ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.46.0-wmf.26 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 65138 248754 175519 2026-05-01T09:30:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xxxx-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ}}}} {{center|{{X-larger|জীৱন চৰিত}}}} {{Dhr|3em}} {{center|{{X-larger|সৰ্বেশ্বৰ কটকী}}}} {{Dhr|3em}} {{Css image crop |Image = হেমচন্দ্ৰ_বৰুৱাৰ_জীৱন_চৰিত.pdf |Page = 1 |bSize = 425 |cWidth = 78 |cHeight = 98 |oTop = 330 |oLeft = 161 |Location = center |Description = }} {{Dhr|3em}} {{center|<poem>'''অসম সাহিত্য সভা''' ১৯৮২</poem>}} {{Dhr|2em}}<noinclude></noinclude> ow8ajrf8qv00n3umt2sntw3ghku4cos 104 66241 248769 179827 2026-05-01T11:43:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{larger|'''''অসমীয়া সাহিত্যৰথী'''''}}}} {{center|{{X-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত}}}} {{Css image crop |Image = হেমচন্দ্ৰ_বৰুৱাৰ_জীৱন_চৰিত.pdf |Page = 21 |bSize = 425 |cWidth = 86 |cHeight = 35 |oTop = 189 |oLeft = 156 |Location = center |Description = }} {{center|{{larger|'''প্ৰথম আধ্যা'''}}}} {{center|{{X-larger|আৰম্ভণ}}}} {{gap}}অসমীয়াৰ অভিধান ৰচোঁতা, ‘হেমৰ কোষেৰে ওখ দৌল বান্ধোঁতা’ অসমীয়া শব্দৰ শৃঙ্খলা লগাওঁতা স্বৰ্গীয় হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা অসমীয়াৰ মাজৰপৰা আঁতৰি যাবৰ আজি বহুদিন হল; হেমচন্দ্ৰৰ ভৌতিক দেহ পঞ্চভূতত মিলি যাবৰ আৰু হেমচন্দ্ৰৰ জীৱন্ত প্ৰতিকৃতি অসমীয়াৰ দৃষ্টিৰপৰা অদৃশ্য হবৰ আজি বহু বছৰ হল। ইমানদিনে পাহৰণিয়ে হেমচন্দ্ৰক গিলিব নোৱাৰিলে কিয়? পাহৰণিয়ে আকৌ হেমচন্দ্ৰক সোঁৱৰাই দিয়ে কিয়? যিমানে অসমীয়া জাতি শিক্ষিত হৈছে সিমানে হেমচন্দ্ৰৰ নাম লয় কিয়?মাতৃভাষাৰ আদৰ যিমানে বাঢ়িছে, মাতৃভাষাৰ আসন যিমানে ওখত উঠিছে, মৃত হেমচন্দ্ৰৰ নাম সিমানে ওলায় কিয়?{{nop}}<noinclude></noinclude> 0grjlkvznrdzf7zjikw13nx8sjkrw26 104 66242 248778 179829 2026-05-01T11:47:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১২|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> নকৰিবৰ আন কাৰণো থাকিব পাৰে। অথবা ছপাওঁ ছপাওঁ বুলি ভাবোতেই মৃত্যু হব পাৰে। অসমীয়া ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাক কেৱল এনে এটি অনুমান কৰা কাৰণৰ বাবে কৃপণৰ চেক তেওঁৰ গাত পেলাবলৈ সহজে মান্তি হব নোৱাৰোঁ। বাঁৰী দুখুনীৰ চকুৰ লো মচিবলৈ, খোজনীয়াক খুদ কণ দিবলৈ আৰু নিজে ভাল বা উপযুক্ত বিবেচনা কৰা কাৰ্য্যত দহজনৰ লগত হাত উজান দিবলৈ হেমচন্দ্ৰ পিছপৰা নাছিল। {{gap}}ইংৰাজৰ আমোলত তেতিয়া সুৰাপান আদি কেতবোৰ দোষে সমাজক কলঙ্কিত কৰিছিল। সুৰাপানৰ ঢৌ সমাজৰ সৰু বৰ সকলোৰে মাজত বৰকৈ উঠিছিল। হেমচন্দ্ৰ এই ঢৌৰ খুন্দা নোখোৱাকৈ থকা নাছিল। সুৰাপানত হেমচন্দ্ৰ এনে অভ্যস্ত আছিল যে “বিনা সুৰাপানে কলম ধৰিলে কলম নচলে”—এনে কথাও মানুহৰ মুখত শুনা আছে। এইবোৰ বিষয়ৰ সূক্ষ বিচাৰ আমাৰ আলোচ্য নহয়। বৃদ্ধ অৱস্থাত হেমচন্দ্ৰই ঔষধ স্বৰূপে সুৰা ব্যৱহাৰ কৰিছিল! তেওঁ সদাই বাত-বিষালি ৰোগত ভুগিছিল আৰু সুৰাই হেনো তেওঁৰ যন্ত্ৰণা লাঘব কৰিছিল। হেমচন্দ্ৰই সুৰাপান কৰিলেও জ্ঞান হেৰুৱাই মতলীয়া হৈ গৰ্হিত কাম কৰাৰ কথা কোনো শত্ৰুৱেও কব নোৱাৰে। সুৰাপানৰ লগৰীয়াসকলৰ মাজত বহুতবোৰ খুহুতীয়া কথা ওলায়। এবাৰ বোলে কোনোবা এজনে হেমচন্দ্ৰক সুধিলে “বৰুৱা আপুনি স্পিৰিট ( অৰ্থাৎ ভূত বা দেৱতা ) মানেনে? হেমচন্দ্ৰই ততালিকে কলে “মানোতো, নপতিওৱা যদি চোৱা সৌৱা গাৰুৰ তলত মোৰ স্পিৰিট ( অৰ্থাৎ মদ ) আছে।” হেমচন্দ্ৰৰ এনে খুহুতীয়া কথা শুনি ভদ্ৰলোক জনে কলে “বৰুৱা<noinclude></noinclude> 2si56lswcvy2kvc6coe8h9p2cefhjjr 104 66243 248777 179833 2026-05-01T11:46:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|১১}}</noinclude> এদিনাখন গুৱাহাটীৰ এখন সভালৈ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা নিমন্ত্ৰিত হৈছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা সভা বহিবব নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ পাঁচ মিনিট আগতে গৈ সভা স্থলিত উপস্থিত হল। কিন্তু নিৰ্দ্ধাৰিত মানুহৰ অভাৱত সভা পাতিব পৰা নগল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই নিৰূপিত সময় অতীত হওঁতে সভা নবহা দেখি ততালিকে উলটি আহিল। এই সভা নিৰ্দ্ধাবিত সময়ৰ বহুত পৰৰ পিছত হে বহিল। কিন্তু কেইজন হেমচন্দ্ৰৰ দৰে সময় নিষ্ঠ হব পাৰে? {{gap}}খোৱা লোৱা বিষয়তো হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা অতি নিয়মীয়া আছিল। ৰায় চাহেব পদ্মনাথ গোঁহাই বৰুৱাই কয় যে আন কি কাঁহীত ভাত চৰাকৈ দেখিলে জোখাকৈ নিদিয়ালৈকে হেমচন্দ্ৰ পাতত নবহিছিল। তেওঁৰ এটি জোখৰ বাটি আছিল, এই বাটিত ভাত টিপি ভৰাই কাঁহীত বাটিটো উবুৰিয়াই নিতৌ এক জোখতে ভাত দিব লাগিছিল। সদাই এক সময়তে নিৰলে বহি হেমচন্দ্ৰই আহাৰ কৰিবলৈ ভাল পাইছিল। হেমচন্দ্ৰৰ পিন্ধন উৰণত লাহ বাহ নাছিল। কিন্তু পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছনতা সদাই সকলো কথাতে বিচাৰিছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰ আটিপুটিকৈ চলা ধৰণৰ লোক আছিল। সেইবাবে কোনো কোনোৱে তেওঁক কৃপণ বুলিবলৈও কুণ্ঠিত হোৱা নাছিল। ৰায় বাহাদুৰ কনকলাল বৰুৱাই কয় যে “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা বাস্তৱিক কৃপণ আছিল, নহলে নিজৰ যি সাঁচতীয়া ধন আছিল আৰু যি ধন তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলে পালে তাৰেই সহজে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই জীৱদ্দশাতে হেমকোষ অভিধান ছপা কৰি উলিয়াব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু তাকে নকৰি অলপ খৰচতে ছপা কৰিব পৰাকৈ তেওঁ এখন সৰু পঢ়াশলীয়া অভিধান লিখিলে।” কিন্তু হেমকোষ তেতিয়া ছপা<noinclude></noinclude> 84iii88ad1ke3j425ytgxm99t9lembg 104 66244 248776 179831 2026-05-01T11:46:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১০|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> গুণাগুণ বিচাৰ কৰি হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অতি অসহনীয় কথা শুনিব লগীয়া হৈছিল। সেই বাবে হেমচন্দ্ৰই প্ৰকাশ কৰিলে যে আগলৈ আসাম নিউচত আৰু সমালোচনা কৰা নহব। এনে কথা হেমচন্দ্ৰৰ মুখৰপৰা শুনিবলৈ অসমীয়া আকৌ মান্তি নহয়। আসাম বন্ধুৰ সম্পাদক ৰায় গুণাভিৰাম বৰুৱা বাহাদুৰে তেওঁৰ পত্ৰিকাৰ জৰীয়তে প্ৰকাশ কৰিলে যে কিতাপৰ গুণাগুণ বিচাৰ কৰা বিষয়ত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা অতি যোগ্য লোক। তেওঁৰ নিচিনা পাৰ্গত লোকে এনে কাম নকৰিলে আৰু আনে কোনে কৰিব? পুথি লিখোঁতাসকলে পুথিৰ যথাযোগ্য গুণ বিচাৰ হলে অসন্তুষ্ট হোৱা অযুগুত। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা অতি যোগ্যতৰ লোক। আসাম নিউচত পুথি সমালোচনা হলেহে পুথি ভাল নে বেয়া স্থিৰ হব। জনসাধাৰণৰ মাজত হেমচন্দ্ৰৰ ওপৰত এনে অটল বিশ্বাস আছিল। {{gap}}মনুষ্য হিছাপে হেমচন্দ্ৰৰ গাত অশেষ গুণ আছিল। বৃদ্ধ অৱস্থাত হেমচন্দ্ৰক অসমীয়াই পকা ঠেকেৰা যেন থুলন্তৰ পুৰুষ বুলিছিল। তেওঁৰ মুখৰ শ্ৰীত আৰু চকুৰ জেউতিত সদাই ডাঙ্গৰৰ ভাব ফুটি ওলাইছিল। তেওঁৰ হৃদয় উদাৰ আৰু মন প্ৰশস্ত আছিল। হেমচন্দ্ৰৰ চিন্তা কৰিবলৈ শীতল মগজু, কলম ধৰিবলৈ সক্ষম হাত আৰু মিঠা মাতেৰে সম্বোধন কৰিবলৈ মধুৰ স্বৰ আছিল। এই স্বৰ আকৌ বক্তৃতাত অনৰ্গল; শাসনত ভৈৰৱ আৰু পুৰণি পুথি পঢ়োতে সুললিত হৈছিল। বন্ধু- বান্ধবৰ আলাপত হেমচন্দ্ৰ সদাই মিষ্টভাষী আছিল। হেমচন্দ্ৰই শেহৰ ছোৱা জীৱনত সদাই ঠেঙ্গা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আৰু কেতবোৰ ধৰা বন্ধা নিয়মৰ বশৱৰ্ত্তী হৈ ঘড়ীৰ দৰে চলিবলৈ যত্ন কৰিছিল। সেইবাবে কোনো কোনোৱে তেওঁক “চাহাবী মেজাজৰ” লোক বুলি ভিতৰে ভিতৰে উপলুঙ্গা কৰিছিল।<noinclude></noinclude> lqjccf9brzfbdjrr40soodtyscf33tv 104 66245 248775 179830 2026-05-01T11:45:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত্ৰ|৯}}</noinclude> পদ্মনাথ গোহাঁই বৰুৱাই কয় যে “এনে অসমীয়া লিখাৰু নাই যি হাতত কাপ লৈ অসমীয়া ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰৰ নাম এবেলি সুঁৱৰি নাচায়। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ভাষাক সাৰথি কবি হেমৰ কোষেৰে ওখ দ’ল বান্ধি নুমাব লগীয়া অসমীয়া নাম জিলিকা কৰি ৰাখিলে।” শ্ৰদ্ধাস্পদ শ্ৰীযুত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কয় যে “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা ভাষা আকাশত জোন; স্বদেশী ভাষাত হেমকোষৰ নিচিনা অভিধান ভাৰতত কোনে ৰচিছে?” প্ৰবীণ সাহিত্যিক স্বৰ্গীয় সত্যনাথ বৰাই “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাক অসমীয়া ভাষাৰ খ্যাতনামা অধিনায়ক” বুলি গৈছে, এনেকৈ হেমচন্দ্ৰক অসমীয়া মাত্ৰেই সদাই উচ্চ আসন দিছে। {{gap}}কিতাপত বাদেও, হেমচন্দ্ৰ এজন সূচক Journalist বা সংবাদ পত্ৰলিখক আছিল। হেমচন্দ্ৰই বাতৰি কাকতৰ সম্পাদক স্বৰূপে কম সুখ্যাতি অৰ্জ্জন কৰা নাছিল। আসাম নিউচ কাকতৰ সম্পাদক হৈ ৰজাঘৰত আৰু প্ৰজাৰ মাজত তেওঁৰ কথাৰ মূল্য বাঢ়িছিল। গৱৰ্ণমেন্টে আসাম সংক্ৰান্ত বিষয়ত আসাম নিউচৰ সম্পাদকক আলোচনা কৰিছিল ৷ অসমীয়া কিতাপ-পত্ৰৰ সমালোচক হিচাবেও তেওঁৰ আসন উচ্চ আছিল। আসাম নিউচলৈ সমালোচনাৰ কাৰণে পঠোৱা কিতাপ-পত্ৰৰ তেওঁ প্ৰকৃত গুণাগুণ বিচাৰ কৰিছিল। বাৰ পাচি ভুল থকা অসমীয়া কিতাপলৈ তেওঁৰ সহানুভূতি নাছিল। সমালোচক স্বৰূপে তেওঁ অতি তীক্ষ্ণ বাণ মাৰিছিল। এসময়ত অসমীয়া লিখাৰুৱে এই তীক্ষ্ণ বান সহিব নোৱাৰি এনে কথা ৰাষ্ট্ৰ কৰি ফুৰিছিল যে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আসাম নিউচৰ আমি আৰু গ্ৰাহক নহওঁ। ‘লৰাবোধ’ আৰু ‘শিক্ষাসাৰ’ নামেৰে দুখন কিতাপৰ<noinclude></noinclude> mliooii5293evnnxspkq8xwdw1dwnex 104 66246 248774 179828 2026-05-01T11:45:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> আত্মনিৰ্ভৰ বা স্বাবলম্বন তেওঁৰ জীৱনৰ যেন সঙ্গী হৈছিল। মাতৃভাষাৰ চৰ্চ্চা যেন ঈশ্বৰ প্ৰেৰিত আছিল। এনে কথা কোৱা আছে যে তেওঁৰ সাহিত্য চৰ্চ্চাত কিবা প্ৰকাৰে ব্যাঘাত জন্মে বুলি দুবাৰকৈ যাচি দিয়া একষ্ট্ৰা এচিচ্টেন্ট কমিশ্যনাৰ পদৰ নিচিনা খিতাপকো তেওঁ লবলৈ অবান্তি হৈছিল। মাতৃভাষাৰ আহ্বানত হেমচন্দ্ৰই এই উচ্চ পদক তুচ্ছ জ্ঞান কৰিছিল। অসমীয়া ভাষাৰ যথাৰ্থতে তেওঁ একনিষ্ঠ সেৱক আছিল। {{gap}}অসমীয়া সাহিত্যত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আসন সদাই ওপৰত। হেমচন্দ্ৰক আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ যুগপ্ৰৱৰ্ত্তক বুলিব পাৰি। তেৱেঁই অসমীয়া ভাষাৰ গঢ়গতি লগালে তেৱেঁই অসমীয়া ৰচনাৰ নিয়ম প্ৰণালী বান্ধি দি অসমীয়া লিখাৰুসকলৰ মাজত শৃঙ্খলা লগালে। তেওঁৰ বিষয় এনে কথা কব পাৰি যে “অসমীয়া ভাষাটোক হেমচন্দ্ৰই খণ্ড খণ্ড কৰি, তাৰ গঠন আৰু গঠন প্ৰণালীটোক ভাঙ্গি ছিঙ্গি ভিন ভিন কৰি দেখুৱাই, সেই ভিন ভিন খণ্ডবিলাকৰ ভিন ভিন নাম দিলে। মুঠতে হেমচন্দ্ৰই যেন অসমীয়া ভাষাটোক ফালি ছিৰি তাৰ ভিতৰ ডোখৰ কেনেকুৱা তাক দেখুৱাই দিলে।” হেমচন্দ্ৰৰ নিচিনা ভাষা বিজ্ঞানত পাকৈত লোকৰ আবিৰ্ভাৱ নোহোৱা হলে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱে কোৱাৰ দৰে “অসমীয়া ভাষা কিজানি চিৰকাললৈ লোকৰ লাঠি চৰ খোৱা অৱস্থাতে থাকিলহেঁতেন। অসমীয়া ভাষাই যদি আজি কালি দিনে দিনে ঠন ধৰি উঠিছে আৰু ন ন ঠাল ঠেঙুলি মেলিছে সি কেৱল হেমচন্দ্ৰৰ যহতে আৰু যদি সি কেতিয়াবা ফুল ফুলাই অসম দেশত সৌৰভ বিলাব পৰা হয় সিও নিশ্চয় হেমচন্দ্ৰৰ যত্নতে হব।” সাহিত্যিক পেন্সনাৰ<noinclude></noinclude> dr9fb8cezr6bof4tb1swb9gikk6q3bf 104 66247 248773 179825 2026-05-01T11:44:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাব জীৱন চৰিত|৭}}</noinclude> শিৱসাগৰৰ উদাৰ পাদ্ৰীসকলৰ সংসৰ্গত দূৰ ভবিষ্যৰ উপকাৰ ঘটিছিল। হেমচন্দ্ৰক ইংৰাজী শিক্ষা দিয়া বিষয়ত শিৱসাগৰৰ মিশ্যনাৰী চাহাবসকল অতি উদাৰ আছিল। সিবিলাকৰ উত্তেজনাত আৰু সজ আদৰ্শতহে হেমচন্দ্ৰই জ্ঞানৰ পথত অগ্ৰসৰ হব পাৰিছিল। বিদ্যা আৰ্জ্জনৰ কথা ভাবিলে হেমচন্দ্ৰৰ পুৰুষালিক কোনেও নবখানি নোৱাৰে। স্কুল-কলেজত নপঢ়ি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ খিতাপধাৰী নহৈ আদিৰপৰা অন্তলৈকে আত্ম-নিৰ্ভৰ কৰি নিজ জ্ঞানসাধনাৰে ৰজাঘৰৰ বাছকবনীয়া বৃত্তি সুখ্যাতিৰে আৰু দক্ষতাৰে সমাপন কৰি তাৰ ভিতৰত সময় উলিয়াই মাতৃভাষাৰ পূজাত একাগ্ৰচিত্তে লাগি অশেষ পৰিশ্ৰমৰ ফলত ভাষাৰ অভিধান প্ৰণয়ন কৰাৰ নিচিনা গুৰুতৰ আৰু দায়িত্বপূৰ্ণ কামতো হেমচন্দ্ৰই কৃতিত্ব লভিছিল। হেমচন্দ্ৰই “আদি পাঠৰে” পৰা আৰম্ভ কৰি অসমীয়াত কিতাপ ৰচনা কৰে আৰু সেই সময়ত অভাৱ অনুযায়ী উপযুক্ত অসমীয়া পুথি ৰচনা কৰি ৰজাঘৰৰ পৰা পৰিশ্ৰমৰ ফল স্বৰূপে বা উপযুক্ত অসমীয়া লিখকক সম্বৰ্দ্ধনা কৰাৰ উদ্দেশ্যে গবৰ্ণমেন্টৰপৰা হেমচন্দ্ৰই মাতৃভাষা চৰ্চ্চাৰ গুণত ১১০০্ শ টকা পুৰস্কাৰ পাইছিল। এনে পুৰস্কাৰ কেইজনৰ ভাগ্যত ঘটিছে? অৱশ্যে হেমচন্দ্ৰক সময়েও এটি সুবৰ্ণ সুযোগ দিছিল। {{gap}}হেমচন্দ্ৰৰ জীৱন চৰিত আলোচনা কৰিলে দেখা যায় যে জ্ঞান অৰ্জ্জন কৰিবৰ মানুহৰ ইচ্ছা থাকিলে জ্ঞান অৰ্জ্জনৰ প্ৰতিজ্ঞাৰ বাহিৰে আৰু আন একো উপায় নাই। দুপৰ নিশালৈ বন্তি জলাই গ্ৰন্থ অধ্যয়ন কৰা বা এলাহ নিহালি থৈ পৰিশ্ৰম আৰু অধ্যৱসায়ক আকোৱালি ধৰা হেমচন্দ্ৰৰ জীৱনত সফলতা লাভ কৰাৰ যেন গুপ্ত মন্ত্ৰ আছিল।{{nop}}<noinclude></noinclude> t8b4jsfqmca7vyier6vjkonpayfjqya 104 66248 248770 179826 2026-05-01T11:44:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> {{gap}}বৃটিচ্-যুগত স্বদেশানুৰাগৰ বিশেষ উৎকৰ্ষ সাধন হৈছে। নিজৰ দেশক ভাল পোৱা, নিজৰ ভাষাক ভাল পোৱা, নিজৰ মানুহক ভাল পোৱা, মানুহ মাত্ৰৰে স্বভাৱ। এই আপোন ভাব প্ৰকাশ হৈ উঠা উন্নত জাতি মাত্ৰৰে এটা বিশেষ লক্ষণ। এটা জাতি মৃত নে জীৱিত তাৰ চিন থাকে সেই জাতিৰ আৰ্থিক উন্নতিত, সামাজিক উন্নতিত, মানসিক উন্নতিত। আৰ্থিক উন্নতিৰ চিন ৰৈ যায় দেশৰ সুখ সমৃদ্ধি বঢ়াত, সামাজিক উন্নতিৰ চিন থাকে শান্তিপূৰ্ণ সামাজিক অৱস্থতি আৰু মানসিক উন্নতিৰ চিন ৰৈ যায় জাতিটোৰ ভাষাত, জাতিটোৰ সাহিত্যত। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মৃতপ্ৰায় অসমীয়া জাতিৰ চিন ৰাখিলে ইয়াৰ ভাষাৰ উন্নতি সাধি; ইয়াৰ ভাষাৰ ক্ৰমোন্নতিৰ বাট পথ মোকলাই দি। তেতিয়াৰ দিনত অসমীয়া ভাষাৰ যেতিয়া বিভ্ৰাট মিলিল, মাতৃভাষাক যেতিয়া দুয়ো ফালৰপৰা টনা-আজোৰা লগালে, অসমীয়াই কৰ্ত্তব্য পাহৰি বা সুযোগ নাপাই যেতিয়া নিজৰ সুকীয়া জাতীয়ত্ব জলাঞ্জলি দিবৰ উপক্ৰম কৰিলে আৰু নানা আকস্মিক উপচক্ৰই আহি অসম মাতৃক যেতিয়া পীড়া কৰিলে তেতিয়া বৈদ্যৰাজ হেমচন্দ্ৰই ধন্বন্তৰি স্বৰূপে অসমীয়াক সাক্ষাত দি ব্যাকৰণ আৰু হেমকোষেৰে অসম মাতৃৰ কি অপূৰ্ব্ব শুশ্ৰূষাত লাগিল! —যি শুশ্ৰূষা দেখি দুই নাওত দুই ভৰি দি তলৌতপৌ কৰি থকা আন ৰখীয়া পৰীয়াই সুদক্ষ গুৰিয়ালে পোনাই দিয়া বাট আশ্ৰয় কৈ, উক্মুকনিত যেন উশাহ পাই, জীৱন-বন্তি নুমাব বুলি নৈৰাশ নহৈ এক ধ্যানে মাতৃৰ শুশ্ৰূষাত প্ৰাণ টাকি লাগি মৃতকল্প অসম মাতৃক সঞ্জীৱিত কৰিলে। এই হেমচন্দ্ৰক প্ৰকৃতভাৱে চিনিবলৈ সময় লাগিব, হেমচন্দ্ৰৰ শুজিব নোৱাৰা ধাৰ শুজিবলৈ আমি আৰু শিক্ষিত হব লাগিব।