব্য জ্ঞান, সমূলে স..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243886 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>শ্রীমদ্ভগবদ্গীতা । শুনিলা নে একচিত্তে তথ্য সমৃদয় ? অষ্টাদশ অধ্যায় হ'ল নে' অজ্ঞানমোহ নষ্ট ধনঞ্জয় ? ৭২ । অৰ্জ্জুনে কল, নষ্ট, কৃষ্ণ, মোহ মোৰ পালে। দিব্য জ্ঞান, সমূলে সংশয় মোৰ হ'ল তিৰোধান ; তব অনুগ্রহে মোৰ স্থিৰ ধীৰ মন, অবশ্যে পালিম এবে তোমাৰ বচন। १৩। সঞ্জয়ে কলে, বাসুদেৱ অৰ্জ্জুনব, ই লোমহর্ষণ, অদ্ভুত সংবাদ মই কৰিলে। শ্রবণ ৭৪। ব্যাসৰ প্ৰসাদে গুহাতম তথ্যচয়, সাক্ষাৎ কৃষ্ণৰ পৰা শুনিলোঁ নিশ্চয়। ৭৫ । মহাৰাজ, কৃষ্ণাৰ্জ্জুন অদ্ভূত সংবাদ, স্মৰি পুনঃ পুনঃ মোৰ পৰম আহলাদ । ৭৬। হৰিৰ অদ্ভুতরূপ স্মৰি ঘনে ঘন আনন্দ সাগৰে ঘনে হওঁ নিমগন । ११। য'তে যোগেশ্বৰ হৰি, য'তে ধনঞ্জয়, ত'তে শ্রী, বিজয়, নীতি—আনন্দ নিশ্চয়। ৭৮। ইতি মোক্ষযোগ ওঁ শান্তিঃ শান্তিঃ শাস্তি । ১০৯<noinclude></noinclude> afru6ydd5xu3d12x2qj42fojnsf5ry6 243888 243886 2026-03-30T11:23:19Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||শ্ৰীমদ্ভগবদ্গীতা।|অষ্টাদশ অধ্যায়}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>শুনিলা নে একচিত্তে তথ্য সমূদয়? হ’ল নে’ অজ্ঞানমোহ নষ্ট ধনঞ্জয়? ৭২। {{Overfloat left|অৰ্জ্জুনে কলে,}} নষ্ট, কৃষ্ণ, মোহ মোৰ পালোঁ দিব্য জ্ঞান, সমূলে সংশয় মোৰ হ’ল তিৰোধান; তব অনুগ্ৰহে মোৰ স্থিৰ ধীৰ মন, অবশ্যে পালিম এবে তোমাৰ বচন। ৭৩। {{Overfloat left|সঞ্জয়ে কলে,}} বাসুদেৱ অৰ্জ্জুনৰ, ই লোমহৰ্ষণ, অদ্ভুত সংবাদ মই কৰিলোঁ শ্ৰবণ ৭৪। ব্যাসৰ প্ৰসাদে গুহ্যতম তথ্যচয়, সাক্ষাৎ কৃষ্ণৰ পৰা শুনিলোঁ নিশ্চয়। ৭৫। মহাৰাজ, কৃষ্ণাৰ্জ্জুন অদ্ভূত সংবাদ, স্মৰি পুনঃ পুনঃ মোৰ পৰম আহলাদ। ৭৬। হৰিৰ অদ্ভুতৰূপ স্মৰি ঘনে ঘন আনন্দ সাগৰে ঘনে হওঁ নিমগন। ৭৭ । য’তে যোগেশ্বৰ হৰি, য’তে ধনঞ্জয়, ত’তে শ্ৰী, বিজয়, নীতি—আনন্দ নিশ্চয়। ৭৮।</poem> {{center|<poem>ইতি মোক্ষযোগ ওঁ শান্তিঃ শান্তিঃ শান্তি।