ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.46.0-wmf.23 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 81547 247670 240282 2026-04-13T12:09:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247670 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮|বুকাৰ ৱাচিংটন ।|}}</noinclude> উঠে। দাঁত সৰাবলৈ যিমান কষ্ট, এই ছোলা পিন্ধাৰ কষ্টও তাতকৈ বেচি হলেও কম নহয়। ৰেষ্ট ভাৰ্জিনিয়াৰ গোলামপটীত থাকোঁতে, এবিধ খহটা কাপোৰৰ ছোলা আমাক পিন্ধিবলৈ দিয়া হৈছিল। নতুনতে এই ছোলাবোৰত অলেখ কাঁইট থাকে। ছালত সেই কাঁইটবোৰে বৰকৈ বিন্ধে। মোৰ গাৰ ছাল আনতকৈ কোমল আছিল, গতিকে সেই ছোলা পিন্ধি মই বৰ দুখ পাইছিলোঁ। কিন্তু কি কৰিম? সেই ছোলা নিপিন্ধি- লেই নহয়। {{gap}}এবাৰ মোৰ ককাইদেউজনে মোৰ দুখ দেখিব নোৱাৰি মোৰ ছোলাটো তেওঁ ৩০।৩২ দিনমান পিন্ধি কাঁইটবোৰ ভোটা কৰি মোক পিন্ধিবলৈ দিছিল। ভালেমান দিনলৈকে, গোলামী-যুগত সেই ছোলাই মোৰ একমাত্ৰ পৌঁছাক আছিল। {{Gap}}মোৰ দুৰাৱস্থাৰ কাহিনী শুনি আপোনালোকে ভাবিব পাৰে যে, দক্ষিণ অঞ্চলৰ গোলাম বিলাকে তেওঁলোকৰ গৰাকীসকলক পেটে পেটে বৰ বেয়া পাইছিল! আচল কথা ক'বলৈ গলে, আমি তেনে অসৎ ভাব কেতিয়াও মনত ঠাই দিয়া নাছিলোঁ। আমি জানিছিলোঁ যে, আমাক চিৰকাল গোলাম কৰি ৰাখিবৰ নিমিত্তেই তেওঁলোকে উত্তৰ অঞ্চলৰ মানুহবিলাকৰ লগত যুঁজিছিল। আমাৰ গৰাকী সকল যুঁজত জিকিলে যে, আমি চিৰকাল গোলাম হৈ থাকিব লাগিব, সেই কথাও বেচকৈ জানিছিলোঁ। তথাপিও আমি আমাৰ গৰাকীসকলৰ প্ৰতি কেতিয়াও শত্ৰুতা ভাব পোষণ কৰা নাছিলোঁ। বৰঞ্চ, সকলো সময়তে তেওঁলোকৰ সুখত সুখী হৈয়ে আছিলোঁ। {{Gap}}যুঁজত আমাৰ গৰাকীৰ এজন ডেকা পুতেক মৰা পৰে আৰু দুজন আহত হয়। এই ঘটনাত আমাৰ গৰাকীৰ পৰিয়ালে যিমান বেজাৰ পাইছিল, গোলামপটীৰ মানুহে তাতকৈ কম বেজাৰ পোৱা নাছিল।<noinclude></noinclude> 5y31m8uq9yvzddxksvcpaflf7xmb41g 247671 247670 2026-04-13T12:09:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247671 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮|বুকাৰ ৱাচিংটন ।|}}</noinclude> উঠে। দাঁত সৰাবলৈ যিমান কষ্ট, এই ছোলা পিন্ধাৰ কষ্টও তাতকৈ বেচি হলেও কম নহয়। ৱেষ্ট ভাৰ্জিনিয়াৰ গোলামপটীত থাকোঁতে, এবিধ খহটা কাপোৰৰ ছোলা আমাক পিন্ধিবলৈ দিয়া হৈছিল। নতুনতে এই ছোলাবোৰত অলেখ কাঁইট থাকে। ছালত সেই কাঁইটবোৰে বৰকৈ বিন্ধে। মোৰ গাৰ ছাল আনতকৈ কোমল আছিল, গতিকে সেই ছোলা পিন্ধি মই বৰ দুখ পাইছিলোঁ। কিন্তু কি কৰিম? সেই ছোলা নিপিন্ধি- লেই নহয়। {{gap}}এবাৰ মোৰ ককাইদেউজনে মোৰ দুখ দেখিব নোৱাৰি মোৰ ছোলাটো তেওঁ ৩০।৩২ দিনমান পিন্ধি কাঁইটবোৰ ভোটা কৰি মোক পিন্ধিবলৈ দিছিল। ভালেমান দিনলৈকে, গোলামী-যুগত সেই ছোলাই মোৰ একমাত্ৰ পৌঁছাক আছিল। {{Gap}}মোৰ দুৰাৱস্থাৰ কাহিনী শুনি আপোনালোকে ভাবিব পাৰে যে, দক্ষিণ অঞ্চলৰ গোলাম বিলাকে তেওঁলোকৰ গৰাকীসকলক পেটে পেটে বৰ বেয়া পাইছিল! আচল কথা ক'বলৈ গলে, আমি তেনে অসৎ ভাব কেতিয়াও মনত ঠাই দিয়া নাছিলোঁ। আমি জানিছিলোঁ যে, আমাক চিৰকাল গোলাম কৰি ৰাখিবৰ নিমিত্তেই তেওঁলোকে উত্তৰ অঞ্চলৰ মানুহবিলাকৰ লগত যুঁজিছিল। আমাৰ গৰাকী সকল যুঁজত জিকিলে যে, আমি চিৰকাল গোলাম হৈ থাকিব লাগিব, সেই কথাও বেচকৈ জানিছিলোঁ। তথাপিও আমি আমাৰ গৰাকীসকলৰ প্ৰতি কেতিয়াও শত্ৰুতা ভাব পোষণ কৰা নাছিলোঁ। বৰঞ্চ, সকলো সময়তে তেওঁলোকৰ সুখত সুখী হৈয়ে আছিলোঁ। {{Gap}}যুঁজত আমাৰ গৰাকীৰ এজন ডেকা পুতেক মৰা পৰে আৰু দুজন আহত হয়। এই ঘটনাত আমাৰ গৰাকীৰ পৰিয়ালে যিমান বেজাৰ পাইছিল, গোলামপটীৰ মানুহে তাতকৈ কম বেজাৰ পোৱা নাছিল।<noinclude></noinclude> i5jh4y9nhy6dyr7rkvrh6fpv7pkzcxd 104 81566 247677 240445 2026-04-13T13:17:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247677 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দ্বিতীয় অধ্যায় । |২৭}}</noinclude> ধৰা পৰে। সেই কাৰণেই নিগ্ৰ' সদায় অগ্নিপৰীক্ষাৰ নিমিত্তে সাজু থাকিবলৈ বাধ্য। নিগ্ৰ'ৰ কাম উচ্চ দৰৰ নহলে সংসাৰৰ মাজত কাৰো মনোনীত নহয়। নিগ্ৰ'ৰ নিমিত্তে এয়ে কি কম সুযোগ? কিন্তু বগা- মানুহৰ সকলো কামতে 'সাত খুন মাফ'! {{gap}}মই নিগ্ৰ' হৈয়েই থাকিব খোজো। দুখৰ সংসাৰেই মোৰ পঢ়াশালি হওক—জগতৰ কঠোৰ সাধনাই মোৰ জীৱনৰ ব্ৰত হওক। মোক আৰু আন একো ফল নেলাগে। {{gap}}দেখাক দেখি আজি অনেক নিগ্ৰ'ই ৰাষ্ট্ৰীয় অধিকাৰ দাবী কৰিবলৈ শিকিছে। কিন্তু, বৰ পৰিতাপৰ বিষয় যে অনেকে ব্যক্তিগত যোগ্যতা বঢ়াবৰ চেষ্টা কৰা নাই। কেৱল ৰগা মানুহক দেখি, তেওঁলোকৰ লগত অৰিয়া-অৰি কৰিছে! মোৰ মতে ক'লা-বগা ছালৰ প্ৰভেদ মিছা প্ৰভেদ। সকলোৱেই নিজ কৰ্ত্তব্য বোধে কাম কৰা উচিত। যদি কোনোৱে শক্তি অৰ্জ্জন কৰিব পাবে, তেওঁৰ মোল সকলোৱে স্বীকাৰ কৰিব লাগে তেওঁ ক’লাই হওক, কিম্বা বগাই হওক। এই বিশ্বৰ মাজত যোগ্যতাৰ মূল্য আছেই আছে। গুণ কেতিয়াও চাপ খাই নেথাকে। তেওঁৰ সন্মান হ'বই হ'ব। নিগ্ৰ' ভাই সকল! আজি তোমালোক পদদলিত, বিতাৰিত, কিন্তু, ভগবানৰ সেই সনাতন-ধৰ্ম্মত বিশ্বাস স্থাপন কৰা, তোমাৰ আত্মশক্তিত নিৰ্ভৰ কৰা; দেখিবা, যথাসময়ত তোমাৰ শক্তি মানব-সমাজত এদিন নহয় এদিন প্ৰতিষ্ঠা হ'বই হ'ব। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 1x0q85horjfboeym9hnglba32hnynty 247678 247677 2026-04-13T13:18:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247678 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দ্বিতীয় অধ্যায় । |২৭}}</noinclude> ধৰা পৰে। সেই কাৰণেই নিগ্ৰ' সদায় অগ্নিপৰীক্ষাৰ নিমিত্তে সাজু থাকিবলৈ বাধ্য। নিগ্ৰ'ৰ কাম উচ্চ দৰৰ নহলে সংসাৰৰ মাজত কাৰো মনোনীত নহয়। নিগ্ৰ'ৰ নিমিত্তে এয়ে কি কম সুযোগ? কিন্তু বগা- মানুহৰ সকলো কামতে 'সাত খুন মাফ'! {{gap}}মই নিগ্ৰ' হৈয়েই থাকিব খোজো। দুখৰ সংসাৰেই মোৰ পঢ়াশালি হওক—জগতৰ কঠোৰ সাধনাই মোৰ জীৱনৰ ব্ৰত হওক। মোক আৰু আন একো ফল নেলাগে। {{gap}}দেখাক দেখি আজি অনেক নিগ্ৰ'ই ৰাষ্ট্ৰীয় অধিকাৰ দাবী কৰিবলৈ শিকিছে। কিন্তু, বৰ পৰিতাপৰ বিষয় যে অনেকে ব্যক্তিগত যোগ্যতা বঢ়াবৰ চেষ্টা কৰা নাই। কেৱল বগা মানুহক দেখি, তেওঁলোকৰ লগত অৰিয়া-অৰি কৰিছে! মোৰ মতে ক'লা-বগা ছালৰ প্ৰভেদ মিছা প্ৰভেদ। সকলোৱেই নিজ কৰ্ত্তব্য বোধে কাম কৰা উচিত। যদি কোনোৱে শক্তি অৰ্জ্জন কৰিব পাবে, তেওঁৰ মোল সকলোৱে স্বীকাৰ কৰিব লাগে তেওঁ ক’লাই হওক, কিম্বা বগাই হওক। এই বিশ্বৰ মাজত যোগ্যতাৰ মূল্য আছেই আছে। গুণ কেতিয়াও চাপ খাই নেথাকে। তেওঁৰ সন্মান হ'বই হ'ব। নিগ্ৰ' ভাই সকল! আজি তোমালোক পদদলিত, বিতাৰিত, কিন্তু, ভগবানৰ সেই সনাতন-ধৰ্ম্মত বিশ্বাস স্থাপন কৰা, তোমাৰ আত্মশক্তিত নিৰ্ভৰ কৰা; দেখিবা, যথাসময়ত তোমাৰ শক্তি মানব-সমাজত এদিন নহয় এদিন প্ৰতিষ্ঠা হ'বই হ'ব। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 3swjayx1f4or94eivdquag83rtkvx1o 104 81597 247672 240685 2026-04-13T12:33:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247672 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|বুকাৰ ৱাচিংটন ।|}}</noinclude> এই এটাইবোৰ কাৰণৰ বাবেই ৱাচিংটন নগৰখন নিগ্ৰ' বিলাকৰ কাৰণে এখন বৰ ৰম্য স্থান হৈ পৰিছিল। চাওঁতে চাওঁতেই নিগ্ৰ’বিলাকে এখন বেলগ চহৰ পাতি পেলালে। সিহঁতৰ নিমিত্তে ঠায়ে ঠায়ে কেইবাখনো স্কুল পতা হ'ল। সেই স্কুলবোৰ আন ঠাইৰ স্কুলতকৈ অনেক গুণে ভাল হৈছিল। অনেক দিনলৈকে ম‍ই নগৰ চাই চিত্তি আমাৰ সমাজৰ গতিবিধি আৰু নৈতিক অৱস্থা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো। {{gap}}লাহে লাহে ডাঙৰ চহৰৰ কুফলবোৰে আমাৰ সমাজকো আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিলে। নিগ্ৰ’বিলাকৰ মাজত ভাল মানুহ যে নাছিল এনে নহয়—কিন্তু বেচি ভাগেই অকামিলা আছিল। অনেকৰ বাবুগিৰি আৰু বিলাসিতা দেখি মই আচৰিত হৈছিলোঁ। মাহে ৩০/৩৫ নোপোৱা মানুহেও বাগীত উঠি ফুৰিবলৈ চোৱা হ'ল। মাহে ২০০। ২৫০ পোৱা কৰ্ম্মচাৰীয়েও ধাৰ নকৰাকৈ ঘৰ চলাব নোৱাৰাত পৰিল। কালি যিজন জাতীয় সভাৰ সভ্য, আজি তেওঁৰ কাম নাই, আজি তেওঁৰ খাবলৈ নাই।এইদৰেই প্ৰতি কথাতে প্ৰতি কামতে তেওঁলোকে চৰকাৰৰ মুখলৈ চাইছিল। {{gap}}চহৰত তেওঁলোকৰ অৱস্থা দেখি মোৰ সঁচাকৈয়ে বৰ বেজাৰ লাগিছিল। সময়ে সময়ে ভাবিছিলোঁ, মোৰ সাধ্য থকা হ'লে, হই কিবা মোহিনী মন্ত্ৰ জনা হ'লে, সকলোকে চহৰ এৰুৱাই গাৱঁলৈ লৈ গৈ প্ৰকৃতিৰ কোমল কোলাত বহুৱাই দিলোহেঁতেন। আৰু তেওঁলোকেও গাৱঁত নিজহাতে খেতি বাতি কৰি অতি সহজেই পেটৰ ভাত মোকলাব পাৰিলেহেঁতেন। {{gap}}গাৱঁলীয়া খেতিবাতি, গাৱঁলীয়া শিল্পই সকলো জাতিৰ সভ্যতাৰ প্ৰথম স্তৰ। প্ৰথম অৱস্থাতে গাঁৱলীয়া জীৱন কষ্টসাধ্য হব পাৰে, কিন্তু শেহত, অভ্যাসৰ ফলত এই জীৱনত সকলো উন্নতিয়েই সহজসাধ্য হৈ পৰে।<noinclude></noinclude> b19zaqzawzivhfb6838ng5s2q27l0dx 104 81614 247673 240816 2026-04-13T12:36:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247673 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সপ্তম অধ্যায়।|৭৫}}</noinclude> চিলাইৰ কল আৰু ৰংচঙীয়া ঘড়ীও দেখিছিলোঁ। তেওঁলোকে একোটা কলত ১০০ টকা আৰু একোটা ঘড়ীত ৫০ টকা দি কিনিছিল। সেই বস্তুবোৰে কেৱল ঘৰহে শোভা কৰিছিল; তেওঁলোকে সেইবোৰৰ ব্যৱহাৰ একো নেজানিছিল। {{Gap}}এবাৰ এঘৰ মানুহৰ তাত আলহী আছিলোঁ। সেই ঘৰতো এনেবোৰ বহুমূলীয়া ঘড়ী আৰু কল আছিল। কিন্তু খাবৰ পৰত দেখোঁ, আমি পাঁচজন মানুহে একেখন মেজতে বহি খাইছোঁ, অথচ আমি আটাইকেইজন মানুহৰ মাজত চামুচ এখন আৰু কাটা এডাল!অথচ সেই ঘৰতে এটা টেবুল হাৰমনিয়মো আছিল তাৰ দাম ২০০ টকা! কাণ্ড দেখি অবাক হলো। সেই ঘৰ মানুহে ‘অৰগেন' বজাই সভ্য হ'বলৈ শিকিছে, অথচ খোৱাৰে নিয়ম নেজানে। {{Gap}}আচৰিত কথা এই যে,বেচিভাগ গৰাকীয়েই হাৰমনিয়ম বজাব নাজানে। আন কি তেওঁবিলাকে ঘড়ীত কেইটা বাজিছে, তাকো কৰ নোৱাৰে। ঘৰি মেৰামতি কৰাটো দূৰৰ কথা, ঘড়ীত চাবি দিয়াও বহুতে নাজানে। চিলাই-কলৰ অবস্থাও তদ্ৰূপ;কেৱল শোভা মাত্ৰ। এইবোৰ বস্তুৰ গোটেইেখিনি দাম একেবাৰেই দিব নোৱাৰিছিল বুলিও মাহে মাহে ৩।৬ টকাকৈ দিয়েই আছিল! {{gap}}এদিন এঘৰত পৰিয়ালৰ সকলো মানুহৰ লগত টেবুলত খাবলৈ বহিছিলোঁ। দেখি আচৰিত হ'লোঁ, টেবুলত কেনেকৈ খাব লাগে তাকে নেজানে। ন‍ই সেই দিনা আলহী আছিলোঁ দেখি তেওঁলোকে মোক আদৰ দেখুৱাবলৈ টেবুলত খোৱাৰ দিহা কৰিছিল। {{gap}}তেওঁলোকৰ খোৱা-বোৱাৰ ব্যৱহাৰৰ কথানো কি লিখিম? পুৱাতে তিৰোতাবিলাকে মাংসই হওক, নাইবা ডালিয়েই হওক, কেৰাহিত বহাই দিয়ে, আৰু দহমিনিটমান গ'লেই নমাই।এয়ে<noinclude></noinclude> lf9rwd4xj0qre8ei4wn02p4a8wurmpz 104 81630 247674 240899 2026-04-13T12:40:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247674 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||নবম অধ্যায় ।|৯১}}</noinclude> উত্তৰ-অঞ্চলৰ মানুহবিলাকেও টাস্কেগীৰ প্ৰতি সহানুভূতি দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}কুমাৰী ডেভিডচন এদিন এখন জাহাজত নিউয়ৰ্ক নগৰলৈ গৈছিল। জাহাজতে এজনী ইয়াঙ্কী মহিলাৰ লগত তেওঁৰ কথা-বাতৰা হৈছিল। যাবৰ সময়ত সেই মহিলাই তেওঁৰ হাতত ১৫০ টকাৰ এখন 'চেক্‌ লিখি দিছিল। {{gap}} ধন তুলিবৰ কাৰণে শ্ৰীমতী ডেভিডচনে বৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিল। কেতিয়াবা থোজ কাঢ়িবলৈকো তেওঁৰ শক্তি নোহোৱা হৈছিল। এদিন তেওঁ বোষ্টন-নগৰত এজনা মহিলাৰ লগত দেখা কৰিবলৈ গৈছিল। তেওঁ ভিতৰলৈ কাৰ্ড পঠালে। কাৰ্ড পাই মহিলা গৰাকী বৈঠকখানালৈ আহি দেখে, কুমাৰী ডেভিডসন চকি এখনতে টোপনি গৈছে! {{gap}} কুমাৰী ডেভিডচনৰ অনেক কাম আছিল। তেওঁ স্কুলৰো এজনী শিক্ষয়িত্ৰী আছিল; অনেক মহিলাক ঘৰতে শিকাইছিল, আৰু দেওবাৰে স্কুল এখন চলোৱাৰ ভাৰো তেওঁৰ মুৰতে পৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও, টাস্কেগী স্কুলৰ সাহায্যকাৰী বন্ধুসকললৈ তেওঁ সময় সময়ে চিঠি দি স্কুলৰ অৱস্থা জনাইছিল। এইদৰেই তেওঁ নানা ঠাইত টাস্কেগী স্কুলৰ বন্ধু গোটাইছিল। {{gap}} ঘৰৰ কাম আৰম্ভ হ'ল। পোৰ্টাৰ নামে এজন চাহাবে ঘৰৰ নিমিত্তে কিছু বেচি ধন দান কৰিছিল; সেই কাৰণেই তেওঁৰ নামে ঘৰৰ নাম "পোৰ্টাৰ হল” ৰখা হ'ল। এই ঘৰ সাজিবৰ নিমিত্তে আমি ধনৰ অভাৱ বৰ বেচিকৈ অনুভব কৰিছিলোঁ। {{gap}} এবাৰ এজন পাওনাদাৰক কথা দিলো, “অমুক তাৰিখৰ দিনা আপোনাৰ পাবলগীয়া ১২০০ টকা আদায় কৰিম।” সেই তাৰিখ আহি পৰিল, কিন্তু হাতত এটা পইচাও নাই। দহোটাৰ সময়ত ডাক<noinclude></noinclude> 3n7vcamzlth7hg5obrusepn08sywq0q 104 81634 247675 240924 2026-04-13T12:42:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247675 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||দশম অধ্যায় ।|৯৫}}</noinclude> কাৰণেই মোৰ মতে প্ৰথমেই কৰা ঘৰবোৰ দেখাত বেয়া হলেও দুখ কৰা উচিত নহয়। মই মোৰ বন্ধু সকলক বুজাইছিলো যে, আমাৰ ল'ৰাবোৰ তেনেই দুখীয়া। তেওঁলোক গাৱঁত থাকে, ঘৰৰ ভিতৰৰ কেৱল কাঠৰ কুঠৰী এটা; তুলা, চেনি আৰু চাউলৰ অভাৱত তেওঁলোকে পথাৰত দিনৰ দিনটো কাম কৰে। গতিকে তেওঁলোকে যদি আমালোকৰ স্কুলৰ পকীঘৰত প্ৰথমতেই থাকিবলৈ পায়, তেনে হলে তেওঁলোকৰ আনন্দত ঠাই নোহোৱা হ'ব। কিয়নো কষ্টৰ পিচত সুখ আছেই। কিন্তু মোৰ মনেৰে এনে অৱস্থাত তেওঁলোকক এটা নতুন আদৰ্শ আৰু জীৱনৰ নতুন লক্ষ্য দিব নোৱাৰিলে, আমাৰ সকলো চেষ্টা মিছায়ে যাব। সেই কাৰণেই কওঁ, ভাল ঘৰত থকাৰ লগে লগেই ভাল ঘৰ সাজিবলৈকো শিকা উচিত। প্ৰথমতে তেওঁলোকৰ ভুল হব পাৰে, কিন্তু সেই ভুলে ভবিষ্যত জীৱন গঢ়ি তোলাৰ সুবিধা কৰি দিব। {{gap}}মই আজি টাস্কেগীত ১৯ বছৰ কটাইছোঁ। ইমান দিনৰ ভিতৰত আমাৰ স্কুলত ৪০টা ঘৰ সজা হৈছে। ৪টাৰ বাহিৰে বাকী ৩৬টা ল'ৰাবিলাকে নিজ হাতে কৰিছে, তাত বাহিৰা মানুহৰ সাহায্য লোৱা হোৱা নাই। {{gap}}আজিকালি দক্ষিণ-অঞ্চলত জিলাই জিলাই অনেক মানুহেই ঘৰ সাজিবলৈ শিকিছে। তেওঁলোকে আদিতে টাস্কেগীত কাম শিকিছিল। তাৰ বাহিৰেও সেই স্কুলৰ ল'ৰাবিলাকৰ লগত পৰি আন মানুহেও মিস্ত্ৰিৰ কাম শিকিছে আৰু লগে লগে স্কুলৰো যথেষ্ট উন্নতি হৈছে। কিয়নো বছৰে বছৰে ল'ৰা আহিছে আৰু গৈছে, কিন্তু ঘৰ সজা বিদ্যা! আমাৰ স্কুলত চলিবই লাগিছে। পুৰণি ল'ৰা- বিলাকৰ দৰে এতিয়া নতুন ল'ৰায়ো মাটি-কটা, গাঁত-খনা কামৰ পৰা<noinclude></noinclude> tt5qjxbn6tre7soeawl5tnw6ux53xbz 104 81699 247676 241211 2026-04-13T12:53:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247676 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৫৬|বুকাৰ ৱাচিংটন ।|}}</noinclude> {{gap}}জাহাজ এৰাৰ লগে লগে মোৰ বোধ হ'ল মোৰ যেন কান্ধৰ পৰা এটা ডাঙৰ বোজা নামিল। মনটো পাতল লাগিল। মই মোৰ কোঠাত সোমাই দিনে ১৫ ঘণ্টামানকৈ শুবলৈ ধৰিলোঁ। তেতিয়াহে বুজিলোঁ, মোৰ শৰীৰত ভাগৰ আৰু দুৰ্বলতা বৰ বেচি আছিল। এই কেইদিন একে ঠাইতে একে বিছনাতে ৰাতিদিন শুইছিলোঁ— অথচ কৰিব লগীয়া একো কাম নাছিল। মোৰ জীৱনত এনে অভিজ্ঞতা আৰু কেতিয়াও পোৱা নাছিলোঁ। তেতিয়া মোৰ সেই ল'ৰাকানৰ কথা মনত পৰিল। তেতিয়াই অনাহাৰে মাটিত শুয়ো ভাল টোপনি আহিছিল। {{gap}}দহদিনৰ মুৰত বেলজিয়ম প্ৰদেশৰ এন্টোৰীপ নগৰ পালোগৈ। সেই দিনা বেলজিয়মত কিবা উপলক্ষে ছুটিৰ দিন আছিল। সকলোৱেই আনন্দত মতলীয়া । বেলজিয়মৰ মানুহবিলাকে বছৰেকত কেইবাদিনো এইদৰে আনন্দতে কটায়। নগৰৰ মুকলি পথাৰৰ আগতে মোৰ হোটেল। মোৰ কোঠাৰ পৰা সেই ঠাইৰ দৃশ্যবোৰ অতি সহজেই দেখিবলৈ পাইছিলোঁ। গাওঁৰ পৰা অনেক মানুহ চহৰলৈ আহিছিল। নানা ঠাইত নানা ৰঙৰ ফুল বিক্ৰী হৈছে, তিৰোতাবিলাকে গাখীৰৰ ভাৰবিলাক আনিছে, ভাৰবিলাক ডাঙৰ আৰু চক্‌চকীয়া। কুকুৰে সেই ভাৰবোৰ টানে। মানুহবিলাক গিৰ্জাঘৰলৈ অহাযোৱা কৰিছে। এই দৃশ্যই মোৰ চকুত এক নতুন বাতৰি আনি দিলে। {{gap}}কিছু দিন এই চহৰতে কটালোঁ। তাৰ পিছত কেইজনমান বন্ধুৰ চিঠি পাই হলেণ্ডলৈ যাত্ৰা কৰিলোঁ। লগত কেইজনমান আমেৰিকানো আছিল। আমাৰ জাহাজতেই তেওঁলোকো আমেৰিকাৰ পৰা আহিছিল। তেওঁলোকৰ মাজত কোনো কোনো চিত্ৰকৰো আছিল— তেওঁলোকে অতি সুন্দৰ চিত্ৰ আঁকিব জানিছিল । হলেণ্ডত ঘুৰি বৰ ভাল লাগিছিল । এখন পুৰণি ধৰণৰ নাওত উঠি খালে খালে<noinclude></noinclude> pb3o7twszylvj23n8sdp6pwa3d41blq 104 86469 247701 237249 2026-04-13T15:22:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>, ওলোটাই দি কোঁৱবক ভালৰূপে বথীয়া দিলে। নবনাবায়ণ বজাব আদেশ মতে কোচ সেনাই আহোম ৰাজ্য এবি নিজৰ দেশলৈ ভটীয়াই গল। পিচে, চাবিং বজা, আইখেক বঢ়াগোহাঁই এই দায়ে কোচক ওলগ শোধাই উজাই আহি গ—- দেৱত সপ্ৰপঞ্চে কলেহি। উজিব লঙ্কব, তপস্বী লস্কৰ, মালামূল্য লস্কৰ এই তিনিক কোচ বজাই উত্তব কুলত বাজখোৱা পাতিলে। তাব পিচত স্বৰ্গদেৱে চবাই খোবোঙ্গৰ পৰা আহি আকৌ অখণ্ড প্ৰতাপে বাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। - ওল ওলটনি। স্বৰ্গদেৱব ভায়েক চুগাম কোঁৱবব বদ্ধিবলত আমাৰ বজাব পৰা যোৱা সকলোখিনি ওল ঘূবি আমাৰ দেশলৈ উলটি আহিল। এদিন নবনাবায়ণ বজাই আমাৰ চুগাম কোঁৱবক “ভাই চট্টগ্ৰাম, পাশা খেলোঁ আহ।” এই বদলি দুয়ো পাশা খেলিবলৈ ধৰিলে। চট্টগাম কোঁৱবে কুবি ঢাল পাশা জিকিলে; এ ঢালত যোব দহ লাগি আছে, এনেতে কোচ বজাই কলে,- “ভাই চুগাম, যদি এই যোব দহ মাবিব পাব সত্যে সত্যে তিনি সইত খাই কৈছোঁ, তই যাকে খোজ তাকে দিম।” পিচে, চট্টগাম কোঁৱবে বিমুখে ঢালি যোব দহ পেলালে। নবনাৰায়ণ বজাই কলে, “মই বচনে ঘাটিলোঁ; মই দিম বুলিছোঁ, তই কি খোজ খোজ।” পিচে চুগাম কোঁৱবে কলে, যদি দিবা, মোৰ লগত অহা মানহে সৈতে মোক মোৰ ৰাজ্যলৈ পঠিয়াই দিয়া।” কোচ বজাই কলে, “ভাল, মই বিদায় দিছোঁ। তোমাৰ মানহে সৈতে যোৱাগৈ, আব, মোব মান,হো যাকে তোমাৰ নিবব ইচ্ছা, তোমাৰ লগতে যক।” - - কোচ বজাব এই কথা শুনি চুগাম কোঁৱবে মানহে সৈতে উজাই আহি স্বৰ্গদেৱকে সেৱা কবি, কোচ বজাই দিয়া চিঠি এখন দি সকলো কথা ভাঙ্গি- কলে। চুখামফা স্বৰ্গদেৱে ভায়েকক শত শত ধন্যবাদ দিবলৈ ধৰিলে। তাব পিচত, কোচবে সৈতে আহোম বজাব আব, কোনো যুদ্ধ বিগ্ৰহাদি হোৱা নাই। [ 27 ]<noinclude></noinclude> rlfqs8fychijdafw0z6c4ytu3q5g5g1 247702 247701 2026-04-13T15:30:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> ওলোটাই দি কোঁৱৰক ভালৰূপে ৰখীয়া দিলে। নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ আদেশ মতে কোচ সেনাই আহোম ৰাজ্য এৰি নিজৰ দেশলৈ ভটীয়াই গল। পিচে, চাৰিং বজা, আইখেক বঢ়াগোহাঁই এই দুয়ে কোচক ওলগ শোধাই উজাই আহি স্বৰ্গ দেৱত সপ্ৰপঞ্চে কলেহি। উজিৰ লস্কৰ, তপস্বী লস্কৰ, মালামূল্য লস্কৰ এই তিনিক কোচ ৰজাই উত্তৰ কুলত ৰাজখোৱা পাতিলে। তাৰ পিচত স্বৰ্গদেৱে চৰাই খোৰঙ্গৰ পৰা আহি আকৌ অখণ্ড প্ৰতাপে ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ওল ওলটনি। স্বৰ্গদেৱব ভায়েক চুগাম কোঁৱৰৰ বুদ্ধিবলত আমাৰ ৰজাৰ পৰা যোৱা সকলোখিনি ওল ঘূৰি আমাৰ দেশলৈ উলটি আহিল। এদিন নৰনাৰায়ণ ৰজাই আমাৰ চুগাম কোঁৱৰক “ভাই চুগাম, পাশা খেলোঁ আহ।” এই বুলি দুয়ো পাশা খেলিবলৈ ধৰিলে। চুগাম কোঁৱৰে কুৰি ঢাল পাশা জিকিলে; এ ঢালত যোব দহ লাগি আছে, এনেতে কোচ বজাই কলে,- “ভাই চুগাম, যদি এই যোব দহ মাবিব পাব সত্যে সত্যে তিনি সইত খাই কৈছোঁ, তই যাকে খোজ তাকে দিম।” পিচে, চট্টগাম কোঁৱবে বিমুখে ঢালি যোব দহ পেলালে। নৰনাৰায়ণ ৰজাই কলে, “মই বচনে ঘাটিলোঁ; মই দিম বুলিছোঁ, তই কি খোজ খোজ।” পিচে চুগাম কোঁৱৰে কলে, যদি দিবা, মোৰ লগত অহা মানুহে সৈতে মোক মোৰ ৰাজ্যলৈ পঠিয়াই দিয়া।” কোচ ৰজাই কলে, “ভাল, মই বিদায় দিছোঁ। তোমাৰ মানহে সৈতে যোৱাগৈ, আৰু মোৰ মানুহো যাকে তোমাৰ নিবব ইচ্ছা, তোমাৰ লগতে যক।” {{gap}}কোচ বজাব এই কথা শুনি চুগাম কোঁৱবে মানহে সৈতে উজাই আহি স্বৰ্গদেৱকে সেৱা কবি, কোচ বজাই দিয়া চিঠি এখন দি সকলো কথা ভাঙ্গি- কলে। চুখামফা স্বৰ্গদেৱে ভায়েকক শত শত ধন্যবাদ দিবলৈ ধৰিলে। তাব পিচত, কোচবে সৈতে আহোম বজাব আব, কোনো যুদ্ধ বিগ্ৰহাদি হোৱা নাই।<noinclude>{{center|[২৭]}}</noinclude> 8k5t7zjknfz49e3mwd15cb60s5ozbk2 247703 247702 2026-04-13T15:30:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> ওলোটাই দি কোঁৱৰক ভালৰূপে ৰখীয়া দিলে। নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ আদেশ মতে কোচ সেনাই আহোম ৰাজ্য এৰি নিজৰ দেশলৈ ভটীয়াই গল। পিচে, চাৰিং বজা, আইখেক বঢ়াগোহাঁই এই দুয়ে কোচক ওলগ শোধাই উজাই আহি স্বৰ্গ দেৱত সপ্ৰপঞ্চে কলেহি। উজিৰ লস্কৰ, তপস্বী লস্কৰ, মালামূল্য লস্কৰ এই তিনিক কোচ ৰজাই উত্তৰ কুলত ৰাজখোৱা পাতিলে। তাৰ পিচত স্বৰ্গদেৱে চৰাই খোৰঙ্গৰ পৰা আহি আকৌ অখণ্ড প্ৰতাপে ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ওল ওলটনি। স্বৰ্গদেৱব ভায়েক চুগাম কোঁৱৰৰ বুদ্ধিবলত আমাৰ ৰজাৰ পৰা যোৱা সকলোখিনি ওল ঘূৰি আমাৰ দেশলৈ উলটি আহিল। এদিন নৰনাৰায়ণ ৰজাই আমাৰ চুগাম কোঁৱৰক “ভাই চুগাম, পাশা খেলোঁ আহ।” এই বুলি দুয়ো পাশা খেলিবলৈ ধৰিলে। চুগাম কোঁৱৰে কুৰি ঢাল পাশা জিকিলে; এ ঢালত যোব দহ লাগি আছে, এনেতে কোচ বজাই কলে,- “ভাই চুগাম, যদি এই যোব দহ মাবিব পাব সত্যে সত্যে তিনি সইত খাই কৈছোঁ, তই যাকে খোজ তাকে দিম।” পিচে, চট্টগাম কোঁৱবে বিমুখে ঢালি যোব দহ পেলালে। নৰনাৰায়ণ ৰজাই কলে, “মই বচনে ঘাটিলোঁ; মই দিম বুলিছোঁ, তই কি খোজ খোজ।” পিচে চুগাম কোঁৱৰে কলে, যদি দিবা, মোৰ লগত অহা মানুহে সৈতে মোক মোৰ ৰাজ্যলৈ পঠিয়াই দিয়া।” কোচ ৰজাই কলে, “ভাল, মই বিদায় দিছোঁ। তোমাৰ মানহে সৈতে যোৱাগৈ, আৰু মোৰ মানুহো যাকে তোমাৰ নিবৰ ইচ্ছা, তোমাৰ লগতে যক।” {{gap}}কোচ বজাব এই কথা শুনি চুগাম কোঁৱবে মানহে সৈতে উজাই আহি স্বৰ্গদেৱকে সেৱা কবি, কোচ বজাই দিয়া চিঠি এখন দি সকলো কথা ভাঙ্গি- কলে। চুখামফা স্বৰ্গদেৱে ভায়েকক শত শত ধন্যবাদ দিবলৈ ধৰিলে। তাব পিচত, কোচবে সৈতে আহোম বজাব আব, কোনো যুদ্ধ বিগ্ৰহাদি হোৱা নাই।<noinclude>{{center|[২৭]}}</noinclude> knr89pw9bjw4o7uqpiijkxlcj5qd8j2 247704 247703 2026-04-13T15:31:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> ওলোটাই দি কোঁৱৰক ভালৰূপে ৰখীয়া দিলে। নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ আদেশ মতে কোচ সেনাই আহোম ৰাজ্য এৰি নিজৰ দেশলৈ ভটীয়াই গল। পিচে, চাৰিং বজা, আইখেক বঢ়াগোহাঁই এই দুয়ে কোচক ওলগ শোধাই উজাই আহি স্বৰ্গ দেৱত সপ্ৰপঞ্চে কলেহি। উজিৰ লস্কৰ, তপস্বী লস্কৰ, মালামূল্য লস্কৰ এই তিনিক কোচ ৰজাই উত্তৰ কুলত ৰাজখোৱা পাতিলে। তাৰ পিচত স্বৰ্গদেৱে চৰাই খোৰঙ্গৰ পৰা আহি আকৌ অখণ্ড প্ৰতাপে ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ওল ওলটনি। স্বৰ্গদেৱব ভায়েক চুগাম কোঁৱৰৰ বুদ্ধিবলত আমাৰ ৰজাৰ পৰা যোৱা সকলোখিনি ওল ঘূৰি আমাৰ দেশলৈ উলটি আহিল। এদিন নৰনাৰায়ণ ৰজাই আমাৰ চুগাম কোঁৱৰক “ভাই চুগাম, পাশা খেলোঁ আহ।” এই বুলি দুয়ো পাশা খেলিবলৈ ধৰিলে। চুগাম কোঁৱৰে কুৰি ঢাল পাশা জিকিলে; এ ঢালত যোৰ দহ লাগি আছে, এনেতে কোচ বজাই কলে,- “ভাই চুগাম, যদি এই যোব দহ মাবিব পাব সত্যে সত্যে তিনি সইত খাই কৈছোঁ, তই যাকে খোজ তাকে দিম।” পিচে, চুগাম কোঁৱৰে বিমুখে ঢালি যোব দহ পেলালে। নৰনাৰায়ণ ৰজাই কলে, “মই বচনে ঘাটিলোঁ; মই দিম বুলিছোঁ, তই কি খোজ খোজ।” পিচে চুগাম কোঁৱৰে কলে, যদি দিবা, মোৰ লগত অহা মানুহে সৈতে মোক মোৰ ৰাজ্যলৈ পঠিয়াই দিয়া।” কোচ ৰজাই কলে, “ভাল, মই বিদায় দিছোঁ। তোমাৰ মানহে সৈতে যোৱাগৈ, আৰু মোৰ মানুহো যাকে তোমাৰ নিবৰ ইচ্ছা, তোমাৰ লগতে যক।” {{gap}}কোচ বজাব এই কথা শুনি চুগাম কোঁৱবে মানহে সৈতে উজাই আহি স্বৰ্গদেৱকে সেৱা কবি, কোচ বজাই দিয়া চিঠি এখন দি সকলো কথা ভাঙ্গি- কলে। চুখামফা স্বৰ্গদেৱে ভায়েকক শত শত ধন্যবাদ দিবলৈ ধৰিলে। তাব পিচত, কোচবে সৈতে আহোম বজাব আব, কোনো যুদ্ধ বিগ্ৰহাদি হোৱা নাই।<noinclude>{{center|[২৭]}}</noinclude> g9lyn3mvwcjhhgk92pspxkuep8vvdtl 247705 247704 2026-04-13T15:33:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> ওলোটাই দি কোঁৱৰক ভালৰূপে ৰখীয়া দিলে। নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ আদেশ মতে কোচ সেনাই আহোম ৰাজ্য এৰি নিজৰ দেশলৈ ভটীয়াই গল। পিচে, চাৰিং বজা, আইখেক বঢ়াগোহাঁই এই দুয়ে কোচক ওলগ শোধাই উজাই আহি স্বৰ্গ দেৱত সপ্ৰপঞ্চে কলেহি। উজিৰ লস্কৰ, তপস্বী লস্কৰ, মালামূল্য লস্কৰ এই তিনিক কোচ ৰজাই উত্তৰ কুলত ৰাজখোৱা পাতিলে। তাৰ পিচত স্বৰ্গদেৱে চৰাই খোৰঙ্গৰ পৰা আহি আকৌ অখণ্ড প্ৰতাপে ৰাজত্ব কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ওল ওলটনি। স্বৰ্গদেৱব ভায়েক চুগাম কোঁৱৰৰ বুদ্ধিবলত আমাৰ ৰজাৰ পৰা যোৱা সকলোখিনি ওল ঘূৰি আমাৰ দেশলৈ উলটি আহিল। এদিন নৰনাৰায়ণ ৰজাই আমাৰ চুগাম কোঁৱৰক “ভাই চুগাম, পাশা খেলোঁ আহ।” এই বুলি দুয়ো পাশা খেলিবলৈ ধৰিলে। চুগাম কোঁৱৰে কুৰি ঢাল পাশা জিকিলে; এ ঢালত যোৰ দহ লাগি আছে, এনেতে কোচ বজাই কলে,- “ভাই চুগাম, যদি এই যোব দহ মাবিব পাব সত্যে সত্যে তিনি সইত খাই কৈছোঁ, তই যাকে খোজ তাকে দিম।” পিচে, চুগাম কোঁৱৰে বিমুখে ঢালি যোব দহ পেলালে। নৰনাৰায়ণ ৰজাই কলে, “মই বচনে ঘাটিলোঁ; মই দিম বুলিছোঁ, তই কি খোজ খোজ।” পিচে চুগাম কোঁৱৰে কলে, যদি দিবা, মোৰ লগত অহা মানুহে সৈতে মোক মোৰ ৰাজ্যলৈ পঠিয়াই দিয়া।” কোচ ৰজাই কলে, “ভাল, মই বিদায় দিছোঁ। তোমাৰ মানহে সৈতে যোৱাগৈ, আৰু মোৰ মানুহো যাকে তোমাৰ নিবৰ ইচ্ছা, তোমাৰ লগতে যক।” {{gap}}কোচ ৰজাৰ এই কথা শুনি চুগাম কোঁৱৰ মানুহে সৈতে উজাই আহি স্বৰ্গদেৱকে সেৱা কৰি, কোচ ৰজাই দিয়া চিঠি এখন দি সকলো কথা ভাঙ্গি- কলে। চুখামফা স্বৰ্গদেৱে ভায়েকক শত শত ধন্যবাদ দিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিচত, কোচৰে সৈতে আহোম ৰজাৰ আৰু কোনো যুদ্ধ বিগ্ৰহাদি হোৱা নাই।<noinclude>{{center|[২৭]}}</noinclude> 88oeoqfvufzfu8dwk0vmzdeg7r3seuf 104 86470 247716 237250 2026-04-13T16:15:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''ৰজাশহুৰ বৰফুকন'''}} {{Gap}}ৰজা-শহুৰ বৰফুকন অসম বৰঞ্জীৰ এজন প্ৰসিদ্ধ পুৰুষ। তেওঁৰ এক পুত্র বাদুলি ফুকনে বঙালৰ লগ লৈছিল গৈ, আন এজন মৌপিয়া ফুকন স্বৰ্গদেৱৰ পেচকাঁচৰ বাবত শোঠ হৈ গুৱাহাটীৰ মোগল ফৌজাদাৰ ৰচিদ খাঁৰ চ'ৰাত আছিল। ৰজা-শহুৰৰ নমলীয়া পুতেক ভদ্রসেনৰ আদেশ মতে মাধৱ কন্দলিৰ পাতেক দিচৈ গ্রাম নিবাসী ৰাম মিশ্র কবিয়ে অসমীয়া লৈ “হিতোপদেশ” অনুবাদ কৰি ভণিতাত লিখিছে । {{Block center|<poem>গড়গ্রাম নগৰৰ{{gap|4em}} ৰাজাৰ শশুৰ বৰ, {{gap|4em}} নেওগৰ মধ্যম তনয় ৷ মন্ত্রী 'মাজে অগ্রগণী {{gap|4em}} পক্ষীৰ গৰুড় যেনি {{gap|4em}} যাৰ গুণে দেশে দেশে কয় ৷৷ হেন-মন্ত্রী গৃহে আসি {{gap|4em}} লৈয়া পূৰ্ব্ব পুণ্যে ৰাশি {{gap|4em}} কনিষ্ঠ তনয় ভৈলা জাত ৷ সঙ্গৰ কমলা প্রায় {{gap|4em}} যাত পৰে আন নাই, {{gap|4em}} ভদ্র সেন নামত প্ৰখ্যাত ৷৷ হৰিপদ কমলৰ {{gap|4em}} যাৰ মখে মধুকৰ {{gap|4em}} মধু পানে মত্ত সৰ্ব্বদাই । হিত-উপদেশ শাস্ত্ৰ {{gap|4em}} পাৰিজাত তুল্য ইটো {{gap|4em}} ভ্ৰমৰ পৰিলা ঘ্রাণ পাই ৷৷ ৰাজনীতি কৰি ৰতি {{gap|4em}} ভদ্র সেন শদ্ধ মতি {{gap|4em}} আদেশিলা পদ নিবন্ধনে। দোষগণে পৰিহৰি {{gap|4em}} বোলা সবে হৰি হৰি {{gap|4em}} অল্প মতি ৰাম মিশ্রে ভণে ।৷</poem>}} {{gap}}ৰজা-শহৰ বৰফুকনে উৎসাহ দি ৰাম মিশ্ৰ কবিৰ হতুৱাই “ভীষ্মপৰ্ব্ব” নামে গ্রন্থ সংস্কৃতৰ পৰা অসমীয়ালৈ ভঙাইছিল, তাৰে এঠাইত আছে, {{Block center|<poem> জয় জয় নৃপতি-তিলক নৰেশ্বৰ ৷ উদয়গিৰিত যেন দুটি পুৰন্দৰ ৷৷ প্রতাপে আদিত্য প্রায় দণ্ডে যেন যম । গহীন সমূদ্র সম ক্রোধে বজ্রসম ৷৷</poem>}}<noinclude>{{center|[২৮]}}</noinclude> r4bfq2dr7y936pff2zgpv8cf8hx4rud 104 86471 247717 237251 2026-04-13T16:17:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>শীতলত, শশধব, ৰূপত কন্দৰ্প। যাব নাম শ্ৰৱণত হবে শত্ৰু দৰ্প॥ হোক চিৰঞ্জীৱ হেন জয়ধ্বজ বায়। অসংখ্য ববিষ বৌক ধৰ্ম্মে— প্ৰৱৰ্ত্তাই॥ আপন সম্বন্ধে তান শ্বশব হোৱয়। নেওগ-গোহাইব যিটো মধ্যম তনয়॥ তানে অনুমতি লৈয়া প্ৰচাবিলোঁ পদ। দূৰ হোক তান যত দুৰ্গতি আপদ। কনিষ্ঠ তনয় ভৈলা বামমিশ্ৰ নাম। বাজাব শহ বে স্নেহ কবি অবিশ্ৰাম॥ পদ কবিবাক মোক দিলা অনুমতি। বোলা বাম বাম সবে লভা সদগতি। ব বঞ্জীত বজা শহৰ বৰফুকনৰ বিষয়ে এই দবে পোৱা যায়—“বৰপাত খেলত লাহব বদলি ববাহী এটা আছিল। চাউবেকৰ নেওগ হৈ আছিল, সি অপত্ৰক। সেয়ে বাফা নগাব লবা এটা কিনি পো-বধকৈ তুলিলে। পাচে সেই লাহব ববাহী মবিলত সেই নগাব লবাকে লিকচোৱানব বৰা পাতিলে। পাচে মহাবাজাই কাৰ্য্যকামত ভাল পাই লাঙি ফুকনৰ সলনি বৰফুকন পাতিলে। এই নিমিত্তেহে নেওগ ফুকন বলিছিল। এওঁবে পাতেক নামনিয়াল বৰফুকন হৈ বজাশহৰ নাম ললে। “বাপেক গড়গাঁৱত বাজমন্ত্ৰী - নাওবৈচা ফুকন বুঢ়া ৰজাদেৱৰ দিনত।” বজা-শহৰ বৰফুকনব পাঁচোটি সন্তানৰ সম্ভেদ পোৱা গৈছে। প্ৰথম বাদলি ফুকন, দ্বিতীয় মৌপিয়া ফুকন, তৃতীয় ভদ্ৰসেন, চতুৰ্থ জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱব বকুৱ বী কুঙ্কুমী, পঞ্চম স্বৰ্গদেৱৰ পৰ্ব্বতীয়া কুৱবী বকুমী। বয়সত পৰ্ব্বতীয়া কুৱবী বকুৱৰীতকৈ ডাঙৰ আছিল। স্বৰ্গদেৱে পোন প্ৰথমে বজা শহৰ সবজনী ছোৱালীক বিয়া কবি ববকুৱ বা পাতে। বায়েকক হাতী-মাউত এজনে বিয়া কৰাইছিল আৰু, তাব ফালৰ লবা এটিও হৈছিল। এবাব বায়েকে ভনীয়েক বৰকুৱৰীক চাবলৈ কাৰেঙলৈ আহোঁতে স্বৰ্গদেৱে ভাল পাই তেওঁৰে সৈতে ঘৰ পাতি খাইছিল। লগত অহা লবাটিক পত্ৰবোধে তুলি লৈছিল, তেওঁৰ নাম আছিল লাইছং বা কলীয়া গোহাঁই। পিছলৈ এই কলীয়া গোহাঁইয়ে ভিতৰৱাল গোহাঁইব বাব পাইছিল। আৰু, মীবজ,মলাব আক্ৰমণব সময়ত মোগল সৈন্য লগত কেবাবাবো যংজিছিল। ভনীয়েকক চাবলৈ বুলি আহোঁতে বায়েক সতিনী হোৱাত বৰকুঁৱবীয়ে বিষম পালে। তাতে দুয়ো বায়েক-ভনীয়েকব দন্দ কাজিয়া নগো চিছিল। সেই দেখি স্বৰ্গদেৱে বৰজনীক পৰ্ব্বতৰ বাহৰত থৈ যা-যোগান<noinclude>{{center|[ ২৯ ]}}</noinclude> rfffyzmgzw47bohkee66mcnv2a8nc03 106 86475 247728 247407 2026-04-13T16:31:01Z Babulbaishya 104 247728 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অজান আততায়ী |Language=as |Volume= |Edition= |Author=প্ৰেমনাৰায়ণ দত্ত |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=মণি-মাণিক প্ৰকাশ |Address=গুৱাহাটী |Year=1959 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=djvu |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist /> |Volumes= |Remarks={{Auxiliary Table of Contents|title=সূচীপত্ৰ (মূল গ্ৰন্থত নাই)|comment=পৃষ্ঠা|width=250px|<poem> [[অজান আততায়ী/এক|এক]] [[অজান আততায়ী/দুই|দুই]] [[অজান আততায়ী/তিনি|তিনি]] [[অজান আততায়ী/চাৰি|চাৰি]] [[অজান আততায়ী/পাঁচ|পাঁচ]] [[অজান আততায়ী/ছয়|ছয়]] [[অজান আততায়ী/সাত|সাত]] [[অজান আততায়ী/আঠ|আঠ]] [[অজান আততায়ী/ন|ন]] [[অজান আততায়ী/দহ|দহ]] </poem>}} |Notes= |Width= |Css= |Header={{rh|||}} |Footer= }} o216iqlgm9x9rrvk40wpqwlwqbfddqi 104 90273 247815 245381 2026-04-14T08:46:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247815 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>বলধ গৰু, ৮০টা, ভটৰা ৬টা। গুমনি গৰু, ১টা, মতা ২টা। পহ, ৫ টা। কবচণ চৰাই, ৫টা। বঙ্গালব তুবুকী চিফাই, ১ । হাতীদাঁত, ২০ টা। ম'হৰ শিং, ১২০ গোট ২০ সাঙ্গি। চাকনি গান্ধ, ১২টা ১ শৰাই। সৰ্ব্বাঙ্গ গান্ধ, ৪ টা। ঘিউ, ৪৬৫ কলহ। লোন, ২৯২ কলহ তেল, ১১৯৬ কলহ। তামোল পাণ ৬০ সাধা পাটৰ ভুনী, ২০ থান ৫ শৰাই। পাটৰ মেখেলাৰ উকা কাপোৰ, ২ সাজ। ফুলাম বিহা, ২ খান। ফুলাম আব কাপোৰ, ৮ খন। ফুলাম আৰ কাপোৰ, ১০ থান ১০ শৰাই। ফুলাম বৰকাপোৰ, ২ জোৰ। ফুলাম আঠুৱা, ১৫ খন ফুলাম আঠুৱা, ১০ থান ৫ শৰাই। ফুলাম কাপোৰ, ৪ সাজ। এড়িয়া সাড়ি, ৫০০ খন, ২৫ টোপ। আঁৰ কাপোৰ, ৬ খন। বৰ কাপোৰ, ৬ জোৰ। সোণাৱলি কাপোৰ, ১ সাজ। পটিৰে বুটাদাৰ মেখেলা, ২ খন। বুটাদাব থান, ৮ থান, ২ শৰাই তাও কাপোৰ, ৭ খন তাও, ২০ থান, ৫ শৰাই। ছিট কাপোৰ, ২ থান, ১ শৰাই। চেলেং, ৬ জোৰ। গামোছা, ২ খন।</poem>}}<noinclude>{{center|১২৭}}</noinclude> ppws4xua9odird22pgol39qf0nl2hlj 104 90356 247713 245521 2026-04-13T15:59:32Z Babulbaishya 104 247713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|1em}} [[চিত্ৰ:ওমৰ তীৰ্থৰ পৃষ্ঠা ২.png|Center|350px]]<noinclude></noinclude> 9rs2warlp53g7fbjs5z499pdk6g9ov0 247714 247713 2026-04-13T16:00:45Z Babulbaishya 104 247714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|1em}} [[চিত্ৰ:ওমৰ তীৰ্থৰ পৃষ্ঠা ২.png|center|350px]]<noinclude></noinclude> t60n61mvcati8fpffd6tiry6jfqhj21 104 90614 247706 245991 2026-04-13T15:51:25Z Babulbaishya 104 247706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬১}}</noinclude>{{Block center|<poem>তোমাৰ অমোঘ যুক্তিৰ আগত ::::সকলো ধৰ্ম্মৰ একতে লয় ধন্য তোমাৰ ন্যায়ৰ বিধান ::::জগত মাজত সুৰাৰ জয়। সঁচাকৈয়ে তুমি সেই অতীতৰ ::::পৰশ মণিনে? নহলে কোন? কিহৰ বলত এটি পৰশত ::::জীৱনৰ সীহ কৰিলা সোণ। </poem>}}<noinclude></noinclude> k44af5urnpl5lnsc9jwgmpysuetjmns 104 90615 247715 245993 2026-04-13T16:02:10Z Babulbaishya 104 247715 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬২}}</noinclude>{{Block center|<poem>ভুল ভ্রান্তি যত এই জীৱনৰ ::::শোক দুখ ভয় আতমা নাশী মামুদৰ দৰে বিজয়ী তেজেৰে ::::সকলোকে তুমি পেলালা গ্রাসি লুকাল কেনিবা বিষাদ কালিমা ::::উদিলে সুখৰ সূৰুয হাঁহি —নীল সাগৰৰ জেউতি চৰাই ::::ফুলিলে সোণৰ পদুম পাহি! </poem>}}<noinclude></noinclude> 461y24d7tvkphwqy3r92al2i5pqqbzp 104 90616 247707 245996 2026-04-13T15:52:20Z Babulbaishya 104 247707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬৩}}</noinclude>{{Block center|<poem>বিধাতাৰ দান সৰগৰ সুধা ::::কোন অগিয়ানে অসূয়া কৰে সেউজীয়া মোৰ আঙৰ লতাই ::::আদৰে জীৱন মেৰাই ধৰে। মোহ পাশ ইটো ?--কোনে কয় হেৰা! ::::ই যে চেনেহৰ আশীষ ধাৰা ই যে ভোগৱতী ঢালিছে কৰুণা ::::পাতাল পুৰীৰ বুকুৰ পৰা। </poem>}}<noinclude></noinclude> oaokbds8ac5cp4ugx3t4yhz9h0g4fto 104 90618 247708 245998 2026-04-13T15:52:55Z Babulbaishya 104 247708 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬৪}}</noinclude>{{Block center|<poem>জীৱনৰ মোৰ শান্তি দায়িনী ::::এৰুৱা সুৰাক কিয়বা এৰি ছঁয়াময়া কোন সৰগৰ আশে ::::কিয়বা মিছাতে মৰিম ঘূৰি? হ'লে অৱসান এই জীৱনৰ ::::অমৰ হ'বৰ বাসনা নাই আশাৰ ছলন] পৰিলে ফান্দত ::::লাভে মূলে তাৰ সকলো যায়।</poem>}}<noinclude></noinclude> 917476acpimhwwv61ncz0pdi7um70py 104 90622 247709 246002 2026-04-13T15:53:36Z Babulbaishya 104 247709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬৫}}</noinclude>{{Block center|<poem>যুগে যুগে কত গ’ইছে মানুহ ::::আন্ধাৰ পুৰীৰ অজান দেশ উভটি কোনোৱে কৈছেহি জানো ::::অসীম পথৰ ক’তনো শেষ? নজনা নুশুনা সেই বাটে দিয়ে ::::আমিও এদিন লাগিব যাব হাতৰ লখিমী ঠেলিম কিয়নো ::::কিহৰ আশাত কোনেনো ক’ব?</poem>}}<noinclude></noinclude> d65vo1q2df1ni4j8yetmdvuxa5pbsbn 104 90623 247710 246004 2026-04-13T15:54:17Z Babulbaishya 104 247710 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬৬}}</noinclude>{{Block center|<poem>কত জ্ঞানী জনে কত সাধনাৰে ::::সিপুৰীৰ কথা প্রকাশ কৰি হ'ই এটি এটি দেৱতাৰ দৰে ::::আঁতৰিল নিজে আসন এৰি। কেচুৱা ল'ৰাই শুবৰ আগেয়ে ::::শুনে যেনে সাধু কাষত বহি আমাৰ আগতে৷ ক'লে সাধু কথা ::::তেওঁলোকে যেন খন্তেক আহি।