ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.46.0-wmf.23 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 86472 247832 237252 2026-04-15T01:56:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247832 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>দিছিল। ববববৱাই মালিত স্বৰ্গদেৱে পৰ্ব্বতৰ পাৰ আনি মান মৰ্য্যাদা দি -পৰ্ব্বতীয়া কু’ৱবী পাতিলে । ববকু’ৱৰী বব একো চেকা বিধব তিৰোতা আছিল, সতিনীয়েকৰ পয়োভৰ বঢ়াত তেওঁ চিত্ত-বিক্ষিপ্ত হৈ কিছুমান মান,হক শত্রু বালি ভাবি শাস্তি দিয়াব চক্রান্ত কৰিলে । পাৰ্ব্বে বৰগোহাঁইয়ে তেওঁক বৰকু ৱৰী পতাত আপত্তি কৰিছিল ৷ চাও,কৰ খেলৰ ওপৰত বব- বৱকু ৱৰীয়ে তাৰ পোটক তুলিবলৈ বিচাৰিলে । -কুঁৱৰীৰ প্ৰভুত্ব আছিল, কাৰণ তেওঁৰ ককা-দেউতাক চাওৰকৰ বৰা লাহাব বৰাহীৰ তোলনীয়া পো আছিল। কুৱৰীয়ে চাও,কৰ শ‍ইকীয়া লাঙ্গ গোহাঁইবে মন্ত্ৰণা কৰি বৰগোহাঁইৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্র কবিলে। কুঁৱৰীয়ে লাঙ্গক কলে, তোক ম‍ই বৰগোহাঁই পাতিম । ম‍ই বৰগোহাঁইব বিবদ্ধে স্বৰ্গদেৱৰ আগত গোচৰ দিম । তই ‘হয়' দলি কবি।” এই দৰে সাক্ষী প্রমাণ ঠিক কৰি বৰকুৱৰীয়ে স্বৰ্গদেৱৰ আগত গোচৰ দিলে,—“স্বৰ্গদেৱ বৰগোহাঁইয়ে নাকজ দলীয়া বৰৱাবে আলচি শিলিখাতলীয়া ঠাকুৰক (দিহিঙৰ মহন্তক ? ) বজা পাতিবৰ মন্ত্ৰণা কৰিছে। এই কথা চাওৰ কৰ শইকীয়াই জানে।” শ‍হকীয়াই ‘ম‍ই জানো' বুলি স্বীকাৰ কৰিলে ৷ এই ষড়যন্ত্রব কথা স্বৰ্গদেৱে, বিশ্বাস কবি তাত লিপ্ত থকা বলি লেচাই বৰ গোঁহাইক নাজিবা ঘাটত মাৰিলে সবগ ফলাব ফৈদ আব, নাক-জয় দলীয়া ববৱাক বৰহাটৰ পথাৰত মাবিলে ৷ শত্রু,লাহদ, বঢ়া গোহাঁইকো মাৰিলে । পৰ্ব্বতীয়া আইকা ৱবীৰ হতুৱাই আগৰ গিৰিয়েক হাতী- মাউতকো মাবিলে । এই বৰকুৱৰী স্বৰ্গদেৱৰ বৰ বেথাৰ পাত্ৰ আছিল। মীবজ,মলা গড়গাওঁ · অভিমখে যোৱাৰ সময়ত ডাঙ্গৰীয়া সকলে মনৰ দখেবে স্বৰ্গদেৱক আহি সেৱা কৰিছিল । ১৫৮৩ শক, চৈত্র ৭, মঙ্গলবাব । স্বৰ্গদেৱে শোক বেজাৰত অভিভূত হৈ একো মাতিব নোৱাৰিছিল, চ'ৰাৰ পৰা উঠি চাঙলৈ গৈ বব কুৱ বীৰ হাতত ধৰি হকে হক কবি কান্দিবলৈ ধৰিছিল । বকুৱ বীয়ে অনেক বাপে বজাই বঢ়াই -স্বৰ্গদেৱক সস্থ কৰিছিল ৷ জয়ধ্বজ সিংহ বজাৰ শেষ অৱস্থাত এওঁলোক দগৰাকী কুঁৱৰীয়ে স্বৰ্গদেৱৰ নিজা ল'ৰা নোহোৱাত কলীয়া গোহাঁইকে ৰজা মনোনীত করাব কাৰণে চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু কলীয়া গোহাঁইৰ বৈ-বঙহ কোনো নথকাত তেওঁক নাপাতি দদায়েকৰ পাতেক চাৰিং ৰজাকে ৰজা লবলৈ বালি ডাঙ্গৰীয়াসৱক আজ্ঞা কৰিছিল ৷ চাবিং বজাই চক্ৰধ্বজ সিংহ নাম লৈ -বাজপাটত বহি ৰজা-শহ,বৰ দুই জীয়েক অর্থাৎ ভগনীয়া ৰজাৰ 'বৰকু ৱৰী আৰ, পৰ্ব্বতীয়া কুৱবীক কুৱৰী পাতিলব খুজিছিল। বায়েক-ভনীয়েকে এনে প্ৰস্তাৱত অপমান পাই মাথো কলে,— “যি কোৱা ধন, দেখি ডড়াইছিল সেই কোৱাই ম,খ চাই বটে।” এই কথাত স্বৰ্গদেৱে খং কৰি মোমাই তামূলী<noinclude>{{center|[৩০]}}</noinclude> 3tmtl3bxdzjjtd8b1apnyw3xv7rmocw 104 86501 247833 237283 2026-04-15T01:57:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247833 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>বব ববৱাৰ জীয়েক আব, জয়ধ্বজ সিংহৰ তামুলী কুৱবীক বকুৱৰী পাতিলে । কিছুদিনৰ পিছত তেওঁক ববকুৱৰী ভাঙ্গি চপবাখোৱা বৰগোহাঁইব জীয়েকক ববকুৱ বাঁ পাতিলে । পূর্ব্বে বজা-শহর বরফুকনে যাবলৈ মন এবি দিছিল। তেওঁৰ পকে বাদলি ফুকনে বঙালৰ লগ লৈ বিদেশত গৈ আছিল । বজা-শহৰৰ দই জীয়েকে স্বৰ্গদেৱলৈ বিয়া নোসোমাওঁ বুলি স্বৰ্গদেৱক বিদ্রূপে বচন বলিছিল। এই বোবব কারণে বজা শহরব ফৈদৰ প্ৰতি স্বৰ্গদেৱব ক্ৰোধ উপজিল। মোমাই তামালীব পাতেক লালক দোলা - কাষৰীয়া ববৱাই বজা শহরব ফৈদব বিবদ্ধে নানান কথা স্বৰ্গদেৱক লগোৱাত আৰু, স্বৰ্গদেৱ নিজে তেওঁলোকৰ প্রতি বিতুষ্ট হোৱাত ৰজা-শহ,বৰ ফৈদক বাঘচোঁ হাফল:ত মাৰিলে ; আব, জয়ধ্বজ সিংহ ভগনীয়া বজাব দুই কুৱৰী আৰু, কলীয়া লাইছং ভিতব,ৱা গোহাঁইকো মাৰি ৰজা-শহ,বৰ ফৈদ নিপাত কৰিলে। বালি ফুকন আৰু, মৌপিয়া বিদেশত থকাব কারণে সাবিল। পিছলৈ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে মৌপিয়াকে দীয়া প্রমাণ পাই কাটিলে ; চক্ৰধ্বজ বজাব দিনত বজা শহ, বৰ ফৈদক মাৰি লাল, ক দোলা- কাষৰীয়া বৰুৱা নাওবৈচা ফুকন হল ।<noinclude>{{center|[৩১]}}</noinclude> 4jjteoftu89bms6db4wcv70u3j5kj1g 247834 247833 2026-04-15T02:06:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247834 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>বৰবৰুৱাৰ জীয়েক আৰু জয়ধ্বজ সিংহৰ তামুলী কুঁৱবীক বৰকুঁৱৰী পাতিলে । কিছুদিনৰ পিছত তেওঁক বৰকুঁৱৰী ভাঙ্গি চপৰাখোৱা বৰগোহাঁইৰ জীয়েকক বৰকুঁৱৰী পাতিলে । {{Gap}}পূর্ব্বে ৰজা-শহুৰ বৰফুকনে যাবলৈ মন এৰি দিছিল। তেওঁৰ পুতেক বাদলি ফুকনে বঙালৰ লগ লৈ বিদেশত গৈ আছিল । ৰজা-শহুৰৰ দুই জীয়েকে স্বৰ্গদেৱলৈ বিয়া নোসোমাওঁ বুলি স্বৰ্গদেৱক বিদ্রূপে বচন বুলিছিল। এই বোৰৰ কাৰণে ৰজা শহুৰৰ ফৈদৰ প্ৰতি স্বৰ্গদেৱৰ ক্ৰোধ উপজিল। মোমাই তামুলীৰ পুতেক লালুুক দোলা - কাষৰীয়া বৰুৱাই ৰজা শহুৰৰ ফৈদৰ বিৰুদ্ধে নানান কথা স্বৰ্গদেৱক লগোৱাত আৰু, স্বৰ্গদেৱ নিজে তেওঁলোকৰ প্রতি বিতুষ্ট হোৱাত ৰজা-শহুৰৰ ফৈদক বাঘচোঁ হাফলুত মাৰিলে ; আৰু জয়ধ্বজ সিংহ ভগনীয়া বজাব দুই কুৱৰী আৰু, কলীয়া লাইছং ভিতব,ৱা গোহাঁইকো মাৰি ৰজা-শহুৰৰ ফৈদ নিপাত কৰিলে। বালি ফুকন আৰু, মৌপিয়া বিদেশত থকাব কাৰণে সাৰিল। পিছলৈ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে মৌপিয়াকে দুৰীয়া প্রমাণ পাই কাটিলে ; চক্ৰধ্বজ ৰজাৰ দিনত ৰজা শহুৰৰ ফৈদক মাৰি লালুক দোলা- কাষৰীয়া বৰুৱা নাওবৈচা ফুকন হল ।<noinclude>{{center|[৩১]}}</noinclude> ilrwa525xojf540vje6qql94442cqa0 247835 247834 2026-04-15T02:07:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247835 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>বৰবৰুৱাৰ জীয়েক আৰু জয়ধ্বজ সিংহৰ তামুলী কুঁৱবীক বৰকুঁৱৰী পাতিলে । কিছুদিনৰ পিছত তেওঁক বৰকুঁৱৰী ভাঙ্গি চপৰাখোৱা বৰগোহাঁইৰ জীয়েকক বৰকুঁৱৰী পাতিলে । {{Gap}}পূর্ব্বে ৰজা-শহুৰ বৰফুকনে যাবলৈ মন এৰি দিছিল। তেওঁৰ পুতেক বাদলি ফুকনে বঙালৰ লগ লৈ বিদেশত গৈ আছিল । ৰজা-শহুৰৰ দুই জীয়েকে স্বৰ্গদেৱলৈ বিয়া নোসোমাওঁ বুলি স্বৰ্গদেৱক বিদ্রূপে বচন বুলিছিল। এই বোৰৰ কাৰণে ৰজা শহুৰৰ ফৈদৰ প্ৰতি স্বৰ্গদেৱৰ ক্ৰোধ উপজিল। মোমাই তামুলীৰ পুতেক লালুুক দোলা - কাষৰীয়া বৰুৱাই ৰজা শহুৰৰ ফৈদৰ বিৰুদ্ধে নানান কথা স্বৰ্গদেৱক লগোৱাত আৰু, স্বৰ্গদেৱ নিজে তেওঁলোকৰ প্রতি বিতুষ্ট হোৱাত ৰজা-শহুৰৰ ফৈদক বাঘচোঁ হাফলুত মাৰিলে ; আৰু জয়ধ্বজ সিংহ ভগনীয়া ৰজাৰ দুই কুঁৱৰী আৰু, কলীয়া লাইছং ভিতৰুৱা গোহাঁইকো মাৰি ৰজা-শহুৰৰ ফৈদ নিপাত কৰিলে। বালি ফুকন আৰু, মৌপিয়া বিদেশত থকাৰ কাৰণে সাৰিল। পিছলৈ গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে মৌপিয়াকে দুৰীয়া প্রমাণ পাই কাটিলে ; চক্ৰধ্বজ ৰজাৰ দিনত ৰজা শহুৰৰ ফৈদক মাৰি লালুক দোলা- কাষৰীয়া বৰুৱা নাওবৈচা ফুকন হল ।<noinclude>{{center|[৩১]}}</noinclude> creyqet7cvtes261vmlm9v4ildcfozn 104 89011 247831 246954 2026-04-15T01:51:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247831 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||হাজোত সত্ৰাজিত।|২১}}</noinclude>{{gap}}পাচে ফুকনেও এই কথা ৺ত জনালত ধৰাদ্ধৰ কটকীক পঠাই বোলে, “ফুকনেও তাক উপাই কৰি কাজলীলৈকে অনাব।” পাচে ফুকনৰ আজ্ঞায়ে ধৰাদ্ধৰে সত্য-শপত কৰি কাৰ্জ্জিক উপাই{{Float left|{{gap}}{{smaller|বিৰু-কাৰ্জি বন্দী}}|4em|1em}} মন্ত্ৰণাৰ দ্বাৰায়ে নাৱত তুলি আনিলে। পাচে কাৰ্জ্জিয়ে উমানন্দৰ সেইখানিতে বুলিলে,“ ধৰাদ্ধৰ, দেখ, মোৰ কমৰত দুই তৰোৱাল আছে; তোৰ নাৱৰ মনুষ্য খৰাপ কৰিলোঁহতে যাতো তঞো ব্ৰাহ্মণ আৰু পুৰোহিতো, দুয়ো ব্ৰাহ্মণৰ কোনোখান হয় বুলিহে হাত জপাই ধৰিলোঁ। মোৰ কপালে যিখান হই সেইহে।” পাচে কাজলী পালেহি। ফুকনে কথাবাৰ্ত্তা হৈ বোলে, “ভাল, কাৰ্জিয়ে আহিছে ৺ক সেৱা কৰি আঁহকগৈ।” এই বুলি মন্ত্ৰণা কৰি গড়গ্ৰামলৈ পঠালে। পাচে ধৰাদ্ধৰে নি ৺ৰাজাক হজুৰ কৰিলে। ৺এ বোলে, “ কাৰ্জ্জি এখন থাকক, মোকে বঙ্গালকে মিলাব নোৱাৰে মানে। ” এই বুলি বাঘচোৱাত ঘৰ- বাৰী সাজি দি ৰাখিলে, যাবলৈ নাপালে, শক ১৫৪০, মাস জৈষ্ঠ। ৫১॥ {{gap}}তাত পাচে পাৎসাৰ ভাই মীৰ্জ্জা-নাথন দখিণকোলৰ পাৰ হৈ ধৰ্ম্ম- নাৰাণক ধৰিলেগৈ, তেবে ৰাজা পলাই এৰাল, তিনিজনা কুঁৱৰী হাতীৰ ওপৰত গুলি লাগি পৰিল। পাচে আহোমে খেদি গৈ{{Float left|{{gap}}{{smaller|তিনি কুঁৱৰীৰ মৰণ}}|4em|1em}} যুদ্ধ দিলে, তেবে মীৰ্জ্জা-নাথন ভঙ্গ খাই পলাল। হাড়ি মহিয়ে একলে খেদি গৈয়া পৰিল। ৫২॥ {{gap}}পাচে সেই সময়তে মামোগোবিন্দেও আহোমৰ লগ লৈয়া কৰৈবাৰী সীমা কৰি দখিণ কোলে ৰাজা হ’ল। বঙ্গালো দখিণকোলে পাৰ হুইবাকো নোৱাৰে, তাৰ লগে মহাৰাজা ২০০০ কাণ্ডী দিয়া{{Float left|{{gap}}{{smaller|সত্ৰাজিতৰ আক্ৰমণ}}|4em|1em}} যিহেতু আছে। সত্ৰাজিতে লোক তুলি মামোক মাৰোঁগৈ বুলি আহিল, আহোমৰ কাৰণে নোৱাৰে। সত্ৰাজিতৰ ভতিজাক ইন্দ্ৰনাৰাণ পৰিল আৰু ভৱানীৰায় পৰিল। এইমতে উত্তৰে দক্ষিণে বনে লুকাই কড়াই মাৰে, দেখাই দ্বন্দ নকৰে, সত্ৰাজিতে দুৱাৰলৈ আহি আছে দণ্ডে হাত ভাগে। ৫৩॥