</poem>}}<noinclude>{{center|১০৯}}</noinclude> 9uwfbcbdaaec0cfxqy0dlrrll46m3st 104 89571 243889 2026-03-30T11:23:52Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস । গীত। সমগ্ৰ জগতৰ এটি অমূল্য ৰত্ন । দার্শনিকভাৱে বিশ্ববিজয়ী, ভক্তিৰ হিচাবে প্রাণোন্মাদকাৰী, ভগবদ্‌মুখ- নিঃসৃত এই অতুল্য বাণীয়ে সমক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243889 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস । গীত। সমগ্ৰ জগতৰ এটি অমূল্য ৰত্ন । দার্শনিকভাৱে বিশ্ববিজয়ী, ভক্তিৰ হিচাবে প্রাণোন্মাদকাৰী, ভগবদ্‌মুখ- নিঃসৃত এই অতুল্য বাণীয়ে সমক্ষেত্ৰত কিংকৰ্ত্তব্যবিমূঢ় অৰ্জ্জুনক কৰ্ত্তব্যনিষ্ঠ কৰিছিল, এই কথা সাধাৰণভাৱে জানো ; কিন্তু এই বিশ্ববিমোহন জীৱনৰ কি যে ভিতৰুৱা আমি সকলোৱে সঙ্গীতৰ লগত আমাৰ মানৱ সম্বন্ধ আছে, কি ভাব অনুসৰি মানুহে গীতাৰ উপদেশ নিজৰ জীৱন ধমনীত স্পন্দিত কৰিব পাৰে, কি ভাব অবলম্বন কৰি যি ধাৰ মালা শ্রীকৃষ্ণে উপনিষদকুঞ্জৰ অতি মনোহৰ জক্ মক্‌ কৰে নানা বৰণৰ ফুলেৰে তেওঁৰ প্রেমসূতাত গাথি প্রিয় শিষ্য অৰ্জ্জুনৰ গলভ পিন্ধাইছিল, সেই মালাধাৰেৰে আমাৰ আত্মাসুন্দৰীৰ বুকু সুশোভিত কৰি প্ৰেমৰ ৰহন ঢালি আমাৰ জীৱন তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্যত উজলাব পাৰোঁ, কি উপায়ে গীভাত অসামঞ্জস্ত নেদেখি সকলো উপদেশ “একসূত্রে গাঁথা<noinclude></noinclude> f90hcz7tfd6t2s6sip3uf0tp63xlyh4 243891 243889 2026-03-30T11:28:07Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস।}}}} {{Rule|3em}} {{gap}}গীতা সমগ্ৰ জগতৰ এটি অমূল্য ৰত্ন। দাৰ্শনিকভাৱে বিশ্ববিজয়ী, ভক্তিৰ হিচাবে প্ৰাণোন্মাদকাৰী, ভগবদ্‌মুখ- নিঃসৃত এই অতুল্য বাণীয়ে সমৰক্ষেত্ৰত কিংকৰ্ত্তব্যবিমূঢ় অৰ্জ্জুনক কৰ্ত্তব্যনিষ্ঠ কৰিছিল,এই কথা সাধাৰণভাৱে আমি সকলোৱে জানো; কিন্তু এই বিশ্ববিমোহন সঙ্গীতৰ লগত আমাৰ মানৱ জীৱনৰ কি যে ভিতৰুৱা সম্বন্ধ আছে, কি ভাব অনুসৰি মানুহে গীতাৰ উপদেশ নিজৰ জীৱন ধমনীত স্পন্দিত কৰিব পাৰে, কি ভাব অবলম্বন কৰি যি ধাৰ মালা শ্ৰীকৃষ্ণে উপনিষদকুঞ্জৰ অতি মনোহৰ জক্ মক্‌ কৰে নানা বৰণৰ ফুলেৰে তেওঁৰ প্ৰেমসূতাত গাথি প্ৰিয় শিষ্য অৰ্জ্জুনৰ গলত পিন্ধাইছিল, সেই মালাধাৰেৰে আমাৰ আত্মাসুন্দৰীৰ বুকু সুশোভিত কৰি প্ৰেমৰ ৰহন ঢালি আমাৰ জীৱন তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্যত উজলাব পাৰোঁ, কি উপায়ে গীতাত অসামঞ্জস্য নেদেখি সকলো উপদেশ “একসূত্ৰে