</poem>}}<noinclude></noinclude> bmi6fhx0brprklojved7nfotcj71s61 104 90624 247711 246008 2026-04-13T15:55:22Z Babulbaishya 104 247711 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬৭}}</noinclude>{{Block center|<poem>সি পুৰীৰ কথা জানিবৰ আশে ::::যায় আত্মা মোৰ উলাহে উৰি নীল আকাশত পাখি মেলি বেগে ::::অনন্তৰ পিনে বাসনা কৰি। নিমিষতে উৰি উলটি আহিল ::::হাঁহি কাণে কাণে কথাটি কয় “মনৰ মাজতে সৰগ নৰক ::::বিচাৰি বেলেগ নাপালোঁ মই।” </poem>}}<noinclude></noinclude> 90t9ufhxu35i3jnzxa2nwn4i389o7p7 104 90625 247712 246010 2026-04-13T15:56:04Z Babulbaishya 104 247712 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬৮}}</noinclude>{{Block center|<poem>পৃথিবী মাজত পূৰিলে বাসনা ::::ধৰিবা তাকেই সৰগ বুলি বিফল বাসনা কঠোৰ নিৰাশে ::::ধৰে নৰকৰ ছবিটি তুলি। এয়ে বিধাতাৰ চিৰন্তন ৰীতি ::::নুবুজি মানুহে কণাৰ দৰে সৰগ নৰক বিচাৰি বিচাৰি ::::হাবাথুৰি খাই মিছাতে মৰে। </poem>}}<noinclude></noinclude> fyqw7aepslzkvxgc779nyegy3jxzzwn 104 90627 247721 246013 2026-04-13T16:21:22Z Babulbaishya 104 247721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৬৯}}</noinclude>{{Block center|<poem>থাকক জ্ঞানীয়ে শাস্ত্ৰৰ মাজত ::::সৃষ্টি প্ৰকৰণ ব্যাখ্যা কৰি যাওঁ হেৰা আহা তুমি আৰু মই ::::আপদীয়া হাই-উৰুমি এৰি। বহি নিৰলাত নিয়তিৰ খেলা ::::বুৰাওঁ পিয়লা হাতত ল'ই ভাগ্যৰ পুতলা আমি সকলোটি ::::তাৰ স'তে আজি ওমলোঁ গ’ই। </poem>}}<noinclude></noinclude> 2n3gk5dzntxbxk1xpteff573zuaf705 104 90690 247722 246105 2026-04-13T16:21:54Z Babulbaishya 104 247722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭০}}</noinclude>{{Block center|<poem>বাহিৰে ভিতৰে তলে উপৰেদি ::::দেখিছা যিখিনি সকলো ফাঁকি ভোজবাজী খেল পুতলাৰ নাচ ::::—মাজতে সূৰুষ মায়াৰ চাকি। তাৰ চৌপাশে নাচিছে পুতলা ::::গোটেই জগত মায়াৰ খেলা চামে চামে জীৱ আহিছে গ’ইছে ::::চলিছে ইদৰে সংসাৰ লীলা।</poem>}}<noinclude></noinclude> jnd7s0fkc3eip83t3669kqnasd0nog8 104 90691 247723 246106 2026-04-13T16:22:31Z Babulbaishya 104 247723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭১}}</noinclude>{{Block center|<poem>দিন ৰাতি ল’ই আন্ধাৰে পোহৰে ::::অকাঁ এই খনি পাশাৰ ঢাল মানুহক লৈ পাষটি খেলিছে ::::বহি নিয়তিয়ে অনন্ত কাল। সোমাই নতুন গুটিটি ঢালত ::::কোনোটিরা প’কি ওলাই যায় কাৰোবা কেঁচাতে কাটিলে গুটিটি ::::–ই খেলা সদায় খেলিছে হায়।</poem>}}<noinclude></noinclude> 0a506rx1fn8gv0jy5y4cb67pbq33mwj 104 90692 247724 246107 2026-04-13T16:23:36Z Babulbaishya 104 247724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭২}}</noinclude>{{Block center|<poem>গুটিটিৰ জানো আছে নিজা মত ::::লৈছে যি জনে খেলাৰ ভাৰ ইফালে সিফালে ৰৈছে গৈছে ::::চলায় চালকে সকলো তাৰ ৷ মানুহক লৈ ভাগ্যৰ খেলাত ::::যি জনে আমাক নমালে আনি জয় পৰাজয় তেওঁৰ হাততেই ::::তেৱেঁই আমাক ফুৰায় টানি। </poem>}}<noinclude></noinclude> hn1wmc9k3fzugh37zuzj74n28woyl1h 104 90693 247725 246109 2026-04-13T16:24:13Z Babulbaishya 104 247725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭৩}}</noinclude>{{Block center|<poem>নিয়তিয়ে নিজ হাতেৰে যি দিনা ::::কপালত যিটি লিখিলে আহি নাই লৰচৰ সেই আখৰৰ ::::সিদৰে জীৱন চলিব ভাহি। চকুৰ পানীৰে নৈ বৈ যক ::::হিয়া যদি ভাগে শোকতে হায় তথাপিতো জানে৷ পাৰেনে গুচাব ::::কপালৰ ছাপ লগতে যায়। </poem>}}<noinclude></noinclude> ed5ozetytikk2yqektw9x880ftbzkcw 104 90694 247726 246112 2026-04-13T16:25:47Z Babulbaishya 104 247726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭৪}}</noinclude>{{Block center|<poem>লুটিয়াই থোৱা সৌ পিয়লাটি ::::আছে ওপৰত সৰ্গ বোলা তাৰ তলতেই অসংখ্য জীৱই ::::খেলিছে জীৱন মৃত্যুৰ খেলা। এখনি হাতকো নুতুলিবা হেৰা ::::সেই পিনে চায়—আশাটি ক্ষীণ নিয়তি চাকত সিও নিৰুপায় ::::আমাৰ দৰেই শকতি হীন।</poem>}}<noinclude></noinclude> ad6y3kcpgsdwbc64cd3ccp497n1l6pn 104 90790 247727 246282 2026-04-13T16:26:27Z Babulbaishya 104 247727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭৫}}</noinclude>{{Block center|<poem>যি দিনা পোনতে বিধাতাই নিজে ::::মাটিৰে মানুহ সাজিলে আহি যি দিনা পোনতে পূৱ৷ কিৰণত ::::সৃষ্টি শতদলে মেলিলে পাহি। সেই দিনা তেও ভাগ্য ফলাফল ::::লেখিলে নিজেই লেখনী ল’ই দুদিনলৈ আহি উমলি জামলি ::::যাব অনন্তত মিহলি হ'ই।</poem>}}<noinclude></noinclude> la32q62ktblrzrttj8s3m80m1gk4gdu 104 90791 247738 246284 2026-04-14T03:30:21Z Babulbaishya 104 247738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭৬}}</noinclude>{{Block center|<poem>আপোন পাহৰি বলিয়াৰ দৰে ::::কিহৰ পাছত ফুৰিছা ঘুৰি আশা নিৰাশাৰ ভবিষ্যৰ ভয় ::::আছে যি গোটেই জীৱন জুৰি। অতীত পাতত শাৰীয়ে শাৰীয়ে ::::লেখা সকলোটি বাতৰি তাৰ দুদিনীয়া এই জীৱন আমাৰ ::::—জীৱনত সুৰা-পানেই সাৰ।</poem>}}<noinclude></noinclude> 3scbrzn249f0xwpzurcnryirumb5hox 104 90792 247739 246285 2026-04-14T03:30:56Z Babulbaishya 104 247739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭৭}}</noinclude>{{Block center|<poem>কওঁ হেৰা শুনা যিদিনা পোনেই ::::আহিলোঁ সন্ধিয়া সৰগ এৰি চকুৰ পানীৰে মাগিলোঁ মেলানি ::::জীৱন যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি। কাৰ শাপতেই আহি ইয়ালৈ ::::এনুৱা অৱস্থা ঘটিল মোৰ হৃদয়ত কাৰ চৰণত ছাপ- ::::যাত্ৰা কেতিয়া পৰিব ওৰ! </poem>}}<noinclude></noinclude> h6xmwm4xeyuu7xv8mtyw01j4l1586x8 104 90794 247740 246287 2026-04-14T03:31:34Z Babulbaishya 104 247740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭৮}}</noinclude>{{Block center|<poem>জীৱনৰ মোৰ হাড় কেডালিকো ::::আঙুৰ লতাই মেৰাই ধৰে কি গুণ ইয়াৰ কওঁ যদি ম‍ই ::::শুনি কোনোবাই হাঁহিব পাৰে। সি সৱৰ কিন্তু চিয়ঁৰ বাখৰে ::::নোৱাৰে দেখাব মুক্তিৰ পথ মোৰ ই হাড়ৰ গঢ়া কাঠিটিয়ে ::::মুক্তিৰ বাটত চলাব ৰথ। </poem>}}<noinclude></noinclude> nza8ldjs8vplgutt36axf5a5r5374t4 104 90796 247741 246289 2026-04-14T03:32:12Z Babulbaishya 104 247741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৭৯}}</noinclude>{{Block center|<poem>অনন্ত জ্যোতিৰ এটি ক্ষুদ্র কণা ::::পৰে যদি সখা হিয়াত মোৰ খঙেতেই নতু প্রেমতেই হওক ::::গুচাব হিয়াৰ আন্ধাৰ ঘোৰ। তাৰে যদি এটি সামান্য আভাস ::::আলহী ঘৰত খন্তেক পাওঁ আন্ধাৰেৰে ঢকা মন্দিৰ মাজত ::::কিয়বা তাকেই বিচাৰি যাওঁ।</poem>}}<noinclude></noinclude> jlso59w0sruxtomm5dyiwlhc6nubz8v 104 90797 247742 246290 2026-04-14T03:32:58Z Babulbaishya 104 247742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮০}}</noinclude>{{Block center|<poem>পাপ পুণ্য প্রভু কোনে সৰজিলে? ::::সুধিছোঁ কাতৰে কোৱাচোঁ মোক সুখ সাগৰত এজনে সাঁতোৰে ::::ইজনে কিয়নো ভুগিছে শোক? নিষিদ্ধ ভোগৰ গুপুত বাসনা ::::ইয়াতেই যদি সাবটে নৰে কোন বিধানত সিপুৰীত তাৰ ::::নৰকৰ ছবি আগত ধৰে? </poem>}}<noinclude></noinclude> hu6wcrdgkegty59tz96rzxbavi572p8 104 90966 247743 246597 2026-04-14T03:33:39Z Babulbaishya 104 247743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮১}}</noinclude>{{Block center|<poem>আকাশ তলৰ এই ধৰা খনি ::::কাৰনে৷ হাতৰ কঠোৰ চিন কিয় ৰাতি দিনে বাজিছে ইয়াত ::::শত হৃদয়ৰ বিষাদ বীণ। নিৰ্ম্মম কালৰ চকৰি ঘুৰিছে ::::তিলেকে জগত কৰিছে চুৰ দয়াৰ সাগৰ নাম যদি তজু ::::নকৰা কিয় এই কলঙ্ক দুৰ? </poem>}}<noinclude></noinclude> cadji6y2wnb6guroioqw9ufzcafhl72 104 90967 247744 246598 2026-04-14T03:34:15Z Babulbaishya 104 247744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮২}}</noinclude>{{Block center|<poem>জীৱনৰ বাট নানা প্রলোভনে ::::তুমিয়েই কৰি ৰাখিছ৷ পুৰ আনা পথিকক সেই বাটেদিয়ে ::::তুমিয়েই কৰি আলোক দুৰ। পাপৰ গাঁতত পৰে যদি তেওঁ ::::আন্ধাৰ বাটত পিছলি পৰি কিয় দিবা তাক দোষৰ বোজাটি ::::তুমিয়েই দোষ স্বজন কৰি।</poem>}}<noinclude></noinclude> byyf1cmpfhzjykmd1jysjfy1p3jy53f 104 90968 247745 246600 2026-04-14T03:36:38Z Babulbaishya 104 247745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৩}}</noinclude>{{Block center|<poem>মাটিৰে মানুহ সৰজিল৷ তুমি ::::পাপৰ কালিমা তুমিয়েই দিলা অসীম অনন্ত বিশ্ব জগতত ::::দেখালা পঞ্চ ভূতৰ লীল৷। পাপৰ ছাঁয়াটি ঘূৰি দিনে ৰাতি ::::আবৰি ধৰিছে মৰত ভূমি মানুহে তোমাক ক্ষমিছে দেৱতা ::::মানুহকো দেৱ ক্ষমিবা তুমি।</poem>}}<noinclude></noinclude> 0u5kktk8nsu5xss3opdrlur2nqf8llq 104 90969 247746 246601 2026-04-14T03:37:16Z Babulbaishya 104 247746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৪}}</noinclude>{{Block center|<poem>তুমি যদি মোক সৰজিলা নিজে ::::কৰিম কিয়নো পাপক ভয় তোমাৰ অসীম কৰুণা গুণত ::::হ'ব পাপ তাপ সকলে৷ লয়। তোমাৰ নামৰ আলোক শিখাই ::::উজলাই যদি হিয়াক মোৰ জীৱন পথত কিয় উলটিম ::::দেখি সমুখত আন্ধাৰ ঘোৰ।</poem>}}<noinclude></noinclude> nz0o23iqyjy0vi2jbb6k64dv4r6o3mj 104 90970 247747 246602 2026-04-14T03:38:09Z Babulbaishya 104 247747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৫}}</noinclude>{{Block center|<poem>সংসাৰ হাটত উমলি জামলি ::::ধুলি মাকটিৰে লেতেৰা হই গধুলি পৰত ভাগৰি-জুগৰি ::::তোমাৰ ওচৰ চাপিলে মই, জানো তুমি প্রভু হাত মেলি মোক ::::নিবা কাষলৈ মৰম কৰি জীৱনৰ মোৰ পাপৰ কালিমা ::::ধুৱঁবা তুমিয়েই যতন কৰি। </poem>}}<noinclude></noinclude> 78jtz17d4z03j8n1koidd4tau4mesek 104 90971 247748 246603 2026-04-14T03:38:46Z Babulbaishya 104 247748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৬}}</noinclude>{{Block center|<poem>সিদিনা সন্ধিয়া পৰৰ শেষত ::::অকলে উদাসী পৰাণ লই এখুজি দুখুজি কৰি ধীৰে ধীৰে ::::কুমাৰৰ ঘৰ পালোঁগৈ মই। আকাশতো জোনে নাই দিয়া দেখা ::::ঘৰতো কেনিও নুশুনো মাত চাৰি কাষে মাথোঁ দেখোঁ খাপে খাপে ::::মাটিৰ পাত্ৰ সজোৱা তাত।</poem>}}<noinclude></noinclude> jm6neavsukqgem0h4rqqwn7yuowudzf 104 90972 247749 246604 2026-04-14T03:39:22Z Babulbaishya 104 247749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৭}}</noinclude>{{Block center|<poem>নানান গঢ়ৰ আছে পাত্ৰ তাত ::::দীঘল কোনোটি কোনোটি ছুটি কোনোটি মাটিতে বাগৰি পৰিছে ::::কোনোটি বা আছে চাঙতে উঠি। কথাত চহকী তাৰে দুটি এটি ::::কথাতে জগত কৰিব জয় ভাবি কোনোটিয়ে আপোন কাহিনী ::::নেমাতি একোকে নীৰৱে ৰয়।</poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 4phurvd1027dl9jwbx00qfm45imb4xw 104 91269 247684 247669 2026-04-13T14:44:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247684 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শিকাইছে আৰু বৰবৰুৱা ককায়ে যি শিকাইছে যুক্তিহে শিকাইছে, তথাপি মোব পৰা কোন কাৰ্য্য হব? ঈশ্বৰ ঈশ্ববীব অনগ্ৰহত স্বৰ্গদেৱব পণ্যে প্ৰতাপব বলে যি হয় সেয়েহে হব। এতেকে ম‍ই কি প্ৰাৰ্থনা কবিম? স্বৰ্গদেৱে আশীৰ্ব্বাদ, দেউ বোবাকেও আশীবাদ কবিব, তেহে সকলো কাৰ্য সিদ্ধি হব। পাঠক সকল, অসমব স্বৰ্গদেৱৰ ববচ’বাত বহা পাত্ৰমন্ত্ৰী আব্দ শৰণাপন্ন বজাব মেলসভাব উন্নত ভাষা আব, অজ্ঞাত বৰঞ্জী লিখকব অনগ্ৰাস আদিবে ঝংকৃত হোৱা সমধব অসমীয়া গদ্যব চানেকী পাই তাক অসমীয়া ৰাইজব পোহৰলৈ অনাব লোভ সামৰিব নোৱাবি আমি বক্তব্য কথাব পৰা বহুত উজাই আহিলোঁ। {{gap}} ৰাধা ৰুক্মিণীৰ সহায়েৰে কৰা মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ১৭৬৯ খৃষ্টাব্দত সূত্ৰপাত হয়, আৰু আমাৰ এই বুৰঞ্জী লিখা হয় ১৮০৩ খৃষ্টাব্দত মাথোন একুবি চৈধ্য বছৰৰ পিছত। লিথকে নিশ্চয় এই বিদ্ৰোহৰ কথা নিজে কব পবিছিল, নাইবা সেই বিদ্ৰোহৰ সংস্পৰ্শত অহা মান হব পৰা তাৰ কথা পৃষ্ঠপোষক দৱবাব ঘৰব শ্ৰীনাথ বৰবৰুৱা জানিছিল। বৰ্ত্তমান বুৰঞ্জীব গবাকী সাধাৰণ পবষ নাছিল। তেওঁ তেওঁৰ তদাৰকত লিখা বঙ্গীত নিচেই অলপ আগেয়ে মাথোন হোৱা ঘটনাৰ বিষয়ে কোনো ভুল-ভ্ৰান্তি বৰঞ্জীত সোমাবলৈ নিদিছিল বুলি আমি নিশ্চিন্তে ঠাৱৰ কৰিব পাবো। বব চৰাত মেল দোৱান বিৱৰণ লিখা নিৰ্দ্দিষ্ট কাকতী আৰু, লিখাব; আছিল। বাজমন্ত্ৰী লেচেঙ্গীয়াল বৰপাত্ৰ গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া মণিপুৰেৰ বজা জয়সিংহ আব্দ, হবনাথ সেনাপতি ফুকনব নিজ মুখেব পৰা ওলোৱা কথাখিনি কেনে সন্দৰ ভাবে সংৰক্ষিত হৈছে ভাবি চাওক। ৰাজকৰ্মচাৰী ববববৱাই বৰঞ্জী লিখকব হাতত বব- চবাব কাকত-পত্ৰ আদি যতাই দিছিল, যাতে শুদ্ধভাৱে অসমৰ বৰঞ্জী ৰচনা হব পাবে, এই সকলো কথা আমি নিৰ্বিবাদে অনুমান কৰি লব পাৰোঁ। ১৮০৩ খৃষ্টাব্দত লিখা অসম বুৰঞ্জীত মাথোন কুবি ডেৰকুৰি বছৰ আগেয়ে ঘটা ঘটনা বিলাক জনশ্ৰুতিব পৰা বিচক্ষণ বৰঞ্জীলিথকে লিপিবদ্ধ কৰা নাই, এইটো আমি সহজে অনুমান কৰিব পাবো। জনপ্ৰবাদব সহায় ললে শক, তাবিখ, দিন-বাৰ, তিথি প্ৰহব আৰু, ঘটনাৱলীৰ হবহু বৰ্ণনা দিয়া টান। {{gap}}আমাৰ এইখন বৰঞ্জীত ৰাধা আৰু ৰুক্মিণী নামে দুগৰাকী মৰাণ তিৰোতাৰ কথা আছে। এই ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ গিৰীয়েকৰ নাম নাহৰ খোৰা বুলি বৰঞ্জীৰ ১১ পিঠিত স্পষ্টকৈ লিখা আছে, তাৰ পিছত ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ কথা ভিন ভিনকৈ লিখা হৈছে; আৰু ভিন ভিন ঠাইত মৰাণৰ প্ৰতিপত্তি সময়ত তেওঁলোকক থোৱা হয়। খোৰা মৰাণে ৰুক্মিনীৰ সৈতে ৰংনাথৰ দ'লত থাকে, আৰু ৰাধা হৰগৌৰী দ'লত থাকে; তাৰ পিছত ভাটীৰ মৰাণৰ বিষয়া-<noinclude>{{center|[ ৮৩ ]}}</noinclude> ry0dcj19s0g4ryzje09qyyfok3hpouc 247768 247684 2026-04-14T07:38:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শিকাইছে আৰু বৰবৰুৱা ককায়ে যি শিকাইছে যুক্তিহে শিকাইছে, তথাপি মোৰ পৰা কোন কাৰ্য্য হব? ঈশ্বৰ ঈশ্বৰীৰ অনগ্ৰহত স্বৰ্গদেৱৰ পুণ্য প্ৰতাপৰ বলে যি হয় সেয়েহে হব। এতেকে ম‍ই কি প্ৰাৰ্থনা কৰিম? স্বৰ্গদেৱে আশীৰ্ব্বাদ, দেউ বোবাকেও আশীবাদ কবিব, তেহে সকলো কাৰ্য সিদ্ধি হব। {{gap}}পাঠক সকল, অসমৰ স্বৰ্গদেৱৰ বৰচ’ৰাত বহা পাত্ৰমন্ত্ৰী আৰু শৰণাপন্ন ৰজাৰ মেলসভাৰ উন্নত ভাষা আৰু অজ্ঞাত বৰঞ্জী লিখকৰ অনুগ্ৰাস আদিৰে ঝংকৃত হোৱা সুমধুৰ অসমীয়া গদ্যৰ চানেকী পাই তাক অসমীয়া ৰাইজৰ পোহৰলৈ অনাৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰি আমি বক্তব্য কথাৰ পৰা বহুত উজাই আহিলোঁ। {{gap}} ৰাধা ৰুক্মিণীৰ সহায়েৰে কৰা মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ১৭৬৯ খৃষ্টাব্দত সূত্ৰপাত হয়, আৰু আমাৰ এই বুৰঞ্জী লিখা হয় ১৮০৩ খৃষ্টাব্দত মাথোন একুৰি চৈধ্য বছৰৰ পিছত। লিখকে নিশ্চয় এই বিদ্ৰোহৰ কথা নিজে কব পাৰিছিল, নাইবা সেই বিদ্ৰোহৰ সংস্পৰ্শত অহা মানুহৰ পৰা তাৰ কথা জানিছিল।বৰ্ত্তমান বুৰঞ্জীৰ পৃষ্ঠপোষক দুৱৰাৰ ঘৰৰ শ্ৰীনাথ বৰবৰুৱা গবাকী সাধাৰণ পুৰুষ নাছিল। তেওঁ তেওঁৰ তদাৰকত লিখা বুৰঞ্জীত নিচেই অলপ আগেয়ে মাথোন হোৱা ঘটনাৰ বিষয়ে কোনো ভুল-ভ্ৰান্তি বৰঞ্জীত সোমাবলৈ নিদিছিল বুলি আমি নিশ্চিন্তে ঠাৱৰ কৰিব পাবো। বৰ চৰাত মেল দোৱান বিৱৰণ লিখা নিৰ্দ্দিষ্ট কাকতী আৰু, লিখাৰু আছিল। ৰাজমন্ত্ৰী লেচেঙ্গীয়াল বৰপাত্ৰ গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া মণিপুৰেৰ ৰজা জয়সিংহ আৰু হৰনাথ সেনাপতি ফুকনৰ নিজ মুখৰ পৰা ওলোৱা কথাখিনি কেনে সুন্দৰ ভাবে সংৰক্ষিত হৈছে ভাবি চাওক। ৰাজকৰ্মচাৰী বৰবৰুৱাই বুৰঞ্জী লিখকৰ হাতত বৰ চৰাৰ কাকত-পত্ৰ আদি যতাই দিছিল, যাতে শুদ্ধভাৱে অসমৰ বৰঞ্জী ৰচনা হব পাৰে, এই সকলো কথা আমি নিৰ্বিবাদে অনুমান কৰি লব পাৰোঁ। ১৮০৩ খৃষ্টাব্দত লিখা অসম বুৰঞ্জীত মাথোন কুৰি ডেৰকুৰি বছৰ আগেয়ে ঘটা ঘটনা বিলাক জনশ্ৰুতিৰ পৰা বিচক্ষণ বৰঞ্জীলিথকে লিপিবদ্ধ কৰা নাই, এইটো আমি সহজে অনুমান কৰিব পাৰো। জনপ্ৰবাদৰ সহায় ললে শক, তাৰিখ, দিন-বাৰ, তিথি প্ৰহৰ আৰু, ঘটনাৱলীৰ হবহু বৰ্ণনা দিয়া টান। {{gap}}আমাৰ এইখন বৰঞ্জীত ৰাধা আৰু ৰুক্মিণী নামে দুগৰাকী মৰাণ তিৰোতাৰ কথা আছে। এই ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ গিৰীয়েকৰ নাম নাহৰ খোৰা বুলি বৰঞ্জীৰ ১১ পিঠিত স্পষ্টকৈ লিখা আছে, তাৰ পিছত ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ কথা ভিন ভিনকৈ লিখা হৈছে; আৰু ভিন ভিন ঠাইত মৰাণৰ প্ৰতিপত্তি সময়ত তেওঁলোকক থোৱা হয়। খোৰা মৰাণে ৰুক্মিনীৰ সৈতে ৰংনাথৰ দ'লত থাকে, আৰু ৰাধা হৰগৌৰী দ'লত থাকে; তাৰ পিছত ভাটীৰ মৰাণৰ বিষয়া-<noinclude>{{center|[ ৮৩ ]}}</noinclude> el98x1ujm0la7czldn1xxkwzj5swwji 104 91274 247679 2026-04-13T14:23:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শাহৱে শহৰে আনন্দে পালিলে নেপালোঁ অকণো দুখ। মাদাবিত যেনেকৈ আনন্দে আছিলো তেনেকৈ ভুঞ্জিলোঁ সুখে॥ গোবব মোব শহবে বাজপাত লভিলে ঈশ্বৰ সদৃষ্টি পাই। মন্ত্ৰী সকলে স্বৰ্গ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247679 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শাহৱে শহৰে আনন্দে পালিলে নেপালোঁ অকণো দুখ। মাদাবিত যেনেকৈ আনন্দে আছিলো তেনেকৈ ভুঞ্জিলোঁ সুখে॥ গোবব মোব শহবে বাজপাত লভিলে ঈশ্বৰ সদৃষ্টি পাই। মন্ত্ৰী সকলে স্বৰ্গদেওক বধিলে নাছিলে অকাণো দায়॥ গঙ্গাপ্ৰভা, অব,ণমতী, অভয়মতী, লাইমতী, বলা চেনেহব মাহী। জনা, সামলা চন্দিকা, কমলা মুখত মোহনী হাঁহি॥ অমাৱতী, অলকা নমেলিয়া মাহীআই মৰিবৰ সময়ত মোৰ চেনেহৱা আই। দবিশন নেপালোঁ বিধাতাই বঞ্চিলে পাই॥ সবাতকৈ চেনেহৰ চন্দ্ৰাদাব, আইতা মোৰ জন্মদাতা আই। মৰিবৰ সময়ত দবিলত নেপালোঁ মোৰমান অভাগী নাই। * কুৱ'ৰীক ধৰি অনাখন লিখিব পৰানহল। [00] C<noinclude></noinclude> da9igrznpxb6tyctssaiptrp5o3rdx5 247680 247679 2026-04-13T14:33:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247680 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>শাহুৱে শহুৰে আনন্দে পালিলে {{gap|4em}}নেপালোঁ অকণো দুখ। মাদুৰিত যেনেকৈ আনন্দে আছিলো {{gap|4em}} তেনেকৈ ভুঞ্জিলোঁ সুখ॥ গোবৰ মোৰ শহুৰে ৰাজপাত লভিলে {{gap|4em}} ঈশ্বৰৰ সদৃষ্টি পাই। মন্ত্ৰী সকলে স্বৰ্গদেওক বধিলে {{gap|4em}} নাছিলে অকাণো দায়॥ *{{Gap|2em}}*{{Gap|2em}}*{{Gap|2em}}* গঙ্গাপ্ৰভা, অৰুণমতী, অভয়মতী, লাইমতী, {{gap|4em}} বলা চেনেহৰ মাহী। জনা, সৰুমলা চন্দিকা, কমলা {{gap|4em}} মুখত মোহনী হাঁহি॥ অমাৱতী, অলকা নুমলিয়া মাহীআই {{gap|4em}}মোৰ চেনেহুৱা আই। মৰিবৰ সময়ত দৰিশন নেপালোঁ {{gap|4em}} বিধাতাই বঞ্চিলে পাই॥ সবাতকৈ চেনেহৰ চন্দ্ৰাদাৰু, আইতা {{gap|4em}} মোৰ জন্মদাতা আই। মৰিবৰ সময়ত দবিলত নেপালোঁ {{gap|4em}} মোৰমান অভাগী নাই।।</poem>}} {{rule}} * কুৱঁৰীক ধৰি অনাখন লিখিব পৰা নহল।<noinclude>{{center|[ ৩৩ ]}}</noinclude> 0nped8k2cunhtqj0aloyy1iuitkh35v 247681 247680 2026-04-13T14:33:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247681 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>শাহুৱে শহুৰে আনন্দে পালিলে {{gap|4em}}নেপালোঁ অকণো দুখ। মাদুৰিত যেনেকৈ আনন্দে আছিলো {{gap|4em}} তেনেকৈ ভুঞ্জিলোঁ সুখ॥ গোবৰ মোৰ শহুৰে ৰাজপাত লভিলে {{gap|4em}} ঈশ্বৰৰ সদৃষ্টি পাই। মন্ত্ৰী সকলে স্বৰ্গদেওক বধিলে {{gap|4em}} নাছিলে অকাণো দায়॥ *{{Gap|2em}}*{{Gap|2em}}*{{Gap|2em}}* গঙ্গাপ্ৰভা, অৰুণমতী, অভয়মতী, লাইমতী, {{gap|4em}} বলা চেনেহৰ মাহী। জনা, সৰুমলা চন্দিকা, কমলা {{gap|4em}} মুখত মোহনী হাঁহি॥ অমাৱতী, অলকা নুমলিয়া মাহীআই {{gap|4em}}মোৰ চেনেহুৱা আই। মৰিবৰ সময়ত দৰিশন নেপালোঁ {{gap|4em}} বিধাতাই বঞ্চিলে পাই॥ সবাতকৈ চেনেহৰ চন্দ্ৰাদাৰু, আইতা {{gap|4em}} মোৰ জন্মদাতা আই। মৰিবৰ সময়ত দবিলত নেপালোঁ {{gap|4em}} মোৰমান অভাগী নাই।।</poem>}} {{rule}} * কুৱঁৰীক ধৰি অনাখন লিখিব পৰা নহল।<noinclude>{{center|[৩৩]}}</noinclude> 761hkbbnx0sq8blp9zco33a1atk6ech 104 91275 247682 2026-04-13T14:34:38Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "হবিনাথ, পৰমানন্দ, আনন্দ, সনন্দ, চেক" নামলি নাম। নিৰ্ভয়, গঙ্গাবাম, নবনাথ গোহাঞীদেও বাপে গুণে অন,পম॥ দুৰ্গেশ্বৰ, ভোগেশ্বৰ, জয়ৰাম, ধন বাম মালভোগ, গোবিন্দৰাম। কান্ত, কণ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247682 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>হবিনাথ, পৰমানন্দ, আনন্দ, সনন্দ, চেক" নামলি নাম। নিৰ্ভয়, গঙ্গাবাম, নবনাথ গোহাঞীদেও বাপে গুণে অন,পম॥ দুৰ্গেশ্বৰ, ভোগেশ্বৰ, জয়ৰাম, ধন বাম মালভোগ, গোবিন্দৰাম। কান্ত, কণা, ভদ্ৰনাথ, বাধানাথ সাক্ষাতে যেনিবা কাম। সবোধন, শধন, বঙ্গনাথ, বামনাথ, জয়নাথ চেনেহৰ ভাই। চঅ'ড়া (১) ককাই ভাই কাকো নেদেখিলোঁ মোবমান অভাগী নাই॥ জয়মতী, বিজয়মতী, জয়প্ৰভা, জয়কান্তি, জয়তবা সমে অঞ্জনা। জনপ্ৰভা, জয়দা, বত্নপ্ৰভা আইদেও সমে ভৈলো নজনা॥ চেংমতী, হীৰামতী, শক্লমতী আইদেও (১) এই চঅ'ড়া জন ককাইভাইৰ মৈদাম মাদবি আৰু, চটাই আলিত আছে। এওঁ লোকৰ ডাঙৰ ১২ জনক মাদ,বিয়াল আব্দ সব, ১২ জনক চটাইঅলীয়া বৰ গোহাঞী বোলে। পুষেনামা মতেও লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙ্গৰীয়াৰ পুতেক চঅ'ড়া যেনে কংখান গো, কমলাকান্ত বাধমন্ত্ৰী, ৰামচন্দ্ৰ খনিকৰ বৰুৱা লাওগোহাঞী, লংখাও, ঘনশ্যাম শলাল বাগো, লংলত লাপাত ধনিবাম, চিনা, লালত, লাছিত, সোন্দব, তনখাম, কলিয়াছন চেতীয়াপাত্ৰ, লাংখ,বাং, খামচেং বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়া বা দলবদ্ধা বাগোবাজমন্ত্ৰী, মোহন, লংখন, থামচ‍, নাংবাং, পূৰ্ণানন্দ। অভয়চৰণ আব, নামলি ববগো ৰাজমন্ত্ৰী। আতম্বিন বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ ৭ জন পৰ। এই সাতজনৰ পৰাই এওঁবিলাকৰ ভিতৰত বিয়া-বাৰ, আৰু, গৰু, সলনা-সলনি নচলে। এ ফৈদ, বুঢ়া গোহাঞীৰো তেনেকৈ ১৪ ফৈদ। [ 38 ] তওকাবান বেক বা বৰগোহাঞীৰ ৭ ফৈদ। বৰগোহাঞীৰ যেনেকৈ<noinclude></noinclude> 527crbenu6b3qvpznmd9d3vgxvt72se 104 91276 247683 2026-04-13T14:39:00Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । রুষ ইংৰাজৰ মিতিৰ । আপোনালোক সকলোৱে জানে যে ৰুষ- সাম্রাজ্য অতি বিস্তীর্ণ । পৃথিবীত সম্রাট জৰ্জ্জৰ সাম্ৰাজ্যৰ বাহিৰে ইমান ডাঙৰ ৰাজ্য আৰু কোনে ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247683 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । রুষ ইংৰাজৰ মিতিৰ । আপোনালোক সকলোৱে জানে যে ৰুষ- সাম্রাজ্য অতি বিস্তীর্ণ । পৃথিবীত সম্রাট জৰ্জ্জৰ সাম্ৰাজ্যৰ বাহিৰে ইমান ডাঙৰ ৰাজ্য আৰু কোনে বজাবে নাই। সম্রাট পঞ্চম জে ইংলণ্ড, ভাৰতবৰ্ষ আৰু পৃথিবীৰ আৰু আন আন অনেক দেশ শাসন কৰে । এই সুবিস্তীৰ্ণ কষ সাম্ৰাজ্যত ৰুষিয়াৰ ‘জাবব’ অতুল প্রভাৱ । তেওঁ এজন বৰ সাহসী আৰু ন্যায়পরায়ণ ৰজা । প্ৰজাৰ হিতৰ কাৰণে সদায় চিন্তা কৰে । 'ভড়কা' নামেৰে এবিধ মদ ৰুষিয়া প্রজাবিলাকৰ বৰ আদৰৰ বস্তু আছিল। এই ‘ভঙ্কাৰ' ওপৰত ৰজাই কব বহুৱাই- ছিল ; আৰু সেই কাৰণে ‘ভডুকা’ৰ পৰা ৰজাই বহুত ধন লাভ কৰিছিল । কিন্তু যেতিয়া ইউৰোপত মহাসমৰ জ্বলি উঠিল, আৰু নুষিয়াৰ সম্রাটে ভঙ্কাৰ অপকাৰিতাৰ কথা জানি উঠিলে, তেওঁ তেতিয়াই ‘ভক৷” কবিবলৈ একেবাৰেই বন্ধ কৰি দিলে। সম্ৰাটৰ এই আদেশত ৰাজভৰালৰ আয়ৰ পৰা কোটী কোটী টকা একেবাৰেই কমি গল।” এনেতে দেওৱানে সুধিলে, “এই মদৰ লগত মহাসমৰৰ সম্বন্ধ কি ?” ডাক্তৰে কলে, “আছে, এই ভঙ্কাৰ লগত মহাসমৰৰ সৈতে অতি ঘনিষ্ঠ সম্পর্ক আছে। সম্রাটে ভালকৈ জানিছিল যে, মানুহ বিলাকে ভড়কা নেখালে বেচি সাহ আৰু বলেৰে যুদ্ধ কৰিব পাৰে। আৰু সেই কাৰণেই তেওঁ 'ভড়কা' তৈয়াৰ কৰিবলৈ একেবাৰেই বন্ধ কৰি দিলে। আমেৰিকাৰ দৰে ডাঙ্গৰ ৰাজ্যতো মদ বিক্রি গবর্ণমেন্টে একেবাৰে বন্ধ কৰি দিলে । ” সেনাপতিয়ে ইমান পৰ ডাক্তৰৰ কথাখিনি অতি আগ্ৰহেৰে শুনিছিল। তেওঁ এতিয়া মাত লগালে, “ভাৰতৰ কোনো ৰজাই যুদ্ধৰ সময়ত মদ বন্ধ কৰাৰ কথা কোনোবাই জানেনে ?”<noinclude></noinclude> ge694vxmk0uh5nlllg7hiyn8ukmq0v6 247685 247683 2026-04-13T14:45:19Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247685 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|২০১}}</noinclude>ৰুষ ইংৰাজৰ মিতিৰ। আপোনালোক সকলোৱে জানে যে ৰুষ- সাম্ৰাজ্য অতি বিস্তীৰ্ণ। পৃথিবীত সম্ৰাট জৰ্জ্জৰ সাম্ৰাজ্যৰ বাহিৰে ইমান ডাঙৰ ৰাজ্য আৰু কোনে ৰজাৰে নাই। সম্ৰাট পঞ্চম জৰ্জ্জে ইংলণ্ড, ভাৰতবৰ্ষ আৰু পৃথিবীৰ আৰু আন আন অনেক দেশ শাসন কৰে। এই সুবিস্তীৰ্ণ ৰুষ সাম্ৰাজ্যত ৰুষিয়াৰ ‘জাবৰ’ অতুল প্ৰভাৱ। তেওঁ এজন বৰ সাহসী আৰু ন্যায়পৰায়ণ ৰজা। প্ৰজাৰ হিতৰ কাৰণে সদায় চিন্তা কৰে। ‘ভড্কা’ নামেৰে এবিধ মদ ৰুষিয়া প্ৰজাবিলাকৰ বৰ আদৰৰ বস্তু আছিল। এই ‘ভড্কাৰ’ ওপৰত ৰজাই কৰ বহুৱাই- ছিল; আৰু সেই কাৰণে ‘ভড্কা’ৰ পৰা ৰজাই বহুত ধন লাভ কৰিছিল। কিন্তু যেতিয়া ইউৰোপত মহাসমৰ জ্বলি উঠিল, আৰু নুষিয়াৰ সম্ৰাটে ভড্কাৰ অপকাৰিতাৰ কথা জানি উঠিলে, তেওঁ তেতিয়াই ‘ভডকা’ কৰিবলৈ একেবাৰেই বন্ধ কৰি দিলে। সম্ৰাটৰ এই আদেশত ৰাজভৰাঁলৰ আয়ৰ পৰা কোটী কোটী টকা একেবাৰেই কমি গল।”<br/> {{gap}}এনেতে দেওৱানে সুধিলে,“এই মদৰ লগত মহাসমৰৰ সম্বন্ধ কি?”<br/> {{gap}}ডাক্তৰে কলে, “আছে, এই ভড্কাৰ লগত মহাসমৰৰ সৈতে অতি ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে। সম্ৰাটে ভালকৈ জানিছিল যে, মানুহ বিলাকে ভডকা নেখালে বেচি সাহ আৰু বলেৰে যুদ্ধ কৰিব পাৰে। আৰু সেই কাৰণেই তেওঁ 'ভড্কা' তৈয়াৰ কৰিবলৈ একেবাৰেই বন্ধ কৰি দিলে। আমেৰিকাৰ দৰে ডাঙ্গৰ ৰাজ্যতো মদ বিক্ৰি গবৰ্ণমেন্টে একেবাৰে বন্ধ কৰি দিলে। ”<br/> {{gap}}সেনাপতিয়ে ইমান পৰ ডাক্তৰৰ কথাখিনি অতি আগ্ৰহেৰে শুনিছিল। তেওঁ এতিয়া মাত লগালে, “ভাৰতৰ কোনো ৰজাই যুদ্ধৰ সময়ত মদ বন্ধ কৰাৰ কথা কোনোবাই জানেনে?”<noinclude></noinclude> qzyifna9ozh5n3kx90k45gqpmyzidpg 104 91277 247686 2026-04-13T14:45:52Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "202 নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । কাকতীয়ে তেতীয়া থিয়দি কলে “স্কুলত পঢ়োতে ম‍ই ভাৰত বুৰঞ্জী ভালকৈ পঢ়িছিলোঁ। বাববৰ বিষয়ে এনে এটা গল্প পঢ়া মোৰ মনত পৰে। বাবৰেই ভাৰতৰ প্ৰথ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247686 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>202 নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । কাকতীয়ে তেতীয়া থিয়দি কলে “স্কুলত পঢ়োতে ম‍ই ভাৰত বুৰঞ্জী ভালকৈ পঢ়িছিলোঁ। বাববৰ বিষয়ে এনে এটা গল্প পঢ়া মোৰ মনত পৰে। বাবৰেই ভাৰতৰ প্ৰথম মোগল সম্রাট। তেওঁ এজন সাহসী আৰু বীৰ পুৰুষ আছিল। তেওঁৰ অনেক সজ গুণ আছিল ; কিন্তু তেওঁ মছলমান হৈয়ো আৰু নানা গুণ থকাতো তেওঁ বৰ মদপ্রিয় আছিল। মছলমান ধৰ্ম্মমতে কোনো মানুহেই মদ চুব নেপায় । ৰাজপুতবিলাকৰ লগত যুদ্ধ কৰোঁতে তেওঁ এবাৰ মহা সঙ্কটত পৰিছিল শত্ৰুৰ সৈন্যই তেওঁক একেবাৰেই বেৰি পেলাইছিল । সেই দিনা এক ভীষণ যুদ্ধ হবৰ কথা আছিল ; তেওঁ এই কথা ভালকৈ জানিছিল যে, তেওঁ সেই যুদ্ধত হাবিলে নতুনকৈ পতা মোগল সাম্ৰাজ্যৰ নাম- গোন্ধেই নোহোৱা হব। কি কৰে, তেওঁ একেবাৰেই নিৰুপায় হল । এনেতে কিছুমান উটৰ পিঠিত বহুত মদৰ পিপা সেইখিনি পালেহি। সৈন্যবিলাকে বহুত দিনৰ আগৰে পৰা মদৰ নিমিত্তে আশাপালি আছিল । আৰু এতিয়া সেই মদ তাহা দেখি সিহঁতৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হল । কিন্তু সিহঁতৰ মনোবাঞ্চা পূৰণ নহল ! বাবৰে তেতিয়া সিহঁতৰ আগত এখন গালিচা পাৰি জয়ৰ নিমিত্তে ভগবানৰ ওচৰত একান্ত মনে প্রার্থনা কৰিলে আৰু প্ৰাৰ্থনা শেষ হোৱাত তেওঁ ঈশ্বৰ সাক্ষী কবি ভবিষ্যতে মদ হাতেৰেই নুচুবলৈকে শপত খালে। তাৰ পিচত তেওঁৰ আদেশত, মদখোৱা সোণ-ৰূপৰ পাত্ৰবোৰ ভাঙি পেলাই সেই ভঙ্গা টুকুৰাবোৰ দুখীয়াৰ মাজত বিলাই দিয়া হল । বাবৰৰ আদেশত মদৰ পিপাবোৰ উটৰ পিঠিৰ পৰা নমাই মাটিত বাকি দিয়া হল । আফগান সৈন্যবিলাকে বাবৰৰ এই কাণ্ড দেখি অতিশয় আনন্দ প্ৰকাশ কৰিলে । আন কি সৈনিক কৰ্ম্মচাৰী বিলাকেও বাবৰৰ কাৰ্য্য শলাগিবলৈ ধৰিলে, তেওঁলোকে নিজেও পুনৰ<noinclude></noinclude> jtmzhxhlqume228qou3s4yz56rks204 247694 247686 2026-04-13T14:49:00Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247694 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|২০২|নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|}}</noinclude>{{gap}}কাকতীয়ে তেতীয়া থিয়দি কলে “স্কুলত পঢ়োতে ম‍ই ভাৰত বুৰঞ্জী ভালকৈ পঢ়িছিলোঁ। বাবৰৰ বিষয়ে এনে এটা গল্প পঢ়া মোৰ মনত পৰে। বাবৰেই ভাৰতৰ প্ৰথম মোগল সম্ৰাট। তেওঁ এজন সাহসী আৰু বীৰ পুৰুষ আছিল। তেওঁৰ অনেক সজ গুণ আছিল; কিন্তু তেওঁ মছলমান হৈয়ো আৰু নানা গুণ থকাতো তেওঁ বৰ মদপ্ৰিয় আছিল। মছলমান ধৰ্ম্মমতে কোনো মানুহেই মদ চুব নেপায়। ৰাজপুতবিলাকৰ লগত যুদ্ধ কৰোঁতে তেওঁ এবাৰ মহা সঙ্কটত পৰিছিল শত্ৰুৰ সৈন্যই তেওঁক একেবাৰেই বেৰি পেলাইছিল। সেই দিনা এক ভীষণ যুদ্ধ হবৰ কথা আছিল; তেওঁ এই কথা ভালকৈ জানিছিল যে, তেওঁ সেই যুদ্ধত হাৰিলে নতুনকৈ পতা মোগল সাম্ৰাজ্যৰ নাম- গোন্ধেই নোহোৱা হব। কি কৰে, তেওঁ একেবাৰেই নিৰুপায় হল। এনেতে কিছুমান উটৰ পিঠিত বহুত মদৰ পিপা সেইখিনি পালেহি। সৈন্যবিলাকে বহুত দিনৰ আগৰে পৰা মদৰ নিমিত্তে আশাপালি আছিল। আৰু এতিয়া সেই মদ অহা দেখি সিহঁতৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হল। কিন্তু সিহঁতৰ মনোবাঞ্চা পূৰণ নহল! বাবৰে তেতিয়া সিহঁতৰ আগত এখন গালিচা পাৰি জয়ৰ নিমিত্তে ভগবানৰ ওচৰত একান্ত মনে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু প্ৰাৰ্থনা শেষ হোৱাত তেওঁ ঈশ্বৰ সাক্ষী কৰি ভবিষ্যতে মদ হাতেৰেই নুচুবলৈকে শপত খালে। তাৰ পিচত তেওঁৰ আদেশত, মদখোৱা সোণ-ৰূপৰ পাত্ৰবোৰ ভাঙি পেলাই সেই ভঙ্গা টুকুৰাবোৰ দুখীয়াৰ মাজত বিলাই দিয়া হল। বাবৰৰ আদেশত মদৰ পিপাবোৰ উটৰ পিঠিৰ পৰা নমাই মাটিত বাকি দিয়া হল। আফগান সৈন্যবিলাকে বাবৰৰ এই কাণ্ড দেখি অতিশয় আনন্দ প্ৰকাশ কৰিলে। আন কি সৈনিক কৰ্ম্মচাৰী বিলাকেও বাবৰৰ কাৰ্য্য শলাগিবলৈ ধৰিলে, তেওঁলোকে নিজেও পুনৰ<noinclude></noinclude> p3d3336ktu34p95p8efa70t7j9pihb3 104 91278 247687 2026-04-13T14:46:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পাতে৷ সৰ্ব্বাঙ্গে সন্দবী কায়। -সবাতকৈ চেনেহৰ জয়েশ্বৰী' আইদেও মোৰ দেহৰ লাড়, খায়॥ কুড়িদিনৰ আগতেই সপোনত দেখিলো বেজাবত আছিলোঁ শাই সপোনব বৃত্তান্ত কিনো কম বিয়ে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247687 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পাতে৷ সৰ্ব্বাঙ্গে সন্দবী কায়। -সবাতকৈ চেনেহৰ জয়েশ্বৰী' আইদেও মোৰ দেহৰ লাড়, খায়॥ কুড়িদিনৰ আগতেই সপোনত দেখিলো বেজাবত আছিলোঁ শাই সপোনব বৃত্তান্ত কিনো কম বিয়েদেও কওঁতেই জ্বলি যায় জই। শূনো ছোন বিয়েদেও -- গদাপানি কোঁৱবে আসনতে ধৰিলৈ বধি আছে ল'বা বজা। আসনত বহিলৈ - গদাপাণি কোঁৱবে পালিব লাগিছে প্ৰজা। দহ দিনব আগতে সপোনব কাহিনী। বেজাবে ধবে মোক ফান্দি। জয়মতী চেনেহৰ বোৱাৰী আহিমোক বিদাই মাগোঁহ কান্দি। “শনা ছোন, আইচুদেও চেনেহব আইতা শাহ বদলি গোহাৰি কৰো। দদৈব বিধিয়ে বঞ্চিলে শাহ, আই দখোনি চৰণত ধৰোঁ। তোমাকে সেৱিবলৈ ভাষা আছিল মোব নাই কৰ্ম্মত লেখা। (১) সতীৰ মৃত্যুৰ পিচত এওঁকে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে বৰকলা নগৰত বৰকুৱাৰী (২) সতীৰ মৃত্যুৰ দিনা ৰাতি তেওঁৰ শাহুৱেক সিদ্ধেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দেখা সপোনৰ -বৃত্তান্ত বিয়েয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত কয়। [ ৩৫ ]<noinclude></noinclude> 700nqgswruujhaik1bnzy6p97pbemdj 104 91279 247688 2026-04-13T14:46:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "তোমালৈ চেনেহ মোব আছিলে শাহ, আই সেই গণে দিলোঁহি দেখা কালক্ৰমে জীৱ জন্মিছে মৰিছে কালব অধীন প্ৰাণী। সেইগণে আইচুদেও চিন্তা নকৰিবা এই বোব কথাকে জানি॥ লাই লেচাই কোঁৱবক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247688 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তোমালৈ চেনেহ মোব আছিলে শাহ, আই সেই গণে দিলোঁহি দেখা কালক্ৰমে জীৱ জন্মিছে মৰিছে কালব অধীন প্ৰাণী। সেইগণে আইচুদেও চিন্তা নকৰিবা এই বোব কথাকে জানি॥ লাই লেচাই কোঁৱবক তোমাতে অৰ্পি'লোঁ চোনহত পালিবা আই। বেলা চাই খুৱাবা বেলা চাই পালিবা ক্ষেমিবা সকলো দায়॥ গদাপাণি কোঁৱৰক। পাবা মোব শাহ্, আই লাই লেচাইক নিদিবা দখ মোলৈ চেনেহ শ্ৰদ্ধা নৌববা শাহ, আই চাবা লাই লেচাইবে মুখে॥ মোৰ প্ৰিয় ভনী জয়েবী আইদেও কাৰেঙৰ ওপৰত তাকে বিবাহিব পায়। ঐশ্বৰ্য্য ভূঞ্জিবা থাকিবা সুখেৰে খাই॥ ধৰ্ম্ম নেবিবা সত্যত চলিবা অধৰ্ম্মত নিদিবা মতি।” এতেক বোলতে ময়াপি বিমান অন্তৰ্ধান ভৈল গতি। [ ৩ ] 1<noinclude></noinclude> 3kgsuca8qc90r0k867k18zgbs6z9pj9 104 91280 247689 2026-04-13T14:46:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "এই বোব সপোনত দেখিলোঁ বিয়ৈদেও বেলা বাতিপুৱা ভাগে। মোক বিদায় কবি বোৱাবী গ'ল গৈ বিজলি চমকব আগে *দষ্ট ল'বা বজাই - গদাপাণিক খেদালে কেনি কৰবালৈ যায়। শাহ, বোৱাৰীয়ে দখেৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247689 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>এই বোব সপোনত দেখিলোঁ বিয়ৈদেও বেলা বাতিপুৱা ভাগে। মোক বিদায় কবি বোৱাবী গ'ল গৈ বিজলি চমকব আগে *দষ্ট ল'বা বজাই - গদাপাণিক খেদালে কেনি কৰবালৈ যায়। শাহ, বোৱাৰীয়ে দখেৰে আছিলোঁ ফুলতে বাঁধীভাত খাই॥ গদাপাণি গিল সবাকো এ বিগল আজি দেড় বছবে নেপালোঁ একো নিৰ্ণয় আছেনে মবিলে বাতবি নেপালোঁ মই। এৰা চাউলৰ ভাতে পেট ন ভবে চাবি দোণ হলেহে জোখা। দিওঁ ভাতে বাঢ়ি চাওঁ চকু ভবি পূৰ্ণিমা জোনবে মখা॥ আভোকৰ ভোকতো এ পৰা চাউল খায় ভোকত লাগে চাবি দোণ। টিঙখাঙ চহৰত জিলিকি আছিলে যেনে পূৰ্ণিমাবে জোন। দুবছৰীয়া গেড়া ম'হ সাজত লাগে একোটা এপ বা মগ,মাহ শাক। প্ৰবাসে প্ৰবন্ধে * বিয়ৈয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেওৰ। [09]<noinclude></noinclude> 2zfr2ebfnltisk0mi54hb97hylo8z9t 104 91281 247690 2026-04-13T14:46:51Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পেটৰ জোগা বাজি কোনেনো খৱাইছে তাক॥ ম'হটো নহলে তিনি বছৰীয়া সাজত লাগে একোটা গ প্ৰবাসৰ ভিতৰত কেনেকৈ খাইছে তাকে চিন্তা কৰি মৰোঁ॥ দেমেহৱা' হাতিটো দাঁততে ধৰিলৈ ৰাখে টিপ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247690 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পেটৰ জোগা বাজি কোনেনো খৱাইছে তাক॥ ম'হটো নহলে তিনি বছৰীয়া সাজত লাগে একোটা গ প্ৰবাসৰ ভিতৰত কেনেকৈ খাইছে তাকে চিন্তা কৰি মৰোঁ॥ দেমেহৱা' হাতিটো দাঁততে ধৰিলৈ ৰাখে টিপনিত থবে। আখি লগা ভলকো গৰিটো আজবি উঘালি আনিব পাৰে॥ বনৰ হৰিণাও খেদা মাৰি লৈ গৈ নেগৰত ধৰিলৈ মাৰে। গলধন ধৰা ম'হটো মৰিল অকাল- চোচোৰাই পেলাব পাবে। গতি শান্ত ধীব মহা সংগম্ভীৰ স্বধৰ্ম্ম বিশ্বাসত হাস। সৰ্ব্ব লক্ষণ (১) ডেকা পত্ৰলৈ বিয়ৈদেও কত নো ফুৰিছে আছিলে সমলি আশ। কলৈ নো গল গৈ কোনে নো খুৱাইছে ভাত। ঘপৰাই আহি যেন আইতা বলি মোক জানো লগাবহি মাত॥ [৩৮]<noinclude></noinclude> n2hoj6ut7os3qzpqzz7pfmlqevb3tv4 104 91282 247691 2026-04-13T14:47:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সতী জয়মতী সম্বাদ ফুল সন্দব। ফুলব সৌৰভ সন্দব। কিন্তু এডালি সদঢ় ঠাবিব ওপৰত আউজি এটি দুটি সেউজীয়া পাতব আবেদি যদি সেই ফুলে ডুমকি মাৰিব পাবে তেন্তে সেই ফুলব সৌন্দৰ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247691 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সতী জয়মতী সম্বাদ ফুল সন্দব। ফুলব সৌৰভ সন্দব। কিন্তু এডালি সদঢ় ঠাবিব ওপৰত আউজি এটি দুটি সেউজীয়া পাতব আবেদি যদি সেই ফুলে ডুমকি মাৰিব পাবে তেন্তে সেই ফুলব সৌন্দৰ্য্য ততোধিক বৃদ্ধি হয়। অসমব বিপ্লৱ কুসম সতী জয়মতী আমাৰ আগত ডালপাত নোহোৱাকে নিঠব ৱা ভাৱে আবিৰ্ভাৱ হোৱাৰ নিচিনা। আমি মাত্ৰ জানো তেও স্বামীৰ কাৰণে প্ৰাণ বিসৰ্জ্জন দিছিল। কিন্তু তেওব বিষয়ে আদ্যোপান্ত কথা বাইজব আগত ওলোৱা নাই। দেশত জন্ম হোৱা হলে অন,সন্ধিৎস, সকলে সকলো কথাবে খোকোজা মাবি কথাবাৰ্ত্তা উলিয়ালেহেতেন। এনে কি এনে ধৰণৰ কথাও বাদ নপবিলে হয়, যি বাইদাঙ্গেবে সতীব সুকোমল দেহা বঞ্জিত কবিছিল সি কিমান দীঘল। শান্তি দিয়াব কাৰণে দায়ী কোন? সতীব বয়স কিমান আছিল? সতীব জীয়াবী আব, বোৱাবী কালত আন কিবা উল্লেখযোগ্য ঘটনা আছিলনে? অন্য কিছু কথাব সম্ভেদ ৪ এপ্ৰিলব 'বাতৰিত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। আব সেই কালব কথা কিছু, পাই প্ৰকাশ কবিলো। ইয়াব ভিতৰত কোন কথা প্ৰমাণিক কোন কথা অপ্ৰমাণিক সেইটো আলোচনা কবিবব সময় হোৱা নাই। প্ৰমাণিক অপ্ৰমাণিক লিখিত বুৰঞ্জীত পোৱা বা কিম্বদন্তী মূলক সকলো কথা পোনতে ওলাওক। শেহত তাক চালিজাবি চোৱা যাব কোনটো গ্ৰহণ কৰিব পাবি আব, কোনটো দলিয়াই পেলাব লাগে, ধান হলে বব পতান হলে উৰিব। গতিকে যি ল'বাবজা-আহোম ভাষাব পবা বায় চাহাব গোলাপ চন্দ্ৰ ববৱা ডাঙ্গৰীয়াই অনুবাদ কৰা বৰঞ্জীমতে এওঁৰ নাম ৰত্নধ্বজো আছিল। হাতে লিখা বৰঞ্জীত পোৱা গৈছে বজা হওঁতে এওঁ'ব বয়স মাথোন চৈধ্য বছব আছিল। সেই সময়ত জয়মতীব আনমানিক বয়স আছিল কুৰি বছৰ বা তাৰ ওপৰ। সকলে ল'বাবজাক জয়মতীৰ প্ৰেমত অভিভূত হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰে সি বৰ আপচু কথা। নাট্যকাবে কল্পনা কৰাব এক্তিয়াৰ আছে সাঁচা, কিন্তু বৰঞ্জীব সত্যৰ বিবদ্ধে কোনো কথা কল্পনা কৰাটো নীতিসঙ্গত নহয়। মোমাই তাম লবি পাতেক লালক সোলা বৰফুকনে লব’বিজাক সিংহাসনত বহুৱায়। শান্তিব নিমিত্তে দায়ী। এই ফুকলীয়া ওঠ চেপিলে দুধ ওলোৱা চুলিকফা ল'বাবজাই জয়মতীৰ শান্তিৰ নিমিত্তে দায়ী বলি সকলোৱে মানিছে। কিন্তু ঘাইতে দায়ী আছিল লালক বৰফুকনহে। ব,বঞ্জী এখনত স্পষ্ট লিখা আছে, “পূৰ্ব্বে বঢ়াফুকনৰ ভয়ত (গদা কোঁৱবে ) দজেনা গোহাঁইক (লাই আব, লেচাইক) নগাচাঙ্গত থৈছিলে। গৰ্ভে সহিতে আইকু ৱৰীদেউ শাস্তিতে মবিলে। দখেবে ফুবি দক্ষিণপাটব বনমালী বাপৰ সত্ৰত থাকিল।” ইতিপূৰ্ব্বে লালকে বড়ো ফুকনে বজাৰ আজ্ঞা বদলি আতন বুঢ়াগোহাঁইক বধ কৰে। সেই মতে [৩৯] এনে<noinclude></noinclude> al6cciv80jv483e6rmz62ukdgbpotey 104 91283 247692 2026-04-13T14:47:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "তেও বজাব আজ্ঞা বদলি গদাপাণিক ধৰিবৰ চেষ্টা আবা, জয়মতীক নিয্য তিন কৰাটোও সম্ভৱ। বজা পুতলা মাত্ৰ আছিল। বঢ়াফুকনে যি কৰাইছিল বজাই তাকে কৰিছিল। আব, বেঞ্জীত স্পষ্ট লিখ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247692 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তেও বজাব আজ্ঞা বদলি গদাপাণিক ধৰিবৰ চেষ্টা আবা, জয়মতীক নিয্য তিন কৰাটোও সম্ভৱ। বজা পুতলা মাত্ৰ আছিল। বঢ়াফুকনে যি কৰাইছিল বজাই তাকে কৰিছিল। আব, বেঞ্জীত স্পষ্ট লিখা আছে মোগলক বিনাযদ্ধে গুৱাহাটী এবি দিয়াৰ পাচত “বঢ়াফুকনে স্বয়ংবপে প্ৰৱৰ্ত্তিব ধৰিলে।” চুলতান আজমতবাবে মিত্ৰতা কবি বুঢ়া ফুকনে অসমৰ ৰজা হবলৈকো হাৱিলাস কৰিছিল। ৰমণী গাভবকে চুলতান আজমতৰাই বহমতবান, বেগম নাম দি ১৬৬৮ খৃষ্টাব্দৰ ২মে তাৰিখে বিয়া কৰিছিল। ৰমণী গাভব, বা নাচেন গাভব, বা মইনা গাভৰ মোমাই তামূলী বব বৰুৱাব নাতিনীয়েক। সেই সূত্ৰে বড়োফুকন চুলতানৰ মোমাশহৰ আছিল। আজমতবাই মোমায়েক লাল ক বাঢ়াফুকনক অসমত ৰজা পাতিবলৈ বৰ ইচক আছিল। গদাপাণিব নিচিনা পৰাক্ৰমী কোঁৱবব অঙ্গক্ষত কবি নিষ্কণ্টকে ৰাজপাট খাবলৈ বঢ়াফুকন বিশেষ চেষ্টাবান হোৱাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰত সাধিবলগীয়া এইটো, জয়মতীৰ ২৪ জনা ভাই-ককাই, মাক-মাহীয়েক, শহৰ শাহৱেকব বংশী পৰিয়ালৰ মান,হে গেজ খাই কথা স্বত্ত্বেও এগৰাকী তিৰোতাক ইমান শান্তি দি মাৰিব পাবিলে, ই বৰ আচৰিত। আকাবে প্ৰকাবে গদাপাণি জাকত জিলিকা আছিল, তেওঁক নো শান্তি দিয়া ঠাইত কোনেও চিনি নাপালেনে? তেওব গাত যদি ইমান বলেই আছিল তেও কি যক্তিবে শান্তি ভুঞ্জি থকা ঘৈণীয়েকক এৰি থৈ গছি গল? i সন্তান পেটতে থাকোতেই বংদৈ দিয়া হয়। কাঁড়ীব ঘৰত গাভবকে গোবব বজা—এও কুৰি দিনৰ কাৰণে ৰাজপাট খাইছিল। আখেয়া গাও* নিবাসী দেওধাই পাতত শ্ৰীত নন্দনাথ ফুকনব মখে শুনিছোঁ গোবৰ বজাব পিতৃৰ নাম আছিল চ্যাঙপাং গোহাঁই। বংশৰ ওচব সম্বন্ধীয়া বংদৈ নামে এজনী ছোৱালীৰ লগত চাওপাঙ্গব বাদ উঠে। গাভৰক লেচেঙ্গীয়াল কাড়ী এটালৈ বিয়া নিলগ কবি গোহালীৰ টপতে থোৱা হয়। গোহালীৰ ওচৰতে সন্তান জন্ম হোৱা গতিকে গোবব নাম হয়। চাওপাং গোহাঁইদেউ ইতিমধ্যে গাঁও এৰি পলাই ফাত মাৰে। মান,হে বিচাৰি তেওঁক বৰগৱা নগৰত উজনীত দিহিঙ্গব কাষবব ডুবি এটাত জাল মাৰি ধৰে। সেই দেখি সেই জবিক আজিও 'মইনাপবা ডুবি' বদলি কয়। চাওপাঙ্গক ওভোটাই মোট চেলাই দিহিঙ্গত উটুৱাই দিয়া হল। গোবৰ বজাৰ পাতেক গদাপাণি কোঁৱৰৰ দশাচাই পণ্ডিত সকলে কৈছিল যে তেও বজাবধী হব। সেই দেখি তেওক মাৰিব কাৰণে বজাঘবব পবা ইমান চেষ্টা কৰা হৈছিল। গদা কোঁৱৰৰ বায়েকক লান মাখবৰ চেতিয়া বৰফুকনে বিয়া কবি ছিল; তেওঁৰ নাম আছিল গাদী আৰু, বাউলী। [ 80 ]<noinclude></noinclude> cbtdbkmk2kggkx8kly2bh79z8omz3sz 104 91284 247693 2026-04-13T14:47:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বুৰঞ্জীত সতী জয়মতী গৱাহাটীৰ বৰফুকন লালকে অসম ৰাজ্যৰ সৰ্ব্ব নিয়ন্তা হবৰ অভিপ্ৰায়ে বঙ্গব চুবেদাৰ চুলতান আজমতবাবে চক্ৰান্ত কবি মোগলক বিনাযুদ্ধে গৱাহাটীৰ গড় এ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247693 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>বুৰঞ্জীত সতী জয়মতী গৱাহাটীৰ বৰফুকন লালকে অসম ৰাজ্যৰ সৰ্ব্ব নিয়ন্তা হবৰ অভিপ্ৰায়ে বঙ্গব চুবেদাৰ চুলতান আজমতবাবে চক্ৰান্ত কবি মোগলক বিনাযুদ্ধে গৱাহাটীৰ গড় এৰি দিলে। তাৰ পাছত তেওঁ উজনিলৈ গৈ চুডৈফা পৰ্ব্বতীয়া বজাক ভাঙি চৈধ্যবছবীয়া লবাবজাক সিংহাসনত বহুৱালে, আব, বিষয়া ভঙা-পতা সকলো কাৰ্য্য-কাম নিজে চলাবলৈ ধৰিলে। বজা হল পাতলা মাত্ৰ, আব; ডা-ডাঙবীয়া, ফুকন-বাজখোৱা এই সকলেও লাল কব অকাৰ্য্যত হকা-বন্ধা দিবলৈ সাহ নকৰিলে। কলিয়াবৰত বন্দীহৈ থকা আতন বুঢ়াগোহাঁইক লাল কে সবংশে বধ কৰিলে, আৰু, বজা হবব যোগ্য সকলো বাজ কোঁৱবক অঙ্গক্ষত কৰিব বা বধ কৰি আগলৈ নিষ্কণ্টক হবলৈ চেষ্টা কৰিলে। ইতিমধ্যে বঙ্গৰ চুবেদাবে গোবিন্দৰাম উকীলব হাতত লাল কক অসম ৰাজ্যব -বজা পাতি পত্ৰ দি পঠিয়ালে। লাল,কে বাজ পয়োভবেবে শাকবাবী নাওশালত বঙালব কটকীক তুলিলে। লাল কৰ ভয়ত, তুংখ ভীয়া গোবব বজাৰ পাতেক গদাপাণি কোঁৱবে ঘব- বাবী পত্ৰ ভাৰ্যা এৰি দেশান্তৰী হৈ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। গদাপাণি পলবীয়া হৈ ফুৰোঁতে তেওঁক বিচাবি না পাই তেওঁৰ ভাৰ্য্যাক -গৰ্ভাৱস্থাতে লাল,কৰ মানহে শাস্তি দি মাৰিলে। এইখিনি কথা পাৰণি সাঁচিপতীয়া অসম বুৰঞ্জীত যিদৰে পোৱা গৈছে তাবে চাবিটি বাক্য তলত উদ্ধৃত কৰি দিয়া হল। ১। “আনো ববৱা ফুকনে স্বৰ্গদেৱৰ ঘৰতো ফুকনৰ [ লালক বৰফুকন বা বাড়াফুকনৰ ] ঘৰতো দুই ঠাইত খাটি আছিল। কলিয়াবৰত যি বঢ়াগোহাঁইক বন্দী কবি থৈছিল স্বৰ্গদেৱৰ দ্বাৰায়ে বৰগোহাঁই ফৈদীয়া!খোনা গোহাঁইক পঠাই মাবিলে সবংশে। বঢ়াফুকনে যি কবোৱাই সমস্তে তাক কবে।” –সকুমাৰ মহন্তৰ ঘৰত পোৱা বৰঞ্জী, ১৪২–১৪৩ পিঠি। . ২। “শ্ৰীশ্ৰীবৰ্গ'নাৰায়ণ মহাৰাজৰ বংশ শ্ৰীশ্ৰীমৎ গদাধৰ সিংহ মহাৰাজা তিংখাং, নামে গ্ৰামত উদ্ভৱ হৈ দই ভায়েকৰ অৰ্দ্ধ ববিষ গৈল। সেই কালত চামৰীয়া লবা [ লৰাজা ৰত্নধ্বজ সিংহ ], মোমাই তামলী বৰবৰুৱাৰ পত্ৰ লাল কি বৰফুকন, সব পত্ৰে মৰঙ্গি বৰবৰুৱা, এই সকল মেটেকাত থাকিল। বজাৰ বংশৰ বিচাব লাগিলত [ গদাপাণিয়ে ] হৈ ঘৰ-বাৰী ছাবি ভাৰ্য্যা, পত্ৰ এৰি [ 41 ]<noinclude></noinclude> bsajo19gepckte9xuwst2qrcqpihymj 104 91285 247695 2026-04-13T14:49:26Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । মদ নুচুবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। সৈন্যবিলাকে ঈশ্বৰ সিহঁতৰ সাৰথি হল বুলি ভাবিলে। সিহঁতে প্রাণপণে যুদ্ধ কবি সেই বাবৰ নিমিত্তে যুদ্ধত জয়লাভ কৰিলে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247695 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । মদ নুচুবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। সৈন্যবিলাকে ঈশ্বৰ সিহঁতৰ সাৰথি হল বুলি ভাবিলে। সিহঁতে প্রাণপণে যুদ্ধ কবি সেই বাবৰ নিমিত্তে যুদ্ধত জয়লাভ কৰিলে । ” কাকতীৰ কথা শেষ হোৱা মাত্ৰে সেনাপতিৰ থিয় দি ডাক্তৰৰ ফালে চাই কলে, “এই বিষয়টো আপুনি আমাক আৰু ভালকৈ বুজাই দিয়ক । ম‍ই অনেক কিতাপত পঢ়িছোঁ, আক অনেকৰ মুখে শুনিছোঁ যে, সৈন্যবিলাকে অলপ পরিমাণে মদ, ভাং কিম্বা এই জাতীয় আন কিবা ৰাগীয়াল বস্তু খালে অতি সাহসবে যুদ্ধ কৰিব পাৰে আৰু সেই কাৰণে অনেক সেনাপতিয়ে যুদ্ধৰ আগতে তেওঁলোকৰ সেমাক ৰাগীয়াল বস্তু খুৱাই লয়।” ডাক্তৰে কলে “সেই কথা অৱশ্যে সঁচা। কিন্তু এনে কৰা বুধিয়কৰ কাম নহয় । আজিকালি কিন্তু কোনো সেনাপতিয়েই এনে কাম নকৰে । তাৰ কাৰণ শুনক।” “ মদ খালে কলিজা আৰু শৰীৰৰ আন আন যন্ত্ৰবোৰ তেনেই দুৰ্ব্বল হৈ পৰে । সেই কাৰণেই মদ খালে সৈন্যবিলাকে ভালকৈ কাম কৰিব নোৱাৰে। পৰীক্ষা কৰি এই কথাৰ বিশেষ প্রমাণ পোৱা হৈছে। I ধৰক যেন দুদল মানুহক ধানকটা বা আলিবন্ধাৰ নিচিনা টান কাম কৰিবলৈ দিয়া হৈছে ; ধৰক সিহঁতৰ এদলক ‘বিয়াৰ মদ খাবলৈ দিয়া হৈছে আৰু ইদলক দিয়া নাই। এনে স্থলত প্ৰথম দলৰ যে, অতি সোনকালে ভাগব লাগিব তাত কোনো সংশয় নাই। পিচ দিনাও যদি সিহঁতৰ দুই দলকে একে কামি কৰিবলৈ দিয়া হয়, আৰু সেই দিনা ইদলক মদ খাবলৈ দিয়া হয় তেনে হলে কামত প্রথম, অর্থাৎ, সেই দিনা মদ-নোখোৱা দলটো জিতিব।”<noinclude></noinclude> b8s3y4201vy2z0goo74hwshqs32dowg 247696 247695 2026-04-13T14:53:18Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247696 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|২০৩}}</noinclude>মদ নুচুবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। সৈন্যবিলাকে ঈশ্বৰ সিহঁতৰ সাৰথি হল বুলি ভাবিলে। সিহঁতে প্ৰাণপণে যুদ্ধ কৰি সেই বাৰৰ নিমিত্তে যুদ্ধত জয়লাভ কৰিলে। ”<br/> {{gap}}কাকতীৰ কথা শেষ হোৱা মাত্ৰে সেনাপতিৰ থিয় দি ডাক্তৰৰ ফালে চাই কলে, “এই বিষয়টো আপুনি আমাক আৰু ভালকৈ বুজাই দিয়ক। ম‍ই অনেক কিতাপত পঢ়িছোঁ, আৰু অনেকৰ মুখে শুনিছোঁ যে, সৈন্যবিলাকে অলপ পৰিমাণে মদ, ভাং কিম্বা এই জাতীয় আন কিবা ৰাগীয়াল বস্তু খালে অতি সাহসৰে যুদ্ধ কৰিব পাৰে আৰু সেই কাৰণে অনেক সেনাপতিয়ে যুদ্ধৰ আগতে তেওঁলোকৰ সেমাক ৰাগীয়াল বস্তু খুৱাই লয়।”<br/> {{gap}}ডাক্তৰে কলে “সেই কথা অৱশ্যে সঁচা। কিন্তু এনে কৰা বুধিয়কৰ কাম নহয়। আজিকালি কিন্তু কোনো সেনাপতিয়েই এনে কাম নকৰে। তাৰ কাৰণ শুনক।”<br/> {{gap}}“মদ খালে কলিজা আৰু শৰীৰৰ আন আন যন্ত্ৰবোৰ তেনেই দুৰ্ব্বল হৈ পৰে। সেই কাৰণেই মদ খালে সৈন্যবিলাকে ভালকৈ কাম কৰিব নোৱাৰে। পৰীক্ষা কৰি এই কথাৰ বিশেষ প্ৰমাণ পোৱা হৈছে। ধৰক যেন দুদল মানুহক ধানকটা বা আলিবন্ধাৰ নিচিনা টান কাম কৰিবলৈ দিয়া হৈছে; ধৰক সিহঁতৰ এদলক ‘বিয়াৰ’ মদ খাবলৈ দিয়া হৈছে আৰু ইদলক দিয়া নাই। এনে স্থলত প্ৰথম দলৰ যে, অতি সোনকালে ভাগৰ লাগিব তাত কোনো সংশয় নাই। পিচ দিনাও যদি সিহঁতৰ দুই দলকে একে কাম কৰিবলৈ দিয়া হয়, আৰু সেই দিনা ইদলক মদ খাবলৈ দিয়া হয় তেনে হলে কামত প্ৰথম, অৰ্থাৎ, সেই দিনা মদ-নোখোৱা দলটো জিতিব।”<noinclude></noinclude> 0l9cp8w1jezmnalayndtt3r1dtn37lq 104 91286 247697 2026-04-13T14:54:46Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । “আজি কেইবছৰমান হল, দক্ষিণ আফ্ৰিকাত বুয়ৰ অংক ইংৰাজৰ মাজত এক যুদ্ধ হৈছিল, সেই যুদ্ধত যি সৈন্যবিলাকে মদ খাইছিল, সিহঁতে 'মার্চ' কৰি অলপ গলেই ভাগৰত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247697 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । “আজি কেইবছৰমান হল, দক্ষিণ আফ্ৰিকাত বুয়ৰ অংক ইংৰাজৰ মাজত এক যুদ্ধ হৈছিল, সেই যুদ্ধত যি সৈন্যবিলাকে মদ খাইছিল, সিহঁতে 'মার্চ' কৰি অলপ গলেই ভাগৰত পৰিছিল । অথচ যি সৈন্যদলে মদ নোখোৱাকৈ ‘মার্চ’ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, সিহঁত কিন্তু তিমান সোনকালে ভাগৰি পৰা নাছিল। মদ খালে যে সোনকালে ভাগৰ লাগে, দুৰ্বল হয়, এই কথাৰ প্ৰথম প্ৰমাণ সিহঁতৰ গাতে পোৱা গৈছে।” “ইংলণ্ডৰ অনেক ঠাইত লৰাবিলাকক নাও খেলিবলৈ আৰু লৰ মাৰিবলৈ শিকোৱা হয়। কিন্তু সিহঁতে নিৰ্ম্মল পানীৰ বাহিৰে আন বাগীয়াল বস্তু একোকে খাবলৈ নেপায়। কিয়নে', 'বিয়াৰ’ খালে যে, কাৰো বল বেচি নহয়, বৰঞ্চ ই মানুহক বেচিপৰ লৰিব নোৱাৰা কৰে, এই কথা সকলোৱে জানে । ” “আৰু মদখোৱা মানুহতকৈ মদ নোখোৱা মানুহে যে কোনো টান কাম অতি সোনকালে আৰু সহজে কৰিব পাৰে, আৰু সিহঁতৰ সোনকালে ভাগবো নেলাগে, এই কথাৰো প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।” এনেতে দেওৱানে মাত লগালে, “খোৱা বস্তুৰ সৈতে মদৰ কিবা সম্পর্ক আছেনে ? “হয়, খোৱা বস্তুৰে সৈতে মদৰ বিশেষ সম্পর্ক আছে। মদে আমাৰ পেটৰ ছালবোৰ পুৰি পেলায়, কিয়নো পেটৰ ছাল তেনেই পাতল, আৰু—সেই কাৰণেই ই অতি সোনকালে নষ্ট পায় । সুৰাসাৰ পেটত পৰিয়েই পেটৰ সেই পাতল আৰণ পুৰি পেলায়। মই “পূৰ্ব্বেই আপোনালোকক কৈছোঁ যে, সুৰাসাৰে পানীখিনি টানি খোৱা শাক-পাচলিক একেবাৰে টান কৰি জীন যাব নোৱাৰা কৰে । সেই কাৰণে কোনো আহাৰ পেটত পৰি সুবাসাবোৰে<noinclude></noinclude> 2550a2nr36x52lpcl8eyitlnkrf328s 247698 247697 2026-04-13T14:59:11Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247698 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|২০৪|নতুন স্বাস্থ্যপাঠ ।|}}</noinclude>{{gap}}“আজি কেইবছৰমান হল, দক্ষিণ আফ্ৰিকাত বুয়ৰ আৰু ইংৰাজৰ মাজত এক যুদ্ধ হৈছিল, সেই যুদ্ধত যি সৈন্যবিলাকে মদ খাইছিল, সিহঁতে ‘মার্চ’ কৰি অলপ গলেই ভাগৰত পৰিছিল । অথচ যি সৈন্যদলে মদ নোখোৱাকৈ ‘মার্চ’ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, সিহঁত কিন্তু তিমান সোনকালে ভাগৰি পৰা নাছিল। মদ খালে যে সোনকালে ভাগৰ লাগে, দুৰ্ব্বল হয়, এই কথাৰ প্ৰথম প্ৰমাণ সিহঁতৰ গাতে পোৱা গৈছে।”<br/> {{gap}}“ইংলণ্ডৰ অনেক ঠাইত লৰাবিলাকক নাও খেলিবলৈ আৰু লৰ মাৰিবলৈ শিকোৱা হয়। কিন্তু সিহঁতে নিৰ্ম্মল পানীৰ বাহিৰে আন ৰাগীয়াল বস্তু একোকে খাবলৈ নেপায়। কিয়নো, ‘বিয়াৰ’ খালে যে, কাৰো বল বেচি নহয়, বৰঞ্চ ই মানুহক বেচিপৰ লৰিব নোৱাৰা কৰে, এই কথা সকলোৱে জানে । ”<br/> {{gap}}“আৰু মদখোৱা মানুহতকৈ মদ নোখোৱা মানুহে যে কোনো টান কাম অতি সোনকালে আৰু সহজে কৰিব পাৰে, আৰু সিহঁতৰ সোনকালে ভাগৰো নেলাগে, এই কথাৰো প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।”<br/> এনেতে দেওৱানে মাত লগালে, “খোৱা বস্তুৰ সৈতে মদৰ কিবা সম্পর্ক আছেনে ?<br/> {{gap}}“হয়, খোৱা বস্তুৰে সৈতে মদৰ বিশেষ সম্পর্ক আছে। মদে আমাৰ পেটৰ ছালবোৰ পুৰি পেলায়, কিয়নো পেটৰ ছাল তেনেই পাতল, আৰু—সেই কাৰণেই ই অতি সোনকালে নষ্ট পায় । সুৰাসাৰ পেটত পৰিয়েই পেটৰ সেই পাতল আবৰণ পুৰি পেলায়। মই “পূৰ্ব্বেই আপোনালোকক কৈছোঁ যে, সুৰাসাৰে পানীখিনি টানি খোৱা শাক-পাচলিক একেবাৰে টান কৰি জীন যাব নোৱাৰা কৰে । সেই কাৰণে কোনো আহাৰ পেটত পৰি সুৰাসাৰেৰে<noinclude></noinclude> 5x8h9g2ljisbavit88huj5trtl0wdmr 104 91287 247699 2026-04-13T14:59:44Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । ২০৫ সৈতে মিহলি হলে সহজে সেই আহাৰ তেজলৈ সলনি হব নোৱাৰে । ইয়াৰ বাহিৰেও আৰু প্ৰমাণ দেখা গৈছে যে, মদপীৰ সদায় আভোক লাগি থাকে আৰু সেই কাৰণেই তেওঁ ক্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247699 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । ২০৫ সৈতে মিহলি হলে সহজে সেই আহাৰ তেজলৈ সলনি হব নোৱাৰে । ইয়াৰ বাহিৰেও আৰু প্ৰমাণ দেখা গৈছে যে, মদপীৰ সদায় আভোক লাগি থাকে আৰু সেই কাৰণেই তেওঁ ক্ষীণাই শুকাই দুৰ্বল হৈ যায় ।” এই কথা শুনি উকীলে ডাক্তৰৰ কথাত বাধা দি কলে, “ডাঙ্গৰীয়া ! এই কথা কিন্তু আপুনি অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে যে, মদ খালে শৰীৰত তাপ উৎপন্ন হয় । মদ খালে যে, সকলো মানুহৰ গাত উত্তাপ হয়, এই কথা আপুনি মন কৰা নাইনে ?” ডাক্তৰে কলে, মহাশয়, তেনে উত্তাপ কোনো কামৰ উত্তাপ নহয়। ই তেনেই মিছা উত্তাপ। মদখালে কলিজাব স্পন্দন বৰ বেচি বেগেব চলে, ফলত শৰীৰৰ যি যি ঠাইত পৰিমিত তেজৰ তা!ৱশ্যক, সেই ঠাইত বেচি তেজ গোটখায়; সেই কারণেই ছালখন গৰম হয়, মুখখন বঙা পৰে আৰু মানুহটোৰ গোটেইটে৷ গা তপত হৈ উঠে। কিন্তু এই উত্তাপ বেচি পৰ স্থায়ী নহয়। অলপ পিচতে মদপীৰ গা আকৌ চেঁচা পৰি আহে, কলিজাৰ স্পন্দনো লাহে লাহে কমি আহে ৷ যেতিয়া আপুনি বেগেবে লৰে, তেতিয়৷ কি হয় কব পাৰেনে ? অতি সোনকালে আপোনাৰ ভাগৰ লাগে ; আৰু শেষত ইমান গা বেয়া লাগে যে, আপুনি খোজ কাঢ়িবকে নোৱাৰা হয়গৈ ৷ কিন্তু আপুনি যদি নলৰে তেতিয়া বেছ খোজ • কাঢ়িব পাৰিব ৷ বেগাই যাবৰ নিমিত্তে ঘোঁৰাক চাবুক মৰা, আৰু মদ খোৱা একে কথা। “চাবুক খাই ঘোঁৰ৷ প্ৰথমতে বেগেবে যায় সঁচা, কিন্তু অলপতে ভাগব লাগি শেষত খোজকে কাঢ়িব নোৱাৰা হয় ৷ এতেকে যিজন মানুহে অপৰিমিত মদ খায়, তেওঁ নিজৰ কলিজা বেগাই চলিবৰ কাৰণে নিজেই আঘাত কৰে।”<noinclude></noinclude> 7ddeux6fkt1u7930o2pyz86bzmurn3r 247700 247699 2026-04-13T15:04:31Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|২০৫}}</noinclude>সৈতে মিহলি হলে সহজে সেই আহাৰ তেজলৈ সলনি হব নোৱাৰে। ইয়াৰ বাহিৰেও আৰু প্ৰমাণ দেখা গৈছে যে, মদপীৰ সদায় আভোক লাগি থাকে আৰু সেই কাৰণেই তেওঁ ক্ষীণাই শুকাই দুৰ্ব্বল হৈ যায়।”<br/> {{gap}}এই কথা শুনি উকীলে ডাক্তৰৰ কথাত বাধা দি কলে, “ডাঙ্গৰীয়া! এই কথা কিন্তু আপুনি অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে যে, মদ খালে শৰীৰত তাপ উৎপন্ন হয়। মদ খালে যে, সকলো মানুহৰ গাত উত্তাপ হয়, এই কথা আপুনি মন কৰা নাইনে?”<br/> {{gap}}ডাক্তৰে কলে, মহাশয়, তেনে উত্তাপ কোনো কামৰ উত্তাপ নহয়। ই তেনেই মিছা উত্তাপ। মদখালে কলিজাৰ স্পন্দন বৰ বেচি বেগেৰ চলে, ফলত শৰীৰৰ যি যি ঠাইত পৰিমিত তেজৰ আৱশ্যক, সেই ঠাইত বেচি তেজ গোটখায়; সেই কাৰণেই ছালখন গৰম হয়, মুখখন ৰঙা পৰে আৰু মানুহটোৰ গোটেইটো গা তপত হৈ উঠে। কিন্তু এই উত্তাপ বেচি পৰ স্থায়ী নহয়। অলপ পিচতে মদপীৰ গা আকৌ চেঁচা পৰি আহে, কলিজাৰ স্পন্দনো লাহে লাহে কমি আহে। যেতিয়া আপুনি বেগেৰে লৰে, তেতিয়৷ কি হয় কব পাৰেনে? অতি সোনকালে আপোনাৰ ভাগৰ লাগে; আৰু শেষত ইমান গা বেয়া লাগে যে, আপুনি খোজ কাঢ়িবকে নোৱাৰা হয়গৈ। কিন্তু আপুনি যদি নলৰে তেতিয়া বেছ খোজ কাঢ়িব পাৰিব। বেগাই যাবৰ নিমিত্তে ঘোঁৰাক চাবুক মৰা, আৰু মদ খোৱা একে কথা।<br/> {{gap}}“চাবুক খাই ঘোঁৰা প্ৰথমতে বেগেৰে যায় সঁচা, কিন্তু অলপতে ভাগৰ লাগি শেষত খোজকে কাঢ়িব নোৱাৰা হয়। এতেকে যিজন মানুহে অপৰিমিত মদ খায়, তেওঁ নিজৰ কলিজা বেগাই চলিবৰ কাৰণে নিজেই আঘাত কৰে।”<noinclude></noinclude> bthost4dmbv7qyfmvz926dmvw2t3uxz 104 91288 247718 2026-04-13T16:19:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সৌভাগ্যক্ৰমে “পাদশ্যা-বৰঞ্জী'ৰ অজ্ঞাত গ্ৰন্থকাবে তেওঁৰ বাতবিব মূলে স্বীকাৰ কৰিছে। তেওঁৰ প্ৰথম বাতবি যোগনিয়াৰ হৈছে বৃন্দাবন গোকুলপবেব কোনোবা পৰমানন্দ বৈবাগী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সৌভাগ্যক্ৰমে “পাদশ্যা-বৰঞ্জী'ৰ অজ্ঞাত গ্ৰন্থকাবে তেওঁৰ বাতবিব মূলে স্বীকাৰ কৰিছে। তেওঁৰ প্ৰথম বাতবি যোগনিয়াৰ হৈছে বৃন্দাবন গোকুলপবেব কোনোবা পৰমানন্দ বৈবাগী। এই বৈবাগীজনে স্বৰ্গদেৱ উদয়াদিত্যব ৰাজত্বব (১৬৭০-৭৩) বাবঞ্জীত বব আৱশ্যকীয় ঠাই অধিকাৰ কৰিছে। এইজনা আহোম বজাৰ পতন হৈছিল গোকুলপৰী সন্যাসীত কু-সংস্কাবপপূৰ্ণ আস্থা বথাব কাৰণে বজাই দেশৰ বৃদ্ধ ৰোহিত সকলক এই নতুন সন্মানিত পূবষব ওচৰত দীক্ষা লবলৈ টানি ধৰিছিল। এইজনা বজাক তেওঁৰ ভায়েক ৰামধজে হত্যা কবে। বামধ্বজ স্বৰ্গদেৱৰ ৰাজত্বৰ (১৬৭৩-৭৫) প্ৰথম কাৰ্য হৈছিল পৰমানন্দব মৃত্যুদণ্ড দ্বিতীয় বাতবি যোগনিয়াৰ হৈছে মহম্মদ আলি নামেৰে চেকেন্দ্ৰাবাদ এজন মোগল। তেওঁ ফৰাছী আব, আববিক শব্দকোষত পণ্ডিত আছিল। বঙ্গ- দেশব বাজ প্ৰতিনিধি কোঁৱব আজম তবাব আমোলৰ গুৱাহাটীব ফৌজদাব মৰ খাব পাতেকহ তব মহম্মদ আলি গৃহ শিক্ষক আছিল। আহোম বাজ প্ৰতিনিধি লাল, কসোলা বৰফুকনৰ বিশ্বাসঘাতকতাত মোগলে গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰিছিল আৰু, মসব খাঁ বাজ-প্ৰতিনিধি নিযুক্ত হৈছিল। তেওঁ ১৬৭৯ চনৰ মাৰ্চ'ৰ পৰা ১৬৮২ চনৰ জ্বলাইলৈকে অৰ্থাৎ স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহই ইটাখালিব যুদ্ধত মোগলক পৰাস্ত নকবা পৰ্য্যন্ত গুৱাহাটীতে আছিল। ইটাখালিব যুদ্ধব পিছত মোগল আব, আহোমৰ মাজত বিবদ্ধোচৰণ দেখা নগৈছিল। কিয়নো সেই সময়ত মোগলে উত্তৰ ভাবত আব, দাক্ষিণাত্যত থকা নিজ বাজ্যাৱশেষ ওচৰত প্ৰভূত্ব বক্ষা কৰোঁতেই সম্পূৰ্ণ ব্যস্ত থাকিব লগা হৈছিল। ১৬৬৫ চনব কোনো এসময়ত শিৰাজী মিৰ্জ্জা বাজা জয়সিংহব আশ্বাসবাণীত মোগল দৰবাবলৈ গৈছিল। প্ৰলয় মূৰ্ত্তিবে ভীষণ গৰ্জ্জন কবি চাৰিওকাষব দ্ৰব্য- সামগ্ৰী চৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কবিবলৈ প্ৰতি ম,হৰ্ত্ততে প্ৰস্তুত হৈ থকা জাম্মান “হৱিজাব” ত আবদ্ধ বিস্ফোৰকৰ বৰহিলৈৰ নিচিনাকৈ অসীম সাহসী অক্লান্ত শিৰাজীয়েও মোগল ৰাজপ্ৰাসাদব বিলাসিতাৰ মাজত কাল অতিবাহিত কৰিছিল। তেওঁ চতুব • পাটছাৰ চকুত ধূলিমাবি পলাই গৈ বন্ধনমুক্ত হোৱা কথা সকলোবে জানে। পৰিছে। দাক্ষিণাত্যৰ হাইদৰাবাদৰ পৰা ওলোৱা “ইছলামিক কালচাব” নামব আলোচনীত (জুলাই-অক্টোবৰ ১৯২৮ আব্দ জানৱাৰী-জুলাই ১৯২৯) প্ৰকাশিত আমি লিখা "অসমীয়া মূলৰ পৰা মোগল-ভাৰতত নতুন পোহৰ প্ৰৱন্ধ” এটাতে এই হাতে লিখা পাখি আব, তাৰ মূল বিষয় সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা হৈছিল। ১৯২৯ চনত লাহোৰত বহা "সদৌ ভাৰত প্ৰাচ্য-সন্মিলন'ত পঠিত আৰু, “ইণ্ডিয়ান হিষ্টৰিকেল, কোৱাটালি'ত (ছেপ্তেম্বৰ ১৯২৯) প্ৰকাশিত আমাৰ “অসমীয়া বৰঞ্জী সাহিত্য” শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধত (আৱাহন প্ৰথম, ২য় আব্দ স্ৰয় সংখ্যা চাওক) এই বেঞ্জীব কথা বাহুল্য ৰূপে উল্লেখ কৰা হৈছে- “জাৰ্ণেল, অব্ ইণ্ডিয়ান হিষ্টৰি'ত (ডিছেম্বৰ ১৯২৬) ওলোৱা অসমত মৌজা আৰু ৰামসিংহ" শীৰ্ষক প্ৰবন্ধত বংজীবে বামসিংহক অসমলৈ পঠোৱাৰ বিষয়ে আৰু লগতে আৱশ্যকীয় শিৱাজীৰ কথাও উল্লেখ কৰি আলোচনা কৰা হৈছে। লিখক [ ৬ ]<noinclude></noinclude> 9u43dpi69trpe9r2qas1oq8iugcu1ex 104 91289 247719 2026-04-13T16:19:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আমাব পাদশ্যা-ব,বঞ্জীত থকা শিৱাজীব জীৱন চবিত এই আৱশ্যকীয় ঘটনাতে শেষ হৈছে। মহম্মদ আলিব মনখব পৰা। এই বিৱৰণ ওলোৱা হলে শিৱাজীব জীৱনত আগ্ৰাত দ্ৰুতভাৱে ঘটা ঘটনাৱলীৰ উল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আমাব পাদশ্যা-ব,বঞ্জীত থকা শিৱাজীব জীৱন চবিত এই আৱশ্যকীয় ঘটনাতে শেষ হৈছে। মহম্মদ আলিব মনখব পৰা। এই বিৱৰণ ওলোৱা হলে শিৱাজীব জীৱনত আগ্ৰাত দ্ৰুতভাৱে ঘটা ঘটনাৱলীৰ উল্লেখ থাকিল হে তেন। তদ,পবি এই চকুত পৰা ঘটনা বাদ যোৱাৰ নিমিত্তে আমি শিৱাজীব জীৱন-- চৰিতৰ বাতৰি যোগাওঁতা মহম্মদ আলি নহয় বুলি ঠাৱৰ কবি গোকুল পৰী পৰমানন্দ বৈবাগীকে ধবি লব পাৰোঁ। পাদশ্যা-বৰঞ্জীত থকা শিৰাজীব ঘটনাৱলী * পাঠকমণ্ডলীৰ আগত উদ্ধৃত কৰা হ'ল। দেখা পোৱা যাব শেৱা বাজা নামেৱে অভিহিত কৰা এজন বজা কন্দৰ্প সিংহৰ বিষয়েই গল্পব প্ৰথম ভাগ। এইজন কন্দৰ্প সিংহই বিকানীৰ বজা ভুবত্যাহ হোৱাটো সম্ভৱ। তেওঁব ছবি দিল্লীৰ যাদুঘৰৰ দেৱালত ওলোমাই থোৱা হৈছে। তেওঁ ঔবংজীৱলৈ দিয়া যথোচিত নিৰ্ভীক সমিধানব কথা মানচিয়ে ( Manuci ) লিখি গৈছে। (১) গল্পটোৰ দ্বিতীয় ভাগত বৰ্ণোৱা, শেৱা- বাজাৰ বন্ধনৰ পৰা পলায়ন আব, ঔবংজীব্য ভীতি প্ৰদৰ্শন শিৱাজী মহাবাজব কথা বুলি নিসন্দেহে কব পাৰি। আমাৰ প্ৰৱন্ধত ৰাজা কন্দৰ্প সিংহকেই শেৱাব বাজা বা শেৱা-বাজা বলি অভিহিত কৰা হৈছে। শেৱা নামটো বিজাপ,ৰব লগত সংশ্লিষ্ট বদলি “আইনী আকবৰী”ব পৰা জানিব পাবো। কন্দৰ্প সিংহ আৰু শিৱাজীব নামটো একেলগ হৈ ভ্ৰমত পেলোৱাৰ কাৰণ হৈছে- নামব সমতা ( identity ), তদুপৰি মোগল দৰবাবত দেখা দিয়াব পিছত বাজা কৰণ সিংহক জয়সিংহব লগত শিৱাজী মহাৰাজৰ বিৰুদ্ধে পঠোৱা হৈছিল। বিজাপৰ আক্ৰমণৰ সময়ত ৰামসিংহক শিৰাজীব প্ৰতিপক্ষ বলি আমাৰ প্ৰৱন্ধত কোৱা হৈছিল, কিন্তু ইতিহাসৰ পৰা জানিব পাৰি যে মোগলবাজব লগত শিৱাজীব ৰাজনৈতিক আতিথ্য ঘটাই দিয়াৰ মূলত আছিল বঢ়া ৰাজপতে বজা মিৰ্জা জয়সিংহহে— তেওঁৰ পাতেক বামসিংহ নহয়। প্ৰকৃত বিৱৰণৰ পৰা জনা যায় যে ইয়াব বহুতে পিছতহে বামসিংহই শিৱাজীক আগ্ৰা দুৰ্গৰ গৰাকী বক্ষক হিচাপে সোধপোছ কৰিছিল। কোনোবা বাতৰি যোগাও তাৰ মুখত শানি ভাৰতৰ এচুকত থকা অসমীয়া ঐতিহাসিকে এই বাতৰিবোৰ টুকি বখাত মাজে মাজে এনেকুৱা ভুল-ভ্ৰান্তি হলে আচবিত হবলগীয়া একো নাই। পাদশ্যা বুৰঞ্জীৰপৰা উদ্ধ-ত শেৱা-বজাব বিবদ্ধে নবাবী সৈন্যব অভিযান : শ্ৰীতে কৃষ্ণায়ে নমো নমঃ। দাবাশ্যাহ শ্যাহ-চুজা মৰাদ বকছ, তিনিও ভায়েকক মাৰি দিল্লীৰ পাটত * মূল প্ৰৱন্ধত আৰু, ‘ইছলামিক কালচাৰ'ত ওলোৱা প্ৰৱন্ধত ইংৰাজী তজ্জমা দিয়া- হৈছে।—অনুবাদক (1) Irvine's Manucci, Vol. 11. pp. 22-23. [ 41 ]<noinclude></noinclude> lz7rpo5xlr87febi3fs6wtfkob6enwa 104 91290 247720 2026-04-13T16:20:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "*আওবংজেৱ পাটশ্যা হৈ আমালত খাঁ উজীৰত সাধিলে বোলে, – “পূৰ্ব্বাপবে মোৰ পিতৃ পিতামহে যি যি পাটশ্যা বজাক বশ্য কৰি আমোল কৰিছিলে এতিয়া তাৰ ভিতৰত কোন বিলায়ত হাৰাম খোব হৈ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>*আওবংজেৱ পাটশ্যা হৈ আমালত খাঁ উজীৰত সাধিলে বোলে, – “পূৰ্ব্বাপবে মোৰ পিতৃ পিতামহে যি যি পাটশ্যা বজাক বশ্য কৰি আমোল কৰিছিলে এতিয়া তাৰ ভিতৰত কোন বিলায়ত হাৰাম খোব হৈছি তাৰ কথা মোত ক।” আমালত খাঁ উজাবে পাটশ্যাহব আজ্ঞা শনি কাকত পত্ৰ চাই কলে। যি যি বিলায়ত -হাৰামখোব হৈছি তাক লৈ চুভা পঠাই দিলে। পাচে শেৱাব বজা কন্দৰ্প সিংহক অবব দেখি নবাব চুলতি- ফত-খাঁ - ছয় হাজাবী উমবাওক আব, পাচোঁটা নবাব পাচোঁটা বাজা সহিতে যদ্ধেৰ সম্ভাব দি শেৱাব -বণক পঠাই দিলে। নবাব চুলতিফ খাঁ যাই তিনি বছৰ যুদ্ধ কবি একো কবিব নোৱাবিলে। পাচে পাটশ্যাই খঙ্গি চুলতি-ফত-খাঁক পঠালে। বাহাদুৰ খাঁ যাই শেৱাব বাজা চাই আনি বাহাৰ খাক চুভা পাতি কন্দৰ্প সিংহব লগত মিল হৈ আঢ়াই বৎসব আছিল। তাকো গড়াই আনি নবাব হুমছেৰ খা বাবহানীক পঠাই দিলে। সিও কতদিন মান থাকি নৱবা পৰি শেৱাৰ মল, কতে মৰিল। শেৱাব বিবাধে বাজা ৰামসিংহব সেনাপতি নিয়োগঃ পাচে আওৰংজেৰে অসন্তোষ হৈ ৰাজা ৰামসিংহক বলিলে বোলে - "মান্ধাতা তোৰ পিতামহ হয়, তাৰ বীৰত্ব যশস্যা দেশে দেশে গল। তোৰ বাপেৰে জয়সিংহ বব যোদ্ধা যেন মীৰ্জা বাজা নাম পাইছিলে। এতেক তোৰ বংশব যশস্যা বীবত্ব পৰাক্ৰম বাজ্যে বাজ্যে খিয়াতি গল। এনয় বংশত তোৰ জন্ম হৈছে। এতেকে তঞি শেৱাৰ বণক যা। যি যি নবাবক পঠাইছিলোঁ মানে শেৱাক একো কৰিব নোৱাবিলে।” পাচে পাটশ্যাব আজ্ঞা শনি বামসিংহে গোচবিলে বোলে, “শেৱাব বণক লৈ যাম। কিন্তু তোমাব পাটশ্যাই নবাব সৈন্যক তুলি আনা। মঞি আপোনাৰ অম্বেৰৰ লোক ৰাজপতে লৈ ৰণ কৰিম; হাঁবো জিকোঁ যদি আমাৰে এক নাও হব। নাই তেবে আমি জিকিলেও তোমাৰ নবাবৰ নাও হব। বিশেষ শেৱাৰ - মহিমক যি যি নবাবক পঠাইছা, তুমি মোক পঠিয়াব দেখি সিহতেও মোক অসয়া কবিব। আৰু সিহ তেও শেৱাক বলে নোৱাৰিছে। শেৱায়ো নামদ হেন জানিছে। এতেকে সিবোৰৰ লগত মোবো ভৰম ভাগিব। এতেকে নবাব পাটশ্যাই লোক থাকিব নেলাগে। মঞি আপোনালোকৰে বণ কৰিম।” ৰাম- সিংহব কথা শনি আওবংজেৰ পাশ্যা শেৱাব বণক যোৱা নবাব সকলক তুলি আনিলে। বামসিংহক ছয় হাজাবী মনচৰ কবি হাথী-ঘোবা, ব'টা-বাহন দি শেৰাব মহিমক বিদায় দিলে। বামসিংহব খ- যাত্ৰা : বাজা ৰামসিংহ পাশ্যাত বিদায় হৈ সাতদিন অম্বেবক যাই থাকি ঠাকুব অমবসিংহ, ঠাকুৰ দীপসিংহ, ঠাকুব মদনসিংহ, ঠাকুৰ [2]<noinclude></noinclude> d3bfrekjhvgbro281bszm30oqishfgn 104 91291 247729 2026-04-13T16:32:43Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|||}}</noinclude><noinclude></noinclude> 5w2nepu1z1eijv8yxwklscfr82o1o22 247730 247729 2026-04-13T16:32:57Z Babulbaishya 104 247730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|||}}</noinclude>অজান আততায়ী ৫১ । খাব পাৰা নে বাই ? বাক কোৱাচোন তোমালোকে সকলোকে জন্তুৰ দৰে এনে ব্যৱহাৰ কৰা নেকি ?” ক’লীয়ে ক'লে “চাহাবে মোক কাটিব । বাক খুলি দিবলৈ হুকুম দিয়ে যদি চাবিটো ম‍ই খুজি আনোগৈ ব’বা।” “তুমি চাহাবৰ মাৰ খাবও নালাগে, মোক খুলি দিবও নালাগে । কেৱল মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি যোৱা——সকলোকে এনেকুৱা কৰা নেকি ?” “ওঁহো, অইনক ইয়াত বেছি সময় নাৰাথেই। তোমাক কিয় ৰাখিছে নাজানো । এৰা, এইদৰে কোনে খোৱাবোৱা কৰিব পাৰে ? মই সুধি আহো ব'বা।” বুলি কৈ বেগাই ওলাই গৈ দুৱাৰখন বাহিৰৰ তাৰে অলপ পাছতে আকৌ সোমাই আহি ! পৰা বন্ধ কৰি থৈ গল । হাহি মাৰি কলে “মই চাহাবক কৈ দিলো— এইদৰ কোনে খাব পাৰে? তেওঁ তোমাক মুকলি কৰি দিবলৈ কৈছে আৰু যদি কোনো গোলমাল নকৰা তেনেহলে বান্ধি নথয়। পলাবতো নোৱাৰা, বাহিৰৰ দুৱাৰ বন্ধ আৰু ৰখীয়াও আছে।” তাৰ পিছত মালতীৰ কাণৰ কাষলৈ মুখ আনি ফুচফুচাই কলে “এইখন দুৱাৰৰ বাহিৰত চাহাব চুপি আছে। কথা পতা শুনিলে মোক কাটিব ।” বুলি কৈ মালতীৰ হাতৰ শিকলীব তলা খুলি দিলে । বাওঁহাতেৰে ধৰি সোঁহাতখন অতি কষ্টেৰে কেবাবাৰো কোচাই মেলি অলপ সুস্থিৰ হলত মালতীয়ে কলে “চাহাবক করা, পলাব পাৰিলেও মালতীয়ে চাহাবৰ লগত দেখা নকৰাকৈ পলাই নাযায় ৷ এতিয়া যোৱা, যদি খুৱাবলৈ ইচ্ছা আছে তেন্তে গৰম চাহ আনাগৈ । এইবোৰ চেঁচা হল। মই বাথৰূমৰ পৰা আহো।” বুলি কলত ক'লীমেমে সেইবোৰ তুলি লৈ ওলাই গল । যোৱাৰ সময়ত দুৱাৰখন বাহিৰৰ পৰা বন্ধ কৰি থৈ গল । বহুত পৰৰ মূৰত মালতীয়ে ওলাই আহি দেখিলে যে ক'লীমেমে<noinclude></noinclude> 371w8akatndfz38pi2mac1k6w05vkmr 104 91292 247731 2026-04-13T16:33:11Z Babulbaishya 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অজান আততায়ী চাহ জলপান লৈ থিয় হৈ আছে৷ তাইৰ সহায়ত একমাত্র লোৰ খাটখন একমাত্র খিড়িকীখনৰ ওচৰলৈ নি তাতে বহি সেইবোৰ খাই বহুত পৰিমাণে স্থস্থ হল । ক'লীমেমক দুই চাৰি আষা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|||}}</noinclude>অজান আততায়ী চাহ জলপান লৈ থিয় হৈ আছে৷ তাইৰ সহায়ত একমাত্র লোৰ খাটখন একমাত্র খিড়িকীখনৰ ওচৰলৈ নি তাতে বহি সেইবোৰ খাই বহুত পৰিমাণে স্থস্থ হল । ক'লীমেমক দুই চাৰি আষাৰ কথা শুধিলে যদিও তাই চকু দুটা ডাঙৰ কৰি দুৱাৰৰ ফালে চাই নিমাত হৈ থাকিল । খোৱা হলত বাচনবোৰ লৈ ওলাই গৈ বাহিৰৰ পৰা দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলত মালতীয়ে পোন প্রথমে নিজৰ ভেনিটীবেগটো মেলি চালে । তাৰ সকলো বস্তু ঠিকমতে আছে দেখি বুজিলে যে আততায়ীয়ে সেইটো মেলি চোৱা নাছিল ৷ মুখত পাওদাৰ আদি ঘহি মনটো অলপ প্রফুল্ল হলত চিন্তা কৰিলৈ ধৰিলে । ভাবিবলৈ বিশেষ একোৱেই নাই। কিয়নো শত্ৰুৰ কৱলৰ পৰা মুক্ত হবলৈ চেষ্টা কৰাৰ কোনো উপাই নাই । । কেৱল শত্ৰুৱে কি উদ্দেশ্য লৈ তেওঁক অপহৰণ কৰি কৰি আনি বন্দীশালত থলে আৰু ‘পা-ফু’ৱে কিবা উপায় কৰিব পাৰেনে নোৱাৰে টোৱেই তেওঁৰ প্ৰধান চিন্তা হ'ল ৷ শত্ৰুৰ পৰিচয় বা • উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে . মালতীয়ে কোনো গম পোৱা নাছিল গতিকে কোনো শুংসূত্ৰ জনাই অথবা দলৰ হাতত পৰাকৈ ৰাখি থৈ আহিব নোৱাৰিলে যদিও তেওঁ এটা বিষয়ত নিঃসন্দেহ যে এই ঘটনাৰ কথা বিজুলী বেগেৰে দলৰ কাণত নপৰাকৈ নাথাকে আৰু মালতীৰ অপহৰণব কথা শুনিলে আটাইকেজনে ভাত-পানী এৰি তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আত্মজাহ দিব । দলৰ এগৰাকী হিচাবে তো কথাই নাই, তদুপৰি আটাই কেজনৰ চেনেহৰ ভনী মালতীৰ বিপদত প্রত্যেকে জুইত জাপ দিয়াত দৰে নিজেও বিপদ বৰণ কৰে। এনেকি এনেকুৱা ধীৰ-স্থিৰ মেধাৱী অথচ কূট-কৌশলী, চালাক-চতুৰ দলপতীয়েও সিবাৰ মালতীৰ কাৰণে নিজে বন্দী হৈ 'পা-ফু' দলৰ অস্তিত্ব লোপ কৰিব ধৰিছিল । • * এই কাহিনী এই চিৰিজৰ ৮ম সংখ্যা শক্তিশেলত বৰ্ণোৱা আছে।<noinclude></noinclude> t94474yu748vv8r4uqa3eck092ei9qo 247732 247731 2026-04-13T16:46:31Z Babulbaishya 104 247732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|৬০||অজান আততায়ী}}</noinclude>চাহ জলপান লৈ থিয় হৈ আছে। তাইৰ সহায়ত একমাত্র লোৰ খাটখন একমাত্র খিড়িকীখনৰ ওচৰলৈ নি তাতে বহি সেইবোৰ খাই বহুত পৰিমাণে স্থস্থ হল । ক'লীমেমক দুই চাৰি আষাৰ কথা শুধিলে যদিও তাই চকু দুটা ডাঙৰ কৰি দুৱাৰৰ ফালে চাই নিমাত হৈ থাকিল । খোৱা হলত বাচনবোৰ লৈ ওলাই গৈ বাহিৰৰ পৰা দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলত মালতীয়ে পোন প্রথমে নিজৰ ভেনিটীবেগটো মেলি চালে । তাৰ সকলো বস্তু ঠিকমতে আছে দেখি বুজিলে যে আততায়ীয়ে সেইটো মেলি চোৱা নাছিল ৷ মুখত পাওদাৰ আদি ঘহি মনটো অলপ প্রফুল্ল হলত চিন্তা কৰিলৈ ধৰিলে । {{gap}}ভাবিবলৈ বিশেষ একোৱেই নাই। কিয়নো শত্ৰুৰ কৱলৰ পৰা মুক্ত হবলৈ চেষ্টা কৰাৰ কোনো উপাই নাই । । কেৱল শত্ৰুৱে কি উদ্দেশ্য লৈ তেওঁক অপহৰণ কৰি কৰি আনি বন্দীশালত থলে আৰু ‘পা-ফু’ৱে কিবা উপায় কৰিব পাৰেনে নোৱাৰে টোৱেই তেওঁৰ প্ৰধান চিন্তা হ'ল ৷ শত্ৰুৰ পৰিচয় বা • উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে . মালতীয়ে কোনো গম পোৱা নাছিল গতিকে কোনো শুংসূত্ৰ জনাই অথবা দলৰ হাতত পৰাকৈ ৰাখি থৈ আহিব নোৱাৰিলে যদিও তেওঁ এটা বিষয়ত নিঃসন্দেহ যে এই ঘটনাৰ কথা বিজুলী বেগেৰে দলৰ কাণত নপৰাকৈ নাথাকে আৰু মালতীৰ অপহৰণব কথা শুনিলে আটাইকেজনে ভাত-পানী এৰি তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আত্মজাহ দিব । দলৰ এগৰাকী হিচাবে তো কথাই নাই, তদুপৰি আটাই কেজনৰ চেনেহৰ ভনী মালতীৰ বিপদত প্রত্যেকে জুইত জাপ দিয়াত দৰে নিজেও বিপদ বৰণ কৰে। এনেকি এনেকুৱা ধীৰ-স্থিৰ মেধাৱী অথচ কূট-কৌশলী, চালাক-চতুৰ দলপতীয়েও সিবাৰ মালতীৰ কাৰণে নিজে বন্দী হৈ 'পা-ফু' দলৰ অস্তিত্ব লোপ কৰিব ধৰিছিল।<ref>এই কাহিনী এই চিৰিজৰ ৮ম সংখ্যা শক্তিশেলত বৰ্ণোৱা আছে।