<noinclude></noinclude> 4hakquisni8kzpqjtas1mhc0ciixxw9 104 89073 247829 243945 2026-04-15T01:31:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247829 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||পৰিশিষ্ট (ক)|১৯}} {{Gap}}পিচত বঙ্গদেশৰ পৰা পালবংশী ধৰ্ম্মপাল নামে ৰজা আহি অশ্বক্ৰান্তৰ উত্তৰফালে গোদস্ত পৰ্ব্বতত পাট কৰি ৰজা হ'ল। ধৰ্ম্মপাল ৰজায়ে কনৌজ ও তিৰোত্তৰ আদি {{Float left|{{gap}}{{smaller|ধৰ্ম্মপাল }}|4em|1em}} দেশৰ পৰা ভাল ভাল ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ আনি পণ্ডিতৰ সমাজ পাতি ধৰ্ম্মেৰে ৰাজ্য কৰিলে। দেবালয়বোৰকো পৰিষ্কাৰ কৰিলে। পিচে ধৰ্ম্মপালৰ ভায়েক মণিচন্দ্ৰৰ ঘৈনীয়েক মৌনবতীয়ে ধৰ্ম্মপালক ৰণত জিনি কামৰূপত ৰজা হ'ল। তেওঁৰ পুতেক গোপীচন্দ্ৰ, তেওঁৰ পুতেক ভবচন্দ্ৰ * বগা হ'ল। ধৰ্ম্মপালৰ পুতেক বতুপাল, তেওঁৰ পুতেক সোমপাল উজনিত বিশ্বনাথৰ কাষত কন্যকা গাৱঁত পাট কৰি ৰজা হ'ল। ১৬৪ | {{Gap}}সোম পালৰ পোষ্যপুত্ৰ ( শিৱবীৰ্যে্য জন্ম) প্ৰতাপসিংহ, তেওঁকে ভালুকপেঙ্গও বোলে। তেওঁৰ ঘৈনীয়েকক ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদে নিছিলে। পাচে এবছৰৰ মূৰত {{Float left|{{gap}}{{smaller|আৰিমত্ত }}|4em|1em}} নীলাচলৰ আমৰাজুলিৰ ঘাটত তুলি থলে। তেওঁ নীলা- চলীয়া বামুণ এজনৰ ঘৰত থাকিল। বামুণে প্ৰতিপাল কৰি ৰাখিলে। তাতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ঔৰষত এটি পুত্ৰ জন্মিল। বামুণে তাৰ আৰিমত্ত নাম থলে। তেওঁ ডাঙ্গৰ হৈ গোৱালপাড়াৰ পৰা পূবে সমুদায় কামৰূপত ৰা হ'ল। ১৬৫ || {{gap}}পশ্চিমে শিংমাৰিত কমতাপুৰ নামে নগৰ কৰি কোচবংশী নীলধ্বজ, তেওঁৰ বংশ চক্ৰধ্বজ আৰু নীলাম্বৰ ইত্যাদি ৰজা হল। পিচে কমতেশ্বৰৰ বংশ ফিঙ্গুৱা {{Float left|{{gap}}{{smaller|কমতাপুৰৰ ৰজাসকল }}|4em|1em}} ৰজা এই দেশলৈ আহি আমিত্তে সৈতে ৰণ কৰাত আমিত্ত ৰণত ঘাটি বৰলীয়া নদীত পৰি নোহোৱা হ'ল। পিচে আৰিমত্তৰ পুতেক ৰত্নসিংহে ৰণ কৰি ফিঙ্গুৱা ৰজাক মাৰি ৰত্নসিংহ ৰজা হৈ ব্ৰাহ্মণী-গমন পাপত অন্নতে নষ্ট পালে। † ১৬৬॥ {{rule|}} * গুৱাহাটীৰ দহ মাইল উত্তৰে চুটিয়াপাড়া গাৱঁত ভবচন্দ্ৰ ৰজাৰ নগৰ আছিলে। — গ্ৰন্থকাৰ। + আৰিমত্তৰ প্ৰথম নগৰ শোৱালকুচিৰ পশ্চিমে সিদ্ধেৰ দেৱালয়ৰ ওচৰতে এতিয়া তাক ভাঙ্গা নগৰ বোলে। দ্বিতীয় নগৰ ৰঙ্গিয়াৰ থানাৰ উত্তৰে সেয়ে প্ৰধান নগৰ। গড়, পুখুৰী আজিলৈকে আছে। গড়টিক বৈদৰ গড় বোলে। ফিঙ্গুৱা ৰজাৰ গড়, পুখুৰী উপৰ বৰভাগ, চমচম, পূৰ্ব্ববাঙ্গা মৌজাত আছে।—গ্ৰন্থকাৰ। + ইয়াৰ আগেয়ে কামৰূপী চন ৬১২ চনত, ১১২৬ শকত, ইং মুছলমান এজন আহি কামপৃষ্ঠলৈকে দেশ আক্ৰমণ কৰিছিলে। —গ্ৰন্থকাৰ। ১২.৪ চনত ৰক্তিয়াৰ খিলিজি নামে কিন্তু তেওঁ যুদ্ধ হাৰি পলাই গ'ল।<noinclude></noinclude> 2x36sz5aoq4z5t9unjswi0y115jxdp1 247830 247829 2026-04-15T01:49:38Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247830 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পৰিশিষ্ট (ক)|১৯}}</noinclude> {{Gap}}পিচত বঙ্গদেশৰ পৰা পালবংশী ধৰ্ম্মপাল নামে ৰজা আহি অশ্বক্ৰান্তৰ উত্তৰফালে গোদস্ত পৰ্ব্বতত পাট কৰি ৰজা হ'ল। ধৰ্ম্মপাল ৰজায়ে কনৌজ ও তিৰোত্তৰ আদি {{Float left|{{gap}}{{smaller|ধৰ্ম্মপাল }}|4em|1em}} দেশৰ পৰা ভাল ভাল ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ আনি পণ্ডিতৰ সমাজ পাতি ধৰ্ম্মেৰে ৰাজ্য কৰিলে। দেবালয়বোৰকো পৰিষ্কাৰ কৰিলে। পিচে ধৰ্ম্মপালৰ ভায়েক মণিচন্দ্ৰৰ ঘৈনীয়েক মৌনবতীয়ে ধৰ্ম্মপালক ৰণত জিনি কামৰূপত ৰজা হ'ল। তেওঁৰ পুতেক গোপীচন্দ্ৰ, তেওঁৰ পুতেক ভবচন্দ্ৰ * বগা হ'ল। ধৰ্ম্মপালৰ পুতেক বতুপাল, তেওঁৰ পুতেক সোমপাল উজনিত বিশ্বনাথৰ কাষত কন্যকা গাৱঁত পাট কৰি ৰজা হ'ল। ১৬৪ | {{Gap}}সোম পালৰ পোষ্যপুত্ৰ ( শিৱবীৰ্যে্য জন্ম) প্ৰতাপসিংহ, তেওঁকে ভালুকপেঙ্গও বোলে। তেওঁৰ ঘৈনীয়েকক ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদে নিছিলে। পাচে এবছৰৰ মূৰত {{Float left|{{gap}}{{smaller|আৰিমত্ত }}|4em|1em}} নীলাচলৰ আমৰাজুলিৰ ঘাটত তুলি থলে। তেওঁ নীলা- চলীয়া বামুণ এজনৰ ঘৰত থাকিল। বামুণে প্ৰতিপাল কৰি ৰাখিলে। তাতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ঔৰষত এটি পুত্ৰ জন্মিল। বামুণে তাৰ আৰিমত্ত নাম থলে। তেওঁ ডাঙ্গৰ হৈ গোৱালপাড়াৰ পৰা পূবে সমুদায় কামৰূপত ৰা হ'ল। ১৬৫ || {{gap}}পশ্চিমে শিংমাৰিত কমতাপুৰ নামে নগৰ কৰি কোচবংশী নীলধ্বজ, তেওঁৰ বংশ চক্ৰধ্বজ আৰু নীলাম্বৰ ইত্যাদি ৰজা হল। পিচে কমতেশ্বৰৰ বংশ ফিঙ্গুৱা {{Float left|{{gap}}{{smaller|কমতাপুৰৰ ৰজাসকল }}|4em|1em}} ৰজা এই দেশলৈ আহি আমিত্তে সৈতে ৰণ কৰাত আমিত্ত ৰণত ঘাটি বৰলীয়া নদীত পৰি নোহোৱা হ'ল। পিচে আৰিমত্তৰ পুতেক ৰত্নসিংহে ৰণ কৰি ফিঙ্গুৱা ৰজাক মাৰি ৰত্নসিংহ ৰজা হৈ ব্ৰাহ্মণী-গমন পাপত অন্নতে নষ্ট পালে। † ১৬৬॥ {{rule|}} * গুৱাহাটীৰ দহ মাইল উত্তৰে চুটিয়াপাড়া গাৱঁত ভবচন্দ্ৰ ৰজাৰ নগৰ আছিলে। — গ্ৰন্থকাৰ। + আৰিমত্তৰ প্ৰথম নগৰ শোৱালকুচিৰ পশ্চিমে সিদ্ধেৰ দেৱালয়ৰ ওচৰতে এতিয়া তাক ভাঙ্গা নগৰ বোলে। দ্বিতীয় নগৰ ৰঙ্গিয়াৰ থানাৰ উত্তৰে সেয়ে প্ৰধান নগৰ। গড়, পুখুৰী আজিলৈকে আছে। গড়টিক বৈদৰ গড় বোলে। ফিঙ্গুৱা ৰজাৰ গড়, পুখুৰী উপৰ বৰভাগ, চমচম, পূৰ্ব্ববাঙ্গা মৌজাত আছে।—গ্ৰন্থকাৰ। + ইয়াৰ আগেয়ে কামৰূপী চন ৬১২ চনত, ১১২৬ শকত, ইং মুছলমান এজন আহি কামপৃষ্ঠলৈকে দেশ আক্ৰমণ কৰিছিলে। —গ্ৰন্থকাৰ। ১২.৪ চনত ৰক্তিয়াৰ খিলিজি নামে কিন্তু তেওঁ যুদ্ধ হাৰি পলাই গ'ল।<noinclude></noinclude> 6qyxko4d5jqpevj5kfn6vl6r9bvkbaj 104 90973 247836 246605 2026-04-15T04:23:16Z Babulbaishya 104 247836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৮}}</noinclude><poem>তাৰে এটি উঠি কয় ধীৰে ধীৰে ::::“নাভাব৷ মিছাতে জনম বুলি মিছাতে কুমাৰে গঢ়া নাই হেৰা ::::নিজে মাটি খঁচি হাতত তুলি । খেলাৰ চলতে গঢ়িলে আমাক ::::ষিজনে অশেষ যতন কৰি ধেমালি শেষত তেৱেঁই আমাক ::::সেই মাটিলৈকে ঠেলিব ধৰি ৷”</poem><noinclude></noinclude> amdv26kx1msx7b3nblb6hcs6ij5j1dy 247837 247836 2026-04-15T04:23:41Z Babulbaishya 104 247837 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৮}}</noinclude>{{Block center|<poem>তাৰে এটি উঠি কয় ধীৰে ধীৰে ::::“নাভাব৷ মিছাতে জনম বুলি মিছাতে কুমাৰে গঢ়া নাই হেৰা ::::নিজে মাটি খঁচি হাতত তুলি । খেলাৰ চলতে গঢ়িলে আমাক ::::ষিজনে অশেষ যতন কৰি ধেমালি শেষত তেৱেঁই আমাক ::::সেই মাটিলৈকে ঠেলিব ধৰি ৷” </poem>}}<noinclude></noinclude> ij38oz4fflwdatp4pmuoddgpbz1dbx5 104 90974 247838 246611 2026-04-15T04:24:15Z Babulbaishya 104 247838 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৮৯}}</noinclude>{{Block center|<poem>আন এটি তাৰে উঠি লাহে লাহে ::::হাঁহি হাঁহি মিঠা মুখেৰে কয় "কেচুৱা ল'ৰায়ো খোৱা পাত্রটিক ::::অতি আদৰেৰে লগতে থয়। যি জনে আমাক গঢ়িলে যতনে ::::কৰিলে কতনে৷ মনত আশ কোনটো সতেৰে নিজ হাতে তেওঁ ::::নিজৰ কামৰ কৰিব নাশ।”</poem>}}<noinclude></noinclude> 5o2nakeac47uzh88l9chqdzzj7bbmw7 104 90975 247839 246612 2026-04-15T04:24:44Z Babulbaishya 104 247839 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯০}}</noinclude>এই কথা শুনি নিমাত সকলো ::::তর্ক জাল খনি সামৰি থ'লে, খন্তেক পাচতে নিচেই অভজা ::::উঠি পাত্র এটি খঙেৰে ক'লে। “দেখি মোৰ এনে আপচু গঢ়ন ::::কৰে পৰিহাস সকলো মিলি মোৰ পালতেই কঁপিছিল হাত ! ::::দিলে দুৰ কৰি হাতেৰে ঠেলি।”<noinclude></noinclude> enwctfb59v2qt06fe9tt43rpugm2ckj 247840 247839 2026-04-15T04:25:44Z Babulbaishya 104 247840 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯০}}</noinclude>{{Block center|<poem>এই কথা শুনি নিমাত সকলো ::::তর্ক জাল খনি সামৰি থ'লে, খন্তেক পাচতে নিচেই অভজা ::::উঠি পাত্র এটি খঙেৰে ক'লে। “দেখি মোৰ এনে আপচু গঢ়ন ::::কৰে পৰিহাস সকলো মিলি মোৰ পালতেই কঁপিছিল হাত ! ::::দিলে দুৰ কৰি হাতেৰে ঠেলি।”</poem>}}<noinclude></noinclude> 3h3khkydzibgjw3qx8xrqjhhw88lgiv 104 90976 247841 246613 2026-04-15T04:26:16Z Babulbaishya 104 247841 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯১}}</noinclude>তাৰ মাজৰেই আৰু এটি উঠি ::::নিজকে নিজেই বৰাই কৰে দেখোঁতে নিচেই খুদকণিমান ::::গপতে কিন্তু ওফন্দি পৰে। “নোৱাৰোঁ বুজিব তর্ক জাল এনে ::::মিছা মাথোঁ মোৰ সময় যায় কোননো কুমাৰে ক'ৰ মাটি আনি ::::কাকনো গঢ়িলে বুজোৱাঁ ভাই।”<noinclude></noinclude> bqc72z708sgphraqci7g59vf1ovae0c 247842 247841 2026-04-15T04:26:30Z Babulbaishya 104 247842 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯১}}</noinclude>{{Block center|<poem>তাৰ মাজৰেই আৰু এটি উঠি ::::নিজকে নিজেই বৰাই কৰে দেখোঁতে নিচেই খুদকণিমান ::::গপতে কিন্তু ওফন্দি পৰে। “নোৱাৰোঁ বুজিব তর্ক জাল এনে ::::মিছা মাথোঁ মোৰ সময় যায় কোননো কুমাৰে ক'ৰ মাটি আনি ::::কাকনো গঢ়িলে বুজোৱাঁ ভাই।” </poem>}}<noinclude></noinclude> b8w3llrva4tjyd5r039nz0kr4zyrl7j 104 90992 247843 246677 2026-04-15T04:27:00Z Babulbaishya 104 247843 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯২}}</noinclude>{{Block center|<poem>আকৌ এটিয়ে উঠি কয় তাৰে ::::“সঁচা মিছা হেৰা নোৱাৰোঁ ক'ব শুনিছোঁ সিদিনা উৰা বাতৰিটি ::::শেহত আমাৰ কি গতি হ'ব ৷ আপচু অভজা সকলোকে টানি ::::দিব নৰকত কুমাৰে ঠাই এনুৱা নিৰ্দ্দয় হ'ব পাৰে জানো ::::কথাটিত মোৰ সজাত নাই।”</poem>}}<noinclude></noinclude> opv61elhzv8s7i0jdczoffdi7ccz26g 104 90993 247844 246678 2026-04-15T04:27:34Z Babulbaishya 104 247844 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯৩}}</noinclude>{{Block center|<poem>আনটিয়ে ক'লে “যিহকেই হওক ::::সেই ভাৱনাত কি লাভ মোৰ আৰু কত দিন শুকাই থাকিম ::::পিয়াহতে প্রাণ পৰিব ওৰ। সেই অতীতৰ সৰগৰ সুধা ::::ঢালা আজি মোৰ প্ৰাণত আহি তাৰ পৰশতে হিয়াত দুনাই ::::ফুলক চেনেহ কুসুম পাহি।” </poem>}}<noinclude></noinclude> 5dze85b9fpgb9jd2crkoouua1cjy4yp 104 90994 247845 246679 2026-04-15T04:46:14Z Babulbaishya 104 247845 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯৪}}</noinclude>{{Block center|<poem>থাকোঁতে ইদৰে ইটোৱে সিটোৱে ::::নিজৰ কথাতে বলিয়া হই নীল সৰ্গত মিচকি হাঁহিৰে ::::দিলে আহি দেখা জোনায়ে অই। তৰ্কৰ জাউৰি কেনি উৰি গ'ল ::::ল’লেহি কুমাৰে পাচীত তুলি এনেটি পৰত বিশ্বৰ হাটত ::::উচিত বেচত বেচিব বুলি। </poem>}}<noinclude></noinclude> ibfmki3folf37ep4cx6270ks6esoicw 104 90995 247846 246680 2026-04-15T04:46:45Z Babulbaishya 104 247846 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯৫}}</noinclude>{{Block center|<poem>জীৱনৰ শেষ হ'লে সখা মোৰ ::::ঢালিবা দেহত সুৰাৰ ধাৰ৷ মেৰাবা দেহাটি আঙৰ লতাৰে ::::সেউজীয়া পাতে-চেনেহ ভৰা। দিবাহি সমাধি নিৰলে নিজনে ::::আঙুৰ কুঞ্জৰ এচুকে আনি পথৰ পথিক আহে যদি কোনো ::::পেলাৰ এটোপা চকুৰ পানী।