গাঁথা<noinclude>{{center|১১০}}</noinclude> s2mevpfeqszrsatpcvr6o0mmgyhu9lk 104 89572 243892 2026-03-30T11:28:38Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস । থাকে মণি যি প্ৰকাৰ” এই ভাবে উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ, সেই বিষয়ে আমি প্রায় অনভিজ্ঞ । সাধারণতঃ দুইবিধ মানুহে গীতা দুইভাবে দেখে। এটা সাধাৰণ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243892 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস । থাকে মণি যি প্ৰকাৰ” এই ভাবে উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ, সেই বিষয়ে আমি প্রায় অনভিজ্ঞ । সাধারণতঃ দুইবিধ মানুহে গীতা দুইভাবে দেখে। এটা সাধাৰণ ভাৱ, অন্যটো ৰূপকভার। অধিকাংশ মানুহে গীতা সাধাৰণ ভারতে লয় আৰু তেওঁলোকৰ মতে কৰ্ম্মযোগে আৰু ভক্তিযোগেই গীতাৰ মূলমন্ত্র - এই মূলমন্ত্র - এই কৰ্ম্মযোগ আৰু ভক্তিযোগৰ অৰ্থ, ঈশ্বৰত ভক্তি স্থাপন কৰি সংসাৰত যথা- বিধি কৰ্ম্ম আচৰণ কৰি থাকা । তেওঁবিলাকে সাধনাৰ ভাৱ আশ্রয় কৰি গীতাৰ তাৎপৰ্য্য বুজিবৰ চেষ্টা নকৰে । একদল মানুহ আছে—এওঁবিলাকৰ সংখ্যা অবশ্যে কম—যিবিলাকে সমগ্র গীতা রূপকভারে লব খোজে । তেওঁলোকে কয় যে গীতা ৰূপক--- ৰূপক অলঙ্কাৰৰ ভিতৰেদি সাধনাৰ আধ্যাত্মিক তত্ত্ব বর্ণিত হৈছে মাত্ৰ ; কৃষ্ণাৰ্জ্জুন দুৰ্য্যোধন, ধৃতৰাষ্ট্ৰ প্রভৃতি সকলো ৰূপক ; বোধ হয় কুক ক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধও সমূলি ৰূপক । তেওঁবিলাকে গীতাৰ সাধাৰণ অৰ্থটো একেবাৰে বাদ দিব আশ্ৰয়ত তেওঁলোকে গীতা খোজে—প্ৰাণায়াম প্ৰভৃতিৰ সেইভাবে বুজাব খোজে । এই দুই দলৰে৷ পুনৰায় বহু শাখা প্রশাখা আছে – সেই - বিলাকৰো আকৌ ভিন্নমত । ১১১<noinclude></noinclude> gddocxobv1c51u8k9vw4kqabjsx4z0l 243893 243892 2026-03-30T11:32:50Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস।|}}</noinclude>থাকে মণি যি প্ৰকাৰ” এই ভাবে উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ, সেই বিষয়ে আমি প্ৰায় অনভিজ্ঞ।