</ref><noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 2x53c1s9w9art5e896t828ulj53qvwb 104 91293 247733 2026-04-14T03:17:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "উগ্ৰসেন বাও, ঠাকুৰ দামোদৰসিংহ, ঠাকুৰ কৃষ্ণসিংহ, ঠাকুৰ সকসিংহ, ঠাকুৰ বমিবায়, ঠাকুব আনন্দ বায় এবং ভাই-ভাতিজা বাজাব দকুবি জন ঠাকুব; -চাৰিকুৰি হাজাৰবাজতে চিপাই যোদ্ধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>উগ্ৰসেন বাও, ঠাকুৰ দামোদৰসিংহ, ঠাকুৰ কৃষ্ণসিংহ, ঠাকুৰ সকসিংহ, ঠাকুৰ বমিবায়, ঠাকুব আনন্দ বায় এবং ভাই-ভাতিজা বাজাব দকুবি জন ঠাকুব; -চাৰিকুৰি হাজাৰবাজতে চিপাই যোদ্ধা; আব, হিলৈদাবী বেলদাব ডাবাদাব কালী ঢালী মঠত তিনি লাখ লোক সহিতে শেৱাব মহিমক গল। শেৱাই মলক পাই উকিল পত্ৰ শেৱাকলৈ পঠাই দিলে। পত্ৰত এই লিখিলে বোলে, – “মহাৰাজা মান্ধাতাৰ নাতি, মীৰ্জা বাজা জয়সিংহব পত্ৰ, মোব নাম বামসিংহ। আমাৰ বংশব তবোৱালব ধ্বনি শুনিছা? তোমাৰ আমাৰ পূৰ্ব্ব মিত্ৰতাও আছে আমাৰ বংশে বণত পাচমখে হোৱা নাই। আব্দ, অবঙ্গ শ্যাহ পাট শ্যাবো পৰাক্ৰম জানা। তোমাৰ বণক যি যি নবাব সকল আহিছিল মানে তোমাক যুদ্ধে নোৱাবিলে যেন কাকে মাবিলে কাকো খেদি পেলালে। পাচে তুমি আমাৰ পূৰ্ব্বে মিত্ৰ জানি চুলতান মহম্মদক আহিবাক নেদি মঞি আহিছোঁ। এতেকে আহা তুমি আমি একে ঠাই হওঁ, নহয় বা বণকে চাই থাকে যদি তেৱে যতন হৱা, বিলম্ব নকাৰিবা।” বামসিংহব যুদ্ধ জয় : পাচে শেৱাব বাজা কন্দৰ্পসিংহে উকিল পৰ পাই ফিবি লিখিলে বোলে, “যি সকল যগতি মোলৈ লিখিছা সি সকল সত্য হিত কথা। কিন্তু তোমাব লগত মিল হলে লোকে তোমাকো, মোকো হাসিব, বালিব, দুইকো দুয়ো বলে নোৱাবি মিলামিলি হল। এতেকে যুদ্ধ কৰিলেহে ভাল।” পাচে দুয়ো দলৰ ঘোৰ যুদ্ধ হল। ৰণত ৰামসিংহৰ চিপাই বব সি যদ্ধত বব কাজী। আফিঙ্গ-খোৱা অস্ত্ৰব ঘাৱত আফিঙ্গব কাৰণ দঃখ-বেদনা একো নেপায়। মবে যদি তথাচো পাচখে নকবে। শেৱাব চিপাই মানে টান বণ দেখিলে পলায়। এতেকে শেৱাব বিস্তব সৈন্য পলাল, মবিল। পাচে ঘোব যুদ্ধেৰ সময় ছল পাই বামসিংহব ভিলসকলে শেৱাব বজাক বেবি ধৰিলে। বণ জয় হল। পাচে শেৱাব বাজা বোলে, – “এতিয়া মোক কি কবিবা? পাটশ্যাব ঠাই নিবা কিবা এবি পঠাইবা?” বামসিংহে বোলে; “সিকথা পূৰ্ব্বতে গল। আমাৰ বচন নকবিলা। এতেকে তোমাক পাটশ্যাব হৃব কৰিম। কিন্তু তোমাক পাট শ্যাত কৈ ভালহে কৰিম। তোমাৰ শিব তল মোব শিব ওপৰ কৰিম।” পাচে যাব কাহিনী সৱিশেষ লিখি পাটশ্যাব ঠাই পঠাই দিলে। পাশ্যাই জমছেব খাঁ নবাবক থৈ শেৱাব ৰাজাক লগত লৈ যাব দিলে। ৰামসিংহে শেৱাব -বাজাক লগত লৈ যাব দিলে। বামসিংহে শেৱাব বজাক লগত লৈ পাইশ্যাৰ আগ হল। পাট শ্যাই ৰামসিংহক ব'টা-বাহন দি সৎকাৰ কবিলে। আওবঙ্গজেৰ আব, শেৱা-বজা : পাচে শেৱাৰ বাজাত পাইশ্যাই সাধিলে, [[33]<noinclude></noinclude> lagzcfburd994q6eauugv0t6laq6wd0 104 91294 247734 2026-04-14T03:17:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "“তঞি পৰ্ব্বাপৰ শেৱা-মল,কব এটা বৰ বাজা। তোব পিতৃ-পিতামহে আমাৰ পিতৃ-পিতামহত খাটিছিলে। এতিয়া তঞ্চি হাৰামখোৰ হলি কাৰণ কি? কি তঞি কাতবা বল পাই নামানিছ, কিমোক নামদ' দেখি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>“তঞি পৰ্ব্বাপৰ শেৱা-মল,কব এটা বৰ বাজা। তোব পিতৃ-পিতামহে আমাৰ পিতৃ-পিতামহত খাটিছিলে। এতিয়া তঞ্চি হাৰামখোৰ হলি কাৰণ কি? কি তঞি কাতবা বল পাই নামানিছ, কিমোক নামদ' দেখিছ?” - পাচে শেৱাব বজাই বোলে, – “আমাৰ পিতৃ-পিতামহে তোমাৰ পিতৃ-পিতামহে আপোন গাৱে আহি খটা নাছিল। সন্দেশমতে বস্তুজাত উকিলত কবি দি পঠাইছিল, তুমি পাটশ্যা হৈ কৰ-ভাবক ধৰিলা, আব, গাবেও খটাব ধৰিলা, এই কাৰণ হাৰামখোৰ হৈছোঁ।” পাটশ্যাই বোলে, – “আগে নাখাটিলি, কবভাবো নেদিলি যেন ধবি আনিলোঁ এতিয়া কোন মান্যত বহিলি? এতিয়া কাটোঁ-মাবো যি কৰোঁ তাকে কবিব পাবোঁ। এতিয়াও মোব তলে কব কটল দি খাটি পৰম সুখে থাক, নাই তেৱে তোক হাথীব তলত 'দি মামি।” সি বোলে,—“প,ৰ্ব্বাপৰ যিখন নহৈছে, এতিয়া প্ৰাণৰ কাতবে তোমাৰ বচনে কৰিব নোৱাৰোঁ। পাশ্যা খং হৈ হাথীব তলত দিব খুজিলে।” বাজা বামসিংহে মাতি বদলি মাৰিব নেদিলে। পাচে সোনব লো লগাই তাক বন্দীকৈ থলে। শেৱাবাজাৰ মুক্তি : সি কন্দীত কেতদিনমান থাকি ৰাজা ৰামসিংহক বলিলে বোলে, -- " তুমি মোক কবলে কড়াব দি আনিলা। এতিয়া দেখো মোক বন্দী কৰিছি। নাজানি কোন দিন কি কবে, কিন্তু তোমাৰ হৈলা। মঞি কি অধিক জীউক সমতল কৰিছোঁ।” পাচে বামসিংহে শেৱাৰ বজাক এবি খেদাবৰ হৈ বিস্তৰ খাটিলে, তথাচো এবৱাব নোৱাৰিলে। ৰামসিংহে বা অসন্তোষ হল। পাচে ৰামসিংহব কেশোব দাস পত্ৰ জন্মিল। সেই ছলতে তামা পিতলব ৰূপাৰ বৰ বৰ পেৰাত খাবৰ দ্ৰব্য বস্তু অলঙ্কাৰ। থৈ বাজাসকলক নবাবসকলক দি দি পঠালে। শেৱাব বাজাকো লোৱা পেবাত ভৰাই তাৰ ৰাজ্যক পঠাই দিলে। চৌকী কাটি একো ঠাইত ধৰা নপৰিল। বামসিংহব প্ৰথম অপবাধ : পাচে বামসিংহৰ কৰ্ম্ম' জানি পাটশ্যা ৰামসিংহক দায় ধৰিলে বোলে, – “শেৱাব ৰাজাক তঞি কি কৰিলি?". - - বামসিংহে বোলে, – “তাব হৈ তোমাক অনেক বাপে প্ৰাৰ্থি'লোঁ, তুমি নেবিলা যেন সি পলাই গ'ল। - পাটশ্যাই বোলো, – “তঞি খেদালি”। বামসিংহে বোলে, – “যদি মঞি পল ৱাইছোঁ তৱে শেৱা মোৰ পেটৰ ভিতৰতে আছে, তাক লৈ কি চিন্তা?” পাট শ্যাই একো নুবলি মনে মনে গণি থাকিল। নানক-পন্হী বটেগ বাহাদবে : আতপাচে নানক-পহীৰ বামন খেত্ৰিব অনেক গবে,। সি. বামকৃষ্ণ দেবদেবী একোবো নাম নলয়। আপোন-পহীয়া [ 18 ]<noinclude></noinclude> hrabqhichymemm91muu04c3kgmjn0rz 104 91295 247735 2026-04-14T03:17:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ভকতক পালে ও° আই গবে, “ও' আই গব”- মাত্ৰ বোলে। পাচে বামণে ভট্টাচাৰ্য্য মাছলমানৰ কাৰ্জ্জিসকলে পাটশ্যাত কলে বোলে, —“ই একো পথত নাই, নষ্ট কবি কবি ফুবে।” পাটশ্যা তাক মাতি পঠ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ভকতক পালে ও° আই গবে, “ও' আই গব”- মাত্ৰ বোলে। পাচে বামণে ভট্টাচাৰ্য্য মাছলমানৰ কাৰ্জ্জিসকলে পাটশ্যাত কলে বোলে, —“ই একো পথত নাই, নষ্ট কবি কবি ফুবে।” পাটশ্যা তাক মাতি পঠালে। সি নাহি দেব-কুবি হাজাব নানক-পহী চিপাই সহিতে হাৰামখোব হৈ বাজ্যে টিপটি খায়। পাটশ্যো থং হৈ আলো-খাঁ পাঠানক পঠাই ধৰি আনিলে, কাটিব দিলে। সি জীউব কাতবে বামসিংহত শৰণাগত হল। বামসিংহে লগা হৈ ৰাখিলে। বামসিংহৰ দ্বিতীয় অপবাধ : পাচে নানক-পহীব গব পলাল। পাটশ্যাই ৰামসিংহক দায় ধৰিলে বোলে, – “তঞি জামিন হৈ দেখোঁ পলৱালি?" - - বামসিংহে বোলে, – “সি কোন মানহ? বজা নবাব হে তোমাৰ খঙ্গনি-পাত্ৰ। সি মাগেনীয়া ফকিব, তাৰ হৈ মোক দায় কবিছা, লোকে শনিও হাসিব।” পাট শ্যাই এই কথা শনি বলিলে বোলে, " বামসিংহে বব বব অকাৰ্য্য কৰিব ধৰিলে। পিতামহক চাও তে একো বুলিব নোৱাবো। বিশেষ সকল বাজাই একে গতি কোনোখান কৰিলে সকল বাজাব লগতে বিবোধ হও।” এই গাণি একো নকৰি থাকিল। তাৰ পিতৃ অসম-ধব সঙ্কট : অনন্তবে স্বৰ্গ' মহাবাজা গুৱাহাটীক গড় মাৰি নবাব ছৈয়দ পিৰোজ-খাঁক ধবি নিলে। এই কথা পাট শ্যাই নি বামসিংহক বলিলে বোলে, – “ বাজা মান্ধাতাৰ পুতেক ৰাজা জয়সিংহে বঙ্গলা যুদ্ধ কৰি বশ্য কৰিছি তঞিও অসমব যুদ্ধক যা।” কি কাৰণে বাজাক বুলিলে? - "অসমব যুদ্ধক গলে এটি নবাবো ফিবি নাহে। কেতো আপোনে মৰে, কেতো বণতে পৰে। সি ঠাইৰ বিহু পানী, বতাহ বয়, পৰ্ব্বত হাবি, এতেকে বামসিংহ মৰোক।” এই মন্ত্ৰণা কবি ৰামসিংহক পঠাই দিলে। বাজা বামসিংহৰ অসম বনলৈ যাত্ৰা : বাজায়ো আপোনাব ৰাজপত ভিল- সকল, বচিদ খাঁ নবাব ও গয়বহ সহিতে পাটশ্যাত বিদায় হল। বাজা বাম- সিংহৰ লগত পাটশ্যাব সজাতি পৰগনাতি দেৱান মীবা ছৈদ-ছক, আব, লকক চিপাইব মীৰ-বাজি দেৱান এই দই দেৱান পাতি দিলে। আব, তিনি সও অহ দিব দাৰোগা চুলতান আলিক দিলে। আৰু, মীব গজব-বেগ হাজীক ওৱাকায়া নবিছ পাতি লগত দিলে বোলে, – “ বামসিংহে অন-আগল মানহ। স্বৰ্গ' বাজাই সহিতে কোনবা গতি কবে, তোমৰা ভালমন্দ জানি মোক লৈ জানাই থাকিবি।” পাচে বাজা এইসকল সহিতে আহোঁতে বাটত বল। নবাব যি আহিছিলে সি সাজবস্তু লৈ বাজাক ভেটিলে। ছাস্তাখীৰ চৰাত ৰামসিংহৰ অভ্যৰ্থনা : পাচে পাটনাত বাপক জয়সিংহৰ বাগিচা আছিল। সেই বাগিচাত পাচৰ লোক লগ হবৰ কাৰণ সাতদিন আছিলে, ৬৫<noinclude></noinclude> 041a1zdp2du0dsnh087p9d5195bal5n 104 91296 247736 2026-04-14T03:18:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পাচে তাৰ পৰা জাহাঙ্গিৰ নগৰত নবাব আমীৰ-উল-উম্‌বাও ছাস্তা খাঁক দেখা কৰিব আহিব। পূৰ্ব্বে বামসিংহৰ বাপক জয়সিংহ ছান্তা খাঁৰ সখি আছিল, বৰ মিত্ৰতা। সেই কাৰণ বাজা ঢাকাক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পাচে তাৰ পৰা জাহাঙ্গিৰ নগৰত নবাব আমীৰ-উল-উম্‌বাও ছাস্তা খাঁক দেখা কৰিব আহিব। পূৰ্ব্বে বামসিংহৰ বাপক জয়সিংহ ছান্তা খাঁৰ সখি আছিল, বৰ মিত্ৰতা। সেই কাৰণ বাজা ঢাকাক আহিল। পাচে ছাস্তা-খাঁ বাজা আহিবৰ শনি বা সৎকাৰে আনিলে। আবপূৰ্ণ মীৰ খবি পুতেক, আব, বায় নন্দলাল, বায় বাবি ধব দুই দেৱান হাতী-ঘোঁৰা পণ্যশব্দ বাদ্য বজাই আগবাঢ়ি আনিলে। যি বাটে আনিলে তাত অনেক চিকাববদাব দি পানী ছিটিয়াই বাট লিপি আহিল। যি বজাবে আহিল তাত ঘৰৰ দই ফালে ঘৰৰ ছাল ঢাকি সোনোৱালী ৰূপোৱালী কাপোৰ চাইছিল। পাচে ছান্তাখাঁ যি চৌবাত বহিছিলে, তাত বহুমূল্য দলিছা পাবিছিল ঘ ঢাকি। আব, ছয়শ ছকুৰি আগবৰ ধোৱাব, চব, থৈছিল। আব, সকলে ঘবে চন্দোৱাৰে মকুতাৰ পোৱালব শ্যবাবি থোকা আবিছিল। পাচে বাজা যাই নবাবক “চাচা” বালি ভৰি চুই চেলাম কবিলে। নবাবেও * গলাবান্ধি সাৱটি ধৰি মৰত চুমা দিলে। বস্তু অলঙ্কাৰ, বহুমূল্য হাঁতী ঘোঁৰা এখন খাব নাম তবোৱাল ২৫০০০, টকাৰ দিলে। আবদু শিখা দিলে বোলে, -“পাশ্যাত যিৰূপে ভালে থাকিবা তাৰ উপায় কৰিবা। আবঙ্গজেৰ পাশ্যা বব কাট-মন্ত্ৰী। আব, চুজা নগব বয়া জায়গা, হাবি পৰ্ব্বত। বৈশাখ জেষ্ঠ দই মাহ নদী সকলত বিহ-পানী বয়, বিহত লগা বতাহ আহে। জন্যে আমাৰ ই দেশব লোক বিস্তৰ মবে, তুমি সাৱধানে থাকিবা। পানী বিনে আন পানী নাখাবা। আব, সি ৰাজ্যৰ তিব, তাক মহলী কবি - নাৰাখিবা। সি ঠাইব তিতাসকল মন্দ কৰ্ম্ম।” এই লোহিত্যব আনো উপদেশ দিলে, – আবু, তোমাৰ ভক্ষভোজনৰ ৰণ পৰাঠৰ বস্তুজাত টকা-কড়ি যদি কৰ্মী হৈ থাকে তাক মোকলৈ লিখি থাকিবা। জানি মঞি পঠাই থাকিম।” - ৰাজা শনি ৰাজ্যত বৰ সন্তোষ হৈ বলিলে, – “যি সকল ইবপে পিতৃহে পত্ৰক শিখা দেই।” পাচে ৰাজা বিদায় হল। সকলেও ৰাজাক পাৱ চুই চেলাম কবি আগ বঢ়াই থৈ আহিল। সসৈন্যে চুজা নগৰক আহিল। আপোনাৰহেন গতি কহিলা নবাবব পাতেক পাচে বাজা ৬৬<noinclude></noinclude> 10uboqbf54eirg34p80m92pwhi5uib2 104 91297 247737 2026-04-14T03:18:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অসমৰ মহাৰাজ স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰসিংহ কাৰণ, ১৯৩৫ চনতে পনা নগৰীত বহা পোন প্ৰথমখন অধিবেশনত পঢ়া অসমীয়া -বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ বিষয়ব প্ৰৱন্ধটিয়ে ভাবতীয় বৰঞ্জীবিদ সকলৰ মন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>অসমৰ মহাৰাজ স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰসিংহ কাৰণ, ১৯৩৫ চনতে পনা নগৰীত বহা পোন প্ৰথমখন অধিবেশনত পঢ়া অসমীয়া -বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ বিষয়ব প্ৰৱন্ধটিয়ে ভাবতীয় বৰঞ্জীবিদ সকলৰ মনত আব, বিশেষকৈ আমাৰ মহাৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধুবৰ্গ'ৰ মনত আনন্দ দিছিল। বীৰ লাচিত ফুকনেও তেওঁৰ সমসাময়িক বীব শিবাজী মহাৰাজৰ দৰেই অসমত খাটি পাতিবলৈ অহা মোগলব উৎপীড়নাপপূৰ্ণ সাম্ৰাজ্যবাদৰ প্ৰবল সোঁত ব্যৰ্থ কবি পঠাব পাৰিছিল। ১৬৯৬ চনৰ পৰা ১৭১৪ চনলৈকে অসমত বাজত্ব কৰা মহাবাজ বাদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱব বঞ্জীয়েও অসম মোগলব সংক্ৰান্ত বিষয়ক আব, এটা পৰ্ব্ব'ব সংকেত দিয়াব কাৰণেই কেৱল অসম ব্যবঞ্জীত বাপ থকা সকলৰ কাৰণেই নহয়, দিল্লীব টাইমৰী মোগল সম্ৰাট সকলব ইতিহাসত বাপ থকা সকলব কাৰণেও উপযোগী হৈ পৰিছে। মোগলৰ হাতত আব, বিশেষকৈ ঔৰঙ্গজেবব আমোলত হিন্দ,ধৰ্ম আবদ সম্ভ্ৰমত প্ৰতিঘাট পোৱা বলি আশঙ্কা কৰা হিন্দুস্থানব হিন্দবজা সকলে মহাৰাজ বদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱব নেতৃত্বত ভাৰতৰ পৰা মোগলৰ প্ৰভাৱ গচাই পানব হিন্দ,বাজ স্থাপন কবিবলৈ ভিতৰি ভিতৰি যি এটা চক্ৰান্ত চলাইছিল তাত সম্পৰ্ণ ৰূপে সমৰ্থন কৰিছিল। এই বিষয়ে মহাৰাজ বদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে গত ভাবে চলোৱা নথিপত্ৰ বহ,তো বৰ্তমান উদ্ধাৰ হৈছে আব, সেইবাবে তেখেতৰ দবেদৰ্শিতাপূৰ্ণ বদ্ধি, স্বদেশ প্ৰেম আব্দ, নেতৃত্বব নিপণতা দেখৱায়। সেই ভাষা লৈয়েই মহাবাজ বদ্ৰসিংহই মোগলৰ অধীনত থকা ৰাজ্যবোব আক্ৰমণ কৰিবলৈ বৃহৎ আয়োজন কবি দিলে। কিন্তু বৃহৎ আয়োজন কৰা অৱস্থাতে তেখেত ঢুকাল আব, তেওঁৰ পববৰ্তী বজা শিৱসিংহই বাপেকক অনুপ্ৰাণিত কৰা মতে কল্পনা, বাজ্যত পৰিণত কৰিবলৈ অত্যন্ত অপাৰগ হৈ পৰিল। মহাবাজ বদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহৰ পুতেক আছিল। স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহই ইং ১৬১৮ খৃষ্টাব্দৰ পৰা ইং ১৬৯৬ খৃষ্টাব্দ লৈকে কঠোৰ ভাবে ৰাজ্য শাসন কৰে। গদাধৰ সিংহই বাজপাটত উঠিয়েই সকলোৰে আমূল পৰিবৰ্ত্তন আনিলে; মোগলৰ হাতৰ পৰা অসমৰ পশ্চিমখণ্ড ১৬৮২ খৃষ্টাব্দতে উদ্ধাৰ কবি লৈ অসমৰ সীমা আগৰ পৰণি সীমালৈ বহলাই দখল কৰিলে। পশ্চিমৰ মানাহ নৈয়েই আকৌ অসমৰ সীমাৰেখা হৈ পৰিল৷ দেশত শান্তি আৰু, শৃঙ্খলা স্থাপন হল' আব প্ৰজাই আশ্বস্ত বোধ কবি নিৰাপদতা উপভোগ কৰিবলৈ ধৰিলে। গদাধৰ সিংহ অসাধাৰণ গঠনৰ মনিহ আছিল আৰ, তেও ব ৬৭<noinclude></noinclude> dn67qdsqkuclwo1ce66zhl3ixtxsy7e 247750 247737 2026-04-14T05:44:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''অসমৰ মহাৰাজ স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰসিংহ'''}} {{gap}}১৯৩৫ চনতে পুনা নগৰীত বহা পোন প্ৰথমখন অধিবেশনত পঢ়া অসমীয়া বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ বিষয়ৰ প্ৰৱন্ধটিয়ে ভাৰতীয় বুৰঞ্জীবিদ সকলৰ মনত আৰু বিশেষকৈ আমাৰ মহাৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধুবৰ্গৰ মনত আনন্দ দিছিল। কাৰণ বীৰ লাচিত ফুকনেও তেওঁৰ সমসাময়িক বীৰ শিবাজী মহাৰাজৰ দৰেই অসমত খুটি পুতিবলৈ অহা মোগলৰ উৎপীড়নাপূৰ্ণ সাম্ৰাজ্যবাদৰ প্ৰবল সোঁত ব্যৰ্থ কৰি পঠাব পাৰিছিল। ১৬৯৬ চনৰ পৰা ১৭১৪ চনলৈকে অসমত ৰাজত্ব কৰা মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ বুৰঞ্জীয়েও অসম মোগলৰ সংক্ৰান্ত বিষয়ক আৰু এটা পৰ্ব্বৰ সংকেত দিয়াৰ কাৰণেই কেৱল অসম বুৰঞ্জীত ৰাপ থকা সকলৰ কাৰণেই নহয়, দিল্লীৰ টাইমুৰী মোগল সম্ৰাট সকলৰ ইতিহাসত ৰাপ থকা সকলৰ কাৰণেও উপযোগী হৈ পৰিছে। {{gap}}মোগলৰ হাতত আৰু বিশেষকৈ ঔৰঙ্গজেৱৰ আমোলত হিন্দু ধৰ্ম আৰু সম্ভ্ৰমত প্ৰতিঘাট পোৱা বুলি আশঙ্কা কৰা হিন্দুস্থানৰ হিন্দুৰজা সকলে মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ নেতৃত্বত ভাৰতৰ পৰা মোগলৰ প্ৰভাৱ গুচাই পুনৰ হিন্দুৰাজ্য স্থাপন কৰিবলৈ ভিতৰি ভিতৰি যি এটা চক্ৰান্ত চলাইছিল তাত সম্পূৰ্ণ ৰূপে সমৰ্থন কৰিছিল। এই বিষয়ে মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে গুপুত ভাবে চলোৱা নথিপত্ৰ বহুতো বৰ্তমান উদ্ধাৰ হৈছে আৰু সেইবাবে তেখেতৰ দুৰদৰ্শিতাপূৰ্ণ বুদ্ধি, স্বদেশ প্ৰেম আৰু নেতৃত্বৰ নিপুণতা দেখৱায়। সেই ভাষা লৈয়েই মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহই মোগলৰ অধীনত থকা ৰাজ্যবোৰ আক্ৰমণ কৰিবলৈ বৃহৎ আয়োজন কৰি দিলে। কিন্তু বৃহৎ আয়োজন কৰা অৱস্থাতে তেখেত ঢুকাল আৰু তেওঁৰ পৰবৰ্তী ৰজা শিৱসিংহই বাপেকক অনুপ্ৰাণিত কৰা মতে কল্পনা, ৰাজ্যত পৰিণত কৰিবলৈ অত্যন্ত অপাৰগ হৈ পৰিল। {{gap}}মহাবাজ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহৰ পুতেক আছিল। স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহই ইং ১৬১৮ খৃষ্টাব্দৰ পৰা ইং ১৬৯৬ খৃষ্টাব্দ লৈকে কঠোৰ ভাবে ৰাজ্য শাসন কৰে। গদাধৰ সিংহই বাজপাটত উঠিয়েই সকলোৰে আমূল পৰিবৰ্ত্তন আনিলে; মোগলৰ হাতৰ পৰা অসমৰ পশ্চিমখণ্ড ১৬৮২ খৃষ্টাব্দতে উদ্ধাৰ কৰি লৈ অসমৰ সীমা আগৰ পৰণি সীমালৈ বহলাই দখল কৰিলে। পশ্চিমৰ মানাহ নৈয়েই আকৌ অসমৰ সীমাৰেখা হৈ পৰিল৷ দেশত শান্তি আৰু, শৃঙ্খলা স্থাপন হল' আৰু প্ৰজাই আশ্বস্ত বোধ কৰি নিৰাপদতা উপভোগ কৰিবলৈ ধৰিলে। গদাধৰ সিংহ অসাধাৰণ গঠনৰ মুনিহ আছিল আৰু তেওঁৰ<noinclude>{{center|৬৭}}</noinclude> laizwu4l1s13bd2kskl04hoyk2k3ynn 104 91298 247751 2026-04-14T05:45:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ভোজন প্ৰণালীব ধবণ কাৰণ দেশত মাত কথাতেই ঠাই পাই বল। কিন্তু সন্ত- মহন্ত সকলৰ প্ৰতি তেওঁ বষ্টে আছিল; তেওলোকব মাটিবাৰী সম্পত্তি বজা ঘৰীয়া কৰি লৈছিল আৰু বহুতকে বাজদণ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ভোজন প্ৰণালীব ধবণ কাৰণ দেশত মাত কথাতেই ঠাই পাই বল। কিন্তু সন্ত- মহন্ত সকলৰ প্ৰতি তেওঁ বষ্টে আছিল; তেওলোকব মাটিবাৰী সম্পত্তি বজা ঘৰীয়া কৰি লৈছিল আৰু বহুতকে বাজদণ্ড বিহি হাৰাশাস্তি কৰিছিল। স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহৰ পাচত তেওঁৰ পুতেক বদ্ৰসিংহই ৰাজপাটত উঠে। পিতৃতকৈ পত্ৰ বেচি নীতিৰত আছিল। তেওঁ শাসনব এটা সকীয়া নীতি বচনা কৰিলে; সময় আব, অৱস্থাৰ সীমাৰ ভিতৰত অগ্ৰসৰ হৈ ইয়াক কাৰ্য্যকৰী কৰিবৰ কাৰণে তেওঁ'ব সৰ্ব্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰিলে। তেওঁ তেওঁৰ ৰাজ্য ভাৰতৰ ভিতৰত প্ৰথম শাবীব কৰি তুলিবৰ নিমিত্তে লক্ষ্য ৰাখিছিল। কাৰ্য্যক্ষমতাৰ উচ্চতম স্তব লাভ কৰিবৰ কাৰণে তেও* দেশৰ ভিতৱা শাসন সংশোধন কবিবলৈ আৰম্ভ কবিলে। সম্পূৰ্ণ বাপে বিকশিত, দেশ এখনব বিভৱ হাতব মঠিত বাখি ওচৰ চুবুৰীয়া মোগল ৰাজ্য বিলাকৰ বিজয় পতাকা প্ৰসাৰিত আব, সম্ভব হলে দিল্লীৰ সিংহাসন অৱৰোধ কৰিবৰ কাৰণেও তেও* মন স্থিব কবিল। তেওঁ বৈষ্ণৱ মহন্ত সকলক পৌৰাণিক বাসস্থানলৈ ওলোটাই আনিলে; কলা, সাহিত্য আব, সঙ্গীত আদিব উৎকৰ্ষতাত উৎসাহিত কৰিলে, আব, অতি আধুনিক ধবনেবে বাজ্যব সৈন্য পুনৰ গঠন কৰিলে। তেওঁৰ দিনতেই দাঁতি কাষৰীয়া জয়ন্তিয়া আব, কাছাৰ ৰাজ্যদ্বয় অধীনৰ কৰা হৈছিল আৰু, আৱশ্যক হলে মানহে আব, বচদেবে আহোম ৰজাক সহায় কবিবব কাৰণে তাৰ মখিয়াল সকলৰ হতুৱাই স্বীকাৰোক্তি কৰাই ললে। অসম সীমান্তৰ কৰতলীয়া সামন্ত সকলে তেওঁলোকৰ বজাক সন্ধিব চুক্তিৰ দ্বাৰা সাময়িক সাহায্য দিবলৈ বাধ্য হৈছিল। বদ্ৰসিংহই ভাৰতৰ নানা ঠাইৰ আচাৰ নীতি জানিবৰ কাবণে আব, তেওলোকৰ বিভৱ আৰু শক্তিব সংবাদ সংগ্ৰহৰ অৰ্থে এই ঠাই বোবলৈ ভ্ৰমণশীল বৈখানসব বেশে প্ৰতিনিধি পঠাইছিল। আয়োজন সম্পূৰ্ণ হোৱাত বজাই ৰাজধানী এবি গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কবিলে, তাত তেওঁৰ মিত্ৰপক্ষ আৰু, কবতলীয়া সামন্ত সকলে যোগদান কৰে। তেওঁৰ অভিযানত বাধা নিদিবৰ কাৰণে অননুৰোধ কৰি তেওঁ ভাৰতৰ নানা ঠাইৰ ৰজা সকললৈ দতে প্ৰেৰণ কবিলে। দত উভতি আহিল, যেহেতু মোগল বাদচাহ সকলে বজাবিলাকৰ প্ৰতি কৰা অপমান বেচিকৈ অসহ্য হৈ উঠিছে সেই কাৰণে শক্তিশালী অসমত স্বৰ্গদেও মহাৰাজে দিল্লী সিংহাসন লাভাৰ্থে কৰা যত্নত, তেওঁলোকৰ সকলো ৰকমৰ যথাসাধ্য সহযোগিতা কবিব। বদ্ৰসিংহই গৱাহাটিত ৪,০০,০০০ সৈন্যৰ থল কৰিলে আৰু, শৰত কালৰ শস্য সংগ্ৰহৰ পাচত ১৭১৪ নবেম্বৰত মোগল বাজ্যৰ ভিতৰত সোমাবলৈ বৃদ্ধি পাতিলে। অভিযান অগ্ৰসৰ হোৱাব যো জা হওতেই হঠাতে ৰদ্ৰসিংহই ১৭১৪ চনৰ চেপ্তেম্বৰত গৱাহাটীত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। বাদ্ৰসিংহৰ সৈন্যদলৰ শিৰখটো নিৰ্ভীক আব, তেজস্বী আদিম পৰ্ব্বত ৬৮ 1<noinclude></noinclude> 2lwlw1gzxhoaiuqgtwpldcc9g0a2z6p 247752 247751 2026-04-14T05:47:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ভোজন প্ৰণালীৰ ধবণ কাৰণ দেশত মাত কথাতেই ঠাই পাই বল। কিন্তু সন্ত- মহন্ত সকলৰ প্ৰতি তেওঁ বষ্টে আছিল; তেওলোকব মাটিবাৰী সম্পত্তি বজা ঘৰীয়া কৰি লৈছিল আৰু বহুতকে বাজদণ্ড বিহি হাৰাশাস্তি কৰিছিল। {{gap}} স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহৰ পাচত তেওঁৰ পুতেক বদ্ৰসিংহই ৰাজপাটত উঠে। পিতৃতকৈ পত্ৰ বেচি নীতিৰত আছিল। তেওঁ শাসনব এটা সকীয়া নীতি বচনা কৰিলে; সময় আব, অৱস্থাৰ সীমাৰ ভিতৰত অগ্ৰসৰ হৈ ইয়াক কাৰ্য্যকৰী কৰিবৰ কাৰণে তেওঁ'ব সৰ্ব্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰিলে। তেওঁ তেওঁৰ ৰাজ্য ভাৰতৰ ভিতৰত প্ৰথম শাবীব কৰি তুলিবৰ নিমিত্তে লক্ষ্য ৰাখিছিল। কাৰ্য্যক্ষমতাৰ উচ্চতম স্তব লাভ কৰিবৰ কাৰণে তেও* দেশৰ ভিতৱা শাসন সংশোধন কবিবলৈ আৰম্ভ কবিলে। সম্পূৰ্ণ বাপে বিকশিত, দেশ এখনব বিভৱ হাতব মঠিত বাখি ওচৰ চুবুৰীয়া মোগল ৰাজ্য বিলাকৰ বিজয় পতাকা প্ৰসাৰিত আব, সম্ভব হলে দিল্লীৰ সিংহাসন অৱৰোধ কৰিবৰ কাৰণেও তেও* মন স্থিব কবিল। তেওঁ বৈষ্ণৱ মহন্ত সকলক পৌৰাণিক বাসস্থানলৈ ওলোটাই আনিলে; কলা, সাহিত্য আব, সঙ্গীত আদিব উৎকৰ্ষতাত উৎসাহিত কৰিলে, আব, অতি আধুনিক ধবনেবে বাজ্যব সৈন্য পুনৰ গঠন কৰিলে। তেওঁৰ দিনতেই দাঁতি কাষৰীয়া জয়ন্তিয়া আব, কাছাৰ ৰাজ্যদ্বয় অধীনৰ কৰা হৈছিল আৰু, আৱশ্যক হলে মানহে আব, বচদেবে আহোম ৰজাক সহায় কবিবব কাৰণে তাৰ মখিয়াল সকলৰ হতুৱাই স্বীকাৰোক্তি কৰাই ললে। অসম সীমান্তৰ কৰতলীয়া সামন্ত সকলে তেওঁলোকৰ বজাক সন্ধিব চুক্তিৰ দ্বাৰা সাময়িক সাহায্য দিবলৈ বাধ্য হৈছিল। বদ্ৰসিংহই ভাৰতৰ নানা ঠাইৰ আচাৰ নীতি জানিবৰ কাবণে আব, তেওলোকৰ বিভৱ আৰু শক্তিব সংবাদ সংগ্ৰহৰ অৰ্থে এই ঠাই বোবলৈ ভ্ৰমণশীল বৈখানসব বেশে প্ৰতিনিধি পঠাইছিল। আয়োজন সম্পূৰ্ণ হোৱাত বজাই ৰাজধানী এবি গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কবিলে, তাত তেওঁৰ মিত্ৰপক্ষ আৰু, কবতলীয়া সামন্ত সকলে যোগদান কৰে। তেওঁৰ অভিযানত বাধা নিদিবৰ কাৰণে অননুৰোধ কৰি তেওঁ ভাৰতৰ নানা ঠাইৰ ৰজা সকললৈ দতে প্ৰেৰণ কবিলে। দত উভতি আহিল, যেহেতু মোগল বাদচাহ সকলে বজাবিলাকৰ প্ৰতি কৰা অপমান বেচিকৈ অসহ্য হৈ উঠিছে সেই কাৰণে শক্তিশালী অসমত স্বৰ্গদেও মহাৰাজে দিল্লী সিংহাসন লাভাৰ্থে কৰা যত্নত, তেওঁলোকৰ সকলো ৰকমৰ যথাসাধ্য সহযোগিতা কবিব। বদ্ৰসিংহই গৱাহাটিত ৪,০০,০০০ সৈন্যৰ থল কৰিলে আৰু, শৰত কালৰ শস্য সংগ্ৰহৰ পাচত ১৭১৪ নবেম্বৰত মোগল বাজ্যৰ ভিতৰত সোমাবলৈ বৃদ্ধি পাতিলে। অভিযান অগ্ৰসৰ হোৱাব যো জা হওতেই হঠাতে ৰদ্ৰসিংহই ১৭১৪ চনৰ চেপ্তেম্বৰত গৱাহাটীত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। {{gap}}বাদ্ৰসিংহৰ সৈন্যদলৰ শিৰখটো নিৰ্ভীক আব, তেজস্বী আদিম পৰ্ব্বত<noinclude>{{center|৬৮}}</noinclude> bmu7v72mc0vkpu4q6zi9yxl2gc3lwa7 247754 247752 2026-04-14T07:03:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ভোজন প্ৰণালীৰ ধবণ কাৰণ দেশত মাত কথাতেই ঠাই পাই বল। কিন্তু সন্ত- মহন্ত সকলৰ প্ৰতি তেওঁ ৰুষ্ট আছিল; তেওঁলোকৰ মাটিবাৰী সম্পত্তি ৰজা ঘৰীয়া কৰি লৈছিল আৰু বহুতকে ৰাজদণ্ড বিহি হাৰাশাস্তি কৰিছিল। {{gap}} স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহৰ পাচত তেওঁৰ পুতেক ৰুদ্ৰসিংহই ৰাজপাটত উঠে। পিতৃতকৈ পুত্ৰ বেচি নীতিৰত আছিল। তেওঁ শাসনৰ এটা সকীয়া নীতি ৰচনা কৰিলে; সময় আৰু অৱস্থাৰ সীমাৰ ভিতৰত অগ্ৰসৰ হৈ ইয়াক কাৰ্য্যকৰী কৰিবৰ কাৰণে তেওঁৰ সৰ্ব্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰিলে। তেওঁ তেওঁৰ ৰাজ্য ভাৰতৰ ভিতৰত প্ৰথম শাৰীৰ কৰি তুলিবৰ নিমিত্তে লক্ষ্য ৰাখিছিল। কাৰ্য্যক্ষমতাৰ উচ্চতম স্তৰ লাভ কৰিবৰ কাৰণে তেওঁৰ দেশৰ ভিতৰুৱা শাসন সংশোধন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সম্পূৰ্ণ ৰূপে বিকশিত, দেশ এখনৰ বৈভৱ হাতৰ মুঠিত ৰাখি ওচৰ চুবুৰীয়া মোগল ৰাজ্য বিলাকৰ বিজয় পতাকা প্ৰসাৰিত আৰু সম্ভব হলে দিল্লীৰ সিংহাসন অৱৰোধ কৰিবৰ কাৰণেও তেওঁ মন স্থিৰ কৰিল। তেওঁ বৈষ্ণৱ মহন্ত সকলক পৌৰাণিক বাসস্থানলৈ ওলোটাই আনিলে; কলা, সাহিত্য আৰু সঙ্গীত আদিৰ উৎকৰ্ষতাত উৎসাহিত কৰিলে, আৰু অতি আধুনিক ধৰনেৰে ৰাজ্যৰ সৈন্য পুনৰ গঠন কৰিলে। তেওঁৰ দিনতেই দাঁতি কাষৰীয়া জয়ন্তিয়া আৰু কাছাৰ ৰাজ্যদ্বয় অধীনৰ কৰা হৈছিল আৰু, আৱশ্যক হলে মানহে আৰু ৰচদেৰে আহোম ৰজাক সহায় কবিবব কাৰণে তাৰ মুখিয়াল সকলৰ হতুৱাই স্বীকাৰোক্তি কৰাই ললে। অসম সীমান্তৰ কৰতলীয়া সামন্ত সকলে তেওঁলোকৰ ৰজাক সন্ধিৰ চুক্তিৰ দ্বাৰা সাময়িক সাহায্য দিবলৈ বাধ্য হৈছিল। ৰুদ্ৰসিংহই ভাৰতৰ নানা ঠাইৰ আচাৰ নীতি জানিবৰ কাৰণে আৰু তেওলোকৰ বৈভৱ আৰু শক্তিৰ সংবাদ সংগ্ৰহৰ অৰ্থে এই ঠাই বোবলৈ ভ্ৰমণশীল বৈখানসব বেশে প্ৰতিনিধি পঠাইছিল। আয়োজন সম্পূৰ্ণ হোৱাত ৰজাই ৰাজধানী এৰি গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰিলে, তাত তেওঁৰ মিত্ৰপক্ষ আৰু, কৰতলীয়া সামন্ত সকলে যোগদান কৰে। তেওঁৰ অভিযানত বাধা নিদিবৰ কাৰণে অনুৰোধ কৰি তেওঁ ভাৰতৰ নানা ঠাইৰ ৰজা সকললৈ দূত প্ৰেৰণ কৰিলে। দূত উভতি আহিল, যিহেতু মোগল বাদচাহ সকলে ৰজাবিলাকৰ প্ৰতি কৰা অপমান বেচিকৈ অসহ্য হৈ উঠিছে সেই কাৰণে শক্তিশালী অসমত স্বৰ্গদেও মহাৰাজে দিল্লী সিংহাসন লাভাৰ্থে কৰা যত্নত, তেওঁলোকৰ সকলো ৰকমৰ যথাসাধ্য সহযোগিতা কৰিব। ৰুদ্ৰসিংহই গুৱাহাটিত ৪,০০,০০০ সৈন্যৰ থুল কৰিলে আৰু, শৰত কালৰ শস্য সংগ্ৰহৰ পাচত ১৭১৪ নবেম্বৰত মোগল ৰাজ্যৰ ভিতৰত সোমাবলৈ বৃদ্ধি পাতিলে। অভিযান অগ্ৰসৰ হোৱাৰ যো জা হওঁতেই হঠাতে ৰুদ্ৰসিংহই ১৭১৪ চনৰ চেপ্তেম্বৰত গুৱাহাটীত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। {{gap}}বাদ্ৰসিংহৰ সৈন্যদলৰ শিৰখুটা নিৰ্ভীক আৰু তেজস্বী আদিম পৰ্ব্বত<noinclude>{{center|৬৮}}</noinclude> nk4lltd8plqga9e9a01x8b7l4gi1hll 104 91299 247753 2026-04-14T06:03:37Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "“গাৰ ছালৰ উত্তাপ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । বেচি হলেও সেই উত্তাপ বেচিপৰ নেথাকে ; কিয়নো ছালৰ উত্তাপ বাহিৰ হৈ বায়ুমণ্ডলত সোনকালে মিহলি হৈ যায় ৷ আৰু সেই কাৰণেই সোনকালে গ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>“গাৰ ছালৰ উত্তাপ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । বেচি হলেও সেই উত্তাপ বেচিপৰ নেথাকে ; কিয়নো ছালৰ উত্তাপ বাহিৰ হৈ বায়ুমণ্ডলত সোনকালে মিহলি হৈ যায় ৷ আৰু সেই কাৰণেই সোনকালে গা চেঁচা লাগি পৰে । যি সকল নাবিক বা ভ্ৰমণকাৰীয়ে উত্তৰসাগৰৰ বৰফৰ মাজত পৰি উত্তৰ মেৰু আৰু তাৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ঠাই আবিষ্কাৰ কৰিছে, তেওঁলোকে কেতিয়াও মদ বা তেনে কোনো বাগীয়াল বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল, কিয়নো তেওঁলোকে ভালকৈ জানে যে, শেষত মদে গা শীতল আৰু দুৰ্বল কৰিহে তোলে । চেঁচা লাগিলে বা জাৰত উদঙ হৈ পৰি থাকিলে মদপী মানুহ সোনকালে মবে, কিন্তু মদ নোখোৱা মানুহে সেই জাৰ বা চেঁচা বতাহকে সহি সুন্দৰৰূপে প্ৰাণৰসা কৰি থাকে । ” “এদল সাহসী নাবিক অলপতে পোন প্রথমেই বৰফেৰে আবৃত দক্ষিণ মেৰু প্ৰদেশলৈ গৈছিল, তেওঁলোক দক্ষিণ মেৰুৰ ওচৰ পাইছিলগৈ। ইয়াৰ আগতে আন কোনো মানুহ সেইখিনি পোৱাগৈ নাছিল। তালৈ যাওঁতে তেওঁলোকে লগত কোনো প্ৰকাৰৰ চোকা মদ লৈ যোৱা নাছিল। যদি সঁচাকৈ তেওঁলোকে লগত কোনো প্ৰকাৰৰ মদ লৈ গলহেঁতেন, তেনেহলে তেওঁলোক কেতিয়াও সেইখিনি নেপালেহেঁতেন।” এতিয়া উকীলে ক'লে, “মোৰ কথা যে ভুল মই এতিয়া বেছ বুজি পাইছোঁ। ৰাসাৰে দৰাচলতে শৰীৰৰ উত্তাপ বৃদ্ধি নকৰে ; কিন্তু মদ খালে চিন্তা শক্তি বেচি হয়নে কি ? অনেকে কোৱা শুনিছোঁ যে, মদ খালে মানুহে বেচিকৈ চিন্তা কৰিব পাৰে সেই কাৰণেই মদ খাই লৈ কবি সকলে ভাল ভাহ কবিতা ৰচনা কৰিব পাবে।”<noinclude></noinclude> 1odfztistg87f9yvd3kytnu7w7wlz2y 247779 247753 2026-04-14T07:58:06Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|}}</noinclude>{{gap}}“গাৰ ছালৰ উত্তাপ বেচি হলেও সেই উত্তাপ বেচিপৰ নেথাকে; কিয়নো ছালৰ উত্তাপ বাহিৰ হৈ বায়ুমণ্ডলত সোনকালে মিহলি হৈ যায়। আৰু সেই কাৰণেই সোনকালে গা চেঁচা লাগি পৰে। যি সকল নাবিক বা ভ্ৰমণকাৰীয়ে উত্তৰসাগৰৰ বৰফৰ মাজত পৰি উত্তৰ মেৰু আৰু তাৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ঠাই আবিষ্কাৰ কৰিছে, তেওঁলোকে কেতিয়াও মদ বা তেনে কোনো ৰাগীয়াল বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল, কিয়নো তেওঁলোকে ভালকৈ জানে যে, শেষত মদে গা শীতল আৰু দুৰ্ব্বল কৰিহে তোলে। চেঁচা লাগিলে বা জাৰত উদঙ হৈ পৰি থাকিলে মদপী মানুহ সোনকালে মৰে, কিন্তু মদ নোখোৱা মানুহে সেই জাৰ বা চেঁচা বতাহকে সহি সুন্দৰৰূপে প্ৰাণৰসা কৰি থাকে। ”<br/> {{gap}}“এদল সাহসী নাবিক অলপতে পোন প্ৰথমেই বৰফেৰে আবৃত দক্ষিণ মেৰু প্ৰদেশলৈ গৈছিল, তেওঁলোক দক্ষিণ মেৰুৰ ওচৰ পাইছিলগৈ। ইয়াৰ আগতে আন কোনো মানুহ সেইখিনি পোৱাগৈ নাছিল। তালৈ যাওঁতে তেওঁলোকে লগত কোনো প্ৰকাৰৰ চোকা মদ লৈ যোৱা নাছিল। যদি সঁচাকৈ তেওঁলোকে লগত কোনো প্ৰকাৰৰ মদ লৈ গলহেঁতেন, তেনেহলে তেওঁলোক কেতিয়াও সেইখিনি নেপালেহেঁতেন।”<br/> {{gap}}এতিয়া উকীলে ক’লে, “মোৰ কথা যে ভুল মই এতিয়া বেছ বুজি পাইছোঁ। সুৰাসাৰে দৰাচলতে শৰীৰৰ উত্তাপ বৃদ্ধি নকৰে; কিন্তু মদ খালে চিন্তা শক্তি বেচি হয়নে কি ? অনেকে কোৱা শুনিছোঁ যে, মদ খালে মানুহে বেচিকৈ চিন্তা কৰিব পাৰে সেই কাৰণেই মদ খাই লৈ কবি সকলে ভাল ভাল কবিতা ৰচনা কৰিব পাৰে।”<noinclude></noinclude> d1qfrstbsqm8dg27lqwia3l1zptr9qb 104 91300 247755 2026-04-14T07:04:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "“নিবাসী বিলাকে টাইমাৰী মোগল সেনাপতি সকলৰ সৰহীয়া আৰু, অসন্তোষীয়া অতিথি সকলৰ ওপৰত কেনে ছাপ বহুৱালে হেতেন তাক সহজে অনুমান কবিব পাৰি। সম্ৰাট আওৰঙ্গজেব সাত বছবব আগ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>“নিবাসী বিলাকে টাইমাৰী মোগল সেনাপতি সকলৰ সৰহীয়া আৰু, অসন্তোষীয়া অতিথি সকলৰ ওপৰত কেনে ছাপ বহুৱালে হেতেন তাক সহজে অনুমান কবিব পাৰি। সম্ৰাট আওৰঙ্গজেব সাত বছবব আগতে মবিল, আব, বৰ্তমানত প্ৰতিযোগী শক্তিসমূহৰ ভিতৰত বঙ্গভূমিত পৰিণত হোৱা দিল্লীয়ে পৰপাৰস্থ সীমাব আক্ৰমণকাৰী সকলব অনুচিত লিপ্পা উত্তেজিত কৰিছিল। তেওঁৰ কৃত চেষ্টাৰ চৰম কৃতকাৰ্য্যতাত উপনীত হৈছেনে নাই সেইটো বিচাৰ নকৰি — যদি -পৰিকল্পনাব মহত্ব, আব, দেশৰ উন্নতিৰ কাৰণে তেওঁৰ দৃঢ়কাম, সচেতন আব, দৃঢ় চেষ্টাৰ দ্বাৰা ব্যক্তিৰ মহত্বৰ বিচাৰ কৰা হয়, তেন্তে বন্দ্ৰসিংহক মহাৰাজ ব সিংহহে ( Rudra Singha the great ) বলিব পাৰি। -<noinclude></noinclude> rxjzqjo8r0peq6k3334c71845f6v4sy 247756 247755 2026-04-14T07:07:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নিবাসী বিলাকে টাইমুৰী মোগল সেনাপতি সকলৰ সৰহীয়া আৰু অসন্তোষীয়া অতিথি সকলৰ ওপৰত কেনে ছাপ বহুৱালে হেতেন তাক সহজে অনুমান কৰিব পাৰি। সম্ৰাট আওৰঙ্গজেব সাত বছৰৰ আগতে মৰিল, আৰু বৰ্তমানত প্ৰতিযোগী শক্তিসমূহৰ ভিতৰত বঙ্গভূমিত পৰিণত হোৱা দিল্লীয়ে পৰপাৰস্থ সীমাৰ আক্ৰমণকাৰী সকলৰ অনুচিত লিপ্সা উত্তেজিত কৰিছিল।তেওঁৰ কৃত চেষ্টাৰ চৰম কৃতকাৰ্য্যতাত উপনীত হৈছেনে নাই সেইটো বিচাৰ নকৰি — যদি পৰিকল্পনাৰ মহত্ব, আৰু দেশৰ উন্নতিৰ কাৰণে তেওঁৰ দৃঢ়কাম, সচেতন আৰু দৃঢ় চেষ্টাৰ দ্বাৰা ব্যক্তিৰ মহত্বৰ বিচাৰ কৰা হয়, তেন্তে ৰুদ্ৰসিংহক মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহহে ( Rudra Singha the great ) বুলিব পাৰি।<noinclude>{{center|৬৯}}</noinclude> jq7qkchgvf5bh5w96b5qdz3dh5acjfs 104 91301 247757 2026-04-14T07:08:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বৈষ্ণৱ নিৰ্য্যাতন মহাবাজ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ এজন অসীম বাহ,বলী ৰাজকোঁৱব আছিল। তেওঁ সাধাৰণ ধৰণৰ খাদ্য বিশেষকৈ নিৰামিষ আহাবৰ পক্ষপাতী নাছিল। কথিত আছে বোলে, বঙ্গাচ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>বৈষ্ণৱ নিৰ্য্যাতন মহাবাজ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ এজন অসীম বাহ,বলী ৰাজকোঁৱব আছিল। তেওঁ সাধাৰণ ধৰণৰ খাদ্য বিশেষকৈ নিৰামিষ আহাবৰ পক্ষপাতী নাছিল। কথিত আছে বোলে, বঙ্গাচাউলৰ ভাত, বোন্দাকেচুব আঞ্জা আবদু গোটে দাবি এটা পালেহে তেওঁব খোৱাত তৃপ্তি বহিছিল। ভোজনৰ বিষয়ে তেওব এয়ে মত যে দড়ালি শাক আব, এমনঠি ভাতে মান হব গাত তেজৰ সঞ্চাৰ নহয়। গতিকে এনেজন বজাই যে বৈষ্ণৱ সকলৰ প্ৰতিদ্বন্দী হব তাত এক ধনিষ্ঠামানো সন্দেহ নাই। গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ এজন বব দবদৰ্শী বজা আছিল। এই দবদৰ্শিতাব গণেতেই তেও* লৰাবজাব বিপক্ষ হৈ তেওঁক বাজপাটত বহুওৱা বিষয়া সকলক শাস্তি দিয়ে আব্, এই দৰদৰ্শিতাৰ গাণেই আজি তেও বৈষ্ণৱ সকলক এসেকা দিবলৈ আগ বাঢ়িছে। মহাপষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ মাধৱদেৱ প্ৰভৃতি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰক সকলৰ মূল মন্ত্ৰত দীক্ষিত হৈ দগণ তেজে বৈষ্ণৱী আতা সকলে নিজৰ ধৰ্ম্ম' প্ৰচাৰত মন পাবিবলৈ ধৰিলে; দেখোঁতে দোখাতে আহোম ৰজাৰ অসংখ্য প্ৰজাই সাদবে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কবিলে, দেখোঁতে দেখোঁতে আহোম ৰাজ্যৰ পৰাক্ৰমী প্ৰজাসকল ক্ৰমশঃ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাবত দুৰ্ব্ব'ল হবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ হৃদয় দুৱাৰত দবদৰ্শিতাই খান্দিয়াবলৈ ধৰিলে; তেওঁ ভাবিলে, — আমি সকলোৱে ইন্দ্ৰব সন্তান-সন্ততি, আমাৰ বাহ, বল অপৰিমেয়, এই বাহ,বলো ক্ৰমশঃ টুটি আহিবলৈ ধৰিছে। বৈষ্ণৱ সকলে নিজ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি আমাৰ প্ৰজা সকলক আমিষ ভক্ষণ নিষেধ কৰিছে। আমিষ নাখালে মান হৰ গাত অকণো বলশক্তি নহয়। গতিকে, আমাৰ প্ৰজাবোবো সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰাত দিনকে দিনে বলবীৰ্য্যত হীন হলে আমাৰ ৰাজ্যই বা তিষ্ঠিব কি মতে? দেখি বিদেশীয়ে ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবলৈ এই বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম'ক সমলে নাশ কৰিব লাগিব; নতু এই সংসাৰত যেন - কাম সতি-সন্ততি সকলব অস্তিত্বও লোপ পাব; আমাৰ এই বিপুল ৰাজ্য পৰৰ পদত অৱনত হব লাগিব। আমি নিজৰ ধৰ্ম্ম এবি, হিন্দ, ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলোঁ; এই হিন্দ, ধৰ্ম্মত গো-প্ৰভৃতি ভক্ষণ নিষিদ্ধ; কিন্তু আমি তো তেনে জাতি নহও। আমাৰ নাড়ী হৈছে শকত আহাবব উপযোগী, গতিকে এনে ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰে পৰা আমাৰ বিশেষ একো উপকাৰ হোৱা নাই; বৰঞ্চ তাৰ পৰা আমাৰ অশেষ প্ৰকাৰে বিঘিনি হে ঘটিছে।” হবলৈ ধৰিছে। সিহত দ'ল আমাৰ প্ৰজা বোবক এনে দৰ্শন এটি মহাস,যোগ পাব। সেই দেখি<noinclude></noinclude> b7bqft3ijf0p05jsxyt614hxodg8mrd 247816 247757 2026-04-14T09:02:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247816 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''বৈষ্ণৱ নিৰ্য্যাতন'''}} {{gap}}মহাৰাজ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ এজন অসীম বাহুবলী ৰাজকোঁৱৰ আছিল। তেওঁ সাধাৰণ ধৰণৰ খাদ্য বিশেষকৈ নিৰামিষ আহাৰৰ পক্ষপাতী নাছিল। কথিত আছে বোলে, ৰঙাচাউলৰ ভাত, বোন্দাকেচুৰ আঞ্জা আৰু গোটে দামুৰি এটা পালেহে তেওঁৰ খোৱাত তৃপ্তি বহিছিল। ভোজনৰ বিষয়ে তেওঁৰ এয়ে মত যে দুড়ালি শাক আৰু এমুঠি ভাতে মানুহৰ গাত তেজৰ সঞ্চাৰ নহয়। গতিকে এনেজন ৰজাই যে বৈষ্ণৱ সকলৰ প্ৰতিদ্বন্দী হব তাত এক ধনিষ্ঠামানো সন্দেহ নাই। {{Gap}}গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ এজন বৰ দুৰদৰ্শী ৰজা আছিল। এই দুৰদৰ্শিতাৰ গুণেতেই তেও* লৰাৰজাৰ বিপক্ষ হৈ তেওঁক ৰাজপাটত বহুওৱা বিষয়া সকলক শাস্তি দিয়ে আৰু এই দৰদৰ্শিতাৰ গুণতেই আজি তেওঁ বৈষ্ণৱ সকলক এসেকা দিবলৈ আগ বাঢ়িছে। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ মাধৱদেৱ প্ৰভৃতি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰক সকলৰ মূল মন্ত্ৰত দীক্ষিত হৈ দুগুণ তেজে বৈষ্ণৱী আতা সকলে নিজৰ ধৰ্ম্ম' প্ৰচাৰত মন পাৰিবলৈ ধৰিলে; দেখোঁতে দোখাতে আহোম ৰজাৰ অসংখ্য প্ৰজাই সাদবে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কবিলে, দেখোঁতে দেখোঁতে আহোম ৰাজ্যৰ পৰাক্ৰমী প্ৰজাসকল ক্ৰমশঃ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাবত দুৰ্ব্বল হবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ হৃদয় দুৱাৰত দুৰৰ্শিতাই খুন্দিয়াবলৈ ধৰিলে; তেওঁ ভাবিলে, — আমি সকলোৱে ইন্দ্ৰৰ সন্তান-সন্ততি, আমাৰ বাহুবল অপৰিমেয়, এই বাহুবলো ক্ৰমশঃ টুটি আহিবলৈ ধৰিছে। বৈষ্ণৱ সকলে নিজ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি আমাৰ প্ৰজা সকলক আমিষ ভক্ষণ নিষেধ কৰিছে। আমিষ নাখালে মানুহৰ গাত অকণো বলশক্তি নহয়। গতিকে, আমাৰ প্ৰজাবোৰো সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰাত দিনকে দিনে বলবীৰ্য্যত হীন হবলৈ ধৰিছে। সিহত দুৰ্বল হলে আমাৰ ৰাজ্যই বা তিষ্ঠিব কি মতে?আমাৰ প্ৰজা বোবক এনে দুবল দেখি বিদেশীয়ে ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবলৈ এটি মহাসুযোগ পাব। সেই দেখি এই বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্মক সমলে নাশ কৰিব লাগিব; নতু এই সংসাৰত যেন কামৰ সতি-সন্ততি সকলব অস্তিত্বও লোপ পাব; আমাৰ এই বিপুল ৰাজ্য পৰৰ পদত অৱনত হব লাগিব। আমি নিজৰ ধৰ্ম্ম এৰি, হিন্দ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলোঁ; এই হিন্দ, ধৰ্ম্মত গো-প্ৰভৃতি ভক্ষণ নিষিদ্ধ; কিন্তু আমিতো তেনে জাতি নহওঁ। আমাৰ নাড়ী হৈছে শকত আহাৰৰ উপযোগী, গতিকে এনে ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰে পৰা আমাৰ বিশেষ একো উপকাৰ হোৱা নাই; বৰঞ্চ তাৰ পৰা আমাৰ অশেষ প্ৰকাৰে বিঘিনি হে ঘটিছে।”