ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.46.0-wmf.26 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 106 63771 248906 208324 2026-05-04T16:37:15Z JyotiPN 1603 248906 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=আৰ্হি তিৰোতা |Language=as |Volume= |Edition= |Author=স্বৰ্ণলতা ৰায় |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1919 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=T |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2to3="পাতনি" 4="উছৰ্গা" 5="সূচীপত্ৰ" 6="ছবি" 7="1" 67="ছবি" /> |Volumes= |Remarks= |Notes=এই সংস্কৰণ ১৯১৯ চনৰ। শেষৰ লেখাটো অসম্পূৰ্ণ। |Width= |Css= |Header= |Footer= }} 8p27feqjuq6znhmybx24ys5p876sx7l 248910 248906 2026-05-04T16:48:02Z JyotiPN 1603 248910 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=আৰ্হি তিৰোতা |Language=as |Volume= |Edition= |Author=স্বৰ্ণলতা ৰায় |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1919 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=T |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2to3="পাতনি" 4="উছৰ্গা" 5="সূচীপত্ৰ" 6="ছবি" 7="1" 67="ছবি" /> |Volumes= |Remarks={{পৃষ্ঠা:আৰ্হি তিৰোতা.pdf/৫}} |Notes=এই সংস্কৰণ ১৯১৯ চনৰ। শেষৰ লেখাটো অসম্পূৰ্ণ। |Width= |Css= |Header= |Footer= }} 27nsgjd9p8qfwljnijesqc7q2e48hw8 104 63772 248921 177170 2026-05-04T17:10:28Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248921 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xxx-larger|'''আৰ্হি তিৰুতা।'''}}}} {{Dhr|8em}} {{center|{{X-larger|'''শ্ৰীস্বৰ্ণলতা ৰায়।'''}}}} {{Dhr|8em}} {{Right|'''বেচ আঠ অনা।'''}}<noinclude>{{center|আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৩৩}}</noinclude> j01ouf0nvulzgelftztm5t4evgp63og 248926 248921 2026-05-04T17:14:46Z JyotiPN 1603 248926 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xxx-larger|'''আৰ্হি তিৰুতা।'''}}}} {{Dhr|8em}} {{center|{{X-larger|'''শ্ৰীস্বৰ্ণলতা ৰায়।'''}}}} {{Dhr|8em}} {{Right|'''বেচ আঠ অনা।'''}}<noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৩৩}}</noinclude> 0znts25voar62kubopvllz0xi57lu5z 104 63773 248923 177171 2026-05-04T17:12:57Z JyotiPN 1603 248923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{center|{{X-larger|পাতনি।}}}} {{gap}}প্ৰায় উন্‌ত্ৰিশ বছৰ নিজৰ মাতৃভূমিলৈ যোৱা নাই। যদিও ইমান আঁতৰত, তথাপি মাতৃভূমি, —নিজৰ আত্মীয় কুটুম্বাদিক পাহৰা নাই। নিজৰ ভাষা কবলৈ এতিয়াও ভাল লাগে। নিজৰ দেশৰ মানুহ দেখিলে এতিয়াও অসমীয়া কথাকৈ ৰসনাৰ তৃপ্তি পাই থাকোঁ। ঘৰৰ কামৰ পাছত অলপ আজৰিৰ সময়ত এই সৰু কিতাপখনি লেখি অসমীয়া বন্ধু বান্ধবৰ আগত আগ বঢ়াইছোঁ৷ ইয়াত কেজনমান মহৎ তিৰুতাৰ সংক্ষিপ্ত জীৱনী আছে। আমাৰ অসমীয়া লৰা ছোৱালীয়ে—এই সকল তিৰুতাৰ বিষয় পঢ়ি যদি নিজৰ কৰ্ম্মক্ষেত্ৰত অলপমানও সহায় পায় তেনেহলে মোৰ শ্ৰম সাৰ্থক বুলি জানিম। বিদেশত থাকাৰ ও ছাপা হোৱাৰ বাবে তাৰ উপৰি আকৌ অসমীয়াত কিতাপ লেখা মোৰ এইয়ে প্ৰথম চেষ্টা—সেই দেখি ইয়াত বহুতো দোষ থাকিব পাৰে। ঈশ্বৰে যদি সময় দিয়ে এই দোষবোৰ অহাবাৰে সংশোধন কৰিম এই আশা ৰাখিলোঁ। মোৰ মাথোন এই আশা থাকিল যে আমাৰ লৰা ছোৱালী সকলে এই কিতাপখনি পঢ়ি অলপ উপকৃত হ’ব, কিয়নো তেঁওলোকেই আমাৰ ভবিষ্যতৰ আশা ভৰসাৰ স্থল।{{nop}}<noinclude>{{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৩৪|}}</noinclude> o3fajgyvmim6pbksnnta2bryvig0hz1 248925 248923 2026-05-04T17:14:18Z JyotiPN 1603 248925 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{center|{{X-larger|পাতনি।}}}} {{gap}}প্ৰায় উন্‌ত্ৰিশ বছৰ নিজৰ মাতৃভূমিলৈ যোৱা নাই। যদিও ইমান আঁতৰত, তথাপি মাতৃভূমি, —নিজৰ আত্মীয় কুটুম্বাদিক পাহৰা নাই। নিজৰ ভাষা কবলৈ এতিয়াও ভাল লাগে। নিজৰ দেশৰ মানুহ দেখিলে এতিয়াও অসমীয়া কথাকৈ ৰসনাৰ তৃপ্তি পাই থাকোঁ। ঘৰৰ কামৰ পাছত অলপ আজৰিৰ সময়ত এই সৰু কিতাপখনি লেখি অসমীয়া বন্ধু বান্ধবৰ আগত আগ বঢ়াইছোঁ৷ ইয়াত কেজনমান মহৎ তিৰুতাৰ সংক্ষিপ্ত জীৱনী আছে। আমাৰ অসমীয়া লৰা ছোৱালীয়ে—এই সকল তিৰুতাৰ বিষয় পঢ়ি যদি নিজৰ কৰ্ম্মক্ষেত্ৰত অলপমানও সহায় পায় তেনেহলে মোৰ শ্ৰম সাৰ্থক বুলি জানিম। বিদেশত থাকাৰ ও ছাপা হোৱাৰ বাবে তাৰ উপৰি আকৌ অসমীয়াত কিতাপ লেখা মোৰ এইয়ে প্ৰথম চেষ্টা—সেই দেখি ইয়াত বহুতো দোষ থাকিব পাৰে। ঈশ্বৰে যদি সময় দিয়ে এই দোষবোৰ অহাবাৰে সংশোধন কৰিম এই আশা ৰাখিলোঁ। মোৰ মাথোন এই আশা থাকিল যে আমাৰ লৰা ছোৱালী সকলে এই কিতাপখনি পঢ়ি অলপ উপকৃত হ’ব, কিয়নো তেঁওলোকেই আমাৰ ভবিষ্যতৰ আশা ভৰসাৰ স্থল।{{nop}}<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৩৪|}}</noinclude> pwhdckkh896s96yfgi91a4h5345pqw6 104 63774 248924 176088 2026-05-04T17:13:47Z JyotiPN 1603 248924 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||(৵৹)|}}</noinclude> {{gap}}মোৰ কোনো বন্ধুএ এই কিতাপখনিৰ প্ৰুফ সংশোধন কৰি ও ছবিৰ ব্লক দি সাহায্য কৰি মোক কৃতজ্ঞতা পাশত আবদ্ধ কৰিছে। সেই নিমিত্তে তেঁওক ধন্যবাদ জনাবৰ এই সুযোগ ললোঁ৷ {{Dhr|3em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=30% |<center>হাৰ্মিটেজ,<br>কটক,<br>এপ্ৰিল ১৯১৯।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>শ্ৰীস্বৰ্ণলতা ৰায়।</center>{{gap|1em}} |}<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৩৪|}}</noinclude> cbn1j8a1i2r3u7cq5g9rwdnrc0tc3fd 104 63776 248909 176090 2026-05-04T16:46:54Z JyotiPN 1603 248909 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude><center> {| |- |{{center|{{Xx-larger|সূচীপত্ৰ।}}}} |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/কৰমেতিবাই|১। কৰমেতিবাই]] || || ... ১ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/খনা |২। খনা ]]|| || ... ৩ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/মীৰাবাই |৩। মীৰাবাই]] || || ... ৮ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/ৰাবেয়া|৪। ৰাবেয়া]] || || ... ১৭ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰপেণ্টাৰ|৫। মেৰী কাৰপেণ্টাৰ]] || || ... ২৬ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/এলিজাবেথ ফ্ৰাই|৬। এলিজাবেথ ফ্ৰাই]] || || ... ৪১ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/জয়মতী কুঁৱৰী|৭। জয়মতী কুঁৱৰী<ref>সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ ৰায় চাহেব পদ্মনাথ বৰুৱাৰ আসাম বুৰঞ্জীৰ পৰা চিত্ৰ উদ্ধৃত।</ref>]] || || ... ৪৮ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/শচী আই|৮। শচী আই]] || || ... ৫৪ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল|৯। ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল]] || || ... ৬০ |} </center> {{center|⸺০⸺}}<noinclude>{{Rule|}} <references /> {{Dhr|4em}} {{center|আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্য়ান্য় ৰচনা॥৩৭}}</noinclude> 8gfwl7h3jvgz87zdg8b396f9p4kl52w 248979 248909 2026-05-05T05:41:51Z JyotiPN 1603 248979 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude><center> {| |- |{{center|{{Xx-larger|সূচীপত্ৰ।}}}} |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/কৰমেতিবাই|১। কৰমেতিবাই]] || || ... ১ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/খনা |২। খনা ]]|| || ... ৩ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/মীৰাবাই |৩। মীৰাবাই]] || || ... ৮ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/ৰাবেয়া|৪। ৰাবেয়া]] || || ... ১৭ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ|৫। মেৰী কাৰপেণ্টাৰ]] || || ... ২৬ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/এলিজাবেথ ফ্ৰাই|৬। এলিজাবেথ ফ্ৰাই]] || || ... ৪১ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/জয়মতী কুঁৱৰী|৭। জয়মতী কুঁৱৰী<ref>সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ ৰায় চাহেব পদ্মনাথ বৰুৱাৰ আসাম বুৰঞ্জীৰ পৰা চিত্ৰ উদ্ধৃত।</ref>]] || || ... ৪৮ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/শচী আই|৮। শচী আই]] || || ... ৫৪ |- |[[আৰ্হি তিৰোতা/ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল|৯। ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল]] || || ... ৬০ |} </center> {{center|⸺০⸺}}<noinclude>{{Rule|}} <references /> {{Dhr|4em}} {{center|আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্য়ান্য় ৰচনা॥৩৭}}</noinclude> flikzd9iuwh6ujah1i0jcoj8u69otu9 104 63778 248911 177133 2026-05-04T16:56:29Z JyotiPN 1603 248911 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude><section begin="A" />{{center|{{Xxxx-larger|আৰ্হি তিৰুতা৷}}}} {{Rule|8em}} {{center|{{X-larger|কৰমেতি বাই।}}}} {{gap}}ভাৰতবৰ্ষৰ দক্ষিণ প্ৰদেশত খাজল নামে এখন গাঁও আছে। সেই গাঁওৰ পৰশুৰাম নামেৰে এজন পণ্ডিত ৰজাৰ পুৰোহিত আছিল। তেওঁ বৈষ্ণব ধৰ্ম্মাবলম্বী আৰু ধাৰ্ম্মিক পুৰুষ আছিল। কৰমেতি বাই এই পণ্ডিতৰে জীয়াৰী। সৰুৰে পৰা ছোৱালীটীক ধৰ্ম্মত বৈষ্ণবী আৰু জ্ঞানত বিদ্যাবতী কৰি তুলিবৰ তেওঁৰ যতন আছিল। শাস্ত্ৰ আৰু বৈষ্ণব কিতাপবোৰ পঢ়িব পাৰিব বুলি কৰমেতিক তেওঁ নিয়মমতে পঢ়ুৱাইছিল। অলপ বয়সতে কৰমেতি ধাৰ্ম্মিকা আৰু বিদ্যাবতী হৈ উঠিল। কৰমেতি-বাইৰ ধৰ্ম্মই সহায় আছিল; ধৰ্ম্মই জীবনৰ সুখ আৰু সম্বল ভাবি বিয়া কৰায় সংসাৰী হবৰ ইচ্ছা নাছিল। কিন্তু পিতাৰ আদেশত তেঁওৰ সংসাৰত সোমাব লগীয়াত পৰিছিল <section end="A" /><noinclude>{{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৩৯|}}</noinclude> s3gq26cnbb78emcb2vympe41id1vkur 104 63782 248913 177267 2026-05-04T16:57:44Z JyotiPN 1603 248913 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||খনা।|৫}}</noinclude><section begin="A1" />হল। কৰমেতি বাইৰ নিতান্ত অনিচ্ছা সত্ত্বেও ৰজাই সৰু এটা কুটীৰ নিৰ্ম্মাণ দিলে। অবশিষ্ট জীবন কৰমেতিয়ে সেই কুটীৰতে ধ্যান কৰি কটায়। কুটীৰৰ ধ্বংসাবশেষ আজি পৰ্য্যন্ত বিদ্যমান থাকি কৰমেতি বাইৰ কৃষ্ণ ভক্তি স্মৰণ কৰাই দিয়ে, ভগবৎ প্ৰেমিকবিলাকে আজিও সেই চিৰস্মৰণীয়া কৰমেতি বাইৰ উদ্দেশে সেই অবশিষ্টাংশ কুটীৰত মুৰ দোঁৱাই সেৱা কৰে। {{center|⸻}} <section end="A1" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|'''খনা।'''}}}} {{gap}}খনা আমাৰ ভাৰতবৰ্ষীয় হিন্দু তিৰুতা। পূৰ্ব্বকালত আমাৰ দেশত তিৰুতা মানুহেও নানাৰকম বিদ্যাচৰ্চ্চা যে কৰিছিল এই চিৰস্মৰণীয়া মহিলাই তাৰ সাক্ষী। জ্যোতিষবিদ্যাত খনা পণ্ডিতা আছিল। তেওঁ নিজেই বহুতো বৈজ্ঞানিক তত্ত্ব আবিষ্কাৰ কৰিছিল। আজি পৰ্য্যন্ত তেওঁৰ নিচিনা জ্যোতিষী পণ্ডিতৰ নাম শুনিবলৈ পোৱা নাযায়। কথিত আছে খনাই ৰাক্ষসবিলাকৰ ( অনাৰ্য্য জাতিৰ) পৰা এই বিদ্যা শিকিছিল সেই সময় সুসভ্য আৰ্য্যবিলাকৰ <section end="B" /><noinclude>{{center|আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৪৩}}</noinclude> f69ymujyl7yqull5z4lsmv0ia6y31zh 104 63784 248933 177434 2026-05-04T17:21:30Z JyotiPN 1603 248933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||{{SIC|পনা|খনা}}|৭}}</noinclude> {{gap}}খনাৰ জ্যোতিষবিদ্যাৰ ফল লৈ বৰাহ ৰাজসভালৈ গল আৰু ৰজাক জনাই সুখী কৰিলে। ৰজাই আচৰিত হৈ তেওঁ কেনেকৈ গণিলে বুজাই দিবলৈ শুধিলে। বৰাহ একেবাৰে অজ্ঞ, মহা বিপদত পৰি বোৱাৰীয়েকৰ নাম কব লগীয়াত পৰিল।মহাৰাজাই তেওঁৰ ৰাজ্যত এনে এজন পণ্ডিতা আছে জানি সম্মান দেখুৱাবৰ অৰ্থে খনাক দশম ৰত্নৰ ঠাইত বহুৱাব খুজিলে। বৰাহে ইয়াত বৰ লাজ পালে। বোৱাৰীয়েক আহি ৰাজসভাত বহিব এইটো তেওঁ বৰ অপমান বোধ কৰিলে আৰু কেনেকৈ ইয়াৰ পৰা উদ্ধাৰ পাব তাকে চিন্তা কৰি খনাৰ জিবা কাটি দিয়াটো এই স্থিৰ কৰিলে। কিয়নো তেনেহলে আৰু ৰাজসভাত কোনো কামত আৱশ্যক নহব। এই ভাবি নিজ পুত্ৰ মিহিৰক এই কাম কৰিবৰ নিমিত্তে তেওঁ আদেশ দিলে। মিহিৰে পিতৃ আজ্ঞা পালন কৰিবই লাগিব ভাবি ছুৰীলৈ খনাৰ ঘৰলৈ গল। খনাই জ্যোতিষ শাস্ত্ৰ বিদ্যাৰ ফলত পূৰ্ব্বেই তেওঁৰ জীবনৰ শেষ দশা গণি ৰাখিছিল। স্বামীক দেখিয়েই কলে “তুমি অপ্ৰস্তুত আৰু দুঃখিত নহবা, বিধাতাৰ বিধান হবই” বুলি জিবা উলিয়াই দিলে<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৪৫|}}</noinclude> rve5ikqxmbi75jp873e7ndksb9tqd40 104 63785 248930 177197 2026-05-04T17:16:49Z JyotiPN 1603 248930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৮|আৰ্হি তিৰুতা |}}</noinclude><section begin="B1" />মিহিৰে ছুৰী বহুৱাই দিলে। শিব কাটি তেজৰ নদী বৈ গল। তাৰ লগে লগে পণ্ডিতা খনাব প্ৰাণে ইহজগতৰ পৰা বিদায় নিলে। এই বিদুষী মহীয়সী মহিলাই আমাৰ দেশত তেওঁৰ নাম চিৰস্মৰণীয়া কৰি থৈ গল। {{center|⸻}} <section end="B1" /> <section begin="C" />{{Xx-larger|{{center|মীৰাবাই।}}}} {{gap}}মীৰাবাই মহাৰাষ্ট্ৰীয় তিৰুতা। তেওঁ ৰজাৰ জীয়ৰী নহয়; কিন্তু ৰূপ, গুণ,আৰু হৰিসংস্কীৰ্ত্তন শুনাই চিতোৰৰ ৰাজকুমাৰৰ মন মুগ্ধ কৰি অৱশেষত ৰাজসিংহাসনত ঠাই পাইছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁ বৰ ভক্তিমতী আছিল। সংসাৰৰ ভোগ বিলাসত তেওঁৰ মন নাছিল। মীৰা যেতিয়া সৰু আছিল তেওঁ বৰ সুন্দৰ স্তব গীত গাব পাৰিছিল। ভক্ত সকলে তেওঁৰ স্তব শুনি সংসাৰৰ কথা পাহৰি বিভোৰ হৈ পৰিছিল। নানা দেশৰ পৰা তেওঁৰ হৰি সঙ্কীৰ্ত্তন শুনিবৰ নিমিত্তে তেওঁৰ পিতাকৰ ঘৰত বহুতো মানুহ আলহী হৈছিল। এ সময়ত চিতোৰৰ ৰাজকুমাৰও আহিছিল। ৰাজকুমাৰ কুম্ভই গীত শুনি মুগ্ধ হৈ তেওঁক <section end="C" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৪৬}}</noinclude> duacl32c27ydjtnwa7cjjhpgcarb99u 248938 248930 2026-05-04T17:32:07Z JyotiPN 1603 248938 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৮|আৰ্হি তিৰুতা |}}</noinclude><section begin="B1" />মিহিৰে ছুৰী বহুৱাই দিলে। শিব কাটি তেজৰ নদী বৈ গল। তাৰ লগে লগে পণ্ডিতা খনাব প্ৰাণে ইহজগতৰ পৰা বিদায় নিলে। এই বিদুষী মহীয়সী মহিলাই আমাৰ দেশত তেওঁৰ নাম চিৰস্মৰণীয়া কৰি থৈ গল। {{center|⸻}} <section end="B1" /> <section begin="C" />{{X-larger|{{center|মীৰাবাই।