</poem>}}<noinclude></noinclude> rcgct2qziaqunknu5cmvcxemhdq8qu2 104 90996 247847 246682 2026-04-15T04:47:15Z Babulbaishya 104 247847 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|৯৬}}</noinclude>{{Block center|<poem>সমাধি কাষৰ বতাহ সদায় ::::থাকিব মধুৰ গোন্ধেৰে পূৰ আকুল আবেগে পথৰ পথিকে ::::কৰিব ইয়াতে ভাগৰ দুৰ। পাব জীৱনত প্ৰেমৰ পৰশ ::::শান্তিৰে পৰাণ পৰিব ভৰি দূৰ ভবিষ্যৰ সঙ্গীতৰ সুৰ ::::বাজিব জীৱন মধুৰ কৰি। </poem>}}<noinclude></noinclude> 8qy7fpcsvryjh5nczp9gbua7xj6cq24 104 91242 247825 247628 2026-04-14T15:48:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247825 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''অসমত কানি'''}} {{center|'''(বুৰঞ্জীমূলক আভাস )'''}} {{gap}}অসমত কানিৰ প্ৰচলন কেতিয়াৰ পৰা হল তাক নিশ্চয়কৈ কোৱা টান। প্ৰথম অৱস্থাত মানুহে গ্ৰহণী আদি বেমাৰত কানিক দৰব ৰূপে খাইছিল, আৰু আৰোগ্য লাভৰ লগে-লগে কানিৰ ব্যৱহাৰ বৰ্জ্জন কৰিছিল। দ্বিতীয় অৱস্থাত মানহে ৰোগগ্ৰস্ত হৈ কানি খোৱাৰ পাচতো, অৰ্থাৎ ৰোগমত্ত অৱস্থাতো, কানি খোৱা অভ্যাস নেৰিছিল। তৃতীয় অৱস্থাত নিৰোগী মানুহেও বন্ধু-বান্ধৱ, লগ- সমনীয়া বা অত্মীয়-স্বজনৰ দৃৃষ্টান্ত অনুকৰণ কৰি কানি খাইছিল; আৰু ধেমালিতে আৰম্ভ কৰা এই অভ্যাসটো কালক্ৰমে এৰিব নোৱাৰা হৈছিল। এই দ্বিতীয় আৰু, তৃতীয় অৱস্থাৰ পৰা অসমত অসংখ্য কানীয়াৰ সৃষ্টি হল, আৰু তাৰ পৰিণামে অসমীয়া জাতিৰ দেহ-মন নিশকতীয়া হৈ পৰিছিল। {{gap}}চীন দেশত কানিৰ প্ৰচলন অতীজৰে পৰা আছিল। চীনৰ সংশ্ৰবৰ পৰাই অসমৰ দাঁতিকাষৰীয়া জাতিবৃন্দৰ মাজত কানিৰ বহুল পৰিমাণে প্ৰচলন হোৱাটো সম্ভৱ। এই জাতিবিলাকৰ পৰাও অসমীয়াই কানি খোৱা দস্তুৰটো শিকা সম্ভব। স্বৰ্গদেৱ প্ৰতাপসিংহ মহাৰাজৰ দিনত, ১৬৯৭ খৃষ্টাব্দত, পোনপ্ৰথমে বৰফুকন পদৰ সৃষ্টি হয়, আৰু লাঙ্গি নামে এজন বিষয়াই সেই পদত নিযুক্ত হয়। মণিৰাম দেৱান ডাঙ্গৰীয়াই ১৮৩৮ খৃষ্টাব্দত সঙ্কলিত অসম বুৰঞ্জীৰ এঠাইত লিখিছে যে কানি অন্যান্য দেশত চলতি আছিল, কিন্তু ইদেশত তাৰ প্ৰচাৰ নাছিল। প্ৰথমে লাঙ্গি বৰফুকনে ভাটীলৈ মানুহ পঠিয়াই আফিং আনে, তেতিয়াৰে পৰা সম্ভ্ৰান্ত অসমীয়া লোকে তাৰ ব্যৱহাৰ জনা হয়। কেতিয়াবা দুই-এজন বুঢ়া-বুঢ়া ভাল মানুহে অতি বিশ্বাসেৰে আফিং খাইছিল, এনে কি লগৰ মানুহেও তাক নেজানিছিল। {{gap}}১৬৬২ খৃষ্টাব্দত নবাব মীৰজুমলাই অসম আক্ৰমণ কৰে, আৰু পিচৰ বছৰত মাৰ্চ মাহত তেওঁ ৰাজধানী গড়গাওঁ অধিকাৰ কৰে। গড়গাওঁ আৰ, মথুৰাপুৰত থকা কালত মোগলৰ ভালেমান সৈন্য বেমাৰত পৰি প্ৰাণ হেৰুৱায়। সেই সময়ত বস্তুৰ দাম আশাতীতৰপে বাঢ়িছিল, অভিযানৰ কাকতী চিহাবুদ্দিন তালিছ পাৰ্চী ভাষাত লিখা বুৰঞ্জীৰ পৰা জানিব পাৰি,— ঘিউৰসৰে আছিল ১৪ টকা, আফিং এতোলাৰ দাম এটা সোণৰ মোহৰ, অৰ্থাৎ আঠ-ন টকা; এচিলিম ধপাতৰ দাম তিনি টকা, এসেব মগু ডাইলৰ দাম দহ টকা; আৰু লোণৰ সেৰে ত্ৰিশ টকা। ইয়াৰ পৰা বুজা যায়, গোপনে হওক বা প্ৰকাশ্যে হওক, সেই কালত অসমত কানিৰ বেচাকিনা চলিছিল। {{gap}}মীৰজুমলাৰ লগত হোৱা সন্ধিমতে অসমে মোগলক কলং আৰু ভৰলী<noinclude></noinclude> 7i62bw9x93mg2dii5g0w0djvgk8p2xh 104 91243 247826 247629 2026-04-14T15:57:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247826 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নৈব পৰা মানাহালৈকে এই খণ্ড বাজ্য এবি দিয়ে। ১৬৬৭ খৃষ্টাব্দৰ নভেম্বৰ মাহত লাচিত বৰফুকনে মোগলক পৰাস্ত কবি গুৱাহাটীকে আৰম্ভ কবি সমগ্ৰ নামনি অসম উদ্ধাৰ কৰে। তাৰ পাচত বাজপাতনাৰ অন্তৰ্গত অম্বৰৰ, বৰ্ত্তমান জয়পূৰ্ব, বজা বামসিংহই গুৱাহাটী আক্ৰমণৰ উদ্দেশ্যে মোগল সৈন্য লৈ হাজোব সমীপত থানা কবি থাকে। বামসিংহৰ লগত একৈশ জন বাজপাত ঠাকুৰ বা চন্দাব নিজ নিজ খেলব সৈন্য লৈ অসমলৈ আহিছিল। অসমীয়া পাদশাহ- বৰঞ্জীমতে ৰাজপতে সৈন্যব আফিং খোৱা অভ্যাস আছিল। শেৱাবজা কন্দৰ্প - সিংহৰ সৈতে ৰামসিংহব যুদ্ধব বৰ্ণনাত আছে, " পাচে দংয়ো দলব ঘোব যুদ্ধ হল। বণত ৰামসিংহব চিপাই বৰষি যদ্ধত বব কাজী, আফিং খোৱা। অস্ত্ৰৰ ঘাৰত আফিঙ্গৰ কাৰণে দঃখ-বেদনা একো নাপায়। মবে যদি তথাঢো পাচ মুখে নকৰে।” এই বামসিংহই অসমলৈ অহাৰ পাচত এবাৰ লাচিত বৰফুকনলৈ এটোপোলা পোস্তব গাটি পঠিয়াইছিল বোলে, - “পোস্তব গাটি যিমান সৈন্য সেইমান আহিছে।” তাৰ উত্তবত সিয়ান বৰফুকনে কৈ পঠালে বোলে, – “মনুষ্যব যি প্ৰমাণ এইখন পটা দিছোঁ, পোন্তৰ গুটি ইয়াত বাতিলে পানী হব।” আফিং খোৱা বাজপাত সৈন্যৰ সংস্পৰ্শত আহিও অসমীয়াই কানি খোৱাব জাতিটো শিকি লোৱাব সম্ভাৱনা। {{gap}}স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহৰ দিনত বলেবে কানি খুউৱা এবিধ বজাঘৰীয়া শান্তি আছিল। বঙ্গাচৰণ বেজদলৈ ভণ্ডাৰী ববৱাই স্বৰ্গদেৱত লগালে বোলে সত্ৰব ভকত সকলক শাস্তি দিব লাগে। সেই কথামতে স্বৰ্গদেৱে কটকী পঠিয়াই ভকত-- সকলব সম্পত্তি হবণ কবি আনিবলৈ দিলে। দেবগাৱত থকা ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিত- সকলক ধৰি অনা হল, আব, তেওঁলোকক বলেবে কানি খুউৱা হ'ল। {{gap}}স্বৰ্গদেৱ লক্ষ্মীসিংহৰ দিনত ১৭৭৪ খৃষ্টাব্দত হোৱা এটি ষড়যন্ত্ৰৰ কাকতৰ পৰা অনুমান হয় যে পূৰ্ব্বৰে পৰা অসমত কানি আবু, ভাঙ্গব প্ৰচলন আছিল। এই ষড়যন্ত্ৰৰ নায়ক আছিল কলীয়া, বকুজব, তব্ৰিজ আব, সোতোবা। ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰাত কলীয়া আব, কুজবে সকলো কথা স্বীকাৰ কবি কলে,—"আমি তব্ৰিজৰ তলৈ গলোঁ, বোলোঁ তোৰ এখেলৈ সোতোবায়ে পঠাইছে।” ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সি বোলে, – “কেলেই পঠাইছে?” আমি কলো,— “এই কথাবে পঠাইছে।” সি বোলে, – “ ভাঙ-কানি খাই কলি, সচাকৈ ক'' আমি বোলো,—“সচাকৈয়ে কৈছোঁ।” ভাং-কানিখাই কোৱা কথাৰ স'জাত নাই। এই ফাকি কথাৰ পৰা বুজিব পাৰি যে অসমত ভাং-কানি খোৱা অভ্যাস লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ ৰাজত্বৰ বহু বছৰৰ পূৰ্ব্বৰে পৰা প্ৰচলিত আছিল।<noinclude>{{center|৯৩}}</noinclude> nwuy4ml46362t5annfwyoiq83ipxj2h 247827 247826 2026-04-14T16:37:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247827 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নৈৰ পৰা মানাহলৈকে এই খণ্ড ৰাজ্য এৰি দিয়ে। ১৬৬৭ খৃষ্টাব্দৰ নভেম্বৰ মাহত লাচিত বৰফুকনে মোগলক পৰাস্ত কবি গুৱাহাটীকে আৰম্ভ কবি সমগ্ৰ নামনি অসম উদ্ধাৰ কৰে। তাৰ পাচত ৰাজপুতনাৰ অন্তৰ্গত অম্বৰৰ, বৰ্ত্তমান জয়পুৰ, ৰজা ৰামসিংহই গুৱাহাটী আক্ৰমণৰ উদ্দেশ্যে মোগল সৈন্য লৈ হাজোৰ সমীপত থানা কৰি থাকে। ৰামসিংহৰ লগত একৈশ জন ৰাজপুত ঠাকুৰ বা চৰ্দাৰ নিজ নিজ খেলৰ সৈন্য লৈ অসমলৈ আহিছিল। অসমীয়া পাদশ্যাহ- বৰঞ্জীমতে ৰাজপুত সৈন্যৰ আফিং খোৱা অভ্যাস আছিল। শেৱাৰজা কন্দৰ্প - সিংহৰ সৈতে ৰামসিংহৰ যুদ্ধৰ বৰ্ণনাত আছে, " পাচে দুয়ো দলৰ ঘোৰ যুদ্ধ হল। ৰণত ৰামসিংহৰ চিপাই বৰষি যদ্ধত বৰ কাজী, আফিং খোৱা। অস্ত্ৰৰ ঘাৰত আফিঙ্গৰ কাৰণে দঃখ-বেদনা একো নাপায়। মৰে যদি তথাকো পাচ মুখে নকৰে।” এই ৰামসিংহই অসমলৈ অহাৰ পাচত এবাৰ লাচিত বৰফুকনলৈ এটোপোলা পোস্তৰ গুটি পঠিয়াইছিল বোলে, - “পোস্তৰ গুটি যিমান সৈন্য সেইমান আহিছে।” তাৰ উত্তবত সিয়ান বৰফুকনে কৈ পঠালে বোলে, – “মনুষ্যব যি প্ৰমাণ এইখন পটা দিছোঁ, পোস্তৰ গুটি ইয়াত বাতিলে পানী হব।” আফিং খোৱা ৰাজপুত সৈন্যৰ সংস্পৰ্শত আহিও অসমীয়াই কানি খোৱাৰ জাতিটো শিকি লোৱাৰ সম্ভাৱনা। {{gap}}স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহৰ দিনত বলেৰে কানি খুউৱা এবিধ ৰজাঘৰীয়া শাস্তি আছিল। ৰঙ্গাচৰণ বেজদলৈ ভণ্ডাৰী বৰুৱাই স্বৰ্গদেৱত লগালে বোলে সত্ৰৰ ভকত সকলক শাস্তি দিব লাগে। সেই কথামতে স্বৰ্গদেৱে কটকী পঠিয়াই ভকত সকলৰ সম্পত্তি হৰণ কৰি আনিবলৈ দিলে। দেৰগাঁৱত থকা ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিত- সকলক ধৰি অনা হল, আৰু তেওঁলোকক বলেৰে কানি খুউৱা হ'ল। {{gap}}স্বৰ্গদেৱ লক্ষ্মীসিংহৰ দিনত ১৭৭৪ খৃষ্টাব্দত হোৱা এটি ষড়যন্ত্ৰৰ কাকতৰ পৰা অনুমান হয় যে পূৰ্ব্বৰে পৰা অসমত কানি আৰু ভাঙৰ প্ৰচলন আছিল। এই ষড়যন্ত্ৰৰ নায়ক আছিল কলীয়া, বুকুজুৰ, তব্ৰিজ আৰু সোতোৰা। ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰাত কলীয়া আৰু বুকুজৰে সকলো কথা স্বীকাৰ কৰি কলে,—"আমি তব্ৰিজৰ তলৈ গলোঁ, বোলোঁ তোৰ এখেলৈ সোতোৰায়ে পঠাইছে।” {{Block center|<poem>সি বোলে, – “কেলেই পঠাইছে?” আমি কলো,— “এই কথাবে পঠাইছে।” সি বোলে, – “ ভাঙ-কানি খাই কলি, সচাকৈ ক'' আমি বোলো,—“সচাকৈয়ে কৈছোঁ।”</poem>}} ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ভাং-কানিখাই কোৱা কথাৰ স'জাত নাই। এই ফাকি কথাৰ পৰা বুজিব পাৰি যে অসমত ভাং-কানি খোৱা অভ্যাস লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ ৰাজত্বৰ বহু বছৰৰ পূৰ্ব্বৰে পৰা প্ৰচলিত আছিল।