<noinclude>{{center|৭০}}</noinclude> 4jr4pvcliboclktawbavjpi7i5achor 247817 247816 2026-04-14T09:06:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247817 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''বৈষ্ণৱ নিৰ্য্যাতন'''}} {{gap}}মহাৰাজ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ এজন অসীম বাহুবলী ৰাজকোঁৱৰ আছিল।তেওঁ সাধাৰণ ধৰণৰ খাদ্য বিশেষকৈ নিৰামিষ আহাৰৰ পক্ষপাতী নাছিল। কথিত আছে বোলে, ৰঙাচাউলৰ ভাত, বোন্দাকেচুৰ আঞ্জা আৰু গোটে দামুৰি এটা পালেহে তেওঁৰ খোৱাত তৃপ্তি বহিছিল। ভোজনৰ বিষয়ে তেওঁৰ এয়ে মত যে দুড়ালি শাক আৰু এমুঠি ভাতে মানুহৰ গাত তেজৰ সঞ্চাৰ নহয়। গতিকে এনেজন ৰজাই যে বৈষ্ণৱ সকলৰ প্ৰতিদ্বন্দী হব তাত এক ধনিষ্ঠামানো সন্দেহ নাই। {{Gap}}গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ এজন বৰ দুৰদৰ্শী ৰজা আছিল। এই দুৰদৰ্শিতাৰ গুণেতেই তেও* লৰাৰজাৰ বিপক্ষ হৈ তেওঁক ৰাজপাটত বহুওৱা বিষয়া সকলক শাস্তি দিয়ে আৰু এই দৰদৰ্শিতাৰ গুণতেই আজি তেওঁ বৈষ্ণৱ সকলক এসেকা দিবলৈ আগ বাঢ়িছে। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ মাধৱদেৱ প্ৰভৃতি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰক সকলৰ মূল মন্ত্ৰত দীক্ষিত হৈ দুগুণ তেজে বৈষ্ণৱী আতা সকলে নিজৰ ধৰ্ম্ম' প্ৰচাৰত মন পাৰিবলৈ ধৰিলে; দেখোঁতে দোখোঁতে আহোম ৰজাৰ অসংখ্য প্ৰজাই সাদৰে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কবিলে, দেখোঁতে দেখোঁতে আহোম ৰাজ্যৰ পৰাক্ৰমী প্ৰজাসকল ক্ৰমশঃ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাবত দুৰ্ব্বল হবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ হৃদয় দুৱাৰত দুৰৰ্শিতাই খুন্দিয়াবলৈ ধৰিলে; তেওঁ ভাবিলে, — আমি সকলোৱে ইন্দ্ৰৰ সন্তান-সন্ততি, আমাৰ বাহুবল অপৰিমেয়, এই বাহুবলো ক্ৰমশঃ টুটি আহিবলৈ ধৰিছে। বৈষ্ণৱ সকলে নিজ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি আমাৰ প্ৰজা সকলক আমিষ ভক্ষণ নিষেধ কৰিছে। আমিষ নাখালে মানুহৰ গাত অকণো বলশক্তি নহয়। গতিকে, আমাৰ প্ৰজাবোৰো সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰাত দিনকে দিনে বলবীৰ্য্যত হীন হবলৈ ধৰিছে। সিহত দুৰ্বল হলে আমাৰ ৰাজ্যই বা তিষ্ঠিব কি মতে?আমাৰ প্ৰজা বোবক এনে দুবল দেখি বিদেশীয়ে ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবলৈ এটি মহাসুযোগ পাব। সেই দেখি এই বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্মক সমলে নাশ কৰিব লাগিব; নতু এই সংসাৰত যেন কামৰ সতি-সন্ততি সকলব অস্তিত্বও লোপ পাব; আমাৰ এই বিপুল ৰাজ্য পৰৰ পদত অৱনত হব লাগিব। আমি নিজৰ ধৰ্ম্ম এৰি, হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলোঁ; এই হিন্দু, ধৰ্ম্মত গো-প্ৰভৃতি ভক্ষণ নিষিদ্ধ; কিন্তু আমিতো তেনে জাতি নহওঁ। আমাৰ নাড়ী হৈছে শকত আহাৰৰ উপযোগী, গতিকে এনে ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰে পৰা আমাৰ বিশেষ একো উপকাৰ হোৱা নাই; বৰঞ্চ তাৰ পৰা আমাৰ অশেষ প্ৰকাৰে বিঘিনি হে ঘটিছে।”<noinclude>{{center|৭০}}</noinclude> 6nmmeylnq8did7s3iuby12hexbvb6hr 104 91302 247758 2026-04-14T07:08:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "স্বৰ্গদেৱে এইদৰে ভালে মান দিন ভাবিলে, অকল ভাবিয়েই নেবিলে, তাৰ প্ৰতিকাৰ বিধানবো চেষ্টা কবিবলৈ ধৰিলে। ৰাজ্যত যত মানে গোঁসাই মহন্ত আছিল, সকলোকে বাজ আজ্ঞাবে নগৰে শান..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>স্বৰ্গদেৱে এইদৰে ভালে মান দিন ভাবিলে, অকল ভাবিয়েই নেবিলে, তাৰ প্ৰতিকাৰ বিধানবো চেষ্টা কবিবলৈ ধৰিলে। ৰাজ্যত যত মানে গোঁসাই মহন্ত আছিল, সকলোকে বাজ আজ্ঞাবে নগৰে শান্তি দিয়া হল, আব, ভালে মানক নামব, পলৈ নি নানা যন্ত্ৰণা ভুঞ্জাই মবা হল। মাঠে জখলাবদ্ধা সত্ৰৰ গোঁসায়ে সেই শান্তিব পবা নিষ্কৃতি লভিলে, ইয়াব কাৰণ এই যে গদাকোঁৱবে ভে'শছন কবি ফুৰোঁতে গোঁসায়ে তেওঁক নানা প্ৰকাবে সহায় কবে আব, আশ্ৰয় দিয়ে, এদিন, “গদাকোঁৱৰে আহোম ৰাজপাটত উঠিব” দলিও ভবিষ্যত বাণী কয়। আউনী আতী সত্ৰব সেই কালব অধিকাৰ কেশৱদেৱ গোঁসায়ে ছুটিয়া গাঁও এখানলৈ পলাইগৈ কোনো মতে পীড়নব পবা নিস্তাব পালে। ” দক্ষিণ পাট সত্ৰৰ অধিকাৰ প্ৰভু বামবাপকে ধবি নি তেওঁক চকু কাঢ়ি নানা শান্তি দিয়া হল। তেও ব বিশাল সম্পত্তি বাজসাৎ কবি তেওঁৰ সোণ-ৰূপ ইত্যাদি বজাৰ আজ্ঞাবে গলোৱা হল। ভকত সকলেও নানা শাস্তি ভোগ কবিলে। ব্ৰাহ্মণ, গণক, কায়স্থ, কলিতা আব, কেওঁট বিলাকে ওথ শ্ৰেণীৰ বুলিয়েই সাবিল; কিন্তু কোচ ডোম হাবী প্ৰভৃতিকে ধবি নি সিহতৰ সম্পত্তি সকলোকে লন্ঠন কৰা হল। এনেকি কেত বোবক গাহবী, কুকুবা আব, গববে মঙ্গহো বলেবে কটিওৱা হল। কিছু মান দণি ঠাইলৈ নিৰ্ব্বাসিত হল, কিছু মানব অঙ্গত ক্ষত কৰা হ'ল, কিছু, মানক প্ৰাণে মৰা হল আব, কিছু, মানক ধবি নি দেউপজোব বলি দিয়া হল। এইদৰে ৰাজ্যৰ উধব পৰা মধেলৈকে অত্যাচাৰ আৰম্ভ হল, বৈষ্ণৱ সকলব কৰণ আতাহত দেশ নিনাদিত হল। 'দেৱৰ প্ৰাণত কৰুণাৰ সঞ্চাৰ হল। তেওঁ দয়াব বশীভূত হৈ পাঁড়নৰ সামৰণি পেলাবলৈ আদেশ দিলে আব্দ ঠাই বুজি লোক- চানিও দিয়া হল। বাজ্যত লাহে লাহে শান্তিব উদ্ৰেক হল। এই জিবণি পাই বৈষ্ণৱ সকলে প্ৰাধান্য লাভ কৰিবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱে মিথি নগা মছলমান প্ৰভৃতিৰে সৈতে যদ্ধ বিগ্ৰহাদিত লিপ্ত থকাৰ গতিকে সেই বৈষ্ণৱ সকলৰ পিনে কাণ দিবলৈ নোৱাৰিলে। তেওঁ বৈষ্ণৱ নিৰ্যাতনৰ নিমিত্তে পীড়ন আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ বাসনা পৰিতৃপ্তি সাধন নহল। তেওঁৰ জীৱিতাবস্থাত বৈষ্ণৱ-নিৰ্যাতন নহল, মৃত্যুৰ শয্যাত পৰি তেও পাতেক লাই গোঁহাই দেৱক কাষলৈ মাতি নি কলে। - “লাই, মই বৈষ্ণৱ সকলক কিদৰে পীড়ন কৰিলোঁ, তুমি তাক ভালকৈ দেখিলা; কিন্তু তথাপি মোব বাঞ্ছা সম্পৰ্ণে নহল। এতিয়া সিহতে দগণ তেজেবে নিজ ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ধৰিছে। বোপা, তুমি সিংহাসনত উঠি মোব মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ কবিবা” তাৰ কেইপব মানব পাচতে আহোম-ববি অস্তমিত হল। মহাবাজ গদাধৰ সিংহ বৰ্গদেৱ লোকান্ত হোৱাত, ১৬১৮ শকত লাই গোঁহাই দেৱে হিন্দ মতে ৰদ্ৰসিংহ আৰু, আহোম মতে চুংফা নাম লৈ শিঙ্গৰী<noinclude></noinclude> f7q1mwkajoi7m2c9i050j5iv4wz2wg2 247818 247758 2026-04-14T09:08:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247818 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>স্বৰ্গদেৱে এইদৰে ভালে মান দিন ভাবিলে, অকল ভাবিয়েই নেবিলে, তাৰ প্ৰতিকাৰ বিধানবো চেষ্টা কবিবলৈ ধৰিলে। ৰাজ্যত যত মানে গোঁসাই মহন্ত আছিল, সকলোকে বাজ আজ্ঞাবে নগৰে শান্তি দিয়া হল, আব, ভালে মানক নামব, পলৈ নি নানা যন্ত্ৰণা ভুঞ্জাই মবা হল। মাঠে জখলাবদ্ধা সত্ৰৰ গোঁসায়ে সেই শান্তিব পবা নিষ্কৃতি লভিলে, ইয়াব কাৰণ এই যে গদাকোঁৱবে ভে'শছন কবি ফুৰোঁতে গোঁসায়ে তেওঁক নানা প্ৰকাবে সহায় কবে আব, আশ্ৰয় দিয়ে, এদিন, “গদাকোঁৱৰে আহোম ৰাজপাটত উঠিব” দলিও ভবিষ্যত বাণী কয়। আউনী আতী সত্ৰব সেই কালব অধিকাৰ কেশৱদেৱ গোঁসায়ে ছুটিয়া গাঁও এখানলৈ পলাইগৈ কোনো মতে পীড়নব পবা নিস্তাব পালে। ” দক্ষিণ পাট সত্ৰৰ অধিকাৰ প্ৰভু বামবাপকে ধবি নি তেওঁক চকু কাঢ়ি নানা শান্তি দিয়া হল। তেও ব বিশাল সম্পত্তি বাজসাৎ কবি তেওঁৰ সোণ-ৰূপ ইত্যাদি বজাৰ আজ্ঞাবে গলোৱা হল। ভকত সকলেও নানা শাস্তি ভোগ কবিলে। ব্ৰাহ্মণ, গণক, কায়স্থ, কলিতা আব, কেওঁট বিলাকে ওথ শ্ৰেণীৰ বুলিয়েই সাবিল; কিন্তু কোচ ডোম হাবী প্ৰভৃতিকে ধবি নি সিহতৰ সম্পত্তি সকলোকে লন্ঠন কৰা হল। এনেকি কেত বোবক গাহবী, কুকুবা আব, গববে মঙ্গহো বলেবে কটিওৱা হল। কিছু মান দণি ঠাইলৈ নিৰ্ব্বাসিত হল, কিছু মানব অঙ্গত ক্ষত কৰা হ'ল, কিছু, মানক প্ৰাণে মৰা হল আব, কিছু, মানক ধবি নি দেউপজোব বলি দিয়া হল। এইদৰে ৰাজ্যৰ উধব পৰা মধেলৈকে অত্যাচাৰ আৰম্ভ হল, বৈষ্ণৱ সকলব কৰণ আতাহত দেশ নিনাদিত হল। 'দেৱৰ প্ৰাণত কৰুণাৰ সঞ্চাৰ হল। তেওঁ দয়াব বশীভূত হৈ পাঁড়নৰ সামৰণি পেলাবলৈ আদেশ দিলে আব্দ ঠাই বুজি লোক- চানিও দিয়া হল। বাজ্যত লাহে লাহে শান্তিব উদ্ৰেক হল। এই জিবণি পাই বৈষ্ণৱ সকলে প্ৰাধান্য লাভ কৰিবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱে মিথি নগা মছলমান প্ৰভৃতিৰে সৈতে যদ্ধ বিগ্ৰহাদিত লিপ্ত থকাৰ গতিকে সেই বৈষ্ণৱ সকলৰ পিনে কাণ দিবলৈ নোৱাৰিলে। তেওঁ বৈষ্ণৱ নিৰ্যাতনৰ নিমিত্তে পীড়ন আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ বাসনা পৰিতৃপ্তি সাধন নহল। তেওঁৰ জীৱিতাবস্থাত বৈষ্ণৱ-নিৰ্যাতন নহল, মৃত্যুৰ শয্যাত পৰি তেও পাতেক লাই গোঁহাই দেৱক কাষলৈ মাতি নি কলে। - “লাই, মই বৈষ্ণৱ সকলক কিদৰে পীড়ন কৰিলোঁ, তুমি তাক ভালকৈ দেখিলা; কিন্তু তথাপি মোব বাঞ্ছা সম্পৰ্ণে নহল। এতিয়া সিহতে দগণ তেজেবে নিজ ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ধৰিছে। বোপা, তুমি সিংহাসনত উঠি মোব মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ কবিবা” তাৰ কেইপব মানব পাচতে আহোম-ববি অস্তমিত হল। মহাবাজ গদাধৰ সিংহ বৰ্গদেৱ লোকান্ত হোৱাত, ১৬১৮ শকত লাই গোঁহাই দেৱে হিন্দ মতে ৰদ্ৰসিংহ আৰু, আহোম মতে চুংফা নাম লৈ শিঙ্গৰী<noinclude>{{center|৭১}}</noinclude> 66r558lvuaxuvliyrbsf556zmbt1vjm 247819 247818 2026-04-14T10:14:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247819 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Gap}}স্বৰ্গদেৱে এইদৰে ভালে মান দিন ভাবিলে, অকল ভাবিয়েই নেৰিলে, তাৰ প্ৰতিকাৰ বিধানৰো চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাজ্যত যত মানে গোঁসাই মহন্ত আছিল, সকলোকে ৰাজ আজ্ঞাৰে নগুৰ শাস্তি দিয়া হল, আৰু ভালে মানক নামৰূপলৈ নি নানা যন্ত্ৰণা ভুঞ্জাই মৰা হল। মুঠে জখলাবদ্ধা সত্ৰৰ গোঁসায়ে সেই শাস্তিৰ পৰা নিষ্কৃতি লভিলে, ইয়াৰ কাৰণ এই যে গদাকোঁৱৰে ভেশছন কবি ফুৰোঁতে গোঁসায়ে তেওঁক নানা প্ৰকাৰে সহায় কৰে আৰু আশ্ৰয় দিয়ে, এদিন, “গদাকোঁৱৰে আহোম ৰাজপাটত উঠিব” বুলিও ভবিষ্যত বাণী কয়। আউনী আতী সত্ৰৰ সেই কালৰ অধিকাৰ কেশৱদেৱ গোঁসায়ে ছুটিয়া গাঁও এখনলৈ পলাইগৈ কোনো মতে পীড়নৰ পৰা নিস্তাৰ পালে। দক্ষিণ পাট সত্ৰৰ অধিকাৰ প্ৰভু ৰামবাপকে ধৰি নি তেওঁক চকু কাঢ়ি নানা শাস্তি দিয়া হল। তেওঁৰ বিশাল সম্পত্তি ৰাজসাৎ কৰি তেওঁৰ সোণ-ৰূপ ইত্যাদি ৰজাৰ আজ্ঞাৰে গলোৱা হল।ভকত সকলেও নানা শাস্তি ভোগ কৰিলে। ব্ৰাহ্মণ, গণক, কায়স্থ, কলিতা আৰু কেওঁট বিলাকে ওখ শ্ৰেণীৰ বুলিয়েই সাৰিল; কিন্তু কোঁচ, ডোম হাৰী প্ৰভৃতিকে ধৰি নি সিহঁতৰ সম্পত্তি সকলোকে লুন্ঠন কৰা হল। এনেকি কেত বোৰক গাহৰী, কুকুৰা আৰু গৰুৰ মঙ্গহো বলেৰে কটিওৱা হল। কিছু মান দূৰণি ঠাইলৈ নিৰ্ব্বাসিত হল, কিছু মানৰ অঙ্গত ক্ষত কৰা হ'ল, কিছুমানক প্ৰাণে মৰা হল আৰু কিছু মানক ধৰি নি দেউপূজাৰ বলি দিয়া হল। এইদৰে ৰাজ্যৰ উধৰ পৰা মুধলৈকে অত্যাচাৰ আৰম্ভ হল, বৈষ্ণৱ সকলৰ কৰণ আতাহত দেশ নিনাদিত হল। দেৱৰ প্ৰাণত কৰুণাৰ সঞ্চাৰ হল। তেওঁ দয়াৰ বশীভূত হৈ পীড়নৰ সামৰণি পেলাবলৈ আদেশ দিলে আৰু ঠাই বুজি লোক- চানিও দিয়া হল। ৰাজ্যত লাহে লাহে শান্তিৰ উদ্ৰেক হল। এই জিৰণি পাই বৈষ্ণৱ সকলে প্ৰাধান্য লাভ কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}স্বৰ্গদেৱে মিথি নগা মুছলমান প্ৰভৃতিৰে সৈতে যুদ্ধ বিগ্ৰহাদিত লিপ্ত থকাৰ গতিকে সেই বৈষ্ণৱ সকলৰ পিনে কাণ দিবলৈ নোৱাৰিলে। তেওঁ বৈষ্ণৱ নিৰ্য্যাতনৰ নিমিত্তে পীড়ন আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ বাসনা পৰিতৃপ্তি সাধন নহল। তেওঁৰ জীৱিতাবস্থাত বৈষ্ণৱ-নিৰ্য্যাতন নহল, মৃত্যুৰ শয্যাত পৰি তেওঁ পুতেক লাই গোঁহাই দেৱক কাষলৈ মাতি নি কলে। - “লাই, মই বৈষ্ণৱ সকলক কিদৰে পীড়ন কৰিলোঁ, তুমি তাক ভালকৈ দেখিলা; কিন্তু তথাপি মোৰ বাঞ্ছা সম্পৰ্ণে নহল। এতিয়া সিহতে দুগুণ তেজেৰে নিজ ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ধৰিছে। বোপা, তুমি সিংহাসনত উঠি মোৰ মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ কৰিবা” তাৰ কেইপৰ মানৰ পাচতে আহোম-ৰবি অস্তমিত হল। {{gap}}মহাৰাজ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ লোকান্ত হোৱাত, ১৬১৮ শকত লাই গোঁহাই দেৱে হিন্দু মতে ৰুদ্ৰসিংহ আৰু আহোম মতে চুখ্ৰংফা নাম লৈ শিঙ্গৰী<noinclude>{{center|৭১}}</noinclude> pd15vhgfq4x4gyuqj34y04yw7xmvrke 104 91303 247759 2026-04-14T07:09:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "- ঘৰত উঠি বজা হ'ল। ৰজা হৈয়ে মৃতকৰ শেষ গোহাবি সংৱৰিব ধৰিলে। সেই অৰ্থে বৈষ্ণৱ গোঁসাই সকলক ধবি আনিবৰ নিমিত্তে ৰাজ্যব চৌপাশে চবিয়া বিপুৱা গপ্তচৰ প্ৰভৃতি পাঁচিলে। বজ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>- ঘৰত উঠি বজা হ'ল। ৰজা হৈয়ে মৃতকৰ শেষ গোহাবি সংৱৰিব ধৰিলে। সেই অৰ্থে বৈষ্ণৱ গোঁসাই সকলক ধবি আনিবৰ নিমিত্তে ৰাজ্যব চৌপাশে চবিয়া বিপুৱা গপ্তচৰ প্ৰভৃতি পাঁচিলে। বজাব কৰ্ম্মচাৰী সকলে যথা সময়তে তেওঁলোকক ধৰি আনিলে। অচিবতে বৈষ্ণৰ সকলেৰে বন্দীশাল পূৰ্বে হল। এইবাৰ কোনোৱে সাবিব নোবাবিলে। আউনীআটীৰ কেশৱদেৱো ধবা পৰিল৷ বন্দীবোৰক সকীয়াকৈ এটি ঘৰত থোৱা হল, লগে লগে ববচ’বাত তেও লোকব বিষয়ে আন্দোলনো হবলৈ ধৰিলে। কাইলৈ বিচাবৰ দিন; বন্দীসকলক কিৰূপে শান্তি দিয়া হব, কাইলৈ তাব খাতাং হব। বজাব বাজধানীত এই বিষয়ে মহাতোলপাৰ লাগিছে। ইফালে বৈষ্ণৱ সকলে বন্দীঘৰত তেওঁলোকৰ বিচাৰব খাতাং সমিধান অদৃষ্টৰ ওপৰত ভি. দি ঈশ্বৰক চিন্তিছে। কাৰো মখত এটিও কথা ফুটা নাই। এনেতে নিস্তব্ধতা ভেদি এজন গোঁসায়ে মাজৰ পৰা মাত লগালে, “প্ৰভু সকল, আমাক তো বজাই সদাই নেবে সকলোকে ধপ লেলাট ভুঞ্জাই মাৰিব। গতিকে এনে সমস্যাত আমি নামলও আহক। আমাৰ ভিতৰত আউনীআটী সত্ৰব প্ৰভু ঈশ্ববেই সকলোতকৈ জনাব,জা আব, বয়সে ডাঙ্গব। তেখেতে নাম দিয়ক, আমিও তাকে ধৰোঁ।” এই কথাতে সকলো মান্তি হৈ কেশৱ দেৱ গোঁসাইক অন,বোধ কৰিলে। গোঁসাই সকলৰ কথা পেলাব নোৱাৰি তেখেতে নাম লগালে। ঘোষা। নাম লোৱা নাম লোৱা নামে বসে প্ৰজা। সত্যধম্মে নাহি পালে পদ। অন্যায় আচবি নৃপে দ্ৰসিংহ বজা। ধৰ্ম্ম সংহাৰি। নাশিব আমাসৱাক লণ্ডাটিকা পাবি॥ প্ৰণামোঁ যাদৱ গৰ, চৰণে তোমাৰ। আজিৰ বিপদ হন্তে কবাঁহী নিস্তাব॥ এইদৰে গোঁসাই সকলে জাউত জাউত কবে নাম লগাবলৈ ধৰিলে। তেও˚ লোকব জয়দেউ কাক,তিত গছৰ পাত সৰিল। যি পৰত গোঁসাই সকলে নাম গাই বন্দীশাল খলক লগাইছিল, স্বৰ্গদেৱ বাদ্ৰসিংহে তেতিয়া নখলপীয়া চাঙ্গতি চান্দোৱাৰ তলত বহি ঘটিত মগন হৈছিল। ৰজাদেৱৰ চিলমিলকৈ টোপনি আহিল। এনেতে কোনোবাই তেওঁ ক যেন এঠাইলৈ লৈ গল। সেই ঠাই ডোখব মল মূত্ৰাদি অশচি দ্ৰব্যবে ঢকা; জোক লাব, লাব,, নিকাঠাই এডখব পাবলৈ নাই। তাৰ কেউপিনে বনৰীয়া জন্তুৰ গৰ্জ্জনি; শুনিলে কাণ তাল মাবে। স্বৰ্গদেৱক সেই ফালেদি লগৰীয়া- জনে নিব লাগিছে; বাটত যাওঁ তে দেখিলে তেওঁৰ সম্মুখেতে ওচৰা-ওচৰিকৈ দুটো কুৱাঁ। এটিৰ ওপৰত ভীমাকাৰ ভয়ঙ্কৰ পুৰুষ এজনে হাতত গদালৈ থিয়<noinclude></noinclude> jj8424n2mq34gw4u9wyacaefwiju5w6 247820 247759 2026-04-14T11:27:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247820 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> ঘৰত উঠি ৰজা হ'ল। ৰজা হৈয়ে মৃৃতকৰ শেষ গোহাৰি সুঁৱৰিব ধৰিলে। সেই অৰ্থে বৈষ্ণৱ গোঁসাই সকলক ধৰি আনিবৰ নিমিত্তে ৰাজ্যৰ চৌপাশে চৰিয়া ৰিপুৱা গুপ্তচৰ প্ৰভৃৃতি পাঁচিলে। ৰজাৰ কৰ্ম্মচাৰী সকলে যথা সময়তে তেওঁলোকক ধৰি আনিলে। অচিৰতে বৈষ্ণৱ সকলেৰে বন্দীশাল পূৰ্ণ হল। এইবাৰ কোনোৱে সাৰিব নোবাৰিলে। আউনীআটীৰ কেশৱদেৱো ধৰা পৰিল৷ বন্দীবোৰক সুকীয়াকৈ এটি ঘৰত থোৱা হল, লগে লগে বৰচ’ৰাত তেওঁ লোকৰ বিষয়ে আন্দোলনো হবলৈ ধৰিলে। {{Gap}}কাইলৈ বিচাৰৰ দিন; বন্দীসকলক কিৰূপে শান্তি দিয়া হব, কাইলৈ তাৰ খাতাং হব। ৰজাৰ ৰাজধানীত এই বিষয়ে মহাতোলপাৰ লাগিছে। ইফালে বৈষ্ণৱ সকলে বন্দীঘৰত তেওঁলোকৰ বিচাৰৰ খাতাং সমিধান অদৃষ্টৰ ওপৰত ভিৰ দি ঈশ্বৰক চিন্তিছে। কাৰো মখত এটিও কথা ফুটা নাই। এনেতে নিস্তব্ধতা ভেদি এজন গোঁসায়ে মাজৰ পৰা মাত লগালে, “প্ৰভু সকল, আমাক তো ৰজাই সুদাই নেৰে সকলোকে ধুৰুপ লেলাট ভুঞ্জাই মাৰিব। গতিকে এনে সমস্যাত আমি নামলও আহক। আমাৰ ভিতৰত আউনীআটী সত্ৰৰ প্ৰভু ঈশ্বৰেই সকলোতকৈ জনাবুজা আৰু বয়সে ডাঙ্গৰ। তেখেতে নাম দিয়ক, আমিও তাকে ধৰোঁ।” এই কথাতে সকলো মান্তি হৈ কেশৱ দেৱ গোঁসাইক অনুৰোধ কৰিলে। গোঁসাই সকলৰ কথা পেলাব নোৱাৰি তেখেতে নাম লগালে। {{Block center|<poem>ঘোষা ।—নাম লোৱা নাম লোৱা নামেবেসে প্ৰজা। {{Gap|4em}}সত্যধম্মে নাহি পালে ৰুদ্ৰসিংহ ৰজা। পদ ।—অন্যায় আচৰি নৃপে স্বধৰ্ম্ম সংহাৰি। {{Gap|4em}} নাশিব আমাসৱাক লণ্ডাটিকা পাৰি॥ {{Gap|4em}} প্ৰণামোঁ যাদৱ গুৰু, চৰণে তোমাৰ। {{Gap|4em}} আজিৰ বিপদ হন্তে কৰাহি নিস্তাৰ॥</poem>}} {{gap}}এইদৰে গোঁসাই সকলে জাউত জাউত কবে নাম লগাবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকৰ জয়দেউ কাকুতিত গছৰ পাত সৰিল। {{gap}}যি পৰত গোঁসাই সকলে নাম গাই বন্দীশাল খলক লগাইছিল, স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহে তেতিয়া নখলপীয়া চাঙ্গতি চান্দোৱাৰ তলত বহি ঘুমটিত মগন হৈছিল। ৰজাদেৱৰ চিলমিলকৈ টোপনি আহিল। এনেতে কোনোবাই তেওঁক যেন এঠাইলৈ লৈ গল। সেই ঠাই ডোখৰ মল মূত্ৰাদি অশচি দ্ৰব্যৰে ঢকা; জোক লাৰু লাৰু, নিকা ঠাই এডোখৰ পাবলৈ নাই। তাৰ কেউপিনে বনৰীয়া জন্তুৰ গৰ্জ্জনি; শুনিলে কাণ তাল মাৰে। স্বৰ্গদেৱক সেই ফালেদি লগৰীয়া- জনে নিব লাগিছে; বাটত যাওঁতে দেখিলে তেওঁৰ সম্মুখেতে ওচৰা-ওচৰিকৈ দুটা কুৱাঁ। এটিৰ ওপৰত ভীমাকাৰ ভয়ঙ্কৰ পুৰুষ এজনে হাতত গদালৈ থিয়<noinclude></noinclude> cwza8jck8jbbje9yf5oxjag7sidohwl 104 91304 247760 2026-04-14T07:09:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দি আছে। এনেতে বজাব লগৰীয়াজন ছাঁত কবে অদৃশ্য হল। বজাই দেখিলে কু'ৱাব ভিতৰত এটি মান,হে আৰ্ত্তনাদ কবিব লাগিছে। তেওঁ * ওপবলৈ ব দাঙ্গিলেই, ওপৰত থকা ভীমাকাৰ পবষজনে গদাবে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দি আছে। এনেতে বজাব লগৰীয়াজন ছাঁত কবে অদৃশ্য হল। বজাই দেখিলে কু'ৱাব ভিতৰত এটি মান,হে আৰ্ত্তনাদ কবিব লাগিছে। তেওঁ * ওপবলৈ ব দাঙ্গিলেই, ওপৰত থকা ভীমাকাৰ পবষজনে গদাবে তেওঁক মাব শোধাই দিয়ে। স্বৰ্গদেৱে দেখিলে, সেইদবে পীড়িত মান,হজন তেওঁৰ পিতৃদেৱ গদাধৰ সিংহ। পুতেকক দেখা মাত্ৰকে গদাধবে মাত লগালে, – “লাই, লাই, কি কব? তুবতে এই ঠাইব পবা পলাঁ; এই যে দেখিছ কাষতে কুৱাঁ এটি উদং হৈ আছে, এইটি তোব নিমিত্তে যাতে কবি থোৱা হৈছে। মোব দবে তোকো তাত যন্ত্ৰণা দিয়া হব।” স্বৰ্গীয় পিতৃদেৱব এনে দুবৱস্থা দেখি বজাদেৱ মৰ্মান্তিক দুখীত আব; বিচুত্তি' হল; আব্দ তেনে দুৰ্দশাৰ কাৰণ সোধাত গদাধবে কলে, — বৈষ্ণৱ সকলক ধৰি আনি নানাপ্ৰকাৰে লাঞ্ছনা কৰাব গতিকে মোব এই শোক লগা দশা হৈছে। তোবো এনে দশা হব। তই ততালিকে বন্দীশালৰ গোঁসাই সকলক মোকোলাই দে, আব, মোব অস্থি গঙ্গাত দিবি আব, আউনীআটী সত্ৰৰ অধিকাৰৰ ওচৰত শৰণ লবি। সেইদবে কবিলেহে মোব মুক্তি লাভ হব | বেলি নকব, অতি সোনকালে তাব ব্যৱস্থা কৰগৈ।” এইদৰে গদাপাণিয়ে পাতেকক উপদেশ দিও তে সেই ভীমাকাৰ পুৰষ জনে মবত মাৰ লগাই দিয়াত আকৌ কু’ৱাব তললৈ গল; কিন্তু কু'ৱাব তলিতো অচি বাহানি আব্দ, সম্পাদি; তাত থাকিব নোৱাৰি আকৌ মব দাঙ্গিলে; প,নব মাব খাই তললৈ গল। এইদৰে পিতাকৰ দৰ্ঘোৰ যাতনা দেখি স্বৰ্গদেৱ কান্দি কান্দি ঘবলৈ উলটি আহিল। বাঘব মাত সেই ঠাইতে স্বৰ্গদেৱে এনেতে বজাব মহলত বাদ্যবাদক সকলে বাদ্য বজাবলৈ ধৰিলে। শনি স্বৰ্গদেৱে সাৰ পাই হক হক কবে কান্দিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ এদিন এনিশা কলাকটা কবিয়েই কটালে। “কি হৈছে? কান্দিছে কিয়?” ইয়াৰ সন্ধান লবলৈ কাবো সাহে নকুলালে। আই কুৱ বাঁ সকলে বজাৰ আগেদি কতবাৰ অহাযোৱা কবিলে, তথাপি বজাৰ কান্দোন নগল, মাখব পৰা কথা এটিও নোলাল। সেই বিষয়ে ববকুৰ বীব টোলত আলচ পাতি লাইচং বঢ়াগোঁহাইক মাতি আনি স্বৰ্গদেৱে তেনে দগতিৰ কাৰণ সাধিলে; কিন্তু স্বৰ্গদেৱ নিৰ,ত্তৰ, তেওঁ ব' ম,খেদি একোপধ্যে কথা নোলায়। পিচত ভালেমান বেলি কাবৌ কোকালি কৰাৰ পিচত স্বৰ্গদেৱে কলে, – “যিহব নিমিত্তে মোব এনে দদশা মিলিছে, তাক তোমালোকে কোনোৱে গচাৰ নোৱাৰা। এনে কাম মান হব শক্তিত নাই।” বঢ়াগোঁহাই, – “তথাপি স্বৰ্গদেৱ! কওকচোন, আমি নোৱাবিলে ও এবাৰ যতন কৰিব পাৰোঁ”। এইদৰে বুঢ়াগোঁহাইৰ পৰা আশ্বাসবাণী পোৱাত স্বৰ্গদেৱে সপোনত দেখা সকলো কথা ভাঙ্গি-পাতি কলে আব্দ সপোনত গদাধবে নিষ্কৃতিৰ হেতু কি প্ৰতিকাৰ বিধান কৰিছিল তাকো সবিস্তব কলে। তাতে লাইচং বঢ়াগোঁহাই দেৱে কলে, “এই মানহে কথা স্বৰ্গদেৱ! ৭৩ -<noinclude></noinclude> oji5j6pz9gs3dvbmsnaq8gtq50tucw7 247821 247760 2026-04-14T11:49:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247821 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দি আছে। এনেতে ৰজাৰ লগৰীয়াজন ছাঁত কৰে অদৃশ্য হল। ৰজাই দেখিলে কুঁৱাৰ ভিতৰত এটি মানুহে আৰ্ত্তনাদ কৰিব লাগিছে। তেওঁ ওপৰলৈ মূৰ দাঙ্গিলেই, ওপৰত থকা ভীমাকাৰ পুৰুষজনে গদাৰে তেওঁক মাৰ শোধাই দিয়ে। স্বৰ্গদেৱে দেখিলে, সেইদৰে পীড়িত মানুহজন তেওঁৰ পিতৃদেৱ গদাধৰ সিংহ। পুতেকক দেখা মাত্ৰকে গদাধৰে মাত লগালে, – “লাই, লাই, কি কৰ? তুৰন্তে এই ঠাইৰ পৰা পলাঁ; এই যে দেখিছ কাষতে কুৱাঁ এটি উদং হৈ আছে, এইটি তোৰ নিমিত্তে যুগুত কৰি থোৱা হৈছে। মোৰ দৰে তোকো তাত যন্ত্ৰণা দিয়া হব।” স্বৰ্গীয় পিতৃদেৱৰ এনে দুবৱস্থা দেখি ৰজাদেৱ মৰ্মান্তিক দুখীত আৰু বিচুৰ্তি হল; আৰু তেনে দুৰ্দশাৰ কাৰণ সোধাত গদাধৰে কলে, — বৈষ্ণৱ সকলক ধৰি আনি নানাপ্ৰকাৰে লাঞ্ছনা কৰাৰ গতিকে মোৰ এই শোক লগা দশা হৈছে। তোৰো এনে দশা হব। তই ততালিকে বন্দীশালৰ গোঁসাইসকলক মোকোলাই দে, আৰু মোৰ অস্থি গঙ্গাত দিবি আৰু আউনীআটী সত্ৰৰ অধিকাৰৰ ওচৰত শৰণ লবি। সেইদৰে কৰিলেহে মোৰ মুক্তি লাভ হব। বেলি নকৰ, অতি সোনকালে তাৰ ব্যৱস্থা কৰগৈ।” এইদৰে গদাপাণিয়ে পুতেকক উপদেশ দিওঁতে সেই ভীমাকাৰ পুৰষজনে মূৰত মাৰ লগাই দিয়াত আকৌ কুঁৱাৰ তললৈ গল; কিন্তু কুঁৱাৰ তলিতো অশুচি বাহিনি আৰু সৰ্পাদি; তাত থাকিব নোৱাৰি আকৌ মূৰ দাঙ্গিলে; পুনৰ মাৰ খাই তললৈ গল। এইদৰে পিতাকৰ দূৰ্ঘোৰ যাতনা দেখি স্বৰ্গদেৱ কান্দি কান্দি ঘৰলৈ উলটি আহিল। {{gap}}এনেতে ৰজাৰ মহলত বাদ্যবাদক সকলে বাদ্য বজাবলৈ ধৰিলে। বাঘৰ মাত শুনি স্বৰ্গদেৱে সাৰ পাই হুক হুক কৰে কান্দিবলৈ ধৰিলে। সেই ঠাইতে তেওঁ এদিন এনিশা কন্দকটা কৰিয়েই কটালে। “কি হৈছে?স্বৰ্গদেৱে কান্দিছে কিয়?” ইয়াৰ সন্ধান লবলৈ কাৰো সাহে নকুলালে। আইকুঁৱৰী সকলে ৰজাৰ আগেদি কতবাৰ অহাযোৱা কবিলে, তথাপি ৰজাৰ কান্দোন নগল, মুখৰ পৰা কথা এটিও নোলাল। সেই বিষয়ে বৰকুঁৱৰীৰ টোলত আলচ পাতি লাইচং বঢ়াগোঁহাইক মাতি আনি স্বৰ্গদেৱৰ তেনে দূৰ্গতিৰ কাৰণ সাধিলে; কিন্তু স্বৰ্গদেৱ নিৰত্তৰ, তেওঁৰ মুখেদি একোপধ্যে কথা নোলায়। পিচত ভালেমান বেলি কাবৌ ককালি কৰাৰ পিচত স্বৰ্গদেৱে কলে, – “যিহৰ নিমিত্তে মোৰ এনে দুৰ্দশা মিলিছে, তাক তোমালোকে কোনোৱে গুচাব নোৱাৰা। এনে কাম মানুহৰ শক্তিত নাই।” বুঢ়াগোঁহাই, – “তথাপি স্বৰ্গদেৱ! কওকচোন, আমি নোৱাৰিলেও এবাৰ যতন কৰিব পাৰোঁ”। এইদৰে বুুঢ়াগোঁহাইৰ পৰা আশ্বাসবাণী পোৱাত স্বৰ্গদেৱে সপোনত দেখা সকলো কথা ভাঙ্গি-পাতি কলে আৰু সপোনত গদাধৰে নিষ্কৃতিৰ হেতু কি প্ৰতিকাৰ বিধান কৰিছিল তাকো সবিস্তাৰে কলে। তাতে লাইচং বুঢ়াগোঁহাই দেৱে কলে, “এই মানহে কথা স্বৰ্গদেৱ!<noinclude>{{center|৭৩}}</noinclude> tu8227b6bmf7jb6gbzjopm1ejoqgpn8 104 91305 247761 2026-04-14T07:09:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ইনো কিমান টান কাম। স্বৰ্গদেৱব পাইক মই জীয়াই থাকোঁতে স্বৰ্গদেৱ চিন্তিত হব নালাগে। বন্দী সকলক মুক্ত কবি মৃতকৰ অস্থি গঙ্গালৈ নিলেই সকলো সমাধা হব।” স্বৰ্গদেৱে শান্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ইনো কিমান টান কাম। স্বৰ্গদেৱব পাইক মই জীয়াই থাকোঁতে স্বৰ্গদেৱ চিন্তিত হব নালাগে। বন্দী সকলক মুক্ত কবি মৃতকৰ অস্থি গঙ্গালৈ নিলেই সকলো সমাধা হব।” স্বৰ্গদেৱে শান্তনা পাই কান্দোন কাটোন এবি সস্থিব হল। তাৰ খন্তেক পাচতে স্বৰ্গদেৱ নিজে বন্দীশাললৈ গৈ তেওঁলোকক মোকোলাই দিলে, আব, বব সাদবেবে অতিথি সৎকাৰ কৰি লগত পৰ্বীয়া দি দিহাদিহি পঠালে। তাব কেদিন মানব অন্তত আউনীআটী সত্ৰৰ অধিকাৰ কেশৱদেৱব ওচবত হচং (বা শবণ ) লৈ তেওঁক বাজবে, পাতিলে আৰু, স্বৰ্গীয় বজাব অস্থি গঙ্গালৈ নিয়া হল। তেতিয়াৰে পৰা স্বৰ্গদেৱ এজন ধৰ্ম্মাৱলম্বী বজা হৈ উঠিল। তেওঁৰ দিনবে পবা বাণ সকলব প্ৰতিপত্তি ববকৈ বাঢ়ি আহিল; বজাই বব মনোযোগেৰে ধৰ্ম্ম কাৰ্যত মন পাবিবলৈ ধৰিলে। 98<noinclude></noinclude> 0d7j5gluwd41ypj3i2nc5yyyh6dj44d 247762 247761 2026-04-14T07:13:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ইনো কিমান টান কাম। স্বৰ্গদেৱৰ পাইক মই জীয়াই থাকোঁতে স্বৰ্গদেৱ চিন্তিত হব নালাগে। বন্দী সকলক মুক্ত কৰি মৃতকৰ অস্থি গঙ্গালৈ নিলেই সকলো সমাধা হব।” স্বৰ্গদেৱে শান্তনা পাই কান্দোন কাটোন এৰি সুস্থিৰ হল। তাৰ খন্তেক পাচতে স্বৰ্গদেৱ নিজে বন্দীশাললৈ গৈ তেওঁলোকক মোকোলাই দিলে, আৰু বৰ সাদৰেৰে অতিথি সৎকাৰ কৰি লগত পৰীয়া দি দিহাদিহি পঠালে। তাৰ কেদিন মানৰ অন্তত আউনীআটী সত্ৰৰ অধিকাৰ কেশৱদেৱৰ ওচৰত হচং (বা শৰণ ) লৈ তেওঁক ৰাজগুৰু পাতিলে আৰু স্বৰ্গীয় ৰজাৰ অস্থি গঙ্গালৈ নিয়া হল। {{gap}}তেতিয়াৰে পৰা স্বৰ্গদেৱ এজন ধৰ্ম্মাৱলম্বী ৰজা হৈ উঠিল। তেওঁৰ দিনৰে পৰা বামুণ সকলৰ প্ৰতিপত্তি বৰকৈ বাঢ়ি আহিল; ৰজাই বৰ মনোযোগেৰে ধৰ্ম্ম কাৰ্যত মন পাৰিবলৈ ধৰিলে।<noinclude>{{center|৭৪}}</noinclude> johzlpckctct6zpqb7eezsk1tcjewyz 104 91306 247763 2026-04-14T07:14:11Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "মহাৰাজ ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ চিকিৎসা-বিভ্ৰাট ১৬৯১ শকব ২০ জেঠ কৃষ্ণাদশমীত দেবগাও* বাহবত স্বৰ্গদেৱ ৰাজেশ্বৰসিংহ মহাৰাজব মৃত্যু ঘটে। স্বৰ্গদেৱব নৰিয়াৰ প্ৰথম..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>মহাৰাজ ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ চিকিৎসা-বিভ্ৰাট ১৬৯১ শকব ২০ জেঠ কৃষ্ণাদশমীত দেবগাও* বাহবত স্বৰ্গদেৱ ৰাজেশ্বৰসিংহ মহাৰাজব মৃত্যু ঘটে। স্বৰ্গদেৱব নৰিয়াৰ প্ৰথম অৱস্থাত কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা জয়ন্তাব বিবদ্ধে অভিযানৰ সেনাপতিৰূপে বহা জাগিত কোঠ কৰি আছিল। স্বৰ্গদেৱৰ নৰিয়াৰ বাতৰি পাই ববববৱা তাৰপৰা উভতি গৈ স্বৰ্গদেৱব শেষ। অৱস্থাত দেবগাও" পায়গৈ। বাজে শ্বসিংহব মৃত্যুত ভায়েক কালশিলীয়া গোহাইদেৱে লক্ষ্মীসিংহ নাম লৈ সিংহাসনত বহে। আদ্যশ্ৰাদ্ধ হৈ যোৱাৰ পিছত বাজেশ্ববসিংহ দেৱতাক বেজে কিবা খুৱাই উদৰ ভেদ কৰাই মাৰিলে " বলি সোধ আবম্ভ হল। এই সোধব বিচাৰক আছিল কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা নিজেই। এই বিচাবব অপবাধীৰ আব; সাক্ষীৰ জবানবন্দীৰ কাকত সাঁচিপতীয়া বৰঞ্জীৰ পাতত সংৰক্ষিত হৈছে। তাকে তলত হবহ, উদ্ধৃত কৰি দিয়া হল। স্বৰ্গদেৱক নৰিয়া অৱস্থাত এইবোৰ দৰব খুউৱা হৈছিল, – তেলীয়াধনা, শিলিখা পিপলি গড়েবে বাটি টেপা-দব; ত্ৰিফলাব ক্বাথ; সিংহনাদৰ বড়ী; অজীৰ্ণকণ্টকৰ বড়ী; বহদম্ববণ মোদক; আব, নবা-চবব বড়ী। দৰবৰ উদ্দেশ্যলৈ চাই কামব, পৰ সপ্ৰসিদ্ধ বৈদ্য শ্ৰীযুত পদ্মচন্দ্ৰ গোস্বামী, কুলবিল সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৱে অন,মান কৰিছে যে ৰোগীৰ প্ৰধান বিকাৰ আছিল — উদবত শলেব যন্ত্ৰণা। বৰ্ত্তমান বিৱৰণ পঢ়ি, অসমীয়া নিদানব বিশেষত্ব আব স্বৰ্গদেৱৰ চিকিৎসাৰ প্ৰণালী কিমানদূৰ বিবেচিত আবাস, চিন্তিত হৈছিল, সেই বিষয়ে কৃতবিদ্য বৈদ্যসকলে আলোচনা কৰিব বুলি আশা কৰিলোঁ। সেই কালৰ বিচাৰ আৰু, সাক্ষী প্ৰমাণ লোৱাৰ ব্যৱস্থাৰ বিষয়েও এই সোধব কাকতৰ পবা ভালেখিনি কথা জানিব পাবি।- সোধব কাকত ১৬৯১ শকব আষাঢ়ৰ ১৮ দিন যাওঁতে বৃহস্পতিবাবে ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কৰ্ম্ম— কবি বৰচবাব দুয়োফালে খলাত গৰাল দি দান-দক্ষিণা কৰিলে। ২৯ দিন যাওঁতে সোমবাৰে গড়গঞা দিহিঙ্গীয়া ফুকনৰ ভাগিত সন্দিকৈ টাঙ্গোন- ধৰা ৰাজখোৱাক ফুকন পাতিলে। ৰাজেশ্বৰসিংহ দেৱতাক বেজে কিবা খুৱাই উদৰ ভেদ কৰাই মাবিলে বলি কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাএ সোধা কথা সুধিলত ববাহী বেজ কাতিয়ে কৈছে, “প্ৰথমতে তেলীয়াধ,না, শিলিখা, পিপলি গড়েবে বাটি টেপাকৈ দিছোঁ, তাৰ লগতে ত্ৰিফলা ক্বাথ কৰি।” ৭৫<noinclude></noinclude> dvwhmifrik8fzjlgreqgsqrt3ty2mmb 247822 247763 2026-04-14T11:58:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247822 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''মহাৰাজ ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ'''}} {{Center|'''চিকিৎসা-বিভ্ৰাট'''}} {{gap}}১৬৯১ শকব ২০ জেঠ কৃষ্ণাদশমীত দেবগাও* বাহবত স্বৰ্গদেৱ ৰাজেশ্বৰসিংহ মহাৰাজব মৃত্যু ঘটে। স্বৰ্গদেৱব নৰিয়াৰ প্ৰথম অৱস্থাত কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা জয়ন্তাব বিবদ্ধে অভিযানৰ সেনাপতিৰূপে বহা জাগিত কোঠ কৰি আছিল। স্বৰ্গদেৱৰ নৰিয়াৰ বাতৰি পাই ববববৱা তাৰপৰা উভতি গৈ স্বৰ্গদেৱব শেষ। অৱস্থাত দেবগাও" পায়গৈ। বাজে শ্বসিংহব মৃত্যুত ভায়েক কালশিলীয়া গোহাইদেৱে লক্ষ্মীসিংহ নাম লৈ সিংহাসনত বহে। আদ্যশ্ৰাদ্ধ হৈ যোৱাৰ পিছত বাজেশ্ববসিংহ দেৱতাক বেজে কিবা খুৱাই উদৰ ভেদ কৰাই মাৰিলে " বলি সোধ আবম্ভ হল। এই সোধব বিচাৰক আছিল কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা নিজেই। এই বিচাবব অপবাধীৰ আব; সাক্ষীৰ জবানবন্দীৰ কাকত সাঁচিপতীয়া বৰঞ্জীৰ পাতত সংৰক্ষিত হৈছে। তাকে তলত হবহ, উদ্ধৃত কৰি দিয়া হল। স্বৰ্গদেৱক নৰিয়া অৱস্থাত এইবোৰ দৰব খুউৱা হৈছিল, – তেলীয়াধনা, শিলিখা পিপলি গড়েবে বাটি টেপা-দব; ত্ৰিফলাব ক্বাথ; সিংহনাদৰ বড়ী; অজীৰ্ণকণ্টকৰ বড়ী; বহদম্ববণ মোদক; আব, নবা-চবব বড়ী। দৰবৰ উদ্দেশ্যলৈ চাই কামব, পৰ সপ্ৰসিদ্ধ বৈদ্য শ্ৰীযুত পদ্মচন্দ্ৰ গোস্বামী, কুলবিল সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৱে অন,মান কৰিছে যে ৰোগীৰ প্ৰধান বিকাৰ আছিল — উদবত শলেব যন্ত্ৰণা। বৰ্ত্তমান বিৱৰণ পঢ়ি, অসমীয়া নিদানব বিশেষত্ব আব স্বৰ্গদেৱৰ চিকিৎসাৰ প্ৰণালী কিমানদূৰ বিবেচিত আবাস, চিন্তিত হৈছিল, সেই বিষয়ে কৃতবিদ্য বৈদ্যসকলে আলোচনা কৰিব বুলি আশা কৰিলোঁ। সেই কালৰ বিচাৰ আৰু, সাক্ষী প্ৰমাণ লোৱাৰ ব্যৱস্থাৰ বিষয়েও এই সোধব কাকতৰ পবা ভালেখিনি কথা জানিব পাবি।- {{center|'''সোধৰ কাকত'''}} {{gap}}১৬৯১ শকব আষাঢ়ৰ ১৮ দিন যাওঁতে বৃহস্পতিবাবে ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কৰ্ম্ম— কবি বৰচবাব দুয়োফালে খলাত গৰাল দি দান-দক্ষিণা কৰিলে। ২৯ দিন যাওঁতে সোমবাৰে গড়গঞা দিহিঙ্গীয়া ফুকনৰ ভাগিত সন্দিকৈ টাঙ্গোন- ধৰা ৰাজখোৱাক ফুকন পাতিলে। {{gap}}ৰাজেশ্বৰসিংহ দেৱতাক বেজে কিবা খুৱাই উদৰ ভেদ কৰাই মাবিলে বলি কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাএ সোধা কথা সুধিলত ববাহী বেজ কাতিয়ে কৈছে, “প্ৰথমতে তেলীয়াধ,না, শিলিখা, পিপলি গড়েবে বাটি টেপাকৈ দিছোঁ, তাৰ লগতে ত্ৰিফলা ক্বাথ কৰি।”<noinclude>{{center|৭৫}}</noinclude> lck184c4o8bs6kjc66dk3i10vtgo0wr 104 91307 247764 2026-04-14T07:14:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "- আৰু বৰাহী বেজ খবিকা, কৃষ্ণাই, ফেদেলা, এই তিনিয়ে বোলে, – “আমি টেপা দৰব বটা নাই, নেজানো।” ববাহী মোহনে কৈছে—“মই ক্বাথহে আওতাইছিলোঁ, টেপা দবব বটা নাই। কাতিয়ে তেলীয়াধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>- আৰু বৰাহী বেজ খবিকা, কৃষ্ণাই, ফেদেলা, এই তিনিয়ে বোলে, – “আমি টেপা দৰব বটা নাই, নেজানো।” ববাহী মোহনে কৈছে—“মই ক্বাথহে আওতাইছিলোঁ, টেপা দবব বটা নাই। কাতিয়ে তেলীয়াধ,না, শিলিখা, পিপলি বাটিবৰ দেখিছোঁ।' দবব চাকিবব কথা সাধিলত পাচনি ৰবায়ে সৈতে পাচনিহতে কৈছে বোলে, “আমি দয়ো পলীয়া পাচনিয়ে টেপা দবব চাকিবলৈ পোৱা নাই, আগেয়েও "নাচাকোঁ।" দৰব নি স্বৰ্গদেৱক খুউৱা লিগিৰী সোণোৱে কৈছে, “মই ভিতৰত আছিলোঁ। লিগিৰী পঠাই মতাই অনাই বেজববৱাৰ প,তেক কৃষ্ণ এ, চাংমাই “লিগিবা বমাকান্তে নিয়া দৰবব শবাইখন মোৰ হাতত দিলে। ম‍ই 'কি দৰব' বলি সংধিলত বোলে, – “এই কি সোধ? দেনি।” পাচে দৰব নি স্বৰ্গদেৱৰ আগতে টেমা মেলি কাথ এটুপি চান্দমতীক চকালো, টেপা ৩। পৰে ২ টেপা স্বৰ্গদেৱে খালে আৰু ই টেপাৰ আধাখনি খাওঁতে স্বৰ্গদেৱে বোলে, – “ মোক কি খৱালিহক? দেখোন বিষমকৈ ধৰিছে। দৰব চকালিনে নচকালি? পাচে মই টেপা দবব নাই চকোৱা বদলি কলত আদটেপা দৰব ম,খব পৰা উলিয়াই টিঙ্গিনীক খাব দিলে। তাই বোলে, 'তিতিকি লাগিছে।' পাচে স্বৰ্গদেৱে 'মবঙ্গলৈ গলত মই মাট ঘৰলৈ গৈ কিছ, থাকি শানিলোঁ স্বৰ্গদেৱব টান কবি পেট বৈছে বলি।” - সাধিলত চাংমাই লিগিৰা ব্যাকান্তে কৈছে, “মই টেপা দৰব নিবৰ মনত পৰা নাই।” পাচে কলে, “টেপাদৰবো ক্বাথো টেমাত ভৰাই লখে, নকৰাই দিলত নিছোঁ। পাচনিকো চকাইছোঁ। কোনে চাকিলে মনত নপৰিছে।” সাধিলত লখনকৰা যতনে কৈছে, “পুৱাতে কুকুৰাচোৱা বৰুৱাকো মোকো, পাচনিকো আনি কৃষ্ণএ দৰব যগতি কৰালে। আমি গতি কবি টেমা ভৰাই দিলো। চাংমাই লিগিৰাই নিলে। আমি টেপা দৰব দিয়া নাই।” পাচনি কুকুৰাচোৱা বৰা কোন বলি সুধিলত বোলে, – “মনত নপৰিছে।” সংধিলত কৃষ্ণএ বোলে, – “মই কাতি বৰাহীৰ বহাতে তেলীয়াধ,না, শিলিখা, পিপলি গড়েবে বটাই টেপা কবি দিয়াই ছোঁ, পাচনিয়ে চাকিছে। কোনটো মনত নপৰিছে। তেওঁ যে পাচনিহতে টেপাদৰব আগৰে পৰা চাকিবলৈ পোৱা নাই বলি কয়! শলপাণি বৰুৱা আহিলতো বৰপতীয়া লঙ্গ জাই পৰা দৰব টেপাকৈ দিছোঁ। কলাডিলৰ ভিতৰত সমৱাই টেপাদবো খুৱাইছোঁ। সেইবোৰ পাচনিহতে চাকিছে। তেওঁয়ে আগে পিছে টেপাদৰৰ চাকিবলৈ পোৱা নাই বুলি কয়! ম‍ই কি বালিম?" দামোদৰ ফুকনৰ পুতেক বৰাহী বৰায়ে কৈছে, “বামে ময়ে দায়ো বহিছিলোঁ। ৭৬<noinclude></noinclude> ktsv8cnlwjeie55n0irfi84zq7nfuvq 104 91308 247765 2026-04-14T07:14:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "এনেতে বেজববৱা আহি (প, তেক) বামত সাধিলে বোলে, – “দেৱক কি খৱাই- ছহক?” বোলে তেলীয়াধনা, শিলিখা, পিপলি গড়েবে বাটি বিফলা ক্যাথ অন পান কবি খৱাইছোঁ। তাব লগতে সেই ন-ন চাবিটাও দ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>এনেতে বেজববৱা আহি (প, তেক) বামত সাধিলে বোলে, – “দেৱক কি খৱাই- ছহক?” বোলে তেলীয়াধনা, শিলিখা, পিপলি গড়েবে বাটি বিফলা ক্যাথ অন পান কবি খৱাইছোঁ। তাব লগতে সেই ন-ন চাবিটাও দিছোঁ।” পাচে বেজববৱা উঠি গলত মই বোলোঁ, – “এতিয়াই যে নবাচব বড়ী চাৰিটাকৈ খুৱালি, যদি ভেটা ভাগে বাখিবি কিহেবে?” বোলে, — 'নেখাওঁতে খুৱাইছোঁ, বাখিবলৈ উপায় কবিব লাগে।' মই এই কথাকে বৰবৰুৱা জাগীৰ পৰা আহিলত 'দেৱক' বিহপৰা দৰব খুৱাই নাবী ছিঙ্গিলে বুলি কাঠকটীয়া বৰুৱাব বাবা' বৰবৰৱালৈ কৈছোঁ।” - ববববৱাই বোলে, – “কাঠকটীয়া বৰুৱা বাবা এ মই আহিলত মোত এইবাপে কোৱাবব হয়। পাচে স্বৰ্গদেৱ স্বৰ্গী হলত মই গজপৰ্বত ববাহী বৰাক মাতি আনি ধিলত মিছা মাতিছিল।” আব, কৃষ্ণব পলীয়া বেজ বামমালীয়ে কৈছে, – “কৃষ্ণ এ দৰব সিজাবলৈ বেজ -- শালত ভাগকৈ দিছিলে। তেলীয়াধনাৰে সৈতে টেপাদবো বাটিবলৈ দিছিলে। তাব লগতে অজীৰ্ণ কণ্টকৰ বড়াও শিলিখাৰ ভিতৰত সমৱাই দিলে। পাচে কি কবিলে কব নোৱাৰোঁ।” আব, বিশ্বনাথে কৈছে, "কৃষ্ণএ ত্ৰিফলা জোলত পেলাই সিংহনাদব বড়ী দেবটা খৱাবলৈ দিওতে দেখিছোঁ। আৰু বহদম্ববণ মোদক বহাব পৰা আনি খুৱাইছেহি।” সাধিলত কৃষ্ণএ বোলে, -- "বৃহদবণ মোদক বহাৰ পৰা আনি খুৱাবৰ হয়। আৰু বিশ্বনাথ, বামমালী, বৰাহী বৰা, ইহ'তে যি কৈছে ইবোৰ মিছা। বাহ ববাও বিশ্বনাথো পবত নাই। বামমালীও জবা বেজ। আগদিনা সোধত ইহতে কব নোৱাবিলে, পাচত আলচি কলে কিয় মানিম?” আৰু, বামে কৈছে, “সেইদিনা মোব পৰৰ পালো নহয়, থকাও নাই, ম‍ই দৰব খাউৱাও নাই। ইয়ে সৈতে মই বহিবৰো মনত নপৰে, ববববৱাও মোত সোধা নাই। সেইদিনা মই স্বৰ্গদেৱৰ কোঁৱবালি কালব ঘৰতে হে আছিলোঁ। "স্বৰ্গদেৱৰ চৰণেই জানে। আব্দ আমাত বাহিৰেও আন ঠাইৰ দববো খুৱাইছে, আব, পেৰাৰ পৰা কমলাববীয়া আইক ৱৰীদেৱে আপনি উলিয়াই নিয়ো খৱাইছে।” বৰাহী বৰাএ বোলে, -- "নবাচব বড়ী কেতিয়া খুৱালে মই দেখা নাই। বাপেকত কও'তে নিছোঁ। তেও যে মিছা বোলে আন প্ৰমাণো দিম।” • সাধিলত বৰাহী বৰাই দিয়া প্ৰমাণ বেজ ভৱ কৈছে; “এই বৰাহী বৰাই ৰামক বোলে, — 'এতিয়াই যে ন-ন চাৰিটা খুৱালি, ভেটা ভাগিলে কিহেৰে - 99<noinclude></noinclude> 1rb375jzqctlk3zy43ake43jaqju8hi 104 91309 247766 2026-04-14T07:14:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ৰাখিবি?' ৰামে বোলে, “নেযাওঁতে খুৱাইছোঁ, উপায় কবিব লাগে। তেতিয়া -বঢ়া বব,ৱা নাইকিছিল।” - আৰ, চিপাহীয়ে কৈছে, “ববাহী শালব পৰা ওলাই আহোঁতে এই বৰাহী বৰাই মোক বোলে, — 'বাপ,,..