}}}} {{gap}}মীৰাবাই মহাৰাষ্ট্ৰীয় তিৰুতা। তেওঁ ৰজাৰ জীয়ৰী নহয়; কিন্তু ৰূপ, গুণ,আৰু হৰিসংস্কীৰ্ত্তন শুনাই চিতোৰৰ ৰাজকুমাৰৰ মন মুগ্ধ কৰি অৱশেষত ৰাজসিংহাসনত ঠাই পাইছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁ বৰ ভক্তিমতী আছিল। সংসাৰৰ ভোগ বিলাসত তেওঁৰ মন নাছিল। মীৰা যেতিয়া সৰু আছিল তেওঁ বৰ সুন্দৰ স্তব গীত গাব পাৰিছিল। ভক্ত সকলে তেওঁৰ স্তব শুনি সংসাৰৰ কথা পাহৰি বিভোৰ হৈ পৰিছিল। নানা দেশৰ পৰা তেওঁৰ হৰি সঙ্কীৰ্ত্তন শুনিবৰ নিমিত্তে তেওঁৰ পিতাকৰ ঘৰত বহুতো মানুহ আলহী হৈছিল। এ সময়ত চিতোৰৰ ৰাজকুমাৰও আহিছিল। ৰাজকুমাৰ কুম্ভই গীত শুনি মুগ্ধ হৈ তেওঁক <section end="C" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৪৬}}</noinclude> 8iw2lu3vopdtgorj3tg6svbjybdr1oi 104 63793 248934 177272 2026-05-04T17:23:19Z JyotiPN 1603 248934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|১৬|আৰ্হি তিৰুতা৷|}}</noinclude> আৰু ৰাজপুৰীত থাকিব নোৱাৰিলে। তেঁওৰ মন বিয়াকুল হল, শ্ৰীকৃষ্ণৰ পাদপদ্মৰ তলত পৰি থাকিবৰ অভিলাষ প্ৰবল হল। ধন সম্পদ অট্টালিকা সকলো বিৰ্ষৰ দৰে মনত হল। তেঁও পুনৰায় বৃন্দাবনলৈ গল। কেবল ৰজাৰ অনুৰোধত মাজে মাজে চিতোৰলৈ আহি ৰজাক দেখা দি গৈছিল। শেষজীৱন তেঁও তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰি কটাইছিল। হৰিসঙ্কীৰ্ত্তন কৰোতে কৰোতে মীৰা প্ৰায় ভক্তিৰ প্ৰেমত অজ্ঞান হৈ দেৱতাৰ চৰণত পৰিছিল। অৱশেষত এদিন চিৰদিনৰ নিমিত্তে অজ্ঞান হল আৰু তেঁওৰ পবিত্ৰ দেহ-পিঞ্জৰৰ পৰা প্ৰাণবায়ু উৰি গল। ইয়াকে বোলে ভকতৰ বিশ্বাস, আৰু ভকতিৰ বল। মৃত্যুৰ লগত সংগ্ৰাম নাই, শান্তিত ভগবানৰ চৰণত আশ্ৰয় পায়। চিতোৰত আজি পৰ্য্যন্ত ৰাঞ্চোড়দেবৰ সৈতে মীৰাবাইৰ পূজা হৈ থাকে। সকলে দেশতে তেঁও প্ৰাতঃস্মৰণীয়া। {{center|⸻}} ## C1 ##<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৪|}}</noinclude> kno3gt427lpu3roqhzh2zg54n6lmxmy 248935 248934 2026-05-04T17:25:26Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248935 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|১৬|আৰ্হি তিৰুতা ৷|}}</noinclude>আৰু ৰাজপুৰীত থাকিব নোৱাৰিলে। তেঁওৰ মন বিয়াকুল হল, শ্ৰীকৃষ্ণৰ পাদপদ্মৰ তলত পৰি থাকিবৰ অভিলাষ প্ৰবল হল। ধন সম্পদ অট্টালিকা সকলো বিৰ্ষৰ দৰে মনত হল। তেঁও পুনৰায় বৃন্দাবনলৈ গল। কেবল ৰজাৰ অনুৰোধত মাজে মাজে চিতোৰলৈ আহি ৰজাক দেখা দি গৈছিল। শেষজীৱন তেঁও তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰি কটাইছিল। হৰিসঙ্কীৰ্ত্তন কৰোতে কৰোতে মীৰা প্ৰায় ভক্তিৰ প্ৰেমত অজ্ঞান হৈ দেৱতাৰ চৰণত পৰিছিল। অৱশেষত এদিন চিৰদিনৰ নিমিত্তে অজ্ঞান হল আৰু তেঁওৰ পবিত্ৰ দেহ-পিঞ্জৰৰ পৰা প্ৰাণবায়ু উৰি গল। ইয়াকে বোলে ভকতৰ বিশ্বাস, আৰু ভকতিৰ বল। মৃত্যুৰ লগত সংগ্ৰাম নাই, শান্তিত ভগবানৰ চৰণত আশ্ৰয় পায়। চিতোৰত আজি পৰ্য্যন্ত ৰাঞ্চোড়দেবৰ সৈতে মীৰাবাইৰ পূজা হৈ থাকে। সকলে দেশতে {{SIC|তেঁও|তেওঁ}} প্ৰাতঃস্মৰণীয়া। {{center|⸻}} <section begin="C1" /><section end="C1" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৪|}}</noinclude> ez3q7tivd6a208p9y5uup0ytlzbx1fq 104 63794 248939 177273 2026-05-04T17:33:44Z JyotiPN 1603 248939 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude><section begin="D" />{{center|{{X-larger|'''ৰাবেয়া'''}}}} {{gap}}সীতা দময়ন্তী প্ৰভৃতি আমাৰ দেশৰ হিন্দু তিৰুতা সকলৰ নাম যেনে চিৰস্মৰণীয়া হৈ পৃথিবীত জ্বলিব লাগিছে, মুছলমান সমাজতো তেনেকুয়া কেজনমান তিৰুতাই চিৰস্মৰণীয়া হৈ জগতত্ উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত থৈ গৈছে৷ তাৰে ভিতৰত ৰাবেয়া এজন। আৰব দেশৰ সৰু এখন গাঁওৰ ভিতৰত ইচমাইল নামে এজন দুখীয়া মানুহৰ ঘৰত ৰাবেয়াৰ জনম হয়। নিতান্ত সৰুকালতে ৰাবেয়া মাতৃহীনা হয়। ইচমাইলক মাক বাপেক দুইৰো কাম কৰিব লগীয়াত পৰিছিল। লাহে লাহে ৰাবেয়া অলপ ডাঙ্গৰ হলত ইচ্মাইলে দিনত মজুৰী কাম কৰিবলৈ যায়, ৰাবেয়াই অকলৈ ঘৰত ঘৰৰ কামবল কৰি সন্ধ্যাবেলিকা মৰুভূমিৰ ঝৰণাৰ পৰা অতি কষ্টে পিবৰ নিমিত্তে সেচা পাণী আনি বাপেকলৈ বাট চাই থাকে। এনেকৈ অলপ বয়সতেই ৰাবেয়া গম্ভীৰ, ধীৰ আৰু কামত পটু হৈ উঠিল। {{gap}}সেই সময়ত ডকাইত বিলাকে গাঁওৰ চাৰিওফালে <section end="D" /><noinclude>{{Left|২}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৫|}}</noinclude> nr43cqvvroh9qtbz7kyg8bzuu6hq36w 248943 248939 2026-05-04T17:40:25Z JyotiPN 1603 248943 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude><section begin="D" />{{center|{{X-larger|'''ৰাবেয়া'''}}}} {{gap}}সীতা দময়ন্তী প্ৰভৃতি আমাৰ দেশৰ হিন্দু তিৰুতা সকলৰ নাম যেনে চিৰস্মৰণীয়া হৈ পৃথিবীত জ্বলিব লাগিছে, মুছলমান সমাজতো তেনেকুয়া কেজনমান তিৰুতাই চিৰস্মৰণীয়া হৈ জগতত্ উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত থৈ গৈছে৷ তাৰে ভিতৰত ৰাবেয়া এজন। আৰব দেশৰ সৰু এখন গাঁওৰ ভিতৰত ইচমাইল নামে এজন দুখীয়া মানুহৰ ঘৰত ৰাবেয়াৰ জনম হয়। নিতান্ত সৰুকালতে ৰাবেয়া মাতৃহীনা হয়। ইচমাইলক মাক বাপেক দুইৰো কাম কৰিব লগীয়াত পৰিছিল। লাহে লাহে ৰাবেয়া অলপ ডাঙ্গৰ হলত ইচ্মাইলে দিনত মজুৰী কাম কৰিবলৈ যায়, ৰাবেয়াই অকলৈ ঘৰত ঘৰৰ কামবল কৰি সন্ধ্যাবেলিকা মৰুভূমিৰ ঝৰণাৰ পৰা অতি কষ্টে পিবৰ নিমিত্তে সেচা পাণী আনি বাপেকলৈ বাট চাই থাকে। এনেকৈ অলপ বয়সতেই ৰাবেয়া গম্ভীৰ, ধীৰ আৰু কামত পটু হৈ উঠিল। {{gap}}সেই সময়ত ডকাইত বিলাকে গাঁওৰ চাৰিওফালে <section end="D" /><noinclude>{{Left|{{gap}}২}} {{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৫|}}</noinclude> 0wposv2hbtvckmfrzgiwslmov9dfn9l 248981 248943 2026-05-05T05:48:24Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248981 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude><section begin="D" />{{center|{{X-larger|'''ৰাবেয়া'''}}}} {{gap}}সীতা দময়ন্তী প্ৰভৃতি আমাৰ দেশৰ হিন্দু তিৰুতা সকলৰ নাম যেনে চিৰস্মৰণীয়া হৈ পৃথিবীত জ্বলিব লাগিছে, মুছলমান সমাজতো তেনেকুয়া কেজনমান তিৰুতাই চিৰস্মৰণীয়া হৈ জগতত্ উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত থৈ গৈছে। তাৰে ভিতৰত ৰাবেয়া এজন। আৰব দেশৰ সৰু এখন গাঁওৰ ভিতৰত ইচমাইল নামে এজন দুখীয়া মানুহৰ ঘৰত ৰাবেয়াৰ জনম হয়। নিতান্ত সৰুকালতে ৰাবেয়া মাতৃহীনা হয়। ইচ্‌মাইলক মাক বাপেক দুইৰো কাম কৰিব লগীয়াত পৰিছিল। লাহে লাহে ৰাবেয়া অলপ ডাঙ্গৰ হলত ইচ্মাইলে দিনত মজুৰী কাম কৰিবলৈ যায়, ৰাবেয়াই অকলৈ ঘৰত ঘৰৰ কামবল কৰি সন্ধ্যাবেলিকা মৰুভূমিৰ ঝৰণাৰ পৰা অতি কষ্টে পিবৰ নিমিত্তে সেচা পাণী আনি বাপেকলৈ বাট চাই থাকে। এনেকৈ অলপ বয়সতেই ৰাবেয়া গম্ভীৰ, ধীৰ আৰু কামত পটু হৈ উঠিল। {{gap}}সেই সময়ত ডকাইত বিলাকে গাঁওৰ চাৰিওফালে <section end="D" /><noinclude>{{Left|{{gap}}২}} {{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৫|}}</noinclude> 664ffvxaezv40n99qq59sgw9yqswhrt 104 63795 248942 177274 2026-05-04T17:38:22Z JyotiPN 1603 248942 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|১৮|আৰ্হি তিৰুতা৷|}}</noinclude>ডকাইতি কৰি ফুৰিছিল। মাজে মাজে সিঁহতে একোখন গাঁও বেৰি ধৰি মুনিহ তিৰুতা যাকে পাইছিল ধৰি নি টকা লৈ চাকৰ চাকৰাণী (ক্ৰীতদাস,ক্ৰীতদাসী) ৰূপে বেচিছিল বা নিজৰ ঘৰতে বন্দীৰূপে ৰাখিছিল। ৰাবেয়াৰ বয়স যেতিয়া ১২/১৩ বছৰ সেই সময়ত এই ডকাইত বোৰে অইন অইন মানুহৰ লগত ৰাবেয়াৰ বাপেককো ধৰি বন্দী কৰি লৈ গল। ৰাবেয়া সংসাৰত একেবাৰে অকলসৰীয়া হল। গাঁওৰ সকলো মানুহে পৰামৰ্শ কৰি স্থিৰ কৰিলে যে ৰাবেয়া একোদিন এজনৰ ঘৰত কাম কৰিব আৰু খাব, কিয়নো সকলো গৃহস্থই দুখীয়া, এনে সঙ্গতি কাৰো নাই যে ৰাবেয়াক প্ৰতিপালন কৰিব পাৰে ৰাবেয়া দিনটো কাম কৰি গধূলী বেলিকা নিজৰ সৰু পজটিত বিশ্ৰাম কৰিবলৈ আহিছিল,আৰু এজনী বুঢ়ী মানুহক সঙ্গী কৰি ৰাতি কটাই আকৌ ৰাতিপুৱা পৰিশ্ৰম কৰিবলৈ যায়। বেচেৰীয়ে বাপেকলৈ মনত পৰি কত ৰাতি চকুৰ পাণীৰে শোৱাপাটী তিয়াই কটাইছিল তাক কোনে জানে? এনে দুখেৰে ৰাবেয়াৰ দিন কাটিছিল। এবছৰৰ পাছত সন্ধ্যাৰ সময়ত এদিন ৰাবেয়া নিজৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখত বহি নানা<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৬|}}</noinclude> gk0x7nx0gvfgptxha3uqwd78k2bscni 248982 248942 2026-05-05T05:49:37Z JyotiPN 1603 248982 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|১৮|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>ডকাইতি কৰি ফুৰিছিল। মাজে মাজে সিঁহতে একোখন গাঁও বেৰি ধৰি মুনিহ তিৰুতা যাকে পাইছিল ধৰি নি টকা লৈ চাকৰ চাকৰাণী (ক্ৰীতদাস,ক্ৰীতদাসী) ৰূপে বেচিছিল বা নিজৰ ঘৰতে বন্দীৰূপে ৰাখিছিল। ৰাবেয়াৰ বয়স যেতিয়া ১২/১৩ বছৰ সেই সময়ত এই ডকাইত বোৰে অইন অইন মানুহৰ লগত ৰাবেয়াৰ বাপেককো ধৰি বন্দী কৰি লৈ গল। ৰাবেয়া সংসাৰত একেবাৰে অকলসৰীয়া হল। গাঁওৰ সকলো মানুহে পৰামৰ্শ কৰি স্থিৰ কৰিলে যে ৰাবেয়া একোদিন এজনৰ ঘৰত কাম কৰিব আৰু খাব, কিয়নো সকলো গৃহস্থই দুখীয়া, এনে সঙ্গতি কাৰো নাই যে ৰাবেয়াক প্ৰতিপালন কৰিব পাৰে ৰাবেয়া দিনটো কাম কৰি গধূলী বেলিকা নিজৰ সৰু পজটিত বিশ্ৰাম কৰিবলৈ আহিছিল,আৰু এজনী বুঢ়ী মানুহক সঙ্গী কৰি ৰাতি কটাই আকৌ ৰাতিপুৱা পৰিশ্ৰম কৰিবলৈ যায়। বেচেৰীয়ে বাপেকলৈ মনত পৰি কত ৰাতি চকুৰ পাণীৰে শোৱাপাটী তিয়াই কটাইছিল তাক কোনে জানে? এনে দুখেৰে ৰাবেয়াৰ দিন কাটিছিল। এবছৰৰ পাছত সন্ধ্যাৰ সময়ত এদিন ৰাবেয়া নিজৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখত বহি নানা<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৬|}}</noinclude> 9mmwcejzje9edjp0ikhqd85g38asuh0 104 63796 248944 177275 2026-05-04T17:42:06Z JyotiPN 1603 248944 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||ৰাবেয়া৷|১৯}}</noinclude>চিন্তা কৰিছে এনে সময়ত এজন ক্ষীণ বুঢ়া মানুহ আহি কাতৰ স্বৰেৰে কলে “ৰাবেয়া মই ডকাইতৰ ঘৰৰ পৰা পলাই আহিছোঁ, পীয়াহত টেটু কাটি যাবলৈ ধৰিছে, এটোপা পাণী দে।” ৰাবেয়াই চিনিলে তেওঁৰে পিতাক। তেওঁ ঘৰত নেথাকিছিল বুলি প্ৰায়ে পাণী নাৰাখিছিল। পিতাকে পাণী খোজামাত্ৰকে কলহ লৈ ঝৰণাৰ ওছৰলৈ লৰি গল। ষাঁওতে আঁহোতে প্ৰায় আধা ঘণ্টা মান লাগিল আহি দেখে পিতাকৰ শৰীৰটীহে পড়ি আছে, প্ৰাণ-বায়ু উড়ি গৈছে। ৰাবেয়া হতবুদ্ধি হৈ পৰিল। যাক ইজনমত আৰু দেখা পাবৰ আশা কৰা নাই তাক দেখা পাইও এটোপা পাণীদি শুকান টেটু তিয়াব নোৱাৰিলে; পিয়াহত তেওঁৰ প্ৰাণ উৰি গল। এই শোক ৰাবেয়াৰ পক্ষে অসহ্য হল। আজি ৰাবেয়াই নিজকে পিতৃহন্তা বুলি ভাবিলে। হায় হায় কিয় ৰাবেয়াই পাণী এটোপা ঘৰত ৰখা নাছিল!! পিতাকৰ মূৰটো কোলাত লৈ সেচা পাণীৰে মৃতদেহ আৰু ওঠ তিয়াবলৈ ধৰিলে। গাওঁৰ মানুহ বোৰে আহি মৃত-দেহ সৎকাৰ কৰিলে। ৰাবেয়াৰ নিমিত্তে সংসাৰত এটোপা চকুৰ পাণী পেলাবলৈকো কোনো নাথাকিল।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৭|}}</noinclude> m2fyh21wty7wplqgqu8cdvudevut7mk 104 63797 248945 177276 2026-05-04T17:42:33Z JyotiPN 1603 248945 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|২০|আৰ্হি তিৰুতা৷|}}</noinclude>শোক দুখৰ মাজতো ৰাৱেয়া লাহে লাহে যৌৱনত উপস্থিত হল। তেওঁ দেখিবলৈ সুৱনী নাছিল বৰণ কৃষ্ণা আছিল, কুৎসিৎ বুলিলেও অত্যুক্তি নহয়। দুখীয়া আৰু কুৎসিৎ তিৰুতাক কোনোৱে বৰণ কৰি ঘৰলৈ বধূৰূপে নিনিয়ে। ৰাবেয়াইও তাক ভালকৈ জানিছিল, সেই দেখি তেওঁ পিতাকৰ কুটীৰতে থাকি পৰিশ্ৰম কৰি জীবন শেষ কৰিব স্থিৰ কৰি তাকে কৰি দিন কটাইছিল। কেই বছৰমান এনে দুখেৰে ৰাবেয়াৰ দিন কাটিল। এদিন আকৌ ডকাইতে গাঁও বেৰিলে। অইন অইন মানুহৰ ভিতৰত ৰাবেয়াও ধৰা পৰিল। সেই সময়ত দাসত্ব প্ৰথা আছিল। ৰাবেয়াক বচৰা নগৰৰ বজাৰলৈ নিয়া হল,তেওঁক এজন ধনীৰ নিমিত্তে দাসীৰূপে কিনা হল। ক্ৰীত দাস দাসী সকলৰ সেই সময়ত অতি কঠোৰৰূপে ব্যবহাৰ কৰা হৈছিল। ৰাবেয়াৰ ভাগ্যত অতি কদৰ্য্য আৰু পৰিশ্ৰমৰ কামবিলাক পৰিল। সেই সময়ত সেই দেশত আৰু এটা প্ৰথা আছিল যে ধনী বিলাকে প্ৰতি ৰাতি পণ্ডিত সকলক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল, সভা হৈছিল,নানা বিষয় তৰ্ক বিতৰ্ক হৈছিল, মদমাংসও চলিছিল, অতি কদৰ্য্য কাণ্ডবিলাক<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৮|}}</noinclude> n9h44w2wwfxlmiand5c94nwoer4fgt4 104 63798 248946 248832 2026-05-04T17:44:02Z JyotiPN 1603 248946 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰাবেয়া।|২১}}</noinclude>অভিনীত হৈছিল। কত দাস দাসীৰ, প্ৰতি বছৰ এই বিষম পৰিশ্ৰম কৰি ৰাতি উজাগৰে থাকি জীবন নষ্ট হৈছিল। ৰাৱেয়াৰ সৰুৰে পৰা পৰিশ্ৰম কৰা অভ্যাস আছিল বুলি শৰীৰৰ একো ক্ষতি হোৱা নাছিল। এনে পৰিশ্ৰম আৰু পৰিচৰ্য্যা কৰি ৰাবেয়াৰ এই প্ৰভুৰ ঘৰত দিন কটাব লাগিছিল। এদিন ৰাতি প্ৰভুৰ ঘৰত মহাভোজ সভা আছিল। জ্যোতিষী, ডাক্তৰ বেজ প্ৰভৃতি বহুত ৰকম পণ্ডিত সকল আহিছে। নানা ৰকম তৰ্ক বিতৰ্ক কথাবাৰ্ত্ত৷ চলি আছে। ৰাবেয়াৰ প্ৰভুএ মদৰ বোতল লৈ ঢালিছে, খাইছে, খুৱাইছে, ৰাবেয়াই নানাৰকম খাবৰ বস্তু মদৰ বোতল আনি পণ্ডিত সকলৰ সেৱা কৰিছে। হঠাৎ এজন পণ্ডিতে এটা যোৰা লগোৱ৷ মঙ্গহৰ ঠেং হাতত লৈ তাৰপৰ৷ মঙ্গহ এৰুৱাই কলে “কেনে সুন্দৰ যোৰা দিয়া ছোঁয়াচোন! তোমোলাকে, মানুহৰ শৰীৰতো এনে যোৰা দিয়ানে?” এজন ডাক্তৰে কলে “মানুহৰ শৰীৰতো এনে যোৰা আছে, কেৱল দ্বিপদ আৰু চতুষ্পদৰ অহাযোৱাৰ গতিবিধিৰ নিমিত্তে যি বেলেগ বন্দোবস্ত আছে।” পূৰ্ববৰ পণ্ডিতে কলে “মানুহৰ ভবিৰ সৈতে এই ঠেং ডোখৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৫৯|}}</noinclude> ki3yyjllbwk0rdvazya7r4kiuotz81l 104 63799 248975 177449 2026-05-05T05:34:23Z JyotiPN 1603 248975 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৪০|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude> {{gap}}তেঁওৰ শেষ জীবন-সুখেৰে নগল। চতুৰ্থবাৰ ভাৰতবৰ্ষলৈ আহিবৰ কিছু পূৰ্ববতে তেঁওৰ সৰুৰ লগৰীয়া স্নেহৰ ভনীয়েকক তেঁও হেৰুৱায়; আকৌ ভাৰতবৰ্ষৰ পৰা উভতি ইংলণ্ডেলৈ যাবৰ কিছুদিনৰ পাছতে সৰু ভায়েকটীৰ মৃত্যু সংবাদ পায়। বুঢ়াকালত ৰুগ্ন শৰীৰত এই শোকৰ আঘাৎ তেঁও সহিব নোৱাৰিলে। ইয়াৰ অলপদিনৰ পাছতে তেওঁ চিৰদিনৰ নিমিত্তে ভগবানৰ চৰণত শান্তিৰে বিশ্ৰাম লভিলে। {{gap}}মেৰী কাৰপে্‌ণ্টাৰ যেতি্‌য়া সৰু আছিল তেতিয়া তেওঁ মাকক কৈছিল “মোক কাম কৰিবলৈ দিয়াঁ, মই অইনৰ কাম কৰি ভাল পাও।” সৰুকালত মনত যি ভাব হৈছিল তেঁওৰ জীৱনত সেইটোৱেই পূৰ্ণত্ব প্ৰাপ্ত হৈছিল। তেঁও অইনৰ কামত, জগতৰ কামত জীবন উৎসৰ্গ কৰিছিল। তেঁওৰ জীৱনটোৱেই কেৱল কামৰ ইতিহাস। তেঁওৰ কামৰ সুফলৰ সাক্ষী কি বিলাত কি ভাৰতবৰ্ষ দুই ঠাইতে বৰ্ত্তমান। মেৰী কাৰপেণ্টাৰৰ নাম সকলোৱে শ্ৰদ্ধাৰ সৈতে উচ্চাৰণ কৰে। মেৰী কাৰপেণ্টাৰৰ নিচিনা নিঃস্বাৰ্থ ভাবে এই পৃথিবীত কাম কৰা মানুহ অলপ দেখা<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৮|}}</noinclude> 0y9vrv1ipqxqpklnezq2ykw9s9diuul 104 63800 248976 177450 2026-05-05T05:36:30Z JyotiPN 1603 248976 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||এলিজাবেথ ফ্ৰাই।|৪১}}</noinclude><section begin="E1" />যায়। পৰৰ নিমিত্তে জীবন উৎসৰ্গ কবি কেনেকৈ কাম কৰিব লাগে তাকে এই ইংৰাজ তিৰুতাই আমাক শিক্ষা দি গৈছে। {{center|⸻}} <section end="E1" /> <section begin="F" />{{center|{{X-larger|এলিজাবেথ ফ্ৰাই।}}}} {{center|{{larger|Elizabeth Fry.}}}} {{gap}}পৰৰ দুখত কাতৰ হৈ দুখ দূৰ কৰা মানুহৰ এটী বিশেষ গুণ। পৃথিবীত যে কেবল টকাৰেই অইনক সাহায্য কৰিব পাৰি এনেও নহয়, আৰু সকলোৰে টকা দি সাহায্য কৰিবৰ ক্ষমতাও প্ৰায় নেথাকে। পুত্ৰ শোকাতুৰা তিৰুতাৰ টকাৰে সান্ত্বনা দিব পাৰেনে। অনেক সময় টকাৰে যি কৰিব নোৱাৰি মনৰ সহানুভূতিৰে তাক কৰিব পাৰি। আজি যি ইংৰাজ তিৰুতাৰ কথা লেখিব খুজিছোঁ এওঁৰ নাম ইংৰাজ মণ্ডলীত অতি শ্ৰদ্ধাৰে সৈতে উচ্চাৰণ হৈ থাকে। মেৰী কাৰপেণ্টাৰৰ দৰে এঁওৰো মন পৰৰ নিমিত্তে কান্দিছিল। ইংৰাজীত এটী কথা আছে “পাপক ঘিণাবা কিন্তু পাপীক ঘিণ <section end="F" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৯|}}</noinclude> 5eykbhmz2dcdfw1tnlioimdjmgvstrc 104 63801 248983 177452 2026-05-05T06:00:20Z JyotiPN 1603 248983 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৪২|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>নকৰিবা।” এইটোৱেই এই তিৰুতাৰ মূলমন্ত্ৰ আছিল। দুখীয়া ঘৰৰ ঘৈণী হৈও সংসাৰত কিমান কাম কৰিব পাৰি এওঁ তাৰে দৃষ্টান্ত থৈ গৈছে। দণ্ড পোয়া কয়েদী বিলাকৰ দুৰ্দ্দশা দেখি তেঁওৰ প্ৰাণে কান্দিছিল। তেঁওৰ জীৱনৰ শেষ চল্লিশ বৎসৰ এই কয়েদী বিলাকৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে তেঁও কটাইছিল। এলিজাবেথৰ মাকৰ বৰ কোমল স্বভাৱ আছিল এওঁও সেই স্বভাবকে পাইছিল। সৰুতে আন্ধাৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ যাবলৈ এঁও ভয় পাইছিল। এই ছোৱালীটীয়েই পাছত কৰ্ম্মিষ্ঠা, ‘আত্মনিৰ্ভৰশীলা, নিৰ্ভীকা তিৰুতা হৈছিল। বাৰ বছৰ বয়সৰ সময় তেঁওৰ মাতৃদেবীৰ মৃত্যু হয়, মাকক হেৰুৱাই তেওঁ বৰ কাতৰ হৈ পৰিছিল। এই সময়ত ইংলণ্ডত (Quaker) কুয়েকাৰ নামেৰে এদল মানুহ আছিল। এওঁ বিলাক খৃষ্টানধৰ্ম্মাবলম্বীহঁতত কৈ অলপ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ। এওঁবিলাকে পৰোপকাৰেই মানুহৰ প্ৰধান কৰ্ত্তব্য কাম বুলি ভাবিছিল তেওঁ বিলাকৰ সম্প্ৰদায়ৰ নাম “Society of friends” “বন্ধু মণ্ডলী” আছিল। ‘এলিজাবেথৰ পিতাক এই সম্প্ৰদায়ৰ আছিল।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮০|}}</noinclude> j072ifc76pfnmmlaakdb0ubyrsjx6jv 104 63802 248984 177454 2026-05-05T06:02:11Z JyotiPN 1603 248984 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||এলিজাবেথ ফ্ৰাই।|৪৩}}</noinclude>তেওঁৰ সৰুকালটী এই পৰোপকাৰী মানুহৰ ভিতৰত কাটিছিল। সৰুৰে পৰা তেঁও গম্ভীৰ চিন্তাশালী নম্ৰ আছিল, বেশভূষাত তেওঁৰ মন নাছিল। বয়সৰ লগে লগে তেওঁ নিজক “বন্ধু” সম্প্ৰদায়ৰ কৰি নিলে। তেওঁৰ জীবনৰ উদ্দেশ্য হল পৰৰ দুখ দূৰ কৰা দুৰ্দ্দশাগ্ৰস্তক উদ্ধাৰ কৰা। বিশ বছৰৰ সময়ত তেওঁৰ এই মণ্ডলীৰে এজন ভদ্ৰ “বন্ধুৰ” লগত বিয়া হল। তেওঁৰ বিবাহিত জীবন সুখৰ হৈছিল। গিৰিয়েক ঘৈণীয়েক দুইয়ো একেলগে এই পবিত্ৰ সেৱা ধৰ্ম্মত জীবন ঢালি দিলে। প্ৰথমেই কইছোঁ তেওঁৰ প্ৰাণে কয়েদী বিলাকৰ নিমিত্তে কাঁন্দিছিল। তেঁও সিহঁতৰ ভবিষ্যত জীবনৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞ হল। জেইললৈ গৈ ফটা কাপোৰ পিন্ধা, দুৰ্ব্বল, পেট ভৰাই খাবলৈ নেপোৱা মানুহ বিলাকক যিমান দূৰ পাৰে সজ পথলৈ আনিবলৈ আৰু সিহঁতৰ দুৰ্দ্দশা দূৰ কৰিবলৈ তেওঁ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ সৰু সৰু কয়েদী বিলাকৰ নিমিত্তে এটী স্কুল পাতিলে। হতভাগ্য পাপী কয়েদীবিলাক চিৰকাল মানুহৰ ঘিণৰ বস্তু, কোনোৱে সিহঁতৰ লগত মিঠা কথা নকয়, সিহঁতৰ ফালে চালেও যেন পাপ হয়<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮১|}}</noinclude> r9mhpkubskn9nsso2lahkdt0fvr0ehd 104 63804 248985 177460 2026-05-05T06:04:15Z JyotiPN 1603 248985 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||এলিজাবেথ ফ্ৰাই।|৪৫}}</noinclude>ভণীয়েকৰ দৰে এই কয়েদীবিলাকেৰে সৈতে মিলিছিল, যেতিয়া তেঁও এই হতভাগ্য বন্ধু বিলাককলৈ লাহে লাহে কোমল স্বৰেৰে বাইবেল পঢ়ি শুনাইছিল আৰু সৰল বিশ্বাসেৰে কাতৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল সিহঁতৰ প্ৰাণ কান্দি উঠিছিল, পাপত বুৰি থকা অনেক কয়েদীএ অনুতাপৰ চকুৰ পাণীৰে বুকু তিতাইছিল আৰু নিজৰ মনক পাতল কৰিছিল। এঁও যে কেবল কেই ঘণ্টা সিহঁতৰ ওচৰত থাকিয়েই নিশ্চিন্ত হৈছিল এনে নহয়; এওঁ নানা দেশৰ ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ মানুহলৈ এই অনুষ্ঠানৰ কথা লেখি সাহায্য মাগিছিল আৰু সেই দেশতো এই অনুষ্ঠান কৰিবৰ নিমিত্তে অনুৰোধ কৰিছিল। নানা সভাত নিজৰ উদ্দেশ্য প্ৰকাশ কৰি বক্তৃতা দিছিল। কোনো কোনো মানুহে এই কাম অসম্ভব বুলি এৰি দিবৰ পৰামৰ্শ তেওঁক দিছিল, কোনোবাইবা তেঁওৰ মূৰৰ বিকৃতী (বলীয়া) হৈছে বুলি কৈছিল। কিন্তু তেঁও কাৰো কথালৈ কাণ নিদি নিজৰ উদ্দেশ্য পালনৰ নিমিত্তে প্ৰাণপণে চেষ্টা কৰিছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ পৰা দ্বীপান্তৰ হোৱা কয়েদীবিলাকক যেনেকৈ আণ্ডামান দ্বীপলৈ পঠোৱা হয় সেই সময়ত ইংলণ্ডৰ অপৰাধীবিলাকক অষ্ট্ৰেলিয়াৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৩|}}</noinclude> bfex7c6i2zec5b84di60cj18tjkgpge 104 63805 248986 177461 2026-05-05T06:05:13Z JyotiPN 1603 248986 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৪৬|আৰ্হি তিৰুতা|}}</noinclude>বটেনি বে (Botany bay) নামেৰে ঠাইলৈ পঠোয়া হৈছিল। কেমাহমানৰ অন্তৰত জাহাজত কয়েদী বোজাই কৰি লৈ যোৱা হৈছিল, যি কেইদিন বন্দৰত জাহাজ বন্ধা থাকিছিল এলিজাবেথে জাহাজলৈ গৈ কয়েদী বিলাকৰ অবস্থা দেখিছিল সিহঁতক সহানুভূতি কৰিছিল, লগত বহুৱাই প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, বাইবেল পঢ়ি শুনাইছিল, ভাল ভাল উপদেশ দিছিল, ভবিষ্যতৎ পঢ়িবৰ নিমিত্তে সুন্দৰ সুন্দৰ কিতাপ আৰু বাইবেল দিছিল। আত্মীয় স্বজন এৰি যোৱা সেই দ্বীপান্তৰিত ঠাইতো সিহঁতে যাতে ভালে থাকে তাকে শিকাইছিল আৰু নিজৰ দোষ ভগৱানৰ ওছৰত জনাই অনুতাপ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ উপদেশ দিছিল। {{gap}}ইমানবিলাক কাম কৰিও তেওঁ যিখিনি সময় অৱসৰ পাইছিল সীয়াৰ কাম কৰি বেচি সেই পয়চা কয়েদীহঁতৰ কল্যাণৰ নিমিত্তে খৰচ কৰিছিল। যেতিয়া সকলোৱে তেওঁৰ কামৰ মহত্ত্ব আৰু প্ৰয়োজন বুজিলে চাৰিওফালৰ পৰা বহুতে তেওঁক টকা পয়চা দি সাহায্য কৰিব ধৰিলে। পাগলা গাৰদ বিলাকৰ ভিতৰলৈ গৈ পাগল বিলাককে তেঁও<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৪|}}</noinclude> mlhtnh5j6ngryl1wvuvf7l0da22tmed 104 63806 248987 177462 2026-05-05T06:12:16Z JyotiPN 1603 248987 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||এলিজাবেথ ফ্ৰাই।|৪৭}}</noinclude>সান্ত্বনা দিছিল। Work-house (যত দুখীয়া ও এলেহুবা মানুহ বিলাকক নানা কামত সুমুয়া হয়) প্ৰভৃতি নানা ঠাইলৈ গৈ দুখীয়া মানুহক নানাভাবে সাহায্য কৰিছিল। সেই সময়তে তেঁওৰ পৰিশ্ৰমৰ সাৰ্থকতা দেখা গৈছিল। কয়েদী বিলাকৰ স্বভাৱত উন্নতি দেখা গৈছিল এনে যে দ্বীপান্তৰিত কয়েদীকো তেঁওৰ স্মৃতি মনত কৰি বাইবেল পঢ়া দেখা গৈছিল। যতে পৰৰ দুখ অলপমানো তেঁও লাঘব কৰিব পাৰে তালৈকে তেঁও গৈ ক্ষমতানুসাৰে দুখ দূৰ কৰিবৰ চেষ্টা কৰিছিল। তেঁও মানুহৰ প্ৰশংসাৰ নিমিত্তে বাট নাচাইছিল, অনুতাপ কৰি যি এটোপা চকুৰ পাণী পেলাইছিল সেইটোকে তেঁও তেঁওৰ পুৰস্কাৰ মনত কৰিছিল। তেঁও যে তেঁওৰ নিজৰ ঘৰৰ কামৰ বা স্বামী পুত্ৰ হঁতক অৱহেলা কৰিছিল এইটো নহয়। এঘাৰটী সন্তানক পালন কৰি, সিহঁতৰ খোৱা আৰু শিক্ষাৰ বন্ধবস্ত কৰি, ঘৰৰ ঘৈণীৰ কাম পালন কৰিও তেঁও এনেকৈ কামত জীৱন উৎসৰ্গ কৰিছিল। দুৰ্ব্বল শৰীৰে আৰু ইমান পৰিশ্ৰম সহিব নোৱাৰিলে। শৰীৰ লাহে লাহে ভাঙ্গি পৰিল পয়ষষ্ঠী বছৰ বয়সৰ সময় সকলোকে এৰি এলিজাবেথ ফ্ৰাই<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৫|}}</noinclude> evloq82txisu04t6swoes646x42t13v 104 63807 248988 248839 2026-05-05T06:19:45Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248988 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪৮|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude><section begin="F1" />নিত্যধামলৈ গুচি গল। জেইলখানাৰ কয়েদীবিলাকে মাক আৰু ভণীয়েকক হেৰুৱালে। আমাৰ শিকিব লগীয়া বস্তু এলিজাবেথে ইহজগতত থৈ গল। {{center|⸻}} <section end="F1" /> <section begin="G" />{{center|{{X-larger|জয়মতী কুঁৱৰী।}}}} {{gap}}জয়মতী কুঁৱৰীৰ বৃত্তান্ত আমাৰ দেশৰ প্ৰায় সকলোৱেই জানে তেঁও আমাৰ দেশৰ তিৰুতাৰ প্ৰাতঃস্মৰণীয়া। অতীত যুগত সীতা দময়ন্তী প্ৰভৃতিয়ে যেনে সতীত্বৰ কাহিনী জগতত থৈ গৈছে আমাৰ দেশৰ বাণী ‘‘জয়মতী কুঁৱৰী’’ৱেও সেইৰূপ সতীত্বৰ কাহিনী থৈ আমাৰ দেশৰ গৌৰবৰ বস্তু হৈ চিৰদিন আসাম দেশক উজ্জ্বল কৰি থাকিব। পূৰ্ব্বকালত ৰজাবিলাক শিক্ষিত নাছিল আৰু তেঁওবিলাক নিজক প্ৰায় “ঈশ্বৰ” বুলিয়েই ভাবিছিল। মানুহক বধ কৰিবলৈকো অলপো ধৰ্ম্মভয় নকৰিছিল। ১৬৬৩ খৃষ্টাব্দত চক্ৰধ্বজ সিং নামেৰে এজন আহোম ৰজা আছিল, তেঁও সাতবছৰ ৰাজত্বৰ পাছত স্বৰ্গাৰোহণ কৰে আৰু তেঁওৰ ভায়েক উদয়াদিত্য ৰজা হয়, কিন্তু তেঁওক মন্ত্ৰী সকলে বিষ <section end="G" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৬|}}</noinclude> aw07181w0gkd8facfl3odu3fewpur24 104 63808 248991 248840 2026-05-05T07:22:08Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248991 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||জয়মতী কুঁৱৰী।|৪৯}}</noinclude>খুৱাই মাৰিপেলায়। কেই বছৰমান ৰাজ্যত বৰ অৰাজকতা হয়। পাছত মন্ত্ৰী সকলে চামুগুৰী ৰাজবংশৰ চুলিক্ফা নামেৰে এজনক ৰাজ সিংহাসনত বহুয়াই।এওঁ অলপ বয়সৰ আছিল দেখি “লৰা-ৰজা” নাম পাইছিল। এওঁৰ বৰ তীক্ষ্ণ বুদ্ধি আছিল কিন্তু শৰীৰ দুৰ্ব্বল ও ক্ষীণ আছিল। তেঁও সিংহাসনত বহিয়েই বুজ পালে যে মন্ত্ৰী বিলাকৰ মতিগতি ভাল নহয়, সুবিধা পালেই অইন ৰাজকুমাৰক আনি ৰজা পাতিব আৰু তেঁওক কৌশলেৰে বধ কৰিব। এই ভাবি লৰা ৰজাই যত্ যত্ ৰাজকুমাৰ আছিল সেই সকলক গুপ্তভাবে বধ কৰাবলৈ ধৰিলে। সেই সময়ত তুঙ্গখুঙ্গীয়া বংশৰ গোবৰ ৰজাৰ গদাপাণি নামে এজন ৰাজকুমাৰ আছিল। এওঁ অতি বলিষ্ঠ আছিল। লৰা-ৰজাৰ এওঁক বধ কৰিবৰ হুকুম হল। কিন্তু মানুহ বিলাকে এই কাম অতি সহজ বুলি নাভাবিলে। এই গদাপাণি ৰজাৰ ৰাণীয়েই আমাৰ জয়মতী কুঁৱৰী। এওঁ বিলাকৰ কাণলৈকো এই কথা গল। কোৱঁৰে ভয় নেখালে কিন্তু কুৱঁৰীৰ আশঙ্কা হল। গদাপাণিৰ প্ৰাণ ৰক্ষাৰ নিমিত্তে জয়মতীয়ে তেঁওক ৰাজ্যৰ পৰা ছদ্মবেশ ধৰি পলাই<noinclude>{{Left|{{gap}}৪}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৭|}}</noinclude> fgbwtskkviu9ni3zuqiojlulnh77yb5 248992 248991 2026-05-05T07:22:30Z JyotiPN 1603 248992 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||জয়মতী কুঁৱৰী।|৪৯}}</noinclude>খুৱাই মাৰিপেলায়। কেই বছৰমান ৰাজ্যত বৰ অৰাজকতা হয়। পাছত মন্ত্ৰী সকলে চামুগুৰী ৰাজবংশৰ চুলিক্ফা নামেৰে এজনক ৰাজ সিংহাসনত বহুয়াই।এওঁ অলপ বয়সৰ আছিল দেখি “লৰা-ৰজা” নাম পাইছিল। এওঁৰ বৰ তীক্ষ্ণ বুদ্ধি আছিল কিন্তু শৰীৰ দুৰ্ব্বল ও ক্ষীণ আছিল। তেঁও সিংহাসনত বহিয়েই বুজ পালে যে মন্ত্ৰী বিলাকৰ মতিগতি ভাল নহয়, সুবিধা পালেই অইন ৰাজকুমাৰক আনি ৰজা পাতিব আৰু তেঁওক কৌশলেৰে বধ কৰিব। এই ভাবি লৰা ৰজাই যত্ যত্ ৰাজকুমাৰ আছিল সেই সকলক গুপ্তভাবে বধ কৰাবলৈ ধৰিলে। সেই সময়ত তুঙ্গখুঙ্গীয়া বংশৰ গোবৰ ৰজাৰ গদাপাণি নামে এজন ৰাজকুমাৰ আছিল। এওঁ অতি বলিষ্ঠ আছিল। লৰা-ৰজাৰ এওঁক বধ কৰিবৰ হুকুম হল। কিন্তু মানুহ বিলাকে এই কাম অতি সহজ বুলি নাভাবিলে। এই গদাপাণি ৰজাৰ ৰাণীয়েই আমাৰ জয়মতী কুঁৱৰী। এওঁ বিলাকৰ কাণলৈকো এই কথা গল। কোৱঁৰে ভয় নেখালে কিন্তু কুৱঁৰীৰ আশঙ্কা হল। গদাপাণিৰ প্ৰাণ ৰক্ষাৰ নিমিত্তে জয়মতীয়ে তেঁওক ৰাজ্যৰ পৰা ছদ্মবেশ ধৰি পলাই<noinclude>{{Left|{{gap}}৪}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৭|}}</noinclude> l5c8qfj54aks584zy8njwl1z2cltn1c 104 63809 249018 248849 2026-05-05T09:24:14Z JyotiPN 1603 249018 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>ইমানদিন শচীৰ স্নেহ কেবল নিমাইৰ ওপৰত আছিল নিমাই তেওৰ আৰু তেঁও নিমাইৰ, কিন্তু আজি তেঁও দেখিলে নিমাই বিশ্বজগতৰ মানুহৰ ভায়েক, সকলোৱেই তেঁওৰ সন্তান। নিমাইৰ ওছৰত সহস্ৰ সন্তান একত্ৰ হৈ তেঁওক “মাতৃ” সম্বোধন কৰিছে, নিমাই জগতৰ দাস ভগবানৰ সেবক ৷ এক মূহুৰ্ত্ত মাত্ৰ নিস্তব্ধ হৈ নিমাইক সম্বোধন কৰি কলে “তুমি ভগবানৰ সেবক হোৱা জগতৰ দাস হৈ প্ৰভুৰ নাম প্ৰচাৰ কৰা মই অতি আনন্দেৰে তোমাক জগতৰ নিমিত্তে বিদায় দিলোঁ।” এনে স্বৰ্গাদপি গৰিয়সী মাতৃ পৃথিবীত নাই বুলিলেই হয়। ভগৱানৰ চৰণত শচীয়ে নিজক আৰু নিমাইক অৰ্পণ কৰিলে। সন্তানৰ ওপৰত মাতৃৰ স্বাৰ্থত্যাগ শচীদেবীয়েই আমাক প্ৰথম দেখুৱালে। {{gap}}নিমাইক বিদায় দি শচীদেবী ক্ৰমশঃ দুৰ্ব্বল হৈ পৰিবলৈ ধৰিলে, মূৰৰ অলপ বিকৃতিও হৈছিল। নিমাইৰ কথা ভাবি আৰু ভগবানৰ নাম কৰি শচীদেবীয়ে পাঁচ বছৰ কটাবৰ পাছত, হঠাৎ এদিন শুনিলে যে নিমাই শান্তিপুৰলৈ আহিছে আৰু মাতৃ-দৰ্শনৰ নিমিত্তে শচীমাইক মাতিছে। নবদ্বীপৰ পৰা<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯৬|}}</noinclude> 5h1g0ndylcjkf1el5h9oo6arugnhj0f 104 63810 249020 177456 2026-05-05T09:49:17Z JyotiPN 1603 249020 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||শচী আই।|৫৯}}</noinclude>সহস্ৰ সহস্ৰ মানুহ শান্তিপুৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে। সকলোৰে ইচ্ছা যে নিমাই দেশতে থাকি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে আৰু সকলোৱে তাকে অনুৰোধও কৰিলে। শচীদেবীয়ে বহুতদিনৰ মূৰত নিমাইক দেখি বৰ আনন্দ পালে, নিজৰ হাতেৰে ৰান্ধি বাঢ়ি খুৱালে। শচীদেবীৰো ইচ্ছা যে নিমাইয়ে ঘৰতে থাকি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে। যেতিয়া সকলোৱে নিমাইক দেশত থাকিবৰ নিমিত্তে অনুৰোধ কৰিবলৈ ধৰিলে নিমাইয়ে মাকৰ কাতৰ আৰু দুৰ্ব্বল অবস্থা দেখি আগপিছ নেভাবি কলে “মাইৰ অনুমতি বিনা কলৈকো নাযাঁও”। নিমাইৰ ভক্তসকলে শচীক “মাই, এবাৰ থাকিবলৈ কোয়াঁ” বুলি অনুৰোধ কৰিবলৈ ধৰিলে। শচীদেবীয়ে এটী দীৰ্ঘনিশ্বাস পেলাই লাহে লাহে কলে “মোৰ সন্তানৰ মই ধৰ্ম্ম নষ্ট কৰিব নোৱাৰোঁ” তেঁও যেতিয়া ভগবানৰ কামত জীবন অৰ্পণ কৰিছে তাকে কৰি জীবন ধন্য কৰোক মই মাঝে মাঝে দেখা পালেই মোক সাৰ্থক মনত কৰিম”। শচীদেবীৰ মুখত এক অপূৰ্ব্ব জ্যোতি দেখা গল। ভক্ত সকলে আচৰিত হৈ কলে “মাই কৰিলা কি, তোমাৰ কথা যে প্ৰভুৰ বেদবাক্য!