<noinclude>{{center|৯৩}}</noinclude> qe1a7402nrusgwpcbd08p8j5m0wjdwl 104 91244 247828 247630 2026-04-14T16:51:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247828 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}আগৰ দিনত অসমত কানি থোৱাৰ অভ্যাস চলতি থকাৰ কথা মণিৰাম দেৱানে স্বীকাৰ কৰিছে। কিন্তু কানীয়াই তেতিয়া পানীত ঘুলি কানি খাইছিল, আৰু সেই খাৱন তিতা হোৱাত যেই-সেই মানুহে কানি খাবলৈ ভাল নেপাই- ছিল। সেইদেখি কানিৰ প্ৰচলন সীমাবদ্ধ হৈ আছিল। {{gap}}কিন্তু কানি খোৱাৰ অতি সহজ, আৰামী আৰু, তিতা-নলগা উপায় ওলাল বঙ্গদেশৰ পৰা আমদানি কৰা বৰকান্দাজ চিপাহী অসমত সোমোৱাৰ লগে-লগে। উজনিত মোৱামৰীয়া উৎপাতত থাকিব নোৱাৰি স্বৰ্গদেৱ গৌৰীনাথ সিংহই ছবছৰ কাল গুৱাহাটীত কটায়, ফেব্ৰুৱাৰী ১৭৮৮ চনৰ পৰা জানুৱাৰী ১৭৯৪ চনলৈকে। ১৭৮৯ চনত স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা অনুসৰি মেধি বৰফুকনে গোৱাল- পাৰাত থকা কোম্পানীৰ বিষয়া মিঃ হিউ বেইলি চাহাবলৈ চিঠিৰে সৈন্য খুজি খুজি পঠিয়ায়। বেইলিৰ নিজৰ কুঠি ওচৰৰ জমিদাৰে আক্ৰমণ কৰাত তেওঁ কিছু বৰকান্দাজ সৈন্য লগত ৰাখিছিল। পাচে ভাৰতৰ প্ৰধান বৃটিচ সেনাধ্যক্ষই কোম্পানীৰ সৈন্য গোৱালপাৰালৈ পঠোৱাত বেইলি চাহাবে বৰকান্দাজ সৈন্যখিনি গৌৰীনাথ সিংহৰ তালৈ পঠিয়ায়, ১৭৮৯ চনৰ শেষ ভাগত। এই বৰকান্দাজ ফৌজক দৰঙ্গী কোঁৱৰ কৃষ্ণনাৰায়ণে বাটতে ভেটা দি ৰাখি থয়। তাৰ পাচত গৌৰীনাথ সিংহৰ অনুৰোধমতে গোৱালপাৰাৰ ব্যৱসায়ী ৰোছ চাহাবে ঢাকা অঞ্চলৰ পৰা ৭০০ বৰকান্দাজ চিপাহী সংগ্ৰহ কৰি চৈতসিংহক সেই ফৌজৰ চুবেদাৰ পাতি গৌৰীনাথ সিংহৰ তালৈ পঠিয়ায়। হাদিৰাচকিত থকা অসমীয়া দুৱৰীয়া বিষয়াসকলেও কিছুমান বৰকান্দাজ সৈন্য সংগ্ৰহ কৰিছিল। {{gap}}মণিৰাম দেৱানৰ মতে এই বৰকান্দাজ সৈন্যৰ পৰা অসমীয়াই তিতা-নলগা সহজ উপায়ে কানি খাবলৈ শিকে। দেৱানে নিজৰ অসম বুৰঞ্জীত লিখি থৈ গৈছে যে শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনৰে পৰা নাগৰিক মুছলমান মানহ দই এজনে কদাচিত কানি খাইছিল, কিন্তু তাকো পানীৰে ঘুুলি খাইছিল। পাণত ভাজি টিকিৰা কৰি খোৱা দস্তুৰটো কেৱল বৰকান্দাজ বঙ্গালেহে অসমত প্ৰচাৰ কৰিলে। কানি বৰ তিতা বস্তু, তাক কেও খাব নোৱাৰে। পাণৰ লগত মোহাৰি হোকাত লগাই তাৰ ধোঁৱা খোৱাত তিতা নালাগে। এই দৰে মাসেকে- পষেকে টিকিৰা খোৱাত মানুহে নিচাত আৱদ্ধ হৈ পৰে, খৰছ আৰু অসুবিধাৰ কাৰণে টিকিৰা ত্যাগ কৰি কানি মলি খাবলৈ ধৰি ৰাগীয়াল হয়। দেৱানে ইয়াৰ লগতে আক্ষেপ কৰি কয় যে বৰকান্দাজ বঙ্গাল অনাৰ এয়ে ফল হল। {{gap}}মণিৰাম দেৱানে আৰু এঠাইত কৈছে যে বঙ্গালহাটৰ দুৱৰীয়া আদি বিষয়া- সকলে মিলি কিছুমান বৰকান্দাজ চিপাহীক চাকৰ ধৰি পঠিয়ায়। সিহঁতৰ পৰা একো ফল নহল; সিঁহতে দৰমহা খৰচ ৰচদ আদি মাত্ৰ খালে। বিশেষ<noinclude>{{center|৯৪}}</noinclude> 1el8opki4pbv4wuiq2giptj8i8jjnjp 104 91275 247848 247682 2026-04-15T06:02:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247848 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>হৰিনাথ, পৰমানন্দ, আনন্দ, সুনন্দ, {{gap|4em}}চেঙ্‌কঙ্‌ নুমলি নাম। নিৰ্ভয়, গঙ্গাৰাম, নৰনাথ গোহাঞীদেও {{gap|4em}} ৰূপে গুণে অনুপম॥ দুৰ্গেশ্বৰ, ভোগেশ্বৰ, জয়ৰাম, ধনীৰাম {{gap|4em}} মালভোগ, গোবিন্দৰাম। কান্ত, কৰুণা, ভদ্ৰনাথ, ৰাধানাথ {{gap|4em}} সাক্ষাতে যেনিবা কাম। সৰোধন, শুধন, ৰঙ্গনাথ, ৰামনাথ, {{gap|4em}} জয়নাথ চেনেহৰ ভাই। চঅঁড়া (১) ককাই ভাই কাকো নেদেখিলোঁ {{gap|4em}}মোৰমান অভাগী নাই॥ জয়মতী, বিজয়মতী, জয়প্ৰভা, জয়কান্তি, {{gap|4em}}জয়তৰা, সমে অঞ্জনা। জনপ্ৰভা, জয়দা, ৰত্নপ্ৰভা আইদেও {{gap|4em}}সমে ভৈলো নজনা॥ চেংমতী, হীৰামতী, শুক্লমতী আইদেও </poem>}} {{rule|}} (১) এই চঅঁড়া জন ককাইভাইৰ মৈদাম মাদুৰি আৰু চটাই আলিত আছে। এওঁ লোকৰ ডাঙৰ ১২ জনক মাদুৰিয়াল আৰু সৰু ১২ জনক চটাইঅলীয়া বৰগোহাঁঞী বোলে। পুৰুষনামা মতেও লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙ্গৰীয়াৰ পুতেক চঅঁড়া যেনে কংখান গো, কমলাকান্ত বাৰমন্ত্ৰী, ৰামচন্দ্ৰ খনিকৰ বৰুৱা লাওগোহাঞী, লংখাও, ঘনশ্যাম শলাল বৰগো, লংলত লাংপাত ধনিৰাম, চিনা, লালত, লাছিত, সোন্দৰ, তনখাম, কলিয়াছন চেতীয়াপাত্ৰ, লাংখুবাং, খামচেং বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়া বা দলবন্ধা বৰগোৰাজমন্ত্ৰী, মোহন, লংখন, থামচ‍, নাংবাং, পূৰ্ণানন্দ। অভয়চৰণ আৰু নুমলি বৰগো ৰাজমন্ত্ৰী। তওকাবান বেক আতম্বিন বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ ৭ জন পুত্ৰ। এই সাতজনৰ পৰাই বৰগোহাঞীৰ ৭ ফৈদ। এওঁবিলাকৰ ভিতৰত বিয়া-বাৰু আৰু গৰু, সলনা-সলনি নচলে। বৰগোহাঞীৰ যেনেকৈ ৭ ফৈদ, বুঢ়া গোহাঁঞীৰো তেনেকৈ ১৪ ফৈদ।<noinclude>{{center|[৩৪]}}</noinclude> f49y0l4un9encjmqx1fpnfgvx4yv85r 104 91278 247849 247687 2026-04-15T06:14:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247849 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Block center|<poem>সৰ্ব্বাঙ্গে সুন্দৰী কায়। সবাতকৈ চেনেহৰ জয়েশ্বৰী(১) আইদেও মোৰ দেহৰ লাড়ু খায়॥ কুড়িদিনৰ আগতে(২) সপোনত দেখিলো বেজাৰত আছিলোঁ শুই । সপোনৰ বৃত্তান্ত কিনো কম বিয়ৈদেও কওঁতেই জ্বলি যায় জুই।। শুনাছোন বিয়ৈদেও গদাপানি কোঁৱৰে আসনতে ধৰিলৈ বধি আছে ল'ৰা ৰজা।থ আসনত বহিলৈ গদাপাণি কোঁৱৰে পালিব লাগিছে প্ৰজা। দহ দিনৰ আগতে সপোনৰ কাহিনী। বেজাৰে ধৰে মোক ফান্দি। জয়মতী চেনেহৰ বোৱাৰী আহিমোক বিদায় মাগেহি কান্দি। শুনাছোন, আইচুদেও চেনেহৰ আইতা শাহু বুলি গোহাঁৰি কৰো। দুন্দৈব বিধিয়ে বঞ্চিলে শাহু আই দুখানি চৰণত ধৰোঁ। তোমাকে সেৱিবলৈ ভাষা আছিল মোৰ নাই কৰ্ম্মত লেখা।</poem>}} {{rule|}} (১) সতীৰ মৃত্যুৰ পিচত এওঁকে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে বৰকলা নগৰত বৰকুঁৱৰী পাতে। (২) সতীৰ মৃত্যুৰ দিনা ৰাতি তেওঁৰ শাহুৱেক সিদ্ধেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দেখা সপোনৰ -বৃত্তান্ত বিয়ৈয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত কয়।<noinclude>{{center|[ ৩৫ ]}}</noinclude> 29lfitrktz5zcoae0ffhs80f0ybi5kq 247850 247849 2026-04-15T06:16:11Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247850 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Block center|<poem>সৰ্ব্বাঙ্গে সুন্দৰী কায়। সবাতকৈ চেনেহৰ জয়েশ্বৰী(১) আইদেও {{gap|4em}}মোৰ দেহৰ লাড়ু খায়॥ কুড়িদিনৰ আগতে(২) সপোনত দেখিলো {{gap|4em}} বেজাৰত আছিলোঁ শুই । সপোনৰ বৃত্তান্ত কিনো কম বিয়ৈদেও {{gap|4em}} কওঁতেই জ্বলি যায় জুই।। শুনাছোন বিয়ৈদেও গদাপানি কোঁৱৰে {{gap|4em}} আসনতে ধৰিলৈ বধি আছে ল'ৰা ৰজা।থ আসনত বহিলৈ গদাপাণি কোঁৱৰে {{gap|4em}} পালিব লাগিছে প্ৰজা। দহ দিনৰ আগতে সপোনৰ কাহিনী {{gap|4em}} বেজাৰে ধৰে মোক ফান্দি। জয়মতী চেনেহৰ বোৱাৰী আহিমোক {{gap|4em}} বিদায় মাগেহি কান্দি। "শুনাছোন, আইচুদেও চেনেহৰ আইতা {{gap|4em}} শাহু বুলি গোহাঁৰি কৰো। দুন্দৈব বিধিয়ে বঞ্চিলে শাহু আই {{gap|4em}} দুখানি চৰণত ধৰোঁ। তোমাকে সেৱিবলৈ ভাষা আছিল {{gap|4em}} মোৰ নাই কৰ্ম্মত লেখা।"</poem>}} {{rule|}} (১) সতীৰ মৃত্যুৰ পিচত এওঁকে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে বৰকলা নগৰত বৰকুঁৱৰী পাতে। (২) সতীৰ মৃত্যুৰ দিনা ৰাতি তেওঁৰ শাহুৱেক সিদ্ধেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দেখা সপোনৰ -বৃত্তান্ত বিয়ৈয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত কয়।<noinclude>{{center|[ ৩৫ ]}}</noinclude> h5bblfs57u3a8y0fv8e11xbqzeqz6pt 247851 247850 2026-04-15T06:16:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247851 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Block center|<poem>সৰ্ব্বাঙ্গে সুন্দৰী কায়। সবাতকৈ চেনেহৰ জয়েশ্বৰী(১) আইদেও {{gap|4em}}মোৰ দেহৰ লাড়ু খায়॥ কুড়িদিনৰ আগতে(২) সপোনত দেখিলো {{gap|4em}} বেজাৰত আছিলোঁ শুই । সপোনৰ বৃত্তান্ত কিনো কম বিয়ৈদেও {{gap|4em}} কওঁতেই জ্বলি যায় জুই।। শুনাছোন বিয়ৈদেও গদাপানি কোঁৱৰে {{gap|4em}} আসনতে ধৰিলৈ বধি আছে ল'ৰা ৰজা।থ আসনত বহিলৈ গদাপাণি কোঁৱৰে {{gap|4em}} পালিব লাগিছে প্ৰজা। দহ দিনৰ আগতে সপোনৰ কাহিনী {{gap|4em}} বেজাৰে ধৰে মোক ফান্দি। জয়মতী চেনেহৰ বোৱাৰী আহিমোক {{gap|4em}} বিদায় মাগেহি কান্দি। "শুনাছোন, আইচুদেও চেনেহৰ আইতা {{gap|4em}} শাহু বুলি গোহাঁৰি কৰো। দুন্দৈব বিধিয়ে বঞ্চিলে শাহু আই {{gap|4em}} দুখানি চৰণত ধৰোঁ। তোমাকে সেৱিবলৈ ভাষা আছিল {{gap|4em}} মোৰ নাই কৰ্ম্মত লেখা।"</poem>}} {{rule|}} {{Gap}}(১) সতীৰ মৃত্যুৰ পিচত এওঁকে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে বৰকলা নগৰত বৰকুঁৱৰী পাতে। {{Gap}}(২) সতীৰ মৃত্যুৰ দিনা ৰাতি তেওঁৰ শাহুৱেক সিদ্ধেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দেখা সপোনৰ -বৃত্তান্ত বিয়ৈয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত কয়।<noinclude>{{center|[ ৩৫ ]}}</noinclude> jqatf0cf0cz0jwc8537ppyf5f5p9pxt 247852 247851 2026-04-15T06:17:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247852 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Block center|<poem>সৰ্ব্বাঙ্গে সুন্দৰী কায়। সবাতকৈ চেনেহৰ জয়েশ্বৰী(১) আইদেও {{gap|4em}}মোৰ দেহৰ লাড়ু খায়॥ কুড়িদিনৰ আগতে(২) সপোনত দেখিলো {{gap|4em}} বেজাৰত আছিলোঁ শুই । সপোনৰ বৃত্তান্ত কিনো কম বিয়ৈদেও {{gap|4em}} কওঁতেই জ্বলি যায় জুই।। শুনাছোন বিয়ৈদেও গদাপানি কোঁৱৰে {{gap|4em}} আসনতে ধৰিলৈ বধি আছে ল'ৰা ৰজা।থ আসনত বহিলৈ গদাপাণি কোঁৱৰে {{gap|4em}} পালিব লাগিছে প্ৰজা। দহ দিনৰ আগতে সপোনৰ কাহিনী {{gap|4em}} বেজাৰে ধৰে মোক ফান্দি। জয়মতী চেনেহৰ বোৱাৰী আহিমোক {{gap|4em}} বিদায় মাগেহি কান্দি। "শুনাছোন, আইচুদেও চেনেহৰ আইতা {{gap|4em}} শাহু বুলি গোহাঁৰি কৰো। দুন্দৈব বিধিয়ে বঞ্চিলে শাহু আই {{gap|4em}} দুখানি চৰণত ধৰোঁ। তোমাকে English ভাষা আছিল {{gap|4em}} মোৰ নাই কৰ্ম্মত লেখা।</poem>}} {{rule|}} {{Gap}}(১) সতীৰ মৃত্যুৰ পিচত এওঁকে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱে বৰকলা নগৰত বৰকুঁৱৰী পাতে। {{Gap}}(২) সতীৰ মৃত্যুৰ দিনা ৰাতি তেওঁৰ শাহুৱেক সিদ্ধেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দেখা সপোনৰ -বৃত্তান্ত বিয়ৈয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত কয়।