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ৰাখিবি?' ৰামে বোলে, “নেযাওঁতে খুৱাইছোঁ, উপায় কবিব লাগে। তেতিয়া -বঢ়া বব,ৱা নাইকিছিল।” - আৰ, চিপাহীয়ে কৈছে, “ববাহী শালব পৰা ওলাই আহোঁতে এই বৰাহী বৰাই মোক বোলে, — 'বাপ,, দেখিছা? নবাচব বড়ীও চাবিটা; তাতে তেলীয়া- ধনা, শিলিখা, পিপলি এনেকৈ যে খুৱায়, এইবোৰ ভালনে? এনে কথাত তোমালোকেও বাৰম্বাৰ লোৱা খাইছা।' তেতিয়া ৰাম আগতে আছিল, একো নবলিলে।” আব, বেজববাও কৈছে,— “বেজশালত বৰাহী বাএ বামত সুধিলত বামে সেই ন-ন চাবিটা খুৱাইছোঁ বুলি কলত বৰাহী বাএ কলে, — 'এইমানকৈ যে খুৱাইছ, ভেটা ভাগিলে বাখিবি কিহেৰে?' বোলে, – “যি হয় উপায় কবিব লাগে।" বামে বোলে, – “ববাহী বৰাএ কৈছে একেদৰে। প্ৰমাণ তিনটাই কোৱা ঠায়ো তিন ঠাই হল। এতেকে এনে কথা মানিব নোৱাবোঁ।” আবা, সেই টেপাদবব বটা কাতিক শাস্তি কবি সেই লগতে কিবা দিছিলি বলি সধিলতো তাকেহে কলে। পাচদিনা শাস্তিসনা নাইকিয়া কৈয়ে সিয়েই পলীয়া ববাহী মোহনে সৈতে আহি দুয়ো কলেহি বোলে, “সেই টেপাৰ লগতে বটিবলৈ কৃষ্ণ, বড়ী চাবিটা দিলে, আমি বাটি দিলোঁ। কি বড়ী কব নোৱাৰোঁ।” সোধা হল, – “ আগদিনা শাস্তি কবিলতো যে নকলি আজিনো কিয় ক?” বোলে,-“কিবাব,পে ব্ৰাহ্মণ বক্ষা পৰে বুলিহে নকলোঁ। এতিয়া অনেকব মাখে ওলাল দেখিহে কলোঁ।” এই কাকত ১৬৯১ শকত আষাঢ়ত স্বৰ্গদেৱব ববববৱাএ গৈ আপনি জোগালাত স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা, — দৰব বটা কাতি বৰাহীক কোব ৩০ মাৰি কাণ এখন কাটিব; ক্যাথ সিজোৱা মোহন বৰাহীক চাঙ্গলৈ উঠিব নিদিব, কৃষ্ণৰ বববটালিয়েবে কাণ এখন খালি ঘাই ঘৰত থাকিব দিলে।<noinclude></noinclude> cpqrkjaxlmhvtwvsye1q1tptzub75o9 247767 247766 2026-04-14T07:27:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ৰাখিবি?' ৰামে বোলে, “নেযাওঁতে খুৱাইছোঁ, উপায় কবিব লাগে। তেতিয়া বুঢ়া বৰুৱা নাইকিছিল।” {{gap}}আৰু চিপাহীয়ে কৈছে, “বৰাহী শালৰ পৰা ওলাই আহোঁতে এই বৰাহী বৰাই মোক বোলে, — 'বাপ, দেখিছা? নৰাচৰ বড়ীও চাৰিটা; তাতে তেলীয়া- ধূনা, শিলিখা, পিপলি এনেকৈ যে খুৱায়, এইবোৰ ভালনে? এনে কথাত তোমালোকেও বাৰম্বাৰ লোৱা খাইছা।' তেতিয়া ৰাম আগতে আছিল, একো নুবলিলে।” {{gap}} আৰু বেজবৰুৱাও কৈছে,— “বেজশালত বৰাহী বৰাএ ৰামত সুধিলত ৰামে সেই ন-ন চাৰিটা খুৱাইছোঁ বুলি কলত বৰাহী বৰাএ কলে, — 'এইমানকৈ যে খুৱাইছ, ভেটা ভাগিলে ৰাখিবি কিহেৰে?' বোলে, – “যি হয় উপায় কৰিব লাগে।" {{gap}} ৰামে বোলে, – “ববাহী বৰাএ কৈছে একেদৰে। প্ৰমাণ তিনটাই কোৱা ঠায়ো তিন ঠাই হল। এতেকে এনে কথা মানিব নোৱাৰোঁ।” {{gap}} আৰু সেই টেপাদবৰব বটা কাতিক শাস্তি কৰি সেই লগতে কিবা দিছিলি বলি সধিলতো তাকেহে কলে। পাচদিনা শাস্তিসনা নাইকিয়া কৈয়ে সিয়েই পলীয়া বৰাহী মোহনে সৈতে আহি দুয়ো কলেহি বোলে, “সেই টেপাৰ লগতে বটিবলৈ কৃষ্ণএ বড়ী চাৰিটা দিলে, আমি বাটি দিলোঁ। কি বড়ী কব নোৱাৰোঁ।” {{gap}} সোধা হল – “ আগদিনা শাস্তি কৰিলতো যে নকলি আজিনো কিয় ক?” {{gap}} বোলে,-“কিবাৰূপে ব্ৰাহ্মণ ৰক্ষা পৰে বুলিহে নকলোঁ।এতিয়া অনেকৰ মুখে ওলাল দেখিহে কলোঁ।” {{gap}}এই কাকত ১৬৯১ শকত আষাঢ়ত স্বৰ্গদেৱৰ বৰবৰুৱাএ গৈ আপুনি জোগালাত স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা, — দৰব বটা কাতি বৰাহীক কোব ৩০ মাৰি কাণ এখন কাটিব; ক্কাথ সিজোৱা মোহন বৰাহীক চাঙ্গলৈ উঠিব নিদিব, কৃষ্ণৰ বৰবটালিয়েৰে কাণ এখন খালি ঘাই ঘৰত থাকিব দিলে।<noinclude>{{center|৭৮}}</noinclude> pxoz9yquc5u5aty90dteen428ndw1z9 104 91310 247769 2026-04-14T07:39:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আত পাছে বঢ়া গোহাঁই ডাঙৰীয়াই বৰফুকনবে সৈতে দন্দ লাগি বৰফুকনক ধৰিবলৈ কিছ, মানহে পঠিয়ালে। এই কথা শিমলগ বিয়া বাহব ববফুকনে জীয়েক অৰ্থাৎ বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াৰ বো..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আত পাছে বঢ়া গোহাঁই ডাঙৰীয়াই বৰফুকনবে সৈতে দন্দ লাগি বৰফুকনক ধৰিবলৈ কিছ, মানহে পঠিয়ালে। এই কথা শিমলগ বিয়া বাহব ববফুকনে জীয়েক অৰ্থাৎ বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াৰ বোৱাবীয়েকৰ পৰা জানিব পাৰি বঙ্গাল দেশলৈ পলাই গ'ল। আত পাচে বুঢ়া গোহাঁয়ে দিহিঙ্গীয়া নফুকনক বৰফুকন পাতি গুৱাহাটীলৈ পঠিয়ালে। দিহিঙ্গীয়া বাজখোৱাই বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ পাছে পাছে টানকৈ খেদা দিলে। এনেতে বৰফুকনে মানাহ নৈত পবি দিহিঙ্গীয়া বাজখোৱাব গালৈ গলী দি ৰাজখোৱাক মাৰিলে। বাজখোৱাব শৱটো লগত যোৱা আহোম কাষ্ঠ-সংস্কাৰ কৰিলে। এই বাতৰি পাই দিহিঙ্গীয়া ৰাজখোৱাৰ বংশৰ মানহে স্বৰ্গী হোৱা জনা বাজখোৱাব অন্তি ছাই আনি গাতত পদ্ধতি তাৰ ওপবত মৈদাম বান্ধিলে। ৩৫॥ গৱৰ্ণৰ জেনেবেলব সমিধান : আত পাচে বৰফুকনে গৈ বঙ্গলাদেশ পালে। নিজব দঃখকষ্ট কথা গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল চাহাবৰ বাহাদবক সকলো কৈ মেলি চাহাবৰ পৰা সহায় খুজিলে। গৱৰ্ণৰ জেনেবেল চাহাবে কলে -- “অসমৰ বজাৰে সৈতে আমাৰ প্ৰীতি সম্বন্ধ আছে। আমি আপোনাক সহায় দিব নোৱাৰোঁ। আপনি বৰ্ম্মা দেশলৈ গৈ মান বজাব সহায় ভিক্ষা কৰিব পাবে।” ৩৬। - বঙাল দেশব পবা মোক মানবজাব চৰাত বদনচন্দ্ৰ : আত পাছে বৰফুকনে পাতেকটিই তবে সৈতে মানব কটকী উদয় শিঙব লগত কিন বা ইবাৱতী নৈয়েদি বৰ্ম্মা দেশলৈ গ'ল। মান দেশ পাই বৰফুকনে মান বজাব নগবত থাকিলগৈ। কিছু দিনৰ মূৰকত মান বজাই বৰফুকনক মাতি নি তালৈ যোৱাব কাৰণ সুধিলে। বৰফুকনে মান বজাক ডাঙববাপে সেৱা-সংকাৰ কৰি কলে, বঢ়া গোহাঁয়ে আমাৰ ৺দেৱক ভাঙি ভালেমান বিষয়াক মাৰি কাটি নষ্ট কৰিছে। ভাল মতে বাজ্য শাসন নোহোৱাত বাজ্য ছাবখাব হৈছে। মোক ধৰিবলৈ আজ্ঞা কবি মানুহ পঠিয়াই ছিল। অত্যন্ত ভয় পাই মই বঙাল দেশত সোমালো। ধবি নিবলৈ কটকী এটা পঠিয়াইছিল। সেই কটকীক মাৰি পলাই আহি মই এইখন ঠাই পাইছোহি। মানতা দেশৰ মহাৰজাৰ শৰণাগত হবলৈ ম‍ই এই দেশলৈ আহিছোঁ। মহাবাজে কৃপা কবি কিছ, সৈন্য পঠিয়ালে আমাৰ দেৱ, পাত্ৰ, মন্ত্ৰী, বিষয়া, গাওঁ-বাজ্য এই সকলো খিনি বক্ষা পৰে। আব; মহাবাজব যশ-ধৰ্ম্ম-কীৰ্ত্তি দেশ দেশান্তৰে বিয়পি পৰিব।” ७৭। অসমত মান : বৰ্ম্মা বজাই সহায় দিম বলি অঙ্গীকাৰ কৰিলে। মানব বাঢ়া বজা এমাহমান নবীয়াত পৰি আছিল। আত পাছে লাকি বংকেও বা ১৭৩৮-৩৯. শকত মানবজাৰ ভায়েকক সেই সৈন্যৰ সেনাপতি বা বজা পাতিলে। মানবজাৰ হিলৈ ভৰালৰপৰা জোখাই অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ খাব-বাখৰ লবলৈ আজ্ঞা দিলে। কালী কটকী ১, মক্লাং বজা ১, হক,মী বজা ১, মেগেলা বজা ১, [ ১১৭ ]<noinclude></noinclude> 4zp5b7rv1wa7zepty46c90nnpskkjrp 104 91311 247770 2026-04-14T07:40:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আব, মানব ফকেন বৰুৱা এইবোৰে গোট খাই মেল কৰিলে। লগত একলাখ বাবাজ লগত মান সৈন্য, ন হাজাৰ তৰোৱাল আব, ভালেখিনি হিলৈ, যাঠি, ললে। মান সৈন্য যাত্ৰা কবি কেকুৰী নামৰূপে পাই নগবত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আব, মানব ফকেন বৰুৱা এইবোৰে গোট খাই মেল কৰিলে। লগত একলাখ বাবাজ লগত মান সৈন্য, ন হাজাৰ তৰোৱাল আব, ভালেখিনি হিলৈ, যাঠি, ললে। মান সৈন্য যাত্ৰা কবি কেকুৰী নামৰূপে পাই নগবত থানা কবি ব'ল। তাবে পবা মানবজাই কটকী এটাৰ হাতত তিনিখন পত্ৰ আমাৰ দেশলৈ পঠিয়ালে বোলে, “আমাৰ ভাই বজাৰ দেশত বজা নাইকিয়া বলি শনিবলৈ পাই চাওফা চুহিত পুং বজাব গৰ্ভে'চিং নামে পুতেক এটিক তোমালোকৰ দেশত বজা পাতিবলৈ আমি এখেলৈ আহিছোঁ। ববফ কনে আমাৰ লগতে আছে। তোমালোকে কেইটা মান কটকী পঠাই সিহতক চিনাই দিবা, যদি সিহতে সচাকৈয়ে বজাব পাতেক আৰু, বৰফুকন নহয় বোলে আমি সিহতক কাটিম।” কামিনী ফনক কটকী কবি পঠালে। ফুকন আহি মেলেঙত বলহি। মানে বণ কবিবব মনেবে আগবাঢ়ি ঘিলাধাৰী পাই তাতে কোঠ দি ব'ল। সব অভয়ীয়া বাজখোৱা পাতব গগৈয়ে মান সেনাক ধৰিলে, মানে পাতৰ গগৈক বণ দিলে। সেই বণত পাতৰ গগৈৰ বিভঙ্গ হ'ল। ৩৮। - মানব বিবদ্ধে বণ যাত্ৰা সেই বছৰতে বঢ়া গোহাঁই ডাঙৰীয়াৰ মৃত্যু হল। একুৰি এঘাৰ বছৰ ডাঙৰীয়াই বাজ্য খালে। ডাঙৰীয়াব ববটো পাতেক বুঢ়াগোহাঁই হল। ৺দেৱব পাত্ৰ-মন্ত্ৰী আৰু, অন্যান্য বিষয়াসকল ববচবাত গোট খাই মেল কবিলে বোলে, – “মান আহি আমাৰ ৰাজ্য পালেহি। মানবে সৈতে আমি যা জিম নে নহয়, জিম তাকে এডিয়া আলচিব লাগে”। তিনি ডাঙৰীয়া, পাত্ৰ-মন্ত্ৰী, ৰাজখোৱা আব, অন্য বিষয়া এইবোবে মানব সৈতে বণ দিবলৈকে ঠাৱৰ কবিলে। কুৱৈ গঞা বাঢ়া গোহাই ১, নেওগ ফকন ১, নাম ভঙ্গীয়া ৰাজখোৱা ১, চুঙ্গী হাজবিকা ১, বকতিয়ালৰ ন-ফুকন ১, কেচু কলীয়া বব গোহাঁই, পৰীয়া বৰ গোহাঁই ডাঙ্গৰীয়া, সন্দিকৈব মাজ, অভয়পৰীয়া ১, বব অভয়পৰ্বীয়া ৰাজখোৱা ১, লোন-বাখব ৰাজখোৱা ১, পানী অভয় পৰ্বীয়া ৰাজখোৱা ১, পাতব সব অভয়পৰীয়া ৰাজখোৱা ১, ভীম চাংবং ফুকন ১, লাপী ঘৰফলীয়া দাধৰা বৰা ১, সন্দিকৈৰ বিলতীয়া দাধৰা বৰা ১, ধন, ধীয়া কোঁৱৰৰ মনজয় হাজৰিকা ১, লখবা খনৰ হংবং হাজবিকা ১, ফনিচিং চিপাদাব ১, বাজ, পৰীয়া ১, গঙ্গাবাম ১, মীনচিং ১, মিকিৰচিং ১, এয়েবে সৈতে ৺দেৱ সাত কোম্পানি বণৱা মানব লগত যুঁজিবলৈ পঠিয়ালে। আমাৰ হাজৰিকা, শ‍ইকীয়া, বৰা, ধন,ধীয়া কাঁড়ী আব, আনো শকত আবত চাই ভালে মান মানহ মঠ হৈ যাত্ৰা কবি দিহিং নগৰত কোঁঠ দি ব'ল। আত পাছে সেই মানহ খিনি গৈ কঠালবাৰীৰ কোষত শিলসাঁকো পাই তাতে বহিল। মানব বৰফুকনে সৈন্য গোটাই যাত্ৰা কী ব চাঙহিং ফুকনৰ পৰীৰ পাৰত বলহি। আমাৰ কিছ, সেনা চৰাইদেওলৈ গৈ তাতে থাকি তাৰ কোঁঠ-কবজ আওঁতালে। ৩৯। [ ১১৮ ] .<noinclude></noinclude> pwas6jy8t2oetu1lptvj3rpudofeym4 104 91312 247771 2026-04-14T07:40:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "মানব হাতত অসমব পৰাজয় : এনেতে মানবজাই বৰফুকনক কলে বোলে, “অসম বজাব আমাৰ লগত যজিবলৈ মন নাই। মন থকা হলে এতবেলি বণ দিলেহে তেন। আত পাচে আমাৰ বৰুৱা, হাজৰিকা, শ‍ইকীয়া, ববা, আ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>মানব হাতত অসমব পৰাজয় : এনেতে মানবজাই বৰফুকনক কলে বোলে, “অসম বজাব আমাৰ লগত যজিবলৈ মন নাই। মন থকা হলে এতবেলি বণ দিলেহে তেন। আত পাচে আমাৰ বৰুৱা, হাজৰিকা, শ‍ইকীয়া, ববা, আব, সাত কোম্পানি ফিৰিঙ্গিয়ে কলে বোলে, - “আমি নয জিবৰ ভাল নহয়। আমাক দেৱ ঈশ্ববে বণ কবিবব মনেবে পঠিয়াইছে। সেই দেখি আমি বণ কৰিম।” থ্ৰিংগ্ৰাত পাতব গগৈ বাজখোৱা কোঁঠৰ পৰা ওলাই আমাৰ সেনাক যা জলৈ সাজ কৰালে। আমাৰ সেনা গৈ মান সেনাক ধৰিলে৷ মানৰ বৰফুকন সেই বণত পৰিল। মান বজা মহাক্বোদ্ধ হৈ বাইলঙ্গলৈ গ'ল। আত পাচে মান সেনাই আমাব সেনাক আৰবি ধবি হিলৈ বৰটোপ মাৰিবলৈ এবি হতাহতি বণ কৰিলে। আমাব সেনায়েও বণ কবিবলৈ মন কৰিছিল, কিন্তু মানব সেনাতকৈ আমাৰ মানহে তাকব হোৱাত বণ নকীব পাচ-হহ কি কোঁঠত সোমাল। লা মাখবৰ ভেদেলা বাজখোৱাই কিছ, সৈন্য গোটাই মানবে সৈতে ৰণ কৰিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। পিছ দিনা প্ৰভাতত মানে আহি আমাৰ কোঁঠ আগবি ধবিলে। আমাৰ মানদহে খবি পানী আনিবলৈ কোনো প্ৰকাবে কোঁঠৰ বাহিবে ওলাব নোৱাৰা হ'ল। কেচু কলীয়া বৰগোহাঁই ডাঙৰীয়া অতি পুৱাতে পলাই গচি গ'ল। আত পাচে মান বজা আব, বৰফুকন এই দায়ে উদয় সিঙক কটকী পঠিয়াই আমাৰ ৺দেৱক কবলৈ দিলে বোলে, – “আমাৰ মানবজাই ৺দেৱৰ লগত ৰণ কৰিবলৈ মন নকবে।” উদয় সিঙে আহি মান বজাব এই কথা ৺দেৱত জনালেহি। 80 | - গুৱাহাটীলৈ যোৱা প্ৰস্তাৱ : কুৱৈগঞা বঢ়াগোহাঁইব পত্ৰ বাচিনাথ বুঢ়াগোহাঁই হ'ল। এনেতে মানে আহি আমাৰ দেশত সোমাই গাঁও-ভূই নষ্ট কবিবলৈ ধৰিলে। আমাব সৈন্যই মানক ৰণত পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰিলে। আমাব ৰাজ্যৰ প্ৰজা দিহিঙে-দিপাঙে পলাবলৈ ধৰিলে। পূৰ্ণানন্দ বঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়া ৰাজ্যৰ মেব দণ্ড আৰু আশা ভবসাৰ স্থল আছিল। তেৱোঁ মৰিল। আমাৰ মান হক ৰক্ষা কৰোঁতা কোনো নাইকিয়া হ'ল। ইয়াকে দেখি বাচিনাথ বুঢ়াগোহাঁয়ে গৱাহাটীলৈ ভটীয়াই যোৱাতো ভাল বদলি দেৱৰ আগত প্ৰস্তাৱ কৰিলে। এইকথাত দেৱ মান্তি নহ'ল। ৪১॥ বদনচন্দ্ৰব হত্যা : ইয়াকে শনি বাচিনাথ বঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াই বজাত সন্দেহ কবি ভয় খাই লগত আহিলা-পাতি পত্ৰ-নাতি বান্দী-বেটাঁ লগৱা লিকচৌ সমন্বিতে নাৱেবে ভটিয়াই গুৱাহাটীলৈ গ'ল। আত পাচে বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনে নগব সোমাই ৺দেৱক আঠু কাঢ়ি সেৱা কৰিলে; ৺দেৱে বৰফুকনৰ লগত কথা-বাৰ্ত্তা হ'ল আব, বৰফুকনৰ পৰা এইদৰে মান-সম্মান পাই দেৱ হৰ্ষযক্ত হ'ল। বৰফুকনব সৈন্যই বঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াৰ টেলি ধৰি ঘৰত [ ১১৯ ]<noinclude></noinclude> 48e1732zny9pw15ifojg77swd8dt0ip 104 91313 247772 2026-04-14T07:40:45Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সোমাই সকলো দ্ৰব্য-বস্তু লড়ি মানব সেনাপতিক দিলে। চ্যাও-চুডিংফা দেৱে বৰফুকনক মন্ত্ৰী ফুকন বাব দিলে। আত পাচে বৰফুকনে বঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াব ঘৰতে বসতি কবিবলৈ ধৰিলে।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সোমাই সকলো দ্ৰব্য-বস্তু লড়ি মানব সেনাপতিক দিলে। চ্যাও-চুডিংফা দেৱে বৰফুকনক মন্ত্ৰী ফুকন বাব দিলে। আত পাচে বৰফুকনে বঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াব ঘৰতে বসতি কবিবলৈ ধৰিলে। বঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াৰ ভায়েকটিহ তক শাস্তি কৰিলে। পৰ্ব্বতীয়া ফুকনৰ চকু কাঢ়িলে। মানবোৰ নিজৰ দেশলৈ উভতি গ'ল। চুডিংফা ৺দেৱে তুংখাঙ্গীয়া ফৈদৰ বগা গোহাঁইৰ জীয়েকক নিজব কন্যা বুলি মানবজালৈ ভেটি দিলে। আত পাছে ধনী ববববৱাই বৰফুকনৰ লগত কাজিয়া কবি বৰফুকনক মাৰিবলৈ বাপসিং ছবাদাৰ নামে বঙ্গাল এটাক ফোঁটাই দিলে। সেইমতে ডিনকাও বা শাওণ মাহত ৰূপসিং ছবাদাবে বৰফুকনক মাৰিলে। ৪২॥ পবন্দৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ : চিনাথ বঢ়োগোহাঁই ডাঙৰীয়া তেতিয়া গুৱাহাটীত আছিল.। বাঢ়াগোহাঁইৰ ভায়েক ঢেকিয়াল ফুকনে বৰমৰীয়া গোহাঁইদেৱৰ পাতেক ব্ৰজনাথ গোহাঁই দেৱক মাতি আনি তেওঁকে বজা পাতিবলৈ আলচ কবিলে। ঝঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়া, ডেকা ফুকন, ঢেকিয়াল ফুকন, বৰবৰুৱা হাজৰিকা, শ‍ইকীয়া, ববা আব, আনবোবো সেই মন্ত্ৰণামেলত আছিল। লাক্লি ত্যাওত্যেও বা ১৭৩৯-৪০ শকত তিনি ডাঙৰীয়া বৰফুকন, ববববৱা আব; অন্যান্য ফুকন ববৱা সকলে ব্ৰজনাথ গোঁহাই দেৱৰ শৰীৰত কোনো ক্ষত থকাত তেওঁৰে পাতেক পবন্দব সিংহক বজা বুলি সেৱা কৰিলে। আত পাচে তেওঁলোকে নাৱৰে গৈ যোৰহাট পালেগৈ। বাচিনাথ বঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়া আব, ভায়েক ঢেকিয়াল ফুকনে চ্যাও চুডিংফাব কৰ্ণ ক্ষত কবি তেওঁকে বজা ভাঙিলে। বন্দব সিংহ সিংহাসনত উঠি বজা নাম ললে। ইয়াব পাচত কোনো বিশেষ ঘটনা নোহোৱাকৈ কিছুদিন গ'ল। ৪৩॥ অসমত মান ২য় বাব : আত পবে চন্দ্ৰকান্ত সিংহক বজা-ভঙা কথা মানবজাব কাণত পৰিল। ইয়াকে শনি মানবজাই সাত শ সৈন্য লগত দি আলংমিঙ্গি বৰগোহাঁইক অসমলৈ পঠিয়ালে। আলংমিঙ্গি বৰগোহাঁই আহি জয়পত বহিলহি। আত পাচে আলংমিঙ্গি বৰগোঁহায়ে চন্দ্ৰকান্ত সিংহক পানব সিংহাসন বহুৱালে; যি বৰুৱা বৰা, হাজৰিকা, শ‍ইকীয়াই চাওফা চুডিন ৺দেৱব বিবদ্ধে দ্ৰোহ আচৰিছিল সেই সকলোকে মানৰ বৰগোহাঁয়ে বধ কৰিলে। ৪৪। চন্দ্ৰকান্তব বঙাল দেশলৈ পলায়ন : আত পৰে দেৱে পতাল নামে কছাৰী এটাক ববববৰা পাতিলে। কছাৰী বৰবৰুৱাই জয়প, বত ভাল চাই এটা কোঁঠ মাৰিলে। পাচে এদল নতুন মান সেনা আমাৰ দেশলৈ আহিল। সিহতে আহি পতাল বববব ব্লাক মাবিলে। দেৰে ভাবিলে এইবাৰ মান অমিল ভাৱে আহিছে, মিল ভাৱেবে অহা নাই। দেৱে বাঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই, বৰবৰুৱা আৰু বব- ফুকনক মানেৰে সৈতে ৰণ কৰিবলৈ আজ্ঞা কবিলে। চ্যাওফা চুডিংফা দেৱে ভটীয়াই গৈ গৱাহাটী পাই তাতে থাকিল। মানব বৰগোহাঁই মিঙ্গিমাহা বান্দা লাই [ ১২ ]<noinclude></noinclude> dda64rrg1vwwuars5vk4h5dcr1cdyn9 104 91314 247773 2026-04-14T07:41:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দেশত বজা নাইকিয়া দেখি তুংখঙ্গীয়া বগাকোঁৱৰব পাতেক যোগেশ্বৰ গোহাঁই দেওক ৰজা পাতিলে। মিঙ্গিমাহা বান্দলাই চ্যাওফা চুডিন, বজাক ধৰিবলৈ মনস্থ কবিলে। চন্দ্ৰকান্ত সি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দেশত বজা নাইকিয়া দেখি তুংখঙ্গীয়া বগাকোঁৱৰব পাতেক যোগেশ্বৰ গোহাঁই দেওক ৰজা পাতিলে। মিঙ্গিমাহা বান্দলাই চ্যাওফা চুডিন, বজাক ধৰিবলৈ মনস্থ কবিলে। চন্দ্ৰকান্ত সিংহই চাবিঙ্গীয়া বজা, ববববৱা, বাজখোৱা, হাজবিকা, শ‍ইকীয়া, ববা, একচুবাদাব আব, এক কোম্পানি চিপাহী লগত লৈ নাৱেবে উজাই মানব লগত য;“জিবলৈ গ'ল। ঘিলাধাৰী পাই তাতে বহিল। এনেতে মাইলাং দেশব পবা নতুন এক মান ফৌজ আহি পূৰ্ব্বৰ মান সেনাব লগত ভব দিলেহি। মানব ববগোহাঁই মিঙ্গিমাহা বান্দলাব লগত মাইগড় নামে ঠাইত আমাৰ সৈন্যব ধূমাজয় বৰ্ণ হ'ল। সেই বণত জিকিব নোৱাবি চ্যাওফা চুডিন দেৱে পলাই সাবি বিদেশলৈ গৈ তাতে থাকিল। ৪৫॥ মানব অত্যাচাব : মানে আমাৰ গাঁও-ভূই চহব লড়িবলৈ ধৰিলে। আমাব প্ৰায় মানহ ঘব-বাবী এবি ভাগি গৈ কাঠনি হাবিত সোমাল। চিংফৌ বোবো মানবে সৈতে লগলাগি ক্ষতি নোহোৱাকৈ বাতি-দিনে আমাৰ গাঁও ভূই জবি- বলৈ ধৰিলে। মানে আমাৰ কোনো তিবোতাক পালে চাবিটা পাচোটা এটাৰ পাচত এটাকৈ তাইৰ ওপৰত দৌৰাত্ম্য কৰিছিল। এনেকি বয়সিয়াল তিবোতা মান,হৰ ওপৰত দহ বাবটা মানেও ক্ৰমান্বয়ে বল কবিবলৈ নেবিছিল। বুঢ়ী তিৰোতা আৰু, সব, ছোৱালীবো ভেদাভেদ নোহোৱাকৈ মানে বলেবে খোৱা- লোৱা কৰিছিল। মানে আমাৰ মানহক বন্দী কবি সিহতৰ ধন-সম্পত্তি লড়িলে। মানবোব নগবতে থাকিল। ৪৬। ইংৰাজৰ অসম অধিকাব : এইদৰে জয়লাভ কবি মানহতৰ ক্ৰমান্বয়ে সাহ বাঢ়ি যোৱাত সিহতে ওচব-পাজৰৰ বৃটিশ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিলে। -এই কথা গৱৰ্ণৰ জেনাবেল চাহাব বাহাদুৰে নি মহাক্ৰোদ্ধ হৈ বৰ্ম্মাবে সৈতে যুদ্ধ কবিবলৈ আজ্ঞা কবিলে। কটু চাহাবে সৈন্য সহিতে আহি মাইগড় পাই তাতে থানা কবি ব'ল। পিচদিনা পুৱা তেওঁ যাত্ৰা কবি যোৰহাট পাই তাতে থাকিল। কৰ্ণেল বিচাৰ্ড চাহাব ইতিমধো নগাওঁ পালেহি। মানে পিচ হকি আহি যোৰহাট পাই তাতে সিহতৰ কোঁঠত ব'লহি। এনেতে ইংৰাজ পল্টন যোৰহাট পালেহি। মানে যোৰহাটৰ গড়ভিতবীয়া ঘৰ-বাৰী জুই লগাই পাবি পলাই বংগবলৈ গ'ল। কৰ্নেল বিচাৰ্ড' চাহাব উজাই গৈ গৌৰীসাগব পাই তাতে তামি ঘৰ সাজি ব'ল। মান সৈন্যই কৰ্ণেল বিচাৰ্ড'ৰ সৈন্যক আক্ৰমণ কবিলে, কিন্তু ইংৰাজ পল্টনে মানৰ সৈন্যক পচলা-কটা দি কাটিলে। আত পাচে স্কট চাহাবে তেওঁৰ সৈন্যক বংপবলৈ গৈ মানব লগত ৰণ কবিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। ইংৰাজ সৈন্য বংগৰ পোৱাত মানবে সৈতে তুমল বৰ্ণ হ'ল। সেই বণত বৰ্ম্মা সৈন্য কোনো পধ্যে তিষ্ঠিব নোৱাৰি পলাই পূৰ্বপিনে ভাগি গ'ল। আত পাচে সেনাপতি ফুকন আৰু, বৰচাহাবে সন্ধি কবিলে। তাবে পৰা ইংৰাজে ভালেমান কাল এই ৰাজ্য শাসন কৰিলে। ৪৭॥ [ ১২১ ]<noinclude></noinclude> icjmwvkygipkl2mabjbgoutr94s0pmv 104 91315 247774 2026-04-14T07:41:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "৩য় অধ্যায় লাল বন্দীৰ কাল পুৰন্দৰ সিংহ মহাৰাজ পাবন্দব সিংহ বৃটিছব কবতলীয়া বজাঃ লাকি মংমাও বা ১৭৫৫ শকব বহাগ মাহত ব্ৰজনাথ গোহাঁই দেৱব পাতেক পবন্দৰ সিংহই বাজ্যব শ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>৩য় অধ্যায় লাল বন্দীৰ কাল পুৰন্দৰ সিংহ মহাৰাজ পাবন্দব সিংহ বৃটিছব কবতলীয়া বজাঃ লাকি মংমাও বা ১৭৫৫ শকব বহাগ মাহত ব্ৰজনাথ গোহাঁই দেৱব পাতেক পবন্দৰ সিংহই বাজ্যব শাসন-ভাব পাবব নিমিত্তে যতন কৰিলে। সেই কাৰণে মিষ্টাৰ হোৱাইট, চাহাবে পবন্দব সিংহক বজা পাতিলে। বজা হৈ সন্দিকৈব ঘিণাই বাজখোৱা আৰু লম্বোদৰ বৰফুকনবে সৈতে সমালোচন হৈ ৰাজ্য প্ৰৱেশ কৰি মাইগড় পাই তাতে ব'লহি। তাৰ পাচত যোৰহাটলৈ আহি তাতে থাকিল। মহাবজাই এটা কোঁঠ আৰু কাৰেংঘৰ সাজি - বলৈ মন কৰিলে। ৪৮ পবন্দব সিংহব বিষয়া : বৰগোহাঁইৰ পাতেক মাধবাম দিহিঙীয়া ফুকনক বৰগোহাঁই পাতিলে। কেন্দ্ৰ গৰীয়া বৰপাত্ৰ গোহাঁইব পতেক ববপাৰ গোহাঁই হ'ল। কান, বোলা এজনে দিহিঙীয়া ফুকনব বাব পালে। পাতবৰ নিৰাময় গগৈ ৰাজখোৱা ভটীয়লীয়া ডেকাফুকন হ'ল। কুৱৈ গঞা বঢ়া- গোহাঁইৰ নাতিয়েক তেলীশ্বৰে ইজন ডেকাফুকনৰ বাব পালে। চপাগ বীয়া বববব ৱাৰ বাহৰ বাধানাথ বৰবৰুৱা হ'ল। বঢ়াগোহাঁইৰ পৰীয়া কেচুৱা- পোৱালীক বচা-বাজখোৱা পাতিলে। কাকতীয়াবৰ মণিৰামক চিন্তাদাব পাতিলে। এক ব্ৰাহ্মণ তামলী ফুকন হ'ল। এজন গণকক পৰ্ব্বতীয়া বৰুৱা পাতিলে। আব, মনজৰ হিলৈদাবী কোঁৱবব পুতেক ভয়ানদক নেওগ ফুকন পাতিলে। হাজবিকা, শ‍ইকীয়া, বৰা, ধন,ধীয়া এইবোৰকো, নতুনকৈ পাতিলে। চেঙ্গেলী মীয়াক মছাই ফুকন পাতিলে। এক চৰাইমৰীয়া ৰাইডঙ্গীয়া বৰুৱা হ'ল। চাবিঙ্গীয়াৰ এজন ফুকন হ'ল। আখৈ-খোৱাক মেচাই ঘৰীয়া বৰুৱা পাতিলে। কুকুবাচোৱা ফৈদৰ শকুবা নামে এজন চেংচোৱা ফুকন হ'ল। এক নবা বাইলাং ফুকন হ'ল। আৰু, এক বববাইলং ববৱা হ'ল। মহাবজাই পাত্ৰ- মন্ত্ৰী, হাজবিকা, শ‍ইকীয়া, ববা আব, অন্যবোৰক মাতি সমালোচন হৈ নিয়মীয়া সৈন্য কিছ, তুলি ছাত্ৰসিং আৰু ৰূপে সিংঙ্গক চিপাদাৰ পাতিলে। ৪৯॥ নগাদমন : আত পাচে মালনথ,পীয়া নগাই আহি আমাৰ প্ৰজা মাৰি সিহতৰ ধন বস্তু লড়ি নিলে। এই কথা মহাৰাজে শনি তিনিজনা ডাঙৰীয়াৰে সৈতে যাক্তি কবি ছত্ৰসিং চিপাদাব আব, হিলৈদাবী কোঁৱব ফৈদীয়া ভয়ানদ নেওগ ফুকনব তলে হাজীবিকা, শ‍ইকীয়া, বৰা, ধন,ধীয়া, হিলৈদাৰী আব, এফৌজ- চিপাহী সেই নগা মাৰিবলৈ পঠিয়ালে। ইবোৰো নগা মাৰিবলৈ গৈ দোপাৰ পাই তাতে কোঁঠ সাজি ব'ল। নেওগ ফুকনে নগা কটকী এটাক মাতি আনি [ ১২২ ]<noinclude></noinclude> tpzrhhm8xqm5b3z86wl1odg4kppbzd6 104 91316 247775 2026-04-14T07:41:51Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "' বাজাই বঢ়াই কলে বোলে, “তই গৈ মালন ৰূপীয়া নগাব পৰ্ব্বতত উঠি সিহতক মোৰ এখেলৈ আহিবলৈ কগৈ।” সেইৰূপে কচু নামে কটকীটোৱে পৰ্ব্বতত উঠি নগাবোবক নামি আহিবলৈ কলে। কিছ, নগা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>' বাজাই বঢ়াই কলে বোলে, “তই গৈ মালন ৰূপীয়া নগাব পৰ্ব্বতত উঠি সিহতক মোৰ এখেলৈ আহিবলৈ কগৈ।” সেইৰূপে কচু নামে কটকীটোৱে পৰ্ব্বতত উঠি নগাবোবক নামি আহিবলৈ কলে। কিছ, নগা পৰ্ব্ব তব পৰা নামি আহিল নেওগ ফুকনে সিহতক দায় ধবি জিজিবি লোৱা লগালে। ডিনচি বা ফাগণে মাহব ২৭ দিন গতে, হিন্দ, মতে মঙ্গলবাব আৰু, আহোম মতে তাওত্যেও সেই দিনা নগাই মাজ নিশা বাতি পৰ্ব্ব তব পবা নামি আহি আমাৰ ভালেমান চিপাহী মাবিলে। নেওগ ফুকন পলাই সাবিল। বংপবীয়া চিপাহী বোবে নগা কেতখিনিক গলেয়াই মাৰিলে। নগা ও বব নোৱাবি যিপিনে পায় সিপোনে পলাই পৰ্ব্বতত উঠিলগৈ। মহাবাজ আব্দ, তিনিজনা ডাঙৰীয়াই এই বাৰ্ত্তা শনি নেওগফুকন আব, চিপাহীবোৰক ধবি আনিবলৈ আজ্ঞা কবিলে। লাক্লি তাওচান বা ১৭৫৯-৬০ শকৰ ডিচিট বা জেঠ মাহত বৰদুৱৰীয়া নগা আব, ববহতীয়া নামচেঙ্গীয়া লথাং ডেকা পলাই ফাট মাৰিলে। এই বাৰ্ত্তা মহাবাজ আব্দ তিনি জন ডাঙৰীয়াই নি নগাৰ খনাওহতক ধৰিবলৈ আজ্ঞা কবিলে। খুন বাওহ তক ধৰি আনিলে। হিন্দ, খনবোওক জিজিবি লোৱা: লগালে। ৫০॥ কামেশ্বৰ সিংহ চাবিং বজাব বিয়া : আত পাচে ডিকাও বা শাওন মাহত, আহোম মতে খাতচেও আব, হিন্দ, মতে দেওবাৰৰ দিনা মহাৰাজৰ পুতেক চাবিং বজাব সৈতে চপা গৰীয়া ববববৱাৰ জীয়েকব বিয়াব দিন স্থিব হ'ল। দবা আব্দ কন্যা দয়োবে গাত হালধি সানিলে। বিয়াৰ উৎসৱ কেইবা দিনো হ'ল আবদ অনেক বং আনন্দ কৰিলে। ঢোল-দগব শিঙ্গা-পে'পা আদি নানা বাদ্য- ভাণ্ড কবিলে। হিন্দন দেওবাৰৰ দিনা বিয়া উৎসৱ পাতিলে। দৈ-গড়বে সৈতে হিন্দু,বোবক জলপান কৰালে। ৫১॥ নগাবাজ্যত পবন্দৰ সিংহ : লাক্নি কাবাও বা ১৭৬০ শকত ডিন, চিট, বা আঘোণ মাহত বজাদেৱে পাত্ৰ-মন্ত্ৰী, ডাঙৰীয়া, হাজবিকা, ববা, ধন, ধীয়া আব, হিলৈ দাবী এইবোৰৰে সৈতে পৰামৰ্শ কবি নগাৰ বিৰুদ্ধে ৰণ কৰিবলৈ ওলাল। বজাদেৱে ডাঙৰীয়া, হাজবিকা, শ‍ইকীয়া, বৰা, ধন, ধীয়া, হিলৈদাবী, চিপাহী নাম-চেঙ্গীয়া আৰু, টেঙ্গেচি নগাৰ খনবাও আব, আন গোটাচেবেক লগত লৈ গৈছিল। ৰজাদেৱে অছিবিঙ্গীয়া সেলা, লাটি গঞা এইবোৰ নগা গাওঁ পাৰ হৈ মালন পীয়া নগাৰ গাঁও পালেগৈ। তাতে এখন ভীষণ বণ হ'ল। সেই বণত তিষ্ঠিব নোৱাৰি নগা পাচ হুহকি পলাল। নগাৰ তিৰোতা আৰু লৰা-ছোৱালী পৰ্ব্ব তত উঠি জয়াব হাবিত সোমালগৈ। আত পাচে ডিছি বা ফাগণ মাহত, আহোম মতে কাপ, ছিঙ্গা আৰু, হিন্দ,মতে বুধবাৰৰ দিনা, বংপৰ্বত হোলোঘৰ [ ১২৩ ]<noinclude></noinclude> odq4wxg31f3ujjqej022y738beolfiy 104 91317 247776 2026-04-14T07:42:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সাজিবৰ নিমিত্তে বজাদেৱে এডোখৰ ঠাইত হাল বালে। বজাদেৱে হোলোঙ্গৰ গাদি খটো পাতিলে। পবন্দৰ সিংহৰ ৰাজ্যচ্যুতি : লাকি কাবাও বা ১৭৬০ শকত মিষ্টাৰ জেন কিন্তু আব, মিষ্টাৰ হো..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সাজিবৰ নিমিত্তে বজাদেৱে এডোখৰ ঠাইত হাল বালে। বজাদেৱে হোলোঙ্গৰ গাদি খটো পাতিলে। পবন্দৰ সিংহৰ ৰাজ্যচ্যুতি : লাকি কাবাও বা ১৭৬০ শকত মিষ্টাৰ জেন কিন্তু আব, মিষ্টাৰ হোৱাইট চাহাবে সমালোচন হৈ উজাই মাইগড় পাই তাতে বহিলগৈ। বজাব পাতেক চাবিং বজা দেৱে চাহাব দুজনক চিৰা-গাখীৰ খাবলৈ দিলে। মিষ্টাৰ হোৱাইট চাহাবে নাখালে। তেওঁ মহাক্ৰোদ্ধ হৈ যোৰহাটলৈ কাতি মাহত, হিন্দ,মতে মঙ্গলবাবৰ দিনা হোৱাইট চাহাবে দেৱ পৰেন্দৰ সিংহক জাপদৰ পৰা গচালে। তেতিয়াৰে পৰা আমাৰ ৰাজ্য পোনপতীয়াকৈ বৃটিছৰ অধীন হ'ল। [ ১২৪ ]<noinclude></noinclude> jbe0n1zd58f3fje1s1mg5mivnek1fsn 247777 247776 2026-04-14T07:47:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সাজিবৰ নিমিত্তে ৰজাদেৱে এডোখৰ ঠাইত হাল বালে। ৰজাদেৱে হোলোঙ্গৰ গাদি খুঁটা পাতিলে। {{gap}}'''পুৰন্দৰ সিংহৰ ৰাজ্যচ্যুতি :''' লাক্লি কাৰাও বা ১৭৬০ শকত মিষ্টাৰ জেন্‌ কিঞ্চ আৰু মিষ্টাৰ হোৱাইট চাহাবে সমালোচন হৈ উজাই মাইগড় পাই তাতে বহিলগৈ। ৰজাৰ পুতেক চাৰিং ৰজা দেৱে চাহাব দুজনক চিৰা-গাখীৰ খাবলৈ দিলে। মিষ্টাৰ হোৱাইট চাহাবে নাখালে। তেওঁ মহাক্ৰোদ্ধ হৈ যোৰহাটলৈ কাতি মাহত, হিন্দ,মতে মঙ্গলবাবৰ দিনা হোৱাইট চাহাবে ৺দেৱ পুৰন্দৰ সিংহক ৰজাপদৰ পৰা গুচালে। তেতিয়াৰে পৰা আমাৰ ৰাজ্য পোনপতীয়াকৈ বৃটিছৰ অধীন হ'ল।<noinclude>{{center|[ ১২৪ ]}}</noinclude> ce0l924xh370gxipjboj4tbhwmbxght 104 91318 247778 2026-04-14T07:47:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ Created blank page 247778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><noinclude></noinclude> bcuh9mb5covbnddmhzanjrrhm035ck7 247780 247778 2026-04-14T08:00:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''অসমৰ উৎপন্ন সম্পদ'''}} {{gap}}১৭৮৯ খৃষ্টাব্দত অসমৰ লগত বেহা বেপাৰ কৰিবলৈ অহা এজন ইংৰাজ বনিকে দেশৰ অন্ত:বিপ্লৱলৈ চাই আক্ষেপ কৰি কৈছিল যে এনে সমৃদ্ধিশালী চহকী দেশখনৰ অৱস্থা এনে শোচনীয় হ'ল!—তাৰ ডেবকুৰি বছৰৰ পূৰ্ব্বে অসমৰ অৱস্থা জয়জয় ময়ময় আছিল। {{gap}}১৭৫৯ খৃষ্টাব্দত জাৰকালি ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে গুৱাহাটীত বাহৰ কৰি ৩।৪ মাহ কাল কটাইছিল, তেওঁৰ লগত আহিছিল আইকুঁৱৰী সকল, বুঢ়া- গোঁহাই, বৰপাত্ৰ গোঁহাই, বৰবৰুৱা, চোলাধৰাফুকন, আৰু খঙ্গীয়াফুকন। এই সকলোকে দেশদস্তুৰ মতে গৱাহাটীৰ বৰফুকনে বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ খাদ্যসামগ্ৰী আৰু অন্যান্য আহিলা পাতিবে ভেটিব লগাত পৰিছিল। প্ৰথমতে বৰফুকনে স্বৰ্গদেৱ আৰু লগৰ মানুহক ভেটে নীলাচলৰ নামনিত তাৰ পাচত বৰনদীৰ বাহৰত ফাগুযাত্ৰাৰ দ'লত। স্বৰ্গদেৱ, আইকুঁৱৰীদেৱ, কোঁৱৰ আৰু বিষয়াক প্ৰত্যেককে দিয়া বস্তুৰ তালিকা সাঁচিপতীয়া পুথিৰ পাতত সংৰক্ষিত হৈছে। তাৰ পৰা অসমৰ উৎপন্ন-সম্পদৰ বিষয়ে ভালকৈ জানিব পৰা যায়। মূল তালিকাখন আছিল পাঁচখিলা পাতত; তাৰে তিনিখিলা মাত্ৰ পাত শ্ৰীযুত উপেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ লেখাৰু দেৱে আজি কিছু বছৰৰ পূৰ্ব্বে উদ্ধাৰ কৰিছিল। বাকী দুখিলা পাতত হয়তো আৰু বহু সংখ্যক আৰু বহুবিধ বস্তুৰ উল্লেখ আছিল। {{gap}}এই তালিকাত থকা প্ৰায়বোৰ বস্ত্ৰ অসমীয়া ঘৰুৱা শিল্পৰ অন্তৰ্গত। গোটাচেৰেক বস্তু বিদেশৰ পৰাও আনিব লগাত পৰিছিল। এইবোৰ বস্তু উৎপন্ন কৰা কাৰ্য্যত কিমান মানুহৰ প্ৰৱৰ্ত্তন হৈছিল, আগৰ দিনৰ ৰজা, ৰাণী, কোঁৱৰ আৰু অন্যান্য সম্ভ্ৰান্ত মুনিহ তিৰোতাৰ অলংকাৰ সাজপাৰ আৰু খোৱাৰ পদ্ধতি কেনে আছিল, ইত্যাদি বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিবলৈ হলে এই তালিকাৰ নিতান্ত প্ৰয়োজন হব। অসমৰ পূৰ্ণ স্বাধীনতাৰ লগে লগে অসমীয়াৰ অতীত সমৃদ্ধি ওভোতাই আনিবলৈ ৰজাঘৰে প্ৰজাঘৰে যে দুৰ্জয় প্ৰচেষ্টা চলিব এইটো ধুৰূপ। সেই সময়ত এই তালিকাৰ উপকাৰিতা বেচি পৰিমাণে উপলব্ধি হব। {{center|তালিকা}} {{Block center|<poem>২॥ টকা সোণৰ বাখৰাম কেৰু ২ জোৰ। ১॥ টকা সোণৰ বাখৰাম থুৰিয়া, ৩ জোৰ। সোণৰ বাখৰাম থুৰিয়া, ১ জোৰ। বাখৰ পতা সোণৰ কেৰু, ১ জোৰ।</poem>}}<noinclude>{{center|[১২৫ ]}}</noinclude> 2108yeicyv6ecy20p7yuau9tto868p6 104 91319 247781 2026-04-14T08:01:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১॥ মহিয়াকৈ বৰৈ দিয়া কেব,, ৫ জোব। সোণৰ বাখৰাম খাব,, ১ জোব। সোণৰ খাব, ১ জোব। ২০ টকা সোণৰ খাব,, ১ জোব। সোণৰ টেমি, ১টা। ৬০ টকা ৰাপৰ বান, ১ খন। -৪৮ টকা ৰূপৰ শাকব বান, ৩ খন। ৩০ টকা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১॥ মহিয়াকৈ বৰৈ দিয়া কেব,, ৫ জোব। সোণৰ বাখৰাম খাব,, ১ জোব। সোণৰ খাব, ১ জোব। ২০ টকা সোণৰ খাব,, ১ জোব। সোণৰ টেমি, ১টা। ৬০ টকা ৰাপৰ বান, ১ খন। -৪৮ টকা ৰূপৰ শাকব বান, ৩ খন। ৩০ টকা বাপেৰ বটা, ১টা। ৰূপে খটা তামৰ শৰাই, ১ খন ৰূপৰ কাণেৰে তামৰ কলহ, ৪টা, আবে কাণৰ ৰূপে, ২০ ৰূপেৰ নালিচনাবে তামৰ ঝৰা, ১টা আবে নালিচনাত ৰূপে, ২০ পিতলৰ বেলা, ১ খন। পিতলৰ মাইহাঙ্গ, ১ খন হিলৈ, ১০ টা। সোণাৱলি তৱাল, ৫ খন। -ব, পৱালি তৱাল, ৫ খন। কতবা দা, ১৪৫ খন। কোড়, ২৬০৪ খন। জামদাব, ৮ খন। হাতীব বথ, ১ খন। ঘোবাৰ বথ, ১ খন। থঙ্গা, ১৯৫ ঘাগবি থঙ্গা, ২০ খন ৪ টোপোলা। চামাৰ ১৪২ টা জাবণশিল, ২০ টা ৫ সাঙ্গি। চন্দনকাঠ, ৯ ডোখৰ ২ শবাই। খালোন, ৪০০ টো, ১০০ সাঙ্গি। অলঙ্কাৰ সহিতে হাতী, ২টা। সন্দা ম চাওনিবে হাতী, ২ টা। * ঘোঁৰা সালঙ্কৃতা, ৪টা। ঘোঁৰা, ১৫টা। [ 12 ]<noinclude></noinclude> cvh2nuqsw23e1fknryjis438gp08eto 247784 247781 2026-04-14T08:08:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247784 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>১॥ মহিয়াকৈ বৰৈ দিয়া কেৰু, ৫ জোৰ। সোণৰ বাখৰাম খাৰু, ১ জোৰ। সোণৰ খাৰু, ১ জোৰ। ২০ টকা সোণৰ খাৰু, ১ জোৰ। সোণৰ টেমি, ১টা। ৬০ টকা ৰূপৰ বান, ১ খন। ৪৮ টকা ৰূপৰ শাকৰ বান, ৩ খন। ৩০ টকা ৰূপৰ বটা, ১টা। ৰূপে খটা তামৰ শৰাই, ১ খন ৰূপৰ কাণেৰে তামৰ কলহ, ৪টা, আৰে কাণৰ ৰূপে, ২০ । ৰূপেৰ নালিচনাৰে তামৰ ঝৰা, ১টা আৰে নালিচনাত ৰূপ, ২০ । পিতলৰ বেলা, ১ খন। পিতলৰ মাইহাঙ্গ, ১ খন । হিলৈ, ১০ টা। সোণোৱলি তৰোৱাল, ৫ খন। ৰূপোৱালি তৰোৱাল, ৫ খন। কতৰা দা, ১৪৫ খন। কোড়, ২৬০৪ খন। জামদাৰ, ৮ খন। হাতীব ৰথ, ১ খন। ঘোঁৰাৰ ৰথ, ১ খন। থঙ্গা, ১৯৫ । ঘাগৰি থঙ্গা, ২০ খন ৪ টোপোলা। চামাৰ ১৪২ টা জাৰণশিল, ২০ টা ৫ সাঙ্গি। চন্দনকাঠ, ৯ ডোখৰ ২ শৰাই। খালোন, ৪০০ টো, ১০০ সাঙ্গি। অলঙ্কাৰ সহিতে হাতী, ২টা। সুদা মুকচাওনিবে হাতী, ২ টা। ঘোঁৰা সালঙ্কৃতা, ৪টা। ঘোঁৰা, ১৫টা।</poem>}}<noinclude>{{center|[১২৬]}}</noinclude> ru6f9nuapxuc3jismhvb6dmtilqb467 104 91320 247782 2026-04-14T08:05:02Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । 209 আচল কথা এই যে উকীলে অকণ অকণ মদ খাই কছাৰিলৈ যায় আৰু ভাবে যে, মদ খালে বিপক্ষৰ লগত মকন্দমাত নানা বিষয়লৈ ভালকৈ ভৰ্ক কৰিব পাৰে । কিন্তু দৰবাৰত অৱশ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । 209 আচল কথা এই যে উকীলে অকণ অকণ মদ খাই কছাৰিলৈ যায় আৰু ভাবে যে, মদ খালে বিপক্ষৰ লগত মকন্দমাত নানা বিষয়লৈ ভালকৈ ভৰ্ক কৰিব পাৰে । কিন্তু দৰবাৰত অৱশ্যে এই কথা কবলৈ লাজ পাইহে তেনে কথা পাৰি তাৰ সঠিক গুণাগুণ ললে। উকীলৰ কথা শুনি ডাক্তৰে কলে “আপুনি ভুল বুজিছে । মদে শৰীৰৰ উত্তাপ যেনেকৈ অস্বাভাবিক ৰূপে বেচি কৰে, সেই দৰেই মস্তিষ্কৰ চিন্তা কৰিবৰ শক্তিও অস্বাভাবিকরূপে বেচি কবি তোলে । মদ খালে কলিজাৰ স্পন্দন বেগাই হয়, আৰু সেই কলিজাই তেতিয়া এটা প্ৰবল তেজৰ সোঁত মস্তিষ্কলৈ পঠাই দিয়ে। কিন্তু এই অৱস্থা বেচি পৰ স্থায়ী নহয়। অতি সোনকালে উত্তেজনা কমি আহে আৰু আৰু তাৰ লগে লগে মস্তিষ্কৰ স্বাভাবিক অৱস্থাও আগতকৈ অনেক বেয়া হয়। আৰু বিশেষতঃ তাপবিমিত তেজৰ সোঁতে স্নায়ুবোৰক দুৰ্বল আৰু নষ্ট কৰি পেলায়, আৰু শেষত মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ুবোবে নিজৰ কাম ভালৰূপে কৰিব নোৱাৰে । মদ খোৱা মানুহব হাত কঁপে, তেওঁলোকে চেষ্টা কৰিও হাত নকঁপাকৈ ৰাখিব নোৱাৰে । সৈন্যবিলাকে লক্ষ্য স্থিৰ কৰোঁতে এই বিষয়ে বিশেষ প্রমাণ পোৱা গৈছে।” “কাবাজ” কৰোতে সৈন্যবিলাকে আধা মাইলমান আঁতৰত কোনো বস্তু থৈ লক্ষ্য স্থিৰ কৰে ; তেতিয়া সিহঁতৰ হাত অকণমানো কঁপিলে সেই লক্ষ্য আৰু বিন্ধিব নোৱাৰে। এবাৰ এদল চিপাহীয়ে পানীৰ লগত ব্রাণ্ডি মিহলাই খাই এটা বস্তু লক্ষ্য ৰাখি গুলি মাৰিছিল । তাৰ অলপ পিচতে আৰু এদল চিপাহীয়ে ব্ৰাণ্ডি নোখোৱাকৈ সেই লক্ষ্যকে উদ্দেশ্য কৰি গুলি মাৰিছিল। এইবাৰ দ্বিতীয় দলৰ চিপাহী সেই কামত বেচি কৃতকাৰ্য্য হল । পিচদিনা আকৌ দুয়োদল চিপাহীক<noinclude></noinclude> 4lki15b8txp2eql57s6bdalcqmqg5nt 247783 247782 2026-04-14T08:08:49Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|২০৭}}</noinclude>{{gap}}আচল কথা এই যে উকীলে অকণ অকণ মদ খাই কছাৰিলৈ যায় আৰু ভাবে যে, মদ খালে বিপক্ষৰ লগত মকৰ্দ্দমাত নানা বিষয়লৈ ভালকৈ তৰ্ক কৰিব পাৰে। কিন্তু দৰবাৰত অৱশ্যে এই কথা কবলৈ লাজ পাইহে তেনে কথা পাৰি তাৰ সঠিক গুণাগুণ ললে।<br/> {{gap}}উকীলৰ কথা শুনি ডাক্তৰে কলে “আপুনি ভুল বুজিছে। মদে শৰীৰৰ উত্তাপ যেনেকৈ অস্বাভাবিক ৰূপে বেচি কৰে, সেই দৰেই মস্তিষ্কৰ চিন্তা কৰিবৰ শক্তিও অস্বাভাবিকৰূপে বেচি কৰি তোলে। মদ খালে কলিজাৰ স্পন্দন বেগাই হয়, আৰু সেই কলিজাই তেতিয়া এটা প্ৰবল তেজৰ সোঁত মস্তিষ্কলৈ পঠাই দিয়ে। কিন্তু এই অৱস্থা বেচি পৰ স্থায়ী নহয়। অতি সোনকালে উত্তেজনা কমি আহে আৰু আৰু তাৰ লগে লগে মস্তিষ্কৰ স্বাভাবিক অৱস্থাও আগতকৈ অনেক বেয়া হয়। আৰু বিশেষতঃ অপৰিমিত তেজৰ সোঁতে স্নায়ুবোৰক দুৰ্ব্বল আৰু নষ্ট কৰি পেলায়, আৰু শেষত মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ুবোৰে নিজৰ কাম ভালৰূপে কৰিব নোৱাৰে। মদ খোৱা মানুহৰ হাত কঁপে, তেওঁলোকে চেষ্টা কৰিও হাত নকঁপাকৈ ৰাখিব নোৱাৰে। সৈন্যবিলাকে লক্ষ্য স্থিৰ কৰোঁতে এই বিষয়ে বিশেষ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।”