<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা। ৯৭|}}</noinclude> 833o1an89pfw08a0zm5e23gd19j0fio 104 63811 249021 248850 2026-05-05T09:52:55Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 249021 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬০|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude><section begin="H1" />কৰিলা কি?” শচীদেবীয়ে অচঞ্চল ভাৱে আৰু এবাৰ কলে “মোৰ সন্তানৰ মই ধৰ্ম্ম নষ্ট নকৰোঁ, প্ৰভুৰ চৰণত অৰ্পণ কৰিলোঁ।” শচীদেবীয়ে নিমাইক এই আৰ্দেশ দি আৰু বেশীপৰ বহিব নোৱাৰিলে “নিমাই” “নিমাই” বুলি মাটীত অচৈতন্য হই পৰি গল। {{gap}}ভগবানে সেই বিশ্বৰূপিনী শচী মাইক কোলাত তুলি ললে। এনে ধৰ্ম্মভাব আৰু স্বাৰ্থত্যাগ জগতত দেখা নাযায়। এই মহিলা পৃথিবীত চিৰস্মৰণীয় হৈ থাকিব। {{center|⸻}} <section end="H1" /> <section begin="I" />{{center|{{X-larger|ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল।}}}} {{gap}}অইনৰ নিমিত্তে যাৰ মন কান্দে, দুখীৰ চকুৰ পাণী দেখিলে যাৰ চকুত এটোপা পাণী ওলায় সেই জনেই ধন্য। জীবনৰ চৰম সাৰ্থকতা অইনৰ সেৱা কৰা। ঈশ্বৰ সেবাত আৰু মানুহৰ সেবাতে মানুহ সাধু হয়। এই ইংৰাজী তিৰুতা ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেলও মানুহৰ দুখ দূৰ, ৰোগীৰ সুশ্ৰষা ৰোগীৰ যন্ত্ৰণাত যিমান দূৰ সাধ্য সাহায্য কৰিবৰ নিমিত্তে নিজৰ <section end="I" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯৮|}}</noinclude> 53suqlilwp676s4ss48c82tlsg0w6ja 104 63812 249024 248851 2026-05-05T10:55:13Z JyotiPN 1603 249024 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>[[File:আৰ্হি তিৰোতা (page 67 crop).jpg|250px|center]] {{center|ফ্লোৰেন্স নাইটিঙ্গেল।}}<noinclude>{{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯৯|}}</noinclude> dww95n97pu4lm2ksixoc5og36x60jsz 104 63813 249025 248852 2026-05-05T10:58:17Z JyotiPN 1603 249025 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ফ্লোৰেন্স নাইটাঙ্গেল।|৬১}}</noinclude>জীবনক উৎসৰ্গ কৰিছিল। সংসাৰত দেখা যায় ধনীএ দুখীয়াৰ দুখ নুবুজে আৰু নেদেখে আৰু যদিবা কোনো উপকাৰ কৰে তাচ্ছিল্যৰ ভাবেৰে কৰে, মনৰ ভিতৰৰ পৰা নকৰে। ফ্লোৰেন্স ধনীৰ জীয়াৰী, সমাজত মাননীয়া ৰূপগুণত ভূষিতা, তেওঁ দুখীয়া কঙ্গালক সেৱা কৰিছিল। তেঁওৰ সেৱা শ্ৰদ্ধা ভক্তি আৰু মৰমৰ আছিল—তাচ্ছিল্যৰ দান নাছিল। তেঁও হাচপাতালত ৰোগীৰ সুশ্ৰুষাৰ কামকে জীৱনৰ উদ্দেশ্য কৰি লৈছিল। তেঁওৰ আগেয়ে ভদ্ৰগৃহস্থ ঘৰৰ ছোৱালীয়ে এই কাম নকৰিছিল, শিক্ষিতা ভাল মানুহৰ জীয়াৰীৰ এই কাম কৰা অনুচিত বুলিয়েই জানিছিল। কেবল সংসাৰত্যাগী সন্ন্যাসিনী (Nun) ও ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰিকাৰ ভিতৰতহে এই কাম আবদ্ধ আছিল। চিৰপ্ৰচলিত নিয়ম ভাঙ্গি ফ্লোৰেন্স যে নিজৰ জীবনক সুশ্ৰূষাকাৰিণীৰ কামত দীক্ষিত কৰিছিল তাতে তেঁওৰ মনৰ বলৰ পৰিচয় যথেষ্ট পোৱা যায়। ধন, মান, সমাজ গৌৰব একোৱে তেঁওক মহৎ উদ্দেশ্যৰ পৰা বিচলিত কৰিব পৰা নাছিল। তেঁওৰ দৃষ্টান্ত দেখি পাছত বহুত ইংৰাজ মহিল৷ই তেঁওৰ অনুসৰণ কৰিছে।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০০|}}</noinclude> odndvzyuzpfn6vhtb8y84rrw708qr5b 249026 249025 2026-05-05T10:59:07Z JyotiPN 1603 249026 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল।|৬১}}</noinclude>জীবনক উৎসৰ্গ কৰিছিল। সংসাৰত দেখা যায় ধনীএ দুখীয়াৰ দুখ নুবুজে আৰু নেদেখে আৰু যদিবা কোনো উপকাৰ কৰে তাচ্ছিল্যৰ ভাবেৰে কৰে, মনৰ ভিতৰৰ পৰা নকৰে। ফ্লোৰেন্স ধনীৰ জীয়াৰী, সমাজত মাননীয়া ৰূপগুণত ভূষিতা, তেওঁ দুখীয়া কঙ্গালক সেৱা কৰিছিল। তেঁওৰ সেৱা শ্ৰদ্ধা ভক্তি আৰু মৰমৰ আছিল—তাচ্ছিল্যৰ দান নাছিল। তেঁও হাচপাতালত ৰোগীৰ সুশ্ৰুষাৰ কামকে জীৱনৰ উদ্দেশ্য কৰি লৈছিল। তেঁওৰ আগেয়ে ভদ্ৰগৃহস্থ ঘৰৰ ছোৱালীয়ে এই কাম নকৰিছিল, শিক্ষিতা ভাল মানুহৰ জীয়াৰীৰ এই কাম কৰা অনুচিত বুলিয়েই জানিছিল। কেবল সংসাৰত্যাগী সন্ন্যাসিনী (Nun) ও ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰিকাৰ ভিতৰতহে এই কাম আবদ্ধ আছিল। চিৰপ্ৰচলিত নিয়ম ভাঙ্গি ফ্লোৰেন্স যে নিজৰ জীবনক সুশ্ৰূষাকাৰিণীৰ কামত দীক্ষিত কৰিছিল তাতে তেঁওৰ মনৰ বলৰ পৰিচয় যথেষ্ট পোৱা যায়। ধন, মান, সমাজ গৌৰব একোৱে তেঁওক মহৎ উদ্দেশ্যৰ পৰা বিচলিত কৰিব পৰা নাছিল। তেঁওৰ দৃষ্টান্ত দেখি পাছত বহুত ইংৰাজ মহিল৷ই তেঁওৰ অনুসৰণ কৰিছে।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০০|}}</noinclude> 67csyva3e0ih5dsb6ndca6ixfo3abq8 249032 249026 2026-05-05T11:22:49Z JyotiPN 1603 249032 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল।|৬১}}</noinclude>জীবনক উৎসৰ্গ কৰিছিল। সংসাৰত দেখা যায় ধনীএ দুখীয়াৰ দুখ নুবুজে আৰু নেদেখে আৰু যদিবা কোনো উপকাৰ কৰে তাচ্ছিল্যৰ ভাবেৰে কৰে, মনৰ ভিতৰৰ পৰা নকৰে। ফ্লোৰেন্স ধনীৰ জীয়াৰী, সমাজত মাননীয়া ৰূপগুণত ভূষিতা, তেওঁ দুখীয়া কঙ্গালক সেৱা কৰিছিল। তেঁওৰ সেৱা শ্ৰদ্ধা ভক্তি আৰু মৰমৰ আছিল—তাচ্ছিল্যৰ দান নাছিল। তেঁও হাচপাতালত ৰোগীৰ সুশ্ৰুষাৰ কামকে জীৱনৰ উদ্দেশ্য কৰি লৈছিল। তেঁওৰ আগেয়ে ভদ্ৰগৃহস্থ ঘৰৰ ছোৱালীয়ে এই কাম নকৰিছিল, শিক্ষিতা ভাল মানুহৰ জীয়াৰীৰ এই কাম কৰা অনুচিত বুলিয়েই জানিছিল। কেবল সংসাৰত্যাগী সন্ন্যাসিনী (Nun) ও ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰিকাৰ ভিতৰতহে এই কাম আবদ্ধ আছিল। চিৰপ্ৰচলিত নিয়ম ভাঙ্গি ফ্লোৰেন্স যে নিজৰ জীবনক সুশ্ৰূষাকাৰিণীৰ কামত দীক্ষিত কৰিছিল তাতে তেঁওৰ মনৰ বলৰ পৰিচয় যথেষ্ট পোৱা যায়। ধন, মান, সমাজ গৌৰব একোৱে তেঁওক মহৎ উদ্দেশ্যৰ পৰা বিচলিত কৰিব পৰা নাছিল। তেঁওৰ দৃষ্টান্ত দেখি পাছত বহুত ইংৰাজ মহিলাই তেঁওৰ অনুসৰণ কৰিছে।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০০|}}</noinclude> n3gavu8oeym2hv0i6ca16n7w54wpftl 104 63814 249027 248853 2026-05-05T11:13:34Z JyotiPN 1603 249027 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude> {{gap}}ইটালীৰ ফ্লোৰেন্স নগৰত এওঁৰ জনম হয়। এওঁৰ পিতাক সম্ভ্ৰান্তবংশৰ আৰু ধনী মানুহ আছিল। সৰুতে তেঁও পিতাকৰ লগত নানা দেশ ফুৰি ফুৰিছিল, সেই সকলো ঠাইৰ জেইল, আচপাতাল, দৰিদ্ৰাশ্ৰম প্ৰভৃতি ঠাইলৈ গৈছিল আৰু নিজৰ সাধ্য অনুসাৰে সকলোকে সাহায্য কৰিছিল। এই সময়ত তেঁওৰ মনত খেলালে যে শিক্ষিতা তিৰুতাই সুশ্ৰূষাৰ ভাৰ লোৱা উচিৎ; মাকৰ সেৱাতেহে বহুতো সন্তানে আৰোগ্য লাভ কৰে। তেঁও সেই বাৎসল্য ভাবেৰে আচপাতালৰ ৰোগী বিলাকক সেবা সুশ্ৰূষা কৰিবৰ নিমিত্তে সঙ্কল্প স্থিৰ কৰিলে। সেই সময়ত জৰ্ম্মণীত তিৰুতা সকলক সুশ্ৰষাৰ (Nurse) কাম শিকোৱা হৈছিল। তাত প্ৰায় ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰিকা (Nun) সকলেই শিখিছিল। ছাব্বিশ বছৰ বয়সৰ সময়ত ফ্লোৰেন্স এই স্কুলত সোমাল। স্কুলত শিকা কাম শেষ হলত তেঁও ঘৰলৈ উভতি আহি কিছুদিন বিশ্ৰাম কৰে। তেঁওৰ স্বাস্থ্য তেনে ভাল নাছিল। মনৰ উৎসাহ কিন্তু অদম্য। অলপ দিনৰ পাছতে তেঁও নিজৰ কাম বিচাৰি উলিয়ালে। লণ্ডনৰ এডোখৰ ঠাইৰ স্বাস্থ্যনিবাস, উপযুক্ত মানুহৰ অভাবত অতি<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০১|}}</noinclude> fdznsvzmnal02n5l46fduyaeee53t71 104 63815 249028 248854 2026-05-05T11:16:52Z JyotiPN 1603 249028 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ফ্লোৰেন্স নাইটীগেল।|৬৩}}</noinclude>শোচনীয় অবস্থাত পৰিছিল। তেওঁ সেই স্বাস্থ্য-নিবাসৰ ভাৰ ললে। নিজে এটা পয়সা নলৈছিল বৰঞ্চ যত ৰকমে পাৰে সাহায্য কৰিছিল; ফ্লোৰেন্সৰ অক্লান্ত সেবাৰ গুণত অলপদিনতে এই স্বাস্থ নিবাসে উন্নতিলাভ কৰিলে। এইটোৱেই তেঁওৰ জীৱনৰ প্ৰথম মঙ্গলকৰ কাম। ইয়াৰ কিছুদিনৰ পাছতে ক্ৰিমিয়া যুদ্ধ (Crimean war) আৰম্ভ হয়। এই যুদ্ধত-ইংৰাজ এক পক্ষত আছিল। যুদ্ধত হেজাৰে হেজাৰে মানুহ মৰে। একো দিনতে কত মানুহ মৰে, আহত হয়, কাৰোবা হাত ভাঙ্গে কাৰোবা চকু নষ্ট হয়, কোনোৱেবা চিৰদিনৰ নিমিত্তে বিকলাঙ্গ হৈ পৰে। যিমান মানুহ যুদ্ধত মৰে আহতৰ সংখ্যা তাতকৈও সৰহ। এই সকলো মানুহৰ সেবা শুশ্ৰূষা কৰি পুনৰায় সুস্থ কবিবৰ নিমিত্তে মানুহৰ আবশ্যক হয়। আজিকালি যুদ্ধক্ষেত্ৰত নানাৰকম বন্ধ বস্ত কৰা হয়। বিশেষ আহত বিলাকক সেবা কৰিবৰ নিমিত্তে বহুত মানুহক নিযুক্ত কৰা হয়, চাকৰ প্ৰভৃতি ৰখা হয়, কিন্তু সেই সময়ত যেতিয়া ক্ৰিমিয়া যুদ্ধ হয় তেতিয়া ভাল বন্ধবস্ত নাছিল।দেশৰ নিমিত্তে যিবিলাকে নিজৰ জীবন তুচ্ছ কৰি, ৰোদ,বৰষুণ, জাৰ,<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০২|}}</noinclude> skt64qjhxa7zoon3b5qhy3x5neqwokl 104 63816 248859 248855 2026-05-04T12:56:28Z BabulB 104 248859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>ঘাম গ্ৰাহ্য নকৰি জীবন বিপন্ন কৰে সেই সকলৰ সু স্বাস্থ্য দেখা যে উচিৎ এইটো আগৰ দিনৰ মানুহে সিমান মুবুজিছিল। চিকিৎসা আৰু সুশ্ৰূষাৰ অভাবত কিমান মানুহে প্ৰাণ দিছিল, ইংৰাছ, গভৰ্ণমেণ্টে সেই সময়ত এইটো বুজিলে। ক্ৰিমিয়া যুদ্ধৰ আহত বিলাকক সুশ্ৰুষা কৰিবৰ নিমিত্তে নানাৰকমৰ বন্ধবস্ত কৰা হল। পঁচা তুলি দেশৰ বহুতো মহৎ মানুহে সাহায্য কৰি এদল মানুহক সেবাৰ নিমিত্তে পাঠোৱাৰ বন্ধবস্ত হল। বিবি ফ্লোৰেন্সে নিজে যাবৰ নিমিত্তে গভৰ্ণমেণ্টলৈ আবেদন কৰি পঠালে। গভৰ্ণমেণ্টে অতি সাদৰেৰে তেওঁক প্ৰধান সুশ্ৰূষাকাৰিণীৰ পদত অভিষেক কৰি পঠালে। উদাৰমনা ফ্লোৰেন্সৰ জীবনৰ এইটোৱেই প্ৰধান কাম। আহত সৈন্যবিলাকক যত আনি পেলোৱা হৈছিল তাত একো বন্ধবস্ত নাছিল, কুকুৰ মেকুৰীৰ নিছিন৷ আনি পেলাই নিশ্চিন্ত হৈছিল, ফ্লোৰেন্স তাৰ ভাল বন্ধবস্ত কৰি দিলে নিজৰ হাতেৰে ময়লা প্ৰভৃতি ছিকন কৰি স্নেহময়ী মাতৃৰ নিচিনা সিহঁতৰ সকলো ভাৰ নি দিন নাই ৰাতি নাই অবিশ্ৰান্ত সেবাত মন দিলে। তেঁওৰ স্নেহ আৰু যত্নত বহুত মানুহৰ প্ৰাণ ৰক্ষা পালে। ডেৰবছৰ {{Right|(অসম্পূৰ্ণ)}}<noinclude>{{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০৩|}}</noinclude> 3o2v9d9y44rg5k8ypli5ldl8fa3byzi 249029 248859 2026-05-05T11:17:25Z JyotiPN 1603 249029 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>ঘাম গ্ৰাহ্য নকৰি জীবন বিপন্ন কৰে সেই সকলৰ সু স্বাস্থ্য দেখা যে উচিৎ এইটো আগৰ দিনৰ মানুহে সিমান মুবুজিছিল। চিকিৎসা আৰু সুশ্ৰূষাৰ অভাবত কিমান মানুহে প্ৰাণ দিছিল, ইংৰাছ, গভৰ্ণমেণ্টে সেই সময়ত এইটো বুজিলে। ক্ৰিমিয়া যুদ্ধৰ আহত বিলাকক সুশ্ৰুষা কৰিবৰ নিমিত্তে নানাৰকমৰ বন্ধবস্ত কৰা হল। পঁচা তুলি দেশৰ বহুতো মহৎ মানুহে সাহায্য কৰি এদল মানুহক সেবাৰ নিমিত্তে পাঠোৱাৰ বন্ধবস্ত হল। বিবি ফ্লোৰেন্সে নিজে যাবৰ নিমিত্তে গভৰ্ণমেণ্টলৈ আবেদন কৰি পঠালে। গভৰ্ণমেণ্টে অতি সাদৰেৰে তেওঁক প্ৰধান সুশ্ৰূষাকাৰিণীৰ পদত অভিষেক কৰি পঠালে। উদাৰমনা ফ্লোৰেন্সৰ জীবনৰ এইটোৱেই প্ৰধান কাম। আহত সৈন্যবিলাকক যত আনি পেলোৱা হৈছিল তাত একো বন্ধবস্ত নাছিল, কুকুৰ মেকুৰীৰ নিছিন৷ আনি পেলাই নিশ্চিন্ত হৈছিল, ফ্লোৰেন্স তাৰ ভাল বন্ধবস্ত কৰি দিলে নিজৰ হাতেৰে ময়লা প্ৰভৃতি ছিকন কৰি স্নেহময়ী মাতৃৰ নিচিনা সিহঁতৰ সকলো ভাৰ নি দিন নাই ৰাতি নাই অবিশ্ৰান্ত সেবাত মন দিলে। তেঁওৰ স্নেহ আৰু যত্নত বহুত মানুহৰ প্ৰাণ ৰক্ষা পালে। ডেৰবছৰ {{Right|(অসম্পূৰ্ণ)}}<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০৩|}}</noinclude> ldi0z27fi78xcp4ofoi0vgylakc009g 249030 249029 2026-05-05T11:20:51Z JyotiPN 1603 249030 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude><section begin="I1" />ঘাম গ্ৰাহ্য নকৰি জীবন বিপন্ন কৰে সেই সকলৰ সু স্বাস্থ্য দেখা যে উচিৎ এইটো আগৰ দিনৰ মানুহে সিমান মুবুজিছিল। চিকিৎসা আৰু সুশ্ৰূষাৰ অভাবত কিমান মানুহে প্ৰাণ দিছিল, ইংৰাছ, গভৰ্ণমেণ্টে সেই সময়ত এইটো বুজিলে। ক্ৰিমিয়া যুদ্ধৰ আহত বিলাকক সুশ্ৰুষা কৰিবৰ নিমিত্তে নানাৰকমৰ বন্ধবস্ত কৰা হল। পঁচা তুলি দেশৰ বহুতো মহৎ মানুহে সাহায্য কৰি এদল মানুহক সেবাৰ নিমিত্তে পাঠোৱাৰ বন্ধবস্ত হল। বিবি ফ্লোৰেন্সে নিজে যাবৰ নিমিত্তে গভৰ্ণমেণ্টলৈ আবেদন কৰি পঠালে। গভৰ্ণমেণ্টে অতি সাদৰেৰে তেওঁক প্ৰধান সুশ্ৰূষাকাৰিণীৰ পদত অভিষেক কৰি পঠালে। উদাৰমনা ফ্লোৰেন্সৰ জীবনৰ এইটোৱেই প্ৰধান কাম। আহত সৈন্যবিলাকক যত আনি পেলোৱা হৈছিল তাত একো বন্ধবস্ত নাছিল, কুকুৰ মেকুৰীৰ নিছিন৷ আনি পেলাই নিশ্চিন্ত হৈছিল, ফ্লোৰেন্স তাৰ ভাল বন্ধবস্ত কৰি দিলে নিজৰ হাতেৰে ময়লা প্ৰভৃতি ছিকন কৰি স্নেহময়ী মাতৃৰ নিচিনা সিহঁতৰ সকলো ভাৰ নি দিন নাই ৰাতি নাই অবিশ্ৰান্ত সেবাত মন দিলে। তেঁওৰ স্নেহ আৰু যত্নত বহুত মানুহৰ প্ৰাণ ৰক্ষা পালে। ডেৰবছৰ {{Right|(অসম্পূৰ্ণ)}} <section end="I1" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ১০৩|}}</noinclude> nfvkctf7zsisemzip8zpdfhc0a9y9vx 104 63817 248963 177312 2026-05-05T05:15:13Z JyotiPN 1603 248963 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৩০|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude> {{gap}}১৮৪০ অব্দত মেৰীৰ পিতাকৰ মৃত্যু হল। এই শোকত তেঁও বৰ কাতৰ হৈ পৰিল মেৰীৰ সকলো কামতে এই মহাত্মাই হাঁহিমুখেৰে উৎসাহ আৰু উপদেশ দিছিল। দোষ পালে দেখুৱাইছিল। এনে হেন পিতাক হেৰুৱাই মেৰী হতাশ আৰু কাতৰ হৈ পৰিল৷ জগতত যি শোক দিয়ে তেঁৱেই আকৌ সান্ত্বনাও দিয়ে। মেৰীয়ে কিছুদিনৰ পাছত বুজিলে যে শোকত কাতৰ হৈ থাকিলে আৰু নচলে—সংসাৰত বহুত কাম কৰিব লগীয়া তেঁওৰ আছে। বল আৰু উৎসাহেৰে মনক সজাগ কৰি আকৌ মেৰী নিজৰ কামত লাগিল। মেৰীৰ পিতাকৰ স্বৰ্গাৰোহণৰ অলপ-দিনৰ পাছতে টাকাৰম্যান চাহাবৰো মৃত্যু হল। মেৰীৰ এওঁৰ ওপৰত বিশেষ শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তি আছিল। ওপৰাউপৰি দুইটী শোক পাই মেৰীয়ে মৰ্ম্মাহত হল,তথাপি সেই শোকক দমন কৰি নিজৰ কামত মন দিবলৈ ধৰিলে। নিয়মমতে স্কুললৈ যাবলৈ ধৰিলে। দৰিদ্ৰ বিলাকৰ ঘৰলৈ গৈ তেঁওবিলাকৰ যিমান দূৰ পাৰে সাহায্য কৰিছিল। ছাত্ৰ ছাত্ৰী বিলাকৰ পঢ়িবৰ উৎসাহ বঢ়াবৰ নিমিত্তে আৰু পৃথিবীৰ বস্তুবিলাকৰ বিষয়ে জানিবৰ নিমিত্তে ইচ্ছুক হবৰ নিমিত্তে গছ;<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৮|}}</noinclude> r3om20k6b5xtkhub4pag6khn6a1io31 104 63818 248964 177313 2026-05-05T05:16:04Z JyotiPN 1603 248964 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ৷|৩১}}</noinclude>পাথৰ,যন্ত্ৰ প্ৰভৃতি নানাৰকম বস্তু দেখুৱাবলৈ আৰু বুজাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}মেৰীয়ে দেখিলে যে তেঁওৰ নীতিবিদ্যালয়ত (Sunday school) যি বিলাক লমছোৱালী