<noinclude>{{center|[ ৩৫ ]}}</noinclude> ejkqip9wps4toekxz7zfo8z0ycstobp 104 91279 247853 247688 2026-04-15T06:24:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247853 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>তোমালৈ চেনেহ মোৰ আছিলে শাহু আই {{gap|4em}}সেই গুণে দিলোঁহি দেখা ।। কালক্ৰমে জীৱ জন্মিছে মৰিছে {{gap|4em}} কালৰ অধীন প্ৰাণী। সেইগুণে আইচুদেও চিন্তা নকৰিবা {{gap|4em}} এই বোৰ কথাকে জানি॥ লাই লেচাই কোঁৱৰক তোমাতে অৰ্পিলোঁ {{gap|4em}} চেনেহত পালিবা আই। বেলা চাই খুৱাবা বেলা চাই পালিবা {{gap|4em}} ক্ষেমিবা সকলো দায়॥ গদাপাণি কোঁৱৰক পাবা মোৰ শাহুআই {{gap|4em}} লাই লেচাইক নিদিবা দুখ। মোলৈ চেনেহ শ্ৰদ্ধা নেৰিবা শাহু আই {{gap|4em}} চাবা লাই লেচাইৰে মুখে॥ মোৰ প্ৰিয় ভনী জয়েশ্বৰী আইদেও কাৰেঙৰ ওপৰত {{gap|4em}} তাকে বিবাহিব পায়। ঐশ্বৰ্য্য ভূঞ্জিবা {{gap|4em}} থাকিবা সুখেৰে খাই॥ ধৰ্ম্ম নেৰিবা সত্যত চলিবা {{gap|4em}} অধৰ্ম্মত নিদিবা মতি।” এতেক বোলন্তে ময়াপি বিমান {{gap|4em}} অন্তৰ্ধান ভৈল গতি।।</poem>}}<noinclude>{{center|[৩৬]}}</noinclude> r03o5eticdnulr3egnocix3dplk98ph 104 91280 247854 247689 2026-04-15T06:29:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247854 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>এই বোৰ সপোনত দেখিলোঁ বিয়ৈদেও বেলা ৰাতিপুৱা ভাগে। মোক বিদায় কৰি বোৱাৰী গলগৈ বিজুলি চমকৰ আগে *দুষ্ট ল'ৰা ৰজাই গদাপাণিক খেদালে কেনি কৰবালৈ যায়। শাহু, বোৱাৰীয়ে দুখেৰে আছিলোঁ ফুলতে বাঁৰীভাত খাই॥ গদাপাণি গুচিগল সবাকো এৰি গল নেপালোঁ একো নিৰ্ণয়। আজি দেড় বছবে আছেনে মবিলে বাতবি নেপালোঁ মই।। এৰা চাউলৰ ভাতে পেট ন ভবে চাবি দোণ হলেহে জোখা। দিওঁ ভাতে বাঢ়ি চাওঁ চকু ভবি পূৰ্ণিমা জোনবে মখা॥ আভোকৰ ভোকতো এ পৰা চাউল খায় ভোকত লাগে চাবি দোণ। টিঙখাঙ চহৰত জিলিকি আছিলে যেনে পূৰ্ণিমাবে জোন। দুবছৰীয়া গেড়া ম'হ সাজত লাগে একোটা এপ বা মগ,মাহ শাক। প্ৰবাসে প্ৰবন্ধে {{rule|}} * বিয়ৈয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেওৰ।<noinclude>{{center|[৩৭]}}</noinclude> 93cuwu2g5czcl67ujb6ekqidl7yy93i 247855 247854 2026-04-15T07:05:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247855 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>এই বোৰ সপোনত দেখিলোঁ বিয়ৈদেও {{gap|4em}}বেলা ৰাতিপুৱা ভাগে। মোক বিদায় কৰি বোৱাৰী গলগৈ {{gap|4em}}বিজুলি চমকৰ আগে।। দুষ্ট ল'ৰা ৰজাই গদাপাণিক খেদালে {{gap|4em}}কেনি কৰবালৈ যায়। শাহু, বোৱাৰীয়ে দুখেৰে আছিলোঁ {{gap|4em}}ফুলতে বাঁৰীভাত খাই॥ গদাপাণি গুচিগল সবাকো এৰি গল {{gap|4em}}নেপালোঁ একো নিৰ্ণয়। আজি দেড় বছৰে আছেনে মৰিলে {{gap|4em}}বাতৰি নেপালোঁ মই।। এপুৰা চাউলৰ ভাতে পেট নভৰে {{gap|4em}}চাৰি দোণ হলেহে জোখা। দিওঁ ভাতে বাঢ়ি চাওঁ চকু ভৰি {{gap|4em}}পূৰ্ণিমা জোনৰে মুখা॥ আভোকৰ ভোকতো এপুৰা চাউল খায় {{gap|4em}} ভোকত লাগে চাৰি দোণ। টিঙখাঙ চহৰত জিলিকি আছিলে {{gap|4em}} যেনে পূৰ্ণিমাৰে জোন।। দুবছৰীয়া গেড়া ম'হ সাজত লাগে একোটা {{gap|4em}} এপুৰা মগুমাহ শাক। প্ৰবাসে প্ৰবন্ধে </poem>}} {{rule|}} * বিয়ৈয়েক লাইথেপেনা বৰগোহাঞী ডাঙৰীয়াৰ আগত গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেওৰ।<noinclude>{{center|[৩৭]}}</noinclude> cdb9h060hy6xbi0j69zi4owqw2290nt 104 91281 247856 247690 2026-04-15T07:22:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>পেটৰ জোগা বুজি {{gap|4em}}কোনেনো খৱাইছে তাক॥ ম'হটো নহলে তিনি বছৰীয়া {{gap|4em}} সাজত লাগে একোটা গৰু। প্ৰবাসৰ ভিতৰত কেনেকৈ খাইছে {{gap|4em}} তাকে চিন্তা কৰি মৰোঁ॥ দেমেহৱা(১) হাতিটো দাঁততে ধৰিলৈ {{gap|4em}} ৰাখে টিপনিত থৰে। আখি লগা ভলুকা গুৰিটো আজুৰি {{gap|4em}} উঘালি আনিব পাৰে॥ বনৰ হৰিণাও খেদা মাৰি লৈ গৈ {{gap|4em}} নেগুৰত ধৰিলৈ মাৰে। গলধন ধৰা ম'হটো মৰিল অকাল {{gap|4em}} চোচোৰাই পেলাব পাৰে।। গতি শান্ত ধীৰ মহা সংগম্ভীৰ {{gap|4em}} স্বধৰ্ম্ম বিশ্বাসত হাস। সৰ্ব্ব সুলক্ষণ পুত্ৰলৈ বিয়ৈদেও {{gap|4em}} আছিলে সমলি আশ।। কত নো ফুৰিছে কলৈ নো গল গৈ {{gap|4em}} কোনে নো খুৱাইছে ভাত। ঘপৰাই আহি যেন আইতা বলি মোক {{gap|4em}} জানো লগাবহি মাত॥</poem>}} {{rule|}} (১) ডেকা<noinclude>{{center|[৩৮]}}</noinclude> lshuu1x8rxxqrgthcmrnveuy2cnyf8r 104 91282 247857 247691 2026-04-15T07:40:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''সতী জয়মতী সম্বাদ'''}} {{gap}}ফুল সন্দৰ। ফুলৰ সৌৰভ সুন্দৰ। কিন্তু এডালি সুদৃঢ় ঠাৰিৰ ওপৰত আউজি এটি দুটি সেউজীয়া পাতৰ আঁৰেদি যদি সেই ফুলে ভূমকি মাৰিব পাৰে তেন্তে সেই ফুলৰ সৌন্দৰ্য্য ততোধিক বৃদ্ধি হয়। অসমৰ বিপ্লৱ কুসম সতী জয়মতী আমাৰ আগত ডালপাত নোহোৱাকে নিঠৰুৱা ভাৱে আবিৰ্ভাৱ হোৱাৰ নিচিনা। আমি মাত্ৰ জানো তেও স্বামীৰ কাৰণে প্ৰাণ বিসৰ্জ্জন দিছিল। কিন্তু তেওঁৰ বিষয়ে আদ্যোপান্ত কথা ৰাইজৰ আগত ওলোৱা নাই। অন্য দেশত জন্ম হোৱা হলে অনুসন্ধিৎস, সকলে সকলো কথাৰে খোকোজা মাৰি কথাবাৰ্ত্তা উলিয়ালেহেতেন। এনে কি এনে ধৰণৰ কথাও বাদ নপৰিলে হয়, যি ৰাইদাঙ্গেৰে সতীৰ সুকোমল দেহা ৰঞ্জিত কৰিছিল সি কিমান দীঘল। শাস্তি দিয়াৰ কাৰণে দায়ী কোন? সতীৰ বয়স কিমান আছিল? সতীৰ জীয়াৰী আৰু বোৱাৰী কালত আন কিবা উল্লেখযোগ্য ঘটনা আছিলনে? {{gap}}কিছু কথাৰ সম্ভেদ ৪ এপ্ৰিলৰ বাতৰিত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। আৰু সেই কালৰ কথা কিছু পাই প্ৰকাশ কৰিলো। ইয়াৰ ভিতৰত কোন কথা প্ৰমাণিক কোন কথা অপ্ৰমাণিক সেইটো আলোচনা কৰিবৰ সময় হোৱা নাই। প্ৰমাণিক অপ্ৰমাণিক লিখিত বুৰঞ্জীত পোৱা বা কিম্বদন্তী মূলক সকলো কথা পোনতে ওলাওক। শেহত তাক চালিজাৰি চোৱা যাব কোনটো গ্ৰহণ কৰিব পাৰি আৰু কোনটো দলিয়াই পেলাব লাগে, ধান হলে ৰব পতান হলে উৰিব। {{gap}}'''ল'ৰাৰজা—'''আহোম ভাষাৰ পৰা ৰায় চাহাব গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই অনুবাদ কৰা বুৰঞ্জীমতে এোওঁৰ নাম ৰত্নধ্বজো আছিল। হাতে লিখা বুৰঞ্জীত পোৱা গৈছে ৰজা হওঁতে এওঁৰ বয়স মাথোন চৈধ্য বছৰ আছিল। সেই সময়ত জয়মতীৰ আনমানিক বয়স আছিল কুৰি বছৰ বা তাৰ ওপৰ। গতিকে যি সকলে ল'ৰাৰজাক জয়মতীৰ প্ৰেমত অভিভূত হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰে সি বৰ আপচু কথা। নাট্যকাৰে কল্পনা কৰাব এক্তিয়াৰ আছে সঁচা, কিন্তু বুৰঞ্জীৰ সত্যৰ বিৰুদ্ধে কোনো কথা কল্পনা কৰাটো নীতিসঙ্গত নহয়। মোমাই তামুলীৰ পুতেক লালক সোলা বৰফুকনে লৰাৰজাক সিংহাসনত বহুৱায়। {{gap}}শাস্তিৰ নিমিত্তে দায়ী। এই ফুকলীয়া ওঠ চেপিলে দুধ ওলোৱা চুলিকফা ল'ৰাৰজাই জয়মতীৰ শাস্তিৰ নিমিত্তে দায়ী বলি সকলোৱে মানিছে। কিন্তু ঘাইতে দায়ী আছিল লালুক বৰফুকনহে। বুৰঞ্জী এখনত স্পষ্ট লিখা আছে, “পূৰ্ব্বে বুঢ়াফুকনৰ ভয়ত (গদা কোঁৱৰে ) দুজনা গোহাঁইক (লাই আৰু লেচাইক) নগাচাঙ্গত থৈছিলে। গৰ্ভে সহিতে আইকুঁৱৰীদেউ শাস্তিতে মৰিলে। এনে দুখেৰে ফুৰি দক্ষিণপাটব বনমালী বাপৰ সত্ৰত থাকিল।” ইতিপূৰ্ব্বে লালুকে বুড়াফুকনে ৰজাৰ আজ্ঞা বদলি আতন বুঢ়াগোহাঁইক বধ কৰে। সেই মতে<noinclude>{{center|[৩৯]}}</noinclude> k0gcm8ziv4qqud668i7xr3cz6shr2xk 104 91283 247858 247692 2026-04-15T08:14:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তেও বজাব আজ্ঞা বদলি গদাপাণিক ধৰিবৰ চেষ্টা আবা, জয়মতীক নিয্য তিন কৰাটোও সম্ভৱ। বজা পুতলা মাত্ৰ আছিল। বঢ়াফুকনে যি কৰাইছিল বজাই তাকে কৰিছিল। আব, বেঞ্জীত স্পষ্ট লিখা আছে মোগলক বিনাযদ্ধে গুৱাহাটী এবি দিয়াৰ পাচত “বঢ়াফুকনে স্বয়ংবপে প্ৰৱৰ্ত্তিব ধৰিলে।” চুলতান আজমতবাবে মিত্ৰতা কবি বুঢ়া ফুকনে অসমৰ ৰজা হবলৈকো হাৱিলাস কৰিছিল। ৰমণী গাভবকে চুলতান আজমতৰাই বহমতবান, বেগম নাম দি ১৬৬৮ খৃষ্টাব্দৰ ২মে তাৰিখে বিয়া কৰিছিল। ৰমণী গাভব, বা নাচেন গাভব, বা মইনা গাভৰ মোমাই তামূলী বব বৰুৱাব নাতিনীয়েক। সেই সূত্ৰে বড়োফুকন চুলতানৰ মোমাশহৰ আছিল। আজমতবাই মোমায়েক লাল ক বাঢ়াফুকনক অসমত ৰজা পাতিবলৈ বৰ ইচক আছিল। গদাপাণিব নিচিনা পৰাক্ৰমী কোঁৱবব অঙ্গক্ষত কবি নিষ্কণ্টকে ৰাজপাট খাবলৈ বঢ়াফুকন বিশেষ চেষ্টাবান হোৱাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰত সাধিবলগীয়া এইটো, জয়মতীৰ ২৪ জনা ভাই-ককাই, মাক-মাহীয়েক, শহৰ শাহৱেকব বংশী পৰিয়ালৰ মান,হে গেজ খাই কথা স্বত্ত্বেও এগৰাকী তিৰোতাক ইমান শান্তি দি মাৰিব পাবিলে, ই বৰ আচৰিত। আকাবে প্ৰকাবে গদাপাণি জাকত জিলিকা আছিল, তেওঁক নো শান্তি দিয়া ঠাইত কোনেও চিনি নাপালেনে? তেওব গাত যদি ইমান বলেই আছিল তেও কি যক্তিবে শান্তি ভুঞ্জি থকা ঘৈণীয়েকক এৰি থৈ গছি গল? {{gap}}গোবৰ ৰজা—এওঁ কুৰি দিনৰ কাৰণে ৰাজপাট খাইছিল। আখেয়া গাও* নিবাসী দেওধাই পাতত শ্ৰীত নন্দনাথ ফুকনব মখে শুনিছোঁ গোবৰ বজাব পিতৃৰ নাম আছিল চ্যাঙপাং গোহাঁই। বংশৰ ওচব সম্বন্ধীয়া বংদৈ নামে এজনী ছোৱালীৰ লগত চাওপাঙ্গব বাদ উঠে। সন্তান পেটতে থাকোতেই ৰংদৈ গাভৰক লেচেঙ্গীয়াল কাড়ী এটালৈ বিয়া দিয়া হয়। কাঁড়ীৰ ঘৰত গাভৰুকে নিলগ কবি গোহালীৰ টপতে থোৱা হয়। গোহালীৰ ওচৰতে সন্তান জন্ম হোৱা গতিকে গোবব নাম হয়। চাওপাং গোহাঁইদেউ ইতিমধ্যে গাঁও এৰি পলাই ফাত মাৰে। মান,হে বিচাৰি তেওঁক বৰগৱা নগৰত উজনীত দিহিঙ্গব কাষবব ডুবি এটাত জাল মাৰি ধৰে। সেই দেখি সেই জবিক আজিও 'মইনাপবা ডুবি' বদলি কয়। চাওপাঙ্গক ওভোটাই মোট চেলাই দিহিঙ্গত উটুৱাই দিয়া হল। গোবৰ বজাৰ পাতেক গদাপাণি কোঁৱৰৰ দশাচাই পণ্ডিত সকলে কৈছিল যে তেও বজাবধী হব। সেই দেখি তেওক মাৰিব কাৰণে বজাঘবব পবা ইমান চেষ্টা কৰা হৈছিল। গদা কোঁৱৰৰ বায়েকক লান মাখবৰ চেতিয়া বৰফুকনে বিয়া কবি ছিল; তেওঁৰ নাম আছিল গাদী আৰু, বাউলী।