{{nop}}<noinclude></noinclude> 7ye99hc55uq3swq4olcem4hkgw6b111 104 66250 248771 179823 2026-05-01T11:44:25Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাব জীৱন চৰিত্ৰ|৫}}</noinclude> {{gap}}হেমচন্দ্ৰ অসমীয়াৰ জাতীয় বীৰ। তেওঁ হাতত ধেনুকাড় লৈ বা হেংদাং মুঠ মাৰি ধৰি তেজৰ সোঁত বোৱাই ৰণ জয় কৰা বীৰ নহয়। দেশ বিদেশে ৰাজ্য জয় কৰি সমৰ ক্ষেত্ৰত শত্ৰুৰ মাজত জাতীয় পতাকা উৰোৱা বীৰ নহয়। তেওঁ বীৰ আছিল কাপেৰে ৰণ কৰা; ৰাজ্য জয় কৰিছিল ভাষা ক্ষেত্ৰত, শত্ৰু দমন কৰিছিল নিজ মাতৃ ভাষাৰ বিপক্ষী সকলক আৰু পতাকা উৰাইছিল স্বতন্ত্ৰ অসমীয়া ভাষাৰ। সেইবাবেই হেমচন্দ্ৰ আমাৰ পূজ্য আৰু কবিয়েও গাইছে “চন্দ্ৰ দিবাকৰ আই বসুমতী থাকে মানে জগতত অসমীয়া হেমচন্দ্ৰৰ পোহৰ জিলিকিব অসমত”। অসমীয়া ভাষা স্বতন্ত্ৰ ভাষা নে আন ভাষাৰ অপভ্ৰংশ, অসমীয়া বৰ্ণমালা সুকীয়া নে সংস্কৃতৰ অন্তৰ্গত; অসমীয়া বৰ্ণবিন্যাস কেবল উচ্চাৰণ অনুসৰি নে, প্ৰচলিত নিয়ম আৰু আন যুক্তিসিদ্ধ প্ৰণালীৰে হয়; অসমীয়া জাতিৰ আচাৰ পদ্ধতি আন সুসভ্য জাতিৰ দৰে পৰিমাৰ্জ্জিত হয় নে নহয়? : — ইত্যাদি অনেক বিষয় লৈ প্ৰকৃতপক্ষে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই তয়াময়া ৰণ কৰিব লাগিছিল। তেওঁৰ কাপ, কাকত আৰু মৈলামৰ সংসৰ্গত এই আটাইবোৰ কথাৰ এনে সুমীমাংসা হৈছিল যে তাক আজি ভাবি চালে হেমচন্দ্ৰৰ যে অসমীয়ালৈ স্বাভাৱিক অনুপম অনুৰাগ আছিল তাৰ আৰু অন্যথা হব নোৱাৰে। {{gap}}জগতৰ সৰহভাগ ডাঙ্গৰ মানুহৰ বাল্য জীৱন নানা দুখ কষ্টেৰে, হৰেক বাধা বিঘিনিৰে পৰিপূৰ্ণ। হেমচন্দ্ৰৰ জীৱনৰো আদিভাগ তেনে ধৰণৰ। যদিও গুৰিত হেমচন্দ্ৰ ভিকহুৰ ঘৰৰ লৰা নাছিল তথাপি তেওঁৰ সৰুতে পিতৃ ঢুকালত নানা অসুবিধা ঘটছিল। হেমচন্দ্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ খাপ খাই থকা পৰীক্ষা পাছ কৰি বিদ্যাৱন্ত বা জ্ঞানৱন্ত হোৱা শ্ৰেণীৰ লোক<noinclude></noinclude> sxlo6afhmah525ld77ocz2lxjsrvu0q 104 66251 248772 179824 2026-05-01T11:44:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> নাছিল। স্কুল কলেজত পঢ়ি পৰীক্ষা পাছ কৰা কথা তেওঁৰ ভাগ্যত সমুলি ঘটা নাছিল। তেওঁ প্ৰথমতে টোলত সংস্কৃতীয়া শিক্ষাহে পাইছিল আৰু সিও অলপ দিনৰ কাৰণেহে। আন কি বৰ্ণমালাৰ আখৰ কেইটিও অ, আ, ই, ঈ, ইত্যাদি অনুক্ৰমে শিকিবলৈও ছেগ পোৱা নাছিল। তেওঁৰ আত্ম-জীৱন চৰিতৰপৰা দেখা যায় যে শব্দ সধাৰ নিয়ম শিকোঁতে বৰ্ণমালাৰ আখৰ চিনিব লগীয়া হৈছিল। তেওঁ শব্দ সাধোতে আখৰ চিনা আৰু তাহানি মুনিয়ে শিষ্যসকলক পাৰ পুহি পাৰবোৰৰ বেলেগ বেলেগ নাম ৰাখি আখৰ চিনোৱা প্ৰথা প্ৰায় একে আছিল। আগৰ শিক্ষা-বুৰঞ্জী আলোচনা কৰিলে দেখা যায় যিটো বস্তুৰ শিক্ষা দিব লাগে সেই বস্তুটোৰ প্ৰকৃত আকাৰ, প্ৰকৃতি, ভাব, ভঙ্গিতা সকলোকে দেখুৱাই শিক্ষা দিয়া হৈছিল। পেষ্টালজি ফ্ৰোবেল আদি শিক্ষাবিধিৰ পাকৈত পণ্ডিতসকলৰ এয়ে মত। আগৰ দিনীয়া শিক্ষা দানৰ যি প্ৰণালী আছিল সেই প্ৰণালীৰেহে হেমচন্দ্ৰৰ জীৱনত শিক্ষাৰ সুযোগ ঘটিছিল। {{gap}}হেমচন্দ্ৰৰ নিজ ভাষাত অলপ লিখা-পঢ়া কৰিব পৰা জ্ঞান হওঁতে দদায়েকে শিৱ সাগৰত ৪ টকা দৰমহাত শিক্ষা-নবিচ, কামত সুমাই দিয়ে। দদায়েক ইংৰাজী শিক্ষাৰ সম্পূৰ্ণ বিৰোধী আছিল। হেমচন্দ্ৰই পোনতে ইংৰাজী লুকাই চুৰ-কৰিহে পঢ়িব লগা হৈছিল। কিন্তু যাৰ গাত ভবিষ্যতে ডাঙ্গৰ হব পৰা লক্ষণ থাকে তাৰ জ্ঞান লিপ্সাত শতেক বাধা বিঘিনি একো নহয়। কেতিয়াবা দেখা যায় উদাৰ মহানুভৱ লোকৰ সংসৰ্গত সঙ্গীসকলৰ বিশেষ উপকাৰ হয়। যুধিষ্ঠিৰৰ নৰক দৰ্শনত জুলুকি জুলুকি কষ্ট খাই থকা প্ৰাণীসকলৰ দুখ নিবাৰণ হৈছিল। হেমচন্দ্ৰৰো<noinclude></noinclude> 1qftvi8et21gdf7fzjyfsyfhn2mioqc 104 66254 248779 179838 2026-05-01T11:47:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|১৩}}</noinclude> আপোনাক ইমান দিনে “নীৰস তৰুবৰ” বুলি ভাবিছিলো; কিন্তু এতিয়া দেখিছোঁ “ৰসে টুপটুপ জিম”। আমি হেমচন্দ্ৰৰ গুণৰ হে পূজা কৰোঁ। তেওঁৰ দোষ খোঁচৰা আমাৰ উদ্দেশ্য নহয়। যি জন অসমীয়া ভাষাৰ ঘাই ওজা, যাক অসমীয়া লিখকে হাতত কাপ তুলি লৈ এবাৰ সুৱঁৰি চাই আৰু যাক সাক্ষী মানিলে ভাষা বা ব্যাকৰণব বাগ্‌ বিতন্দা কৰিবলৈ লোকে সঙ্কোচ কৰে, সেই অসমীয়াৰ চিৰহিতৈষী হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ গুণাৱলীৰ লগতহে আমাৰ সম্বন্ধ। {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জন্মস্থান শিৱসাগৰ। ই এখন প্ৰাচীন ঐতিহাসিক কীৰ্ত্তিৰে পৰিপূৰ্ণ ঠাই। শিৱদ’ল, জয়সাগৰ কাৰেংঘৰ আহোম ৰজাৰ যুগমীয়া কীৰ্ত্তি আৰু অসমীয়াৰ গৌৰৱৰ বস্তু। মীৰজুম্লাই অসম আক্ৰমণ কৰিবৰ সময়ত মহম্মদ ওৱালি নামেৰে এজন কাকতী তেওঁৰ লগত আহিছিল। এই কাকতীজনে ফঠিয়াহ-ই-ইব্ৰীয়াহ নামেৰে এখন পাৰশ্য ভাষাৰ গ্ৰন্থত শিৱসাগৰৰ গৰগাঁৱৰ বিৱৰণ সুন্দৰকৈ বৰ্ণাই গৈছে। তেওঁ এনে কথাও লিখি থৈছে “হায়! এনে এখন নগৰ আমাৰ সম্ৰাটৰ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা নাই।” শিৱসাগৰৰ অলৌকিক সমৃদ্ধি আৰু সুনিপুণ কাৰুকাৰ্য্য দেখি বিদেশী পৰিব্ৰাজক মাত্ৰেই ইয়াক প্ৰশংসা নকৰাকৈ থকা নাই। এনে বুৰঞ্জী কীৰ্ত্তিৰে ভৰপূৰ দেশত এটি উত্তম বৰ্ণৰ, সভ্ৰান্ত বংশৰ সন্তান হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসম আকাশত অসমীয়া জাতিৰ স্বাতন্ত্ৰ্য ৰক্ষাৰ অৰ্থে যি অনুপম আদৰ্শ ৰাখি গল সি এতিয়া কিয় ভবিষ্যতেও, অসমীয়া ভাষা থাকে মানে অসম সন্তানৰ স্মৃতিৰপৰা বিলুপ্ত হব নোৱাৰে আৰু নহয়ো।{{nop}}<noinclude></noinclude> 2rptymwqtqgmp47e473ndg9aop7jt62 104 66255 248780 179841 2026-05-01T11:48:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{larger|''হেমকোষ ৰচোঁতা''}}}} {{center|{{X-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত}}}} {{Css image crop |Image = হেমচন্দ্ৰ_বৰুৱাৰ_জীৱন_চৰিত.pdf |Page = 33 |bSize = 425 |cWidth = 86 |cHeight = 27 |oTop = 218 |oLeft = 153 |Location = center |Description = }} {{center|{{X-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আঁতি-গুৰি}}}} {{gap}}শ্ৰীযুত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ডাঙৰীয়াই হেমকোষ ৰচোতা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আঁতি-গুৰি সম্পৰ্কে এইদৰে পৰিচয় দিছে। “জয়ধ্বজসিংহ ৰজাৰ দিনত <ref>জয়ধ্বজসিংহৰ ৰাজত্ব কাল ১৬৪৯-১৬৫৩ খৃষ্টাব্দ। ১৬৫২ খৃষ্টাব্দত মিৰজুমলাই আসাম আক্ৰমণ কৰাত জয়ধ্বজসিংহে তেওঁৰ ৰাজধানী গৰগাওঁ এৰি চৰাইদেউ আৰু নামৰূপলৈ পলাই গৈছিল। আৰু তেওঁ বুঢ়া আছিল। সেইবাৰ তেওঁক বুঢ়া ভগনীয়া ৰজাও বোলে।</ref> ( বুঢ়া ভগনীয়া ৰজা) কলিবৰ নামে এজন ব্ৰাহ্মণ আসামলৈ আহে। তেওঁ কাণ্যকুব্জ দেশৰ ব্ৰাহ্মণ আছিল। তীৰ্থ পৰ্যটন কৰিবৰ মনেৰে তেওঁ কাণ্যকুব্জৰপৰা ওলাই আহি অনেক তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰি শেহত হয়গ্ৰীৱমাধৱ, কামাখ্যা আদি তীৰ্থ দৰ্শন কৰিবৰ মনেৰে আসাম পায়হি। তেওঁ বেদবেদাঙ্গাদি শাস্ত্ৰত প্ৰগাঢ় পণ্ডিত আৰু আয়ুৰ্ব্বেদ শাস্ত্ৰত পৰম নিপুণ আছিল। বঙ্গদেশত বৈদ্য বুলি<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> ec7x2h7vd6zjn3v2gzq0hxgjogtc4an 104 66257 248755 201440 2026-05-01T09:31:11Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{X-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ বংশাৱলী}}}} {{Css image crop |Image = হেমচন্দ্ৰ_বৰুৱাৰ_জীৱন_চৰিত.pdf |Page = 32 |bSize = 425 |cWidth = 86 |cHeight = 35 |oTop = 134 |oLeft = 192 |Location = center |Description = }} {| style="margin: auto; border: none; border-collapse:collapse;" |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;কলিবৰ বৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;গোৱিন্দ বৰুৱা ( একাচেকা বৰুৱা ) |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;পুৰুষোত্তম বৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;নিৰঞ্জন বেজবৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;জগন্নাথ বৰ ভঁৰালী বৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;কমলাকান্ত খঙ্গীয়াল বৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;গঙ্গাই বৰ-ভাণ্ডাৰ বৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;মধুৰাম বেজবৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- |colspan="6" style="text-align:center"| &nbsp;&nbsp;মুক্তাৰাম বৰুৱা |- | colspan="2" style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | colspan="4" | &nbsp; |- | style="border-right:1px solid black;" | &nbsp; | style="border-top:1px solid black;" |&nbsp; | style="border-right:1px solid black;border-top:1px solid black;" | &nbsp; | style="border-top:1px solid black;" |&nbsp; | style="border-right:1px solid black;border-top:1px solid black;" | &nbsp; | &nbsp; |- |colspan=2 align=center | হেমচন্দ্ৰ ( হেমকোষ ৰচোঁতা )&nbsp;&nbsp; |colspan=2 align=center | &nbsp;&nbsp;তুলসীৰাম&nbsp;&nbsp;&nbsp; |colspan=2 align=center | &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;কমল&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; |- |}<noinclude></noinclude> 8pzanzkfgshaolpxck1js5ts2oeuqv5 104 66258 248781 179850 2026-05-01T11:48:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৬|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> ব্ৰাহ্মণতকৈ তল খাপৰ জাতি এটাৰ ভিতৰত আয়ুৰ্ব্বেদ শাস্ত্ৰৰ চৰ্চ্চা আৰু প্ৰচাৰ যেনেকৈ আবদ্ধ, ভাৰতবৰ্ষৰ অন্য প্ৰদেশত, আৰু বিশেষকৈ পশ্চিমত তেনে নহয়। বিশিষ্ট অগাধ পণ্ডিত বিদ্বান ব্ৰাহ্মণসকলেহে তাত আয়ুৰ্ব্বেদ শাস্ত্ৰৰ চৰ্চ্চা কৰে; আসামতো তেনেকুৱাই। কলিবৰ ব্ৰাহ্মণৰ প্ৰগাঢ় পাণ্ডিত্য আৰু আয়ুৰ্ব্বেদ শাস্ত্ৰত নৈপুণ্যৰ বিষয়ে জয়ধ্বজ সিংহই শুনিবলৈ পাই, তেওঁক বৰ সমাদৰ কৰি আসামতে ৰাখি, এই দেশৰ বেজসকলৰ ভিতৰত প্ৰধান বেজবৰুৱাৰ পদ দিলে, আৰু উত্তৰ-লক্ষীমপুৰ আদি ঠাইত ১০০০ পুৰা অৰ্থাৎ ৪০০০ বিঘা নিষ্কৰ মাটি ব্ৰহ্মোত্তৰকৈ দি, অনেক ধন-ধান্য আৰু দাস-দাসী দিলে। তেতিয়াৰে পৰা কলিবৰ বৰুৱাৰ ঘৰ বেজবৰুৱাৰ ঘৰ বুলি প্ৰখ্যাত হল। কলিবৰৰ লগত কলিমন নামে এজন ব্ৰাহ্মণ আহিছিল। তেৱোঁ কলিবৰৰ জ্ঞাতি হোৱা হেতুকে কলিবৰৰ লগতে থাকিল। কলিমনৰপৰা বঢ়া বংশক মৃদঙ্গীয়া ফৈদ বোলে। {{gap}}কলিবৰ বৰুৱাৰ পুত্ৰ গোবিন্দ বৰুৱা। গোবিন্দ বৰুৱাৰ আৰু এটা নাম আছিল “একাচেকা বৰুৱা”। এই নামটো তেওঁক ৰজাই দিছিল। ৰজাৰ এটা বৰ মৰমৰ হাতী আছিল। হাতীটোৰ ভৰি এখন উখহি পকি হাতীটো মৰিবলগীয়া হৈছিল। তথাপি ৰজাৰ আন আন বেজসকলে তাক ভাল কৰিবপৰা নাছিল। গোবিন্দ বৰুৱাক ৰজাই হাতীটো চিকিৎসা কৰিবলৈ কলত, তেওঁ ভালকৈ হাতীৰ ভৰিটো পৰীক্ষা কৰি বুজিলে যে তাত এডাল হুল সোমাইহে তেনে হৈছে। তেওঁ এখন ডাঙ্গৰ আৰ-কাপোৰ তৰাই তাৰ ভিতৰত হাতীটো সুমাই তাক বহুৱাই লৈ, এডাল সঁৰাহেৰে সেই হুলডাল উলিয়াই আনিলত হাতীটো ভাল হল। ৰজাই তাতে বৰ আচৰিত<noinclude></noinclude> 37ikhuehayh8290wq44r2k8770ojawh 104 66275 248756 179919 2026-05-01T11:37:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{larger|'''দ্বিতীয় আধ্যা'''}}}} {{Css image crop |Image = হেমচন্দ্ৰ_বৰুৱাৰ_জীৱন_চৰিত.pdf |Page = 53 |bSize = 425 |cWidth = 86 |cHeight = 29 |oTop = 161 |oLeft = 159 |Location = center |Description = }} {{center|{{X-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ গ্ৰন্থ বিৱৰণী}}}} {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া ভাষাৰ কেইবা প্ৰকাৰে সেৱা কৰি গৈছে। নিজে কিতাপ ৰচনা কৰি, সাময়িক আলোচনীত প্ৰৱন্ধ লিখি; বাতৰি কাকতৰ সম্পাদক হৈ অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন আৰু অসমীয়া বৰ্ণমালৰ সম্পূৰ্ণত্ব ৰক্ষাৰ কাৰণে নানা প্ৰকাৰে যত্ন কৰি অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰকৃত সেৱক হৈ গৈছে। ব্যাকৰণ আৰু হেমকোষত বাদেও তেওঁ আদিপাঠ, স্বাস্থ্য-ৰক্ষা, পাঠমালা, কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন, বাহিৰে ৰংচং ভিতৰে কোৱাভাতুৰি, অসমীয়াৰ বিবাহ পদ্ধতি (ইংৰাজীত) পঢ়াশলীয়া অভিধান, সংক্ষিপ্ত হেমকোষ ইত্যাদি নানা গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি গৈছে। এই গ্ৰন্থবোৰৰ সংক্ষিপ্ত আভাস ক্ৰমাৎ দিয়া হ’ল। {{center|{{X-larger|অসমীয়া ব্যাকৰণ}}}} {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই নিজে লিখিছে যে “ভাষা শিকিবৰ ঘাই উপায় হৈছে ব্যাকৰণ আৰু অভিধান। কিন্তু যদিচ অসম দেশত অসমীয়া ভাষা বহু কালৰ আগৰপৰা চলি আহিছে।<noinclude></noinclude> mqk9bnrpjoi2rs7sbl2rpbq0k7rqjpb 104 66276 248763 179909 2026-05-01T11:39:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৪১}}</noinclude>এবাৰ পুৰণি জোনাকীত, সম্পাদকে ‘হোমকোষ’ প্ৰকাশ হৈ নোলোৱাত বেজাৰ পাই অলপ ধেমেলীয়া ভাৱে উল্লেখ কৰিছিল যে, “হেমকোষ” কিজানি চিৰকাল জগন্নাথ মূৰ্ত্তিৰ দৰেই থাকিব। এই কথাত বৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ ইমান তমোময় খং উঠিছিল যে জোনাকীৰ সম্পাদকক আগত নেপাই জোনাকী কাকতৰ সেই সংখ্যাৰ ওপৰতে খঙ্গৰ পোটক তুলিছিল। এনে সামান্য কথা এটাত তেখেতৰ নিচিনা গহীন মানুহ এজনৰ এনে খং উঠা দেখি এই প্ৰৱন্ধৰ লিখক আচৰিত হৈছিল আৰু পেটে পেটে হাঁহি সামৰিব নোৱাৰিছিল। আচল কথা হৈছে যে অভিধানখন তেওঁৰ ইমান আদৰৰ বস্তু আছিল যে তাৰ বিষয়ে কোনেও একাষাৰ নিমৰমীয়ালে কথা কোৱা তেওঁ সহিব নোৱাৰিছিল। তেওঁৰ ইমান মৰমৰ হেমকোষক, যাক তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে আৰু অসমীয়া মানুহৰ উপকাৰৰ নিমিত্তে বুকুৰ তেজেৰে লিখাৰ নিচিনাকৈ লিখিছিল, তাক প্ৰকাশ কৰি অসমীয়া ৰাইজৰ হাতত নৌ দিবলৈ পাওঁতেই তেওঁ ইহ সংসাৰ এৰি যাব লগাত পৰিল, ইয়াতকৈ আৰু ডাঙ্গৰ বেজাৰৰ কথা কি হব পাৰে। {{gap}}১৮৯৬ চনত যেতিয়া বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়া ঢুকায়, তেতিয়া এই প্ৰৱন্ধৰ লিখক জয়জয়তে চবডিপুটী কলেক্টৰ কামত ভক্তি হৈ, মিষ্টৰ গেইটৰ লগত শ্বিলঙ্গত আসামৰ ঐতিহাসিক অনুসন্ধান সম্বন্ধীয় কাৰ্য্য কৰিছিল। মিষ্টৰ গেইট তেতিয়া, আসামৰ চীফ কমিচনৰ চাহাব বাহাদুৰৰ প্ৰধান চেক্ৰেটৰি আছিল। গুৱাহাটীত বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়া হালি পৰিবৰ দিনাই এই প্ৰৱন্ধৰ লিখকে ঘৰৰ পৰা এই নিদাৰুণ বাতৰি দিয়া চিঠি এখন পাই, ততালিকে সেই বাতৰি মিষ্টৰ গেইটক জনায়। মিষ্টৰ গেইটে বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াক আগৰেপৰা ভালকৈ জানিছিল .<noinclude></noinclude> b33r6yzloybfyp719tbs6w6viadaph8 104 66277 248757 180005 2026-05-01T11:37:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৬|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>তথাপি এই দেশৰ কোনো লোকৰ দ্বাৰা তাৰ ব্যাকৰণ আৰু অভিধান ৰচিত হোৱা নাই।” এই কাৰণে ১৭৮১ শকত তেওঁ এখন ব্যাকৰণ ৰচনা কৰে। আৰু অসমীয়া ভাষাত ব্যাকৰণ ৰচনাৰ সেয়ে প্ৰথম উদ্যোগ। এই ব্যাকৰণখন আমেৰিকাৰ মিস্যনাৰীবিলাকে ছপাই প্ৰকাশ কৰে। প্ৰথমবাৰ ছপাৰ পিছত ইয়াক বহুদিনলৈ পুনৰ ছপোৱা নহৈছিল। কিয়নো সেই কালত “অসমীয়া ভাষাক বঙ্গালীৰ বিকৃতি বুলি অনেকে তালৈ হেলা কৰিছিল”। পিছত বঙ্গদেশৰ দুৱলীয়া গৰাকী স্যাৰ জৰ্জ কেম্পবেল চাহাবৰ অনুগ্ৰহত অসমীয়া ভাষা এই দেশৰ পঢ়াশালি আৰু ৰাজসভাৰ কাৰ্য্যত চলিত হোৱ৷ত” সেই ব্যাকৰণকে শুদ্ধ কৰি পুনৰায় প্ৰকাশ কৰা হয়। এইবাৰ আগৰ পুথিত “যিবিলাক অচলিত সংস্কৃত শব্দ আছিল, সেইবোৰৰ সৰহভাগৰ সলনি দেশী শব্দ আৰু অনেক অকামিলা কথা গুচাই সেইবিলাকৰ ঠাইত অতি লাগতিয়াল নিয়মবিলাক দিয়া হৈছিল। এই ব্যাকৰণ অসমীয়া ভাষাৰ তেতিয়া যেনে অৱস্থা আছিল তাৰ উপযোগী কৰিহে ৰচনা কৰা হৈছিল। অসমীয়া ভাষাৰ উন্নতি হলে অৱশ্যে এই ব্যাকৰণক লৰাব লাগিব বুলি বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই নিজে স্বীকাৰ কৰি গৈছে। এই ব্যাকৰণ প্ৰত্যেক অসমীয়াৰে একমাত্ৰ সাৰথি। কোনো কথাৰ বাদ প্ৰতিবাদ লাগিলে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ব্যাকৰণ মতে এইটোহে হব, এনেটো কলে দুনাই লোকে প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ সঙ্কোচ কৰে। “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অভিধান আৰু ব্যাকৰণ লিখি অসমীয়া ভাষাৰ আৰু সাহিত্যৰ যুগমীয়া উপকাৰ কৰি গল তাক হেজাৰ মুখেও বৰ্ণাব নোৱাৰি। তেওঁ ব্যাকৰণ আৰু অভিধান লিখি থৈ নোযোৱা হলে অসমীয়া ভাষা কিজানি চিৰকাল লোকৰ<noinclude></noinclude> 7vl2mas4fuzppd2a7liqd7ps6sr3ozz 104 66278 248758 179913 2026-05-01T11:38:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৩৭}}</noinclude>লাথি খোৱা অৱস্থাতে থাকিলহেঁতেন”। মুঠতে হেমকোষ আৰু ব্যাকৰণ এই দুইটিয়েই তেওঁৰ মহৎ কাম। এই দুটিয়েই তেওঁৰ কীৰ্ত্তিস্তম্ভ। এইয়েই তেওঁৰ স্মৃতিফলক। {{center|⸻⸻}} {{center|{{X-larger|হেমকোষ}}}} {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ হেমকোষ প্ৰকাশ হবলৈ যিবোৰ বাধা বিঘিনি অতিক্ৰম কৰিব লগীয়া হৈছিল সেইবোৰ ভাবিলে বিস্ময় মানিব লাগে। এই হেমকোষ প্ৰকাশ কাৰ্য্য কিদৰে সমাধা হল তাক পণ্ডিত শ্ৰীযুত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱে ৭ম বছৰৰ বাঁহীত এই দৰে প্ৰকাশ কৰিছে। {{gap}}“আগেয়ে, অসমীয়া ভাষা ঠিক এখন গুৰীয়াল নাইকিয়া নাৱৰ নিচিনা আছিল; কিন্তু ইংৰাজী ১৯০০ চনত এই অভিধান প্ৰকাশ হৈ ওলোৱাৰ পাছৰপৰা আৰু তাৰ সেই অৱস্থা নাই। আমাৰ ওচৰচুবুৰীয়া বন্ধুসকলে নিতৌ অসমীয়া ভাষাক বাহিৰলৈ উলিয়াবলৈ তুলসীৰ গুৰি অঁতাইছিল আৰু কাঠ-সংস্কাৰ কৰিবলৈ কাঠ গোটাইছিল, কিন্তু কলঢোপ কলঢোপ কৰি থকা অসমীয়া ভাষাৰ মুখত হেমচন্দ্ৰ ধন্বন্তৰীৰ ‘হেমকোষ’ বড়ি পৰা মাত্ৰকে কৰ যমদূত কলৈ গল তাৰ চিন নাই, বাৰীৰ চুকত পৰি “নিওঁ” “নিওঁ” কৰি চিয়ঁৰি থকা নিয়তী চৰাই বোৰো যমদূতবিলাকৰ লগতে নাইকিয়া হল আৰু দক্ষিণা লবলৈ আশা পালি থকা বাপুসকলেও এখোজ দোখোজকৈ ঘৰমুৱা হল। মুঠতে কবলৈ গলে, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ‘হেমকোষ’<noinclude></noinclude> 6z3joyk2g6u8sc5zes9ah3dc3d84bld 104 66279 248759 179914 2026-05-01T11:38:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৮|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> অসমীয়া ভাষাৰ পক্ষে সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ, সেই মন্ত্ৰই মৃতকল্প অসমীয়া ভাষাক অমৰ কৰিলে। অসমীয়া ভাষাই যদি আজিকালি দিনে দিনে ঠন ধৰি উঠিছে আৰু ন ন ঠালঠেঙ্গুলি মেলিছে সি কেৱল ‘হেমকোষৰ’ যহতে আৰু যদি সি কেতিয়াবা ফুল ফুলাই অসম দেশত সৌৰভ বিলাব পৰা হয়, সিও নিশ্চয় হেমকোষৰ যহতে হব। হেমকোষ অসমীয়াৰ অমূল্য সম্পত্তি। {{gap}}এই অভিধানখনি ৺হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন ব্যাপী পৰিশ্ৰমৰ ফল। তেওঁ ডেকা কালতে এই অভিধান লিখিবলৈ হাতত লয় আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ কেইবছৰ মান আগেয়েই তাক লিখি শেষ কৰে। {{gap}}তেখেতে ১৮৯১ চনত, চেপ্তেম্বৰ মাহত লিখকলৈ এই দৰে লিখিছিল—"I am glad to read three articles in the last number of the ''Jonaki'' headed অসমীয়া ভাষা and শাৰিৰীক পৰিশ্ৰম and a piece of poetry designated ব্ৰহ্মপুত্ৰ. I should like to know the names of their authors, but more of these hereafter. I cannot redeem the promise of writing in the Jonaki, until winter sets in. It is still very hot at Gauhati, but I am glad that I shall now be able to pay undivided attention to the Dictionary, which has of late, been very much neglected." তেওঁ অভিধানখন ২টা কি ৩টা ডাঙৰ বহিত লিখিছিল। বহি কেইটা দীঘলে-পুতলে ফুলস্কেপ কাগজৰ সমান আছিল। আগৰ দিনত ফুলস্কেপ কাগজৰ সমান এবিধ নিচেই<noinclude></noinclude> nbxnnowh4iaqnc3pu8qlvd3c5f3f55p 104 66280 248760 179915 2026-05-01T11:38:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|| হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৩৯}}</noinclude> পাতল কাগজ আছিল, মানুহে তাক শ্ৰীৰামপুৰীয়া কাগজ বুলিছিল। অভিধান লিখা বহিকেইটা এই কাগজৰ আছিল। তেওঁ ঘৰৰ যি কোঠালিত বহি লেখা-পঢ়া কৰিছিল অভিধানৰ বহি কেইটা সদাই সেই খোটালিৰ মেজত ৰাখিছিল আৰু যেতিয়াই কোনো এটা কথা তেওঁৰ মনত পৰিছিল, ততালিকে তাক সেই বহিত লিখিছিল। এই লিখকক তেওঁ এদিন কৈছিল যে তেওঁ ৰাতি সাৰ পাওঁতে কোনো কথা মনত পৰিলেও তেওঁ তেতিয়৷ই পাটীৰপৰা উঠি তাক বহিত লিখিছিল। আন কি আফিচত কাম কৰি থাকোঁতে কোনো কথা মনত পৰিলে, তেতিয়াই তাৰ টোকা ৰাখি, ঘৰলৈ উভতি গৈ প্ৰথমে তাকেহে বহিত লিখিছিল; তেওঁ মানুহৰ লগত কথাবাৰ্ত্তা পাতি থাকোঁতে হঠাৎ যে তাৰপৰা কেতিয়াবা উঠি গৈছিল, অভিধানৰ কিবা কথা মনত পৰাত তাকেহে বহিত লিখিবলৈ গৈছিল। এইদৰে খাওঁতে, শোওঁতে, উঠোঁতে, বহোঁতে, কথা পাতোঁতে আৰু অফিচৰ কাম কৰোঁতে, সকলো সময়তে হেমকোষেই তেওঁৰ ধ্যানৰ বস্তু আছিল; হেমকোষেই তেওঁৰ দিনত চিন্তাৰ বিষয় আৰু ৰাতি সপোনৰ বিষয় আছিল। তেওঁ অভিধানৰ প্ৰত্যেকটো শব্দক কতবাৰ লিখিছিল আৰু কতবাৰ কাটিছিল তাৰ ঠিক নাই; লিখি অঁতাই ভাল নেলাগিলেই আকৌ তাক কাটি নকৈ লিখিছিল এইদৰে কটাকটি কৰোঁতে বহিৰ পাতবিলাকত লিখিবলৈ ঠাই নাইকিয়া হোৱাত আগৰ কটাৰ ওপৰতে আকৌ কাকতৰ তাপলি লগাই লিখিছিল। এইদৰে বহুত দিনৰপৰা লিখোঁতে লিখোঁতে বহি কেইটা দেখাত একেবাৰেই জুৰুলা হৈছিল। এই লিখকে বহি কেইটাৰ এনে অৱস্থা দেখি এবাৰ বৰুৱা ডাঙৰীয়াক বহি কেইটা নকল কৰাই লবলৈ দিহা দিছিল, কিন্তু তেওঁ তেনে<noinclude></noinclude> pmp13sf0s9oblll9gxny2edvpjw72cv 104 66281 248761 179916 2026-05-01T11:39:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪০| হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> নকল কৰাবলৈ সাহ নকৰিলে, কিয়নো যেয়ে সেয়ে এই কাটকুটবিলাক ভালকৈ পঢ়ি শুদ্ধকৈ নকল কৰিব পাৰিব বুলি তেওঁ বিশ্বাস নকৰিছিল আৰু এজনে অশুদ্ধকৈ নকল কৰিলে, তাক আকৌ শুদ্ধ কৰিবৰ নিমিত্তে তেওঁৰ গাত বল নাছিল। বহুত দিনৰ পৰা তেওঁৰ আঁঠুত আৰু হাত ভৰিৰ গাঠিত বাত-বিষ হোৱাত তেওঁ বৰ কষ্ট পাইছিল, সেইগুণে তেওঁ প্ৰায় ঘৰৰপৰা বাজেই নহৈছিল। তেওঁ, তেওঁৰ জীৱনৰ শেহ ভাগত বছেৰেকৰ ভিতৰত এদিন অৰ্থাৎ বিজয়াদশমীৰ দিনা মাথোন বাটত ফুৰিবলৈ ওলাইছিল; নহলে সদায় ঘৰতে থাকি পঢ়িছিল বা লিখিছিল। তেওঁক এনেই বহি থকা কোনেও কেতিয়াও দেখা নাই। {{gap}}তেওঁৰ অভিধান প্ৰকাশ হোৱাৰ আগেয়েই অসমদেশৰ সকলো মানুহে তেওঁ এনে এখন অভিধান লিখিছে বুলি ভু পাইছিল আৰু সকলোৱে অতি আগ্ৰহেৰে সৈতে কেতিয়া তেওঁৰ অভিধান প্ৰকাশ হয়, তালৈ বাট চাই আছিল। আমাৰ দেশত অভিধান ছপাব পৰা ছাপাখানা এতিয়াও নাই, তেতিয়া আৰু নাছিল। তেওঁ ভাবিছিল যে তেওঁ নিজে কলিকতালৈ গৈ তাতে থাকি কিতাপখন ছপা কৰাব আৰু নিজে প্ৰুফ সংশোধন কৰিব। তেওঁ যেই সেই লেখা সম্বন্ধে বৰ্ণাশুদ্ধিৰ দোষ বৰকৈ ধৰিছিল আৰু এবাৰ এই প্ৰৱন্ধৰ লিখকলৈ এই বিষয়ে এইদৰে লিখিছিল “One mistake in sentence is sufficient to knock out the brain of the whole sentence.” তেওঁৰ বিষ বেমাৰ ক্ৰমে বেচি হৈ অহাত তেওঁৰ পক্ষে কলিকতালৈ যোৱা অসম্ভৱ হৈ উঠিল। এনেকুৱা কেইবাটাও কাৰণত তেওঁ জীয়াই থকা কালত আৰু ‘হেমকোষ’ ছপা হৈ ওলাব নোৱাৰিলে।<noinclude></noinclude> b7ohlshoqcg7vvm4c3it0tnu27sri4t 104 66282 248762 179888 2026-05-01T11:39:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Css image crop |Image = হেমচন্দ্ৰ_বৰুৱাৰ_জীৱন_চৰিত.pdf |Page = 59 |bSize = 425 |cWidth = 290 |cHeight = 441 |oTop = 56 |oLeft = 62 |Location = center |Description = <center>হেমকোষৰ চানেকী</center> }}<noinclude></noinclude> kutuoqmtqo7n60rv34kl3h2e6aflb6l 104 66286 248764 179910 2026-05-01T11:40:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪২|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> আৰু তেওঁক বৰ শ্ৰদ্ধা কৰিছিল। তেওঁৰ মৃত্যু বাতৰি পাই মিষ্টাৰ গেইটে অন্তৰেৰে সৈতে বেজাৰ প্ৰকাশ কৰিলে। তেতিয়া লিখকে মিষ্টাৰ গেইটক বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই লিখি থৈ যোৱা ছপা নোহোৱা কিতাপ কেইখনৰ, বিশেষকৈ “হেমকোষৰ” কথা উনুকিয়াই, ছপা নোহোৱা কিতাপ কেইখন যেনেতেনে মতে নষ্ট নোহোৱাকৈ ৰক্ষা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। আৰু “হেমকোষৰ” নিচিনা কিতাপ এখন নষ্ট হব লাগিলে যে অসমীয়া জাতিৰ আৰু অসমীয়া ভাষাৰ কি অসীম হানি হব তাকো তেওঁক বুজাই কয়, আৰু এই দিহা দিয়ে যে কামৰূপ জিলাৰ ডিপুটি কমিচনৰলৈ লিখি সোনকালে কিতাপ কেইখন গবৰ্ণমেন্টৰ জিম্মালৈ অনা হওক, যাতে যেই সেই মানুহৰ হাতত পৰি কিতাপ কেইখন নষ্ট নহয়। সেই অনুৰোধ মতে মিষ্টাৰ গেইটে তেতিয়াই কামৰূপ জিলাৰ ডিপুটি কমিচনৰলৈ এখন বেচৰ্কাৰি চিঠি লিখে। ডিপুটি কমিচনৰে মিষ্টাৰ গেইটৰ চিঠি চোৱা মাত্ৰকে কিতাপ কেইখন তেওঁৰ জিম্মালৈ আনি সেই কথা মিষ্টাৰ গেইটক জনায়। গুৱাহাটীৰ “আসাম” কাকতত, স্বৰ্গীয় কালিৰাম বৰুৱাই এই কথা ভুপাই, মিষ্টাৰ গেইটব প্ৰশংসা কৰি এটি টোকা লিখে আৰু গবৰ্ণমেন্টে যাতে “হেমকোষ” ছপা কৰি উলিয়ায় তাৰ নিমিত্তে গবৰ্ণমেন্টক অনুৰোধ কৰে। “আসামৰ” সেই টোকা পঢ়ি মিষ্টাৰ গেইটে লিখকক মাতি নি সেই বিষয়ে পৰামৰ্শ কৰে আৰু লিখকৰ মুখে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এখন উইল কৰি তাত কেইজন মান উচি মকৰৰ কৰি থৈ গৈছে বুলি শুনি, লিখকক কয় যে, তেওঁ নিজে গবৰ্ণমেন্টক “হেমকোষ” প্ৰকাশ কৰি উলিয়াবলৈ প্ৰস্তাৱ কৰাতকৈ, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ উচিবিলাকে গবৰ্ণমেন্টক সেই বিষয়ে আবেদন কৰাটোহে ভাল কথা। তেতিয়া লিখকে,<noinclude></noinclude> fqd541t16qap0xrrppqejxj69kf4elh 104 66287 248765 179911 2026-05-01T11:40:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৪৩}}</noinclude> হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ উইলৰ এজন উচি ৺দুলালচন্দ্ৰ চৌধৰীলৈ এই বিষয়ে চিঠি লিখি, “হেমকোষ” ছপাই উলিয়াবৰ নিমিত্তে গবৰ্ণমেন্টক প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। স্বৰ্গীয় দুলালচন্দ্ৰ চৌধুৰীয়ে ৺হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ওৱাৰিচবিলাকৰ লগত পৰামৰ্শ কৰি লিখকক জানিবলৈ দিয়ে যে বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াৰ ওৱাৰিচে গবৰ্ণমেন্টক “হেমকোষ” ছপাবৰ নিমিত্তে দিব নোখোজে; কিয়নো পাৰিলে, তেওঁবিলাকে তাক নিজে ছপাই উলিয়াব খোজে আৰু নোৱাৰিলে তেতিয়া কলিকতাত থকা অসমীয়া ছাত্ৰবিলাকে তাক ছপাবৰ প্ৰস্তাৱ কৰাত তেওঁবিলাককে দিব খোজে। ৺দুলাল চন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ এই চিঠি পাই লিখক মহা চিন্তাত পৰে। ওৱাৰিচবিলাকৰ এনে আপত্তি আছে বুলি জানিলে আৰু দেশৰ মানুহেই কিতাপখন ছপা কৰি উলিয়াব খুজিছে বুলি শুনিলে মিষ্টাৰ গেইটে আৰু সেই বিষয়লৈ কেতিয়াও আগ নেবাঢ়িব এই ভাবি লিখকে এই চিঠিৰ কথা মিষ্টাৰ গেইটক নজনোৱাকৈয়ে, আকৌ ৺দুলালচন্দ্ৰ চৌধুৰীলৈ এই বুলি চিঠি লিখিলে “গবৰ্ণমেন্টক যদি এই কিতাপখন ছপাবলৈ দিয়া নহয় তেনেহলে সি যে ছপা হৈ ওলাব তাৰ অলপো সম্ভৱ নাই। কিতাপখন ভালকৈ ছপা কৰি উলিয়াবলৈ বহুত টকা লাগিব; সিমান টকা কলিকতাত থকা অসমীয়া লৰাবিলাকে কেনেকৈ গোটাব আৰু তেওঁৰ ওৱাৰিচৰ {{SIC|ভিঅৰতো|ভিতৰতো}} কোনোৱে যে ইমান টকা গাত নলগাকৈ খৰচ কৰিব পাৰিব তাৰো আশা কম। মুঠৰ ওপৰত কিতাপখন এধা ছপা অৱস্থাতে বা সমূলি নষ্ট হৈ যোৱাৰ হে আগন্তক; সেয়ে হলে আমাৰ মহৎ অনিষ্ট হব। এতেকে তেওঁ যেন ওৱাৰিচবিলাকক বুজাই-বৰাই কিতাপখন যাতে গবৰ্ণমেন্টক গতাব পাৰে তাৰ নিমিত্তে অহোপুৰুষাৰ্থ<noinclude></noinclude> a3es4mjhn6fp3hox2729j2apyhm6dbg 104 66288 248766 179912 2026-05-01T11:40:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> কৰিব।” লিখকৰ এই চিঠি পাই ৺দুলাল চন্দ্ৰ চৌধুৰীয়ে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ওৱাৰিচলৈ আকৌ টানি চিঠি দিলে, আৰু সেই চিঠিৰ উত্তৰত ওৱাৰিচবিলাকে কিতাপখন গবৰ্ণমেন্টক ছপাবলৈ দিবলৈ ৰাজি হল। ৺দুলালচন্দ্ৰ চৌধুৰীয়ে এই শুভ বাতৰি লিখকক জানিবলৈ দিয়ে আৰু লিখকেও এই কথা মিষ্টাৰ গেইটক জনায়। তাৰ কেইদিনমানৰ পাছতে মিষ্টাৰ গেইটে কলিকতাত থকা অসমীয়া ছাত্ৰবিলাকৰপৰা আৰ্হি স্বৰূপে ছপোৱা “হেমকোষৰ” পাত কেইটামান পাই আৰু অসমীয়া ছাত্ৰবিলাকে “হেম-কোষ” ছপাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে বুলি শুনি, লিখকক মাতি নি সেই কথা কয়; আৰু তেনে অৱস্থাত গবৰ্ণমেন্টে এই কিতাপ ছপোৱাৰ আৱশ্যক নাই বুলি ভাব প্ৰকাশ কৰে। লিখকে যিহলৈকে ভয় কৰিছিল সেয়ে হোৱা দেখি বৰ বেজাৰ পালে। তেওঁ তেতিয়া মিষ্টাৰ গেইটক কলে যে কলিকতাত থকা অসমীয়া লৰাৰ উৎসাহ থাকিলেও ইমান এখন কিতাপ ছপা কৰিবৰ নিমিত্তে আৱশ্যকীয় ধন তেওঁবিলাকৰ হাতত কেতিয়াও নহয়। তেওঁলোকে নিশ্চয় ৰাইজৰপৰা পঁচা তুলি এই কাম কৰিবলৈ আগ বাঢ়িছে, আৰু আন কোনো উপযুক্ত মানুহে এই কাম হাতত লোৱা সম্ভৱ দেখা হলে তেওঁবিলাকে কেতিয়াও ইয়াৰ নিমিত্তে আগ নেবাঢ়িলহেঁতেন, কেৱল কেনেবাকৈ হাতে লিখা কিতাপখন নষ্ট হব, এই ভয়তহে তেওঁবিলাকে এনে গুৰুতৰ কামত হাত দিছে। লিখকৰ এই কথাত মিষ্টাৰ গেইট বৰ সন্তুষ্ট নোহোৱা যেন দেখি তেওঁ কলিকতাত থকা অসমীয়া লৰাবিলাকলৈ আঁতি-গুৰি সকলো কথা বিবৰি লিখি জনোৱাত তেওঁবিলাকে “হেমকোষ” প্ৰকাশ কৰা প্ৰস্তাৱ ততালিকে এৰি দি লিখকক জানিবলৈ দিয়ে; লিখকে কলিকতীয়া লৰা-<noinclude></noinclude> 4mxygoac72cben6vzcpdnr1fakhsijc 104 66289 248767 179908 2026-05-01T11:41:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৪৫}}</noinclude> বিলাকৰ চিঠি মিষ্টাৰ গেইটক দেখুৱাত, তেতিয়াহে তেওঁ লিখকব কথা পতিয়ালে। এইদৰে যদিবাও প্ৰথম আৰু প্ৰধান বিপদৰ হাত সৰা হল, তথাপি অলপ দিনৰ ভিতৰতে আকৌ আন এক নতুন বিপদে দেখা দিলেহি। {{gap}}লিখকৰ অনুৰোধমতে দুলালচন্দ্ৰ চৌধুৰীয়ে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাব উইলৰ উচি স্বৰূপে কামৰূপৰ ডিপুটি কমিচনৰ চাহাবৰ জৰিয়তে গবৰ্ণমেণ্টলৈ এখন আবেদন দি “হেমকোষ” ছপাবৰ নিমিত্তে গবৰ্ণমেন্টক গতাই দিয়ে। দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে কামৰূপৰ ডিপুটী কমিচনকে সেই আবেদন আৰু হাতেলিখা “হেমকোষ” গবৰ্ণমেন্টলৈ পঠাওঁতে এই বুলি অভিমত প্ৰকাশ কৰিলে যে কিতাপখন প্ৰকাশ কৰাৰ আগতে এজন উজনিৰ, এজন নামনিৰ আৰু এজন মাজ-অসমৰ মানুহৰ হতুৱাই তাক ভালকৈ চোৱাই-চিতাই সংশোধন কৰাই ছপা কৰোৱাহে ভাল। ডিপুটী কমিচনৰৰ এই মন্তব্যৰ পৰা যে কিমান জঞ্জাল বাঢ়িল তাক তলত লিখা কথাৰপৰাই ভালকৈ বুজা যাব। দুলালচন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ আবেদন পত্ৰ ডিপুটী কমিচনৰৰ এই মন্তব্যই সৈতে চীফকমিচনৰ চাহাবৰ অফিচ পোৱাত, তাত খাপে খাপে থকা কেৰাণী বাবুবিলাকৰ ভিতৰত অনেক কাকত কলম চহীৰ শৰাধ হোৱাৰ পাছত এয়ে ঠিক হল যে কিতাপখন শুধৰাবৰ নিমিত্তে অসমৰ তিনি ঠাইৰ তিনিজন মানুহ বাছি উলিৱা বৰ টান কথা হব, সেই গুণে নগাৱঁত ‘টেক্সট বুক’ কমিটিকে সেই ভাৰ দিয়া হওক। মিষ্টাৰ গেইটেও এই প্ৰস্তাৱকে ভাল যেন দেখি লিখকক মাতি নি তেওঁৰ মতামত সোধাত, তেওঁ এই প্ৰস্তাৱৰ ঘোৰ প্ৰতিবাদ কৰে আৰু কয় যে “হেমকোষ”ৰ কোনো ৰকম লৰচৰ কৰা স্বৰ্গীয় গ্ৰন্থকাৰৰ একেবাৰেই ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধ; তেওঁ নিজে<noinclude></noinclude> 0f40y3hmtpdtif8euk3n051liuiugq0 104 77652 248738 212298 2026-05-01T07:14:21Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>আনফালে, সামৰিক বাহিনীত গুজৰাটী আৰু ৰাজস্থানী প্ৰায় অনুপস্থিত, পঞ্জাৱ-হাৰিয়ানা আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ মানুহেই তাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ আছে। কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনতো কোনো বিশেষ ভাষাগোষ্ঠীৰ একক আধিপত্য বা সংখ্যাধিক্য নাই। এতেকে, জনবহুল জাতিসমূহৰ মাজত মোটামুটিকৈ ক্ষমতাৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষিত হোৱা বাবে, কোনো বিশেষ জাতিক শাসক আৰু শোষক জাতি বুলিবৰ উপায় নাই। {{gap}}পুঁজিবাদৰ অসমান বিকাশৰ ফলত, কোনো কোনো অঞ্চল অবহেলিত হৈছে ঠিকেই। যেনে অসম আৰু বিহাৰ। তাৰ বাবে কোনো বিশেষ জাতিক দায়ী কৰাৰ উপায় নাই, দায়ী কৰিব লাগিব দেশৰ পুঁজিবাদী-ভূস্বামী শাসনক আৰু উন্নয়নৰ পুঁজিবাদী পদ্ধতিক। এনে পৰিস্থিতিত ভাৰতীয় জাতিৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় জাতিৰ সংগ্ৰাম অৰ্থহীন। দেশী বিদেশী একচেতীয়া পুঁজি আৰু মাটিগিৰিৰ শোষণৰ বিৰুদ্ধে সৰ্বভাৰতীয় ৰাইজৰ সংগ্ৰামৰ লগত যুক্ত থাকিয়ে সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰিব লাগিব। সমাধান এক মধ্যশ্ৰেণীৰ মুখৰ গ্ৰাস কাঢ়ি লৈ আনটো মধ্য শ্ৰেণীৰ পেট ভবোৱাত নাই। সমাধান আহিব কৃষিৰ আৰু শিল্পবিন্যাসৰ বৈপ্লৱিক পৰিবৰ্তনৰ যোগেদি। {{gap}}জাতীয় স্ব-শাসনৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰকৃত গণতন্ত্ৰ সমাৰ্থক। গণতন্ত্ৰত ৰাষ্ট্ৰক্ষমতা এঠাইত থুপ খাই থাকিব নালাগে। বিকেন্দ্ৰিত হৈ কেন্দ্ৰৰ পৰা গ্ৰাম পঞ্চায়তলৈকে বিস্তৃত থাকিলে স্ব-শাসনৰ পৰিবেশ সৃষ্ট হব পাৰে। স্থানবদ্ধ সৰু সৰু গোটবোৰেও তেতিয়া স্ব-শাসনৰ সুযোগ পায়। যেনে আংশিকভাবে স্ব-শাসিত কাৰ্বি আলং বা ত্ৰিপুৰাৰ জনজাতীয় এলাকা ( tribal belt)। কেন্দ্ৰ-ৰাজ্য সম্পৰ্কৰ পুনৰ্বিন্যাসৰ যোগেদি অংগৰাজ্য আৰু তলতীয়া গোটবোৰৰ স্ব-শাসনৰ পৰিসৰ বঢ়োৱাৰ অৱকাশ আছে। কেন্দ্ৰ শকত হব নে ৰাজ্য শকত হব, সেইটো মূল প্ৰশ্ন নহয়। উভয়কে শকত কৰাৰ ওপৰতে ভাৰতীয় ঐক্য আৰু গণতন্ত্ৰৰ ভৱিষ্যৎ নিৰ্ভৰশীল। স্ব-নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰশ্নটো ইয়াৰে পৰিপ্ৰেক্ষিতত বিচাৰ্য। ৰাজ্যৰ ভিতৰতো স্ব-নিয়ন্ত্ৰণৰ অধিকাৰ বাস্তৱতে কোন ৰূপ ল’ব – ভৈয়ামৰ জনজাতীয় সকলৰ বাবে আঞ্চলিক গোট গঠনৰ দাবী নাইবা কাছাৰৰ আঞ্চলিক বৈশিষ্ট্য সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজন— এনেবোৰ প্ৰশ্নৰ মীমাংসাও অনুৰূপভাবেই হব লাগে। আদিম কৃষি সমাজৰ স্থানবদ্ধতা আধুনিক শিল্প প্ৰসাৰৰ যুগত ভাগি পৰে।