পঢ়িবলৈ আহে তাৰ ভিতৰত বহুতৰে অবস্থা বৰ বেয়া; থাকিবৰ ঠাই নাই, মানুহৰ বাৰাণ্ডাত শুই ৰাতি কটায় আৰু পেটৰ নিমিত্তে চুৰ কৰি থাকে আৰু মাজে মাজে জেললৈকো যায়। এই অনাথ লৰা বিলাকক যতন কৰি ৰাখিলে আৰু পঢ়ুৱালে প্ৰকৃত মানুহ হব পাৰে, কেৱল সাধাৰণ মানুহৰ অলপ চেষ্টা আৰু অবহেলাৰ নিমিত্তে ইহঁতৰ জীবন বিফল হবলৈ ধৰিছে। সেই নিমিত্তে মেৰীয়ে অইন অইন সাধু মহাত্মা কেজনৰে সৈতে পৰামৰ্শ কৰি এই দুশ্চৰিত্ৰ লৰাবিলাকৰ নিমিত্তে এটা ‘সংশোধনী” স্কুল (Reformatory school) কৰিবৰ স্থিৰ কৰিলে। ১৮৪৬ খৃষ্টাব্দত মেৰীয়ে দুশ্চৰিত্ৰ আৰু মূক্তি প্ৰাপ্ত কয়েদীবিলাক থকা ঠাইত এটী স্কুল খুলিলে। এনে ঠাইত স্কুল খুলিবৰ উদ্দেশ্য এই যে সেই ঠাইৰ দুশ্চৰিত্ৰ লৰাবিলাকৰ মন অবাধে আকৰ্ষণ কৰিব বুলি। তেঁওৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৯|}}</noinclude> klie4z4anhnud90lnryhov4bfwey42v 104 63819 248965 177314 2026-05-05T05:16:46Z JyotiPN 1603 248965 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৩২|আৰ্হি তিৰুতা৷|}}</noinclude>সেই মহৎ উদ্দেশ্য সফল হৈছিল। প্ৰথমদিন কুৰিটি লৰা আহি ভৰ্ত্তি হয় সেই দিনাই আবেলি আৰ বহুত লৰা আহিছিল। ইঁহতৰ অৱস্থা ইমান শোচনীয় যে ভৰিত জোতাতো নাছিলেই গাত চোলা পৰ্য্যন্ত নাই, শুবৰ ঠাই নাই যতে পায় ততে শুই ৰাতি কটায়। স্কুলৰ মহৎ উদ্দেশ্য জানি বহুত ভদ্ৰলোকে অৰ্থ সাহায্য কৰিবলৈ ধৰিলে ও আৰু পঢ়াবৰ নিমিত্তে মাষ্টৰ নিযুক্ত হল। ক্ৰমে ক্ৰমে লৰাৰ সংখ্যা বেশী হবলৈ ধৰিলে। উৎসাহিত হৈ মেৰীয়ে তাৰ লগতে এটী “নৈশ বিদ্যালয়” খুলিলে। দলে দলে হীনচৰিত্ৰৰ যুবক যুবতী বিলাক সেই বিদ্যালয়ত ভৰ্ত্তি হবলৈ ধৰিলে। এই দুশ্চৰিত্ৰ যুবক যুবতী বিলাকক শান্ত ৰাখিবৰ নিমিত্তে মৰীয়ে মাজে মাজে বিপদত পৰিছিল, তথাপি তেঁও অটল ধৈৰ্য্যৰে সকলো কাম সুন্দৰ মতে কৰিছিল৷ স্কুলৰ উন্নতিৰ লগে লগে স্কুলৰ ঘৰ বঢ়াব লাগিল। সকলো সদনুষ্ঠানতে মেৰী উৎসাহেৰে যোগ দিছিল। স্কুলত পঢ়াবৰ সময়ত তেঁওৰ নীতি সম্বন্ধে শিক্ষা দিবৰ নিমিত্তে সদাই চকু আছিল। {{gap}}বাইবেল পঢ়ি সদাই সিহঁতক ধম্মোপদেশ দিছিল<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭০|}}</noinclude> mr460qj6odn8fgrdrwh4vwo9oyab8dx 248966 248965 2026-05-05T05:17:06Z JyotiPN 1603 248966 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৩২|আৰ্হি তিৰুতা|}}</noinclude>সেই মহৎ উদ্দেশ্য সফল হৈছিল। প্ৰথমদিন কুৰিটি লৰা আহি ভৰ্ত্তি হয় সেই দিনাই আবেলি আৰ বহুত লৰা আহিছিল। ইঁহতৰ অৱস্থা ইমান শোচনীয় যে ভৰিত জোতাতো নাছিলেই গাত চোলা পৰ্য্যন্ত নাই, শুবৰ ঠাই নাই যতে পায় ততে শুই ৰাতি কটায়। স্কুলৰ মহৎ উদ্দেশ্য জানি বহুত ভদ্ৰলোকে অৰ্থ সাহায্য কৰিবলৈ ধৰিলে ও আৰু পঢ়াবৰ নিমিত্তে মাষ্টৰ নিযুক্ত হল। ক্ৰমে ক্ৰমে লৰাৰ সংখ্যা বেশী হবলৈ ধৰিলে। উৎসাহিত হৈ মেৰীয়ে তাৰ লগতে এটী “নৈশ বিদ্যালয়” খুলিলে। দলে দলে হীনচৰিত্ৰৰ যুবক যুবতী বিলাক সেই বিদ্যালয়ত ভৰ্ত্তি হবলৈ ধৰিলে। এই দুশ্চৰিত্ৰ যুবক যুবতী বিলাকক শান্ত ৰাখিবৰ নিমিত্তে মৰীয়ে মাজে মাজে বিপদত পৰিছিল, তথাপি তেঁও অটল ধৈৰ্য্যৰে সকলো কাম সুন্দৰ মতে কৰিছিল৷ স্কুলৰ উন্নতিৰ লগে লগে স্কুলৰ ঘৰ বঢ়াব লাগিল। সকলো সদনুষ্ঠানতে মেৰী উৎসাহেৰে যোগ দিছিল। স্কুলত পঢ়াবৰ সময়ত তেঁওৰ নীতি সম্বন্ধে শিক্ষা দিবৰ নিমিত্তে সদাই চকু আছিল। {{gap}}বাইবেল পঢ়ি সদাই সিহঁতক ধম্মোপদেশ দিছিল<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭০|}}</noinclude> swbjbrool757f8eiknuk4zmw594t1y7 104 63820 248967 177502 2026-05-05T05:18:24Z JyotiPN 1603 248967 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ।|৩৩}}</noinclude>আৰু বুজাইছিল। মেৰী আৰু তেঁওৰ বন্ধু বিলাকে দেখিলে যে যদিও স্কুলৰ বহুতো উপকাৰ হৈছে তথাপি তেওঁবিলাকৰ আশানুৰূপ কাম হোৱা নাই। স্কুলত কেই ঘণ্টামান মাত্ৰ লৰাবিলাক থাকে, অইন সময়ত সিহঁতে নানা কুপথলৈ আৰু নানা বেয়া ঠাইলৈ যাব পাৰে, এই ভাবি তেঁওবিলাকে ঠিক কৰিলে যে সিহঁতক লৈ যদি এখন পৰিয়ালৰ নিচিনাকৈ ৰখা যায় তেনেহলে তেঁওলোকৰ উদ্দেশ্য আৰো সফল হয়। এই স্থিৰ কৰি ব্ৰিষ্টল নগৰৰ চাৰি মাইল দূৰৈত নিৰ্জ্জন ঠাই এডুখৰি বিচাৰি তাতে এটা ঘৰ কেৰেয়া কৰি বোৰ্ডিং স্কুল এখন পাতিলে। ভগবান সাধু ইচ্ছাৰ সহায়। সকলো কামেই ভাল মতে হবলৈ ধৰিলে। মেৰী প্ৰতিদিন Ragged schoolৰ কাম কৰি। চাৰি মাইল খোজ কাঢ়ি। এই স্কুললৈ আহি কাম কৰিছিল। এই দুৰ্দ্দান্ত জেইল খটা লৰা বিলাকক মেৰীয়ে মৰমৰ দ্বাৰাই বশ কৰিবলৈ ধৰিলে। মাকৰ নিচিনা সিহঁতেও মেৰীক মৰম আৰু ভক্তি কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ ভিতৰতো কিছুমান লৰা আৰু ছোৱালীএ তেওঁক বৰ আহুকাল দিছিল সিহঁত স্কুলৰপৰা পলায় আৰু নানা-<noinclude>{{Left|{{gap}}৩}} {{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭১|}}</noinclude> 8jlspxte22zvm74qii13xdkjzdmovnx 104 63821 248968 177407 2026-05-05T05:19:12Z JyotiPN 1603 248968 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৩৪|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>ৰকম অত্যাচাৰ কৰিছিল। মেৰীয়ে অশেষ ধৈৰ্য্য ধৰি চেনেহৰ চকুৰে আৰু বুজাই-বৰাই সিহঁতক সজ বাটলৈ ওভোতাই আনিছিল। কৰ্কশ ব্যবহাৰ আৰু মাৰি ধৰি সিহঁতক সৎপথলৈ অনাটো তেওঁ ঘৃণা কৰিছিল। তেওঁ পাছত যেতিয়া দেখিলে যে লৰা ছোৱালী একেলগে ৰখা সঙ্গত নহয়, তেতিয়া অইন এটী ঘৰ কেৰেয়া কৰি ছোৱালী বিলাকক তালৈ নিলে। ইয়াৰ কিছুদিনৰ পাছতে মেৰীৰ মাতৃদেবীৰ কাল হয়। মাকৰ মৃত্যুৰ পাছত তেঁওৰ আৰু সংসাৰৰ বন্ধন এজনী ভনীয়েক বিনা কোনো নাছিল। অলপ দিনৰ পাছত তেঁও নিজৰ ঘৰ এৰি স্কুলৰ ওছৰত এটী ঘৰত থাকিবলৈ ধৰিলে। ছোৱালী বিলাকে মেৰীৰ ওচৰত থাকিবলৈ ভাল পাইছিল। তেঁও সিহঁতৰ মৰম আকৰ্ষণ ও উৎসাহি কৰিবৰ নিমিত্তে জনালে যে যিবিলাক ছোৱালীয়ে ভাল ব্যবহাৰ কৰিব সেই বিলাকক তেঁও নিজৰ ঘৰলৈ আনিব। ইয়াত সকলোৰে উৎসাহ বঢ়ি গল আৰু সকলোৱেই মেৰীৰ মৰম পাবৰ নিমিত্তে ভাল হবলৈ ধৰিলে। যিবিলাক লৰা ছোৱালী সাধাৰণ কয়েদী সন্তান বিলাকতকৈ উচ্চশ্ৰেণীৰ,<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭২|}}</noinclude> 3bnjt02f2fo1jy05k3nae3ummvk5tho 104 63822 248969 177408 2026-05-05T05:20:13Z JyotiPN 1603 248969 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ।|৩৫}}</noinclude>যাতে সেই বিলাক লৰা ছোৱালী বেয়া বাটলৈ নাযায়, সেই উদ্দেশ্যেৰে মেৰী কাৰপেণ্টাৰে (Industrial school ) স্থাপন কৰিলে। এই স্কুলত লৰা ছোৱালীবিলাকে ভদ্ৰভাবে উপাৰ্জ্জন কৰি কোনোৰকম কৰি জীবিকা নিৰ্ব্বাহ কৰিব পাৰে তাকে শিক্ষা দিয়া হব এই স্থিৰ হল। অলপ দিন শিকিলেই উপাৰ্জ্জন কৰিবৰ ক্ষমতা হৈছিল।প্ৰথমতে লেখিছোঁ যে মেৰীৰ দুইজন উচ্চমনা ভদ্ৰলোকৰ সৈতে চিনাকী হয় আমেৰিকাৰ টাকাৰম্যানই প্ৰথম তেঁওক অনাথ লৰাছোৱালী বিলাকৰ উন্নতি সাধন কৰা দেশৰ মানুহে প্ৰাণপণ কৰি কৰা উচিৎ, দেখুৱাই দিয়ে আৰু সেই আদৰ্শেৰেই মেৰীয়ে ইমানদিন অনাথ ছোৱালী লৰাবিলাকৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে নানা উপায় কৰে। তেঁওৰ দ্বিতীয় বন্ধু আমাৰ ভাৰতবৰ্ষীয়—ৰাজা ৰামমোহন ৰায়—তেঁও যে আমাৰ দেশৰ তিৰুতাৰ শিক্ষাৰ দুৰবস্থাৰ কথা কৈছিল, সেইটো মেৰীয়ে পাহৰা নাছিল। নিজৰ দেশৰ কাম কৰি তেঁও বুঢ়া হৈছিল, বাকী জীবন বহি আৰামাৰে কটাব পাৰিলেহেঁতেন কিন্তু মেৰী সেই<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৩|}}</noinclude> 8dt2hdhldqr0pdcgpuyg80t6l6qbzv5 104 63823 248970 177409 2026-05-05T05:21:02Z JyotiPN 1603 248970 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৩৬|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>প্ৰকৃতিৰ মানুহ নাছিল, যিভাব তেঁও মনৰ এচুকত ইমানদিন লুকায় ৰাখিছিল, তাৰ চেষ্টা কৰিবৰ নিমিত্তে তেওঁ ভাৰতবৰ্ষলৈ ৰাওনা হল। এই সময় ‘আমাৰ দেশৰ তিৰুতাৰ অবস্থা অতি শোচনীয় আছিল। প্ৰাচীন কালত ভাৰত-বৰ্ষীয় তিৰুতাই নানা-বিদ্যাচৰ্চ্চা কৰিছিল, তাৰ প্ৰমাণ খনা লীলাবতী বহুতো আছে। লাহে লাহে তিৰুতা ঘৰৰ ভিতৰত আবদ্ধ হল, জ্ঞানালোচনাৰ পৰা বহুত দূৰত পৰিল। মেৰী কাৰপেণ্টাৰ যেতিয়া আছিল তেতিয়া স্কুল প্ৰভৃতি নাই, কোনো কোনো ঘৰত অলপমান মাত্ৰ কোনোবাই কোনোবাই পঢ়িব পাৰিছিল। ইংলণ্ডত মুনিহ তিৰুতা দুইৰো শিক্ষাৰ বাট একেৰকম, দুইৰো সমান অধিকাৰ। যেতিয়া ইংৰাজ সকলে আমাৰ দেশ জয় কৰিলে তেতিয়া তেওঁবিলাকে দেখিলে যে ভাৰতবাসীৰ নৈতিক আৰু মানসিক উন্নতিৰ একমাত্ৰ উপায় জ্ঞান আৰু বিদ্যা শিক্ষা, সেই দেখি প্ৰথমৰ পৰাই তেঁওবিলাকে দেশত শিক্ষা বিস্তাৰৰ সঙ্কল্প কৰি নানা স্কুল কলেজ প্ৰভৃতি কৰিলে আৰু নানাৰকম সামাজিক কুসংস্কাৰ, যাতে দূৰ হয় তাৰ নিমিত্তে চেষ্টা কৰিবলৈ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৪|}}</noinclude> dowmasogiaswhv1zzieiaide3jajhjm 104 63824 248971 177463 2026-05-05T05:21:33Z JyotiPN 1603 248971 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pallabi Dutta.Baruah" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ।|৩৭}}</noinclude>ধৰিলে। তিৰুতাৰ শিক্ষাও নিতান্ত দৰকাৰ দেখি পাছত লাহে লাহে সেই নিমিত্তেও উদ্যোগী হল। এই স্ত্ৰীশিক্ষা বিস্তাৰ কৰিবৰ নিমিত্তে এওঁবিলাক বহুত কষ্ট আৰু পৰিশ্ৰম কৰিব লগীয়াত পৰিছিল। পূৰ্ব্বে আমাৰ দেশত মুনিহ মানুহেই স্ত্ৰীশিক্ষা সন্দেহৰ চকুৰে দেখিছিল; গবৰ্ণমেণ্টে নানা উপায়ে এই স্ত্ৰীশিক্ষা বিস্তাৰ কৰে, যাৰ সুফল আমি আজি দেখিবলৈ পাইছোঁ। যি বিলাকৰ অশেষ চেষ্টা আৰু পৰিশ্ৰমত ভাৰত, বিশেষ বঙ্গদেশ উপকৃত হৈছে বুলি ধৰা হয় মেৰীকাৰপেণ্টাৰ তাৰ ভিতৰত এজন। তেঁও চাৰিবাৰ ভাৰতবৰ্ষলৈ আহে ৷ ভাৰতৰ তিৰুতাৰ-অবস্থা জানিবৰ নিমিত্তে তেওঁ ডাঙ্গৰ সৰু সকলোৱে ঘৰৰ অন্দৰ মহললৈ গৈ নিজৰ মানুহৰ দৰে তিৰুতা সকলৰ লগত মিলিছিল, কত উপদেশ আৰু নানা দেশৰ ভাল ভাল তিৰুতাৰ বিষয়ে কৈছিল, তিৰুতাৰ দ্বাৰাইও দেশৰ কিমান কাম হব পাৰে তাক কৈ-মনক উত্তেজিত কৰিছিল। বালিকা বিদ্যালয় স্থাপনাদিৰ নিমিত্তে তেওঁ উৎসাহী আছিল; স্কুললৈ ছোৱালী বিলাকক পঠাবৰ নিমিত্তে মাক বাপেকক উৎসাহ দিছিল। এবাৰ তেওঁ ভাৰতবৰ্ষত যেতিয়া<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৫|}}</noinclude> 44iqp6ugbtdvbvqj4y6ija91et35g7e 104 63825 248972 248837 2026-05-05T05:23:53Z JyotiPN 1603 248972 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৮|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>আছিল, কেমাহমানৰ নিমিত্তে স্কুলৰ পৰিদৰ্শিকা (Superintendant) হৈ আছিল। কিয়নো তেঁওঁ বুজিছিল যে তিৰুতা মানুহৰ স্কুলত তিৰুতাই পৰিদৰ্শিকাৰ ভাৰ লোৱা উচিৎ। কিয়নো যি বিলাক তিৰুতা ঘৰৰ এচুকত পৰি থাকে সেই বিলাক তিৰুতাই মুনিহ মানুহৰ ওচৰত পঢ়িবলৈ লাজ কৰিবই কৰিব। {{gap}}বাল্যবিবাহ হিন্দুসমাজত যাতে নহয় তাৰ নিমিত্তে তেওঁ বহুত চেষ্টা কৰিছিল আৰু তাৰ কিমান অপকাৰ তাক সুন্দৰৰূপে বুজাই দিছিল। হিন্দু বিধৱাৰ সমাজত বহুত নিৰ্য্যাতন; বিশেষ সেই সময়ত আৰু বেশী আছিল; যাতে তেওঁ বিলাকৰ কষ্ট লাঘৱ হয় তাৰ্ নিমিত্তেও তেওঁ চেষ্টা কৰিবলৈ পাহৰা নাছিল, সীয়া প্ৰভৃতি কৰি যাতে তেওঁ বিলাকে সময় কটাব পাৰে তাৰ নিমিত্তে যতন কৰিছিল। বিধবা বিবাহ পালন কৰিবলৈকো চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ আৰু দেখিলে যে বহুতো তিৰুতা চিকিৎসাৰ অভাৱত মৰে মুনিহ মানুহৰ দ্বাৰাই তিৰুতাই চিকিৎসা কৰাব নোখোজে আৰু লাজও পায়, সেই দেখি যাতে তিৰুতাইও ডাক্তৰী শিকিব পাৰে; ভাৰতৰ তিৰুতাৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে তেওঁ যি যি কৰিছিল এইটীও<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৬|}}</noinclude> du00ur0yapzv8exipphcl27q7eoap8y 248973 248972 2026-05-05T05:24:27Z JyotiPN 1603 248973 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৮|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>আছিল, কেমাহমানৰ নিমিত্তে স্কুলৰ পৰিদৰ্শিকা (Superintendant) হৈ আছিল। কিয়নো তেঁওঁ বুজিছিল যে তিৰুতা মানুহৰ স্কুলত তিৰুতাই পৰিদৰ্শিকাৰ ভাৰ লোৱা উচিৎ। কিয়নো যি বিলাক তিৰুতা ঘৰৰ এচুকত পৰি থাকে সেই বিলাক তিৰুতাই মুনিহ মানুহৰ ওচৰত পঢ়িবলৈ লাজ কৰিবই কৰিব। {{gap}}বাল্যবিবাহ হিন্দুসমাজত যাতে নহয় তাৰ নিমিত্তে তেওঁ বহুত চেষ্টা কৰিছিল আৰু তাৰ কিমান অপকাৰ তাক সুন্দৰৰূপে বুজাই দিছিল। হিন্দু বিধৱাৰ সমাজত বহুত নিৰ্য্যাতন; বিশেষ সেই সময়ত আৰু বেশী আছিল; যাতে তেওঁ বিলাকৰ কষ্ট লাঘৱ হয় তাৰ্ নিমিত্তেও তেওঁ চেষ্টা কৰিবলৈ পাহৰা নাছিল, সীয়া প্ৰভৃতি কৰি যাতে তেওঁ বিলাকে সময় কটাব পাৰে তাৰ নিমিত্তে যতন কৰিছিল। বিধবা বিবাহ পালন কৰিবলৈকো চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ আৰু দেখিলে যে বহুতো তিৰুতা চিকিৎসাৰ অভাৱত মৰে মুনিহ মানুহৰ দ্বাৰাই তিৰুতাই চিকিৎসা কৰাব নোখোজে আৰু লাজও পায়, সেই দেখি যাতে তিৰুতাইও ডাক্তৰী শিকিব পাৰে; ভাৰতৰ তিৰুতাৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে তেওঁ যি যি কৰিছিল এইটীও<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৬|}}</noinclude> hurk6qfl3ol2ggl81585mz0bmu1fal7 104 63826 248974 248838 2026-05-05T05:30:13Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248974 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ।|৩৯}}</noinclude>তাৰু ভিতৰত এটা প্ৰধান কাম। ইংৰাজ গভৰ্ণমেন্ট সহায় আছিল বুলি তেঁওৰ উদ্দেশ্য সফল হবৰ বৰ সুবিধা হৈছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ কি মুনিহ কি তিৰুতা আটায়ে তেওঁৰ বৃদ্ধাবস্থাতো এনে কামৰ শৃঙ্খলা ও মনৰ উচ্চতা দেখি আচৰিত হৈছিল। ভাৰতবৰ্ষীয় তিৰুতাই চিৰকাল তেঁওৰ ওছৰত কৃতজ্ঞতাপাশত আৱদ্ধ হৈ থাকিব। এতিয়ালৈকে বহুত তিৰুতা জীবিতা আছে যে বিলাক তেঁওৰ সৌম্যমূৰ্ত্তি দেখিছে।মেৰী কাৰপেণ্টাৰে তিৰুতাৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে যি চেষ্টা কৰিছিল তাৰ সুফল আমি আজি দেখিবলৈ পাইছোঁ। তেতিয়া স্ত্ৰীশিক্ষাৰ প্ৰথম যুগমাত্ৰ—তেঁওৰ জীবিতাবস্থাতে তেঁওৰ কাম সকলোৰ সুফল সুলক্ষণ তেঁও চাই যাব পাৰিছিল। প্ৰথমবাৰ ভাৰতবৰ্ষলৈ অহাৰ দহ বছৰ পাছত যেতিয়া চতুৰ্থবাৰ আহিছিল, তেতিয়াই তেওঁ স্ত্ৰী শিক্ষাৰ বহুত উন্নতি দেখি আনন্দেৰে কৈছিল “এই যে স্ত্ৰী শিক্ষা দৃঢ়ীভূত হৈছে এতিয়া লাহে লাহে বাঢ়িব, ইয়াৰ উন্নতি বন্ধ কৰিবৰ আৰু কাৰো সাধ্য নাই”। ভাৰতবৰ্ষৰ পৰা যাবৰ সময়ত তেঁও হিন্দু লৰা দুটীক শিক্ষা দিবৰ নিমিত্তে লৈ গৈছিল।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৭|}}</noinclude> 08552paamxrgyi0u7lu9uoxb3bognrl 248980 248974 2026-05-05T05:45:01Z JyotiPN 1603 248980 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ।|৩৯}}</noinclude>তাৰু ভিতৰত এটা প্ৰধান কাম। ইংৰাজ গভৰ্ণমেন্ট সহায় আছিল বুলি তেঁওৰ উদ্দেশ্য সফল হবৰ বৰ সুবিধা হৈছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ কি মুনিহ কি তিৰুতা আটায়ে তেওঁৰ বৃদ্ধাবস্থাতো এনে কামৰ শৃঙ্খলা ও মনৰ উচ্চতা দেখি আচৰিত হৈছিল। ভাৰতবৰ্ষীয় তিৰুতাই চিৰকাল তেঁওৰ ওছৰত কৃতজ্ঞতাপাশত আৱদ্ধ হৈ থাকিব। এতিয়ালৈকে বহুত তিৰুতা জীবিতা আছে যে বিলাক তেঁওৰ সৌম্যমূৰ্ত্তি দেখিছে।মেৰী কাৰপেণ্টাৰে তিৰুতাৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে যি চেষ্টা কৰিছিল তাৰ সুফল আমি আজি দেখিবলৈ পাইছোঁ। তেতিয়া স্ত্ৰীশিক্ষাৰ প্ৰথম যুগমাত্ৰ—তেঁওৰ জীবিতাবস্থাতে তেঁওৰ কাম সকলোৰ সুফল সুলক্ষণ তেঁও চাই যাব পাৰিছিল। প্ৰথমবাৰ ভাৰতবৰ্ষলৈ অহাৰ দহ বছৰ পাছত যেতিয়া চতুৰ্থবাৰ আহিছিল, তেতিয়াই তেওঁ স্ত্ৰী শিক্ষাৰ বহুত উন্নতি দেখি আনন্দেৰে কৈছিল “এই যে স্ত্ৰী শিক্ষা দৃঢ়ীভূত হৈছে এতিয়া লাহে লাহে বাঢ়িব, ইয়াৰ উন্নতি বন্ধ কৰিবৰ আৰু কাৰো সাধ্য নাই”। ভাৰতবৰ্ষৰ পৰা যাবৰ সময়ত তেঁও হিন্দু লৰা দুটীক শিক্ষা দিবৰ নিমিত্তে লৈ গৈছিল।{{nop}}<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৭৭|}}</noinclude> 31a26bh8snxy5vcr6qy15x6xu8j66mm 104 63827 248998 248845 2026-05-05T07:32:41Z JyotiPN 1603 248998 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৪|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude><section begin="G1" />জয়মতীক স্মৰণ নকৰি নোৱাৰে। আসাম দেশও এই সতীৰ নিমিত্তে চিৰদিন গৌৰবান্বিত হৈ থাকিব। <section end="G1" /> <section begin="H" />{{center|⸻}} {{center|{{X-larger|শচী আই}}}} আমাৰ আসাম দেশত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেব যেনে ধৰ্ম্মসাধন আৰু ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰ কৰি চিৰস্মৰণীয় হৈছে, বঙ্গদেশতো তেঁওৰে নিচিনা এজন ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰক মহাপুৰুষ জন্মগ্ৰহণ কৰি বঙ্গলা, উড়িষ্যা প্ৰভৃতি ঠাই প্ৰেম প্লাবনেৰে বুৰাইছিল। তেঁওৰ নাম চৈতন্যদেব। আজি পৰ্যন্ত চৈতন্যদেবৰ নাম বঙ্গদেশৰ ঘৰে ঘৰে আৰু উড়িষ্যাৰ ঠাইয়ে ঠাইয়ে কীৰ্ত্তনহৈ থাকে। দেখা যায় যিবিলাক মহাপুৰুষ পৃথিবীত চিৰস্মৰণীয় হৈছে সকলোৱেই মাতৃৰ সদ্‌গুণ আৰু সৎ শিক্ষাৰ ফলত। এই মহাপুৰুষও মাতৃদেবী “শচীৰ” ধৰ্ম্ম আৰু সদ্‌গুণৰ ফল। শচীদেবীৰ চৰিত্ৰৰ দৃঢ়তা, উদাৰতা, আৰু কোমলতা দেখি তাকে বুজা যায়। ধৰ্ম্ম চৰিত্ৰ, বিদ্য়া, সকলো বিষয় শিক্ষাৰ স্থল মাতৃদেবী। চৈতন্যদেব বঙ্গদেশৰ “নদীয়া” নামেৰে এখন গাঁওত জন্ম- <section end="H" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯২|}}</noinclude> 6ruvoqv5s6g30ke81cj1zvbgucxvuny 248999 248998 2026-05-05T07:33:10Z JyotiPN 1603 248999 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৪|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude><section begin="G1" />জয়মতীক স্মৰণ নকৰি নোৱাৰে। আসাম দেশও এই সতীৰ নিমিত্তে চিৰদিন গৌৰবান্বিত হৈ থাকিব। {{center|⸻}} <section end="G1" /> <section begin="H" />{{center|{{X-larger|শচী আই}}}} আমাৰ আসাম দেশত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেব যেনে ধৰ্ম্মসাধন আৰু ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰ কৰি চিৰস্মৰণীয় হৈছে, বঙ্গদেশতো তেঁওৰে নিচিনা এজন ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰক মহাপুৰুষ জন্মগ্ৰহণ কৰি বঙ্গলা, উড়িষ্যা প্ৰভৃতি ঠাই প্ৰেম প্লাবনেৰে বুৰাইছিল। তেঁওৰ নাম চৈতন্যদেব। আজি পৰ্যন্ত চৈতন্যদেবৰ নাম বঙ্গদেশৰ ঘৰে ঘৰে আৰু উড়িষ্যাৰ ঠাইয়ে ঠাইয়ে কীৰ্ত্তনহৈ থাকে। দেখা যায় যিবিলাক মহাপুৰুষ পৃথিবীত চিৰস্মৰণীয় হৈছে সকলোৱেই মাতৃৰ সদ্‌গুণ আৰু সৎ শিক্ষাৰ ফলত। এই মহাপুৰুষও মাতৃদেবী “শচীৰ” ধৰ্ম্ম আৰু সদ্‌গুণৰ ফল। শচীদেবীৰ চৰিত্ৰৰ দৃঢ়তা, উদাৰতা, আৰু কোমলতা দেখি তাকে বুজা যায়। ধৰ্ম্ম চৰিত্ৰ, বিদ্য়া, সকলো বিষয় শিক্ষাৰ স্থল মাতৃদেবী। চৈতন্যদেব বঙ্গদেশৰ “নদীয়া” নামেৰে এখন গাঁওত জন্ম- <section end="H" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯২|}}</noinclude> iqwk9a6dkhegpjvwjjs0e39bpbjiwfz 249023 248999 2026-05-05T09:57:46Z JyotiPN 1603 249023 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৪|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude><section begin="G1" />জয়মতীক স্মৰণ নকৰি নোৱাৰে। আসাম দেশও এই সতীৰ নিমিত্তে চিৰদিন গৌৰবান্বিত হৈ থাকিব। {{center|⸻}} <section end="G1" /> <section begin="H" />{{center|{{X-larger|শচী আই}}}} {{gap}}আমাৰ আসাম দেশত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেব যেনে ধৰ্ম্মসাধন আৰু ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰ কৰি চিৰস্মৰণীয় হৈছে, বঙ্গদেশতো তেঁওৰে নিচিনা এজন ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰক মহাপুৰুষ জন্মগ্ৰহণ কৰি বঙ্গলা, উড়িষ্যা প্ৰভৃতি ঠাই প্ৰেম প্লাবনেৰে বুৰাইছিল। তেঁওৰ নাম চৈতন্যদেব। আজি পৰ্যন্ত চৈতন্যদেবৰ নাম বঙ্গদেশৰ ঘৰে ঘৰে আৰু উড়িষ্যাৰ ঠাইয়ে ঠাইয়ে কীৰ্ত্তনহৈ থাকে। দেখা যায় যিবিলাক মহাপুৰুষ পৃথিবীত চিৰস্মৰণীয় হৈছে সকলোৱেই মাতৃৰ সদ্‌গুণ আৰু সৎ শিক্ষাৰ ফলত। এই মহাপুৰুষও মাতৃদেবী “শচীৰ” ধৰ্ম্ম আৰু সদ্‌গুণৰ ফল। শচীদেবীৰ চৰিত্ৰৰ দৃঢ়তা, উদাৰতা, আৰু কোমলতা দেখি তাকে বুজা যায়। ধৰ্ম্ম চৰিত্ৰ, বিদ্য়া, সকলো বিষয় শিক্ষাৰ স্থল মাতৃদেবী। চৈতন্যদেব বঙ্গদেশৰ “নদীয়া” নামেৰে এখন গাঁওত জন্ম- <section end="H" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯২|}}</noinclude> 3nmhfkh2v1ul7wxvjfe8ekotr0jodqk 104 63828 249012 248846 2026-05-05T09:02:16Z JyotiPN 1603 249012 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||শচী আই।|৫৫}}</noinclude>গ্ৰহণ কৰে। তেঁওৰ পিতাক জগন্নাথ মিশ্ৰ নিমাই (চৈতন্যদেবৰ নাম নিমাই) সৰুকালতে মৃত্যু হয়, শিক্ষা, পালন সকলো ভাৰ তেঁওৰ নাকৰ ওপৰত পৰিল। শচীদেবা অতি কোমল প্ৰকৃতিৰ ধাৰ্ম্মিকা তিৰুতা আছিল। নদীয়া জিলাৰ সকলোৰে তেঁও পূজনীয়া আছিল, আৰু সকলোৱে তেঁওক মাকৰ নিচিনা দেখিছিল আৰু “শচীমাই” বুলি মাতিছিল। তেওঁৰ ডাঙ্গৰ লৰাটী যৌবনতে সন্ন্যাসী হৈ যায়।আঠজনী ছোৱালীৰ পাছত এই নিমাইৰ জন্ম। ছোৱালীকেটীৰ সৰুতে মৃত্যু হয়। নিমাই {{SIC|কমান|কিমান}} আদৰৰ আৰু যতনৰ ধন হল তাক বুজিবই পৰা যায়। সন্তান শাসন আৰু পালন বৰ গুৰুতৰ কাম, প্ৰায় দেখা যায় এনে আদৰৰ লৰাবিলাক কুপথলৈ যায়। শচীদেবীয়ে দহটী সন্তানক বিসৰ্জ্জন দি স্বামীক হেৰুৱাই এই সন্তানটীৰ সকলো ভাৰ নিজৰ স্কন্ধত লব লগীয়াত পৰিল। নিমাই চঞ্চল, তেওৰ মন হৰিপ্ৰেমত ডুবিল। হৰিপ্ৰেমত মুগ্ধ হৈ চৈতন্য হৰিসঙ্কীৰ্ত্তন কৰি ফুৰে, শচীদেবীয়ে চাকি এটী জ্বলাই ভগবানৰ চৰণত পুত্ৰৰ মঙ্গল কামনা কৰি ৰাতি দুয়াৰমুখেতে বহি থাকে। চৈতন্যই আহি<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯৩|}}</noinclude> fdgwas2ext9jzzzsdemcnogsge9evx2 104 63829 249015 248847 2026-05-05T09:18:50Z JyotiPN 1603 249015 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৬|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>“মা” বুলি মাতিলে দুয়াৰ মেলিদি মুখত চুমা খায় লৰাক ঘৰৰ ভিতৰলৈ নি ঈশ্বৰৰ নাম কৰি সৰু লৰাৰ দৰে বহি বহি খুৱাই। হৰিপ্ৰেমৰ কথা মাক পুতেক দুয়ো আলাপ কৰি কৰি শুই পৰে। নিমায়ে কীৰ্ত্তন কৰি প্ৰেমত উন্মত্ত হৈ মাটীত বাগৰে, আছাৰ খায় পৰে, মাতৃদেবীয়ে সঙ্কোচমনেৰে চাই আনন্দ আৰু ভাবত চকুৰ পাণী টোকে। ৰাতিপুৱা গঙ্গাস্নানলৈ যাবৰ সময় বোয়াৰীয়েকক শুধি যায় নিমাই কেনে আছে, ৰাতি টোপনি আহিছিলনে নাই। গঙ্গাস্নান কৰি আহি নিমাইৰ টোপনি নাভাঙ্গিলে মুখত হাত ফুৰাই সস্নেহে উঠাই দিয়ে, কেতিয়াবাবা নিমাইয়ে মূৰটী মাকৰ কোলাত ৰাখি স্বপনৰ কথা কয় এনেকৈ সৰু লৰাটীৰ দৰে নিমাইক ডাঙ্গৰ কৰে। বয়সৰ লগে লগে ক্ৰমে ক্ৰমে নিমাইৰ অন্তৰ ঈশ্বৰপ্ৰেমত ডুবিল, সংসাৰৰ অসাৰতা মনক বিয়াকুল কৰিবলৈ ধৰিলে। হৰিনাম মুখত আনিলে কেতিয়াবাবা চকুৰ পাণীৰে বুকু বুৰাই দিয়ে, কেতিয়াবাবা নাম আৰু উচ্চাৰণ কৰিবই নোৱাৰে নিস্তব্ধভাবে বহি থাকে। এনে ভাব দেখি নিমায়ে সংসাৰ ত্যাগ কৰি যাব বুলি শচীদেবী আশঙ্কিত হল। নবদ্বীপতো জনৰব উঠিল<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯৪|}}</noinclude> ttsipwb2igvckd22ypr57q8f293p1go 104 63830 249017 248848 2026-05-05T09:21:53Z JyotiPN 1603 249017 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||শচী আই।|৫৭}}</noinclude>যে নিমাই ঘৰ এৰি সন্ন্যাসী হৈ যাব। শচীদেবীয়ে মানুহৰ মুখত এই কথা শুনি বৰ চিন্তান্বিত হল। দহোটী সন্তানৰ মাক হৈ আটাইকেটীকে হেৰুৱাই একমাত্ৰ সম্বল নিমাই যাক উঠোতে বঁহোতে চকুৰ মণি, অঞ্চলৰনিধি, কৰি তুলিছে সেই সন্তান সন্ন্যাসী হৈ যাব এই কথা মাকৰ মনত অসহনীয়। এদিন নিমাইক শুধিলে “নিমাই তই বোলে মোক এৰি, ঘৰ এৰি সন্ন্যাসী হৈ যাব খুজিছ”; নিমাইয়ে কলে “মাই, তুমি অনুমতি নিদিলে মই কেতিয়াও নাযাওঁ ৷” শচী মাই নিশ্চিন্ত হল। নিমাইৰ মন ঈশ্বৰত ডুবিল, সংসাবৰ অনিত্য অসাৰ যেন লাগিল। দেশ বিদেশত হৰি সঙ্কীৰ্ত্তন, হৰি নাম প্ৰচাৰ কৰিবৰ নমিত্তে মন বিয়াকুল হল। এদিন বাহিৰত হৰি-সঙ্কীৰ্ত্তন কৰি আহি নিমাইয়ে মাকৰ চৰণ বন্দনা কৰি কলে “মাই মোক সংসাৰৰ পৰা বিদায় দিয়া।” শচীৰ মু ৰত বজ্ৰ পৰাদি পৰিল কিছুমান পৰ স্তব্ধ হৈ থাকিল; মাত নোলাল। হঠাৎ তেঁওৰ দিব্যচক্ষু লাভ হল তেঁওৰ অঞ্চলৰ নিধি চকুৰ মণি নিমাইক আজি তেঁও ভগবানৰ চৰণত অৰ্পণ কৰি জগতৰ কামত দীক্ষা দিব, এনে সৌভাগ্য কেইজনৰ কপালত হয়<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯৫|}}</noinclude> c8thmyb6jck50uqs5sygnycgaoc8jpm 104 63831 248949 248836 2026-05-04T17:49:37Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248949 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰাবেয়া|২৫}}</noinclude>তেওঁ ৰাবেয়াক ক্ৰীতদাসীৰ পৰা মুক্তি কৰি দিলে আৰু স্বাধীন ভাবে থাকিবৰ নিমিত্তে বচোৰাত এটা ঘৰ কৰি দিলে। ৰাবেয়াই প্ৰাৰ্থনা কৰি পৰোপকাৰ আৰু পৰসেৱাত দিন কটাইছিল। তেওঁ পিপাসু পিতাকক এটোপা পাণী দি শেষ সময়ত পিয়াহ পলুৱাব পৰা নাই, সেই কষ্টটো কেতিয়াও পাহৰা নাছিল, সেই নিমিত্তে বোগ্দাদৰ পৰা মদিনা পৰ্য্যন্ত পিপাসু বাটৰুৱাৰ নিমিত্তে এটী খাল কাটি দিছিল। হিজৰী ১৮৫ (৮০১ খৃঃ) ৰাবেয়া পৰলোকলৈ গমন কৰে। তেওঁ ওৰেৰাতি প্ৰাৰ্থনা কৰিয়েই কটাইছিল। অপলমান পৰ মাত্ৰ শুইছিল। তেওঁৰ উপদেশ আছিল “নিঃস্বাৰ্থ আৰু নিৰ্লোভী হৈ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিবা। পাপ কাম কৰি যেনেকৈ মানুহে লুকায় তেনেকৈ পৰোপকাৰ আৰু সৎকাম কবি লুকোৱা উচিত।” আৰব দেশৰ জেৰুজালাম চহৰৰ এটা পৰ্ব্বতৰ ওপৰত তেওঁৰ কবৰ আজি পৰ্য্যন্ত বৰ্ত্তমান আছে। মুছলমানৰ ভিতৰত সেই ঠাই তীৰ্থ স্থান হৈছে প্ৰতি বছৰ বহুতো ভক্ত মুসলমান তালৈ যায় আৰু ৰাবেয়াই সেই ভক্ত সকলৰ পূজ৷ পায়। যিমান দিন পৃথিবী<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৩|}}</noinclude> 7u6abx2ifvnslbtrexjh79h3jbvmexn 248950 248949 2026-05-04T17:49:54Z JyotiPN 1603 248950 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰাবেয়া|২৫}}</noinclude>তেওঁ ৰাবেয়াক ক্ৰীতদাসীৰ পৰা মুক্তি কৰি দিলে আৰু স্বাধীন ভাবে থাকিবৰ নিমিত্তে বচোৰাত এটা ঘৰ কৰি দিলে। ৰাবেয়াই প্ৰাৰ্থনা কৰি পৰোপকাৰ আৰু পৰসেৱাত দিন কটাইছিল। তেওঁ পিপাসু পিতাকক এটোপা পাণী দি শেষ সময়ত পিয়াহ পলুৱাব পৰা নাই, সেই কষ্টটো কেতিয়াও পাহৰা নাছিল, সেই নিমিত্তে বোগ্দাদৰ পৰা মদিনা পৰ্য্যন্ত পিপাসু বাটৰুৱাৰ নিমিত্তে এটী খাল কাটি দিছিল। হিজৰী ১৮৫ (৮০১ খৃঃ) ৰাবেয়া পৰলোকলৈ গমন কৰে। তেওঁ ওৰেৰাতি প্ৰাৰ্থনা কৰিয়েই কটাইছিল। অপলমান পৰ মাত্ৰ শুইছিল। তেওঁৰ উপদেশ আছিল “নিঃস্বাৰ্থ আৰু নিৰ্লোভী হৈ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিবা। পাপ কাম কৰি যেনেকৈ মানুহে লুকায় তেনেকৈ পৰোপকাৰ আৰু সৎকাম কবি লুকোৱা উচিত।” আৰব দেশৰ জেৰুজালাম চহৰৰ এটা পৰ্ব্বতৰ ওপৰত তেওঁৰ কবৰ আজি পৰ্য্যন্ত বৰ্ত্তমান আছে। মুছলমানৰ ভিতৰত সেই ঠাই তীৰ্থ স্থান হৈছে প্ৰতি বছৰ বহুতো ভক্ত মুসলমান তালৈ যায় আৰু ৰাবেয়াই সেই ভক্ত সকলৰ পূজ৷ পায়। যিমান দিন পৃথিবী<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৩|}}</noinclude> t11p3euqcvl86se4bpz4tdggsbetbdi 248951 248950 2026-05-04T17:50:08Z JyotiPN 1603 248951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰাবেয়া|২৫}}</noinclude>তেওঁ ৰাবেয়াক ক্ৰীতদাসীৰ পৰা মুক্তি কৰি দিলে আৰু স্বাধীন ভাবে থাকিবৰ নিমিত্তে বচোৰাত এটা ঘৰ কৰি দিলে। ৰাবেয়াই প্ৰাৰ্থনা কৰি পৰোপকাৰ আৰু পৰসেৱাত দিন কটাইছিল। তেওঁ পিপাসু পিতাকক এটোপা পাণী দি শেষ সময়ত পিয়াহ পলুৱাব পৰা নাই, সেই কষ্টটো কেতিয়াও পাহৰা নাছিল, সেই নিমিত্তে বোগ্দাদৰ পৰা মদিনা পৰ্য্যন্ত পিপাসু বাটৰুৱাৰ নিমিত্তে এটী খাল কাটি দিছিল। হিজৰী ১৮৫ (৮০১ খৃঃ) ৰাবেয়া পৰলোকলৈ গমন কৰে। তেওঁ ওৰেৰাতি প্ৰাৰ্থনা কৰিয়েই কটাইছিল। অপলমান পৰ মাত্ৰ শুইছিল। তেওঁৰ উপদেশ আছিল “নিঃস্বাৰ্থ আৰু নিৰ্লোভী হৈ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিবা। পাপ কাম কৰি যেনেকৈ মানুহে লুকায় তেনেকৈ পৰোপকাৰ আৰু সৎকাম কবি লুকোৱা উচিত।” আৰব দেশৰ জেৰুজালাম চহৰৰ এটা পৰ্ব্বতৰ ওপৰত তেওঁৰ কবৰ আজি পৰ্য্যন্ত বৰ্ত্তমান আছে। মুছলমানৰ ভিতৰত সেই ঠাই তীৰ্থ স্থান হৈছে প্ৰতি বছৰ বহুতো ভক্ত মুসলমান তালৈ যায় আৰু ৰাবেয়াই সেই ভক্ত সকলৰ পূজ৷ পায়। যিমান দিন পৃথিবী<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৩|}}</noinclude> qfcjcmn9kdbfa4i0zvgb8ackx9vzjxg 104 63832 248937 177315 2026-05-04T17:31:39Z JyotiPN 1603 248937 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|২৬|আৰ্হি তিৰুতা৷|}}</noinclude> থাকিব তিমান দিন এই মুছলমানী তিৰুতা পূজনীয়া আৰু চিৰস্মৰণীয়া হৈ থাকিব। {{center|⸺}} <section begin="E" />{{center|{{X-larger|মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ।}}}} {{gap}}১৮০৭ খ্ৰীষ্টাব্দত মেৰী কাৰৰ্পেণ্টাৰৰ জনম হয়। এওঁৰ পিতৃদেৱ অতি দয়ালু, ধাৰ্ম্মিক পণ্ডিত আৰু উদাৰ স্বভাবৰ মানুহ আছিল। পিতাকৰ কিছু কিছু গুণ এওঁ পাইছিল। মেৰীৰ যেতিয়া দহ বছৰ বয়স তেতিয়া তেওঁৰ পিতাকে বিলাতত ব্ৰিষ্টল নামেৰে এখন চহৰৰ ভিতৰত বাৰজন লৰা লৈ এটী স্কুল পাতে। মেৰী এই স্কুলতে সেই লৰাকেটীৰ লগতে বাপেকৰ ওচৰত পঢ়িছিল আৰু অলপ দিনৰ ভিতৰতে লাটীন, গ্ৰীক প্ৰভৃতি ইউৰোপৰ পুৰণা ভাষা সকলো শিকিছিল। সৰুৰে পৰা মেৰী পৰৰ দুখত কাতৰ আছিল। পৰক সাহায্য কৰি অলপো দুখ কমাব পাৰিলে নিজক সুখী ভাবিছিল আৰু তাৰ নিমিত্তে চেষ্টাও কৰিছিল। {{gap}}বাল্যকালত সুকুমাৰমতি লৰা ছোৱালীবিলাকে <section end="E" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৪|}}</noinclude> gdih4ikpprz0o479glp41srdmz17feg 248940 248937 2026-05-04T17:34:44Z JyotiPN 1603 248940 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|২৬|আৰ্হি তিৰুতা৷|}}</noinclude><section begin="D1" />থাকিব তিমান দিন এই মুছলমানী তিৰুতা পূজনীয়া আৰু চিৰস্মৰণীয়া হৈ থাকিব। {{center|⸺}} <section end="D1" /> <section begin="E" />{{center|{{X-larger|মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ।}}}} {{gap}}১৮০৭ খ্ৰীষ্টাব্দত মেৰী কাৰৰ্পেণ্টাৰৰ জনম হয়। এওঁৰ পিতৃদেৱ অতি দয়ালু, ধাৰ্ম্মিক পণ্ডিত আৰু উদাৰ স্বভাবৰ মানুহ আছিল। পিতাকৰ কিছু কিছু গুণ এওঁ পাইছিল। মেৰীৰ যেতিয়া দহ বছৰ বয়স তেতিয়া তেওঁৰ পিতাকে বিলাতত ব্ৰিষ্টল নামেৰে এখন চহৰৰ ভিতৰত বাৰজন লৰা লৈ এটী স্কুল পাতে। মেৰী এই স্কুলতে সেই লৰাকেটীৰ লগতে বাপেকৰ ওচৰত পঢ়িছিল আৰু অলপ দিনৰ ভিতৰতে লাটীন, গ্ৰীক প্ৰভৃতি ইউৰোপৰ পুৰণা ভাষা সকলো শিকিছিল। সৰুৰে পৰা মেৰী পৰৰ দুখত কাতৰ আছিল। পৰক সাহায্য কৰি অলপো দুখ কমাব পাৰিলে নিজক সুখী ভাবিছিল আৰু তাৰ নিমিত্তে চেষ্টাও কৰিছিল। {{gap}}বাল্যকালত সুকুমাৰমতি লৰা ছোৱালীবিলাকে <section end="E" /><noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৪|}}</noinclude> 79gmyy1t4npimy61xg3qvv71ps0rpxl 104 63833 248960 177309 2026-05-05T05:11:40Z JyotiPN 1603 248960 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেন্টাৰ।|২৭}}</noinclude>ভাবে যে তেওঁলোকে পৃথিবীত চিৰদিন হাঁহি ধেমালী কৰি কটাব কিন্তু এদিন আহে যেতিয়া সংসাৰৰ ভাবনা আহি তেওঁলোকৰ মন অধিকাৰ কৰে। সৰু লৰাও যেতিয়া অভিভাবক বিহীন হৈ পৰে তাৰ সৰু মুৰটীয়েও নানা কথা ভাবিব লগাত পৰে। মেৰী যেতিয়া ১৭ বছৰৰ হল, তেতিয়া তেওঁ বুজিলে যে তেওঁৰ পিতাকৰ অতিশয় পৰিশ্ৰম হৈছে। তেওঁ পাদুৰী আছিল। পাদুৰীৰ কাম, স্কুলৰ কাম তেওঁৰ বৃদ্ধ বয়সৰ পক্ষে সহ্য নহব। বুদ্ধিমতী মেৰিয়ে বুজিলে তেওঁৰ এতিয়া জীবনৰ প্ৰধান কাম পিতাকক সাহায্য কৰা, তেওঁৰ পৰিশ্ৰম লাঘব কৰা, এই ভাবি মেৰীয়ে নিজৰ জীবন বাপেকৰ সাহায্যাৰ্থ উৎসৰ্গ কৰিলে৷ বৃদ্ধ বয়সৰ গতিকে মেৰীৰ পিতৃদেৱে স্কুল ৰাখিবৰ সামৰ্থ্য নহল কিন্তু মেৰীৰ হতুৱাই ছোৱালী বিলাকৰ নিমিত্তে এটি স্কুল খুলিলে। এই স্কুলত, মেৰীৰ মাতৃদেবী আৰু ভণীয়েকেও পঢ়াইছিল। কেবল দিনত কেই ঘণ্টামান পঢ়ায়েই তেওঁ নিশ্চিন্ত নেথাকিছিল। দেও বাৰে বাৰে তেওঁ ছোৱালী বিলাকক ধৰ্ম্ম উপদেশ দিছিল; পাৰিবাৰিক নানা ৰকম কাম শিকাইছিল; ছোৱালী বিলাকৰ লগত<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৫|}}</noinclude> 2kbo0tbmgmcpaoeq19wswcek5g1zyjm 104 63834 248961 177310 2026-05-05T05:12:42Z JyotiPN 1603 248961 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|২৮|আৰ্হি তিৰুতা৷|}}</noinclude>তেওঁ বিলাকৰ ঘৰলৈ গৈ মাক বাপেকৰ লগত আলা-পাদি কৰি ধৰ্ম্ম বিষয়ে নানা গপ্ পাতিছিল। এই স্কুলৰ কাম কৰোতে কৰোঁতে তেওঁৰ দৃষ্টি দৰিদ্ৰ অসহায় মানুহ বিলাকৰ ওপৰত পৰিল। কুপথগামী মানুহ-বিলাকৰ শোচনীয় অবস্থা দেখি তেওঁ আন্তৰিক কষ্ট পাইছিল আৰু চকুৰ পাণী সামৰিব নোৱাৰিছিল। মেৰীৰ মনত খেলালে, এই অসহায় আৰু কুপথগামী-হঁতক উন্নতিৰ পথলৈ অনা বিশেষ কৰ্ত্তব্য কাম। যেতিয়া তেওঁৰ মনৰ অৰস্থা এনে তেতিয়া দুজন উদাৰ আৰু উচ্চমনা মানুহৰ লগত তেওঁৰ চিনাকী হয়। তাকে এমন আমাৰ ভাৰতবাসী—ৰাজা ৰামমোহন ৰায়। ৰামমোহন ৰায়ে ভাৰতীয় তিৰুতাৰ দুৰৱস্থাৰ কথা বৰ্ণনা কৰি তেওঁবিলাকৰ হিতাৰ্থে সাহায্য কৰিবৰ নিমিত্তে বিশেষ অনুৰোধ কৰে। সেই সময়ত আমাৰ তিৰুতা সকলৰ বৰ দুৰৱস্থা আছিল।তিৰুতাক লেখা পঢ়া শিকোৱা পাপৰ কাম আছিল, এতিয়াৰ দৰে স্কুল প্ৰভৃতি নাছিল, মেৰী কাৰপেণ্টাৰ তেতিয়া নানা কামত জড়িত আছিল বুলি ভাৰতবৰ্ষলৈ অহাটো সম্ভব নাছিল, কিন্তু তেওঁৰ মনৰ এচুকত এই কথাটো<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৬|}}</noinclude> 0urptoy7p3wg7nwuhvjbqa4y18tqapk 249001 248961 2026-05-05T07:46:16Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 249001 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|২৮|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>তেওঁ বিলাকৰ ঘৰলৈ গৈ মাক বাপেকৰ লগত আলাপাদি কৰি ধৰ্ম্ম বিষয়ে নানা গপ্ পাতিছিল। এই স্কুলৰ কাম কৰোতে কৰোঁতে তেওঁৰ দৃষ্টি দৰিদ্ৰ অসহায় মানুহ বিলাকৰ ওপৰত পৰিল। কুপথগামী মানুহ-বিলাকৰ শোচনীয় অবস্থা দেখি তেওঁ আন্তৰিক কষ্ট পাইছিল আৰু চকুৰ পাণী সামৰিব নোৱাৰিছিল। মেৰীৰ মনত খেলালে, এই অসহায় আৰু কুপথগামীহঁতক উন্নতিৰ পথলৈ অনা বিশেষ কৰ্ত্তব্য কাম। যেতিয়া তেওঁৰ মনৰ অৰস্থা এনে তেতিয়া দুজন উদাৰ আৰু উচ্চমনা মানুহৰ লগত তেওঁৰ চিনাকী হয়। তাকে এমন আমাৰ ভাৰতবাসী—ৰাজা ৰামমোহন ৰায়। ৰামমোহন ৰায়ে ভাৰতীয় তিৰুতাৰ দুৰৱস্থাৰ কথা বৰ্ণনা কৰি তেওঁবিলাকৰ হিতাৰ্থে সাহায্য কৰিবৰ নিমিত্তে বিশেষ অনুৰোধ কৰে। সেই সময়ত আমাৰ তিৰুতা সকলৰ বৰ দুৰৱস্থা আছিল। তিৰুতাক লেখা পঢ়া শিকোৱা পাপৰ কাম আছিল, এতিয়াৰ দৰে স্কুল প্ৰভৃতি নাছিল, মেৰী কাৰপেণ্টাৰ তেতিয়া নানা কামত জড়িত আছিল বুলি ভাৰতবৰ্ষলৈ অহাটো সম্ভব নাছিল, কিন্তু তেওঁৰ মনৰ এচুকত এই কথাটো<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৬|}}</noinclude> 1j2k88kdndvspp4zsaalmzxyljtajzw 104 63835 248962 177311 2026-05-05T05:14:13Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248962 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেন্টাৰ।|২৯}}</noinclude>লুকুৱা থাকিল। অইনজন উদাৰ মহাত্মা—এজন আমেৰিকা দেশৰ, নাম জোসেফ টাকাবম্যান। টাকাৰম্যান চাহাবে তেঁওৰ দেশত পঁচিশ বছৰ কুপথ-গামী দৰিদ্ৰ মানুহ বিলাকৰ ভিতৰত সিহঁতৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে চেষ্টা কৰিছিল। তেঁও ব্ৰিষ্টল নগৰৰ চাৰিওফালে ঘুৰি ঘুৰি দুশ্চৰিত্ৰ দৰিদ্ৰ বিলাকৰ দুৰৱস্থা সকলো দেখুৱালে। মেৰীয়ে এই কামত নিজৰ জীবন উৎসৰ্গ কৰি কেজনমান উচ্চমনা বন্ধুৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি এটা সমিতি স্থাপন কৰিলে। এই সমিতিৰ কাম—দৰিদ্ৰ বিলাকৰ ঘৰে ঘৰে ফুৰি সিহঁতৰ প্ৰকৃত অৱস্থা দেখি আৰু বুজি আৱশ্যক মতে সাহায্য কৰা। {{gap}}ব্ৰিষ্টল এই সময়ত সকলো বিষয়তে অতি হীন আছিল। অপৰিষ্কাৰ জঘন্য বাট আৰু গলিৰ ভিতৰত সোমাই দুৰ্গন্ধময় ঘৰ বিলাকলৈ মেৰী যাব লগীয়াত পৰিছিল। তেঁও নিজলৈ ভ্ৰুক্ষেপই নকৰিছিল। কেবল যে এই কামতেই তেঁওৰ সকলো সময় কাটিছিল এনে নহয়—তেঁওৰ স্কুলৰ কাম আছিল—তেঁওৰ বৃদ্ধ পিতামাতাক সাহায্য কৰা, তেঁও বিলাকক পৰিচৰ্য্যা কৰা আছিল। নিজৰ পঢ়াশুনাও অল্প কৰিব লাগিছিল।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৭|}}</noinclude> k7c7dfes2d01g6jlle4k4k9iypqs89j 248978 248962 2026-05-05T05:39:44Z JyotiPN 1603 248978 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||মেৰী কাৰ্পেন্টাৰ।|২৯}}</noinclude>লুকুৱা থাকিল। অইনজন উদাৰ মহাত্মা—এজন আমেৰিকা দেশৰ, নাম জোসেফ টাকাবম্যান। টাকাৰম্যান চাহাবে তেঁওৰ দেশত পঁচিশ বছৰ কুপথ-গামী দৰিদ্ৰ মানুহ বিলাকৰ ভিতৰত সিহঁতৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে চেষ্টা কৰিছিল। তেঁও ব্ৰিষ্টল নগৰৰ চাৰিওফালে ঘুৰি ঘুৰি দুশ্চৰিত্ৰ দৰিদ্ৰ বিলাকৰ দুৰৱস্থা সকলো দেখুৱালে। মেৰীয়ে এই কামত নিজৰ জীবন উৎসৰ্গ কৰি কেজনমান উচ্চমনা বন্ধুৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি এটা সমিতি স্থাপন কৰিলে। এই সমিতিৰ কাম—দৰিদ্ৰ বিলাকৰ ঘৰে ঘৰে ফুৰি সিহঁতৰ প্ৰকৃত অৱস্থা দেখি আৰু বুজি আৱশ্যক মতে সাহায্য কৰা। {{gap}}ব্ৰিষ্টল এই সময়ত সকলো বিষয়তে অতি হীন আছিল। অপৰিষ্কাৰ জঘন্য বাট আৰু গলিৰ ভিতৰত সোমাই দুৰ্গন্ধময় ঘৰ বিলাকলৈ মেৰী যাব লগীয়াত পৰিছিল। তেঁও নিজলৈ ভ্ৰুক্ষেপই নকৰিছিল। কেবল যে এই কামতেই তেঁওৰ সকলো সময় কাটিছিল এনে নহয়—তেঁওৰ স্কুলৰ কাম আছিল—তেঁওৰ বৃদ্ধ পিতামাতাক সাহায্য কৰা, তেঁও বিলাকক পৰিচৰ্য্যা কৰা আছিল। নিজৰ পঢ়াশুনাও অল্প কৰিব লাগিছিল।{{nop}}<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬৭|}}</noinclude> 3smp0cbqi4scb69bqi61k0kq3bt01yl 104 63836 248947 248833 2026-05-04T17:46:01Z JyotiPN 1603 248947 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২|আৰ্হি তিৰোতা|}}</noinclude>মিলাই চাবৰ মন যায়।” এই কথাটো মদত মত্ত প্ৰভুৰ কাণলৈ গল। ঠিক যেই সময়তে ৰাবেয়াই খাবৰ বস্তু লৈ আহিল৷ ৰাবেয়াক দেখিয়েই মতলীয়া প্ৰভুয়ে কলে “ভাল কথা, এই দাসীৰ ভৰিখন কাটি চালেই হল। কোৱা মাত্ৰকে কেইজন মানে ৰাবেয়াক ধৰিলে আৰু ডাক্তৰজনে ছুৰী লৈ ভৰি কাটি হাড় বিলাক খণ্ড খণ্ড কৰি উলিয়ালে। ৰাবেয়াই বোবাৰ দৰে কথা এটী পৰ্য্যন্ত নকই সকলো নীৰৱে সহিলে। তাৰে ভিতৰত এজনে “ঈশ্বৰৰ কি বিচিত্ৰ লীলা” ভৰিৰ হাড় বিলাক দেখি কলে। “ঈশ্বৰ” এই নামটী প্ৰথম ৰাবেয়াৰ কাণলৈ সোমাল। এই অসহণীয় যন্ত্ৰণাৰ সময় “ঈশ্বৰ” নামটী ৰাবেয়াৰ বৰ মধুৰ লাগিল। ডাক্তৰে “ব্যাণ্ডেজ” বান্ধি দিলে, চাকৰে তেওঁক তেওঁৰ ঘৰত থৈ আহিল। ৰাৱেয়া কৰ্ম্মিষ্ঠা, পৰিশ্ৰমী, প্ৰভুভক্ত ও নিৰ্ম্মল চৰিত্ৰৱতী আছিল কিন্তু ভগবানৰ প্ৰেমিক নাছিল। আজি এই অসহ্য যন্ত্ৰণাৰ সময়ত ঈশ্বৰৰ নামটোএ যেন তেওঁক পোহৰলৈ লৈ গল। সেই নাম তেওঁ মনৰ ভিতৰত আঁকি ললে, মুখেদি আপুনি ঈশ্বৰৰ স্তুতি ওলাল। ভগবানক ধন্যবাদ দিলে। এই যে ভগবৎ প্ৰেম<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬০|}}</noinclude> o8rq0cjseae1qx9kbp29yh8nb6ittxp 248948 248947 2026-05-04T17:46:18Z JyotiPN 1603 248948 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২|আৰ্হি তিৰোতা|}}</noinclude>মিলাই চাবৰ মন যায়।” এই কথাটো মদত মত্ত প্ৰভুৰ কাণলৈ গল। ঠিক যেই সময়তে ৰাবেয়াই খাবৰ বস্তু লৈ আহিল৷ ৰাবেয়াক দেখিয়েই মতলীয়া প্ৰভুয়ে কলে “ভাল কথা, এই দাসীৰ ভৰিখন কাটি চালেই হল। কোৱা মাত্ৰকে কেইজন মানে ৰাবেয়াক ধৰিলে আৰু ডাক্তৰজনে ছুৰী লৈ ভৰি কাটি হাড় বিলাক খণ্ড খণ্ড কৰি উলিয়ালে। ৰাবেয়াই বোবাৰ দৰে কথা এটী পৰ্য্যন্ত নকই সকলো নীৰৱে সহিলে।তাৰে ভিতৰত এজনে “ঈশ্বৰৰ কি বিচিত্ৰ লীলা” ভৰিৰ হাড় বিলাক দেখি কলে। “ঈশ্বৰ” এই নামটী প্ৰথম ৰাবেয়াৰ কাণলৈ সোমাল। এই অসহণীয় যন্ত্ৰণাৰ সময় “ঈশ্বৰ” নামটী ৰাবেয়াৰ বৰ মধুৰ লাগিল। ডাক্তৰে “ব্যাণ্ডেজ” বান্ধি দিলে, চাকৰে তেওঁক তেওঁৰ ঘৰত থৈ আহিল। ৰাৱেয়া কৰ্ম্মিষ্ঠা, পৰিশ্ৰমী, প্ৰভুভক্ত ও নিৰ্ম্মল চৰিত্ৰৱতী আছিল কিন্তু ভগবানৰ প্ৰেমিক নাছিল। আজি এই অসহ্য যন্ত্ৰণাৰ সময়ত ঈশ্বৰৰ নামটোএ যেন তেওঁক পোহৰলৈ লৈ গল। সেই নাম তেওঁ মনৰ ভিতৰত আঁকি ললে, মুখেদি আপুনি ঈশ্বৰৰ স্তুতি ওলাল। ভগবানক ধন্যবাদ দিলে। এই যে ভগবৎ প্ৰেম<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬০|}}</noinclude> g7qb10lakye1fo5rrghkwubhr85v5h9 104 63837 248954 248834 2026-05-04T17:55:26Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248954 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰাবেয়া|২৩}}</noinclude>তেওঁৰ মনত ফুটি উঠিল লাহে লাহে সেইটো পূৰ্ণত্ব পালে। এমাহ মান ৰাবেয়াই বিছনাত শুই আছিল, নিশ্চিন্ত মনেৰে তেওঁ ভগবানক চিন্তা কৰিবৰ সময় পাই পৰম কৃতাৰ্থ হৈছিল। লাহে লাহে সুস্থ হৈ আকৌ মুনিবৰ কামত ভৰ্তি হল।সংসাৰৰ কামত যদিচ ব্যস্ত থাকিছিল তথাপি মনত সদাই ঈশ্বৰৰ নাম জপি থাকিছিল। তেওঁ সদাই আনন্দ মনেৰে থাকিছিল,সকলো প্ৰকাৰ দুখকো ঈশ্বৰৰ প্ৰসাদ বুলি লৈছিল। এনে ভাবত দিন কাটিব লাগিল। এদিন ৰাতিপ্ৰভুৰ নিমন্ত্ৰিত ভদ্ৰলোক সকলো নাহিল। দেশৰ প্ৰথা অনুসাৰে ঘৰৰ গৰাকীয়ে অতিথিএ নেখালে খাব নাপায়। ভোক পীয়াহত বিশেষ মদৰ নিমিত্তে ৰাবেয়াৰ মুনিবে বাহিৰ ভিতৰ কৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। দাস দাসী বিলাকক তেওঁ বিদায় দি অকলৈ থাকিল। জীবনত তেওঁৰ এয়েই সজ্ঞানত প্ৰথম জোনাক ৰাতি দৰশন। তেওঁ মুগ্ধ হৈ আকাশৰ ফাললৈ চাই থাকোতে থাকোতে এটী মধুৰ স্বৰ শুনিবলৈ পালে। শব্দ অনুসৰণ কৰি গৈ চাকৰ চাকৰাণীৰ ঘৰৰ পিনে ৰাবেয়াৰ ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা প্ৰাৰ্থনা শুনিবলৈ পালে। ৰাবেয়াই ভগৱানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছে:—<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬১|}}</noinclude> t2eoafccritv9unesx58zglixzffp15 104 63838 248952 248835 2026-05-04T17:53:05Z JyotiPN 1603 248952 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৪|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>প্ৰথমতে ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিলে তাৰ পিছত তেওঁৰ আশ্ৰয়দাতা মুনিবৰ মঙ্গল কামনা কৰি নিজৰ নিমিত্তে প্ৰাৰ্থনা কৰি বিছনাত শুলে। গৃহস্বামীৰ ৰাবেয়াৰ কাতৰ প্ৰাৰ্থনা শুনি মন উদাস হৈ গল, যাক তেওঁ ইমান নিৰ্যাতন কৰিছে সেই মানুহে আজি তেওঁৰ মঙ্গলাৰ্থে ভগবানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছে। আৰু এদিন গৃহস্বামীৰ অনাহাৰত কাটিল। ঠিক সেই একে সময়ত ৰাতি তেওঁ গৈ শুনিলে ৰাবেয়াই প্ৰাৰ্থনা কৰিছে। তেওঁৰ মন একেবাৰে উদাস হল। পাছদিনা ৰাতি পুৱালত তেওঁ সকলো ক্ৰীতদাস ক্ৰীতদাসীক মুক্তি দিলে আৰু ৰাবেয়াক মাতি নি কলে “তোমাৰ ঈশ্বৰ প্ৰেম আৰু ভকতি দেখি মই বিভোৰ হৈছোঁ তোমাৰ কৃপাত আজি মই পাপীয়ে ঈশ্বৰৰ মহিমা বুজপালোঁ তুমি মোৰ গুৰু আজিৰ পৰা তুমি মুক্তি পালা তুমি যি খোজা মই তাকে তোমাক দি কৃতাৰ্থ মানিম।” ৰাবেয়াই অতি লাজ পালে; আৰু বিনয়েৰে কলে “প্ৰভু আশ্ৰয়হীনাক আশ্ৰয় দিছে ইয়াতকৈ আৰু বেছি কি হব পাৰে এতিয়াও মোক খেদাই নিদিব, আশ্ৰয় দি ৰাখক, আপোনাক সেৱা কৰিবৰ অধিকাৰ দিয়ক।” সেই দিনৰ পৰা<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৬২|}}</noinclude> r1yqemdtib0eg115mzuqkoncsrmrjcw 104 63839 249005 248841 2026-05-05T08:49:49Z JyotiPN 1603 249005 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫০|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>যাবলৈ অনুনয় বিনয় কৰিলে। গদাপাণিয়ে সেই কথাত কাণ নাপাতিলে। জয়মতীয়ে কাকূতি কৰি হাত জুৰি কলে “তুমিয়েই মোৰ ঈশ্বৰ, তোমাৰ বীৰ হৃদয়ত ভয় নাই সঁচা কিন্তু তোমাক ধৰি নিলে বা বধ কৰিলে মই এই সৰু লৰা দুটী লৈ কি কৰিম তোমাৰ জীৱনৰ মূল্য আছে, তুমি অইন ঠাইত সম্প্ৰতি থাকাগৈ পাছত ঈশ্বৰৰ কৰুণা হলে আকৌ আহি ৰাজত্ব কৰিবা”। কোৱঁৰে ভাৰ্য্যাৰ কাকূতি অগ্ৰাহ্য কৰিব নোৱাৰিলে। তেঁও নগাপৰ্ব্বতলৈ ছদ্মবেশ ধৰি পলাই গল। পলাবৰ পাছতে লবা ৰজাই গদাপাণিক ধৰি আনিবলৈ সৈন্য সামন্ত পঠালে। এই সৈন্যবিলাকে উভতি গৈ তেঁওৰ পলোয়া বাৰ্ত্তা ৰজাক জনালে। ৰজাই এই কথা শুনি আৰু ভয় খালে আৰু বিপদৰ সম্ভাৱনা চকুৰ আগতে যেন দেখিলে। তেওঁ জয়মতী কুঁৱৰীক গদাপাণিৰ বাতৰি শুধি দূত পঠালে, কিন্তু জয়মতীয়ে একোয়ে নকলে, আৰু দূতৰ মুখে কৈ পঠালে যে গদাপাণিৰ সন্ধান তেঁও গদাপাণিৰ ভাৰ্য্যাৰ পৰা নাপাব। লৰা ৰজাই দূতৰ মুখত এই কথা শুনি খঙ্গত জ্বলি উঠিল আৰু জয়মতীক বন্দী কৰি ধৰি নিবলৈ আজ্ঞা দিলে।