<br/> {{gap}}সাধাৰণতঃ দুইবিধ মানুহে গীতা দুইভাবে দেখে। এটা সাধাৰণ ভাৱ, অন্যটো ৰূপকভাৱ। অধিকাংশ মানুহে গীতা সাধাৰণ ভাৱতে লয় আৰু তেওঁলোকৰ মতে কৰ্ম্মযোগে আৰু ভক্তিযোগেই গীতাৰ মূলমন্ত্ৰ — এই কৰ্ম্মযোগ আৰু ভক্তিযোগৰ অৰ্থ, ঈশ্বৰত ভক্তি স্থাপন কৰি সংসাৰত যথা- বিধি কৰ্ম্ম আচৰণ কৰি থাকা। তেওঁবিলাকে সাধনাৰ ভাৱ আশ্ৰয় কৰি গীতাৰ তাৎপৰ্য্য বুজিবৰ চেষ্টা নকৰে। একদল মানুহ আছে—এওঁবিলাকৰ সংখ্যা অবশ্যে কম—যিবিলাকে সমগ্ৰ গীতা ৰূপকভাৱে লব খোজে। তেওঁলোকে কয় যে গীতা ৰূপক— ৰূপক অলঙ্কাৰৰ ভিতৰেদি সাধনাৰ আধ্যাত্মিক তত্ত্ব বৰ্ণিত হৈছে মাত্ৰ; কৃষ্ণাৰ্জ্জুন দুৰ্য্যোধন, ধৃতৰাষ্ট্ৰ প্ৰভৃতি সকলো ৰূপক; বোধ হয় কুৰু ক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধও সমূলি ৰূপক। তেওঁবিলাকে গীতাৰ সাধাৰণ অৰ্থটো একেবাৰে বাদ দিব খোজে—প্ৰাণায়াম প্ৰভৃতিৰ আশ্ৰয়ত তেওঁলোকে গীতা সেইভাবে বুজাব খোজে। এই দুই দলৰো পুনৰায় বহু শাখা প্ৰশাখা আছে—সেই বিলাকৰো আকৌ ভিন্নমত।<noinclude>{{center|১১১}}</noinclude> 2qwnuear62jdumxpylxakw7azp9e43m 104 89573 243895 2026-03-30T11:33:34Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস । আৰু পৰমাত্মাৰ ভিতৰত কেবল এয়ে সম্বন্ধ নহয় । পৰমাত্মা জীবাত্মাৰ ভিতৰেদি সদায় প্রকটিত হব ধৰিছে । পৰমাত্মা- চৈতন্য জীৱচৈতন্যৰ মাজত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243895 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস । আৰু পৰমাত্মাৰ ভিতৰত কেবল এয়ে সম্বন্ধ নহয় । পৰমাত্মা জীবাত্মাৰ ভিতৰেদি সদায় প্রকটিত হব ধৰিছে । পৰমাত্মা- চৈতন্য জীৱচৈতন্যৰ মাজত সদায় প্রকাশিত হব ধৰিছে । জীৱচৈতন্য সেই পৰমাত্মচৈতন্যেৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ প্রতিনিয়ত বিশ্বত ফৰিত হৈছে । . . কাৰণ বিশ্ব সন্বন্ধে · ভগবানব এটি অভিপ্রায় আছে ৷ সেইটো হৈছে জীৱচৈতন্যৰ ভিতৰে দি পৰমাত্মচৈতন্য ক্রমস্ফুৰণ । মানৱ সম্বন্ধে এই অভিপ্ৰায় হৈছে মানবৰ ক্রমবিকাশ । গীতাৰ মৰ্ম্ম এই, নানা জন্মৰ ভিতৰে দি মানবাত্মাৰ ক্ৰমবিকাশ হলে মানুহে মানব ক্রমবিকাশৰ সর্ব্বোচ্চ সোপানত খোজ দিয়ে; জন্ম জন্মান্তৰৰ নানাৰূপ কৰ্ম্মফল ভোগ কৰি গুণ অৰ্জনৰ ফলত এই ক্রমবিকাশ হয় আৰু সাধনাৰ বলত মানুহে অতি সোনকালে নিজৰ ক্রমবিকাশ সাধিব পাৰে । নানা অভিজ্ঞতাৰ ভিতৰে দি গৈ মানুহে অবশেষত শিকে যে যদিও সি তাৰ প্ৰাণ ধাৰণৰ নিমিত্তে সাংসাৰিক ভোগ্যবস্তু