<noinclude>{{center|[৪০]}}</noinclude> epe275q4sfsdsfo28ej4xvfovqoefo0 247859 247858 2026-04-15T08:34:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তেওঁ ৰজাৰ আজ্ঞা বুলি গদাপাণিক ধৰিবৰ চেষ্টা আৰু জয়মতীক নিৰ্য্যাতন কৰাটোও সম্ভৱ। ৰজা পুতলা মাত্ৰ আছিল। বুঢ়াফুকনে যি কৰাইছিল ৰজাই তাকে কৰিছিল। আৰু বুৰঞ্জীত স্পষ্ট লিখা আছে মোগলক বিনাযুদ্ধে গুৱাহাটী এৰি দিয়াৰ পাচত “বুঢ়াফুকনে স্বয়ংৰূপে প্ৰৱৰ্ত্তিব ধৰিলে।” চুলতান আজমতৰাৰে মিত্ৰতা কৰি বুঢ়াফুকনে অসমৰ ৰজা হবলৈকো হাৱিয়াস কৰিছিল। ৰমণী গাভৰুকো চুলতান আজমতৰাই ৰহমতবানু বেগম নাম দি ১৬৬৮ খৃষ্টাব্দৰ ২মে তাৰিখে বিয়া কৰিছিল। ৰমণী গাভৰুৰ বা নাংচেন গাভৰু বা মইনা গাভৰু মোমাই তামূলী বৰবৰুৱাৰ নাতিনীয়েক। সেই সূত্ৰে বুড়ফুকন চুলতানৰ মোমাইশহুৰ আছিল। আজমতৰাই মোমায়েক লালুক বুঢ়াফুকনক অসমত ৰজা পাতিবলৈ বৰ ইচ্ছুক আছিল। গদাপাণিৰ নিচিনা পৰাক্ৰমী কোঁৱৰৰ অঙ্গক্ষত কৰি নিষ্কণ্টকে ৰাজপাট খাবলৈ বঢ়াফুকন বিশেষ চেষ্টাবান হোৱাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰত সুধিবলগীয়া এইটো, জয়মতীৰ ২৪ জনা ভাই-ককাই, মাক-মাহীয়েক, শহৰ শাহৱেকৰ বংশী পৰিয়ালৰ মানুহে গেজ খাই কথা স্বত্ত্বেও এগৰাকী তিৰোতাক ইমান শাস্তি দি মাৰিব পাৰিলে, ই বৰ আচৰিত। আকাৰে প্ৰকাৰে গদাপাণি জাকত জিলিকা আছিল, তেওঁক নো শাস্তি দিয়া ঠাইত কোনেও চিনি নাপালেনে? তেওঁব গাত যদি ইমান বলেই আছিল তেওঁ কি যুক্তিৰে শাস্তি ভুঞ্জি থকা ঘৈণীয়েকক এৰি থৈ গুছি গল? {{gap}}গোবৰ ৰজা—এওঁ কুৰি দিনৰ কাৰণে ৰাজপাট খাইছিল। আখেয়া গাও* নিবাসী দেওধাই পাতত শ্ৰীত নন্দনাথ ফুকনৰ মুখে শুনিছোঁ গোবৰ ৰজাৰ পিতৃৰ নাম আছিল চ্যাঙপাং গোহাঁই। বংশৰ ওচৰ সম্বন্ধীয়া ৰংদৈ নামে এজনী ছোৱালীৰ লগত চাওপাঙ্গৰ বাদ উঠে। সন্তান পেটতে থাকোতেই ৰংদৈ গাভৰক লেচেঙ্গীয়াল কাড়ী এটালৈ বিয়া দিয়া হয়। কাঁড়ীৰ ঘৰত গাভৰুকে নিলগ কৰি গোহালীৰ টুপতে থোৱা হয়। গোহালীৰ ওচৰতে সন্তান জন্ম হোৱা গতিকে গোবৰ নাম হয়। চাওপাং গোহাঁইদেউ ইতিমধ্যে গাঁও এৰি পলাই ফাত মাৰে। মানুহে বিচাৰি তেওঁক বৰগুৱা নগৰত উজনীত দিহিঙ্গৰ কাষৰৰ ডুবি এটাত জাল মাৰি ধৰে। সেই দেখি সেই ডুবিক আজিও 'মইনাপৰা ডুবি' বদলি কয়। চাওপাঙ্গক ওভোটাই মোট চেলাই দিহিঙ্গত উটুৱাই দিয়া হল। গোবৰ ৰজাৰ পুতেক গদাপাণি কোঁৱৰৰ দশাচাই পণ্ডিত সকলে কৈছিল যে তেও ৰজাবধী হব। সেই দেখি তেওঁক মাৰিব কাৰণে বজাঘৰৰ পৰা ইমান চেষ্টা কৰা হৈছিল। গদা কোঁৱৰৰ বায়েকক লান মাখৰৰ চেতিয়া বৰফুকনে বিয়া কৰিছিল; তেওঁৰ নাম আছিল গাদী আৰু, বাউলী।<noinclude>{{center|[৪০]}}</noinclude> 37hwfdz54zx7v67401v2xl2o9f1ltif 104 91306 247823 247822 2026-04-14T12:47:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247823 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''মহাৰাজ ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ'''}} {{Center|'''চিকিৎসা-বিভ্ৰাট'''}} {{gap}}১৬৯১ শকৰ ২০ জেঠ কৃষ্ণাদশমীত দেবগাওঁ বাহৰত স্বৰ্গদেৱ ৰাজেশ্বৰসিংহ মহাৰাজৰ মৃত্যু ঘটে। স্বৰ্গদেৱৰ নৰিয়াৰ প্ৰথম অৱস্থাত কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা জয়ন্তাৰ বিৰুদ্ধে অভিযানৰ সেনাপতিৰূপে ৰহা জাগিত কোঠ কৰি আছিল। স্বৰ্গদেৱৰ নৰিয়াৰ বাতৰি পাই বৰবৰুৱা তাৰপৰা উভতি গৈ স্বৰ্গদেৱৰ শেষ অৱস্থাত দেৰগাওঁ পায়গৈ। ৰাজেশ্বৰসিংহৰ মৃত্যুত ভায়েক কালশিলীয়া গোহাইদেৱে লক্ষ্মীসিংহ নাম লৈ সিংহাসনত বহে। আদ্যশ্ৰাদ্ধ হৈ যোৱাৰ পিছত ৰাজেশ্বৰসিংহ দেৱতাক বেজে কিবা খুৱাই উদৰ ভেদ কৰাই মাৰিলে " বুলি সোধ আৰম্ভ হল। এই সোধৰ বিচাৰক আছিল কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা নিজেই। এই বিচাৰৰ অপৰাধীৰ আৰু সাক্ষীৰ জবানবন্দীৰ কাকত সাঁচিপতীয়া বুৰঞ্জীৰ পাতত সংৰক্ষিত হৈছে। তাকে তলত হুবহু উদ্ধৃত কৰি দিয়া হল। স্বৰ্গদেৱক নৰিয়া অৱস্থাত এইবোৰ দৰব খুউৱা হৈছিল, – তেলীয়াধুনা, শিলিখা পিপলি গুড়েৰে বাটি টেপা-দৰৱ, ত্ৰিফলাব ক্বাথ; সিংহনাদৰ বড়ী; অজীৰ্ণকণ্টকৰ বড়ী; বহদম্বৰণ মোদক; আৰু নৰা-চৰৰ বড়ী। দৰবৰ উদ্দেশ্যলৈ চাই কামৰূপৰ সুপ্ৰসিদ্ধ বৈদ্য শ্ৰীযুত পদ্মচন্দ্ৰ গোস্বামী, কুলবিল সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৱে অনুমান কৰিছে যে ৰোগীৰ প্ৰধান বিকাৰ আছিল — উদৰত শুলৰ যন্ত্ৰণা। বৰ্ত্তমান বিৱৰণ পঢ়ি, অসমীয়া নিদানৰ বিশেষত্ব আৰু স্বৰ্গদেৱৰ চিকিৎসাৰ প্ৰণালী কিমানদূৰ সুবিবেচিত আৰু সুচিন্তিত হৈছিল, সেই বিষয়ে কৃতবিদ্য বৈদ্যসকলে আলোচনা কৰিব বুলি আশা কৰিলোঁ। সেই কালৰ বিচাৰ আৰু, সাক্ষী প্ৰমাণ লোৱাৰ ব্যৱস্থাৰ বিষয়েও এই সোধৰ কাকতৰ পৰা ভালেখিনি কথা জানিব পাৰি। {{center|'''সোধৰ কাকত'''}} {{gap}}১৬৯১ শকৰ আষাঢ়ৰ ১৮ দিন যাওঁতে বৃহস্পতিবাৰে ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কৰ্ম্ম— কৰি বৰচৰাৰ দুয়োফালে খলাত গৰাল দি দান-দক্ষিণা কৰিলে। ২৯ দিন যাওঁতে সোমবাৰে গড়গঞা দিহিঙ্গীয়া ফুকনৰ ভাগিত সন্দিকৈ টাঙ্গোন- ধৰা ৰাজখোৱাক ফুকন পাতিলে। {{gap}}ৰাজেশ্বৰসিংহ দেৱতাক বেজে কিবা খুৱাই উদৰ ভেদ কৰাই মাৰিলে বুলি কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাএ সোধা কথা সুধিলত বৰাহী বেজ কাতিয়ে কৈছে,— “প্ৰথমতে তেলীয়াধুনা, শিলিখা, পিপলি গুড়েৰে বাটি টেপাকৈ দিছোঁ, তাৰ লগতে ত্ৰিফলা ক্বাথ কৰি।”<noinclude>{{center|৭৫}}</noinclude> gkhy8yj7fqnhp4ps5m5amwezqu45fsk 104 91307 247824 247764 2026-04-14T15:32:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247824 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আৰু বৰাহী বেজ খৰিকা, কৃষ্ণাই, ফেদেলা, এই তিনিয়ে বোলে, – “আমি টেপা দৰব বটা নাই, নেজানো।” {{gap}}বৰাহী মোহনে কৈছে—“মই ক্বাথহে আওতাইছিলোঁ, টেপা দৰৱ বটা নাই। কাতিয়ে তেলীয়াধুনা, শিলিখা, পিপলি বাটিবৰ দেখিছোঁ।' {{gap}}দৰৱ চাকিবৰ কথা সুধিলত পাচনি বৰায়ে সৈতে পাচনিহতে কৈছে বোলে, “আমি দুয়ো পলীয়া পাচনিয়ে টেপা দবব চাকিবলৈ পোৱা নাই, আগেয়েও "নাচাকোঁ।" {{gap}}দৰব নি স্বৰ্গদেৱক খুউৱা লিগিৰী সোণোৱে কৈছে, “মই ভিতৰত আছিলোঁ। লিগিৰী পঠাই মতাই অনাই বেজবৰুৱাৰ পুতেক কৃষ্ণএ, চাংমাই “লিগিৰা ৰমাকান্তে নিয়া দৰবৰ শৰাইখন মোৰ হাতত দিলে। ম‍ই 'কি দৰব' বলি সুধিলত বোলে, – “এই কি সোধ? দে নি।” পাচে দৰব নি স্বৰ্গদেৱৰ আগতে টেমা মেলি কাথ এটুপি চান্দমতীক চকালো, টেপা ৩। পৰে ২ টেপা স্বৰ্গদেৱে খালে আৰু ই টেপাৰ আধাখনি খাওঁতে স্বৰ্গদেৱে বোলে, – “ মোক কি খুৱালিহক? দেখোন বিষমকৈ ধৰিছে। দৰব চকালিনে নচকালি? পাচে মই টেপা দৰব নাই চকোৱা বুলি কলত আদটেপা দৰব মুখৰ পৰা উলিয়াই টিঙ্গিনীক খাব দিলে। তাই বোলে, 'তিতিকি লাগিছে।' পাচে স্বৰ্গদেৱে 'মবঙ্গলৈ গলত মই মাট ঘৰলৈ গৈ কিছু থাকি শুনিলোঁ স্বৰ্গদেৱৰ টান কৰি পেট বৈছে বুলি।” {{gap}}সুধিলত চাংমাই লিগিৰা ৰমাকান্তে কৈছে, “মই টেপা দৰব নিবৰ মনত পৰা নাই।” পাচে কলে, “টেপাদৰবো ক্বাথো টেমাত ভৰাই লখে, লুখুনকৰাই দিলত নিছোঁ। পাচনিকো চকাইছোঁ। কোনে চাকিলে মনত নপৰিছে।” {{gap}}সুধিলত লুখুনকৰা যতনে কৈছে, “পুৱাতে কুকুৰাচোৱা বৰুৱাকো মোকো, পাচনিকো আনি কৃষ্ণএ দৰব যুগুতি কৰালে। আমি যুগুতি কৰি টেমা ভৰাই দিলো। চাংমাই লিগিৰাই নিলে। আমি টেপা দৰব দিয়া নাই।” পাচনি কুকুৰাচোৱা বৰা কোন বুলি সুধিলত বোলে, – “মনত নপৰিছে।” {{gap}}সুধিলত কৃষ্ণএ বোলে, – “মই কাতি বৰাহীৰ বহাতে তেলীয়াধুনা, শিলিখা, পিপলি গুড়েৰে বটাই টেপা কৰি দিয়াইছোঁ, পাচনিয়ে চাকিছে। কোনটো মনত নপৰিছে। তেওঁ যে পাচনিহতে টেপাদৰব আগৰে পৰা চাকিবলৈ পোৱা নাই বলি কয়! শুলপাণি বৰুৱা আহিলতো বৰপতীয়া লঙ্গ জাই পৰা দৰব টেপাকৈ দিছোঁ। কলাডিলৰ ভিতৰত সুমৱাই টেপাদবো খুৱাইছোঁ। সেইবোৰ পাচনিহতে চাকিছে। তেওঁয়ে আগে পিছে টেপাদৰৱ চাকিবলৈ পোৱা নাই বুলি কয়! ম‍ই কি বুলিম?" {{gap}}দামোদৰ ফুকনৰ পুতেক বৰাহী বৰায়ে কৈছে, “ৰামে ময়ে দুয়ো বহিছিলোঁ।<noinclude>{{center|৭৬}}</noinclude> 583xhlmatg52lkoy74sisy9b46078je 104 91333 247860 247801 2026-04-15T09:08:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''আতন বুঢ়াগোহাঁই ৰাজমন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়া'''}} {{Gap}}অসম বুৰঞ্জীৰ ভালেকেইজন ৰাজনীতিজ্ঞ পুৰুষৰ নাম আজি পাহৰণিৰ অতল গৰ্ভত। যি সকলে এদিন অতি সংকটপৰ্ণ অৱস্থাত দেশৰ গুৰি ধৰি অসীম দক্ষতাৰ পৰিচয় দিছিল আৰু, সমসাময়িক লোকৰ অন্তৰত মচিব নোৱাৰা প্ৰভাৱ পেলাইছিল তেওঁলোকৰ নাম আজি বহুতেই নাজানে। এই দুৰ্ভগীয়া অসম দেশত জন্ম নলৈ আনদেশত জন্মগ্ৰহণ কৰাহেতেন তেওঁলোকৰ সুকীৰ্ত্তিক কেন্দ্ৰ কৰি অসংখ্য সাহিত্যৰ সৃষ্টি হলহেতেন; কবি, নাট্যকাৰ, বুৰঞ্জীবিদ, সকলোৰে মিলি তেওঁলোকৰ অতুল দেশভক্তি আৰু অগাধ ৰাজনীতিজ্ঞানৰ উজ্জ্বল চানেকি জগতৰ আগত দাঙি ধৰিলেহেতেন। পাহৰণিৰ গৰ্ভত লুপ্ত- প্ৰায় অসমৰ ঐতিহাসিক আকাশৰ উজ্জ্বল নক্ষত্ৰবোৰৰ ভিতৰত আতন বুঢ়াগোহাঁই ৰাজমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া অন্যতম। {{gap}}দেশৰ এক সঙ্কটপূৰ্ণ মহূৰ্ত্তত আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়। হিন্দু- স্থানৰ পূৰ্ব্ব প্ৰান্তত এখন স্বাধীন ৰাজ্যৰ সত্তা মোগল সাম্ৰাজ্যবাদৰ অসহ্যৰ কাৰণ হৈ পৰিছিল। টাইমুৰ বংশীয় মোগল সম্ৰাটসকলৰ সুনিপণ সঘন আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰি দেশ সুস্থিৰ হবলৈ নোপাওঁতেই আত্ম-কলহ, কুট-ষড়যন্ত্ৰ আৰু ক্ষমতালোভী বিষয়াৰ ধ্বংসকাৰী কাৰ্য্যই অসম দেশত যি বিভীষিকাৰ সৃষ্টি কৰিছিল সেই বিভীষিকাপূৰ্ণ মুহুৰ্ত্ততে আতন বুঢ়াগোহাঁইয়ে শাসনৰ বাঘজৰী হাতত তুলি লৈ দেশখনক সুস্থিৰ আৰু সবল কৰি তোলাৰ প্ৰচেষ্টা চলায়। {{gap}}১৬৬২-১৬৭৯ চনলৈকে, সোতৰ বছৰ আতন বুঢ়াগোঁহাইয়ে অসমৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে ৰাজ্য পৰিচালনাৰ গুৰিবঠা ধৰিছিল। উপদেশত ধীৰ, সমৰত বীৰ বুঢ়াগোহাঁইৰ ৰাজনীতিজ্ঞান আৰু দূৰদৰ্শিতাই মহাশত্ৰু, মোগল সেনাপতিৰ পৰাও অশেষ প্ৰশংসা আদায় কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল। সেই সময়ৰ গোটেই অসমবাসীৰ কাৰণে আতন বুঢ়াগোহাঁই আছিল উদ্ভাবকৰ্ত্তা। এবাৰ নহয় দুবাৰকৈ ৰাইজে যাচি দিয়া ৰাজমুকুট পৰিহাৰ কৰি ৰাজপদৰ পৰিবৰ্ত্তে— ৰজাৰ আৰু ৰইজৰ পৰামৰ্শ দাতা স্বৰূপেহে দেশৰ সেৱা কৰিবলৈ তেওঁ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল। প্ৰসঙ্গক্ৰমে এই কথা উল্লেখ কবিব পাৰি যে তেওঁৰ অসীম ক্ষমতা আৰু প্ৰভাৱ আত্মস্বাৰ্থ পূৰণৰ অৰ্থে' প্ৰয়োগ নকৰি দেশৰ মঙ্গলৰ কাৰণেহে নিয়োগ কৰিছিল। পুৰণি অসম বুৰঞ্জীৰ পাতত সিঁচৰতি হৈ থকা দেশৰ একো একোটা সন্ধিক্ষণত উক্তি কৰা বচনসমূহেই তেওঁৰ ৰাজনীতিজ্ঞান আৰু, বিচক্ষণ বুদ্ধিৰ পৰিচয় দিয়ে।