আমাৰ দেশত শিল্প প্ৰসাৰৰ গতি অসমান আৰু লেহেম হলেও, সীমিত শিল্প বিস্তাৰৰ লগ লৈ বিভিন্ন ভাষাভাষী শ্ৰমিকসকল দেশৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈকে বিয়পি পৰিছে। ফলত, আমাৰ নগৰ আৰু শিল্পাঞ্চলবোৰত এক মিশ্ৰ শ্ৰমিক সমাজ গঢ়ি উঠিছে। কলিকতা, বম্বে, অসমৰ শিল্পাঞ্চল সৰ্বত্ৰ এইটোৱে ঘটিছে। এতেকে শ্ৰমিকশ্ৰেণীৰ দৃষ্টিভঙ্গী সৰ্বভাৰতীয়। ভাৰতক ঐক্যবদ্ধ ৰাখিব পাৰিলে অকল শ্ৰমিক আন্দোলনেই<noinclude>{{center|৫৫}}</noinclude> hbbaptrh8spd2lm91s0drgbgy86yzz8 248739 248738 2026-05-01T07:14:52Z JyotiPN 1603 248739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>আনফালে, সামৰিক বাহিনীত গুজৰাটী আৰু ৰাজস্থানী প্ৰায় অনুপস্থিত, পঞ্জাৱ-হাৰিয়ানা আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ মানুহেই তাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ আছে। কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনতো কোনো বিশেষ ভাষাগোষ্ঠীৰ একক আধিপত্য বা সংখ্যাধিক্য নাই। এতেকে, জনবহুল জাতিসমূহৰ মাজত মোটামুটিকৈ ক্ষমতাৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষিত হোৱা বাবে, কোনো বিশেষ জাতিক শাসক আৰু শোষক জাতি বুলিবৰ উপায় নাই। {{gap}}পুঁজিবাদৰ অসমান বিকাশৰ ফলত, কোনো কোনো অঞ্চল অবহেলিত হৈছে ঠিকেই। যেনে অসম আৰু বিহাৰ। তাৰ বাবে কোনো বিশেষ জাতিক দায়ী কৰাৰ উপায় নাই, দায়ী কৰিব লাগিব দেশৰ পুঁজিবাদী-ভূস্বামী শাসনক আৰু উন্নয়নৰ পুঁজিবাদী পদ্ধতিক। এনে পৰিস্থিতিত ভাৰতীয় জাতিৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় জাতিৰ সংগ্ৰাম অৰ্থহীন। দেশী বিদেশী একচেতীয়া পুঁজি আৰু মাটিগিৰিৰ শোষণৰ বিৰুদ্ধে সৰ্বভাৰতীয় ৰাইজৰ সংগ্ৰামৰ লগত যুক্ত থাকিয়ে সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰিব লাগিব। সমাধান এক মধ্যশ্ৰেণীৰ মুখৰ গ্ৰাস কাঢ়ি লৈ আনটো মধ্য শ্ৰেণীৰ পেট ভবোৱাত নাই। সমাধান আহিব কৃষিৰ আৰু শিল্পবিন্যাসৰ বৈপ্লৱিক পৰিবৰ্তনৰ যোগেদি। {{gap}}জাতীয় স্ব-শাসনৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰকৃত গণতন্ত্ৰ সমাৰ্থক। গণতন্ত্ৰত ৰাষ্ট্ৰক্ষমতা এঠাইত থুপ খাই থাকিব নালাগে। বিকেন্দ্ৰিত হৈ কেন্দ্ৰৰ পৰা গ্ৰাম পঞ্চায়তলৈকে বিস্তৃত থাকিলে স্ব-শাসনৰ পৰিবেশ সৃষ্ট হব পাৰে। স্থানবদ্ধ সৰু সৰু গোটবোৰেও তেতিয়া স্ব-শাসনৰ সুযোগ পায়। যেনে আংশিকভাবে স্ব-শাসিত কাৰ্বি আলং বা ত্ৰিপুৰাৰ জনজাতীয় এলাকা ( tribal belt)। কেন্দ্ৰ-ৰাজ্য সম্পৰ্কৰ পুনৰ্বিন্যাসৰ যোগেদি অংগৰাজ্য আৰু তলতীয়া গোটবোৰৰ স্ব-শাসনৰ পৰিসৰ বঢ়োৱাৰ অৱকাশ আছে। কেন্দ্ৰ শকত হব নে ৰাজ্য শকত হব, সেইটো মূল প্ৰশ্ন নহয়। উভয়কে শকত কৰাৰ ওপৰতে ভাৰতীয় ঐক্য আৰু গণতন্ত্ৰৰ ভৱিষ্যৎ নিৰ্ভৰশীল। স্ব-নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰশ্নটো ইয়াৰে পৰিপ্ৰেক্ষিতত বিচাৰ্য। ৰাজ্যৰ ভিতৰতো স্ব-নিয়ন্ত্ৰণৰ অধিকাৰ বাস্তৱতে কোন ৰূপ ল’ব – ভৈয়ামৰ জনজাতীয় সকলৰ বাবে আঞ্চলিক গোট গঠনৰ দাবী নাইবা কাছাৰৰ আঞ্চলিক বৈশিষ্ট্য সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজন— এনেবোৰ প্ৰশ্নৰ মীমাংসাও অনুৰূপভাবেই হব লাগে। {{gap}}আদিম কৃষি সমাজৰ স্থানবদ্ধতা আধুনিক শিল্প প্ৰসাৰৰ যুগত ভাগি পৰে।আমাৰ দেশত শিল্প প্ৰসাৰৰ গতি অসমান আৰু লেহেম হলেও, সীমিত শিল্প বিস্তাৰৰ লগ লৈ বিভিন্ন ভাষাভাষী শ্ৰমিকসকল দেশৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈকে বিয়পি পৰিছে। ফলত, আমাৰ নগৰ আৰু শিল্পাঞ্চলবোৰত এক মিশ্ৰ শ্ৰমিক সমাজ গঢ়ি উঠিছে। কলিকতা, বম্বে, অসমৰ শিল্পাঞ্চল সৰ্বত্ৰ এইটোৱে ঘটিছে। এতেকে শ্ৰমিকশ্ৰেণীৰ দৃষ্টিভঙ্গী সৰ্বভাৰতীয়। ভাৰতক ঐক্যবদ্ধ ৰাখিব পাৰিলে অকল শ্ৰমিক আন্দোলনেই<noinclude>{{center|৫৫}}</noinclude> 03l73sxmklxjy2t67xtguvnbhgbiawc 104 77653 248740 212299 2026-05-01T07:28:12Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>নহয়, ভৱিষ্যতৰ সমাজতান্ত্ৰিক অৰ্থনীতি গঢ়ি তোলাৰ কামটোও উজু হ’ব। এতেকে, স্ব-নিয়ন্ত্ৰণৰ নামত “জাতিয়ে জাতিয়ে জোটাপুটি লগোৱা কৌশল” ক্ষতিকৰ বুলি ভাবোঁ। এই প্ৰসংগত ডঃ হীৰেন গোহাঁইৰ বিশ্লেষণমূলক প্ৰবন্ধ “সমাধানৰ সম্ভেদ” (কলাখাৰ ১০ মাৰ্চ ১৯৮০) সাম্প্ৰতিক চিন্তাধাৰাত গভীৰতা আনিব পৰা এক গঠনমূলক দৃষ্টিভঙ্গীৰ সূত্ৰপাত কৰিছে। ই সিজিব। {{gap}}অসমীয়া জাতিৰ স্ব-নিয়ন্ত্ৰণৰ অধিকাৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনাত পোনপহিলতেই এই জাতিৰ সংজ্ঞা কি এই প্ৰশ্ন আহি পৰে। অসমীয়া কোন?<br/> {{hanging indent|(১) অসমীয়া ভাষীসকল?}} {{hanging indent|(২) অসমীয়া আৰু ৰাজ্যখনৰ জনজাতীয় আৰু থলুৱা অন্যান্য ভাষা-ভাষী সকল?}} {{hanging indent|(৩) অসম ৰাজ্যত কমেও ১০/২০/৩০ বছৰ বসবাস কৰি বা ইয়াতে ওপজি ইয়াৰে সংস্কৃতিৰ আধাৰত যিসকলৰ অসমমুৱা মানসিকতা গঢ়ি উঠিছে, নানা ভাষা-ভাষী সেই সকলোবিলাক মানুহো?}} এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে কেনে ধৰণৰ সামাজিক- সাংগঠনিক ব্যৱস্থাৰে (institutional arrangements) স্ব-নিয়ন্ত্ৰণ বা স্ব-শাসন ৰূপায়িত হ’ব। {{gap}}আমি ভাবো, পাৰস্পৰিক সহনশীলতাৰ পৰিবেশ ৰক্ষা কৰি চলিব পাৰিলে, ৰাজ্যৰ সকলো অঞ্চল জাতপাত, জনজাতি আৰু নিগাজীকৈ বহা বহিৰাগত সকলক সামৰি লৈ গঢ়ি উঠিব ধৰা বৃহৎ অসমীয়া জাতিসত্তাটোই স্থিতিশীলতা পাব। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা, কাৰ্বি আলঙ, উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ আৰু কাছাৰ — এক ভাষাসূত্ৰেৰে প্ৰথিত নহলেও, ঐতিহাসিক, ভৌগোলিক নানা সূত্ৰেৰে পৰস্পৰৰ লগত বান্ধ খাই থাকি একেই চৰুত তাত খাই আছে। এই সকলোটিকে সাৱটি লৈহে উমৈহতীয়া সংস্কৃতি আৰু অৰ্থনীতিৰ আধাৰত বৃহৎ অসমীয়া জাতিৰ বিকাশ হৈ আছে। “Assimilation is a process of interpenetration and fusion in which persons and groups acquire the memories, sentiments, attitudes of other persons or groups and, by sharing their experiences and history, are incorporated with them in a cultural life...” (R. E. Park and E. W. Burgees, '''Introduction to Science of Sociology'''. Chicago, 1921, p.735). {{gap}}সংখ্যালঘুসকলে আপোন আপোন মাতৃভাষা চৰ্চি থাকিলেও – আৰু থাকিবই — এই জাহ যোৱাৰ (assimilation) কাম নিঃশব্দে চলি আছে। অসমীয়া সমাজৰ লগত সাঙোৰ খাই যোৱাৰ এই ঐতিহাসিক প্ৰক্ৰিয়াটিক জবৰদস্তিৰে ত্বৰান্বিত কৰিবলৈ গ’লে হিতে বিপৰীত হোৱাৰ সম্ভাৱনা। অৱশ্যে এই বিষয়ত চৰকাৰী শিক্ষানীতিৰ<noinclude>{{center|৫৬}}</noinclude> rfcpj2l8ctzft19wovq2h8blyvhbslj 106 86540 248747 237628 2026-05-01T08:01:52Z BabulB 104 248747 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=নাৰদ চৰিত্ৰ |Language=as |Volume= |Edition= |Author=পদ্মনাথ অধিকাৰী |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address=বামনা সত্ৰ |Year=1906 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist 1="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 2="-" 3="পাতনি" 4="-" 5="5" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> {{AWPRC2026}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} kafe8porcj4t0dypwc3lldul9wdbi8x 104 86612 248746 237827 2026-05-01T08:01:00Z BabulB 104 248746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|<poem>{{Xx-larger|'''নাৰদ চৰিত্ৰ।'''}} {{Rule|5em}} {{larger|'''শ্ৰীযুক্ত পবিত্ৰ নাৰায়ণ দেৱ অধিকাৰীৰ'''}} {{larger|'''শ্ৰীচৰণ কমলেচু।'''}} {{larger|'''(তেওঁ সহায়ৰ সদনাম মই কেতিয়াও)'''}} {{larger|'''ভুলিব নোৱাৰু।'''}} {{larger|'''ইতি'''}} {{larger|'''শ্ৰীপদ্মনাথ অধিকাৰী বামনা সত্ৰাধিকাৰী।'''}}</poem>}} {{Dhr|2em}}<noinclude></noinclude> 1d4auo9wybzmbpt807nfyhiuq4rhs2q 104 86621 248741 243620 2026-05-01T07:39:26Z BabulB 104 248741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{center|{{rh|১০|নাৰদ-চৰিত্ৰ ৷|}} (সাপৰ নাই সৰু)}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>আগত সুকৰ জাই পাছত চাণ্ডাল। নাৰদে বোলন্ত মোৰ লিখিল কপাল॥ পূৰ্ব্ব জন্মে মই সদ কৰ্ম্ম নকৰিলোঁ। সেকাৰণে গুৰু মই চাণ্ডালক পালোঁ॥ সংক্ষেপে কহিলোঁ বাহুল্যক পৰিহৰি। লক্ষ মুখে কহিব নোৱাৰু ওৰ কৰি॥ বোলে বিষ্ণু দাসে সবে এড়ি আন কাম। সমাজিক লোকে ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥</poem> {{Block center/e}} {{Rule|5em}} {{center|{{X-larger|শ্লোক।}}}} {{Block center/s}}<poem>সিদ্ধ স্বৰুপং সিদ্ধাদ্যং সিদ্ধ বীজ সনাতনং। প্ৰসীদ সিদ্ধিদং সান্তং সিদ্ধানাঞ্চ গুৰোগুৰুং॥</poem>{{Block center/e}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}} <poem>নাৰদ বদতি শুনা ঐ বাপু চাণ্ডাল। মোৰ কপালে যে তোমাক পাইলোঁ লাগ॥ গুৰু বোলি মই পুণ্য মাণিলোঁ তোমাক। হৰি নাম মহামন্ত্ৰ দিয়োক আমাক॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> s54rshqlwyjmpvp6qrv4hnh8v157fuq 104 86622 248742 243621 2026-05-01T07:40:32Z BabulB 104 248742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||নাৰদ-চৰিত্ৰ।|১১}} {{center|( গুৰুৰ নাই সৰু )}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>চাণ্ডাল বদতি ঋষি শুনিয়ো বচন। তোমাৰ আমাৰ যে কিসৰ সম্ভাষণ॥৫৬॥ কৰ্ণে নুশুনোঁ মই কাহাঁক বোলে হৰি। নজানোঁ ইটো কথা শিকাওঁ কেনকৰি॥ জাতিত চাণ্ডাল চুইব নহয় জজ্ঞ। কি মতে হৰিব কথা শিকা বোঁহোঁ তোক॥ নাৰদ বদতি মোক দিয়ো হৰি নাম। হে! চাণ্ডাল বাপ মইক ৰহোঁ প্ৰণাম॥৮৪॥ কৃষ্ণ—আগত মই কৰিছোঁ অঙ্গিকাৰ। কিমতে সত্য নষ্ট হইবেক আমাৰ॥ সত্য নষ্ট ভৈলে বংশ পৰে নৰ কত। হৰিনাম ললে সব জাই বৈকুণ্ঠক॥ চাণ্ডাল বদতি মোত দোষ নাহি কয়। তুমি পুন্যু শুনি আছোঁ ব্ৰহ্মাৰ তনয়॥ আমি পুন্যু চাণ্ডাল কুলত হীনজাতি। সপ্ত জনমক লাগি ৰহিব কুক্ষাতি॥ জ্ঞাতি কুটুম্বেও তোক মোক হাসি বোঁক। কিমতে হৰি কথা শিকাই বহোঁ তোক॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> iem5xbywvizjvv1dpsaznjx77u7jgan 104 86625 248743 243619 2026-05-01T07:41:58Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৪|নাৰদ-চৰিত্ৰ ৷|}} {{center|ব্রাহ্মণক দেখিলেই বেদ আলাপন কৰিব লাগে।}} {{Rule|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> নাৰদে কহিলা পাছে হৰি নাম যত৷ চাণ্ডালৰ বেসে হবি জপিলা কৰ্ণত৷। যেতিক্ষণে নাৰদৰ কৰ্ণত জপিলা। নাৰদৰ বংশ সব বৈকুণ্ঠে চলিলা॥ প্রেতঙ্গ হৈছিল নাৰদৰ বংশ যত। চতুর্ভূজ ৰূপে সব ৰৈলা বৈকুণ্ঠত॥ চাণ্ডাল বদতি ঋষি শুনিয়ো আতাই। সেহি কুণ্ডে পুনৰ্ব্বাৰ জল আহা চাই॥ নমিল নাৰদে পাছে কৃষ্ণৰ চৰণ ৷ পাছে নাৰায়ণে তৈতে ভৈলা অন্তৰ্ধ্যান॥ সেহি কুণ্ডে গৈয়া নাৰদে আচন্ত চাই। দেখে তাৰ বংশ সব বৈকুণ্ঠক জাই৷৷ দেখি নাৰদৰ পাছে হৰ্ষ ভৈলা মন। গুৰুৰ পাসক লাগি কৰিলা গমন৷৷ ধৰ্ম্মতো নাহিকে শ্রেষ্ঠ বিনে হৰি নাম। জানি কৃষ্ণ পাৱে ধৰি বোলা ৰাম ৰাম৷৷</poem> {{Block center/e}} {{Dhr|1em}} {{Rule|5em}}<noinclude></noinclude> fp44wibj1pgyxlvqugkemwougwtdnyb 104 86626 248744 238012 2026-05-01T07:44:13Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||নাৰদ-চৰিত্ৰ।|১৫}} {{center|কোন এঠাইক গলেই পঞ্চ নাম উচ্ছাৰণ কৰিব লাগে।}} {{Rule|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|শ্লোক।}}}} {{Block center|<poem>নাহং তৃষ্ঠামি বৈকুণ্ঠ যোগীনায়ং। হৃদয়ে নচ মৎভঞ্জং যত্ৰ গায়স্তিতত্ৰ তৃষ্ঠামি না নাৰদং॥ </poem>}} {{center|{{X-larger|ঝুমুৰি।}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="62%" |- | width="31%" | | width="31%" | |- |প্ৰাণ প্ৰভু গৈলা এৰি। || কান্দন্ত খোজত পৰি॥ |- | গুৰু নেদেখি পুনৰ।|| মনোঁ দুঃখ কৰে বড়॥ |- | গুৰু নহয় চাণ্ডাল।|| চক্ষুত বেঢ়িলে জান॥ |- |চাণ্ডালেসে মোৰ বাপ। || এৰোঁ কৈত তানে তাপ॥ |- | গুৰু বিনে হলোঁ নষ্ট।|| এহি বুলি কৰে কষ্ট॥ |- |গুৰু নপাই বিচাৰি। || কান্দে মনো কষ্ট কৰি॥ |- |গুৰু চাই ফুৰে বনে। || গুৰু গেল কোন স্থানে॥ |- |গুৰুক নাপাওঁ আৰ || মনে কৰোঁ নমস্কাৰ॥ |- | দেখি কৃষ্ণে হাঁসিলন্ত।|| থাট্টা কৰি সুধিলন্ত॥ |- |আজি দেখোঁ নাৰদৰ। || শৰীৰ অতি সুন্দৰ॥ |- | কৈত পালে এনে জ্ঞান।|| বোলা স্থিৰ কৰি মন॥ |}<noinclude></noinclude> 7ujffq1ibqrtmsqrlfwfn71q1i93cxg 104 86627 248745 238018 2026-05-01T07:47:56Z BabulB 104 248745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১৬|নাৰদ-চৰিত্ৰ।|}} {{center|মাতা নেপাহৰে পুত্ৰৰ শোক।}} {{Rule|}}</noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="62%" |- | width="31%" | | width="31%" | |- |ঋষি বোলিল বচন।|| পালোঁ চাণ্ডাল এজন। |- |গুৰু মাণি জ্ঞান লৈলোঁ।|| গুৰু সেবিব নপালোঁ॥ |- |কোনে গেল মায়া কৰি। ||গুৰু নপালোঁ বিচাৰি॥ |- |শুনিয়োক সৰ্ব্বজন। ||নেৰিব৷ কৃষ্ণত মন॥ |} {{Rule|5em}} {{center|{{X-larger|শ্লোক।}}}} {{Block center|<poem>অশঞ্জ স্তস্কৰ সাধু কুৰুপা চেৎ পতিব্ৰতা। বোগীচ দেৱতা ভঞ্জো বৃদ্ধা বেশ্যা তপস্বীনি॥</poem>}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}} <poem>কেশৱ বদতি ঋষি নকৰি বা ডৰ। মই সে চাণ্ডাল গুৰু ভৈলোঁহো তোমাৰ॥ জিজ্ঞানিয়া চাহিলোঁ তোমাৰ শ্ৰদ্ধা মন। সেই কাৰণে তোমাক দিলোঁ দৰিষণ॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> sqva9f0lql9dymwee7dylc2z1r5azg5 104 91401 248729 248609 2026-04-30T16:13:41Z BabulB 104 248729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{center|৷৵৹}}</noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="70%" | | width="10%" | | width="10%" style="text-align:right" | |- | || || | style="text-align:right" |পিঠি |- | {{gap}}হৰনাথ ফুকনৰ অপৰাধ। ||... || ... | style="text-align:right" |৫২ |- | {{gap}}বচাত তিপমীয়া গোহাঁই। ||... || ... | style="text-align:right" |৫৬ |- | {{gap}}কলিতা ফুকনৰ দ্ৰোহ। ||... || ... | style="text-align:right" |৬০ |- | {{gap}}নামৰূপত তিপমীয়া গোহাঁইৰ মৃত্যু। ||... || ... | style="text-align:right" |৬৬ |- | '''ৰঙ্গাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি।—''' ||... || ... | style="text-align:right" |'''৭১-৮২''' |- | {{gap}} ধনখনা বেজ ৰঙ্গাই বৰমৰাণ।||... || ... | style="text-align:right" |৭১ |- | {{gap}}পীৰা-চৰিয়া কটা বাঢ়ৈ ৰঙ্গাই। ||... || ... | style="text-align:right" |৭১ |- | {{gap}}‘মোহনমালা গোহাঁইৰ পুতেক’ ৰঙ্গাই ৷ ||... || ... | style="text-align:right" |৭২ |- | {{gap}}ৰংপুৰ গড়গাৱঁলৈ অহা-যোৱা। ||... || ... | style="text-align:right" |৭২ |- | {{gap}}ৰঙ্গাইৰ যোত্ৰৰ মানুহ ৷ ||... || ... | style="text-align:right" |৭৩ |- | {{gap}}ৰঙ্গাইৰ হাতত চেংদেৱৰ মূৰ্ত্তি। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৪ |- | {{gap}}ৰঙ্গাইৰ কোঁৱৰ-মৰ্য্যদা। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৫ |- | {{gap}}ৰজাক ধৰাৰ আয়োজন। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৫ |- | {{gap}}ৰঙ্গাইৰ লগৰ মানুহৰ বিভঙ্গ। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৬ |- | {{gap}}ৰাজদ্রোহী ৰঙ্গাইৰ স্বীকাৰোক্তি। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৬ |- | {{gap}}লিগিৰ৷ ভটুৰ স্বীকাৰোক্তি। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৭ |- | {{gap}}ৰঙ্গাইৰ ঘৈণীয়েকৰ স্বীকাৰোক্তি। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৮ |- | {{gap}}অপৰাধীৰ বিচাৰ। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৮ |- | {{gap}}অপৰাধীৰ দণ্ড। ||... || ... | style="text-align:right" |৭৯-৮২ |} {{Dhr|1em}} {{Rule|5em}}<noinclude></noinclude> 8mapjrpt1x6xrumlyhupa3bp9eg9axv 104 91407 248705 248392 2026-04-30T13:03:42Z BabulB 104 248705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|5em}} মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ। {| {{ts|wa|mc}} | width=50% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |}<noinclude></noinclude> 4sfv5dvnlm9ysmrtk1tfsrr5xvgfksq 248706 248705 2026-04-30T13:05:09Z BabulB 104 248706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|5em}} {{block center|width=350px|মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ।}} {| {{ts|wa|mc}} | width=50% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |}<noinclude></noinclude> iim8k5llalpndlizrgqxbdm8v7d97uw 248707 248706 2026-04-30T13:05:36Z BabulB 104 248707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|5em}} {{block center|width=400px|মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ।}} {| {{ts|wa|mc}} | width=50% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |}<noinclude></noinclude> 010qgxn1s3014w6zyjb935iqidc5r5g 248708 248707 2026-04-30T13:06:37Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248708 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{Dhr|8em}} {{block center|width=400px|মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ।}} {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=50% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> fglf934v5737fzeqcnr4x1gf260k31a 248713 248708 2026-04-30T15:44:20Z BabulB 104 248713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{Dhr|8em}} {{block center|width=400px|মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ।}} {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=45% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> pu9syf30ync26ft6wepy5bmydentk4b 248730 248713 2026-04-30T16:56:29Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{Dhr|4em}} {|style="border:4px solid black;width:50%;" |- |মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{Dhr|1em}} {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ। {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=45% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> sjb9hawaxz105xdon8rvz6baqcq082a 248731 248730 2026-04-30T16:56:52Z Pranamikaadhikary 2157 248731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{Dhr|4em}} {|style="border:4px solid black;width:100%;" |- |মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{Dhr|1em}} {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ। {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=45% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> tnsa1gx0fd68q1jrmkxlf3w2kv4unlj 10 91436 248710 248625 2026-04-30T15:24:02Z BabulB 104 248710 wikitext text/x-wiki {{নিৰ্বাচিত লেখা ডাউনলোড|ওমৰ তীৰ্থ}} '''[[ওমৰ তীৰ্থ]]''' [[লেখক:যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা|যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা]] ৰচিত এখন কাব্যগ্ৰন্থ। এইখন ফাৰ্চী চুফী কবি ওমৰ খায়ামৰ 'ৰুবায়াত'ৰ ভাৱানুবাদ। পাৰ্চী সাহিত্যৰ কাব্যিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত ওমৰ খয়াম এক উল্লেখযোগ্য নাম। তেওঁ 'ৰুবাই' নামেৰে চাৰিশৰীয়া এক শ্ৰেণীৰ কবিতা ৰচনা কৰিছিল। এই ৰুবাই সমূহক একত্ৰে 'ৰুবায়াত' বোলা হয়। ৰুবাইসমূহ [[:en:Author:Edward FitzGerald|এডৱাৰ্ড ফিটজেৰাল্ডে]] ইংৰাজী ভাষালৈ তৰ্জমা কৰি ১৮৫৯ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। [[File:ওমৰ তীৰ্থ.djvu|right|120px]] {{Block center|<poem> {{smaller|ধৰা প্ৰিয়তম প্ৰাণৰ পিয়লা}} ::::{{smaller|জীৱন মদিৰা ভৰাই দিয়া}} {{smaller|অতীত ভবিষ্য শোক দুখ ভয়}} ::::{{smaller|আজিৰ ভাবনা উটাই নিয়া।}} {{smaller|আজিয়েই দিয়া কালিলৈ কিয়}} ::::{{smaller|কোনে জানে মোৰ কালি কি হ'ব?}} {{smaller|হাজাৰ হাজাৰ বছৰ বিয়পা}} ::::{{smaller|হয়তো অতীতে সামৰি থ'ব।}} </poem>}} {{Right|([[ওমৰ তীৰ্থ|সম্পূৰ্ণ পঢ়ক]])}} <noinclude>[[শ্ৰেণী:নিৰ্বাচিত লেখাৰ সংৰক্ষণ]]</noinclude> r38xj9za4il67pjkkk90gkpau38dnhz 248711 248710 2026-04-30T15:26:36Z BabulB 104 248711 wikitext text/x-wiki {{নিৰ্বাচিত লেখা ডাউনলোড|ওমৰ তীৰ্থ}} '''[[ওমৰ তীৰ্থ]]''' [[লেখক:যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা|যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা]] ৰচিত এখন কাব্যগ্ৰন্থ। এইখন ফাৰ্চী চুফী কবি ওমৰ খয়ামৰ 'ৰুবায়াত'ৰ ভাৱানুবাদ। পাৰ্চী সাহিত্যৰ কাব্যিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত ওমৰ খয়াম এক উল্লেখযোগ্য নাম। তেওঁ 'ৰুবাই' নামেৰে চাৰিশৰীয়া এক শ্ৰেণীৰ কবিতা ৰচনা কৰিছিল। এই ৰুবাই সমূহক একত্ৰে 'ৰুবায়াত' বোলা হয়। ৰুবাইসমূহ [[:en:Author:Edward FitzGerald|এডৱাৰ্ড ফিটজেৰাল্ডে]] ইংৰাজী ভাষালৈ তৰ্জমা কৰি ১৮৫৯ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। [[File:ওমৰ তীৰ্থ.djvu|right|120px]] {{Block center|<poem> {{smaller|ধৰা প্ৰিয়তম প্ৰাণৰ পিয়লা}} ::::{{smaller|জীৱন মদিৰা ভৰাই দিয়া}} {{smaller|অতীত ভবিষ্য শোক দুখ ভয়}} ::::{{smaller|আজিৰ ভাবনা উটাই নিয়া।}} {{smaller|আজিয়েই দিয়া কালিলৈ কিয়}} ::::{{smaller|কোনে জানে মোৰ কালি কি হ'ব?}} {{smaller|হাজাৰ হাজাৰ বছৰ বিয়পা}} ::::{{smaller|হয়তো অতীতে সামৰি থ'ব।}} </poem>}} {{Right|([[ওমৰ তীৰ্থ|সম্পূৰ্ণ পঢ়ক]])}} <noinclude>[[শ্ৰেণী:নিৰ্বাচিত লেখাৰ সংৰক্ষণ]]</noinclude> s3x6osvfmgkcm462xoxp5k73ui3situ 104 91447 248702 248662 2026-04-30T12:50:28Z BabulB 104 248702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}নাহৰ খোৰা মৰাণৰ পুতেক ৰমাকান্ত সিংহাসনত বহিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ মৰাণৰ হাতত বন্দী হল। মৰাণে আহোমৰ বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু বৰবৰুৱাক হত্যা কৰিলে। ১৬৯১ শকৰ চ'তৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা স্বৰ্গদেৱৰ পক্ষীয়সকলে হুঁচৰি গোৱা ছলেৰে মৰাণৰ বৰবৰুৱা ৰাঘ আদিক কাটি ৰংপুৰ উদ্ধাৰ কৰি লক্ষ্মীসিংহক পুনৰ সিংহাসনত বহুৱালে। হেৰোৱা সিংহাসন পুনৰ লাভ কৰি লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱে মৰাণ-দমনৰ বিস্তৰ আয়োজন কৰিলে, এই মৰাণ বিদ্ৰোহ সমূলে ধ্বংস নহলেও স্বৰ্গদেৱে কিছু কাললৈ তাৰ কঁকাল ভাঙ্গি থলে। {{gap}}কিন্তু মৰাণৰ চানেকিৰে অন্যান্য মানুহে কোঁৱৰ চপাই ৰজা- পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক অপঘাত কৰি ৰাজ্য লবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পোনতে বিদ্ৰোহ কৰিলে মৰাণে হত্যা কৰা চাৰুসিংহ মাজু- গোহাঁইৰ পুতেক ভূধৰ সিংহ গোহাঁইদেৱে। তিপমীয়া গোহাঁই মলৌ কোঁৱৰ স্বৰ্গদেৱৰ মৰমৰ পাত্ৰ আছিল দেখি তেওঁক মাৰিবলৈ ভূধৰ গোহায়ে চেষ্টা কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ ভকতি নামে এজনী বিশ্বাসী লিগিৰী আছিল। ৰজা হৈ বৰ- কুঁৱৰী পাতিম বুলি হাতৰ লেখা এখন দি ভূধৰ গোহায়ে ভকতিৰ হতুৱাই তিপমীয়৷ গোহাঁইক মাৰিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল। {{gap}}ভূধৰ গোহাঁইৰ বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল বকতিয়াল ৰাজনেওগৰ পুতেক ভদ্ৰসেন বৰবৰুৱা আৰু পৰ্বতীয়া ভট্টাচাৰ্য্য গোসাই। ভূধৰ গোহাঁয়ে ষোল হেজাৰ টকা ৰূপ আৰু কাপোৰৰ পেৰা ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইৰ ঘৰত থৈছিল। তাৰপৰা<noinclude></noinclude> t20qzj21ue4v6rclx1zhwvbyqmody8u 248703 248702 2026-04-30T12:54:17Z BabulB 104 248703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}নাহৰ খোৰা মৰাণৰ পুতেক ৰমাকান্ত সিংহাসনত বহিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ মৰাণৰ হাতত বন্দী হল। মৰাণে আহোমৰ বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু বৰবৰুৱাক হত্যা কৰিলে। ১৬৯১ শকৰ চ'তৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা স্বৰ্গদেৱৰ পক্ষীয়সকলে হুঁচৰি গোৱা ছলেৰে মৰাণৰ বৰবৰুৱা ৰাঘ আদিক কাটি ৰংপুৰ উদ্ধাৰ কৰি লক্ষ্মীসিংহক পুনৰ সিংহাসনত বহুৱালে। হেৰোৱা সিংহাসন পুনৰ লাভ কৰি লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱে মৰাণ-দমনৰ বিস্তৰ আয়োজন কৰিলে, এই মৰাণ বিদ্ৰোহ সমূলে ধ্বংস নহলেও স্বৰ্গদেৱে কিছু কাললৈ তাৰ কঁকাল ভাঙ্গি থলে। {{gap}}কিন্তু মৰাণৰ চানেকিৰে অন্যান্য মানুহে কোঁৱৰ চপাই ৰজা-পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক অপঘাত কৰি ৰাজ্য লবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পোনতে বিদ্ৰোহ কৰিলে মৰাণে হত্যা কৰা চাৰুসিংহ মাজুগোহাঁইৰ পুতেক ভূধৰ সিংহ গোহাঁইদেৱে। তিপমীয়া গোহাঁই মলৌ কোঁৱৰ স্বৰ্গদেৱৰ মৰমৰ পাত্ৰ আছিল দেখি তেওঁক মাৰিবলৈ ভূধৰ গোহায়ে চেষ্টা কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ ভকতি নামে এজনী বিশ্বাসী লিগিৰী আছিল। ৰজা হৈ বৰকুঁৱৰী পাতিম বুলি হাতৰ লেখা এখন দি ভূধৰ গোহায়ে ভকতিৰ হতুৱাই তিপমীয়৷ গোহাঁইক মাৰিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল। {{gap}}ভূধৰ গোহাঁইৰ বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল বকতিয়াল ৰাজনেওগৰ পুতেক ভদ্ৰসেন বৰবৰুৱা আৰু পৰ্বতীয়া ভট্টাচাৰ্য্য গোসাই। ভূধৰ গোহাঁয়ে ষোল হেজাৰ টকা ৰূপ আৰু কাপোৰৰ পেৰা ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইৰ ঘৰত থৈছিল। তাৰপৰা<noinclude></noinclude> a2ve8xx79gu0wps5vl6b7y5den9f6m6 248704 248703 2026-04-30T13:01:43Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৩৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}নাহৰ খোৰা মৰাণৰ পুতেক ৰমাকান্ত সিংহাসনত বহিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ মৰাণৰ হাতত বন্দী হল। মৰাণে আহোমৰ বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু বৰবৰুৱাক হত্যা কৰিলে। ১৬৯১ শকৰ চ'তৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা স্বৰ্গদেৱৰ পক্ষীয়সকলে হুঁচৰি গোৱা ছলেৰে মৰাণৰ বৰবৰুৱা ৰাঘ আদিক কাটি ৰংপুৰ উদ্ধাৰ কৰি লক্ষ্মীসিংহক পুনৰ সিংহাসনত বহুৱালে। হেৰোৱা সিংহাসন পুনৰ লাভ কৰি লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱে মৰাণ-দমনৰ বিস্তৰ আয়োজন কৰিলে, এই মৰাণ বিদ্ৰোহ সমূলে ধ্বংস নহলেও স্বৰ্গদেৱে কিছু কাললৈ তাৰ কঁকাল ভাঙ্গি থলে। {{gap}}কিন্তু মৰাণৰ চানেকিৰে অন্যান্য মানুহে কোঁৱৰ চপাই ৰজা-পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক অপঘাত কৰি ৰাজ্য লবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পোনতে বিদ্ৰোহ কৰিলে মৰাণে হত্যা কৰা চাৰুসিংহ মাজুগোহাঁইৰ পুতেক ভূধৰ সিংহ গোহাঁইদেৱে। তিপমীয়া গোহাঁই মলৌ কোঁৱৰ স্বৰ্গদেৱৰ মৰমৰ পাত্ৰ আছিল দেখি তেওঁক মাৰিবলৈ ভূধৰ গোহায়ে চেষ্টা কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ ভকতি নামে এজনী বিশ্বাসী লিগিৰী আছিল। ৰজা হৈ বৰকুঁৱৰী পাতিম বুলি হাতৰ লেখা এখন দি ভূধৰ গোহায়ে ভকতিৰ হতুৱাই তিপমীয়৷ গোহাঁইক মাৰিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল। {{gap}}ভূধৰ গোহাঁইৰ বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল বকতিয়াল ৰাজনেওগৰ পুতেক ভদ্ৰসেন বৰবৰুৱা আৰু পৰ্বতীয়া ভট্টাচাৰ্য্য গোসাই। ভূধৰ গোহাঁয়ে ষোল হেজাৰ টকা ৰূপ আৰু কাপোৰৰ পেৰা ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইৰ ঘৰত থৈছিল। তাৰপৰা<noinclude></noinclude> dp5k1v2qi4w353l0d7ktq7fk07fl56s 248732 248704 2026-04-30T17:00:04Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}নাহৰ খোৰা মৰাণৰ পুতেক ৰমাকান্ত সিংহাসনত বহিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ মৰাণৰ হাতত বন্দী হল। মৰাণে আহোমৰ বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু বৰবৰুৱাক হত্যা কৰিলে। ১৬৯১ শকৰ চ’তৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা স্বৰ্গদেৱৰ পক্ষীয়সকলে হুঁচৰি গোৱা ছলেৰে মৰাণৰ বৰবৰুৱা ৰাঘ আদিক কাটি ৰংপুৰ উদ্ধাৰ কৰি লক্ষ্মীসিংহক পুনৰ সিংহাসনত বহুৱালে। হেৰোৱা সিংহাসন পুনৰ লাভ কৰি লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱে মৰাণ-দমনৰ বিস্তৰ আয়োজন কৰিলে, এই মৰাণ বিদ্ৰোহ সমূলে ধ্বংস নহলেও স্বৰ্গদেৱে কিছু কাললৈ তাৰ কঁকাল ভাঙ্গি থলে। {{gap}}কিন্তু মৰাণৰ চানেকিৰে অন্যান্য মানুহে কোঁৱৰ চপাই ৰজা-পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক অপঘাত কৰি ৰাজ্য লবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পোনতে বিদ্ৰোহ কৰিলে মৰাণে হত্যা কৰা চাৰুসিংহ মাজুগোহাঁইৰ পুতেক ভূধৰ সিংহ গোহাঁইদেৱে। তিপমীয়া গোহাঁই মলৌ কোঁৱৰ স্বৰ্গদেৱৰ মৰমৰ পাত্ৰ আছিল দেখি তেওঁক মাৰিবলৈ ভূধৰ গোহাঁয়ে চেষ্টা কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ ভকতি নামে এজনী বিশ্বাসী লিগিৰী আছিল। ৰজা হৈ বৰকুঁৱৰী পাতিম বুলি হাতৰ লেখা এখন দি ভূধৰ গোহাঁয়ে ভকতিৰ হতুৱাই তিপমীয়৷ গোহাঁইক মাৰিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল। {{gap}}ভূধৰ গোহাঁইৰ বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল বকতিয়াল ৰাজনেওগৰ পুতেক ভদ্ৰসেন বৰবৰুৱা আৰু পৰ্ব্বতীয়া ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁই। ভূধৰ গোহাঁয়ে ষোল হেজাৰ টকা ৰূপ আৰু কাপোৰৰ পেৰা ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইৰ ঘৰত থৈছিল। তাৰপৰা<noinclude></noinclude> dstg3u32dsi94bnf7cp7cyflsmw0y5b 104 91448 248709 248663 2026-04-30T13:14:51Z BabulB 104 248709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৩৯}}</noinclude>মাজে-মাজে নি যড়যন্ত্ৰৰ কাৰণে খৰচ-ভগন কৰিছিল। ভট্টাচাৰ্য্য । গোসায়ে ভূধৰসিংহ ৰজা হবলৈ সংকল্প কৰি নিজৰ ঘৰত জপ-। হোম কৰিছিল। ১৬৯৩ শকৰ শাওণত এই ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰাত | ভূধৰ গোহাঁই আৰু ভদ্ৰসেন বৰুৱাক প্ৰাণে মৰা হ'ল। সোধ- | পোছৰ তদন্ত কৰোতে ভট্টাচাৰ্য্য - গোসায়ে কৰ্ম্ম-ধৰ্ম্ম চৰোৱা, ভট্টাচাৰ্য্যৰ হাত-আখৰেও অনেক লেখা-জোখা পালে, তথাপি ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক স্বৰ্গদেৱে তেতিয়া একো নুবুলিলে। সন্দিকৈ দিহিঙ্গীয়া ফুকন শিৱৰাম বৰবৰুৱা পদত নিযুক্ত হ'ল। স্বৰ্গদেৱে ভতিজ্ঞাক তিপমীয়া গোহাঁইকে আপোন বুলি বুকত সাৱটি লৈ থাকিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু গাৰ মঙ্গহেই | শত্ৰু হ'ল। ভিপমীয়া গোহাঁইদেৱে মানুহৰ ফুচুলনিত পৰি স্বৰ্গদেৱ লক্ষক্ষ্মী সিংহক মাৰি সিংহাসন লবলৈ অভিসন্ধি কৰিলে। সহিতাই দিয়া প্ৰমাণৰ লেখা—তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে লক্ষ্মী সিংহ স্বৰ্গদেৱক বিহ খুৱাই মাৰিবলৈ পৰ্ব্বতীয়া কুঁৱৰী, চান্দ আৰু ৰূপহা লিগিৰীলৈ দিয়া লেখাখন স্বৰ্গদেৱৰ হাতত gulo পৰাত নিজ ঘৰৰ অপবাদ প্ৰখ্যাত হয় বুলি স্বৰ্গদেৱে মনে-মনে থাকি সকলো আলেখলেখ চাবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱ টলকা মাৰি থকা গম পাই তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে আকৌ ন-উপায়েৰে বিদ্ৰোহ আচৰিবৰ চেষ্টা কৰিলে। গোহাঁইদেৱৰ সহিতা নামে। এজনী লিগিৰী আছিল। সেই সময়ত খনিকৰ ভূঞাৰ লৰা কেকেক কলিতা ফুকন স্বৰ্গদেৱৰ বিশ্বাসী বিষয়া আছিল।<noinclude></noinclude> pat814zanbl3l9xythxrjifbct47u79 248712 248709 2026-04-30T15:42:30Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248712 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৩৯}}</noinclude>মাজে-মাজে নি ষড়যন্ত্ৰৰ কাৰণে খৰচ-ভগন কৰিছিল। ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁয়ে ভূধৰসিংহ ৰজা হবলৈ সংকল্প কৰি নিজৰ ঘৰত জপ হোম কৰিছিল। ১৬৯৩ শকৰ শাওণত এই ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰাত ভূধৰ গোহাঁই আৰু ভদ্ৰসেন বৰুৱাক প্ৰাণে মৰা হ'ল। সোধপোছৰ তদন্ত কৰোঁতে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁয়ে কৰ্ম্ম-ধৰ্ম্ম চৰোৱা, ভট্টাচাৰ্য্যৰ হাত-আখৰেও অনেক লেখা-জোখা পালে, তথাপি ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক স্বৰ্গদেৱে তেতিয়া একো নুবুলিলে। সন্দিকৈৰ দিহিঙ্গীয়া ফুকন শিৱৰাম বৰবৰুৱা পদত নিযুক্ত হ'ল। স্বৰ্গদেৱে ভতিজাক তিপমীয়া গোহাঁইকে আপোন বুলি বুকত সাৱটি লৈ থাকিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু গাৰ মঙ্গহেই শত্ৰু হ'ল। তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে মানুহৰ ফুচুলনিত পৰি স্বৰ্গদেৱ লক্ষ্মীসিংহক মাৰি সিংহাসন লবলৈ অভিসন্ধি কৰিলে। {{gap}}{{larger|'''সহিতাই দিয়া প্ৰমাণৰ লেখা—'''}}তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱক বিহ খুৱাই মাৰিবলৈ পৰ্ব্বতীয়া কুঁৱৰী, চান্দ আৰু ৰূপহা লিগিৰীলৈ দিয়া লেখাখন স্বৰ্গদেৱৰ হাতত পৰাত নিজ ঘৰৰ অপবাদ প্ৰখ্যাত হয় বুলি স্বৰ্গদেৱে মনে-মনে থাকি সকলো আলেখলেখ চাবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱ টলকা মাৰি থকা গম পাই তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে আকৌ ন-উপায়েৰে বিদ্ৰোহ আচৰিবৰ চেষ্টা কৰিলে। গোহাঁইদেৱৰ সহিতা নামে এজনী লিগিৰী আছিল। সেই সময়ত খনিকৰ ভূঞাৰ লৰা কেকেৰু কলিতা ফুকন স্বৰ্গদেৱৰ বিশ্বাসী বিষয়া আছিল।