সংগ্ৰহ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে, তথাপি প্রকৃত আত্মজীৱনত সেইবিলাকৰ মূল্য অতি কম । তেতিয়া মানুহে ধীৰভাবে জীৱনৰ ঘটনাবলি পর্য্যালোচনা কৰিব ধৰে আৰু সাধনাৰ পথ আশ্রয় কৰে । সাধনা মানে ১১৩<noinclude></noinclude> j6hilu1yuzfctc8j7wpsejd603ofkzm 104 89574 243896 2026-03-30T11:34:57Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গীতাৰ অধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস ; অভ্যাস নিৰুদ্ধ চিত্তে য'ত সুখ পায় ; আত্মাৰে আত্মাই য'ত আত্মাত ৰময় ৷ অবর্ণ, অচিন্ত্য শান্তি আছে যি পদত ; বুদ্ধিগ্রাহ্য অতীন্দ্রিয় সুখ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243896 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>গীতাৰ অধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস ; অভ্যাস নিৰুদ্ধ চিত্তে য'ত সুখ পায় ; আত্মাৰে আত্মাই য'ত আত্মাত ৰময় ৷ অবর্ণ, অচিন্ত্য শান্তি আছে যি পদত ; বুদ্ধিগ্রাহ্য অতীন্দ্রিয় সুখ সদা য'ত । যি লাভত সহ্য হয় নিদারুণ দুখ ; যি পদ লভিলে নৰে ত্যজে অন্য সুখ ; সেয়ে পার্থ, যোগ নামে পৰিচিত হয়, সাধন কৰিবা সুখে সুদৃঢ় হৃদয় । সংকল্প উদ্ভূত সৰ্ব্ব কৰ্ম্ম পৰিহৰি, মনেৰে ইন্দ্ৰিয়চয় নিয়মন কৰি ; ধৈৰ্য্য সহকাৰে ধাৰণাত ধৰি মন চিন্তা পৰিহৰি কৰা আত্মাতে ৰমণ । ৬ষ্ঠ অধ্যায়, ১৯-২৫ আত্মচৈতন্যৰ উপৰৰ ভূমি বিশ্বচৈতন্য । এই চৈতন্য ভূমিত মানবাত্মাই বিশ্বাত্মাৰ লগত একাত্মতা অনুভব কৰে । সেই গুনেই এই চৈতন্যস্তৰক পৰমাত্মচৈতন্য বা বিশ্বচৈতন্য ৰোলে । মানুহে তেতিয়া প্ৰাণে প্রাণে উপলব্ধি কৰে যে জীৱন এক আৰু জীৱনৰ মৰ্ম্মস্পর্শী ভিতৰুৱা সঙ্গীত হৈছে শান্তি-প্রেম-একত্ব । তেওঁ<noinclude></noinclude> 8un2r2zk3c4pi581dygyqp182mkyb8k 243899 243896 2026-03-30T11:39:14Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243899 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||গীতাৰ অধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস;|}}</noinclude>{{Block center|<poem>অভ্যাস নিৰুদ্ধ চিত্তে য’ত সুখ পায়; আত্মাৰে আত্মাই য’ত আত্মাত ৰময়। অবৰ্ণ্য, অচিন্ত্য শান্তি আছে যি পদত; বুদ্ধিগ্ৰাহ্য অতীন্দ্ৰিয় সুখ সদা য’ত। যি লাভত সহ্য হয় নিদাৰুণ দুখ; যি পদ লভিলে নৰে ত্যজে অন্য সুখ; সেয়ে পাৰ্থ, যোগ নামে পৰিচিত হয়, সাধন কৰিবা সুখে সুদৃঢ় হৃদয়। সংকল্প উদ্ভূত সৰ্ব্ব কৰ্ম্ম পৰিহৰি, মনেৰে ইন্দ্ৰিয়চয় নিয়মন কৰি; ধৈৰ্য্য সহকাৰে ধাৰণাত ধৰি মন চিন্তা পৰিহৰি কৰা আত্মাতে ৰমণ।