<noinclude>{{center|[৫০]}}</noinclude> e65tzlsm09fzf38lp2rnapiwdtgv493 104 91334 247861 247802 2026-04-15T10:16:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>যুদ্ধৰ সময়তে হওক বা শান্তিৰ সময়তে হওক তেওঁৰ একোটা উক্তিয়ে জটিল সমস্যা একোটাৰ সমাধান কৰি দিছিল আৰু দেশৰ বুৰঞ্জীৰ গতি পৰ্য্যন্ত সলনি কৰি দিছিল। ইয়াৰ উপৰিত্ত আতন আছিল আক্ৰমণ আৰু প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা জনা সুকৌশলী সামৰিক কাৰিকৰ। গুৱাহাটীত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়ো পাৰে তেওঁ এনে সুৰক্ষিত গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল যাক "বিশ্বকৰ্ম্মইি নিৰ্ম্মাণ কৰা দেৱতাৰো দুৰ্ভেদ্য” বলি বুৰঞ্জী লেখকে বৰ্ণনা কৰিছে। তদুপৰি বৰ্হিশত্ৰুৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰাজধানী গড়গাঁৱক ৰক্ষা কৰিবলৈ চিন্তামণি গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল। ৰাজনীতি আৰু যুদ্ধনীতিত পাৰদৰ্শিতা থকাৰ উপৰিত্ত আতন বুঢ়াগোহাঁই আছিল এজন অভিজ্ঞ বুৰঞ্জীবিদ। {{gap}}১৬৬২ খৃষ্টাব্দৰ জানুৱাৰী মাহত লেচাম বুঢ়াগোহাঁইৰ অপ্ৰত্যাশিত মৃত্যুত আতন বুঢ়াগোহাঁই পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই ক্ৰমে তেওঁ প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰে। সাধাৰণতে বুঢ়াগোহাঁই পদৰ লগত জড়িত হৈ থকা সন্মানীয় ৰাজমন্ত্ৰী বাবটো সেই সময়ত ৰজাশহুৰ খামুন নাওবৈচা ফুকনে ভোগ কৰি আছিল। ১৬৬৪ খৃষ্টাব্দত ৰাজদ্ৰোহৰ অপৰাধত খামুন নাওবৈচা ফুকন প্ৰাণদণ্ড হয়, তেতিয়া সেই সন্মানীয় ওপৰঞ্চি বাবটো আতনক অৰ্পণ কৰা হয়। বুঢ়াগোহাঁই হোৱাৰ আগতে আতন খনিকৰ আৰু বাঢ়ৈ খেলসমূহৰ তত্বাৱধায়ক খনিকৰ বৰবৰুৱাৰূপে কাম কৰিছিল। সেই সময়ত আতনৰ পিতাকে ৰাজহাউলীৰ সৈন্যবোৰৰ নিয়ামক বিষয়াৰূপে নেওগ ফুকনগোহাঁই বিষয় খাই আছিল। {{gap}}বুঢ়াগোহাঁই পদত নিযুক্ত হোৱাৰ লগে লগেই আতনক দক্ষিণকুলৰ সৈন্য- বাহিনীৰ অধিনায়ক পাতি গড়গাঁও অভিমখে বিজয় যাত্ৰা কৰা নবাৱ মীৰজুমলাৰ মোগল বাহিনীক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হয়। চামধৰা আৰু গড়গাঁৱৰ মাজত সেই সময়ত কোনো সুৰক্ষিত কোঠ বা দুৰ্গ নাছিল। মোগলক ভেটিব কাৰণে বুঢ়াগোঁহায়ে কৰা চেষ্টা পলম হোৱাৰ কাৰণে ব্যৰ্থ হয়। ১৬৬২ চনৰ মাৰ্চ মাহত মীৰজুমলাই গড়গাঁও অধিকাৰ কৰিলে আৰু নতুনকৈ পতা চকীসমূহত থানাদাৰ নিষক্ত কৰে। তেতিয়া আহোম সকলে মোগলৰ বিৰুদ্ধে গৰিলা যদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে। আতন বুুঢ়াগোহাঁই আৰু, খামুন নাওবৈচা ফুকন ৰাজমন্ত্ৰীয়ে সেই যুদ্ধ পৰিচালনা কৰিছিল। অসমৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু, আহোম গৰিলা যদ্ধ ফলত দহমাহৰ ভিতৰতে মোগল সৈন্যৰ অৱস্থা কুলাই পাচিয়ে নধৰা হল। বহুতো মোগল সৈন্য বেমাৰ হৈ মৰিল, বহুতে খাবলৈ নাপাই শুকাই মৰিল। জী থকাবোৰো অসম পৰিত্যাগ কৰিবলৈ উদ্বাউল হৈ উঠিল। ইপিনে অসমীয়াবোৰেও জন্মভূমিক শত্ৰুৰ গৰাহৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিল। {{gap}}১৬৬৩ চনত মোগল আৰু আহোমৰ মাজত সন্ধি স্থাপন হয়। সেই সন্ধিৰ<noinclude>{{center|[৫১]}}</noinclude> p6eq1cx4j2gcjtgcwl5svlbbv7k3bqp 247862 247861 2026-04-15T10:17:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>যুদ্ধৰ সময়তে হওক বা শান্তিৰ সময়তে হওক তেওঁৰ একোটা উক্তিয়ে জটিল সমস্যা একোটাৰ সমাধান কৰি দিছিল আৰু দেশৰ বুৰঞ্জীৰ গতি পৰ্য্যন্ত সলনি কৰি দিছিল। ইয়াৰ উপৰিত্ত আতন আছিল আক্ৰমণ আৰু প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা জনা সুকৌশলী সামৰিক কাৰিকৰ। গুৱাহাটীত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়ো পাৰে তেওঁ এনে সুৰক্ষিত গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল যাক "বিশ্বকৰ্ম্মইি নিৰ্ম্মাণ কৰা দেৱতাৰো দুৰ্ভেদ্য” বলি বুৰঞ্জী লেখকে বৰ্ণনা কৰিছে। তদুপৰি বৰ্হিশত্ৰুৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰাজধানী গড়গাঁৱক ৰক্ষা কৰিবলৈ চিন্তামণি গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল। ৰাজনীতি আৰু যুদ্ধনীতিত পাৰদৰ্শিতা থকাৰ উপৰিত্ত আতন বুঢ়াগোহাঁই আছিল এজন অভিজ্ঞ বুৰঞ্জীবিদ। {{gap}}১৬৬২ খৃষ্টাব্দৰ জানুৱাৰী মাহত লেচাম বুঢ়াগোহাঁইৰ অপ্ৰত্যাশিত মৃত্যুত আতন বুঢ়াগোহাঁই পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই ক্ৰমে তেওঁ প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰে। সাধাৰণতে বুঢ়াগোহাঁই পদৰ লগত জড়িত হৈ থকা সন্মানীয় ৰাজমন্ত্ৰী বাবটো সেই সময়ত ৰজাশহুৰ খামুন নাওবৈচা ফুকনে ভোগ কৰি আছিল। ১৬৬৪ খৃষ্টাব্দত ৰাজদ্ৰোহৰ অপৰাধত খামুন নাওবৈচা ফুকন প্ৰাণদণ্ড হয়, তেতিয়া সেই সন্মানীয় ওপৰঞ্চি বাবটো আতনক অৰ্পণ কৰা হয়। বুঢ়াগোহাঁই হোৱাৰ আগতে আতন খনিকৰ আৰু বাঢ়ৈ খেলসমূহৰ তত্বাৱধায়ক খনিকৰ বৰবৰুৱাৰূপে কাম কৰিছিল। সেই সময়ত আতনৰ পিতাকে ৰাজহাউলীৰ সৈন্যবোৰৰ নিয়ামক বিষয়াৰূপে নেওগ ফুকনগোহাঁই বিষয় খাই আছিল। {{gap}}বুঢ়াগোহাঁই পদত নিযুক্ত হোৱাৰ লগে লগেই আতনক দক্ষিণকুলৰ সৈন্য- বাহিনীৰ অধিনায়ক পাতি গড়গাঁও অভিমখে বিজয় যাত্ৰা কৰা নবাৱ মীৰজুমলাৰ মোগল বাহিনীক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হয়। চামধৰা আৰু গড়গাঁৱৰ মাজত সেই সময়ত কোনো সুৰক্ষিত কোঠ বা দুৰ্গ নাছিল। মোগলক ভেটিব কাৰণে বুঢ়াগোঁহায়ে কৰা চেষ্টা পলম হোৱাৰ কাৰণে ব্যৰ্থ হয়। ১৬৬২ চনৰ মাৰ্চ মাহত মীৰজুমলাই গড়গাঁও অধিকাৰ কৰিলে আৰু নতুনকৈ পতা চকীসমূহত থানাদাৰ নিষক্ত কৰে। তেতিয়া আহোম সকলে মোগলৰ বিৰুদ্ধে গৰিলা যদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে। আতন বুুঢ়াগোহাঁই আৰু, খামুন নাওবৈচা ফুকন ৰাজমন্ত্ৰীয়ে সেই যুদ্ধ পৰিচালনা কৰিছিল। অসমৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু, আহোম গৰিলা যুদ্ধ ফলত দহমাহৰ ভিতৰতে মোগল সৈন্যৰ অৱস্থা কুলাই পাচিয়ে নধৰা হল। বহুতো মোগল সৈন্য বেমাৰ হৈ মৰিল, বহুতে খাবলৈ নাপাই শুকাই মৰিল। জী থকাবোৰো অসম পৰিত্যাগ কৰিবলৈ উদ্বাউল হৈ উঠিল। ইপিনে অসমীয়াবোৰেও জন্মভূমিক শত্ৰুৰ গৰাহৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিল। {{gap}}১৬৬৩ চনত মোগল আৰু আহোমৰ মাজত সন্ধি স্থাপন হয়। সেই সন্ধিৰ<noinclude>{{center|[৫১]}}</noinclude> pzt6yuhcr74lzg51emneiixaqfl77rj 247863 247862 2026-04-15T10:18:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>যুদ্ধৰ সময়তে হওক বা শান্তিৰ সময়তে হওক তেওঁৰ একোটা উক্তিয়ে জটিল সমস্যা একোটাৰ সমাধান কৰি দিছিল আৰু দেশৰ বুৰঞ্জীৰ গতি পৰ্য্যন্ত সলনি কৰি দিছিল। ইয়াৰ উপৰিত্ত আতন আছিল আক্ৰমণ আৰু প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা জনা সুকৌশলী সামৰিক কাৰিকৰ। গুৱাহাটীত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়ো পাৰে তেওঁ এনে সুৰক্ষিত গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল যাক "বিশ্বকৰ্ম্মইি নিৰ্ম্মাণ কৰা দেৱতাৰো দুৰ্ভেদ্য” বলি বুৰঞ্জী লেখকে বৰ্ণনা কৰিছে। তদুপৰি বৰ্হিশত্ৰুৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰাজধানী গড়গাঁৱক ৰক্ষা কৰিবলৈ চিন্তামণি গড় নিৰ্ম্মাণ কৰাইছিল। ৰাজনীতি আৰু যুদ্ধনীতিত পাৰদৰ্শিতা থকাৰ উপৰিত্ত আতন বুঢ়াগোহাঁই আছিল এজন অভিজ্ঞ বুৰঞ্জীবিদ। {{gap}}১৬৬২ খৃষ্টাব্দৰ জানুৱাৰী মাহত লেচাম বুঢ়াগোহাঁইৰ অপ্ৰত্যাশিত মৃত্যুত আতন বুঢ়াগোহাঁই পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই ক্ৰমে তেওঁ প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰে। সাধাৰণতে বুঢ়াগোহাঁই পদৰ লগত জড়িত হৈ থকা সন্মানীয় ৰাজমন্ত্ৰী বাবটো সেই সময়ত ৰজাশহুৰ খামুন নাওবৈচা ফুকনে ভোগ কৰি আছিল। ১৬৬৪ খৃষ্টাব্দত ৰাজদ্ৰোহৰ অপৰাধত খামুন নাওবৈচা ফুকন প্ৰাণদণ্ড হয়, তেতিয়া সেই সন্মানীয় ওপৰঞ্চি বাবটো আতনক অৰ্পণ কৰা হয়। বুঢ়াগোহাঁই হোৱাৰ আগতে আতন খনিকৰ আৰু বাঢ়ৈ খেলসমূহৰ তত্বাৱধায়ক খনিকৰ বৰবৰুৱাৰূপে কাম কৰিছিল। সেই সময়ত আতনৰ পিতাকে ৰাজহাউলীৰ সৈন্যবোৰৰ নিয়ামক বিষয়াৰূপে নেওগ ফুকনগোহাঁই বিষয় খাই আছিল। {{gap}}বুঢ়াগোহাঁই পদত নিযুক্ত হোৱাৰ লগে লগেই আতনক দক্ষিণকুলৰ সৈন্য- বাহিনীৰ অধিনায়ক পাতি গড়গাঁও অভিমখে বিজয় যাত্ৰা কৰা নবাৱ মীৰজুমলাৰ মোগল বাহিনীক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হয়। চামধৰা আৰু গড়গাঁৱৰ মাজত সেই সময়ত কোনো সুৰক্ষিত কোঠ বা দুৰ্গ নাছিল। মোগলক ভেটিব কাৰণে বুঢ়াগোঁহায়ে কৰা চেষ্টা পলম হোৱাৰ কাৰণে ব্যৰ্থ হয়। ১৬৬২ চনৰ মাৰ্চ মাহত মীৰজুমলাই গড়গাঁও অধিকাৰ কৰিলে আৰু নতুনকৈ পতা চকীসমূহত থানাদাৰ নিষক্ত কৰে। তেতিয়া আহোম সকলে মোগলৰ বিৰুদ্ধে গৰিলা যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে। আতন বুুঢ়াগোহাঁই আৰু, খামুন নাওবৈচা ফুকন ৰাজমন্ত্ৰীয়ে সেই যুদ্ধ পৰিচালনা কৰিছিল। অসমৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু, আহোম গৰিলা যুদ্ধ ফলত দহমাহৰ ভিতৰতে মোগল সৈন্যৰ অৱস্থা কুলাই পাচিয়ে নধৰা হল। বহুতো মোগল সৈন্য বেমাৰ হৈ মৰিল, বহুতে খাবলৈ নাপাই শুকাই মৰিল। জী থকাবোৰো অসম পৰিত্যাগ কৰিবলৈ উদ্বাউল হৈ উঠিল। ইপিনে