<br/> {{gap}}“কাবাজ” কৰোতে সৈন্যবিলাকে আধা মাইলমান আঁতৰত কোনো বস্তু থৈ লক্ষ্য স্থিৰ কৰে; তেতিয়া সিহঁতৰ হাত অকণমানো কঁপিলে সেই লক্ষ্য আৰু বিন্ধিব নোৱাৰে। এবাৰ এদল চিপাহীয়ে পানীৰ লগত ব্ৰাণ্ডি মিহলাই খাই এটা বস্তু লক্ষ্য ৰাখি গুলি মাৰিছিল। তাৰ অলপ পিচতে আৰু এদল চিপাহীয়ে ব্ৰাণ্ডি নোখোৱাকৈ সেই লক্ষ্যকে উদ্দেশ্য কৰি গুলি মাৰিছিল। এইবাৰ দ্বিতীয় দলৰ চিপাহী সেই কামত বেচি কৃতকাৰ্য্য হল। পিচদিনা আকৌ দুয়োদল চিপাহীক<noinclude></noinclude> tvrsh4fc4smm42ppmlxqnd9v7g69ic4 104 91321 247785 2026-04-14T08:09:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পলাই উত্তৰ-দক্ষিণ পৰ্ব্বত হাবি নানা গ্ৰাম দেশ বিদেশত ফুবিল।” -গৱাহাটীৰ আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনত পোৱা পাখি। তুংখ ঙীয়া ববঙ্গীত, আংশিকভাৱে সন্নিবিষ্ট, ১৩-১৪ পিঠি।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পলাই উত্তৰ-দক্ষিণ পৰ্ব্বত হাবি নানা গ্ৰাম দেশ বিদেশত ফুবিল।” -গৱাহাটীৰ আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনত পোৱা পাখি। তুংখ ঙীয়া ববঙ্গীত, আংশিকভাৱে সন্নিবিষ্ট, ১৩-১৪ পিঠি। ৩। “পূৰ্ব্বে বঢ়োফুকনৰ ভয়ত দুইজনা গোঁহাইক [লাই আব, লেচাই কোঁৱৰক] নগাচাঙ্গত [ গদাপাণিয়ে ] থৈছিল, গৰ্ভে সহিতে আইক:ৰবীদেও শান্তিতে মৰিল। এনে দখেবে ফুবি দক্ষিণপাটৰ বনমালী বাপৰে সত্ৰত [ গদাপাণি ] থাকিল।”—স কুমাৰ মহন্তৰ ঘৰত পোৱা বৰঞ্জী, ১৪৫ পিঠি। ৪। “তাত পাচে মেটেকা বাহবত ভষণ কন্দলীক লগত দি গোৱিন্দবাম কটকীক বিদায় দি পঠালে। সেইবেলা বৰফুকনে মহাবাজত জনাই বাহগড়ীয়া গোহাঁইৰ দাই ভায়েকক কলিয়াবৰত মৰালে। তাত পাচে বজাব কোঁৱৰ যিখিনি পায়মানে বিচাৰি মৰালে। বঢ়াবজাক ' [ গদাপাণিক] বিচাৰি নাপাই ঘৈণীয়েকক পাই শাস্তিতে মাবিলে দক্ষিণপটীয়া হাৰ্জবিকা গিদাগাঠিয়ে।” পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী ডাঙৰীয়াৰ ঘৰত পোৱা পুথি, অপ্ৰকাশিত। ১৮৭৪ খৃষ্টাব্দৰ বেঙ্গল এছিয়াটিক ছোছাইটিৰ জনে'লত নাজিবানিবাস মিষ্টাব জে-এম, ফণ্টাৰ চাহাবে জয়সাগৰ দৌল আৰু, পৃথবী সম্পৰ্কে” এটি সচিত্ৰ প্ৰৱন্ধ লিখিছিল। জয়সাগবব উৎপত্তিব বৰ্ণনা কৰা প্ৰসঙ্গত মিষ্টাৰ ফটাবে কৈছে যে দ্ৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে মাতৃ জয়মতীক শান্তি দি মৰা ঠাইত জয়সাগব পৃথবী নিৰ্ম্মাণ কৰে, আব, পথৱীৰ সোঁমাজত থকা কাঠব খাটো বা শাস্তি দিয়া ঠাই ডোখবব সঙ্কেত দিছে। এই কথাৰ প্ৰমাণ স্বৰূপে মিষ্টাৰ ফটাবে বৰঞ্জীৰ পৰা দুফাকি বাক্য ইংৰাজীত তুলি দিছে, তাবে অসমীয়া ভাঙনি এই, (১) “এখনি পূৰণা অসমীয়া বৰঞ্জীত [ বৰঞ্জীত ] এইদৰে বৰ্ণিত আছে,—“জয়মতী কু'ৱবীক ল'ৰাৰজাই ধৰি লৈ এতিয়া যত জয়সাগৰ তালৈ নিলে, আব, এজোপা ডাঙৰ বৰগছৰ তলত কু’ৱবীক বেতেবে কোবাই শাস্তি দি মৰা হল। এতিয়া পৃথবীৰ সোঁ-মাজত থকা খাটিটো যত সেয়ে শান্তি দিয়া ঠাই আছিল।” (২) “১৬১৭ শকব ১৪ ফাগনৰ দিনা ৰুদ্ৰসিংহ ৰজা গড়গাৱ ত শিঙ্গবীঘৰত উঠি চুকলংফা [ চুখবংফা ] নাম লয়, আব, পিতৃ বজাব [ গদাধৰ সিংহব ] আদেশ মতে, মাক জয়মতী কুঁৱৰীৰ মৃত্যুৰ সোঁৱৰণি ৰাখিবৰ নিমিত্তে, তেওঁক হত্যা কৰা ঠাইত আব, তাৰ ওচৰত জয়সাগব নামে এটা ডাঙৰ পুখবী খানিলে, আব, তিনিটা দৌল বা মন্দিব সাজিলে। ইয়াৰ ভিতৰত সৱাতকৈ ডাঙৰ দৌলটো বিষ্ণুৰ নামে উচৰ্গা কৰা হৈছে, সব, দুটোৰ এটা হল শিৱ বঢ় মহাদেৱব নামে, আব, আনটো হল দৰ্গাব নামে।” [ ৪২ ]<noinclude></noinclude> i98pdulr6tbdy4xea7k447v7hki5584 104 91322 247786 2026-04-14T08:09:42Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২০ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । গুলি কৰিবলৈ দিয়া হল, এই বেলি দ্বিতীয় দল চিপাহীক পানী মিহলাই মদ দিয়া হল আৰু প্ৰথম দল একো নোখোৱাকৈয়ে থাকিল । কিন্তু ফল আগৰ দিনৰ বিপৰীত হল ! আ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247786 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>২০ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । গুলি কৰিবলৈ দিয়া হল, এই বেলি দ্বিতীয় দল চিপাহীক পানী মিহলাই মদ দিয়া হল আৰু প্ৰথম দল একো নোখোৱাকৈয়ে থাকিল । কিন্তু ফল আগৰ দিনৰ বিপৰীত হল ! আগৰ দিন৷ যি ভালকৈ লক্ষ্য কৰিব নোৱাৰিলে আজি সিহঁতেই ভালকৈ লক্ষ্য বিদ্ধ কৰিলে । ইয়াৰ কাৰণ এই যে, মদ নোখোৱাকৈ থকাত, মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ুবোৰে ভাল কাম কৰিছিল । আচল কথা এই যে, মদ খালে দর্শন, স্পৰ্শন, স্ৰাণ আৰু শ্রবণ এই এটাইবোৰ শক্তি কিছু পৰিমানে দুৰ্ব্বল হৈ পৰে। কেতিয়াও মদ নেখোৱা মানুহৰ দৰ্শন, শ্রবণ, ঘ্রাণ আৰু স্পৰ্শ শক্তি সদায় অটুট থাকে।” ডাক্তৰৰ কথা শেষ হওঁতেই ৰজাই কবলৈ ধৰিলে, “আমি যি চাইবাচৰ উপাখ্যান শুনিলোঁ, সি বাস্তবিকে বব উপদেশ পূর্ণ। চাইৰাচৰ ককাৱেকে আৰু তেওঁৰ সভাসদ বৰ্গ ই মদ খাই যি কাণ্ড কৰিছিল, সেই কথা চাইৰাচে তেওঁৰ আগত বৰ্ণনা কৰিলে । সেই কাণ্ডৰে পৰা চাইৰাচে জানিব পাৰিলে যে, তেওঁলোকে কিবা . আৰু বিহ খাইছে ; কিন্তু ইপিনে তেওঁলোকে কি কাণ্ড কৰি তুলিছে তাৰ অকণো ভুয়েই নাই ।” “হয় মহাৰাজ, আপোনাৰ কথা সঁচা । এই গল্পটোৰ পৰা এই কথা ভালকৈ বুজিব পাৰি যে মদ খালে আমাৰ বুদ্ধি শক্তি, বিচাৰ শক্তি আৰু ইচ্ছা শক্তি কম-বেচি পৰিমাণে বেয়া কৰেই ; মস্তিষ্ক দুর্ববল কবি স্মৃতি শক্তি নষ্ট কৰে, কাৰণ, স্মৃতি শক্তি মস্তিষ্কতেই থাকে । মিডিয়া-ৰাজ আৰু তেওঁৰ সভাসদবর্গে বিচাৰ শক্তি একেবাৰেই হেৰুৱাইছিল। তেওঁলোকে পগলাৰ দৰে কাম কৰিছিল ৷ মদ খাই আলেকজাণ্ডাবে কেনেকৈ জেৰেক্‌চাচৰ ৰাজ প্রাসাদত জুই লগাই দিছিল, আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় বন্ধুক বধ কৰিছিল, এই কথা বেচ জানে।<noinclude></noinclude> 6t81etfvr2fnj6leq8ttpp66o1706ph 247787 247786 2026-04-14T08:14:23Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247787 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|২০৮|নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|}}</noinclude>গুলি কৰিবলৈ দিয়া হল, এই বেলি দ্বিতীয় দল চিপাহীক পানী মিহলাই মদ দিয়া হল আৰু প্ৰথম দল একো নোখোৱাকৈয়ে থাকিল। কিন্তু ফল আগৰ দিনৰ বিপৰীত হল! আগৰ দিনা যি ভালকৈ লক্ষ্য কৰিব নোৱাৰিলে আজি সিহঁতেই ভালকৈ লক্ষ্য বিদ্ধ কৰিলে। ইয়াৰ কাৰণ এই যে, মদ নোখোৱাকৈ থকাত, মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ুবোৰে ভাল কাম কৰিছিল। আচল কথা এই যে, মদ খালে দৰ্শন, স্পৰ্শন, ঘ্ৰাণ আৰু শ্ৰবণ এই এটাইবোৰ শক্তি কিছু পৰিমানে দুৰ্ব্বল হৈ পৰে। কেতিয়াও মদ নেখোৱা মানুহৰ দৰ্শন, শ্ৰবণ, ঘ্ৰাণ আৰু স্পৰ্শ শক্তি সদায় অটুট থাকে।”<br/> {{gap}}ডাক্তৰৰ কথা শেষ হওঁতেই ৰজাই কবলৈ ধৰিলে, “আমি যি চাইৰাচৰ উপাখ্যান শুনিলোঁ, সি বাস্তবিকে বৰ উপদেশ পূৰ্ণ। চাইৰাচৰ ককাৱেকে আৰু তেওঁৰ সভাসদবৰ্গই মদ খাই যি কাণ্ড কৰিছিল, সেই কথা চাইৰাচে তেওঁৰ আগত বৰ্ণনা কৰিলে। আৰু সেই কাণ্ডৰে পৰা চাইৰাচে জানিব পাৰিলে যে, তেওঁলোকে কিবা বিহ খাইছে; কিন্তু ইপিনে তেওঁলোকে কি কাণ্ড কৰি তুলিছে তাৰ অকণো ভুয়েই নাই।”<br/> {{gap}}“হয় মহাৰাজ, আপোনাৰ কথা সঁচা। এই গল্পটোৰ পৰা এই কথা ভালকৈ বুজিব পাৰি যে মদ খালে আমাৰ বুদ্ধি শক্তি, বিচাৰ শক্তি আৰু ইচ্ছা শক্তি কম-বেচি পৰিমাণে বেয়া কৰেই; মস্তিষ্ক দুৰ্ব্বল কৰি স্মৃতি শক্তি নষ্ট কৰে, কাৰণ, স্মৃতি শক্তি মস্তিষ্কতেই থাকে। মিডিয়া-ৰাজ আৰু তেওঁৰ সভাসদবৰ্গে বিচাৰ শক্তি একেবাৰেই হেৰুৱাইছিল। তেওঁলোকে পগলাৰ দৰে কাম কৰিছিল। মদ খাই আলেকজাণ্ডাৰে কেনেকৈ জেৰেক্‌চাচৰ ৰাজ প্ৰাসাদত জুই লগাই দিছিল, আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় বন্ধুক বধ কৰিছিল, এই কথা বেচ জানে।<noinclude></noinclude> p1k2j6rqu5wnjr7crb1zteevxjp6ja8 104 91323 247788 2026-04-14T08:14:54Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নতুন স্বাস্থ্যপাঠ। ২০৯ সেই কথা তেতিয়া কিন্তু তেওঁ কব নোৱাৰিছিল । মানুহে মদ খাই পাগলা হলে মস্তিষ্ক চালনা কৰিব নোৱাৰে, মৰাৰ দৰে হয় ; তেতিয়া সিহঁতক মদৰ নিচাত ‘লৱেজ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>নতুন স্বাস্থ্যপাঠ। ২০৯ সেই কথা তেতিয়া কিন্তু তেওঁ কব নোৱাৰিছিল । মানুহে মদ খাই পাগলা হলে মস্তিষ্ক চালনা কৰিব নোৱাৰে, মৰাৰ দৰে হয় ; তেতিয়া সিহঁতক মদৰ নিচাত ‘লৱেজান' (মৃতবৎ) বুলি ধৰিব পাৰি। সিহঁত তেতিয়া কাঠৰ দৰে মাটিত পৰি থাকে, আৰু মদৰ ৰাগী নোযোৱা পর্য্যন্ত দর্শন, শ্রবণ আদি সকলোবোৰ শক্তি লোপ পায় ৷ গতিকে তেতিয়া সিহঁতক ম'ৰা বুলিয়েই ধৰিব পাৰি । অনেক সময়ত এনে অৱস্থাতে বহুত মানুহ মৰেও ; আৰু কোনো কোনো মানুহ ভাল নোহোৱাকৈ একেবাৰেই পগলা হয় । “মদ খোৱাৰ এটা ডাঙ্গৰ দোষ এই যে, মদ খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে এটা অভ্যাস বহি যায়, আৰু সদায় মদ খালে মস্তিষ্ক ক্ৰমে দুৰ্বল হৈ পৰে। তেওঁ নিজেই নিজৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিছে বুলি মদপীয়ে বুজি পায়, কিন্তু সেই বুলি সেই অভ্যাস এক্লোবেই এৰি দিব নোৱাৰে । তেওঁৰ ইচ্ছাশক্তি ইমান দুৰ্বল হৈ যায় যে, তেওঁ মদ-খোৱা অভ্যাস এবি দিব নোৱাৰি, দিনে দিনে বেচিকৈহে আৰম্ভ কৰে। শেষত তেওঁ এজন ঘোৰ মাতাল হয় আৰু তেওঁ পৰিয়ালৰ কলঙ্ক-স্বৰূপ হৈ সৰ্বসাধাৰণৰ ঘৃণাৰ পাত্ৰ হয় ৷ “ইয়াৰ আৰু এটা অপকাৰী গুণ আছে। মদে মস্তিষ্ক ইমান বেয়া কৰে যে, শেষত মদপীয়ে ভাল বেয়া একোকে থিৰাং কৰিব নোৱাৰত পৰে। মিছা কথা কোৱা যে অন্যায়, তেওঁ এই কথা মনলৈকে আনিব নোৱাৰে । তেওঁ সঁচা কথা নকয় বুলিলেও বেচি নহয় ৷ তেওঁ আনক ঠগে। মদপীক কোনেও বিশ্বাস নকৰে। লোকৰ বস্তু নিজৰ ফলীয়া কৰি লবলৈ মদপীয়ে কেতিয়াও অন্যায় বুলি নেভাবে। তেওঁ মিছা কথাতে খং খায়, আৰু লৰা-তিৰোতাৰ প্ৰতি অন্যায় আচৰণ কৰে । লাহে লাহে তেওঁৰ কাম কৰিবৰ ক্ষমতা লোপ ১৪<noinclude></noinclude> 8v0acktg2dw2eck6vfcvsypxxlok4bo 247789 247788 2026-04-14T08:19:32Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247789 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|২০৯}}</noinclude>সেই কথা তেতিয়া কিন্তু তেওঁ কব নোৱাৰিছিল। মানুহে মদ খাই পাগলা হলে মস্তিষ্ক চালনা কৰিব নোৱাৰে, মৰাৰ দৰে হয়; তেতিয়া সিহঁতক মদৰ নিচাত ‘লৱেজান’ (মৃতবৎ) বুলি ধৰিব পাৰি। সিহঁত তেতিয়া কাঠৰ দৰে মাটিত পৰি থাকে, আৰু মদৰ ৰাগী নোযোৱা পৰ্য্যন্ত দৰ্শন, শ্ৰবণ আদি সকলোবোৰ শক্তি লোপ পায়। গতিকে তেতিয়া সিহঁতক মৰা বুলিয়েই ধৰিব পাৰি। অনেক সময়ত এনে অৱস্থাতে বহুত মানুহ মৰেও; আৰু কোনো কোনো মানুহ ভাল নোহোৱাকৈ একেবাৰেই পগলা হয়।<br/> {{gap}}“মদ খোৱাৰ এটা ডাঙ্গৰ দোষ এই যে, মদ খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে এটা অভ্যাস বহি যায়, আৰু সদায় মদ খালে মস্তিষ্ক ক্ৰমে দুৰ্ব্বল হৈ পৰে। তেওঁ নিজেই নিজৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিছে বুলি মদপীয়ে বুজি পায়, কিন্তু সেই বুলি সেই অভ্যাস একেবাৰেই এৰি দিব নোৱাৰে। তেওঁৰ ইচ্ছাশক্তি ইমান দুৰ্ব্বল হৈ যায় যে, তেওঁ মদ-খোৱা অভ্যাস এৰি দিব নোৱাৰি, দিনে দিনে বেচিকৈহে আৰম্ভ কৰে। শেষত তেওঁ এজন ঘোৰ মাতাল হয় আৰু তেওঁ পৰিয়ালৰ কলঙ্ক-স্বৰূপ হৈ সৰ্ব্বসাধাৰণৰ ঘৃণাৰ পাত্ৰ হয়।<br/> {{gap}}“ইয়াৰ আৰু এটা অপকাৰী গুণ আছে। মদে মস্তিষ্ক ইমান বেয়া কৰে যে, শেষত মদপীয়ে ভাল বেয়া একোকে থিৰাং কৰিব নোৱাৰত পৰে। মিছা কথা কোৱা যে অন্যায়, তেওঁ এই কথা মনলৈকে আনিব নোৱাৰে। তেওঁ সঁচা কথা নকয় বুলিলেও বেচি নহয়। তেওঁ আনক ঠগে। মদপীক কোনেও বিশ্বাস নকৰে। লোকৰ বস্তু নিজৰ ফলীয়া কৰি লবলৈ মদপীয়ে কেতিয়াও অন্যায় বুলি নেভাবে। তেওঁ মিছা কথাতে খং খায়, আৰু লৰা-তিৰোতাৰ প্ৰতি অন্যায় আচৰণ কৰে। লাহে লাহে তেওঁৰ কাম কৰিবৰ ক্ষমতা লোপ<noinclude></noinclude> 3s8r91od3ej9zfz6pyfv2wp95lf96rb 104 91324 247790 2026-04-14T08:19:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ওপবব দ্বিতীয় বাক্যফাকি মিষ্টাৰ ফষ্টাবে, বাধানাথ ববববৱা আবা কাশীনাথ ফুকন বিবচিত অসম বুৰঞ্জীব ৩৪ নং পিঠিত আছে বুলি কৈছে,- কিন্তু তাত সেই কথাষাৰ পাবলৈ নাই। বোধ হয়, ফ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247790 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ওপবব দ্বিতীয় বাক্যফাকি মিষ্টাৰ ফষ্টাবে, বাধানাথ ববববৱা আবা কাশীনাথ ফুকন বিবচিত অসম বুৰঞ্জীব ৩৪ নং পিঠিত আছে বুলি কৈছে,- কিন্তু তাত সেই কথাষাৰ পাবলৈ নাই। বোধ হয়, ফষ্টাবে তাক আন এখন পূৰণা বৰঞ্জীত পাইছিল, লিখোতে ভুল কৰি বববৱা ফুকনৰ বুৰঞ্জীৰ কথা কৈছিল। যিসকল পাঠক-পাঠিকাই সতী জয়মতী আৰু, সতীব যুগেব আদ্যন্ত কাহিনী জানিব খোজে তেওঁলোকে যেন তলত উল্লেখ কৰা গ্ৰন্থাকখান এবাব পঢ়ি চায়,- ১। নৈতিবাম হাজবিকাৰ কলিভাৰত বুৰঞ্জী, 'অসমব পদ্য বঞ্জী' গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট। . ২। হবকান্ত বব,ৱা সদব-আমিনৰ দ্বাৰা পৰিবৰ্দ্ধিত বাধানাথ ববববৱা আব, কাশীনাথ তামূলী-ফুকনৰ অসম ব্যবঞ্জী। ৩। 'অসম জীয়ৰী', দ্বিতীয় খণ্ড, জয়মতী কুঁৱৰী। 3 ৪। 'বৰঞ্জীব বাণী', নগঞা শ‍ইকীয়া ভোটাই ডেকা প্ৰৱন্ধ। ৫। 'বমণী গাভব।' ৬। স্বৰ্গীয় হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা ডাঙৰীয়াই নগাঁৱত দিয়া জয়মতী উৎসৱৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ, আৱাহন, তৃতীয় বছব সপ্তম সংখ্যা। ইয়াৰ এঠাইত আছে,— “বন্দ্ৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে আইতাকৰ সতীত্বৰ আৰু, পতি-প্ৰাণতাব সোঁৱৰণি ৰাখিবলৈ জেৰেঙা পথাৰত আইতাকক শান্তি দি মবাব ঠাইত জয়সাগব নামে পুখুৰী খানি তাব পাবত জয়দৌল নামে এক দৌল কৰালে। সেই সতীব অক্ষয় কীৰ্ত্তিস্তম্ভ স্বৰূপে জয়দৌলে আজিও সতীত্বৰ পতাকা · উব,ৱাব লাগিছে।" ৭। “আতন বুঢ়াগোহাঁই এণ্ড হিজ টাইমছ” নামক বৰ্ত্তমান লিখকব ইংৰাজী গ্ৰন্থত সতী জয়মতীব দেহ বিসৰ্জ্জন আব, যাগব বিষয়ে সকলো কথা খৰচি মাৰি বৰ্ণোৱা হৈছে। এই গ্ৰন্থ অলপতে ওলাব। অৱশেষত, আমি অননুৰোধ কৰোঁ যেন, বৰ্ত্তমানে ৰাইজৰ আগলৈ ওলোৱা কথাখিনিতে আলোচনা আৱদ্ধ নাৰাখি অননুসন্ধিৎস, সকলে সতী জয়মতীব বিষয়ে নতুন তথ্য পোহৰলৈ আনিবলৈ যত্ন কৰে। আমাব, বিশ্বাস, সতীব প্ৰাণ: বিসজ্জ'নব বিষয়ে কেতিয়াৱা কৰবাত পাৰণি বৰঞ্জী পাথি নিশ্চয় পোৱা যাব। ফষ্টাব চাহাবৰ হাতত পবা বঞ্জী পাখি দাখনি নিশ্চয় কৰবাত আছে। ভালেমান বেঞ্জী দেশান্তৰী হোৱাৰো বাতৰি পোৱা গৈছে। 3. P. 171 Previously to this, out of fear for the Buraphukan he [ Gadapani ] had kept his two sons in a Naga village. His [৪৩]<noinclude></noinclude> ipdoje4m1zb9613u3w5sh1ae60knlgd 104 91325 247791 2026-04-14T08:19:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "-wife died in a state of pregnancy in the midst of punishments and fortures. ---- ABSM, P. 145, Para 275 ৩। পূৰ্ব্বে বঢ়াফুকনব ভয়ত দুইজনা গোহাঁইক নগাচাঙ্গত থৈছিলে, গৰ্ভে সহিতে আইকু ৱবীদেও শাস্তিতে মবিল এনে দখেবে ফুবি দক্ষিণপ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247791 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>-wife died in a state of pregnancy in the midst of punishments and fortures. ---- ABSM, P. 145, Para 275 ৩। পূৰ্ব্বে বঢ়াফুকনব ভয়ত দুইজনা গোহাঁইক নগাচাঙ্গত থৈছিলে, গৰ্ভে সহিতে আইকু ৱবীদেও শাস্তিতে মবিল এনে দখেবে ফুবি দক্ষিণপাটৰ বনমালী বাবে সত্ৰত থাকিল। 4. P. 172 At that time [ after the departure of the Bengal having envoy Govindaram] the Barphukan [ Laluk], informed the monarch, caused the death of Bahigaria Gohain and his brother at Kaliabar. After this he searched for princes and killed all those he could get. Having failed in search for Burha-raja [ afterwards King Gadadhar Singha, commonly to as Burha-raja ], and having got wife, Dakhinpaha Hazarika Gidagathi by punishment and fortune. -M. S. A. B. No. 5 Tv. 84, P. 148 MS. 53 81 তাত পাচে মেটেকা বাহবত ভূষণ কন্দলীক লগত গোবিন্দবাম কটকীক বিদায় দি পঠালে। সেইবেলা বৰফুকনে মহাবাজত জনাই বাঁহগড়ীয়া গোঁহাইৰ ভায়েকক কলিয়াবৰত মৰালে। তাত পাচে বজাব কোঁৱৰ যিখিনি পায় মানে বিচাবি মৰালে। বঢ়োফুকন বিচাৰি নাপাই ঘবিনীয়েকক পাই শাস্তিতে মাৰিলে দক্ষিণ- -পটীয়া হাজবিকা গিদাগাঠিয়ে। [88] [ 88 ]<noinclude></noinclude> 0ihvbindq5aqhrlbgod8frwruwgf3h3 104 91326 247792 2026-04-14T08:20:18Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২১০ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । পায়, আৰু শেষত কোনো কামকে কৰিব নোৱাৰা হয়। সেই হে সকলোৱে কয় যে, আনতকৈ মদেই পৃথিবীব বেচি ক্ষতি সাধন কৰিছে । পৃথিবী দুঃখময় হোৱাৰ ইও এটা প্রধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>২১০ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । পায়, আৰু শেষত কোনো কামকে কৰিব নোৱাৰা হয়। সেই হে সকলোৱে কয় যে, আনতকৈ মদেই পৃথিবীব বেচি ক্ষতি সাধন কৰিছে । পৃথিবী দুঃখময় হোৱাৰ ইও এটা প্রধান কারণ।” ডাক্তৰৰ কথা শেষ হোৱাত ৰজাই কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, “মদ-খোৱা যে, কি কি ভয়ানক ব্যাপার, এই কথা আপোনালোক সকলোৱে বুজিছে, মই ভালকৈ জানো যে মোৰ অনেক প্রজাই মদ খাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কিন্তু এতিয়। কি উপায়েৰে সেই বেয়া অভ্যাস একেবাৰেই নিৰ্মূল কৰিব পাৰোঁ ?” ডাক্তৰে তৎক্ষণাৎ থিয় দি কলে, “এই বিষয়ে মই এটা আপো- নাক উপদেশ দিম । ম‍ই সিবেলি আহোঁতে স্বাস্থ্য সম্বন্ধে কিছুমান বিধি প্ৰচলন কৰিবলৈ আপোনাক অনুৰোধ কৰি গৈছিলোঁ। এই বেলি কিন্তু মই দেখি বব বং পাইছোঁ, যে, সেইবোৰ বিধি স্কুলৰ লৰা- ছোৱালীবিলাকেও মনোযোগেৰে পঢ়িছে। এই বাৰ মই খোৱা- পিয়া সম্পর্কে যিবোৰ কথা কলোঁ, সেই এটাইবোৰ লিখি কিতাপত সুমাই দি লৰাক পঢ়িবলৈ দিয়ক । সেই কিতাপ খনক “স্বাস্থ্য-পাঠ” নাম দি স্কুলব সকলো লৰা-ছোৱালীক পঢ়িবলৈ আদেশ দিয়ক । তেনেহলে লৰাই ডাঙ্গৰ হৈ আহিলে নিজে নিজে সেইবোৰ বিধি পালন কৰিব, আৰু লাহে লাহে সিহঁতৰ মাক-বাপেকেও অনেক কথা জানিব ।”<noinclude></noinclude> 2hauxgkgrysen6zflrftz430e5wjsog 247798 247792 2026-04-14T08:23:54Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247798 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|২১০}}</noinclude>পায়, আৰু শেষত কোনো কামকে কৰিব নোৱাৰা হয়। সেই হে সকলোৱে কয় যে, আনতকৈ মদেই পৃথিবীব বেচি ক্ষতি সাধন কৰিছে। পৃথিবী দুঃখময় হোৱাৰ ইও এটা প্ৰধান কাৰণ।” ডাক্তৰৰ কথা শেষ হোৱাত ৰজাই কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, “মদ-খোৱা যে, কি কি ভয়ানক ব্যাপাৰ, এই কথা আপোনালোক সকলোৱে বুজিছে, মই ভালকৈ জানো যে মোৰ অনেক প্ৰজাই মদ খাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কিন্তু এতিয়া কি উপায়েৰে সেই বেয়া অভ্যাস একেবাৰেই নিৰ্ম্মূল কৰিব পাৰোঁ?”<br/> {{gap}}ডাক্তৰে তৎক্ষণাৎ থিয় দি কলে, “এই বিষয়ে মই এটা আপো- নাক উপদেশ দিম। ম‍ই সিবেলি আহোঁতে স্বাস্থ্য সম্বন্ধে কিছুমান বিধি প্ৰচলন কৰিবলৈ আপোনাক অনুৰোধ কৰি গৈছিলোঁ। এই বেলি কিন্তু মই দেখি বৰ ৰং পাইছোঁ, যে, সেইবোৰ বিধি স্কুলৰ লৰা- ছোৱালীবিলাকেও মনোযোগেৰে পঢ়িছে। এই বাৰ মই খোৱা- পিয়া সম্পৰ্কে যিবোৰ কথা কলোঁ, সেই এটাইবোৰ লিখি কিতাপত সুমাই দি লৰাক পঢ়িবলৈ দিয়ক। সেই কিতাপ খনক “স্বাস্থ্য-পাঠ” নাম দি স্কুলৰ সকলো লৰা-ছোৱালীক পঢ়িবলৈ আদেশ দিয়ক। তেনেহলে লৰাই ডাঙ্গৰ হৈ আহিলে নিজে নিজে সেইবোৰ বিধি পালন কৰিব, আৰু লাহে লাহে সিহঁতৰ মাক-বাপেকেও অনেক কথা জানিব।” {{Rule|5em}}<noinclude></noinclude> 3s1vu174fxyq4gpoesfbop9n401efvw 104 91327 247793 2026-04-14T08:20:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "লাচিত বৰফুকন লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্ব আৰু কাৰ্যাৱলীৰ, অসমৰ বহুত ডাঙৰ আব, ভাল ভাল কথাবোবব দবে, সবিশেষ বিৱৰণ জনা নাযায়। কাৰণ, সেইবোৰ পুৰণি পথিবোবব পবা উদ্ধাৰ হোৱা নাই,..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247793 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>লাচিত বৰফুকন লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্ব আৰু কাৰ্যাৱলীৰ, অসমৰ বহুত ডাঙৰ আব, ভাল ভাল কথাবোবব দবে, সবিশেষ বিৱৰণ জনা নাযায়। কাৰণ, সেইবোৰ পুৰণি পথিবোবব পবা উদ্ধাৰ হোৱা নাই, তাব কিছুমানহে পোহৰলৈ আহিছে। অতীতব ঘটনাৱলীব কথা জানিলে অসমব প্ৰতি বিদেশী মানুহৰ সন্মান আব তেওঁবিলাকৰ আত্ম-বিশ্বাস বাঢ়িব যে ই ধৰূপ। অসমীয়াব সভ্যতাৰ সংলি সম্ভাবে ভাৰতৰ তথা পৃথিবীব সভ্যতা চহকী কবি তোলাত সহায় কৰিব। অতীতৰ বৰঞ্জী আৰু, অসমৰ সাহিত্য বৈজ্ঞানিক ভাৱে চৰ্চ্চা কবি এই বহ মূলীয়া আহিলা পাতিবোৰ উদ্ধাৰ কৰাব সময় আমাৰ আহিছে। লাচিত বৰফুকনৰ জীৱন কাহিনী চাবি ভাগত ভগাব পাবি, প্ৰথম, নিম্ন পদস্থ সামৰিক বিষয়া' দলীয়া, বব,ৱা, শিমলগৰীয়া ফুকন আব, দোলা-- কাষবিয়া ববৱা হিচাবে লাচিত নেতৃত্ব গণোৱলীৰ প্ৰমাণ আমি পাও। দ্বিতীয়, তেওঁৰ আহোম বাহিনীব সেনা অধিনায়ক পদত অধিষ্ঠিত আব, তেওঁৰ গৱাহাটী আব, নামনি অসমৰ পৰা মোগলক অপসৰণ কাৰ্য্য ১৬৬৭ খৃষ্টাব্দৰ নৱেম্বৰত। আব, অসমব পশ্চিম সীমা মানাহ নৈলৈকে বঢ়োৱা, তৃতীয়, মোগলৰ অসম পনেৰ আক্ৰমণৰ প্ৰতিশোধ কৰিবলৈ সতৰ্কতাৰ যো-জা, পাছত অশ্ববৰ বজা ৰামসিংহৰ নেতৃত্বত মোগল সেনাব যদ্ধ আব, পাচত গৈ মোগল সেনাব ১৬৭১ খৃঃব মাৰ্চ মাহত শৰাইঘাটৰ নৌ যুদ্ধত পৰাজিত আব, বাজপাত বজাৰ বঙ্গদেশৰ ৰঙ্গামাটিলৈ পলায়ন যত তেওঁ ১৬৭৬ খলৈ অসমক দুনাই আক্ৰমণ কৰিবলৈ চেগ বিচাৰি বৈ আছিল। মোমাই-তামালী ববববৱাব পত্ৰ হৈ লাচিতে ঘবতে সম্পূৰ্ণ আৰু বহুমখী শিক্ষা লাভ কৰিছিল, পণ্ডিতৰ পৰা আৰু, তেওঁৰ পিতৃৰ কাৰ্যাৱলীক ব্যক্তিগতভাৱে নিবাপণ কবি। তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰী হৈ থাকোঁতে তেওঁ কৰ্ত্তব্যত তেওঁৰ একাগ্ৰতা আব, সাহসিকতাৰ পৰিচয় দিছিল। তেওঁৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা কাৰ্য্যভাবৰ দায়িত্ব নিখতভাবে পালন কৰাত তেওঁ আহোম ৰাজব অননুমোদন লাভ কৰিছিল আব, সামৰিক বাহিনীত উচ্চতম পদত তেওঁক নিযুক্ত কৰিছিল। ১৬৬৩ খৃঃত মীমলাই অসম এৰি থৈ যায়। আহোম ৰজাৰ লগত কৰা চুক্তি মতে আহোম ৰাজে তেওঁক বহত কৰ আৰু, হাতী দিব লাগিছিল। জয়ধৰ্জসিংহই কোচবিহাৰ আব, জয়ন্তীয়াৰ শাসকৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হৈ মোগলক [ ৪৫ ]<noinclude></noinclude> tho5nutavjlfdocpqjaarg8ibkaaql4 104 91328 247794 2026-04-14T08:20:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কবে। কিন্তু তেওঁ নিজৰ ৰাজ্যখন পুনস্থাপন কৰাৰ আগতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যু হয় ১৬৬৩ খৃঃব নৱেম্বৰ মাহত, তেওঁ *মৃমৃত্যুব আগতে জ্ঞানী আ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247794 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কবে। কিন্তু তেওঁ নিজৰ ৰাজ্যখন পুনস্থাপন কৰাৰ আগতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যু হয় ১৬৬৩ খৃঃব নৱেম্বৰ মাহত, তেওঁ *মৃমৃত্যুব আগতে জ্ঞানী আব, বিষয়াসকলক শত্ৰু, মোগলৰ হাতৰ পৰা অসমক ৰক্ষা কবিবলৈ কৈ গৈছিল। জয়ধ্বজ সিংহৰ পাচত হোৱা বজা চক্ৰধ,সিংহই মোগলক দিবলগীয়া কব কাটলৰ দাবী সহিব পৰা নাছিল, তেওঁ কৈছিল, – “বিদেশীৰ তলত থকাতকৈ মৃত্যুয়েই শ্ৰেয়।” গুৱাহাটীত মোগলক আক্ৰমণ কবিবলৈ যো-জা কৰিছিল। -বাজ প্ৰাসাদৰ ভিতৰত কমাবশাল আব, অস্ত্ৰাগাব বহুৱালে। বজাই নিজে সকলোবোৰ তদাৰক কৰিছিল আৰু, কাঁড়ী যজাব, সকলক নিজে শিকাই- আহোমৰাজে দাক্ষিণাত্যত মোগল বাহিনীক শিৱাজীয়ে পৰাস্ত কৰা খবৰ পাই তেওঁ ঠিব কৰিছিল যে অসমত মোগলক আক্ৰমণ কৰা সেই সংযোগ। ছিল। লাচিতক আহোম সেনাধিনায়কৰ পদত নিয়ত্ত কবে তেওঁৰ নিজৰ পৰাক্ৰম আৰু, সক্ষমতাব ৰাবে। তেওঁক কলিয়াবৰৰ পৰা গুৱাহাটীৰ কাষলৈকে বৰফুকন নিযুক্ত কৰিছিল। বাঢ়াগোঁহাই, বৰগোঁহাই আৰু বৰপাত্ৰগোঁহাই তিনিওজনে পদতো তেওঁব নিয়োগত সন্মতি দিছিল যদিও তেওঁলোকে ৰীতিমতে বৰফুকনৰ আদেশ মানিবলৈ বাধ্য আছিল৷ গুৱাহাটীলৈ সৈন্য বাহিনী যোৱাব আগতে চক্ৰধ্বজ সিংহই প্ৰত্যেকজন সেনানায়কক নিজব কৰ্ত্তব্য কবিবলৈ উপদেশ দি নিজব স্ত্ৰী পৰব কথা সোঁৱবাই দিছিল। আৰু তেওঁ কৰ্ত্তব্যৰ অৱহেলা আৰু, শিথিলতাৰ বাবে শাস্তিব কথাও উনকিয়াই দিছিল। যদ্ধে প্ৰধানকৈ গুৱাহাটীৰ আশে-পাশে হৈছিল। কেবাখনো চেগা চোবোকা যন্ধব পাচত লাচিত বৰফুকনে মোগলক পৰাজয় কৰি গুৱাহাটীৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে। এই বাতৰি পাই স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ,জসিংহই এইদৰে তেওঁৰ আনন্দ প্ৰকাশ কৰিছিল, – “এতিয়াহে মই এগবাহ খেৰে ভাত খাওঁ। - সম্ৰাট আওবঙ্গজেবে আহোমৰ হাতৰ পৰা গুৱাহাটী পূনব উদ্ধাৰ কৰিবলৈ অম্বৰৰ বজা ৰামসিংহক বহ, তো সৈন্য-সামন্ত লগত দি অসমলৈ পঠিয়ালে। ৰামসিংহৰ লগত শিখ গব ও ধব্বীলৈকে গৈছিল মোগল সৈন্য হাজোৰ আশে- পাশে থকা গাওঁবোৰত সিঁচৰিত হৈ পৰিছিল। আহোম সেনায়ে তব তৰিলে নৈব দুয়োপাবে, গুৱাহাটীৰ এলেকাৰ ভিতৰতে লাচিত বৰফুকনে তেওঁৰ কোঁঠ সাজিলে 'ইটালি' বা শক্তেশ্ববত। আব, বঢ়াগোহাঁইয়ে উত্তৰ পাবব লঠীয়া পৰ্ব্বতত মোগলব অগণন সেনা দেখি পৰাজয়ৰ আশঙ্কাত। বৰফুকনৰ অজানিতে চকুপানী ওলাল। তেওঁ তেওঁৰ ওপৰত দিয়া গধব দায়িত্বৰ কথা সৱে বি ক্ষন্তেকলে বিহ্বল হৈ পৰিল। কিন্তু তেওঁও সেই ক্ষন্তেকীয়া শোক দমন কবি গা-জোকাৰি উঠিল বিদেশীৰ আক্ৰমণৰ গৰাহৰ পৰা অসমী আইক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ। বৰফুকনে [ 8 ]<noinclude></noinclude> atrusqn9a1ff2doap180iofau2qbkf1 104 91329 247795 2026-04-14T08:21:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সৈন্য সকলক জনাই দিলে যে যিজনাই কৰ্ত্তব্যত হেলা কৰিব তেওঁবে মবে ছেদন কবি উপযুক্ত শান্তি বিহিব। বণলৈ যোৱাব আগতে অসমীয়া সেনাপতিসকলে একেলগ হৈ কামাখ্যা দেৱীক তুতি ক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247795 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সৈন্য সকলক জনাই দিলে যে যিজনাই কৰ্ত্তব্যত হেলা কৰিব তেওঁবে মবে ছেদন কবি উপযুক্ত শান্তি বিহিব। বণলৈ যোৱাব আগতে অসমীয়া সেনাপতিসকলে একেলগ হৈ কামাখ্যা দেৱীক তুতি কবিলে যে তেওঁলোকে যেন বিদেশীৰ হাতব পৰা অসমক ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম হয়। বামসিংহই প্ৰথমতে আহোম সেনাক চল-কৌশলেৰে সৈমান কবিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ গুৱাহাটীখন মোগলক এৰি দিবলৈ আৰু, ১৬৩৯ খৃঃত আহোম আৰু, মোগলব মাজত হোৱা সন্ধিব চৰ্ত্ত মতে প্ৰৱৰ্ত্তন কৰিবলৈ দাবী কৰিলে। আহোমে কিন্তু সন্ধি কৰিবলৈ মান্তি নহল, তেওঁলোকে কলে, দিল্লীৰ সম্ৰাটে ৰামসিংহক আহোমৰ লগত যুদ্ধ কবি জয়লাভ কৰিবলৈহে পঠাইছে; সেও মনাবলৈ নহয়। তেতিয়া ৰাজপত বজাই লাচিত বৰফুকনক এঘণ্টাৰ কাৰণে যুদ্ধে দিবলৈ কলে। ইয়াৰ উত্তৰত আহোম সেনাধিনায়কে পঠিয়ালে যে তেওঁ ব শেষ টোপা তেজ থাকে মানে মোগলব লগত যুদ্ধ কৰিবলৈ সাজ। বামসিংহই তাৰ পাচত অসমীয়া সেনাপতি বঢ়াগোহাঁই ফুকনক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ ইচ্ছা কবিছিল। কিন্তু ফুকনে ২০,০০০ সৈন্য পঠিয়াই বামসিংহব মনব ইচ্ছা পূৰ্ণ কবিব বুলি জনাই পঠিয়ালে। ৰামসিংহই আহোম বজাব লগত বন্ধুত্ব পাতিবলৈও বিচাৰিছিল। কিন্তু স্বৰ্গদেৱ সিংহই এই ঝুলি উত্তৰ দিছিল যে বাজতে বজা এই সম্মানব অধিকাৰী নহয়। তেওঁ আওবঙ্গজেৰব এজন সাধাৰণ কৰ্ম্মচাৰীহে, তেওঁ সম্ৰাট নহয়। বাজতে বজাই উপহাবেবে অসমীয়া সেনাপতিক হাত কবিবলৈ আনকি তেওঁলোকৰ শিবিৰত কন্দল লগাবলৈও অহোপ,ব্যাৰ্থ কৰিছিল, কিন্তু তাতো তেও কৃতকাৰ্য হব নোৱাবিলে। অস্ত্ৰশস্ত্ৰবে সজ্জিত বণতো বাজতে বজাই নানা কৌশলেৰে আহোমক হবৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলে তাতো ভাল ফল নাপালে। মোগলে আহোমৰ গড় ভাঙ্গি দিছিল কিন্তু তাকো অসমীয়া সেনাই দিনে বাতিয়ে লাগি তাৰ মেৰামতি -কবিলে। মোগল সৈন্যই আহোমলৈ হিলৈ ববটোপ টোঁৱাবলৈ অকণকো সবিধা নাপালে কাৰণ চতুৰ অসমীয়া সেনাই বাতিহে আক্ৰমণ চলাইছিল। ফুকনৰ কটকীয়ে ৰাজপত শিবিবলৈ গৈ মোগলব সেনাপতিসকলব অন্তবত ভয়ব সঞ্চাৰ কবি জনালে যে অসমত তেওঁলোকৰ পৰাজয় অনিবাৰ্য্য। বাজতে - বজাই অসমীয়াৰ দুৰ্ভেদ্য দুৰ্গ', সাহসিকতা, শৃংখলতা আব, সংগঠন শক্তি দেখি বধ মানিলে আৰু, অসমীয়াৰ ওপৰত প্ৰশংসাৰ বৃষ্টিপাত নকবি নোৱাবিলে। কিন্তু আহোম সেনা এবাৰহে দলিবাৰী গাঁৱব কাষব আলাবৈব কলি যদ্ধত বাজপতে সেনাৰ হাতত পৰাজিত হল আব, এদিনতে দহহেজাব সৈন্য হেৰুৱালে। অসমৰ বৰঞ্জীত আলাবৈৰ পৰাজয় সচাকৈয়ে এটি অতি দুখলগা ঘটনা, কিন্তু .এই পৰাজয়ৰ পৰা ৰামসিংহই সামৰিক সবিধা তেনেকৈ নাপালে। [ 89 ]<noinclude></noinclude> 9wjse6vvx6gksv2d29eec53u18oa998 104 91330 247796 2026-04-14T08:21:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বামসিংহক অধিকতৰ উদ্যমৰে অসম ইটাখালি আব, ভাবল,মুখেৰ মাজৰ কলি আছিল। ৰামসিংহই সৈন্য- ইতিমধ্যে সম্ৰাট আওবঙ্গজেৱে বজা অধিকাৰ কৰিবলৈ টানকৈ আদেশ দিলে। আন্ধাৰ, বালিব দৰ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247796 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>বামসিংহক অধিকতৰ উদ্যমৰে অসম ইটাখালি আব, ভাবল,মুখেৰ মাজৰ কলি আছিল। ৰামসিংহই সৈন্য- ইতিমধ্যে সম্ৰাট আওবঙ্গজেৱে বজা অধিকাৰ কৰিবলৈ টানকৈ আদেশ দিলে। আন্ধাৰ, বালিব দৰ্গে'ৰ আগত অলপ ঠাই -সামন্ত লৈ নাৱেবে সেই ঠাইলৈ যাত্ৰা কবিলে। ইফালে লাচিত অসস্হতাব কাৰণে আহোম সেনা একেবাবে নিবাশ হৈ পৰিল আৰু তেওঁলোক পলাবলৈ যো- জা কবিলে। নব হাজৰিকাই অশ্বক্লান্তত সেই সৈন্যসকলৰ আগত আঠু কাঢ়ি চিঞৰি চিঞৰি কলে, – “ হে মোৰ দেশবাসী, তোমালোকে যদি এই সোণৰ কাঁহীত বিহ ঢালিব খুজিছা তেনেহলে পলোৱা।” লাচিতে অসস্থ শৰীৰ লৈয়ে নাৱেবে শুক্লেশ্বৰ পাহাৰৰ খটখটিলৈকে আহিল, আৰু, নিজৰ লগত থকা সাতখন নাও যা জব মাজলৈ নি কলে, -- "স্বৰ্গদেৱে মোৰ কান্ধত বহুতো প্ৰান্ত আব্বু, মানব ভাব দিছে। ম‍ই এতিয়া যুদ্ধে এৰি লৰা-ছোৱালী তিৰোতাৰ লগতে থকা উচিত হবনে?” - লাচিত বৰফুকনৰ দৃষ্টান্তই অসমীয়া সৈনিকৰ অন্তৰত সাহ আব, দৃঢ়তা আনি দিলে। তেওঁলোকে অসীম সাহসেবে যা জি মোগলক পৰাস্ত কবিলে। এই বণই “শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ” নামে জনাজাত। লাচিত সাহসিক বীবত্ব আব তেওব সেনাপতিসকলৰ বীৰত্বই অসমীয়াৰ কাৰণে চিৰন্তন প্ৰেৰণাৰ উৎস। লাচিত কাহিনী ভাবত বৰঞ্জীৰ ছাত্ৰব কাৰণে এটি অতি মনোৰম আব, মনোযোগৰ বিষয়। কাৰণ ইয়াব লগতে সেই সময়ৰ কেবাটাও চৰিত্ৰও পৰিস্ফুট হৈ উঠিছে। স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহই মোগলৰ দাসত্ব কখনব পবা নিজৰ দেশক মক্ত কৰিবলৈ প্ৰাণপণে চেষ্টা কৰিছিল। মোগলক বাধা দিয়াব উদ্দেশ্যেৰেই তেও কোচবিহাৰ আব, জয়ন্তীয়াৰ শাসনকৰ্ত্তাসকলব মিত্ৰতা স্থাপন কৰিলে। সনীয়া স'ফুৰা অসম দেশক যাতে পৰাধীনতাব প্ৰলয়ে ছাৰখাব কবিব নোৱাৰে তাৰ কাৰণে চেষ্টা কৰাই আছিল তেওঁৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ অভিলাষ। কিন্তু তেওঁৰ মহৎ উদ্দেশ্য অসম্পৰ্ণ হৈয়ে বল। দেশৰ আৰু, শাসনকাৰ্যৰ ঠানথিত লগোৱাৰ আগেয়ে জয়ধ্বজ সিংহই ১৬৬৩ খৃষ্টাব্দৰ নৱেম্বৰ মাহত চিৰকাললৈ ইহসংসাৰৰ পবা বিদায় মাগিলে। কিন্তু তেওঁ মৃত্যুৰ আগতে মন্ত্ৰী আব, বিষয়াসকলক 'জাতিব বকুব পৰা শত্ৰু, মোগলে বিদ্ধ কৰা অপমানব। শেলপাত উলিয়াবলৈ' দঢ়াই দঢ়াই কৈ গল। ইফালে মোগল বিষয়াই যুদ্ধৰ ক্ষতি পূৰণ আব, চুক্তিত কৰা দাবীবোৰৰ কথা সোৱৰাই দিবলৈ আহোম ৰাজসভালৈ কটকী পঠিয়ালে। কিন্তু স্বৰ্গদেৱ জয়ধ,জসিংহব উত্তৰাধিকাৰী চক্ৰধজসিংহই মোগলৰ এই ক্লেশজনৰ দাবী পূবণ কবি বশ্যতা স্বীকাৰ কৰিবলৈ কোনোমতে মান্তি নহল। [ 8 ]<noinclude></noinclude> m51wjoyq0vbz7lwvqq5u2zfyxpwi9qv 104 91331 247797 2026-04-14T08:21:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "" বামসিংহক অসমলৈ পঠোৱা কাৰ্য্যৰ লগত সম্ৰাট আওবঙ্গজেৱ শিৱাজী মহাবাজা আব, শিখ গবে, তেগ বাহাদব জড়িত হৈ আছে। অসমীয়া বজা আৰ সেনাপতিব উক্তিয়ে স্পষ্টকৈ দেখুৱাইছে যে স..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247797 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>" বামসিংহক অসমলৈ পঠোৱা কাৰ্য্যৰ লগত সম্ৰাট আওবঙ্গজেৱ শিৱাজী মহাবাজা আব, শিখ গবে, তেগ বাহাদব জড়িত হৈ আছে। অসমীয়া বজা আৰ সেনাপতিব উক্তিয়ে স্পষ্টকৈ দেখুৱাইছে যে সেই সময়ত আন দেশব দবে অসমতো নিপুণ নেতাৰ নাটীন নাছিল। অসমীয়া নেতৃত্বই জাতিৰ একতা আব, দৃঢ়তা প্ৰমাণ কবিছে। লাচিত বৰফুকনব দৃষ্টান্ত আব, নিস্বাৰ্থ দেশপ্ৰেমে কেৱল অসমীয়াকে নহয় ভাবতব বিভিন্ন অংশত থকা বন্ধ বৰ্গকো অনুপ্ৰাণিত কবে। 8 [ ৪১ ]<noinclude></noinclude> fnyckjqff13y1zag3lf4dpplk4nu9xa 247800 247797 2026-04-14T08:24:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247800 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Gap}}ৰামসিংহক অসমলৈ পঠোৱা কাৰ্য্যৰ লগত সম্ৰাট আওৰঙ্গজেৱ শিৱাজী মহাৰাজা আৰু শিখ গুৰু তেগ বাহাদুৰ জড়িত হৈ আছে। অসমীয়া ৰজা আৰু সেনাপতিৰ উক্তিয়ে স্পষ্টকৈ দেখুৱাইছে যে সেই সময়ত আন দেশৰ দৰে অসমতো নিপুণ নেতাৰ নাটনি নাছিল। অসমীয়া নেতৃত্বই জাতিৰ একতা আৰু দৃঢ়তা প্ৰমাণ কৰিছে। লাচিত বৰফুকনৰ দৃষ্টান্ত আৰু নিস্বাৰ্থ দেশপ্ৰেমে কেৱল অসমীয়াকে নহয় ভাৰতৰ বিভিন্ন অংশত থকা বন্ধুবৰ্গকো অনুপ্ৰাণিত কৰে।<noinclude>{{center|[ ৪১ ]}}</noinclude> lz1y5ckpj6gjiysajhkyxiidketstxc 104 91332 247799 2026-04-14T08:24:31Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । ৩৪–কানি ভাং আৰু কোকেইনৰ অপকাৰিতা ৷ ২১১ ৰজাই সুধিলে, “ডাঙ্গৰীয়া, মদ খালে যে, অপকাৰ হয় এই কথা আপোনাব পবা জানিলোঁ; কিন্তু মদৰ বাহিৰে আৰু কিবা বস্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247799 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । ৩৪–কানি ভাং আৰু কোকেইনৰ অপকাৰিতা ৷ ২১১ ৰজাই সুধিলে, “ডাঙ্গৰীয়া, মদ খালে যে, অপকাৰ হয় এই কথা আপোনাব পবা জানিলোঁ; কিন্তু মদৰ বাহিৰে আৰু কিবা বস্তু আছেনে যি বস্তু খালে আমাৰ অপকাৰ হয় ?” বজাৰ কথা শুনি ডাক্তৰে কলে, “মহাৰাজ, আপোনাৰ দেশত আৰু আমাৰ গঙ্গাদেশতো অনেক মানুহৰ এটা বেয়া অভ্যাস আছে। এই বিষয়ে তেওঁলোকক সাৱধান কৰি দিয়া উচিত। আপুনি হাক দিলে, প্রজাই আপোনাৰ কথা শুনিব । কিছুমান বস্তু আছে, দৰবৰূপে ব্যবহাৰ কৰিলে, তাব পৰা বৰ ভাল ফল পোৱা যায় ৷ আৰু সময়ত কেতিয়াবা সেই বস্তুৱে মানুহৰ প্ৰাণো ৰক্ষা কৰে । কিন্তু তাকে নকবি, সেই বস্তুবোৰক খোৱা বস্তুৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিলে তাৰ পৰা বিষম ফল ভূগিবলৈ আছে। এইবোৰৰ ভিতৰত কানি, কোকেইন আৰু ভাং প্রধান “কানি এবিধ বৰ দামী আৰু উপকাৰী দৰব। কানি আফু গুটিৰ পৰা তৈয়াৰ হয়। কানিয়ে বিষ কমায়, ভাগৰ পলোৱায় আৰু টোপনি অহায় । কিন্তু দুখৰ কথা এই যে, এই দৰবকে অনেক মানুহে গিলি নাইবা হোঁকাত লগাই খায়। ই মানুহক ভয়ানক অপকাৰ কৰে ৷ এই অভ্যাসত এবাৰ ধৰিলে, পিচত এৰিবলৈ বৰ টান হৈ পৰে । কানীয়াই দিনক দিনে বেচিকৈহে কানি খাবলৈ ধৰে। কানি নহলে কানীয়াৰ টোপনি নহাতে পৰে। কানিয়ে মানুহক অচেতন আৰু পগলা কৰে । অনেক সময়ত টোপনি আহি-<noinclude></noinclude> 2r5rdm814ynbsftxsa0eotdwh3r3ndv 247809 247799 2026-04-14T08:28:17Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247809 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|২১১}}</noinclude>{{center|<poem>{{larger|৩৪–কানি ভাং আৰু কোকেইনৰ অপকাৰিতা।