</poem>}} {{Float right|৬ষ্ঠ অধ্যায়, ১৯-২৫}} {{gap}}আত্মচৈতন্যৰ উপৰৰ ভূমি বিশ্বচৈতন্য। এই চৈতন্য ভূমিত মানবাত্মাই বিশ্বাত্মাৰ লগত একাত্মতা অনুভব কৰে। সেই গুনেই এই চৈতন্যস্তৰক পৰমাত্মচৈতন্য বা বিশ্বচৈতন্য বোলে। মানুহে তেতিয়া প্ৰাণে প্ৰাণে উপলব্ধি কৰে যে জীৱন এক আৰু জীৱনৰ মৰ্ম্মস্পৰ্শী ভিতৰুৱা সঙ্গীত হৈছে শান্তি-প্ৰেম-একত্ব। তেওঁ<noinclude>{{center|১১৭}}</noinclude> r3du422vubprtr0q47ljxt2v7zemil8 104 89575 243900 2026-03-30T11:40:11Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস। ডাঙৰ আধ্যাত্মিক তথ্যৰ আভাস পাওঁ ৷ মানুহৰ প্ৰকৃত ধৰ্ম্ম পিপাস৷ জাগ্রত হলে মানুহে বুজিব পাৰে যে সংসাৰ অনিত্য— মায়াময় ছায়াময় সকলো..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243900 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস। ডাঙৰ আধ্যাত্মিক তথ্যৰ আভাস পাওঁ ৷ মানুহৰ প্ৰকৃত ধৰ্ম্ম পিপাস৷ জাগ্রত হলে মানুহে বুজিব পাৰে যে সংসাৰ অনিত্য— মায়াময় ছায়াময় সকলো মাথোন । তেতিয়া তেওঁ মনত সাংসাৰিক কাৰ্য্য কৰিবৰ নিমিত্তে একেবাৰে প্রবৃত্তি নোহোৱা হয় ৷ তেওঁৰ এনে লাগে তেওঁৰ যেন সমস্ত কৰ্ম্ম পৰিত্যাগ কৰি বাহ্যিক ভাবে নিবৃত্তি মার্গ অবলম্বন কৰি সন্ন্যাস আশ্ৰমলৈ যাবগৈ । সকলোতে তেওঁৰ অতৃপ্তি জন্মে ; তেওঁৰ অন্তৰে কিবা এটা বিচাৰে যিটো বিচাৰি তেওঁ আৰু একোতে তৃপ্তি লাভ কৰিব নোৱাৰে । আকুল পিয়াহে তেওঁক যেন চাৰিওফালে টানি নিব খোজে । আমি আগেয়ে যি মনঃচৈতন্যৰ কথা কৈছোঁ সেই ভূমিত শিষ্যই এই বিলাক অনুভব কৰে ; পাছত সাধনাৰ ফলত তেওঁ বুজিব পাৰে যে তেওঁৰ শান্তি তেওঁৰ বাহ্যিক জীৱনৰ ঘটনাৰ উপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে—বাহিৰত সাংসাৰিক জীৱন যাত্ৰাৰ যুজ কৰিও তেওঁ অন্তৰত সেই পৰম সত্ত্বাৰ স্পর্শানুভব কৰি নিতে কৃতকৃত্য হৈ থাকিব পাৰে । প্রথমে সাধকে সাংসাৰিক জীৱন যাত্ৰাৰ হেন্দোলদোপ দেখি সংসাৰ ক্ষেত্ৰৰ বিভীষিকাময় স্বার্থপূর্ণ যুদ্ধত প্রবেশ<noinclude></noinclude> tcpgtknmps3kkhb9h3dte3xqgudwf5c 104 89576 243901 2026-03-30T11:40:30Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ অভ্যাস । কৰিবৰ ইচ্ছা নকৰে। কিন্তু যেতিয়া তেওঁৰ বিশ্বচৈত্যহ্য অনুভূত হয় আৰু তেওঁ যেতিয়া আত্মচৈতন্যলৈ নামি আহি বুজিব পাৰে যে সমস্তই ভগব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243901 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ অভ্যাস । কৰিবৰ ইচ্ছা নকৰে। কিন্তু যেতিয়া তেওঁৰ বিশ্বচৈত্যহ্য অনুভূত হয় আৰু তেওঁ যেতিয়া আত্মচৈতন্যলৈ নামি আহি বুজিব পাৰে যে সমস্তই ভগবদ, ইচ্ছাত পৰিচালিত তেতিয়া তেওঁ সাংসাৰিক জীৱন যুদ্ধত সন্তোষমনে প্রবেশ কৰে আৰু সমস্ত বিপদ আপদ মূৰ পাতি লৈয়ো যিটো কৰ্ত্তব্য বুলি বুজে তাকে কৰিবৰ চেষ্টা কৰে । ইয়াতে কেরে নেভাবিব যে আমি সন্ন্যাস জীৱন অপ্রয়োজনীয় বুলি কব খুজিছোঁ; বিশ্ব; সন্যাস আশ্রমত এই কথা নাখাটে বুলি কোৱাও আমাৰ উদ্দেশ্য নহয় । আমাৰ আচলতে কবলগীয়া কথা হৈছে-- সাধক জীৱনত ( সেই সাধক গৃহী কিম্বা সন্যাসী যি কি নহওক ) বিভিন্ন অৱস্থাত বিভিন্ন ভাব হয় আৰু এই ভাব বিলাকৰ নিমিত্তে সাধকে বিশ্ব-সংসাৰ আৰু নিজ জীৱনৰ অভিব্যক্তি নানা সময়ত নানা দৃষ্টিৰে চাবৰ বাধ্য হয়. যদিও সেই দৃষ্টিবিলাক দৃশ্যতঃ বিৰূদ্ধ ভাবাপন্ন যেন দেখুৱায় । সাধকৰ উপৰোক্ত ভাব দুটাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়ে অর্থাৎ সেই দুটা ভাবব লগন মিলাবলৈ গীতাৰ আদিতে আমি পাওঁ । “নুযুজে৷ হে কৃষ্ণ মই ” বুলি সকাতৰে, মৌনী হল গুড়াকেশ অতি দুখভৰে ২য়--৯<noinclude></noinclude> io04axfpncz3lgg5nu7vbwkh3k64rzn 104 89577 243902 2026-03-30T11:41:04Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গীতাৰ আধ্যাত্মিক অর্থব আভাস । আৰু শেষত দেখো, নষ্ট, কৃষ্ণ, মোহ মোৰ পালে। দিব্যজ্ঞান, সমূলে সংশয় মোৰ হ'ল তিৰোধান ; তব অনুগ্রহে মম স্থিৰ ধীৰ মন, অবশ্যে পালিম এবে তোমাৰ বচ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 243902 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>গীতাৰ আধ্যাত্মিক অর্থব আভাস । আৰু শেষত দেখো, নষ্ট, কৃষ্ণ, মোহ মোৰ পালে। দিব্যজ্ঞান, সমূলে