অসমীয়াবোৰেও জন্মভূমিক শত্ৰুৰ গৰাহৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিল। {{gap}}১৬৬৩ চনত মোগল আৰু আহোমৰ মাজত সন্ধি স্থাপন হয়। সেই সন্ধিৰ<noinclude>{{center|[৫১]}}</noinclude> 5lg9bu3bqin8sruyqrjva7o7jqfsdtu 104 91335 247864 247803 2026-04-15T10:44:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>চৰ্তমতে গুৱাহাটী আৰু কামৰূপ মোগলক এৰি দিবলগীয়া হল আৰ বছৰি কিছুমান হাতী আৰু টকাকড়িৰ সৈতে মোগলক পেচকচ দিবলৈ গাত লোৱাৰ উপৰিও জয়ধ্বজ সিংহৰ কন্যা ৰমণী গাভৰুক মোগল সম্ৰাটলৈ দিব লগাত পৰিল। সন্ধিৰ চৰ্তৰ প্ৰথম কিস্তিটো সোনকালে আদায় কৰি দিব পৰাত মোগল সেনা পতিয়ে অসমৰ বিষয়া বিলাকৰ শলাগ লৈ দেশৰ শান্তি আৰু সমৃদ্ধি কামনা কৰি গড়গাঁও এৰি ভটিয়াই গ'ল। সন্ধি সম্পৰ্কীয় সকলো আলাপ আলোচনা আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নিৰ্দেশ মতে অনুষ্ঠিত হৈছিল। আৰু তেওঁ নিজে সন্ধিপত্ৰত চহী কৰিছিল। মীৰজুমলাই দেশ এৰি যোৱাৰ পাচত আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান কাম হল শত্ৰুৰ আক্ৰমণত পূৰ্ব্বতে অৰণ্যত পলাই ফুৰা ভগনীয়া বোৰক মাতি আনি পূৰ্ন সংস্থাপন কৰি দেশত শৃঙ্খলা স্থাপন কৰা। {{Gap}}দেশত শান্তি স্থাপন হোৱাৰ পাচত কোচবেহাৰ, জয়ন্তীয়া আৰু কাছাৰৰ ৰজালৈ কটকী পঠাই মোগলৰ বিৰুদ্ধে সহায় সহযোগীতা কামনা কৰা হল। ইয়াৰ অলপ পাচতে জয়ধজসিংহ স্বৰ্গগামী হয়। মোগলৰ আক্ৰমণত হোৱা দেশৰ নাজল-নাথুল অৱস্থা আৰু তেওঁৰ একমাত্ৰ ছয় বছৰীয়া কন্যা ৰমণী গাভৰুৰ বিচ্ছেদজনিত শোকেই জয়ধ্বজ সিংহৰ মৃত্যু ওচৰ চপাই নিলে। {{gap}}জয়ধ্বজ সিংহৰ পাচত স্বাধীনচিতীয়া চক্ৰধ্বজ সিংহ সিংহাসনত উঠিল। ৰাজপাটত বহিয়েই মোগলক দিবলগীয়া যুদ্ধৰ খৰচ আৰু, পেচকচ নিদিবলৈ তেওঁ স্থিৰ কৰিলে; লাগে লগে গুৱাহাটীৰ পৰাও মোগলক বাহিব কৰি দিয়াৰ ইচ্ছাও তেওঁ ডাঙ্গৰীয়া সকলৰ আগত প্ৰকাশ কৰিলে। যদ্ধত নমাৰ আগতে ৰচদ- পাতি আৰু, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ যোগাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তালৈ স্বৰ্গদেৱৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি বুঢ়াগোহাঁয়ে স্বৰ্গদেৱৰ অতুৎসাহ সংযত কৰি দিয়ে। ১৬৬৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত আহোম সৈন্যই গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰি অসমৰ পুৰণি সীমা মানাহলৈ ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰে। ১৬৬৫ চনত মোগলৰ বিৰুদ্ধে শিৱাজীৰ প্ৰাৰম্ভিক কৃতকাৰ্য্যতাৰ সংবাদে আহোম শক্তিক দ্ৰুতগতিকে শক্তিশালী পন্থা লবলৈ উদগণি দিছিল। {{gap}}মোগল সম্ৰাট আওৰংজেবে এইবাৰ অম্বৰৰ ৰজা জয়সিংহৰ পত্ৰ ৰজা ৰামসিংহক গুৱাহাটী উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠালে। গুৱাহাটী মোগলক এৰি দিবলৈ ৰাজপুত ৰজাই দাবী কৰি দূত পঠালে। ৰামসিংহৰ দাবীৰ প্ৰত্যুত্তৰ স্বৰূপে আহোমে চতুৰালি কৰি এই ভাৱে উত্তৰ দিলে “ঈশ্বৰে আমাক গুৱাহাটী- দিছে, তেৰাৰ ইচ্ছা হলে এইঠাই ভাই ৰজা দিল্লীৰ পাদছাক দিব পাৰে। উদয়গিৰিৰ স্বৰ্গ মহাৰাজা আৰু অন্তগিৰিৰ পাদছাহ- এই দুজনাৰ প্ৰীতি- পূৰ্ব্বক আজ্ঞা হলে আমাৰ ঠাই আমি এৰি দিব পাৰো আৰু ৰাজপুত ৰজায়ো বঙলা দেশ আমাক এৰি দিব পাৰে। মহাৰাজক সুবিজ্ঞ আৰু সুবুদ্ধিমন্ত<noinclude>{{center|[ ৫২ ]}}</noinclude> 7pjpfluy5360i01wq8w5u5wvz7h95te 104 91336 247865 247804 2026-04-15T11:53:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 247865 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কাৰণে পাদছাহে দেশ জয় কৰিবলৈ পঠাইছে, এই দেশত পৰামুখ হৈ গলে তেওঁৰ কীৰ্ত্তি নষ্ট নহব জানো?' উক্ত প্ৰসঙ্গত এইদৰে বক্ৰোক্তিও কৰা হৈছিল; “ৰাজা ৰামসিংহ মোগলৰ দাস, তেওঁৰ মতে ৰাজ-ছত্ৰ এতিয়া আৰু নাই।”�� {{gap}}সম্পূৰ্ণ এবছৰ কটকী অহা-যোৱা কৰাৰ পাছত আৰু দুই এখন ব্যৰ্থ খণ্ডযুদ্ধৰ শেষত গুৱাহাটীৰ ওচৰত শৰাইঘাটৰ জলযুদ্ধত ৰজা ৰামসিংহ আহোমৰ হাতত সমুলে ঘাটিল। অসমীয়াৰ জয়লাভৰ প্ৰধান কাৰণ হল সেনাপতি লাচিতৰ অসীম সাহস, বিচক্ষণ নেতৃত্ব আৰু ৰাজমন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ বুদ্ধি-পৰামৰ্শ আৰু অতুলনীয় কাৰ্যদক্ষতা। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ সৈন্যবাহিনী আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে নিজে পৰিচালনা কৰিছিল। {{gap}}শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ অলপ দিনৰ পাছতেই লাচিত বৰফুকনৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁৰ ককায়েক লালুক বৰফুকন হয়। শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত হাৰি পুনৰ আক্ৰমণ কৰাৰ আশাৰে ৰজা ৰামসিংহই ৰঙামাটিত পুৰা ৫ বছৰ কাল গণি সুবিধা অপেক্ষা কৰি� আছিল।তাকে দেখি আতন বুুঢ়াগোহাঁইয়ে আনকেইজনমান মখ্য বিষয়াৰ সৈতে এটা শকত ফৌজলৈ মোগল সাম্ৰাজ্যবাদীৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সাজু হৈ থাকিল।� {{gap}}বুঢ়াগোহাঁই আৰু আন আন মূখ্য বিষয়া সকল গুৱাহাটীত থাকিব লগা হোৱাত ৰাজধানীৰ দুৰাকাঙ্খী বিষয়া কিছুমানে নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধি কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিল। ষড়যন্ত্ৰ আৰু গুপ্ত হত্যাৰে গোটেই দেশ ভৰি পৰিল। স্বাৰ্থান্বেষী মন্ত্ৰীসকলৰ হাতত ৰজা পুতলা হৈ পৰিল। মানুহৰ জীৱন-মৰণ, বিষয়-সম্পত্তি একোৱে স্থিৰতা নোহোৱাত পৰিল। {{gap}}গড়গাঁৱৰ দুৰ্যোগৰ বাতৰি শুনি গুৱাহাটীত থকা সামৰিক বিষয়াসকলে আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নেতৃত্বত গড়গাঁৱলৈ উজাই গল, ৰাজধানী পাই ষড়যন্ত্ৰকাৰী বিষয়াসকলক ধৰি যথোচিত শাস্তি প্ৰদান কৰিলে। মাৎস্যন্যায় ৰাজত্বৰ নায়ক ডেবেৰা বৰবৰুৱাক ধৰি অনেক যন্ত্ৰণা দি বধ কৰা হল। বিচাৰ চ'ৰাত ডেবেৰাই তেওঁৰ বিপক্ষে অভিযোগকাৰী আৰু বিচাৰক লালূক বৰফুকন সম্পৰ্কে ভবিষ্যত বাণী কৰিছিল যে তেওঁ ৰাজহত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰত অচিৰেই লিপ্ত হব। ডেবেৰাই সিংহাসনত বহুৱা গোবৰ কোঁৱৰক সিংহাসনৰ পৰা নমাই বধ কৰা হল। তেতিয়া ৰাজ্যৰ নেতৃবৰ্গই আতন বুুঢ়াগোহাঁইকে ৰজা হবলৈ অনুৰোধ কৰাত বুঢ়াগোহাঁইয়ে এই দবে প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল; “মন্ত্ৰীৰ বংশৰ মানুহে ৰজা হব নাপায়, গতিকে মই ৰাজমুকুট পিন্ধিব নোৱাৰো। ৰাজবংশৰ এজনেহে ৰাজ পাটত বহা উচিত। ম'হৰ খোজৰ হেচা বিৰিণাই বহন কৰিব পাৰ জানো? শূদ্ৰে লগণ পিন্ধিব পায় জানো?” {{gap}}উপযুক্ত ৰাজকোঁৱৰ অনুসন্ধান কৰি অৱশেষত বুঢ়াগোহাঁই য়ে দিহিঙত থকা<noinclude>{{center|[৫৩]}}</noinclude> qsmfb23to3q7rbxljl7hcfyq8ylgui8 247866 247865 2026-04-15T11:53:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 247866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কাৰণে পাদছাহে দেশ জয় কৰিবলৈ পঠাইছে, এই দেশত পৰামুখ হৈ গলে তেওঁৰ কীৰ্ত্তি নষ্ট নহব জানো?' উক্ত প্ৰসঙ্গত এইদৰে বক্ৰোক্তিও কৰা হৈছিল; “ৰাজা ৰামসিংহ মোগলৰ দাস, তেওঁৰ মতে ৰাজ-ছত্ৰ এতিয়া আৰু নাই।” {{gap}}সম্পূৰ্ণ এবছৰ কটকী অহা-যোৱা কৰাৰ পাছত আৰু দুই এখন ব্যৰ্থ খণ্ডযুদ্ধৰ শেষত গুৱাহাটীৰ ওচৰত শৰাইঘাটৰ জলযুদ্ধত ৰজা ৰামসিংহ আহোমৰ হাতত সমুলে ঘাটিল। অসমীয়াৰ জয়লাভৰ প্ৰধান কাৰণ হল সেনাপতি লাচিতৰ অসীম সাহস, বিচক্ষণ নেতৃত্ব আৰু ৰাজমন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ বুদ্ধি-পৰামৰ্শ আৰু অতুলনীয় কাৰ্যদক্ষতা। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ সৈন্যবাহিনী আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে নিজে পৰিচালনা কৰিছিল। {{gap}}শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ অলপ দিনৰ পাছতেই লাচিত বৰফুকনৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁৰ ককায়েক লালুক বৰফুকন হয়। শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত হাৰি পুনৰ আক্ৰমণ কৰাৰ আশাৰে ৰজা ৰামসিংহই ৰঙামাটিত পুৰা ৫ বছৰ কাল গণি সুবিধা অপেক্ষা কৰি আছিল।তাকে দেখি আতন বুুঢ়াগোহাঁইয়ে আনকেইজনমান মখ্য বিষয়াৰ সৈতে এটা শকত ফৌজলৈ মোগল সাম্ৰাজ্যবাদীৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সাজু হৈ থাকিল। {{gap}}বুঢ়াগোহাঁই আৰু আন আন মূখ্য বিষয়া সকল গুৱাহাটীত থাকিব লগা হোৱাত ৰাজধানীৰ দুৰাকাঙ্খী বিষয়া কিছুমানে নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধি কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিল। ষড়যন্ত্ৰ আৰু গুপ্ত হত্যাৰে গোটেই দেশ ভৰি পৰিল। স্বাৰ্থান্বেষী মন্ত্ৰীসকলৰ হাতত ৰজা পুতলা হৈ পৰিল। মানুহৰ জীৱন-মৰণ, বিষয়-সম্পত্তি একোৱে স্থিৰতা নোহোৱাত পৰিল। {{gap}}গড়গাঁৱৰ দুৰ্যোগৰ বাতৰি শুনি গুৱাহাটীত থকা সামৰিক বিষয়াসকলে আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নেতৃত্বত গড়গাঁৱলৈ উজাই গল, ৰাজধানী পাই ষড়যন্ত্ৰকাৰী বিষয়াসকলক ধৰি যথোচিত শাস্তি প্ৰদান কৰিলে। মাৎস্যন্যায় ৰাজত্বৰ নায়ক ডেবেৰা বৰবৰুৱাক ধৰি অনেক যন্ত্ৰণা দি বধ কৰা হল। বিচাৰ চ'ৰাত ডেবেৰাই তেওঁৰ বিপক্ষে অভিযোগকাৰী আৰু বিচাৰক লালূক বৰফুকন সম্পৰ্কে ভবিষ্যত বাণী কৰিছিল যে তেওঁ ৰাজহত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰত অচিৰেই লিপ্ত হব। ডেবেৰাই সিংহাসনত বহুৱা গোবৰ কোঁৱৰক সিংহাসনৰ পৰা নমাই বধ কৰা হল। তেতিয়া ৰাজ্যৰ নেতৃবৰ্গই আতন বুুঢ়াগোহাঁইকে ৰজা হবলৈ অনুৰোধ কৰাত বুঢ়াগোহাঁইয়ে এই দবে প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল; “মন্ত্ৰীৰ বংশৰ মানুহে ৰজা হব নাপায়, গতিকে মই ৰাজমুকুট পিন্ধিব নোৱাৰো। ৰাজবংশৰ এজনেহে ৰাজ পাটত বহা উচিত। ম'হৰ খোজৰ হেচা বিৰিণাই বহন কৰিব পাৰ জানো? শূদ্ৰে লগণ পিন্ধিব পায় জানো?” {{gap}}উপযুক্ত ৰাজকোঁৱৰ অনুসন্ধান কৰি অৱশেষত বুঢ়াগোহাঁই য়ে দিহিঙত থকা<noinclude>{{center|[৫৩]}}</noinclude> j4ycj62cwvmrw3ufln87m154q9rnkm6