}}</poem>}} {{gap}}ৰজাই সুধিলে, “ডাঙ্গৰীয়া, মদ খালে যে, অপকাৰ হয় এই কথা আপোনাৰ পৰা জানিলোঁ; কিন্তু মদৰ বাহিৰে আৰু কিবা বস্তু আছেনে যি বস্তু খালে আমাৰ অপকাৰ হয়?”<br/> {{gap}}ৰজাৰ কথা শুনি ডাক্তৰে কলে, “মহাৰাজ, আপোনাৰ দেশত আৰু আমাৰ গঙ্গাদেশতো অনেক মানুহৰ এটা বেয়া অভ্যাস আছে। এই বিষয়ে তেওঁলোকক সাৱধান কৰি দিয়া উচিত। আপুনি হাক দিলে, প্ৰজাই আপোনাৰ কথা শুনিব। কিছুমান বস্তু আছে, দৰবৰূপে ব্যবহাৰ কৰিলে, তাব পৰা বৰ ভাল ফল পোৱা যায়। আৰু সময়ত কেতিয়াবা সেই বস্তুৱে মানুহৰ প্ৰাণো ৰক্ষা কৰে। কিন্তু তাকে নকৰি, সেই বস্তুবোৰক খোৱা বস্তুৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিলে তাৰ পৰা বিষম ফল ভূগিবলৈ আছে। এইবোৰৰ ভিতৰত কানি, কোকেইন আৰু ভাং প্ৰধান ৷”<br/> {{gap}}“কানি এবিধ বৰ দামী আৰু উপকাৰী দৰব। কানি আফু গুটিৰ পৰা তৈয়াৰ হয়। কানিয়ে বিষ কমায়, ভাগৰ পলোৱায় আৰু টোপনি অহায়। কিন্তু দুখৰ কথা এই যে, এই দৰবকে অনেক মানুহে গিলি নাইবা হোঁকাত লগাই খায়। ই মানুহক ভয়ানক অপকাৰ কৰে। এই অভ্যাসত এবাৰ ধৰিলে, পিচত এৰিবলৈ বৰ টান হৈ পৰে। কানীয়াই দিনক দিনে বেচিকৈহে কানি খাবলৈ ধৰে। কানি নহলে কানীয়াৰ টোপনি নহাতে পৰে। কানিয়ে মানুহক অচেতন আৰু পগলা কৰে। অনেক সময়ত টোপনি আহি-<noinclude></noinclude> qqznzspxxw8t72lo835w13g8kb97k52 104 91333 247801 2026-04-14T08:24:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আতন বুঢ়াগোহাঁই ৰাজমন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়া অসম বুৰঞ্জীব ভালেকেইজন ৰাজনীতিজ্ঞ পুষেৰ নাম আজি পাহৰণিৰ অতল গৰ্ভত। যি সকলে এদিন অতি সংকটপৰ্ণ অৱস্থাত দেশৰ গবি ধবি অসীম দক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247801 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আতন বুঢ়াগোহাঁই ৰাজমন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়া অসম বুৰঞ্জীব ভালেকেইজন ৰাজনীতিজ্ঞ পুষেৰ নাম আজি পাহৰণিৰ অতল গৰ্ভত। যি সকলে এদিন অতি সংকটপৰ্ণ অৱস্থাত দেশৰ গবি ধবি অসীম দক্ষতাৰ পৰিচয় দিছিল আৰু, সমসাময়িক লোকৰ অন্তবত মচিব নোৱাৰা প্ৰভাৱ পেলাইছিল তেওঁলোকৰ নাম আজি বহুতেই নাজানে। এই দুৰ্ভগীয়া অসম দেশত জন্ম নলৈ আনদেশত জন্মগ্ৰহণ কৰাহে তেন তেওঁলোকৰ কীৰ্ত্তিক কেন্দ্ৰ কবি অসংখ্য সাহিত্যব সৃষ্টি হলহেতেন; কৰি, নাট্যকাব, বব,ঞ্জীবিদ, সকলোৰে মিলি তেওঁলোকৰ অতুল দেশভক্তি আব, অগাধ ৰাজনীতিজ্ঞানব উজ্জ্বল চানেকি জগতৰ আগত দাঙি ধৰিলেহেতেন। পাহৰণিৰ গৰ্ভত লপ্ত- প্ৰায় অসমব ঐতিহাসিক আকাশৰ উজ্জ্বল নক্ষত্ৰবোৰৰ ভিতৰত আতন বুঢ়াগোহাঁই বাজমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া অন্যতম। দেশব এক সঙ্কটপূৰ্ণ মহূৰ্ত্তত আতন বুঢ়াগোহাঁইব আৱিৰ্ভাৱ হয়। হিন্দ- স্থানৰ পূৰ্ব্বে প্ৰান্তত এখন স্বাধীন ৰাজ্যব সত্তা মোগল সাম্ৰাজ্যবাদৰ অসহাব কাৰণ হৈ পৰিছিল। টাইমবে বংশীয় মোগল সম্ৰাটসকলব সানিপণে সঘন আক্ৰমণ প্ৰতিহত কবি দেশ সস্থিৰ হবলৈ নোপাওঁতেই আত্ম-কলহ, কাট-ষড়যন্ত্ৰ আব, ক্ষমতালোভী বিষয়াব ধ্বংসকাৰী কাৰ্য্যই অসম দেশত যি বিভীষিকাৰ সৃষ্টি কৰিছিল সেই বিভীষিকাপূৰ্ণ মহুৰ্ত্ততে আতন বুঢ়াগোহাঁইয়ে শাসনৰ বাঘজৰী হাতত তুলি লৈ দেশখনক সহিব আৰু, সবল কবি তোলাৰ প্ৰচেষ্টা চলায়। ১৬৬২-১৬৭৯ চনলৈকে, সোত বছব আতন বুঢ়াগোঁহাইয়ে অসমৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে ৰাজ্য পৰিচালনাৰ বিঠা ধৰিছিল। উপদেশত ধীৰ, সমবত বীৰ বাঢ়াগোহাঁইৰ ৰাজনীতিজ্ঞান আব, দূৰদৰ্শিতাই মহাশত্ৰ, মোগল সেনাপতিৰ পৰাও অশেষ প্ৰশংসা আদায় কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল। সেই সময়ৰ গোটেই অসমবাসীৰ কাৰণে আতন বুঢ়াগোহাঁই আছিল উদ্ভাবকৰ্ত্তা। এবাৰ নহয় দুবাৰকৈ ৰাইজে যাচি দিয়া বাঙ্গমকুট পৰিহাৰ কবি বাজপদৰ পৰিবৰ্ত্তে— বজাব আব, বাইজব পৰামৰ্শ দাতা স্বৰূপেহে দেশৰ সেৱা কৰিবলৈ তেওঁ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল। প্ৰসঙ্গক্ৰমে এই কথা উল্লেখ কবিব পাৰি যে তেওঁৰ অসীম ক্ষমতা আৰু, প্ৰভাৱ আত্মস্বাৰ্থ পূবণৰ অৰ্থে' প্ৰয়োগ নকৰি দেশৰ মঙ্গলৰ কাৰণেহে নিয়োগ কৰিছিল। পুৰণি অসম বাবঞ্জীব পাতত সি'চৰতি হৈ থকা দেশৰ একো একোটা সন্ধিক্ষণত উক্তি কৰা বচনসমূহেই তেওঁৰ ৰাজনীতিজ্ঞান আৰু, বিচক্ষণ বধিব পৰিচয় দিয়ে। [co]<noinclude></noinclude> 9nve9671v93jpwxnk8u5da557tu9zl5 104 91334 247802 2026-04-14T08:25:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "যাদ্ধেৰ সময়তে হওক বা শান্তিৰ সময়তে হওক তেওঁৰ একোটা উক্তিয়ে জটিল সমস্যা একোটাৰ সমাধান কৰি দিছিল আৰু দেশৰ বৰঞ্জীব গতি পৰ্য্যন্ত সলনি কবি দিছিল। ইয়াব উপবিত্ত আ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247802 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>যাদ্ধেৰ সময়তে হওক বা শান্তিৰ সময়তে হওক তেওঁৰ একোটা উক্তিয়ে জটিল সমস্যা একোটাৰ সমাধান কৰি দিছিল আৰু দেশৰ বৰঞ্জীব গতি পৰ্য্যন্ত সলনি কবি দিছিল। ইয়াব উপবিত্ত আতন আছিল আক্ৰমণ আৰু প্ৰতিবক্ষা ব্যৱস্থা জনা সকৌশলী সামৰিক কাবিক। গৱাহাটীত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়ো পাবে তেওঁ এনে সৰক্ষিত গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল যাক "বিশ্বকৰ্ম্মইি নিৰ্ম্মাণ কৰা দেৱতাবো দুৰ্ভেদ্য” বলি ব্যবঞ্জী লেখকে বৰ্ণনা কৰিছে। তদপবি বহিৰ্শত্ৰৰ আক্ৰমণব পৰা বাজধানী গড়গাঁৱক বক্ষা কবিবলৈ চিন্তামণি গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল। বাজনীতি আব, যদ্ধনীতিত পাৰদৰ্শিতা থকাব উপবিত্ত আতন বাঢ়াগোহাঁই আছিল এজন অভিজ্ঞ বেঞ্জীবিদং। ১৬৬২ খৃষ্টাব্দৰ জানুৱাৰী মাহত লেচাম বঢ়াগোহাঁইব অপ্ৰত্যাশিত মৃত্যুত আতন বঢ়াগোহাঁই পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই ক্ৰমে তেওঁ প্ৰসিদ্ধি লাভ কবে। সাধাৰণতে বুঢ়াগোহাঁই পদব লগত জড়িত হৈ থকা সন্মানীয় বাজমন্ত্ৰী বাবটো সেই সময়ত বজাশহৰ খামন নাওবৈচা ফুকনে ভোগ কবি আছিল। ১৬৬৪ খৃষ্টাব্দত ৰাজদ্ৰোহৰ অপবাধত খমেনে নাওবৈচা ফুকন প্ৰাণদণ্ড হয়, তেতিয়া সেই সন্মানীয় ওপবঞ্চি বাবটো আতনক অৰ্পণ কৰা হয়। বাঢ়াগোহাঁই হোৱাৰ আগতে আতন খনিকৰ আব, বাঢ়ৈ খেলসমূহৰ তত্বাৱধায়ক খনিকব বব ৱাৰূপে কাম কৰিছিল। সেই সময়ত আতনব পিতাকে বাজহাউলীব সৈন্যবোবব নিয়ামক বিষয়াবপে নেওগ ফুকনগোহাঁই বিষয় খাই আছিল। বাঢ়াগোহাঁই পদত নিযুক্ত হোৱাব লগে লগেই আতনক দক্ষিণকুলৰ সৈন্য- বাহিনীৰ অধিনায়ক পাতি গড়গাঁও অভিমখে বিজয় যাত্ৰা কৰা নবাব মীৰজুমলাৰ মোগল বাহিনীক প্ৰতিবোধ কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হয়। চামধবা আব, গড়গাৱ ব মাজত সেই সময়ত কোনো সৰক্ষিত কোঠ বা দুৰ্গে নাছিল। মোগলক ভেটিব কাৰণে বঢ়াগোঁহায়ে কৰা চেষ্টা পলম হোৱাৰ কাৰণে ব্যৰ্থ হয়। ১৬৬২ চনব মাৰ্চ মাহত মীবজ,মলাই গড়গাঁও অধিকাৰ কৰিলে আব, নতুনকৈ পতা চকীসমূহত থানাদাব নিষক্ত কৰে। তেতিয়া আহোম সকলে মোগলৰ বিৰুদ্ধে গবিলা যদ্ধ আবম্ভ কবিলে। আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু, খামন নাওবৈচা ফুকন ৰাজমন্ত্ৰীয়ে সেই যদ্ধে পৰিচালনা কৰিছিল। অসমব প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু, আহোম -গবিলা যদ্ধ ফলত দহমাহৰ ভিতৰতে মোগল সৈন্যৰ অৱস্থা কুলাই পাচিয়ে নধবা হল। বহুতো মোগল সৈন্য বেমাৰ হৈ মৰিল, বহাতে খাবলৈ না পাই শকাই মবিল। জী থকাবোবো অসম পৰিত্যাগ কৰিবলৈ উদ্বাউল হৈ উঠিল। ইপিনে অসমীয়াবোবেও জন্মভূমিক শত্ৰুৰ গৰাহৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ উঠি পবি লাগিল। ১৬৬৩ চনত মোগল আৰু আহোমৰ মাজত সন্ধি স্থাপন হয়। সেই সন্ধিৰ [ 41 ]<noinclude></noinclude> t0gt18wiigq3qpxf9hmsyfjghgn0klf 104 91335 247803 2026-04-14T08:25:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সত্তমতে গৱাহাটী আব, কামৰূপে মোগলক এৰি দিবলগীয়া হল আৰ বছবি কিছুমান হাতী আব, টকাকড়িৰ সৈতে মোগলক পেচকচ দিবলৈ গাত লোৱাব উপৰিও জয়ধ্বজ সিংহৰ কন্যা কমণী গাভৰুক মোগল স..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247803 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সত্তমতে গৱাহাটী আব, কামৰূপে মোগলক এৰি দিবলগীয়া হল আৰ বছবি কিছুমান হাতী আব, টকাকড়িৰ সৈতে মোগলক পেচকচ দিবলৈ গাত লোৱাব উপৰিও জয়ধ্বজ সিংহৰ কন্যা কমণী গাভৰুক মোগল সম্ৰাটলৈ দিব লগাত পৰিল। সন্ধিব সত্তব প্ৰথম কিস্তিটো সোনকালে আদায় কবি দিব পৰাত মোগল সেনা-- পতিয়ে অসমৰ বিষয়া বিলাকৰ শলাগ লৈ দেশৰ শান্তি আৰু সমৃদ্ধি কামনা কবি গড়গাঁও এবি ভটিয়াই গ'ল। সন্ধি সম্পৰ্কীয় সকলো আলাপ আলোচনা আতন বাঢ়াগোহাঁইৰ নিৰ্দেশ মতে অননুষ্ঠিত হৈছিল। আব, তেওঁ নিজে সন্ধিপত্ৰত চহী কৰিছিল। মীমলাই দেশ এৰি যোৱাৰ পাচত আতন বুঢ়াগোহাঁইব প্ৰথম আৰু প্ৰধান কাম হল শত্ৰুৰ আক্ৰমণত পৰ্ব্বতে অবণ্যে পলাই ফুৰা ভগনীয়া-- বোবক মাতি আনি পূৰ্ন সংস্থাপন কৰি দেশত শৃঙ্খলা স্থাপন কৰা। দেশত শান্তি স্থাপন হোৱাৰ পাচত কোচ বেহাৰ, জয়ন্তীয়া আৰু কাছাৰৰ বজালৈ কটকী পঠাই মোগলৰ বিৰুদ্ধে সহায় সহযোগীতা কামনা কৰা হল। ইয়াব অলপ পাচতে জয়ধজসিংহ স্বৰ্গগামী হয়। মোগলৰ আক্ৰমণত হোৱা দেশব নাজল-নাথুল অৱস্থা আৰু তেওঁৰ একমাত্ৰ ছয় বছৰীয়া কন্যা ৰমণী গাভৰুৰ বিচ্ছেদজনিত শোকেই জয়ধ্বজ সিংহৰ মৃত্যু ওচৰ চপাই নিলে। জয়ধ্বজ সিংহৰ পাচত স্বাধীনচিতীয়া চক্ৰধ্বজ সিংহ সিংহাসনত উঠিল। ৰাজপাটত বহিয়েই মোগলক দিবলগীয়া যুদ্ধৰ খৰচ আৰু, পেচকচ নিদিবলৈ তেওঁ স্থিৰ কৰিলে; লাগে লগে গুৱাহাটীৰ পৰাও মোগলক বাহিব কৰি দিয়াৰ ইচ্ছাও তেওঁ ডাঙ্গৰীয়া সকলৰ আগত প্ৰকাশ কৰিলে। যদ্ধত নমাৰ আগতে বচদ-- পাতি আৰু, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ যোগাৰ কৰাব প্ৰয়োজনীয়তালৈ স্বৰ্গদেৱৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি বঢ়াগোহাঁয়ে স্বৰ্গদেৱব অতুৎসাহ সংযত কবি দিয়ে। চনব নৱেম্বৰ মাহত আহোম সৈন্যই গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰি অসমৰ পাৰণি সীমা মানাহলৈ ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰে। ১৬৬৫ চনত মোগলৰ বিৰুদ্ধে শিৱাজীব প্ৰাৰম্ভিক কৃতকাৰ্য্যতাৰ সংবাদে আহোম শক্তিক দ্ৰুতগতিকে শক্তিশালী পহা- লবলৈ উদগণি দিছিল। ১৬৬৭ মোগল সম্ৰাট আওৰংজেবে এইবাৰ অম্বৰৰ ৰজা জয়সিংহৰ পত্ৰ বজা ৰামসিংহক গৱাহাটী উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠালে। গুৱাহাটী মোগলক একি দিবলৈ ৰাজপতে বজাই দাবী কবি দতে পঠালে। বামসিংহৰ দাবীৰ প্ৰত্যুত্তৰ স্বৰূপে আহোমে চতুবালি কবি এই ভাৱে উত্তৰ দিলে “ঈশ্বৰে আমাক গুৱাহাটী- দিছে, তেবাৰ ইচ্ছা হলে এইঠাই ভাই ৰজা দিল্লীৰ পাদছাক দিব পাৰে। উদয়গিৰিৰ স্বৰ্গ মহাৰাজা আব, অন্তগিবিৰ পাদছাহ- এই দৰ্জনাৰ প্ৰীতি- পূৰ্ব্ব'ক আজ্ঞা হলে আমাৰ ঠাই আমি এবি দিব পাৰো আৰ, ৰাজপতে বজায়া বঙলা দেশ আমাক এৰি দিব পাৰে। মহাবাজক সাবিজ্ঞ আৰু, সবে দ্ধিমন্ত . [ ৫২ ]<noinclude></noinclude> 80fryrowxfp6ddap7nbq9uekkgfz32o 104 91336 247804 2026-04-14T08:25:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কাৰণে পাদছাহে দেশ জয় কৰিবলৈ পঠাইছে, এই দেশত পৰামৰ্থ হৈ গলে তেওঁৰ কীৰ্ত্তি নষ্ট নহব জানো?' উক্ত প্ৰসঙ্গত এইদৰে বক্ৰোক্তিও কৰা হৈছিল; “বাজা বামসিংহ মোগলব দাস, তেওঁৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247804 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কাৰণে পাদছাহে দেশ জয় কৰিবলৈ পঠাইছে, এই দেশত পৰামৰ্থ হৈ গলে তেওঁৰ কীৰ্ত্তি নষ্ট নহব জানো?' উক্ত প্ৰসঙ্গত এইদৰে বক্ৰোক্তিও কৰা হৈছিল; “বাজা বামসিংহ মোগলব দাস, তেওঁৰ মতে বাজ-ছত্ৰ এতিয়া আব, নাই।” সম্পূৰ্ণ এবছৰ কটকী অহা-যোৱা কৰাব পাছত আব, দই এখন ব্যৰ্থ খণ্ডযুদ্ধৰ শেষত গুৱাহাটীৰ ওচৰত শৰাইঘাটৰ জলযাদ্ধত বজা ৰামসিংহ আহোমৰ হাতত সমলে ঘাটিল। অসমীয়াৰ জয়লাভব প্ৰধান কাৰণ হল সেনাপতি লাচিতব অসীম সাহস, বিচক্ষণ নেতৃত্ব আব, বাজমন্ত্ৰী আতন বাঢ়াগোহাঁইৰ বুদ্ধি-পৰামৰ্শ' আব, অতুলনীয় কাৰ্যদক্ষতা। ব্ৰহ্মপৰব উত্তৰ পাৰব সৈন্যবাহিনী আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে নিজে পৰিচালনা কৰিছিল। শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ অলপ দিনব পাছতেই লাচিত বৰফুকনৰ মৃত্যু হোৱাত • তেওঁৰ ককায়েক লালক বৰফুকন হয়। শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত হাৰি পুনৰ আক্ৰমণ কবাৰ আশাবে বজা বামসিংহই বঙামাটিত পৰো ৫ বছব কাল গণি সংবিধা অপেক্ষা কবি আছিল। তাকে দেখি আতন বুঢ়াগোহাঁইয়ে আনকেইজনমান মখ্য বিষয়াব সৈতে এটা শকত ফৌজলৈ মোগল সাম্ৰাজ্যবাদীব আক্ৰমণ প্ৰতিহত কবিবলৈ সাজু হৈ থাকিল। বুঢ়াগোহাঁই আৰু আন আন মূখ্য বিষয়া সকল গুৱাহাটীত থাকিব লগা হোৱাত ৰাজধানীৰ দবাকাঙ্খী বিষয়া কিছুমানে নিজব স্বাৰ্থসিদ্ধি কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিল। ষড়যন্ত্ৰ আব, গুপ্ত হত্যাবে গোটেই দেশ ভবি পবিল। স্বাৰ্থান্বেষী মন্ত্ৰীসকলব হাতত বজা পাতলা হৈ পৰিল। মান হৰ জীৱন-মৰণ, বিষয়-সম্পত্তি একোৱে স্থিবতা নোহোৱাত পৰিল। গড়গাঁৱৰ দুৰ্যোগৰ বাতবি শুনি গুৱাহাটীত থকা সামৰিক বিষয়াসকলে আতন বুঢ়াগোহাঁইব নেতৃত্বত গড়গাঁৱলৈ উজাই গল, ৰাজধানী পাই ষড়যন্ত্ৰকাৰী বিষয়াসকলক ধৰি যথোচিত শাস্তি প্ৰদান কৰিলে। মাৎস্যন্যায় বাজত্বৰ নায়ক ডেবেৰা বববব ৱাক ধৰি অনেক যন্ত্ৰণা দি বধ কৰা হল। বিচাৰ চ'ৰাত • ডেবেবাই তেওঁৰ বিপক্ষে অভিযোগকাৰী আব, বিচাৰক লালক বৰফুকন সম্পৰ্কে * ভবিষ্যত বাণী কৰিছিল যে তেওঁ ৰাজহত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰত অচিৰেই লিপ্ত হব। ডেবেৰাই সিংহাসনত বহুৱা গোবৰ কোঁৱৰক সিংহাসনৰ পৰা নমাই বধ কৰা হল। তেতিয়া ৰাজ্যব নেতৃবৰ্গ'ই আতন বুঢ়াগোহাঁইকে বজা হবলৈ অনুৰোধ কৰাত বঢ়াগোহাঁইয়ে এই দবে প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল; “মন্ত্ৰীব বংশব মানহে বজা হব নাপায়, গতিকে মই ৰাজম কুট পিন্ধিব নোৱাবো। ৰাজবংশৰ এজনেহে বাজ পাটত বহা উচিত। ম'হৰ খোজৰ হেচা বিবিঙাই বহন কবিব পাবে জানো? শূদ্ৰে লগণ পিন্ধিব পায় জানো?” উপযাক্ত 'বাজকোঁৱব অনসন্ধান কৰি অৱশেষত বাঢ়াগোহাঁই য়ে দিহিঙত থকা [৫৩]<noinclude></noinclude> cn74vkyynptg8zgu56c3vca8qd8sahv 104 91337 247805 2026-04-14T08:25:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "অৰ্জ্জুন কোঁৱৰক ৰাজপাটত বহুৱাই দিহা-পৰামৰ্শ দি ৰাজ্য চলাবলৈ ধৰিলে; শৰাইঘটীয়া সামবিক বিষয়াসকলে আতনক ৰাজধানীত বাজ্য পৰিচালনাৰ কাৰণে থৈ গৱাহাটীলৈ উভতি যায়। দে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247805 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>অৰ্জ্জুন কোঁৱৰক ৰাজপাটত বহুৱাই দিহা-পৰামৰ্শ দি ৰাজ্য চলাবলৈ ধৰিলে; শৰাইঘটীয়া সামবিক বিষয়াসকলে আতনক ৰাজধানীত বাজ্য পৰিচালনাৰ কাৰণে থৈ গৱাহাটীলৈ উভতি যায়। দেশত পুনব শান্তি প্ৰতিষ্ঠা হল। এজন সমসাময়িক ব,বঞ্জীলেখকৰ ভাষাত কবলৈ গলে “দেশত পূনব শান্তি শৃঙ্খলা স্থাপিত হল। বজা আব্দ, বাজমন্ত্ৰীয়ে অসমৰ পূৰ্ব্বোপৰ নীতি অনসেবি ৰাজ্যশাসন কবিবলৈ ধৰিলে।” কিন্তু কিছু দিনৰ পাছত বিপদৰ সূচনা হল। দূৰ্ব্বে'লমনা অজ্ঞন দিহিঙ্গীয়া বজাই অন্তেষপূব ভিতৱো গজেৱত কৰ্ণপাত কবি বঢ়াগোহাঁই আৰু তেওঁৰ ফৈদৰ মানুহক সন্দেহ কবিবলৈ ধৰিলে। তাৰ ফলস্বৰূপে ঘটা যুদ্ধত দিহিঙীয়া বজাই সিংহাসনৰ লগতে নিজৰ প্ৰাণো হেব,ৱালে। এতিয়া প্ৰজাব মনত বঢ়াগোঁহাইব প্ৰতি সম্মান আগতকৈয়ো বৰ্দ্ধিত হল, বাইজে পুনব বাজ- মকুট বাঢ়াগোহাঁইলৈ আগবঢ়ালে। বাইজে বাঢ়াগোহাঁইক এই কথাও জনালে যে তেওঁ যদি বাজ্যভাব গ্ৰহণ নকবি আকৌ আন এজন দৰ্ব্বলী বজাক সিংহাসনত বহুৱায় তেন্তে আকৌ অশান্তি আব, অবাজকতাক মাতি অনা হব মোথোন। কিন্তু বঢ়োগোহাঁইয়ে সেই যাচি দিয়া সন্মান প্ৰত্যাখ্যান কবি এই বদলি কলে,- “বাজদণ্ড মন্ত্ৰীয়ে গ্ৰহণ কৰা অযগেতে, মই সেই কাৰণে আপোনালোকৰ দান গ্ৰহণ কৰিব নোৱাবোঁ। ৰাজবংশৰ পৰাহে ৰজা হব লাগে, সন্তৰ সন্ততিহে সম্ভব গাদীত বহিব লাগে।” - তাৰ পাচত বাঢ়াগোহাঁইয়ে আন বিষয়াসকলৰ সহযোগত বহুতে অননুসন্ধান কৰি এজন বাজলক্ষণ যুক্ত কোঁৱৰক ৰাজপদৰ কাৰণে বাচি উলিয়ালে। এই নতুন বজা জন 'পৰ্ব্বতীয়া বজা' নামেৰে জনাজাত হ'ল। যাচি দিয়া ৰাজম,কুট প্ৰত্যাখ্যান কৰি তেওঁক ৰাজপাটত বহুৱাব কাৰণে পৰ্ব্বতীয়া বজাই আতনক বিশেষ সম্মানেবে বিভূষিত কৰিলে। দিহিঙীয়া বজাৰ পতনৰ পৰা পৰ্ব্বতীয়া বজা সিংহাসনত উঠালৈকে এই কালছোৱাত বাঢ়াগোহাঁইয়ে ন্যায় আৰ, দৃঢ়তাবে শাসনকাৰ্য পৰিচালনা কৰিছিল। কিন্তু পৰ্ব্বতীয়া বজা বাজপাটত উঠাৰ কিছুদিনৰ পাচতে এটা নতুন ধূমকেতুৱে অসমব ভাগ্যাকাশত দেখা দিলে; এই ধূমকেতু স্বৰূপে পুৰুষ জন হল গুৱাহাটীৰ শাসনকৰ্ত্তা লালকে বৰফুকন। বৰফুকন পদত থকাৰ কাৰণে এওঁ এটা সৰক্ষিত শকত ফৌজব অধিনায়ক আছিল। উজনিত বঢ়াগোহাঁইব ক্ষমতা বাঢ়ি অহা দেখি লালকে ঈৰ্ষান্বিত হল। নীচ মনোবৃত্তিৰ বিষয়া কেইজনমানে তেওঁৰ ঈৰ্ষানলত ইন্ধন যোগালে। জয়ধজব সিংহব শহ বেক খামন নাওবৈচা ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনৰ ৰাজদ্ৰোহ অপৰাধ বিচাৰ কৰোঁতে লাল কে যথেষ্ট কৌশল আব, কাৰ্য্যদক্ষতাৰ পৰিচয় দি নাওবৈচা ফুকনব বংশ সমূলে উচ্ছেদ কৰিছিল। সেই [ ৫৪ ]<noinclude></noinclude> qps5gjqycpmzr3va9q89x5zat57nqq0 104 91338 247806 2026-04-14T08:25:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কাৰ্য্যদক্ষতাৰ কাৰণেই লাল কক নাওবৈচা ফুকনৰ পদত নিযুক্ত কৰা হৈছিল। লাল কে মোগলব সাহায্যত নিজৰ ক্ষমতা দৃঢ় আব, অজেয় কৰিবলৈ স্থিৰ কবিলে। সেই উদ্দেশ্যে তেওঁ সেই সময..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247806 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কাৰ্য্যদক্ষতাৰ কাৰণেই লাল কক নাওবৈচা ফুকনৰ পদত নিযুক্ত কৰা হৈছিল। লাল কে মোগলব সাহায্যত নিজৰ ক্ষমতা দৃঢ় আব, অজেয় কৰিবলৈ স্থিৰ কবিলে। সেই উদ্দেশ্যে তেওঁ সেই সময়ব বঙ্গদেশৰ মছনদৰ অধিকাৰী সম্ৰাট আওৰংজেৱৰ পত্ৰ চুলতান আজমতবাব লগত গোপনে যোগাযোগ কবিলে। এই কামত তেওঁক সহায় কৰিলে খড়াক বাদলি ফুকনে। সেনাপতি মীমলাব লগত মোগলৰ দুটি খোৱা বাদলি বঙ্গদেশলৈ যায়। আব, মোগলব আশ্ৰিত- বাপে থাকিবলৈ লয়। বৰফুকনে ঢাকালৈ প্ৰস্তাৱ কবি পঠালে যে যদি মোগলে তেওঁক চাবিলাখ টকা দি অসমব বজা পাতিব পাবে তেন্তে তেওঁ গুৱাহাটী সহিতে অসমব পশ্চিমাঞ্চল মোগলক বিনা যুদ্ধে এবি দিব। লালকে আশা কৰিছিল যে তেওঁৰ প্ৰস্তাৱ সফল কবি তোলাত তেওঁৰ ভাগিনীয়েক অৰ্থাৎ চুলতান আজমতবাব বেগম ৰমণী গাভব, ওৰফে ৰহমৎ বানৱে যথেষ্ট সহায় কবিব। কিন্তু দেশপ্ৰেমিকা অসম বাজকুমাবীয়ে মোমায়েকৰ প্ৰস্তাৱক অনুচিত আব নিদহ বুলি গৰিহণা দিলে। দুবাকাঙ্ক্ষী বৰফুকনক কিন্তু ভাগিনীয়েকৰ নিন্দাবাণীয়ে বিশেষ বাধা দিব নোৱাৰিলে। বঙ্গদেশৰ চুবেদাবব শাসনভাব গ্ৰহণ কৰিবলৈ ঢাকালৈ আহোঁতে বাটত বাজমহলৰ ওচৰত তামিঘবা তবি আজমতবাই গুৱাহাটী দাবী কবি দতে পঠাইছিল। অসমীয়াক ভয় খুৱাবৰ কাৰণে চলতানে এই কথাও জনাইছিল যে তেওঁৰ সৈন্য বাহিনীত তিনিশ হাতী আব, এক লাখ ঘোঁৰা মজতে আছে। বজা ৰামসিংহক উত্তৰ দিয়াৰ দৰেই এইবাৰো চতুৰ বঢ়াগোহাঁইয়ে এই দৰে প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল: “পাদছাহজাদাই দাবী কৰা স্থান সমূহত তেখেতৰ কোনো অধিকাব নাই। ঈশ্বৰে যাক দিছে তেৱেই প্ৰকৃত অধিকাৰী। একলাখ যুদ্ধব ঘোবাব কথা যে কৈছে সেইবোৰ আমাৰ মনত হৰিণা পহৰ তুলা, কাৰণ সিহতে কাজে মাৰিব নোৱাৰে, বৰটোপো চলাব নাজানে।” কিন্তু এতিয়া লালক বৰফুকনে উপযাচি গুৱাহাটা এবি দিয়াব প্ৰস্তাৱ দিয়াত পাদছাহজাদাই আনন্দম চক সম্মতি জনাই অসমলৈ এটা ডাঙৰ ফৌজ পঠাবলৈ যা-যোগাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। এই উদ্দেশ্যে তেওঁ ঢাকাত থকা ফৰাচী আৰু ওল'ডাজ সৈন্যকো· মোগল বাহিনীৰ লগত যাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। ' গুৱাহাটীত বৰফুকনৰ কাৰ্যকলাপ সম্পৰ্কে বঢ়াগোহাঁইক তলে তলে জনাই থকা হৈছিল যদিও, তেওঁ তাত বৰ গৰুত্ব দিব খোজা নাছিল। কিয়নো সেই বিষয়ে হৈ-চৈ লগাই দিলে ষড়যন্ত্ৰশীল আন বিষয়াসকলক বৰফুকনৰ লগ খাবলৈ সবিধা দিয়া হব আৰু, অসমৰ সীমাত খাপ লৈ থকা মোগল সৈন্যক প্ৰকাৰান্তৰে মাতি অনা হ'ব। তেওঁ এই প্ৰসঙ্গত কৈছিল : “শহৰে আমাৰ কাষতে সংবিধা [ c ]]<noinclude></noinclude> r1di0wezuetqc1ln06kojnmbb7u3qs8 104 91339 247807 2026-04-14T08:26:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিচাবি খাপ লৈ আছে, আমাৰ মাজত যিমানেই মতভেদনাথাকক বৰফুকনক এতিয়া বন্দী কবিলে শতক লাই দিয়া হব।” তথাপি যদিস্যাৎ ষড়যন্ত্ৰকাৰী দলে গড়গাওঁ আক্ৰমণ কৰে তাক বাধা দিবব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247807 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>বিচাবি খাপ লৈ আছে, আমাৰ মাজত যিমানেই মতভেদনাথাকক বৰফুকনক এতিয়া বন্দী কবিলে শতক লাই দিয়া হব।” তথাপি যদিস্যাৎ ষড়যন্ত্ৰকাৰী দলে গড়গাওঁ আক্ৰমণ কৰে তাক বাধা দিবব কাৰণে আব, প্ৰতিৰক্ষা ব্যবস্থাৰ স্বৰূপে চিন্তামণি নামে এটা ডাঙৰ গড় নিৰ্ম্মাণ কৰালে। বৰফুকনৰ বিৰুদ্ধে পোন- পটীয়া তৎকালিক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰাত বিষয়াসকলে বুঢ়াগোহাঁইৰ কাৰ্য্যত অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছিল। সি ফালে বৰফুকনে তেওঁৰ কথামতে কাম কৰি গ'ল। তেওঁৰ পৰোক্ষ সাহায্যত মোগলে কামৰূপৰ মাজেৰে গুৱাহাটীলৈ আগবাঢ়ি আহিল। ১৬৭৯ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ শেষৰ পিনে বৰফুকনে গুৱাহাটী এবি দি কলিয়াববলৈ উজাই গল। আজমতৰাব সহকাৰী মনচুব খাঁই গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰিলে। দিল্লীত এই জয়বাৰ্ত্তা জনোৱা হল আৰু, সম্ৰাট আওৰংজেবে সংবাদ বহনকাৰী কটকীক পুৰস্কাৰ দিলে আব, পাতেক আজমতবালৈ বহুমূলীয়া উপহাৰ পঠালে। এই খবব শনি আতন বুঢ়াগোহাঁইয়ে এদল সৈন্য লৈ কলিয়াববলৈ ভটিয়াই আহিল, বাটত বৰফুকনৰ সৈন্যই তেওঁক আক্ৰমণ কৰি পৰাস্ত কৰে। বণত হাবি বাঢ়াগোহাঁই পলাই যাওঁতে লাল,কৰ অন্বেষণকাৰী সৈন্যই তেওঁক ধৰি বন্দী কবি থয়। বৰফুকনে সসৈন্যে গড়গাৱলৈ গৈ পৰ্ব্বতীয়া বজাক উপেক্ষা কবি স্বেচ্ছাচাৰীভাৱে বিষয়া ভঙা-পতা কবিবলৈ ধৰিলে। লালক বৰফুকনৰ এনে অপকাৰ্য্য বন্ধ কৰিবলৈ যাওঁতে পৰ্ব্বতীয়া বজাই সিংহাসন আৰু প্ৰাণ এই দুয়োটাকে হেবৱাব লগীয়া হ'ল। ইয়াৰ পাচত লালকে চৈধ্যবছৰীয়া ল'বামতীয়া চুলিকাক সিংহাসনত বহুৱায়। বৰফুকন, (এতিয়া বঢ়াফুকন) বাজাব ভাগ্যবিধাতা হৈ পৰিল। বঢ়াফুকনে বজাব পৰা আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু তেওঁৰ ভায়েক নাওবৈচা ফুকনৰ মৃত্যুদণ্ড আদেশ কৰিলে। ১৬৭৯ খৃষ্টাব্দৰ নৱেম্বৰ মাহত আতন বুঢ়াগোহাঁই আব, তেওঁৰ ডায়েক নাওবৈচা ফুকনক কলিয়াবৰত বধ কৰা হল। এনেকৈ বাজনীতিজ্ঞ, বীব, দেশপ্ৰেমিক কিন্তু হেমলেটৰ দৰে অতিশয় আগ-পিচ ভাৱি তৎকালিক ব্যবস্থা গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰি আতন বুঢ়াগোহাঁইয়ে এইদৰে শোচনীয় ভাৱে মৃত্যু বৰণ কবিব লগাত পৰে। ইয়াব আগতে লাল কে পৰ্ব্বতীয়া বজাব হতুৱাই চুলতান আজমতালৈ সম্মানসূচক সন্দেশ পত্ৰ দি অসমীয়া কটকীক পঠাইছিল। সেই কটকীৰ হাতত লাল,কে এখন বহস্যপত্ৰও প্ৰেৰণ কৰিছিল। অসমীয়া কটকীয়ে ঢাকাত চ,লতান আজমতবাক নাপাই তেওঁৰ পৰবৰ্ত্তী নৱাব শায়েস্তা খানৰ হাততে সেই ৰহস্যপত্ৰ দিয়ে। সেই কটকী উভতি আহি লৰাৰজাব বাজত্বব আৰম্ভণিতে গড়গাও পায়হি, [ ৫ ]<noinclude></noinclude> c67cujlfcpzeime7rsuxrutax46bvzm 104 91340 247808 2026-04-14T08:26:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "লগত আহে বঙ্গাল কটকী গোৱিন্দবাম। লাল কে নিজেই বাজ-অবোৱান আদি লৈ বজাব নিচিনাকৈ বঙ্গাল কটকীক চ'ৰাত তোলে। ইয়াব পাচত লাল,কে বাজসিংহাসন দাবী কবিব পবা সকলো ৰাজকোঁৱবক হত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247808 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>লগত আহে বঙ্গাল কটকী গোৱিন্দবাম। লাল কে নিজেই বাজ-অবোৱান আদি লৈ বজাব নিচিনাকৈ বঙ্গাল কটকীক চ'ৰাত তোলে। ইয়াব পাচত লাল,কে বাজসিংহাসন দাবী কবিব পবা সকলো ৰাজকোঁৱবক হত্যা বা অঙ্গক্ষত কবিবলৈ গপ্তঘাতক নিয়োগ কৰে। এই ৰাজকোঁৱবসকলৰ অন্যতম গদাপাণি কোঁৱবে ৰাজধানীৰ পৰা পলাই গৈ আত্ম-বক্ষা কবে। কোঁৱবব খবৰ উলিয়াবৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ ভাৰ্য্যা জয়মতীক অশেষ নিৰ্যাতন দি মাবে। জয়মতীব শান্তি আৰ; মৃত্যুয়েই লাল কব স্বেচ্ছাচাৰিতা আব, অত্যাচাৰব চৰম পৰ্য্যায় বলিব পাবি। অত্যাচাৰী বৰফকনক প্ৰজাসাধাৰণে ভাল নাপাইছিল যদিও তেওঁৰ বিবদ্ধে যাৰলৈ কোনেও সাহ নকৰিছিল। প্ৰজাব দুঃখ কুলাই- পাচিয়ে নধবা দেখি আহোম জ্যোতিষীয়ে শদিয়াব কেচাইখাঁতী গোসাঁনীক নৰবলি দি দেশব সখে-শান্তি ঘৰাই আনিবলৈ ব্যবস্থা দিলে। বৰফুকনে ভোটাই নামৰ ফট-পাষ্ট সাহসিয়াল ডেকা এটাক চক্ৰান্ত কবি গোসাঁনীৰ বলিব,পে আগবঢ়োৱাত সি বৰফুকনক বাতি যাঠিবে খুচি হত্যা কৰে। বৰফুকনৰ অত্যাচাৰ পৰা • এইদৰে বক্ষা পাই প্ৰজাসমূহে বিষয়াসকলক দেশত শান্তি আব্দ শৃঙ্খলা প্ৰতিষ্ঠা কবি মোগলক খেদি গুৱাহাটী পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। কলিয়াবৰৰ বৰফুকনব চ’বাত বিষয়াসকলে অবাজকতা আব, ষড়যন্ত্ৰব সামৰণি পেলাবলৈ এজন কায্য ক্ষম, সাহসী আব, বাহ, ৱলী কোঁৱৰক ৰাজপাটত বহৱবলৈ স্থিব কবে। পলবীয়া কোঁৱৰ গদাপাণিক পাই তেওঁকেই সিংহাসনত বহুৱাবব -উদ্দেশ্যে বিষয়াসকল সসৈন্যে গড়গাৱলৈ যাত্ৰা কবে আব্বু, দৰ্শলী বজা চুলিক- ফাক নমাই গদাপাণিক বাজদণ্ড প্ৰদান কৰে। ৰজা হৈ গদাপাণিয়ে দেশত শান্তি প্ৰৱৰ্ত্তন কবে আবাদ ইটাখালিব বণত মোগলক হব, ৱাই গৱাহাটী পুনব উদ্ধাৰ কৰে। ' 69]<noinclude></noinclude> 7nd0p2wzluwmnflzggvbiawrh1e6928 247813 247808 2026-04-14T08:36:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247813 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>লগত আহে বঙ্গাল কটকী গোৱিন্দৰাম। লালুকে নিজেই ৰাজ-অৰোৱান আদি লৈ ৰজাৰ নিচিনাকৈ বঙ্গাল কটকীক চ'ৰাত তোলে। {{gap}}ইয়াব পাচত লালুকে ৰাজসিংহাসন দাবী কৰিব পৰা সকলো ৰাজকোঁৱৰক হত্যা বা অঙ্গক্ষত কঠৰিবলৈ গুপ্তঘাতক নিয়োগ কৰে। এই ৰাজকোঁৱৰসকলৰ অন্যতম গদাপাণি কোঁৱৰে ৰাজধানীৰ পৰা পলাই গৈ আত্ম-ৰক্ষা কৰে। কোঁৱৰৰ খবৰ উলিয়াবৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ ভাৰ্য্যা জয়মতীক অশেষ নিৰ্যাতন দি মাৰে। জয়মতীৰ শাস্তি আৰু মৃত্যুয়েই লালুকৰ স্বেচ্ছাচাৰিতা আৰু অত্যাচাৰৰ চৰম পৰ্য্যায় বুলিব পাৰি। অত্যাচাৰী বৰফুকনক প্ৰজাসাধাৰণে ভাল নাপাইছিল যদিও তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যাবলৈ কোনেও সাহ নকৰিছিল। প্ৰজাৰ দুঃখ কুলাই- পাচিয়ে নধৰা দেখি আহোম জ্যোতিষীয়ে শদিয়াৰ কেচাইখাঁতী গোসাঁনীক নৰবলি দি দেশৰ সুখ-শান্তি ঘৰাই আনিবলৈ ব্যবস্থা দিলে। বৰফুকনে ভোটাই নামৰ সুষ্ট-পুষ্ট সাহসিয়াল ডেকা এটাক চক্ৰান্ত কৰি গোসাঁনীৰ নৰবলি আগবঢ়োৱাত সি বৰফুকনক ৰাতি যাঠিৰে খুচি হত্যা কৰে। বৰফুকনৰ অত্যাচাৰৰ পৰা এইদৰে ৰক্ষা পাই প্ৰজাসমূহে বিষয়াসকলক দেশত শান্তি আৰু শৃঙ্খলা প্ৰতিষ্ঠা কৰি মোগলক খেদি গুৱাহাটী পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। {{gap}}কলিয়াবৰৰ বৰফুকনৰ চ’ৰাত বিষয়াসকলে অৰাজকতা আৰু ষড়যন্ত্ৰৰ সামৰণি পেলাবলৈ এজন কাৰ্য্যক্ষম, সাহসী আৰু বাহুৱলী কোঁৱৰক ৰাজপাটত বহুৱাবলৈ স্থিৰ কৰে। পলৰীয়া কোঁৱৰ গদাপাণিক পাই তেওঁকেই সিংহাসনত বহুৱাবৰ উদ্দেশ্যে বিষয়াসকল সসৈন্যে গড়গাৱলৈ যাত্ৰা কৰে আৰু দূৰ্বলী ৰজা চুলিক- ফাক নমাই গদাপাণিক ৰাজদণ্ড প্ৰদান কৰে। ৰজা হৈ গদাপাণিয়ে দেশত শান্তি প্ৰৱৰ্ত্তন কৰে আৰু ইটাখুলিৰ ৰণত মোগলক হৰুৱাই গুৱাহাটী পুনৰ উদ্ধাৰ কৰে।<noinclude>{{center|[৫৭]}}</noinclude> 6ievff3qt5jwnv9oi1ko7xwysmlxltb 104 91341 247810 2026-04-14T08:28:52Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২১২ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ | বলৈ মাকে পুতেকক কানি খুৱায় ৷ সৰু লৰা-ছোৱালীৰ পক্ষে এৰতি কানিয়েই বৰ অপকাৰী। বেচি পৰিমাণে কানি খাবলৈ অভ্যাস কানীয়াৰ কথাত সঁজাত নোহোৱা হয়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247810 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>২১২ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ | বলৈ মাকে পুতেকক কানি খুৱায় ৷ সৰু লৰা-ছোৱালীৰ পক্ষে এৰতি কানিয়েই বৰ অপকাৰী। বেচি পৰিমাণে কানি খাবলৈ অভ্যাস কানীয়াৰ কথাত সঁজাত নোহোৱা হয়।” কৰিলে মস্তিষ্ক নষ্ট পায়। “কোকেইনো এবিধ দামী দৰব। ই° মানুহৰ অনুভৱ শক্তি লোপ পোৱায় ৷ শৰীৰৰ যি অংশত কোকেইন লগোৱা হয়, সেই অংশৰ অনুভৱ শক্তি একেবাৰেই নোহোৱা হয় । ডাক্তৰ বিলাকে লবা-দাঁত তোলোঁতে দাঁতৰ গুৰিত বেজিবে কোকেইন সুমুৱাই দি দাঁত তোলে। ‘ক’কা’ গছৰ পৰ৷ কোকেইন তৈয়াৰ হয় । কানিব নিচিনাকৈ কোকেইন খাবলৈ অভ্যাস কৰিলে মানুহৰ স্বাস্থ্য অতি সোনকালে ভঙ্গ হয়, আৰু শেষ অৱস্থায় কোকেইনেই মানুহৰ মৃত্যু আনে । অনেক দেশত চৰকাৰে কোকেইন বিক্রি একেবাৰেই বন্ধ ডাক্তৰবিলাকেহে কেৱল ইয়াক ঔষধৰূপে ব্যৱহাৰ বিলাতত কোকেইন বিক্ৰি এটা গুৰুতৰ দোষ বুলি কৰি দিছে। কৰিব পাৰে। বিবেচনা কৰা হয়। কোকেইন কানিতকৈও অপকাৰী ।” “ভাংগছৰ পাত আৰু ফুলৰ পৰা ভাং তৈয়াৰ হয় । বহুত মানুহে ভাঙকো হোঁকাত লগাই খায়। ভাং এবিধ বিহু, ই মানুহক পগলা কৰে। ই মানুহৰ মস্তিষ্ক একেবাৰেই শুকৱাই পেলায়। ই কানি আৰু কোকেইনতকৈও অপকাৰী।” 4 2 “গঙ্গাদেশত আইন জাবি কৰি এইবোৰ মাদক বস্তুৰ বিক্রি একেবাবেই বন্ধ কবি দিয়া হৈছে। আপুনিও এনে এটা আইন জাৰি কৰি দিলে, প্ৰজাৰ নথৈ উপকাৰ হয় । স্বাস্থ্য সম্পর্কে যি নিয়মকে প্রচলন কৰে, প্ৰজাক তাৰ উপকাৰিতা বুজিবলৈ দিব। স্বাস্থ্য- পাঠতো গুণানুগুণেৰে সৈতে স্বাস্থ্যবিধিবোৰ সুমুৱাই দিব । তেনে কৰিলে লবাই সেই বিধিবোৰৰ মৰ্ম্ম অতি সহজেই বুজিব পাৰিব।"<noinclude></noinclude> 8czbrj3xpgc8wswwddkynoqo1or3rc6 247811 247810 2026-04-14T08:35:06Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247811 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|২১২|নতুন স্বাস্থ্যপাঠ ||}}</noinclude>বলৈ মাকে পুতেকক কানি খুৱায়। সৰু লৰা-ছোৱালীৰ পক্ষে এৰতি কানিয়েই বৰ অপকাৰী। বেচি পৰিমাণে কানি খাবলৈ অভ্যাস কৰিলে মস্তিষ্ক নষ্ট পায়। কানীয়াৰ কথাত সঁজাত নোহোৱা হয়।”<br/> {{gap}}“কোকেইনো এবিধ দামী দৰব। ই মানুহৰ অনুভৱ শক্তি লোপ পোৱায়। শৰীৰৰ যি অংশত কোকেইন লগোৱা হয়, সেই অংশৰ অনুভৱ শক্তি একেবাৰেই নোহোৱা হয়। ডাক্তৰ বিলাকে লবা-দাঁত তোলোঁতে দাঁতৰ গুৰিত বেজিৰে কোকেইন সুমুৱাই দি দাঁত তোলে। ‘ক’কা’ গছৰ পৰ৷ কোকেইন তৈয়াৰ হয়। কানিৰ নিচিনাকৈ কোকেইন খাবলৈ অভ্যাস কৰিলে মানুহৰ স্বাস্থ্য অতি সোনকালে ভঙ্গ হয়, আৰু শেষ অৱস্থায় কোকেইনেই মানুহৰ মৃত্যু আনে। অনেক দেশত চৰকাৰে কোকেইন বিক্ৰি একেবাৰেই বন্ধ কৰি দিছে। ডাক্তৰবিলাকেহে কেৱল ইয়াক ঔষধৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। বিলাতত কোকেইন বিক্ৰি এটা গুৰুতৰ দোষ বুলি বিবেচনা কৰা হয়। কোকেইন কানিতকৈও অপকাৰী।”<br/> {{gap}}“ভাংগছৰ পাত আৰু ফুলৰ পৰা ভাং তৈয়াৰ হয়। বহুত মানুহে ভাঙকো হোঁকাত লগাই খায়। ভাং এবিধ বিহ, ই মানুহক পগলা কৰে। ই মানুহৰ মস্তিষ্ক একেবাৰেই শুকুৱাই পেলায়। ই কানি আৰু কোকেইনতকৈও অপকাৰী।”<br/> {{gap}}“গঙ্গাদেশত আইন জাবি কৰি এইবোৰ মাদক বস্তুৰ বিক্ৰি একেবাৰেই বন্ধ কৰি দিয়া হৈছে। আপুনিও এনে এটা আইন জাৰি কৰি দিলে, প্ৰজাৰ নথৈ উপকাৰ হয়। স্বাস্থ্য সম্পৰ্কে যি নিয়মকে প্ৰচলন কৰে, প্ৰজাক তাৰ উপকাৰিতা বুজিবলৈ দিব। স্বাস্থ্য- পাঠতো গুণানুগুণেৰে সৈতে স্বাস্থ্যবিধিবোৰ সুমুৱাই দিব। তেনে কৰিলে লৰাই সেই বিধিবোৰৰ মৰ্ম্ম অতি সহজেই বুজিব পাৰিব।"<noinclude></noinclude> breuid91yrrg27xc47uqbqk74k0yp8c 104 91342 247812 2026-04-14T08:35:49Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২১৪ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । ৩৫—ইনফ্লুয়েঞ্জা আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰ ৷ d এদিন ৰজাই ডাক্তৰক সুধিলে, “ডাঙ্গৰীয়া, আৰু এটা কথা ম‍ই আপোনাক সুধিবলৈ আছে । যোৱা বছৰত গোটেই ৰাজ্যত ইন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 247812 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>২১৪ নতুন স্বাস্থ্যপাঠ । ৩৫—ইনফ্লুয়েঞ্জা আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰ ৷ d এদিন ৰজাই ডাক্তৰক সুধিলে, “ডাঙ্গৰীয়া, আৰু এটা কথা ম‍ই আপোনাক সুধিবলৈ আছে । যোৱা বছৰত গোটেই ৰাজ্যত ইনফ্লুয়েঞ্জা নামেৰে এবিধ নতুন বেমাৰ হোৱাৰ বাতৰি মই অনেক পাইছিলোঁ । এই বেমাৰে গল বছৰত হেজাৰে হেজাৰে মানুহ মাৰিলে। কেইবা হেজাৰো মানুহ বহুত দিনলৈকে ভূগি একো কাম কৰিব নোৱাৰি পৰি আছিল । এতেকে এই বেমাৰত বিষয়ে আপুনি আমাক যি হয় উপদেশ দিয়ক। ” এনেতে কুমাৰ জয়পালে মাত লগালে, “সেই সময়ত উপদেশ বিচাৰি অনেক মানুহ মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল। ম‍ই সিহঁতক একো উপদেশ দিব নোৱাৰিলোঁ । মই সাত বছৰৰ আগেয়ে যেতিয়া গঙ্গাপুৰত ডাক্তৰী কলেজ পৰিদৰ্শন কৰিছিলোঁ, তেতিয়াও অধ্যাপক সকলে সেই বিষয়ে মোক একোকে নকলে ।” ডাক্তৰে কলে, “ইনফ্লুয়েঞ্জা ৰোগ অতি পুৰণি ; প্ৰায়েই জাৰকালি হয় । এই বেমাৰত আগেয়ে বেচি মানুহ নমৰিছিল । কিন্তু আজি কেই বছৰমানৰ পৰা গোটেই পৃথিবীতে মানুহবিলাকৰ এই বেমাৰ হৈছে । এই বেমাৰ এতিয়া বেচি মাৰাত্মক হৈছে। ভাৰতবৰ্ষত ইয়াৰ প্ৰকোপ বৰ বেচি হৈছে । এই বেমাৰে লাখ লাখ ভাৰতবাসীৰ প্ৰাণ লৈছে৷ আমাৰ গঙ্গাদেশতো মানুহবিলাকৰ এই বেমাৰ হৈছিল । কিন্তু বেচি মানুহ নমৰিল । আমি স্বাস্থ্যসম্পৰ্কীয় সকলো বিধি পালন কৰোঁ; গতিকে এই বেমাৰে আমাৰ মানুহক বেচিকৈ পীড়ণ কৰিব নোৱাৰিলে ।<noinclude></noinclude> ergete3fhd8h8xvpj521sqzyorxhbjb 247814 247812 2026-04-14T08:39:17Z Sushmita Lekharu 3764 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 247814 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|২১৪|নতুন স্বাস্থ্যপাঠ।|}}</noinclude>{{center|{{larger|৩৫—ইনফ্লুয়েঞ্জা আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰ।}}}} {{gap}}এদিন ৰজাই ডাক্তৰক সুধিলে, “ডাঙ্গৰীয়া, আৰু এটা কথা ম‍ই আপোনাক সুধিবলৈ আছে। যোৱা বছৰত গোটেই ৰাজ্যত ইনফ্লুয়েঞ্জা নামেৰে এবিধ নতুন বেমাৰ হোৱাৰ বাতৰি মই অনেক পাইছিলোঁ। এই বেমাৰে গল বছৰত হেজাৰে হেজাৰে মানুহ মাৰিলে। কেইবা হেজাৰো মানুহ বহুত দিনলৈকে ভূগি একো কাম কৰিব নোৱাৰি পৰি আছিল। এতেকে এই বেমাৰত বিষয়ে আপুনি আমাক যি হয় উপদেশ দিয়ক। ”<br/> {{gap}}এনেতে কুমাৰ জয়পালে মাত লগালে, “সেই সময়ত উপদেশ বিচাৰি অনেক মানুহ মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল। ম‍ই সিহঁতক একো উপদেশ দিব নোৱাৰিলোঁ। মই সাত বছৰৰ আগেয়ে যেতিয়া গঙ্গাপুৰত ডাক্তৰী কলেজ পৰিদৰ্শন কৰিছিলোঁ, তেতিয়াও অধ্যাপক সকলে সেই বিষয়ে মোক একোকে নকলে।”<br/> {{gap}}ডাক্তৰে কলে, “ইনফ্লুয়েঞ্জা ৰোগ অতি পুৰণি; প্ৰায়েই জাৰকালি হয়। এই বেমাৰত আগেয়ে বেচি মানুহ নমৰিছিল। কিন্তু আজি কেই বছৰমানৰ পৰা গোটেই পৃথিবীতে মানুহবিলাকৰ এই বেমাৰ হৈছে। এই বেমাৰ এতিয়া বেচি মাৰাত্মক হৈছে। ভাৰতবৰ্ষত ইয়াৰ প্ৰকোপ বৰ বেচি হৈছে। এই বেমাৰে লাখ লাখ ভাৰতবাসীৰ প্ৰাণ লৈছে ৷ আমাৰ গঙ্গাদেশতো মানুহবিলাকৰ এই বেমাৰ হৈছিল। কিন্তু বেচি মানুহ নমৰিল। আমি স্বাস্থ্যসম্পৰ্কীয় সকলো বিধি পালন কৰোঁ; গতিকে এই বেমাৰে আমাৰ মানুহক বেচিকৈ পীড়ণ কৰিব নোৱাৰিলে।<noinclude></noinclude> 3fp17ukj5vbnj7up6xzd3nsrilmo0o5