সংশয় মোৰ হ'ল তিৰোধান ; তব অনুগ্রহে মম স্থিৰ ধীৰ মন, অবশ্যে পালিম এবে তোমাৰ বচন । ১৮শ--৭৩ । গীতা, মাজতে খুব চৰা আৰু দুয়ো কাষে লাহে লাহে ঢালুৱা হৈ যোৱ৷ পৰ্ব্বত মালাৰ নিচিনা । মাজৰ কেই আধ্যয়ত ভাববিলাক খুব ওখ আদিতে আৰু শেষত তেনেকুৱা নহয়। ইয়াৰ এটি কারণ আছে । সাধকৰ হিচাবত গীতা তিনি ভাগত বিভক্ত । প্রথম ছয় অধ্যায়ত ভগবানে আত্মচৈতন্যৰ বিষয়ে উপদেশ দিছে- অভ্যাস যোগৰ দ্বাৰা আত্মচৈতন্য লাভ কৰিব লাগে, সাধনৰ দ্বাৰা প্রকৃত মইত্ব উপলদ্ধি কৰিব লগে। স্থিরভাবে পঢ়ি চালে এই ছয় আধ্যায়ত এই ভাবটোৰ বিষয়ে বিশেষ জোৰ, দিয়া বুলি বুজিব পাৰি । তাৰ পাছৰ ছয় অধ্যায়ত বিশ্বচৈতন্য উপ- লব্ধিৰ বিষয়ে উপদেশ আৰু ভগবানৰ লগত একাত্মতা লাভ কৰি ভিতৰুৱা ভক্তিভাব স্থাপনৰ নিৰ্দেশ । শেষৰ ছয় অধ্যায়ত আভ্যন্তৰিক আৰু বাহ্যিক জীৱনৰ, এটাৰ ১২২<noinclude></noinclude> 5yhec4loy9wdj77pxqzbuv3gkskz2y5 243903 243902 2026-03-30T11:44:17Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 243903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||গীতাৰ আধ্যাত্মিক অৰ্থৰ আভাস।|}}</noinclude>আৰু শেষত দেখোঁ, {{Block center|<poem>নষ্ট, কৃষ্ণ, মোহ মোৰ পালোঁ দিব্যজ্ঞান, সমূলে সংশয় মোৰ হ’ল তিৰোধান; তব অনুগ্ৰহে মম স্থিৰ ধীৰ মন, অবশ্যে পালিম এবে তোমাৰ বচন। ১৮শ--৭৩।</poem>}} {{gap}}•{{gap}}{{gap}}•{{gap}}{{gap}}•<br/> {{gap}}গীতা, মাজতে খুব চৰা আৰু দুয়ো কাষে লাহে লাহে ঢালুৱা হৈ যোৱ৷ পৰ্ব্বত মালাৰ নিচিনা। মাজৰ কেই আধ্যয়ত ভাববিলাক খুব ওখ আদিতে আৰু শেষত তেনেকুৱা নহয়। ইয়াৰ এটি কাৰণ আছে। সাধকৰ হিচাবত গীতা তিনি ভাগত বিভক্ত। প্ৰথম ছয় অধ্যায়ত ভগবানে আত্মচৈতন্যৰ বিষয়ে উপদেশ দিছে- অভ্যাস যোগৰ দ্বাৰা আত্মচৈতন্য লাভ কৰিব লাগে, সাধনৰ দ্বাৰা প্ৰকৃত মইত্ব উপলদ্ধি কৰিব লগে। স্থিৰভাবে পঢ়ি চালে এই ছয় আধ্যায়ত এই ভাবটোৰ বিষয়ে বিশেষ জোৰ দিয়া বুলি বুজিব পাৰি। তাৰ পাছৰ ছয় অধ্যায়ত বিশ্বচৈতন্য উপ- লব্ধিৰ বিষয়ে উপদেশ আৰু ভগবানৰ লগত একাত্মতা লাভ কৰি ভিতৰুৱা ভক্তিভাব স্থাপনৰ নিৰ্দেশ। শেষৰ ছয় অধ্যায়ত আভ্যন্তৰিক আৰু বাহ্যিক জীৱনৰ, এটাৰ<noinclude>{{center|১২২}}</noinclude> 11goa4gjo1z6k6jbxlpm4gd4nmw7jkd