<noinclude></noinclude> geqgrtb9vjzi3chk2a5aovd5zagdrv5 248733 248712 2026-04-30T17:01:58Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৩৯}}</noinclude>মাজে-মাজে নি ষড়যন্ত্ৰৰ কাৰণে খৰচ-ভগন কৰিছিল। ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁয়ে ভূধৰসিংহ ৰজা হবলৈ সংকল্প কৰি নিজৰ ঘৰত জপ-হোম কৰিছিল। ১৬৯৩ শকৰ শাওণত এই ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰাত ভূধৰ গোহাঁই আৰু ভদ্ৰসেন বৰুৱাক প্ৰাণে মৰা হ’ল। সোধপোছৰ তদন্ত কৰোঁতে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁয়ে কৰ্ম্ম-ধৰ্ম্ম চৰোৱা, ভট্টাচাৰ্য্যৰ হাত-আখৰেও অনেক লেখা-জোখা পালে, তথাপি ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক স্বৰ্গদেৱে তেতিয়া একো নুবুলিলে। সন্দিকৈৰ দিহিঙ্গীয়া ফুকন শিৱৰাম বৰবৰুৱা পদত নিযুক্ত হ’ল। স্বৰ্গদেৱে ভতিজাক তিপমীয়া গোহাঁইকে আপোন বুলি বুকত সাৱটি লৈ থাকিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু গাৰ মঙ্গহেই শত্ৰু হ’ল। তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে মানুহৰ ফুচুলনিত পৰি স্বৰ্গদেৱ লক্ষ্মীসিংহক মাৰি সিংহাসন লবলৈ অভিসন্ধি কৰিলে। {{gap}}{{larger|'''সহিতাই দিয়া প্ৰমাণৰ লেখা—'''}}তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱক বিহ খুৱাই মাৰিবলৈ পৰ্ব্বতীয়া কুঁৱৰী, চান্দ আৰু ৰূপহী লিগিৰীলৈ দিয়া লেখাখন স্বৰ্গদেৱৰ হাতত পৰাত নিজ ঘৰৰ অপবাদ প্ৰখ্যাত হয় বুলি স্বৰ্গদেৱে মনে-মনে থাকি সকলো আলেখলেখ চাবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱ টলকা মাৰি থকা গম পাই তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে আকৌ ন-উপায়েৰে বিদ্ৰোহ আচৰিবৰ চেষ্টা কৰিলে। গোহাঁইদেৱৰ সহিতা নামে এজনী লিগিৰী আছিল। সেই সময়ত খনিকৰ ভূঞাৰ লৰা কেকেৰু কলিতা ফুকন স্বৰ্গদেৱৰ বিশ্বাসী বিষয়া আছিল।<noinclude></noinclude> gdk5k615c8e4p0uj3yia4teogh5ej8z 104 91449 248734 248667 2026-04-30T17:05:28Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৪০|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>স্বৰ্গদেৱে কলিতা ফুকনক আদেশ দিলে, “তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে কি কৰিছে নকৰিছে সহিতাৰ দ্বাৰা যদি পাৰা বিচাৰ লবা।” কলিতা ফুকনে ছল-ছন্দ কৰি সহিতাৰ ভিতৰ-বিশ্বাসী হৈ পৰিল। সহিতাই কলিতাৰ হাতত স্বৰ্গদেৱলৈ বুলি চাৰিখন লেখা দি পঠালে। ফুকনে আহি লেখা চাৰিখন দি স্বৰ্গদেৱক সকলো কথা জনালে। এখন লেখাত সহিতাই ঠাৰে-চিয়াঁৰে লিখিছিল,— {{gap}}“শ্ৰীদেৱতা, যি বিচাৰিছে পাব। ম‍ই তিৰুতা মানুহ, কলে কি হব? অনেক কথাৰ ভূ পাবলৈ টান। দ্ৰোহৰ কথা যে সুধিছে, ভণ্ডাৰৰ কোঠাতে তৰোৱালৰ পেৰা দুটা আছে, হিলৈয়ো আছে, নেপাবই নাই,—পাবই। আৰু পূজা-কৰ্ম্ম কত কি কৰিছে বামুণৰ ঘৰে ঘৰে। সোণৰূপ ভাল কাপোৰ এনেতো গোহাঁইৰ তাতো কিছু কিছু ভৰালেহি। এটায়ে জানে। নেজানে যে তাৰ বস্তু সামৰে কিয়? তাতো মানুহে জানে, আৰু মানুহে জানে, সুধিলে কিয় কব? ইয়াতে পাবা যেন, পাবলৈ টান পৰিছে। জনাখিনি কৈছোঁ। ৰাখিলেও দোষে পাব, মিছা কলেও লোকৰ হৈ নৰকত পৰিব লাগে। আনতো বিচাৰ কৰক যদি কিবা মিছাকৈ কওঁ।” {{gap}}আৰু এখন লেখাত সহিতাই দ্ৰোহৰ মেলৰ মানুহৰ নামো দিছিল। সহিতাই দিয়া আন এখন লেখাত পণ্ডিতৰ দিন চোৱা গণিতা এইদৰে আছিল,— {{gap}}“দেৱতাৰ শুভাশুভ চাইছোঁ, আষাৰ শ্ৰাৱণত ডাঙ্গৰ কাৰ্য্য<noinclude></noinclude> qxk9k578iud7xci57ov0bjqzxetrxft 104 91450 248700 2026-04-30T12:46:08Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪১|তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|}}</noinclude>দেখিবৰ মনেৰে। পাছে এই সময় গুচি শৰৎ কালৰ জল হেন নিৰ্ম্মল হব, আৰু পৰম সন্তোষ পাব, সকল শত্ৰু ক্ষয় হব।” {{gap}}সহিতাই দিয়া প্ৰমাণৰ লেখাৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ আলচৰ সকলো কথাৰ বুজ পালে। আৰু চৰিয়াৰ মুখেও যি কথা শুনিলে তাৰ দ্বাৰা সহিতাৰ লেখাৰ পৰা প্ৰমাণ আৰু ডাঠ হ'ল। ১৬৯৫ শকৰ শাওণত তিপমীয়া গোহাঁইৰ ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰে। {{gap}}'''বৰচ'ৰাত সোধ-পোছৰ মেল—'''এইৰূপে প্ৰমাণৰ লেখা পাই আৰু চৰিয়াৰ মুখে সকলো মানুহ তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ তালৈ অহাযোৱা কৰি আলচ কৰা বুজি ঠাৱৰ হেন জানি ১৬৯৫ শকৰ শাওণৰ ২৬ দিন যাওঁতে স্বৰ্গদেৱ সৰু-মৰঙ্গত গা ধুই ওলাই আহি কোখৰ ঘৰৰ আগটুপে কলিতা ফুকন, কাম বৰুৱা, লাখৰ, মজুন্দাৰৰ কাৰ্য্যত প্ৰবৰ্ত্তা নগা, এই চাৰিক শিকাই দিলে,—“তহঁত বৰচ'ৰালৈকে গৈ তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াকো অনাই বৰবৰুৱা, ফুকন সকলকে বৰচ'ৰাত চপাই একেঠাই কৰি এই সহিতাই দিয়া লেখা কেইখনো শুনাগৈহঁক, আৰু চা-চৰিয়াৰ মুখে যিখিনি শুনা গৈছে তাকো কলিতা ফুকনে সকলোকে বুজাই কওকগৈ।” তহঁতে কবিহঁক, 'ই জহৰা লৰা, তেনে গোহাঁয়ো নহয়। তথাপি আপোন সম্বন্ধে মাজিও জনা ককাইদেৱলৈকে চাই অতি মৰ্যাদা দি তিপমীয়া মেল দি থৈছোঁ। অনেক শুনা কথাকো নুশুনা ভাও ধৰি থাকোঁ।<noinclude></noinclude> gqqfru6j9nvuh1d8y7yz56nlscnml37 248701 248700 2026-04-30T12:46:57Z BabulB 104 248701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪১|তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|}}</noinclude>দেখিবৰ মনেৰে। পাছে এই সময় গুচি শৰৎ কালৰ জল হেন নিৰ্ম্মল হব, আৰু পৰম সন্তোষ পাব, সকল শত্ৰু ক্ষয় হব।” {{gap}}সহিতাই দিয়া প্ৰমাণৰ লেখাৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ আলচৰ সকলো কথাৰ বুজ পালে। আৰু চৰিয়াৰ মুখেও যি কথা শুনিলে তাৰ দ্বাৰা সহিতাৰ লেখাৰ পৰা প্ৰমাণ আৰু ডাঠ হ'ল। ১৬৯৫ শকৰ শাওণত তিপমীয়া গোহাঁইৰ ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰে। {{gap}}{{larger|'''বৰচ'ৰাত সোধ-পোছৰ মেল—}}'''এইৰূপে প্ৰমাণৰ লেখা পাই আৰু চৰিয়াৰ মুখে সকলো মানুহ তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ তালৈ অহাযোৱা কৰি আলচ কৰা বুজি ঠাৱৰ হেন জানি ১৬৯৫ শকৰ শাওণৰ ২৬ দিন যাওঁতে স্বৰ্গদেৱ সৰু-মৰঙ্গত গা ধুই ওলাই আহি কোখৰ ঘৰৰ আগটুপে কলিতা ফুকন, কাম বৰুৱা, লাখৰ, মজুন্দাৰৰ কাৰ্য্যত প্ৰবৰ্ত্তা নগা, এই চাৰিক শিকাই দিলে,—“তহঁত বৰচ'ৰালৈকে গৈ তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াকো অনাই বৰবৰুৱা, ফুকন সকলকে বৰচ'ৰাত চপাই একেঠাই কৰি এই সহিতাই দিয়া লেখা কেইখনো শুনাগৈহঁক, আৰু চা-চৰিয়াৰ মুখে যিখিনি শুনা গৈছে তাকো কলিতা ফুকনে সকলোকে বুজাই কওকগৈ।” তহঁতে কবিহঁক, 'ই জহৰা লৰা, তেনে গোহাঁয়ো নহয়। তথাপি আপোন সম্বন্ধে মাজিও জনা ককাইদেৱলৈকে চাই অতি মৰ্যাদা দি তিপমীয়া মেল দি থৈছোঁ। অনেক শুনা কথাকো নুশুনা ভাও ধৰি থাকোঁ।<noinclude></noinclude> etr19fkr1faoxo6bppfg2jddo938qgd 248735 248701 2026-04-30T17:07:42Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪১}}</noinclude>দেখিবৰ মনেৰে। পাচে এই সময় গুচি শৰৎ কালৰ জল হেন নিৰ্ম্মল হব, আৰু পৰম সন্তোষ পাব, সকল শত্ৰু ক্ষয় হব।” {{gap}}সহিতাই দিয়া প্ৰমাণৰ লেখাৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ আলচৰ সকলো কথাৰ বুজ পালে। আৰু চৰিয়াৰ মুখেও যি কথা শুনিলে তাৰ দ্বাৰা সহিতাৰ লেখাৰ পৰা প্ৰমাণ আৰু ডাঠ হ’ল। ১৬৯৫ শকৰ শাওণত তিপমীয়া গোহাঁইৰ ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰে। {{gap}}{{larger|'''বৰচ’ৰাত সোধ-পোছৰ মেল—}}'''এইৰূপে প্ৰমাণৰ লেখা পাই আৰু চৰিয়াৰ মুখে সকলো মানুহ তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ তালৈ অহাযোৱা কৰি আলচ কৰা বুজি ঠাৱৰ হেন জানি ১৬৯৫ শকৰ শাওণৰ ২৬ দিন যাওঁতে স্বৰ্গদেৱ সৰু-মৰঙ্গত গা ধুই ওলাই আহি কোখৰ ঘৰৰ আগটুপে কলিতা ফুকন, কাম বৰুৱা, লাখৰ, মজুন্দাৰৰ কাৰ্য্যত প্ৰবৰ্ত্তা নগা, এই চাৰিক শিকাই দিলে,—“তহঁত বৰচ’ৰালৈকে গৈ তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াকো অনাই বৰবৰুৱা, ফুকন সকলকে বৰচ’ৰাত চপাই একেঠাই কৰি এই সহিতাই দিয়া লেখা কেইখনো শুনাগৈহঁক, আৰু চা-চৰিয়াৰ মুখে যিখিনি শুনা গৈছে তাকো কলিতা ফুকনে সকলোকে বুজাই কওকগৈ।” তহঁতে কবিহঁক, 'ই জহৰা লৰা, তেনে গোহাঁয়ো নহয়। তথাপি আপোন সম্বন্ধে মাজিও জনা ককাইদেৱলৈকে চাই অতি মৰ্যাদা দি তিপমীয়া মেল দি থৈছোঁ। অনেক শুনা কথাকো নুশুনা ভাও ধৰি থাকোঁ।<noinclude></noinclude> tgb04j4z58hj1e8tbs4tbm59b85ae4r 104 91451 248714 2026-04-30T15:55:00Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>দি থব, চুটিয়া মগল ১, পটীয়া বৈৰাগী ১, কোঁৱৰৰ শহুৰেক চুটিয়া ১।” {{gap}}কোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েক।—“কাণ দুখন কাটিব, কোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েক ১ জনী; কাণ এখন কাটিব সৰু লৰা ১টি।” {{gap}}ৰঙ্গাইৰ খুৰী শাহুৱেক।—“কোবাই কিলাই এৰা গল চৰুৰ ঘৈণীয়েক মেমেৰী ১ জনী, চৰু ১টা।” {{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|'''সমাপ্ত'''}}}}<noinclude></noinclude> rv7l51g2khmsudspjwr41f8mowbh6ka 104 91452 248715 2026-04-30T15:57:07Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248715 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৪২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude> শৰীৰ মাৰিব খোজা খিনিত সহিব নোৱাৰি। অ, মোক মাৰি মোৰ দিনৰ পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক ৰাখিব আৰু এনে এটা নাই।” এতেকেও কাৰ্য্য-কাৰণবোৰ সকলেও বুজি চাওক হয় নে নহয়, বুজিব পাৰি নে নোৱাৰি।' এইৰূপ শিকাই দি আৰু বুলিলে বোলে, “কলিতা ফুকনে তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকনেৰে চ'ৰাতে কথা হৈয়ে থাকিব, , তহঁত তিনিয়ে বোলমাত কৰা কথা মোক কৈ থাকিবিহঁক।” পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱে শিকাই দিয়েই বৰঘৰৰ আগটুপে ভাতৰ মেল হবলৈ আহিল। ইবোৰ চাৰি চ'ৰালৈ ওলাই আহোঁতেই তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেকটি স্বৰ্গদেৱৰ ওচৰতে বহিছিলগৈ। পাচে ইবোৰ চাৰিও গৈ ডাঙ্গৰীয়াবোৰলৈ চৰাতে ভালেখিনি ৰৈ থাকি নেপায়হি দেখি পলম হয় যেন জানি বৰুৱা ফুকনতে অথন এই সহিতাই দিয়া লেখাও শুনালে। কলিতা ফুকনেও সকলোবোৰ কথা, যেতিয়া যি আলচ কৰিছিলে, গতাগত মানুহৰো কথা, সকলোবোৰ বুজাই কলে, স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাখিনিও কলে। পাচে বৰুৱা ফুকন সকলেও বোলে, – “তিপমীয়া গোহাঁই কোন আমি সকলেও জানো। তথাপি স্বৰ্গদেৱ-ঈশ্বৰে ইমান মৰ্যাদা দি থৈছে। এতেকে তেওঁ যে স্বৰ্গদেৱক দ্ৰোহ এটা কৰিবলৈ এইমানবোৰ মন্ত্ৰণা আলচ কৰে, এতেকে এইবোৰ কথা নহয়, অপ্ৰমাণ, আমি এনেকৈ বুলিব নোৱাৰোঁ। তাতে তেওঁৰ কোঠাৰ লিগিৰী তিৰুতা যেনে -<noinclude></noinclude> fifhbvc72jojojocyu3l699blz0yet9 248749 248715 2026-05-01T08:10:36Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>শৰীৰ মাৰিব খোজা খিনিত সহিব নোৱাৰি। অ, মোক মাৰি মোৰ দিনৰ পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক ৰাখিব আৰু এনে এটা নাই।” এতেকেও কাৰ্য্য-কাৰণবোৰ সকলেও বুজি চাওক হয় নে নহয়, বুজিব পাৰি নে নোৱাৰি।' {{gap}}এইৰূপ শিকাই দি আৰু বুলিলে বোলে, “কলিতা ফুকনে তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকনেৰে চ'ৰাতে কথা হৈয়ে থাকিব, তহঁত তিনিয়ে বোলমাত কৰা কথা মোক কৈ থাকিবিহঁক।” {{gap}}পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱে শিকাই দিয়েই বৰঘৰৰ আগটুপে ভাতৰ মেল হবলৈ আহিল। ইবোৰ চাৰি চ'ৰালৈ ওলাই আহোঁতেই তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেকটি স্বৰ্গদেৱৰ ওচৰতে বহিছিলগৈ। {{gap}}পাচে ইবোৰ চাৰিও গৈ ডাঙ্গৰীয়াবোৰলৈ চৰাতে ভালেখিনি ৰৈ থাকি নেপায়হি দেখি পলম হয় যেন জানি বৰুৱা ফুকনতে অথন এই সহিতাই দিয়া লেখাও শুনালে। কলিতা ফুকনেও সকলোবোৰ কথা, যেতিয়া যি আলচ কৰিছিলে, গতাগত মানুহৰো কথা, সকলোবোৰ বুজাই কলে, স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাখিনিও কলে। পাচে বৰুৱা ফুকন সকলেও বোলে,— “তিপমীয়া গোহাঁই কোন আমি সকলেও জানো। তথাপি স্বৰ্গদেৱ-ঈশ্বৰে ইমান মৰ্যাদা দি থৈছে। এতেকে তেওঁ যে স্বৰ্গদেৱক দ্ৰোহ এটা কৰিবলৈ এইমানবোৰ মন্ত্ৰণা আলচ কৰে, এতেকে এইবোৰ কথা নহয়, অপ্ৰমাণ, আমি এনেকৈ বুলিব নোৱাৰোঁ। তাতে তেওঁৰ কোঠাৰ লিগিৰী তিৰুতা যেনে<noinclude></noinclude> cyyg1nkd1z893o66k6nfk8ty9wgk5bq 248750 248749 2026-05-01T08:11:03Z BabulB 104 248750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>শৰীৰ মাৰিব খোজা খিনিত সহিব নোৱাৰি। অ, মোক মাৰি মোৰ দিনৰ পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক ৰাখিব আৰু এনে এটা নাই।” এতেকেও কাৰ্য্য-কাৰণবোৰ সকলেও বুজি চাওক হয় নে নহয়, বুজিব পাৰি নে নোৱাৰি।' {{gap}}এইৰূপ শিকাই দি আৰু বুলিলে বোলে, “কলিতা ফুকনে তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকনেৰে চ'ৰাতে কথা হৈয়ে থাকিব, তহঁত তিনিয়ে বোলমাত কৰা কথা মোক কৈ থাকিবিহঁক।” {{gap}}পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱে শিকাই দিয়েই বৰঘৰৰ আগটুপে ভাতৰ মেল হবলৈ আহিল। ইবোৰ চাৰি চ'ৰালৈ ওলাই আহোঁতেই তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেকটি স্বৰ্গদেৱৰ ওচৰতে বহিছিলগৈ। {{gap}}পাচে ইবোৰ চাৰিও গৈ ডাঙ্গৰীয়াবোৰলৈ চৰাতে ভালেখিনি ৰৈ থাকি নেপায়হি দেখি পলম হয় যেন জানি বৰুৱা ফুকনতে অথন এই সহিতাই দিয়া লেখাও শুনালে। কলিতা ফুকনেও সকলোবোৰ কথা, যেতিয়া যি আলচ কৰিছিলে, গতাগত মানুহৰো কথা, সকলোবোৰ বুজাই কলে, স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাখিনিও কলে। পাচে বৰুৱা ফুকন সকলেও বোলে,—“তিপমীয়া গোহাঁই কোন আমি সকলেও জানো। তথাপি স্বৰ্গদেৱ-ঈশ্বৰে ইমান মৰ্যাদা দি থৈছে। এতেকে তেওঁ যে স্বৰ্গদেৱক দ্ৰোহ এটা কৰিবলৈ এইমানবোৰ মন্ত্ৰণা আলচ কৰে, এতেকে এইবোৰ কথা নহয়, অপ্ৰমাণ, আমি এনেকৈ বুলিব নোৱাৰোঁ। তাতে তেওঁৰ কোঠাৰ লিগিৰী তিৰুতা যেনে<noinclude></noinclude> ieu5ssxlsr7y1hus3oy1wo5ravy9m8r 104 91453 248716 2026-04-30T15:57:30Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|৪৩}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ Q8 জানে তায়ে হাতলেখা দি কৈছে, আত কি মাত আছে? এতেকে আমি সকল মৰিব পাৰোনে কি? ডাঙ্গৰীয়া সকলো পাওকহি। আমাৰ মনে তিপমীয়া গোহাঁইক এইৰূপে থবলৈ ভাল নেদেখোঁ।” পাচে কাম বৰুৱা, লাখৰ, নগা তিনিও গৈ এইৰূপে বৰুৱা ফুকনে কোৱা কথা স্বৰ্গদেৱৰ বৰঘৰৰ পাচটুপে জনালত স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“বৰুৱা ফুকনে উতম বুলিছে। ডাঙ্গৰীয়া সকলো পাওকহি, যদি সিবোৰেও এইৰূপে বোলে তিপমীয়া গোহাঁইকো উলিয়াই নি হাতীশালত পুতেকে সৈতে থওকনি। ভট্টাচাৰ্য্য 'গোসাঁইকো এইৰূপে দায় ধৰিব, – বিদেশী ব্ৰাহ্মণ, ইঠাইতে অনেক দিন আছে। পূৰ্ব্বে ককাইদেৱসকলে যিৰূপে শ্ৰেষ্টা- আদৰ কৰিছিল ময়ো সেইৰূপে কোনো দ্ৰব্যখনৰ খলিত নকৰি সেইৰূপ শ্ৰেষ্টা-আদৰ কৰি আছোঁ। সি তাকে খাই-পিন্ধি আমাৰ কুশল চিন্তি থাকিব পায়। তথাপি যে অনেক ডাঙ্গৰীয়া, লৰা, কোঁৱৰ, ব্ৰাহ্মণ এনেলোকক তেওঁ মন্ত্ৰ দিয়ে, কথা হৈ আমাকো কোনোধান কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে, দেশ-ৰাইজৰে। মৰণক চিত্তে, এনে কথা কৰিব পাইনিকিন? আগেও বিদায় কৰিলত মই নুবুলিলোঁ, এতিয়া বিদায় দিছোঁ ঘৰলৈ যাওক। যদি থাকিব খোজে, মোৰ আন ব্ৰাহ্মণৰ দৰে পাতি থওঁ, সেইৰূপে থাকক।” পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱে শিকালত ইবোৰ তিনিও আহি কলিতা ফুকনে সৈতে চাৰিও তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকন<noinclude></noinclude> oj6lavjbjbu0b95qh5f4k0tydrvejiu 248718 248716 2026-04-30T15:58:25Z BabulB 104 248718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৩}}</noinclude> Q8 জানে তায়ে হাতলেখা দি কৈছে, আত কি মাত আছে? এতেকে আমি সকল মৰিব পাৰোনে কি? ডাঙ্গৰীয়া সকলো পাওকহি। আমাৰ মনে তিপমীয়া গোহাঁইক এইৰূপে থবলৈ ভাল নেদেখোঁ।” পাচে কাম বৰুৱা, লাখৰ, নগা তিনিও গৈ এইৰূপে বৰুৱা ফুকনে কোৱা কথা স্বৰ্গদেৱৰ বৰঘৰৰ পাচটুপে জনালত স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“বৰুৱা ফুকনে উতম বুলিছে। ডাঙ্গৰীয়া সকলো পাওকহি, যদি সিবোৰেও এইৰূপে বোলে তিপমীয়া গোহাঁইকো উলিয়াই নি হাতীশালত পুতেকে সৈতে থওকনি। ভট্টাচাৰ্য্য 'গোসাঁইকো এইৰূপে দায় ধৰিব, – বিদেশী ব্ৰাহ্মণ, ইঠাইতে অনেক দিন আছে। পূৰ্ব্বে ককাইদেৱসকলে যিৰূপে শ্ৰেষ্টা- আদৰ কৰিছিল ময়ো সেইৰূপে কোনো দ্ৰব্যখনৰ খলিত নকৰি সেইৰূপ শ্ৰেষ্টা-আদৰ কৰি আছোঁ। সি তাকে খাই-পিন্ধি আমাৰ কুশল চিন্তি থাকিব পায়। তথাপি যে অনেক ডাঙ্গৰীয়া, লৰা, কোঁৱৰ, ব্ৰাহ্মণ এনেলোকক তেওঁ মন্ত্ৰ দিয়ে, কথা হৈ আমাকো কোনোধান কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে, দেশ-ৰাইজৰে। মৰণক চিত্তে, এনে কথা কৰিব পাইনিকিন? আগেও বিদায় কৰিলত মই নুবুলিলোঁ, এতিয়া বিদায় দিছোঁ ঘৰলৈ যাওক। যদি থাকিব খোজে, মোৰ আন ব্ৰাহ্মণৰ দৰে পাতি থওঁ, সেইৰূপে থাকক।” পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱে শিকালত ইবোৰ তিনিও আহি কলিতা ফুকনে সৈতে চাৰিও তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকন<noinclude></noinclude> 9huspu532b7r58cb5tiwj02kixtzteb 248751 248718 2026-05-01T08:15:46Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৩}}</noinclude>জানে তায়ে হাতলেখা দি কৈছে, আত কি মাত আছে? এতেকে আমি সকল মৰিব পাৰোনে কি? ডাঙ্গৰীয়া সকলো পাওকহি। আমাৰ মনে তিপমীয়া গোহাঁইক এইৰূপে থবলৈ ভাল নেদেখোঁ।” {{gap}}পাচে কাম বৰুৱা, লাখৰ, নগা তিনিও গৈ এইৰূপে বৰুৱা ফুকনে কোৱা কথা স্বৰ্গদেৱৰ বৰঘৰৰ পাচটুপে জনালত স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“বৰুৱা ফুকনে উতম বুলিছে। ডাঙ্গৰীয়া সকলো পাওকহি, যদি সিবোৰেও এইৰূপে বোলে তিপমীয়া গোহাঁইকো উলিয়াই নি হাতীশালত পুতেকে সৈতে থওকনি। ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো এইৰূপে দায় ধৰিব—বিদেশী ব্ৰাহ্মণ, ইঠাইতে অনেক দিন আছে। পূৰ্ব্বে ককাইদেৱসকলে যিৰূপে শ্ৰেষ্টা-আদৰ কৰিছিল ময়ো সেইৰূপে কোনো দ্ৰব্যখনৰ খলিত নকৰি সেইৰূপ শ্ৰেষ্টা-আদৰ কৰি আছোঁ। সি তাকে খাই-পিন্ধি আমাৰ কুশল চিন্তি থাকিব পায়। তথাপি যে অনেক ডাঙ্গৰীয়া, লৰা, কোঁৱৰ, ব্ৰাহ্মণ এনেলোকক তেওঁ মন্ত্ৰ দিয়ে, কথা হৈ আমাকো কোনোধান কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে, দেশ-ৰাইজৰে। মৰণক চিন্তে, এনে কথা কৰিব পাইনিকিন? আগেও বিদায় কৰিলত মই নুবুলিলোঁ, এতিয়া বিদায় দিছোঁ ঘৰলৈ যাওক। যদি থাকিব খোজে, মোৰ আন ব্ৰাহ্মণৰ দৰে পাতি থওঁ, সেইৰূপে থাকক।” {{gap}}পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱে শিকালত ইবোৰ তিনিও আহি কলিতা ফুকনে সৈতে চাৰিও তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকন<noinclude></noinclude> t26gfp6t12wb3uhzk9lxavmyafqy5di 104 91454 248717 2026-04-30T15:57:52Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "88 কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ সকলতো এইরূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলত, ডাঙ্গৰীয়াসকলত সহিতাই দিয়া লেখা চোৰ-চৰিয়াৰ মুখে বুজা কথাও বুজাই কলত, তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই “বৰুৱা ফুকনসকলেও উ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৪৪|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>88 কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ সকলতো এইরূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলত, ডাঙ্গৰীয়াসকলত সহিতাই দিয়া লেখা চোৰ-চৰিয়াৰ মুখে বুজা কথাও বুজাই কলত, তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই “বৰুৱা ফুকনসকলেও উত্তম বুলিছে, স্বৰ্গদেৱে এনেকৈ নকৰি থকাটো দোষেই হে” বুলিলত স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে পানীফুকনৰ নাতিয়েক মিৰি-সন্দিকাইৰ দোলাকাষৰীয়া বৰুৱাক পঠাই আহিলাৰে সৈতে মানুহ এফৈদ, দোলাকাষৰীয়া বৰা, দা-ধৰা বৰা, কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইকে সৈতে এইবোৰ লগত দিলে। তিপমীয়া গোহাঁইক তিনিপৰ মৰাত এইবোৰে ঘৰৰ পৰা উলিয়াই আনি ৰংপুৰৰ বৰদুৱাৰৰ মুখৰ হাতীশালতে কাপোৰ এখনি পাৰি দি তাতে বহুৱাই ৰাখিলে। লগত পুতেকটিয়ে গোহাঁইদেৱে পূজা কৰা যন্ত্ৰখন ডিঙ্গিতে নিছিলে। জীয়েকটিও গৈছিলে । পাচে বসুদেৱ কটকীক পঠাই বঙ্গাল ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো সেইদৰে দায় ধৰি মাটিয়ে উলিয়াই আনি দোলাকাষৰীয়া বৰা, পাইক ৪০ ; দা-ধৰা বৰা, পাইক ৪; কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইক ৪০ ; বৰবৰুৱাৰ বৰা, পাইক ৪০; কাড়ী মানুহ এফৈদে সৈতে এইবোৰ ৰখীয়া দি ৰঙ্গনাথৰ চ'ৰাতে থলেনি। পাচে এইৰূপে কৰি গৈ ডাঙ্গৰীয়াসকলে জনোৱা কথাকো স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“সভাতে তাতে বহাতে কথা শুনাই কগৈ, এই ভট্টাচাৰ্য্যৰ আৰু শিষ্য-প্রশিষ্য ক্রমে যি ইয়াৰ মন্ত্ৰ লয় সি আপোনাৰ পূৰ্ব্বে গুৰুঘৰৰ ভকত, এইবোৰৰো দ্রোহী, মোৰো দ্রোহী, ৰাজৰো দ্রোহী, তাৰ সপ্তম পুৰুষ নৰকত পৰিব, নিৰ্ব্বংশী -<noinclude></noinclude> dxyb0k9eqwkmteclibowaaux3l1c6t5 248752 248717 2026-05-01T08:16:20Z BabulB 104 248752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৪৪|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>88 কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ সকলতো এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলত, ডাঙ্গৰীয়াসকলত সহিতাই দিয়া লেখা চোৰ-চৰিয়াৰ মুখে বুজা কথাও বুজাই কলত, তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই “বৰুৱা ফুকনসকলেও উত্তম বুলিছে, স্বৰ্গদেৱে এনেকৈ নকৰি থকাটো দোষেই হে” বুলিলত স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে পানীফুকনৰ নাতিয়েক মিৰি-সন্দিকাইৰ দোলাকাষৰীয়া বৰুৱাক পঠাই আহিলাৰে সৈতে মানুহ এফৈদ, দোলাকাষৰীয়া বৰা, দা-ধৰা বৰা, কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইকে সৈতে এইবোৰ লগত দিলে। তিপমীয়া গোহাঁইক তিনিপৰ মৰাত এইবোৰে ঘৰৰ পৰা উলিয়াই আনি ৰংপুৰৰ বৰদুৱাৰৰ মুখৰ হাতীশালতে কাপোৰ এখনি পাৰি দি তাতে বহুৱাই ৰাখিলে। লগত পুতেকটিয়ে গোহাঁইদেৱে পূজা কৰা যন্ত্ৰখন ডিঙ্গিতে নিছিলে। জীয়েকটিও গৈছিলে। পাচে বসুদেৱ কটকীক পঠাই বঙ্গাল ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো সেইদৰে দায় ধৰি মাটিয়ে উলিয়াই আনি দোলাকাষৰীয়া বৰা, পাইক ৪০; দা-ধৰা বৰা, পাইক ৪; কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইক ৪০; বৰবৰুৱাৰ বৰা, পাইক ৪০; কাড়ী মানুহ এফৈদে সৈতে এইবোৰ ৰখীয়া দি ৰঙ্গনাথৰ চ'ৰাতে থলেনি। পাচে এইৰূপে কৰি গৈ ডাঙ্গৰীয়াসকলে জনোৱা কথাকো স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“সভাতে তাতে বহাতে কথা শুনাই কগৈ, এই ভট্টাচাৰ্য্যৰ আৰু শিষ্য-প্ৰশিষ্য ক্ৰমে যি ইয়াৰ মন্ত্ৰ লয় সি আপোনাৰ পূৰ্ব্বে গুৰুঘৰৰ ভকত, এইবোৰৰো দ্ৰোহী, মোৰো দ্ৰোহী, ৰাজৰো দ্ৰোহী, তাৰ সপ্তম পুৰুষ নৰকত পৰিব, নিৰ্ব্বংশী -<noinclude></noinclude> asf5ou5ehqbiynpfpv8co0dy6r6u05w 248753 248752 2026-05-01T08:20:46Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪৪|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>সকলতো এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলত, ডাঙ্গৰীয়াসকলত সহিতাই দিয়া লেখা চোৰ-চৰিয়াৰ মুখে বুজা কথাও বুজাই কলত, তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই “বৰুৱা ফুকনসকলেও উত্তম বুলিছে, স্বৰ্গদেৱে এনেকৈ নকৰি থকাটো দোষেই হে” বুলিলত স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে পানীফুকনৰ নাতিয়েক মিৰি-সন্দিকাইৰ দোলাকাষৰীয়া বৰুৱাক পঠাই আহিলাৰে সৈতে মানুহ এফৈদ, দোলাকাষৰীয়া বৰা, দা-ধৰা বৰা, কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইকে সৈতে এইবোৰ লগত দিলে। তিপমীয়া গোহাঁইক তিনিপৰ মৰাত এইবোৰে ঘৰৰ পৰা উলিয়াই আনি ৰংপুৰৰ বৰদুৱাৰৰ মুখৰ হাতীশালতে কাপোৰ এখনি পাৰি দি তাতে বহুৱাই ৰাখিলে। লগত পুতেকটিয়ে গোহাঁইদেৱে পূজা কৰা যন্ত্ৰখন ডিঙ্গিতে নিছিলে। জীয়েকটিও গৈছিলে। {{gap}}পাচে বসুদেৱ কটকীক পঠাই বঙ্গাল ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো সেইদৰে দায় ধৰি মাটিয়ে উলিয়াই আনি দোলাকাষৰীয়া বৰা, পাইক ৪০; দা-ধৰা বৰা, পাইক ৪; কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইক ৪০; বৰবৰুৱাৰ বৰা, পাইক ৪০; কাড়ী মানুহ এফৈদে সৈতে এইবোৰ ৰখীয়া দি ৰঙ্গনাথৰ চ'ৰাতে থলেনি। পাচে এইৰূপে কৰি গৈ ডাঙ্গৰীয়াসকলে জনোৱা কথাকো স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“সভাতে তাতে বহাতে কথা শুনাই কগৈ,—এই ভট্টাচাৰ্য্যৰ আৰু শিষ্য-প্ৰশিষ্য ক্ৰমে যি ইয়াৰ মন্ত্ৰ লয় সি আপোনাৰ পূৰ্ব্বে গুৰুঘৰৰ ভকত, এইবোৰৰো দ্ৰোহী, মোৰো দ্ৰোহী, ৰাজৰো দ্ৰোহী, তাৰ সপ্তম পুৰুষ নৰকত পৰিব, নিৰ্ব্বংশী -<noinclude></noinclude> bnu7vi300b3h8xfqy4g0q250652asjv 248768 248753 2026-05-01T11:42:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪৪|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>সকলতো এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলত, ডাঙ্গৰীয়াসকলত সহিতাই দিয়া লেখা চোৰ-চৰিয়াৰ মুখে বুজা কথাও বুজাই কলত, তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই “বৰুৱা ফুকনসকলেও উত্তম বুলিছে, স্বৰ্গদেৱে এনেকৈ নকৰি থকাটো দোষেই হে” বুলিলত স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে পানীফুকনৰ নাতিয়েক মিৰি-সন্দিকাইৰ দোলাকাষৰীয়া বৰুৱাক পঠাই আহিলাৰে সৈতে মানুহ এফৈদ, দোলাকাষৰীয়া বৰা, দা-ধৰা বৰা, কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইকে সৈতে এইবোৰ লগত দিলে। তিপমীয়া গোহাঁইক তিনিপৰ মৰাত এইবোৰে ঘৰৰ পৰা উলিয়াই আনি ৰংপুৰৰ বৰদুৱাৰৰ মুখৰ হাতীশালতে কাপোৰ এখনি পাৰি দি তাতে বহুৱাই ৰাখিলে। লগত পুতেকটিয়ে গোহাঁইদেৱে পূজা কৰা যন্ত্ৰখন ডিঙ্গিতে নিছিলে। জীয়েকটিও গৈছিলে। {{gap}}পাচে বসুদেৱ কটকীক পঠাই বঙ্গাল ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো সেইদৰে দায় ধৰি মাটিয়ে উলিয়াই আনি দোলাকাষৰীয়া বৰা, পাইক ৪০; দা-ধৰা বৰা, পাইক ৪; কুকুৰাচোৱা বৰা, পাইক ৪০; বৰবৰুৱাৰ বৰা, পাইক ৪০; কাড়ী মানুহ এফৈদে সৈতে এইবোৰ ৰখীয়া দি ৰঙ্গনাথৰ চ'ৰাতে থলেনি। পাচে এইৰূপে কৰি গৈ ডাঙ্গৰীয়াসকলে জনোৱা কথাকো স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“সভাতে তাতে বহাতে কথা শুনাই কগৈ,—এই ভট্টাচাৰ্য্যৰ আৰু শিষ্য-প্ৰশিষ্য ক্ৰমে যি ইয়াৰ মন্ত্ৰ লয় সি আপোনাৰ পূৰ্ব্বে গুৰুঘৰৰ ভকত, এইবোৰৰো দ্ৰোহী, মোৰো দ্ৰোহী, ৰাজৰো দ্ৰোহী, তাৰ সপ্তম পুৰুষ নৰকত পৰিব, নিৰ্ব্বংশী -<noinclude></noinclude> 1da89zha5wkcbsxp3yo0anx1j6zyqtb 104 91455 248719 2026-04-30T15:59:03Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ 36 হব, স্বৰ্গদেৱৰো দণ্ডাহ, এইৰূপে কথা শুনাই কবি। আতে কোনে কি বোলে বোলক ।” পাচে এইরূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা ইবোৰ চাৰিয়ে আহি তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৫}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ 36 হব, স্বৰ্গদেৱৰো দণ্ডাহ, এইৰূপে কথা শুনাই কবি। আতে কোনে কি বোলে বোলক ।” পাচে এইরূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা ইবোৰ চাৰিয়ে আহি তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকনত কলেহি । তেতিয়া চতাই- অলীয়া স্বৰ্গদেৱৰ বিয়ৈ বৰগোহাই ১, মৰাণ-পাতৰ বৰপাত্ৰ গোহাঁই ১, কুৱৈগঞা বুঢ়াগোহাঁই ১, সন্ধিকৈ বৰবৰুৱা ১, কুৱৈগঞা নাওবৈচা ফুকন ১, লাহনৰ ডেকাফুকন ১, মিৰি সন্দিকৈৰ দিহিঙ্গীয়া ফুকন ১, কুৱৈগঞা ন-ফুকন ১, লফা- বৰীয়া ৰাজনেওগ ১, পৰ্ব্বতীয়া ফুকন মোহনৰ পুতেক ১, ভণ্ডাৰী বৰুৱ৷ লখী ১, লেবা দা-ধৰাৰ খঙ্গীয়া বৰুৱা ১, চাৰিঙ্গীয়া ফুকন ১, ৰামনাথ ভণ্ডাৰীৰ ভায়েক চাৰিঙ্গীয়া বৰুৱা ১, বকতিয়ালৰ হাতী বৰুৱা ১, কাম বৰুৱা ১, তামুলী-লিগিৰা শিৱনাথ ১, লাখৰ ১, চাউডাঙ্গৰ বুৰুকৰ বৰুৱা ১, ঘোৰাকোঁৱৰ ডেকা মনাই ১, জালভাৰীৰ পাচনী বৰা ১, বুঢ়াগোহাঁই পৰীয়া উজনীয়াল ঢুলীয়া বৰুৱা ১, তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ লগৰ মানুহো, মৰন্সিখোৱা বৰচেটিয়াৰ বংশৰ সকলো, কাকতী, কটকী, গণকদলৈ, সভাপণ্ডিত, দেওধাই, বাইলুং, আৰু সভাত যি যি আছিল, এই সকলেও হৰিধ্বনি শব্দ কৰি কৈছে—“এই ভট্টাচাৰ্য্যৰ আৰু তেওঁৰ শিষ্যৰো শিষ্যৰ আমাৰ দেশস্থ প্ৰজাৰ সকলেও যদি মন্ত্র লব সেইবোৰ ৰাজদ্রোহ ও গুৰুদ্ৰোহ সকল সিদ্ধি হব, সপ্তম পুৰুষ নৰ্কত পৰিব, স্বৰ্গদেৱৰ দণ্ডাহ হব। আৰু পো-ভাই যেনেকৈ<noinclude></noinclude> sebc3rz1iuurgpteudvakl1pg2hy6p8 248720 248719 2026-04-30T15:59:21Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৫}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ 36 হব, স্বৰ্গদেৱৰো দণ্ডাহ, এইৰূপে কথা শুনাই কবি। আতে কোনে কি বোলে বোলক।” পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা ইবোৰ চাৰিয়ে আহি তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকনত কলেহি। তেতিয়া চতাই- অলীয়া স্বৰ্গদেৱৰ বিয়ৈ বৰগোহাই ১, মৰাণ-পাতৰ বৰপাত্ৰ গোহাঁই ১, কুৱৈগঞা বুঢ়াগোহাঁই ১, সন্ধিকৈ বৰবৰুৱা ১, কুৱৈগঞা নাওবৈচা ফুকন ১, লাহনৰ ডেকাফুকন ১, মিৰি সন্দিকৈৰ দিহিঙ্গীয়া ফুকন ১, কুৱৈগঞা ন-ফুকন ১, লফা- বৰীয়া ৰাজনেওগ ১, পৰ্ব্বতীয়া ফুকন মোহনৰ পুতেক ১, ভণ্ডাৰী বৰুৱ৷ লখী ১, লেবা দা-ধৰাৰ খঙ্গীয়া বৰুৱা ১, চাৰিঙ্গীয়া ফুকন ১, ৰামনাথ ভণ্ডাৰীৰ ভায়েক চাৰিঙ্গীয়া বৰুৱা ১, বকতিয়ালৰ হাতী বৰুৱা ১, কাম বৰুৱা ১, তামুলী-লিগিৰা শিৱনাথ ১, লাখৰ ১, চাউডাঙ্গৰ বুৰুকৰ বৰুৱা ১, ঘোৰাকোঁৱৰ ডেকা মনাই ১, জালভাৰীৰ পাচনী বৰা ১, বুঢ়াগোহাঁই পৰীয়া উজনীয়াল ঢুলীয়া বৰুৱা ১, তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ লগৰ মানুহো, মৰন্সিখোৱা বৰচেটিয়াৰ বংশৰ সকলো, কাকতী, কটকী, গণকদলৈ, সভাপণ্ডিত, দেওধাই, বাইলুং, আৰু সভাত যি যি আছিল, এই সকলেও হৰিধ্বনি শব্দ কৰি কৈছে—“এই ভট্টাচাৰ্য্যৰ আৰু তেওঁৰ শিষ্যৰো শিষ্যৰ আমাৰ দেশস্থ প্ৰজাৰ সকলেও যদি মন্ত্ৰ লব সেইবোৰ ৰাজদ্ৰোহ ও গুৰুদ্ৰোহ সকল সিদ্ধি হব, সপ্তম পুৰুষ নৰ্কত পৰিব, স্বৰ্গদেৱৰ দণ্ডাহ হব। আৰু পো-ভাই যেনেকৈ<noinclude></noinclude> ttx5ic8he48vm0u76hxef8y8lqleb61 104 91456 248721 2026-04-30T15:59:40Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৪৬|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ হয় সেইৰূপে ভাগে-ভাগে ধৰি দিব।” পাচে এইৰূপ সকলোৰে বাক্য স্বৰ্গদেৱত জনালত এই কথাকে ফলি কৰি থব দিলে। নৰ্মিৰূপ নে টোকোলাই?—তিপমীয়া গোহাঁইৰ লগৰ মানুহ সকলোবোৰ যিবোৰ পালে তেতিয়াই ৰখা দিলে। আৰু তিপমীয়া গোহাঁইকে৷ পূৰ্বৰ জহৰা বোলা কথা সুধিলত সকলেও জহৰা বুলি কলে। পাচে ৰঙ্গালৰ নাওশালত ঘৰ এটি আওতাই তাতে ৰাখিব দিলে। ৰাতিহে নাওশাল পালেহি। তিৰী-তিকতাবোৰ পাচদিনাহে নাওশাললৈ পঠালে। এই দিনায়ে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো গধূলি পুনৰ ওভোতাই -আকৌ থকা ঘৰতে থলেনি। আৰু ২৭ দিন যাওঁতে ‘তিপমীয়া গোহাঁইক কোন ঠাইত কেনেকৈ থবলৈ বাৰু, কাৰ কি মনে চোৱে সকলেও জনাই আহিব', এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা পাই নগায়ে সুধিলত স্বৰ্গদেৱৰ পাইক বৰগোহাঁয়ে জনাইছে,—স্বৰ্গদেৱে যি সুধিছে উত্তম সুধিছে। পূৰ্ব্বে যেতিয়া তিপমীয়া চাৰিঙ্গীয়াৰ পুতেকটি- হঁতৰ কথা সোধে তেতিয়াই কৈছোঁ ‘নামৰূপত পাতিলে গোহাঁই হৈ ৰয়। তাত পতাত অনেক দোষো'। সম্প্ৰতিও তিপমীয়া গোহাঁইক নামৰূপত পাতিলে কোনোৱে গোহাঁই বুলি হাতত লব পাৰে, এতেকে সি ঠাইলৈ নিনি বা, টোকোলাই, এনে ঠাইত পুৰাচাৰেক মাটি দি জীৱিকা প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ পাতি থলে ভাল যেন দেখি। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়। অ, দুজনা<noinclude></noinclude> htc1nolljbkaacz421tvs7zb0xr3ncv 104 91457 248722 2026-04-30T16:01:50Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৭}}</noinclude>আপ বৰুৱা কুকন সকলোৰে সমালোচন হৈ স্বৰ্গদেৱে ইয়াৰ যিখান বুলিব সেয়েহে হব।” তাতে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনি স্বৰ্গদেৱৰ পাইক বৰপাত্ৰ- গোহায়ে জনাইছে,—“নামৰূপ চহৰখন শুদ্ধ হোৱা নাই। সেই ঠাইত মৰাণে যি মাৰিলে যি আছিল সেইবোৰ যত যত পাতিলে সিয়োজন সেই ঠাইত বিদিত দিছেগৈ। বাৰে চিৰিঙ্গৰ চিত্ত কেনে তাকো স্বৰ্গদেৱে বুজিছে। এতেকে সি ঠাইলৈ নিয়া দোযহে। সম্প্ৰতি বচা, চেউনি, টোকোলাই, এনে এঠাইতে পুৰাচাৰেক মাটি-বাৰী দি প্ৰবৰ্ত্তিৰ পৰাকৈ পাতি থলে বাক যেন দেখি। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়। দুজন। আপ আৰু বৰুৱা ফুকন সকলোৰে সমালোচন হৈ স্বৰ্গদেৱে যিখন কৰিব সেয়েহে হব।” এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনি স্বৰ্গদেৱৰ পাইক বুঢ়া- গোহায়ে বোলে,—“নামৰূপৰ ১৬০০ মৰাণ পঠালোঁ। সিয়ো পুনৰ ফিৰি সিঠাই পালেগৈ। ইঠাইলৈ দি বাৰে চিৰিঙ্গৰো চিত্ত শুদ্ধ হোৱা নাই। . . বৰঞ্জনা গোহাঁইক দণ্ড কৰি সেই ঠাইত খলেনি। তেওঁ মৰাণৰ লগ পাই বোলে 'মইহে ৰজা'। সেই ঠাইতো আনক টান মাত দিছিলে। আৰু যি চাৰিঙ্গীয়া লৰাটিহঁতক স্বৰ্গদেৱে ঠায়ে ঠায়ে পাতিছে, পাইকৰ মনে, সিহঁতকো এইৰূপে থোৱা ভাল যেন দেখা নাই। তিপমীয়া - গোহাঁইক এইৰূপে এঠাইত পাতি থোৱা পৰকাললৈ সকলো- লৈকে দোষ, নেগুৰ কাটি বাঘ মেলাৰ ঠেনা হয়। সম্প্ৰতি<noinclude></noinclude> 1jeg8ad52hrhemmz607555wgtpgg9lm 104 91458 248723 2026-04-30T16:02:19Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ স্বৰ্গদেৱে কোনোৰূপে চিন দি বঁচা-টোকোলাই এঠাইত পাতি থলে, পৰলৈকো কোনোৱে হাতত লব নোৱাৰে। পৰলৈ চাৰিঙ্গীয়া গোহাঁইদেৱলৈকো ( লোকনাথ গোহাঁই, পাচলৈ গৌৰীনা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৪৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ স্বৰ্গদেৱে কোনোৰূপে চিন দি বঁচা-টোকোলাই এঠাইত পাতি থলে, পৰলৈকো কোনোৱে হাতত লব নোৱাৰে। পৰলৈ চাৰিঙ্গীয়া গোহাঁইদেৱলৈকো ( লোকনাথ গোহাঁই, পাচলৈ গৌৰীনাথসিংহ) তেহে নিৰ্ব্বীজ হয়। স্বৰ্গদেৱে যি বুলিব সেয়েহে হব। দেশত যে শত্রু বিস্তৰ হল। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়।” পাচে এইৰূপে তিনিওজনা গোহায়ে জনোৱাৰ কথা স্বৰ্গদেৱত জনালে। স্বৰ্গদেৱ বৰুৱা ফুকনকো এই কাকত শুনাই সুধিব দিলত বৰবৰুৱাকে মুখ্য কৰি সকলো ফুকনবোৰে জনাইছে,—“তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই যি কৈছে আমাৰো কথা স্বৰ্গদের-ঈশ্বৰে দুয়ো বাপেক-পুতেকক চিন দি টোকোলাই বা বচা এঠাইত পাতি থওকনি, তেহে পৰলৈ গোহাঁই নহয় ।” এয়েছে। অপৰাধীৰ দণ্ড—পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বাপেক পুতেক দুয়োৰো কাণ একোখন নাক কাটির দিলত নগায়ে, লাখবে, কামে, কাকতীয়া শিবয়ে, চাৰিও আহি বৰবৰুৱাৰ আগতে নৰা কোঁৱৰ দোলাকাষৰীয়া বৰাকে, কুকুৰা- চোৱা মণিকে, দোলাকাষৰীয়া কিনাইকে, এই তিনিক শিকাই দিলে, “স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা, তহঁত তিনিও গৈ তিপনীয়৷ গোহাঁইৰ বাপেক-পুতেক দুইৰো কাণ একোখনকৈ নাকটো কাটি আমাক দেখাবিহি।” পাচে ইহঁত তিনিও গৈ নাওশালতে সেইৰূপ দণ্ড কৰি বৰবৰুৱাৰ আগত দেখালেহি। পাচদিনা নাৱেৰে<noinclude></noinclude> 8witowaw2mp8gnmp6fo2fn898clv5yh 104 91459 248724 2026-04-30T16:02:56Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "PRAEBUSK তিগমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ ৪৯ মঠাদাঙ্গলৈ নি লিগিৰী-কাড়ীৰ ঘৰত থোৱালে, বচাত পাতিবলৈ নিবলৈ। আৰু ভট্টাচাৰ্য গোসাঁইকো নিবলৈ নাও যুগুতি কৰিব দিলে, বস্তুও ভৰা দিয়াব দ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৯}}</noinclude>PRAEBUSK তিগমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ ৪৯ মঠাদাঙ্গলৈ নি লিগিৰী-কাড়ীৰ ঘৰত থোৱালে, বচাত পাতিবলৈ নিবলৈ। আৰু ভট্টাচাৰ্য গোসাঁইকো নিবলৈ নাও যুগুতি কৰিব দিলে, বস্তুও ভৰা দিয়াব দিলে । ৰাজমাওদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইৰ হৈ বহুত মাতিলে,— “আগলৈ আমাৰ বংশছেদ হল ; জল-পিণ্ড গুচিল, আক বাখা,” ইত্যাদি অনেক ৰূপে মাতিলে । পাচে স্বৰ্গদেৱে বোলে, —“আইচ্, মই মোৰ সকলৰ লগৰহে এটা ৷ সকলে যি বোলে তাক নকৰি পাৰোনে কি ? আৰু মোৰ সি শৰীৰকে মাৰিব খুজিলে, এইখিনি নুবুজা কিয় ? নকৰি নোৱাৰি - নামাতিবা।” স্বৰ্গদেৱে এই বুলি তিপমীয়া গোহাঁইৰ লগৰ মানুহক দণ্ড বিহি দিয়ে,— কাণ একোখন কাটি খেলত দিব। —গন্ধীয়া বৰুৱাৰ ভাগৰ পৰত থকা লিগিৰা মৰা ১, কমলাবৰীয়া হাজাৰৰ কমলা ১ । কাণ খুলিব ।—চোলাধৰা ফুকনৰ ভাগৰ গতি ১, চাৰিঙ্গীয়া টেকেলা কোৱামৰীয়া ১ . - এইহঁতৰ মাজু-বটালিয়েৰে কাণ খুলিব। — পানীতোলাৰ নিৰ্ম্মল ১, আনন্দ ১, কি কিটি ১, ডেকা বাৰুধৰাৰ মৰাণ ১, চাঙ্গমাইৰ চন্দ ৮, বৰবৰুৱাৰ টেকেলা বৰা কাম চেতিয়াৰ ৰঙ্গ ১, লিগিৰী লৰা অচন্দা ১, কলীয়া ১, বাৰুৱতীৰ লুখুৰাখোন বাকৱৰ্তী সভানন্দ ১, গতিৰ ভায়েক দুৰ্গা ১, বাজুৱা দা-ধৰা 8<noinclude></noinclude> 1jpvfz44uffngyh65gd2hht3f9oi180 104 91460 248725 2026-04-30T16:04:04Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৫০|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude> এমত ১, বেতবৰীয়া চাউডাং বৰুৱা ফৈদৰ বিৰু ১, মৰাৰে ভতিজাক বেজি ১। কাণ কাটিব। — মৰাণক মাৰিলত সোমোৱা চাংচোৱাৰ লৰা মথৌ ১, নহটীয়া চেতিয়া পুথি চাংমাইৰ তলৌ ১, পিয়াই ১, পানীতোলাৰ কানু ১, পেলাই ১, চাউৰুকৰ বলো ১, লফাবৰীয়া দুৱৰা ভোগাদ ১, হবল্লভ ১। এইবোৰক কোব-কিল-চৰ মাৰি খেদিলে। —তিপমীয়া ভাগৰ মিজিং ১, হিলৈদাৰী হাজৰিকাৰ পুতেক লম্বোদৰ ১, মাছখোৱাৰ ভতিজাক ১ নৰিয়া, লুথুৰাখোনৰ লেৰেলা ১ নৰিয়া, চাৰিঙ্গীয়৷ ফুকনৰ ভায়েক ভতিজাক ২, ৰাইদঙ্গীয়া বৰুৱাৰ পুতেক নাতিয়েক ২, দুখীয়া বৰুৱাৰ ১ নাই। কাণ কাটিলে।—চোলাধৰা ফুকনৰ ভাগৰ কাতিৰামৰ পুতেক চমুৱা লিগিৰা পৰাম ১ পলাইছে, মূলা বায়ন ১। কাণ খুলিব।—ভোলাই মাউতৰ ভতিজাক জুৰাই ১ পলাইছে, তিপমীয়া ভাগৰ উদ ১ পলাইছে, টপটপি ১, বেতৰীয়া চাউডাং বৰুৱা ফৈদৰ পুৰাই ভতিজাক ১ | লিগিৰাৰ এইহঁতক চমটিয়াই এৰিলে। —তিপমীয়া কুকুৰাপুহীয়াৰ হাজৰিকাৰ ভকত ১ পলাইছে, সময়ত যোৱা কুকুৰাচোৱা বজা কেতেকী আইদেৱৰ নাতিয়েক ১, তিপমীয়াৰ কৃষ্ণ মিছিৰ ১, চক্ৰবৰ্ত্তী জাকৰ কৰি ১, পৰিচাৰক ৬ এইহঁতক চমটা ২০-কৈ মাৰি ঘৰলৈ খেদিলে।— চমুৱাকৈ<noinclude></noinclude> dfve30nrl50qto0zy0std9gy7sxr08h 104 91461 248726 2026-04-30T16:04:37Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৫১}}</noinclude>তিগমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ থকা দেৰগঞা যদু ১, ভুবন লিখক ১, নাৰায়ণৰ পুতেক কৃষ্ণৰাম ১, খোৱঙ্গীয়া ভাগৰ টিপটিপি ১। এইহঁতক চনটিয়াই খেদিলে। —বেজ চেৱাতলীয়াৰ পুতেক ৩, শূলপাণিৰ ভায়েক ৰাধা ১, বকতিয়ালৰ ৰাধা ১ নাই, কাকতী লৰা ৩, দিহিঙ্গীয়া দলৈৰ পুতেক ১। মেলৰ কুকুৰাচোৱাটোক কোব-কিল-চৰ ৪০-কৈ মাৰি বৰ বটালিয়েৰে কাণ এখন খুলিলে, আৰু ওপৰত লেখি অহা মানুহবোৰ যি দণ্ড লেখা গৈছে দণ্ড সেয়ে, কিন্তু আৰু কোব- কিল-চৰ ৩০-কৈ মাৰি খেলে-খেলে শোধাই দি ঘৰলৈ খেদিলে। চমুৱাকৈ থকাবোৰক ওপৰৰ লেখা দণ্ডেই, আৰু কোব-কিল-চৰ ৪০-কৈ মাৰি শলা ৮-টাকৈ মাৰি ঘৰে ঘৰে খেদিলে। আক স্বৰ্গদেৱৰো তামূলী লিগিৰা সন্দিকৈব ডোমাই ১, তিপমীয়া ৰাজখোৱাৰ পুতেক বলো ১, লংচা ওজাৰ পুতেক লখী ১, এই তিনিকো তিপমীয়া গোহাঁইৰ তলৈ গতাগত কৰা জানি তামূলী লিগিৰাৰ পৰা গুচাই চমুৱাকৈ থাকিব দিলে। আৰু বৰপাত্ৰ গোহায়ে স্বৰ্গদেৱলৈ জনালে, “বৰদ’লৰ ঠাকুৰ মাটিলাকৰ হৰে মোৰ আগত স্বৰ্গদেৱক এনেকৈ বুলিলে বোলে, ৰজা হল গাওঁবুঢ়া, কাকো একো নোবোলে, এনেকৈ কিৰূপে দেশ ৰক্ষা পাব?” ইত্যাদি অনেক বুলিছে বুলি। কলিতা ফুকনত কৈ স্বৰ্গদেৱত কলত স্বৰ্গদেৱে সুধিব দিলত কলিতা ফুকনে নগায়ে তাত সুধিলত সি মিছা মাতিলত হৰক লোৱা দি থলে। ১৬৯৫ শকৰ শাওনৰ ৩১ দিন যাওঁতে কাকতীয়া<noinclude></noinclude> r618dl6v7vj3i6ozyqtwa0l2hmuv5za 104 91462 248727 2026-04-30T16:04:59Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ বামুণৰ পুতেক শিবয়ে দোলাকাষৰীয়া চ'ৰাৰ টুপতে কটকী- বোৰক নি স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলে বোলে, – “নগাক স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰৰ মৰ্য্যদা দিছে। সকলেও মজুন্দাৰ ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৫২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ বামুণৰ পুতেক শিবয়ে দোলাকাষৰীয়া চ'ৰাৰ টুপতে কটকী- বোৰক নি স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলে বোলে, – “নগাক স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰৰ মৰ্য্যদা দিছে। সকলেও মজুন্দাৰ বৰুৱা বুলিব, তোমালোকেও সেইৰূপে জানিবা ।” ইৰনাথ ফুকনৰ অপৰাধ—তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ পাচত ৰঙ্গাচিলা দুৱৰাৰ ঘৰৰ হৰনাথ সেনাপতি ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিচাৰ আৰম্ভ হল। ফুকনৰ অপৰাধ এই, “মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল ৷” দেশ-ৰাজ এৰি দি বজনা এই হৰনাথ ফুকন মান- আৰু শ্ৰীনাথ বৰবৰুৱাৰ অনা বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ পিতৃদেৱ, ককায়েক ৷ ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মণিপুৰীয়া ৰজা | জয়সিংহৰ অনুৰোধত মানৰ খেদাৰ পৰা মণিপুৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠোৱা অসমীয়া সৈন্যৰ সেনাপতি আছিল হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকন । তেতিয়াৰ পৰা এওঁ সেনাপতি ফুকন নামে প্রখ্যাত ৷ লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মৰাণৰ বিৰুদ্ধে এওঁক ৰণ কৰিবলৈ পঠোৱাত মৰাণে আহি এওঁৰ কোঠ বেৰি ধৰিলে। মোহনমালা বৰজনা গোহায়ে হৰনাথ ফুকনৰ কাষ চাপি বুকু উদি কৰি কলে, “গেন্ধেলাই মোৰ বুকুৰ আগমঙ্গহ এচোৱা খালে ; দুৱৰা, তই / ইডোখৰ খা।” মৰাণে হৰনাথক বন্দী কৰি ৰংপুৰলৈ লগতে লৈ আহিল । তাৰে পৰা তেওঁ পলাই গৈ বঙ্গদেশৰ চিলমাৰীত কিছুকাল লুকাই আছিল। মৰাণৰ বিদ্ৰোহ শাম কটা শুনি।<noinclude></noinclude> gqvxg5jfqc59ljn29es8q2srfouxszk 104 91463 248728 2026-04-30T16:06:36Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৫৩}}</noinclude> তেওঁ অসমলৈ উভতি আহে। খেনোৱে ভাবিছিল তেওঁ স্ব-ইচ্ছাতে মৰাণৰ লগ লৈছিল গৈ, কিন্তু ফুকনে কৈছিল যে তেওঁ যুদ্ধ কৰি নোৱাৰাতহে মৰাণে তেওঁক বন্দী কৰিবলৈ পালে। গৌৰীনাথ সিংহ মহাৰাজৰ দিনত হৰনাথ গুৱাহাটীৰ বৰফুকন হৈছিল। তেওঁৰ আন এটা নাম অভিমন্যু। ১৬৯৫ শকৰ আষাৰৰ ২৪ দিন যাওঁতে সোমবাৰে ভিতৰুৱাল ফুকন পলাল। মঙ্গলবাৰে পুৱা স্বৰ্গদেৱে শুনি টান কৰি বিচাৰিব দিলে। ২৭ দিন যাওঁতে বৃহস্পতিবাৰে তিনি পৰ মাৰিলত কলিতা ফুকনৰ লগত থকা বঁচায়ে বাৰ্ত্তা কলেহি। পাচে কলিতা ফুকনে দোলাকাষৰীয়া বৰা ২, পাইক ৪০; কুকুৰাচোৱা বৰা ১, পাইক ২০; এইবোৰক পঠাই কাইমুনৰ আহোমৰ খেৰৰ মেজীৰ মাজৰ পৰা ভিতৰুৱাল ফুকনক ধৰি অনাই হাতীশালত জিজিৰি লোৱা দি মানুহ এশ ৰখীয়া দি ৰাতি ৰাখিলে। পুৱা তাতে ভাত খাব দিলে। ভোগকাপোৰ, খাৰু আকো পিন্ধিব দিলে। এইৰূপে বন্দীতে আছিল। শাওনৰ ২৭ দিন যাওঁতে আগেয়ে হাতীশালত লোহা দি থোৱা ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিষয়ে, শিৱনাথে, নগায়ে আহি বৰবৰুৱাৰ আগতে তামূলী ফুকনৰ ককায়েকে চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাক শিকাই দিলে,—“স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা ভিতৰুৱাল ফুকনক চাউডাঙ্গৰ হাতত দিব দিছে।” পাচে চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাই হাতীশাললৈ গৈ ভিতকৱাল ফুকনক হাতীশালৰ পৰা উলিয়াইছিল। এনেতে পহুমৰীয়া মাজুজনা গোসাঁই গঙ্গাধৰে ঘোৰা মেলি আহি<noinclude></noinclude> qg62aroixcg8d9fhsrpl844ob0xxow9 104 91464 248736 2026-04-30T17:08:22Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>C s কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ স্বৰ্গদেৱত মাতিলত স্বৰ্গদেৱে চাউডাঙ্গৰ হাতৰ পৰা ওভতাই আনি সকলোবোৰতে সুধিব ধৰিলে বোলে, – “ফুকনে অকথা নাচৰে বুলি কোনে গা কৰে কৰক।” পাচে কোনেও গা নকৰিলে। পাচে ভিতৰুৱাল ফুকনত স্বৰ্গদেৱে দাই ধৰি সুধিব দিলে বোলে,—“ইয়াৰ সপ্তম পুৰুষ আউনীআটীৰ ভকত, ই কিয় ভট্টাচাৰ্য্যৰ মন্ত্ৰ লয়? এতেকে কলোঁ মন্ত্ৰণা কৰি মোক মাৰিবৰ নিমিতেহে মন্ত্ৰ ললে। আৰু ই দুৱৰাৰ ঘৰৰ, মোৰ এদিনীয়া বন্দী নহয়, মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ দেশ-ৰাজ এৰি দি বৰজনা গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল, তথাপি ম‍ই ইমান দায়কো ক্ষমা দি চ'ৰাৰ ফুকন পাতি মৰ্যাদা দি থৈছিলোঁ। তথাপি সেই মান-মৰ্যদাত থাকিও অকথা কৰিবলৈকে ইচ্ছা কৰিলে, এতেকেহে চাউডাঙ্গৰ হাতত দিব দিলোঁ। তথাপি যে গোসাঁইদেৱে মাতিলে, আৰু বৰবৰুৱায়ো প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, এইবাৰলৈ ক্ষমা দিলোঁ। ঘৰে-বাৰীয়ে গাভৰু ইঠাইতে থাক, ইয়াক নি ৰখীয়া দি কংৰঙ্গৰ পামত নি থওকনি। কোনে কৰে গা কৰক। পাচে এইৰূপ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাৰ আগলৈকে আনি এইৰূপে দাই ধৰিলে। ভিতৰুৱাল ফুকনে কলে,— “এই জেঠতহে মই ভট্টাচাৰ্য্যৰ মন্ত্ৰ ললোঁ। কামৰূপী হৰদত্তে ৱিৰি ভৰাই দিলেহি। পূজা-পাটল একো শিকা নাই।” এই বুলি বিৰিকো দেখালে। দোলাকাষৰীয়াৰ বৰা কিনায়ে<noinclude></noinclude> gmw9jzlnqz5zdwaayrvmhvva7fhtn0p 104 91465 248737 2026-04-30T17:08:39Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>' তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ at কলিতা ফুকনক দেখালেনি। আৰু হৰনাথ ফুকনে স্বৰ্গদেৱলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে, – “দুৱৰাৰ ঘৰ যাক বোলে স্বৰ্গদেৱৰ এদিনীয়া বন্দী নহয়। তথাপি স্বৰ্গদেৱসকলে যে বন্দীহঁতৰ এনে কথা 'শুনিব নেপালে, এতিয়া বন্দীৰ যে দুদৈৰ দ্বাৰা শুনিলে, বন্দী দণ্ডাই হৈয়ে আছে। তথাপি গোহাঁইদেৱে মাতিলত, অঁ, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱায়ে৷ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, এতেকেহে বন্দীক ক্ষমা দিছে। তথাপি যি ঠাইত বন্দীক থাকিব দিছে সেই ঠাইত থাকিলত বন্দীৰ দুৰ্দ্দিনৰ দ্বাৰা অকথা শুনিব পাৰিব। এতেকে সেই সেই অপৰাধকে৷ স্বৰ্গদেৱে ক্ষমা দিলেহে ৰক্ষা পাম। বন্দীৰ হৈ যে কোনেও গা নকৰিলে, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱাৰ হাততে বন্দীক শোধাই দিয়ক।” পাচে বৰবৰুৱায়ো “ময়ে গা কৰিছে৷” বুলি স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বৰবৰুৱাকে গা কৰাই পৰদিনা ৰুংৰুঙ্গৰ ঘৰত নগৰলৈ নহাকৈ ফুকনক খেদি থব দিলে। তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ কিছুদিনৰ মূৰত বগী ৰাজমাওদেৱৰ মৃত্যু হল। এই সময়তে পৰ্ব্বতীয়া আইকুঁৱৰী- দেৱৰ গাত বসন্ত ওলাল, জীয়েক আইদেৱৰো ওলাল। দুইকো নি দেবীঘৰত থৈছিল, দুয়োৰে৷ মৃত্যু হল। সেই সময়তে লুখুৰাখুনৰ জীয়াৰী নাম কৃষ্ণপুৰীয়া, তেওঁক পৰ্বতীয়া কুঁৱৰী পাতিলে। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰথম কন্যাক বাইলুং বৰ- গোহাঁইৰ পুতেক কৃষ্ণৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বিয়া কৰাইছিল। সেই সম্বন্ধে বাইলুং বৰগোহাঁই স্বৰ্গদেৱৰ বিয়ৈয়েক আছিল।<noinclude></noinclude> o6yoa7tydjl67fbkm5vjv66vx3p1z53 104 91466 248748 2026-05-01T08:03:11Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ " এনে সময়ত স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক নাওঘাটৰ পৰা থকা ঘৰলৈ আনিব দিলে । স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাই মানুহ পঠিয়াই ভট্টাচার্য্য গোসাঁইত কোৱালত গোসায়ে বোলে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|৫৬|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude> এনে সময়ত স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক নাওঘাটৰ পৰা থকা ঘৰলৈ আনিব দিলে । স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাই মানুহ পঠিয়াই ভট্টাচার্য্য গোসাঁইত কোৱালত গোসায়ে বোলে,— “মহাৰাজে মোক দেশলৈ বিদায় দিছে, নাৱত উঠি আছোহি। নাও মেলি যাওক বুলিব মই যাম। ঘৰলৈ আৰু কেলৈ নিয়ে ? ৰাজাজ্ঞা।” এই বুলি নাহিল । সেই দিনায়ে তিপমীয়া গোহাঁইক বচালৈ নিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে ৷ বচাত তিপমীয়া গোহাঁই—স্বৰ্গদেৱে ডাঙ্গৰীয়া সকলেৰে পৰামৰ্শ কৰি তিপমীয়া গোহাঁইক পুৰাচাৰেক মাটী দি বচাত পাতিলে । তাতো তেওঁ দ্রোহ আচৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। গোহাঁইদেৱে লগৰ ব্রাহ্মণ পঠিয়াই আন মানুহক ভট্টাচাৰ্য্য পৰ্বতীয়া গোসাঁইৰ মন্ত্ৰ লোৱাবলৈ যত্ন কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ এজন ব্ৰাহ্মণে সেই উদ্দেশ্যে বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ গৈছিল। পোনতে ব্ৰাহ্মণে কলিতাফুকনৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি কৈছিল। কিন্তু পার্চলৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল। বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ ব্ৰাহ্মণ অহা কথা ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক অবান্তৰ ভাঙ্গি কলে, বোলে, — “ব্রাহ্মণে বোলে,—“মোক কলিতা ফুকনে ডাঙ্গৰীয়াৰ এখেলৈ পঠাইছে।” “পাচে মই ভিতৰলৈ অনালোঁ। মানুহটো আগে-পাচে<noinclude></noinclude> 7ej7yxap2x37mcg5js7wv356hemaa2o