{{nop}}<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৮|}}</noinclude> lkvlyqopc5s0fi7b3dovapvn2gwzsku 249010 249005 2026-05-05T08:58:42Z JyotiPN 1603 249010 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫০|আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>যাবলৈ অনুনয় বিনয় কৰিলে। গদাপাণিয়ে সেই কথাত কাণ নাপাতিলে। জয়মতীয়ে কাকূতি কৰি হাত জুৰি কলে “তুমিয়েই মোৰ ঈশ্বৰ, তোমাৰ বীৰ হৃদয়ত ভয় নাই সঁচা কিন্তু তোমাক ধৰি নিলে বা বধ কৰিলে মই এই সৰু লৰা দুটী লৈ কি কৰিম তোমাৰ জীৱনৰ মূল্য আছে, তুমি অইন ঠাইত সম্প্ৰতি থাকাগৈ পাছত ঈশ্বৰৰ কৰুণা হলে আকৌ আহি ৰাজত্ব কৰিবা”। কোৱঁৰে ভাৰ্য্যাৰ কাকূতি অগ্ৰাহ্য কৰিব নোৱাৰিলে। তেঁও নগাপৰ্ব্বতলৈ ছদ্মবেশ ধৰি পলাই গল। পলাবৰ পাছতে লবা ৰজাই গদাপাণিক ধৰি আনিবলৈ সৈন্য সামন্ত পঠালে। এই সৈন্যবিলাকে উভতি গৈ তেঁওৰ পলোয়া বাৰ্ত্তা ৰজাক জনালে। ৰজাই এই কথা শুনি আৰু ভয় খালে আৰু বিপদৰ সম্ভাৱনা চকুৰ আগতে যেন দেখিলে। তেওঁ জয়মতী কুঁৱৰীক গদাপাণিৰ বাতৰি শুধি দূত পঠালে, কিন্তু জয়মতীয়ে একোয়ে নকলে, আৰু দূতৰ মুখে কৈ পঠালে যে গদাপাণিৰ সন্ধান তেঁও গদাপাণিৰ ভাৰ্য্যাৰ পৰা নাপাব। লৰা ৰজাই দূতৰ মুখত এই কথা শুনি খঙ্গত জ্বলি উঠিল আৰু জয়মতীক বন্দী কৰি ধৰি নিবলৈ আজ্ঞা দিলে।<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৮|}}</noinclude> 4x04nnhaaspkju3zhxrqjz949dy9ho7 104 63840 249006 248842 2026-05-05T08:54:27Z JyotiPN 1603 249006 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||জয়মতী কুঁৱৰী।|}}</noinclude>ৰজাৰ হুকুম পায় সৈন্যবিলাকে জয়মতী কুৱৰীক ৰজাৰ ওচৰলৈ বন্দী কৰি ধৰি নিলে। ৰজাই কলে “যদি তুমি তোমাৰ গিৰীয়া ক’ত লুকাই আছে নোকোৱা, বেতৰে মাৰি মাৰি তোমাৰ প্ৰাণ বধ কৰিম”। কুঁৱৰীয়ে অতি গৰ্ব্বৰে কলে “মুই পূৰ্ব্বেই কৈছোঁ যে মোৰ দ্বাৰাই মোৰ স্বামীৰ বাৰ্ত্তা আপোনালোকে নাপায় আৰু নুশুধিব, মোক বন্দী কৰি আনিছে মোৰ প্ৰাণ আপোনাৰ হাতত, মাৰিব পাৰে মই প্ৰাণ দিবলৈ প্ৰস্তুত আছো, কিন্তু মোৰ পৰা বাৰ্ত্তা উলিয়াব নোৱাৰে।” ৰজাই খঙ্গত জ্বলি উঠিল, কি কৰিব ঠিক কৰিব নোৱাৰি মন্ত্ৰীক কলে “জয়মতীক লৈ গৈ, সকলোৱে দেখাকৈ মুকলি পথাৰত, খুটাত বান্ধি বেত মৰোৱা, একেদিনে মাৰি বধ নকৰিবা, যিমান দিনলৈকে গদাপাণিৰ বাতৰি নকয় তিমান দিনলৈকে মাৰি মাৰি যাতনা দিয়া।” মন্ত্ৰীয়ে কুৱঁৰীক সেই দৰে বেত্ মৰুৱাবলৈ ধৰিলে। ৰাজ্যৰ মানুহে আৰু বাটৰ বাটৰুৱাইও এই নিৰ্দ্দয় দৃশ্য দেখি চকুৰ পাণী টুকি টুকি যাবলৈ ধৰিলে আৰু ৰজাক নিন্দা কৰিবলৈ ধৰিলে। দুৰ্ব্বল ৰজাই ভাবিলে যন্ত্ৰণা সহিব নোৱাৰি জয়মতীয়ে গদাপাণিৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৯|}}</noinclude> p6w44t1wme4ljd72nkirq0zdgecxdky 249007 249006 2026-05-05T08:55:01Z JyotiPN 1603 249007 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||জয়মতী কুঁৱৰী।|}}</noinclude>ৰজাৰ হুকুম পায় সৈন্যবিলাকে জয়মতী কুৱৰীক ৰজাৰ ওচৰলৈ বন্দী কৰি ধৰি নিলে। ৰজাই কলে “যদি তুমি তোমাৰ গিৰীয়া ক’ত লুকাই আছে নোকোৱা, বেতৰে মাৰি মাৰি তোমাৰ প্ৰাণ বধ কৰিম”। কুঁৱৰীয়ে অতি গৰ্ব্বৰে কলে “মুই পূৰ্ব্বেই কৈছোঁ যে মোৰ দ্বাৰাই মোৰ স্বামীৰ বাৰ্ত্তা আপোনালোকে নাপায় আৰু নুশুধিব, মোক বন্দী কৰি আনিছে মোৰ প্ৰাণ আপোনাৰ হাতত, মাৰিব পাৰে মই প্ৰাণ দিবলৈ প্ৰস্তুত আছো, কিন্তু মোৰ পৰা বাৰ্ত্তা উলিয়াব নোৱাৰে।” ৰজাই খঙ্গত জ্বলি উঠিল, কি কৰিব ঠিক কৰিব নোৱাৰি মন্ত্ৰীক কলে “জয়মতীক লৈ গৈ, সকলোৱে দেখাকৈ মুকলি পথাৰত, খুটাত বান্ধি বেত মৰোৱা, একেদিনে মাৰি বধ নকৰিবা, যিমান দিনলৈকে গদাপাণিৰ বাতৰি নকয় তিমান দিনলৈকে মাৰি মাৰি যাতনা দিয়া।” মন্ত্ৰীয়ে কুৱঁৰীক সেই দৰে বেত্ মৰুৱাবলৈ ধৰিলে।ৰাজ্যৰ মানুহে আৰু বাটৰ বাটৰুৱাইও এই নিৰ্দ্দয় দৃশ্য দেখি চকুৰ পাণী টুকি টুকি যাবলৈ ধৰিলে আৰু ৰজাক নিন্দা কৰিবলৈ ধৰিলে। দুৰ্ব্বল ৰজাই ভাবিলে যন্ত্ৰণা সহিব নোৱাৰি জয়মতীয়ে গদাপাণিৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৮৯|}}</noinclude> qu5844mfifwh2t8d4a4tz7vi4xy8n3m 104 63841 249008 248843 2026-05-05T08:57:06Z JyotiPN 1603 249008 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰ্হি তিৰুতা।|}}</noinclude>বাতৰি কব, কিন্তু সতীৰ প্ৰেমৰ কথা ৰজাই এবাৰ ভাবি নেদেখিলে এই বাতৰি নগা পৰ্ব্বতলৈকো গল; গদাপাণিয়ে শুনি অস্থিৰ হৈ, ছদ্মবেশ ধৰি লৰা ৰজাৰ ৰাইজলৈ আহিল। দূৰৈৰ পৰা থিয় দি কুঁৱৰীৰ যন্ত্ৰণা দেখি অধীৰ হৈ কলে “তুই গিৰিয়াৰাৰ সন্ধান কৈ নিস্তাৰ নোহোৱা কিয়?” ৰাণীয়ে তেতিয়া ভগবানৰ নাম আৰু স্বামীৰ নাম ধ্যান কৰি নীৰবে বেতৰ মাৰ খাইছে, কথা কাণলৈ নগল। দুবাৰৰ পাছত কুঁৱৰীৰ কাণলৈ কথা বিলাক সোমাল, গদাপাণিক চিনিলে। যাৰ নিমিত্তে এই অসহনীয় যন্ত্ৰণাও একো যাতনা বোধ নকৰি তেওঁ অকাতৰে সহিছে সেই গদাপাণিক দেখি অধীৰা হৈ পৰিল, যাৰ নিমিত্তে ইমান লাঞ্ছনা, যন্ত্ৰণা সহিছে, তেঁও নিজে আহি ধৰা দিবহি এই ভাবি ব্যাকুলহৈ কলে “মানুহ, তুমি কিয় মোক বিৰক্ত কৰিছা, তুমি তোমাৰ ঘৰলৈ যোয়া, সতী তিৰুতাই স্বামীৰ নিমিত্তে সকলো সহ্য কৰিব পাৰে, স্বামীৰ মঙ্গলাৰ্থে আবশ্যক হলে প্ৰাণও দিব পাৰে, মোৰ দ্বাৰাই কোনেও মোৰ স্বামীৰ বাতৰি নাপায়, তুমি মোক বিৰক্ত নকৰিবা।” কাতৰ চকুৰে গদাপাণিৰ ফাললৈ চাঁই অনুনয় কৰি এই কথাবিলাক<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯০|}}</noinclude> 45q4s1r8t6adsa2su59efdm0q465ozg 104 63842 249002 248844 2026-05-05T07:50:34Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 249002 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||জয়মতী কুঁৱৰী।|৫৩}}</noinclude>কলে আৰু চকুৰে যিমান দূৰ পাৰে বুজালে যে তেঁওক তেঁও চিনিছে আক তাকে অনুৰোধ কৰিছে। গদাপাণিয়ে আৰু তেঁওৰ কথা পেলাব নোৱাৰিলে আকৌ নগাপৰ্ব্বতলৈ গলগৈ। আৰু ১৪/১৫ দিন এই অত্যাচাৰ চলিছিল। সতী কুঁৱৰী জয়মতীয়ে প্ৰায় ২২।২৩ দিন বেতৰ মাৰ খায়, ৰক্তাক্ত শৰীৰৰ পিনে নাচাই এই অসহনীয় যন্ত্ৰণা সহ্য কৰি, ভগবান আৰু স্বামীৰ নামলৈ দেহত্যাগ কৰি স্বৰ্গাৰোহণ কৰিলে। সতী সাধ্বীৰ কীৰ্ত্তি এই ইয়াকে বোলে!! {{gap}}পাছত গদাপাণিয়ে সৈন্য সামন্ত সংগ্ৰহ কৰি লৰা ৰজাক আক্ৰমণ কৰি বধ কৰে আৰু ৰজাও হৈছিল। তেঁওৰ মৃত্যুৰ পাছত “লাই” তেঁওৰ পুতেক ৰজ৷ হয়। মাতৃদেবীৰ স্মৰণাৰ্থে আৰু মাতৃকীৰ্ত্তি চিৰস্মৰণীয় কৰিবৰ নিমিত্তে শিৱসাগৰ জিলাত যিখিনিত কুঁৱৰীয়ে ৰক্তাক্ত দেহেৰে প্ৰাণ দিছিল তাতে “জয়-সাগৰ” নাম দি পুখুৰী এটা খানি দিছে আৰু “জয়-দৌল” নামেৰে দেবতাৰ মন্দিৰ এটা কৰি মাতৃ ভক্তিৰ চিন দেখুৱাই সকলোৰে প্ৰশংসনীয় হৈছে। বাটৰ বাটৰুৱাইও সেই বাটেদি গলে এবাৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯১|}}</noinclude> ndc5fzhg5ac3h7vogyuj3j3d53qymb5 249003 249002 2026-05-05T07:51:04Z JyotiPN 1603 249003 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||জয়মতী কুঁৱৰী।|৫৩}}</noinclude>কলে আৰু চকুৰে যিমান দূৰ পাৰে বুজালে যে তেঁওক তেঁও চিনিছে আক তাকে অনুৰোধ কৰিছে। গদাপাণিয়ে আৰু তেঁওৰ কথা পেলাব নোৱাৰিলে আকৌ নগাপৰ্ব্বতলৈ গলগৈ। আৰু ১৪/১৫ দিন এই অত্যাচাৰ চলিছিল। সতী কুঁৱৰী জয়মতীয়ে প্ৰায় ২২।২৩ দিন বেতৰ মাৰ খায়, ৰক্তাক্ত শৰীৰৰ পিনে নাচাই এই অসহনীয় যন্ত্ৰণা সহ্য কৰি, ভগবান আৰু স্বামীৰ নামলৈ দেহত্যাগ কৰি স্বৰ্গাৰোহণ কৰিলে। সতী সাধ্বীৰ কীৰ্ত্তি এই ইয়াকে বোলে!! {{gap}}পাছত গদাপাণিয়ে সৈন্য সামন্ত সংগ্ৰহ কৰি লৰা ৰজাক আক্ৰমণ কৰি বধ কৰে আৰু ৰজাও হৈছিল। তেঁওৰ মৃত্যুৰ পাছত “লাই” তেঁওৰ পুতেক ৰজা হয়। মাতৃদেবীৰ স্মৰণাৰ্থে আৰু মাতৃকীৰ্ত্তি চিৰস্মৰণীয় কৰিবৰ নিমিত্তে শিৱসাগৰ জিলাত যিখিনিত কুঁৱৰীয়ে ৰক্তাক্ত দেহেৰে প্ৰাণ দিছিল তাতে “জয়-সাগৰ” নাম দি পুখুৰী এটা খানি দিছে আৰু “জয়-দৌল” নামেৰে দেবতাৰ মন্দিৰ এটা কৰি মাতৃ ভক্তিৰ চিন দেখুৱাই সকলোৰে প্ৰশংসনীয় হৈছে। বাটৰ বাটৰুৱাইও সেই বাটেদি গলে এবাৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯১|}}</noinclude> 4hsmm9l8cf8b4ortyb8ufa5uh2vslv9 249004 249003 2026-05-05T07:51:35Z JyotiPN 1603 249004 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||জয়মতী কুঁৱৰী।|৫৩}}</noinclude>কলে আৰু চকুৰে যিমান দূৰ পাৰে বুজালে যে তেঁওক তেঁও চিনিছে আক তাকে অনুৰোধ কৰিছে। গদাপাণিয়ে আৰু তেঁওৰ কথা পেলাব নোৱাৰিলে আকৌ নগাপৰ্ব্বতলৈ গলগৈ। আৰু ১৪/১৫ দিন এই অত্যাচাৰ চলিছিল। সতী কুঁৱৰী জয়মতীয়ে প্ৰায় ২২।২৩ দিন বেতৰ মাৰ খায়, ৰক্তাক্ত শৰীৰৰ পিনে নাচাই এই অসহনীয় যন্ত্ৰণা সহ্য কৰি, ভগবান আৰু স্বামীৰ নামলৈ দেহত্যাগ কৰি স্বৰ্গাৰোহণ কৰিলে। সতী সাধ্বীৰ কীৰ্ত্তি এই ইয়াকে বোলে!! {{gap}}পাছত গদাপাণিয়ে সৈন্য সামন্ত সংগ্ৰহ কৰি লৰা ৰজাক আক্ৰমণ কৰি বধ কৰে আৰু ৰজাও হৈছিল। তেঁওৰ মৃত্যুৰ পাছত “লাই” তেঁওৰ পুতেক ৰজা হয়। মাতৃদেবীৰ স্মৰণাৰ্থে আৰু মাতৃকীৰ্ত্তি চিৰস্মৰণীয় কৰিবৰ নিমিত্তে শিৱসাগৰ জিলাত যিখিনিত কুঁৱৰীয়ে ৰক্তাক্ত দেহেৰে প্ৰাণ দিছিল তাতে “জয়-সাগৰ” নাম দি পুখুৰী এটা খানি দিছে আৰু “জয়-দৌল” নামেৰে দেবতাৰ মন্দিৰ এটা কৰি মাতৃ ভক্তিৰ চিন দেখুৱাই সকলোৰে প্ৰশংসনীয় হৈছে। বাটৰ বাটৰুৱাইও সেই বাটেদি গলে এবাৰ<noinclude>{{Dhr|4em}} {{rh||আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা॥ ৯১|}}</noinclude> a3ufid6shzhdp17duye0rx4rqqx67hx 104 65147 248959 248791 2026-05-05T04:56:01Z BabulB 104 248959 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|( ৭ )}}</noinclude>এই অসূচল গুচাবৰ মনেৰে কিছু বছৰৰ আগেয়ে বৰ্ত্তমান লেখকে ‘হেমকোষ’ নাম, দি এখান ডাঙৰ অভিধান যুগুত কৰে।” তেওঁ ওৱেবষ্টাবৰ অভিধানৰ আৰ্হিত ‘অসমীয়া ভাষাৰ শব্দবিলাকৰ মুলযুক্ত ‘হেমকোষ’ ৰচনা কৰে। ই আমাৰ ভাষাৰ নিমিত্তে ‘সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ’। এই অভিধান প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত ‘অসমীয়া ভাষাক কাঠ-সংস্কাৰ কৰিবলৈ ওলোৱা’ যমদূতবিলাক নাইকিয়া হল। {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা বিৰচিত কানীয়াৰ কীৰ্তন (১৮৬১ চন) আৰু বাহিৰে ৰং চং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী (১৮৭৬ ) এই দুখন পুথিৰ ঐতিহাসিক মূল্য আছে। দুয়োখনতে সমসাময়িক অসমীয়া সমাজৰ প্ৰতিচ্ছবি পোৱা যায়। কানীয়াৰ কীৰ্তন প্ৰহসনত অসমৰ কানিখোলাৰ হুবহু চিত্ৰ পোৱা যায়। পদ্মপানি মহন্তই বিধুতি গাৰে বাৰিয়লীয়া কানি খাই পেটৰ কামোৰ দূৰ কৰা আৰু সেই গাৰে শিষ্যক শৰণ দিয়া, কানি খাই সৰ্বস্বান্ত হৈ মিছা সাক্ষী দি কীৰ্তিকান্তই জেলত ৰোগত মৃত্যু হোৱা ইত্যাদি কাৰ্য্যৰ জৰীয়তে ‘কেপা-কানি, বিহৰ শেষ’ বোলা হৈছে। ‘বাহিৰে ৰং চং, ভিতৰে কোৱাভাতুৰী’ কপটতা আৰু ভণ্ডামিক বিদ্ৰুপৰ শেলেৰে আঘাত কৰা হৈছে। গোবৰ্দ্ধন দেউ আতা, বীৰেন্দ্ৰ বৰুৱা আদি লোক প্ৰতীক মাথোন। ভণ্ডেশ্বৰ বৰুৱা, মৰ্কটেশ্বৰ ফুকন, নাঙ্গলৰাম, ড্ৰিঙ্কব্ৰেণ্ডি ঈটওৱেল্ আদি নামৰ কল্পনাতো ব্যঙ্গ নিহিত আছে। এই সামাজিক চিত্ৰ সম্বলিত পুথিত ‘চাৰকাজেম্’; ‘উইট্‌’ আৰু ‘হিউমাৰ্’ খাই আছে। এই পুথি ‘ভেৰাকুটীয়া’ বা ব্যঙ্গ সাহিত্যৰ নিদৰ্শন হলেও ইয়াৰ গদ্য-ৰীতি অভিনৱ<noinclude></noinclude> 7warcpid37w5ammz3psndlj8tmjicaf 0 65704 248919 177500 2026-05-04T17:08:59Z JyotiPN 1603 248919 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৮৮৪ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" include=1/> {{page break|label=}} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=2 to=3/> {{page break|label=}} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" include=4/> {{page break|label=}} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" include=5/> {{page break|label=}} {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:স্বৰ্ণলতা ৰায়ৰ সাহিত্যকৰ্ম]] [[শ্ৰেণী:১৮৮৪ চনত প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ]] 2v1gybl9jbfs2hllv9mifo8c7l2htdc 104 86593 249011 248485 2026-05-05T09:00:05Z Pranamikaadhikary 2157 249011 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{center|৬}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> দায়ুদৰ স’তে মাৰ গ’ল আজি ::::অতীত ছন্দ পুৰণি তান মাথোঁ কেতেকীৰ আকুল কণ্ঠত ::::বাজি উঠে সেই পাহৰা গান। কয় কাণে কাণে গোলাপী সখীক ::::কওঁ কওঁ বোলা গুপুত কথা আঙৰ ৰসৰ ৰাঙলী ৰসেৰে ::::পাহৰোৱা সখী অতীত বেথা।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> oasyt6xoake5hbr06nbu5rzx8cenntd 104 89203 249013 248431 2026-05-05T09:09:44Z Pranamikaadhikary 2157 249013 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{gap}}২৩ {{Block center/s}}</noinclude><poem>ধূলিৰ লগতে মিলিব যেতিয়া ::::খন্তেকীয়া ই জীৱন মোৰ যাওক তেন্তে ভাহি সুৰাৰ সোঁততে ::::নপৰক যেন সুখৰ ওৰ। আহিলে মৰণ যাবই লাগিব ::::—আন্ধাৰ পুৰীৰ কোনোবা দেশ নাই য’ত সুৰা নাই য'ত গান ::::অজান দেশৰ ক'তনো শেষ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 866rzuny7zaezshc26a8q59l1r2citv 104 89493 249014 248513 2026-05-05T09:12:45Z Pranamikaadhikary 2157 249014 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{center|৩৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>এই পৃথিবীয়ে কত যুগ ধৰি ::::কত ঋষি মুনি জনম দিলে কত সাগৰৰ নীৰব বুকুত ::::শত লহৰীয়ে নিৰলে খেলে। কত জোন বেলি দশোদিশ জুৰি ::::গ্রহ তৰা লই লগেৰে ফুৰে সকলোৰে মূল কালৰ চকৰি ::::ঠিক একে দৰে সদায় ঘূৰে।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 6ocsruowrt0fqm4fa6fx3hr5122kok0 104 90606 249016 248534 2026-05-05T09:19:43Z Pranamikaadhikary 2157 249016 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{center|৫৮}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>তর্ক বাঘ জাল কত পণ্ডিতৰ ::::শুনিলোঁ অশেষ গভীৰ জ্ঞান ছত্রে ছত্রে শ্লোক কৰিলোঁ মুখস্থ ::::সৰুতে আছিল শ্লোকেই ধ্যান। দিনে দিনে জ্ঞান বাঢ়িলে যেতিয়া ::::শিকিলোঁ আচল কথাটি সঁচা জীৱনত মাথোঁ সাৰ সুৰাপান ::::বাকী সকলোটি তেনেই মিছা।</poem> {{Block center/e}}<noinclude></noinclude> prfc6krrmxqkf9eetq94f2euhtrmyzd 104 90997 249019 248573 2026-05-05T09:30:15Z Pranamikaadhikary 2157 249019 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{center|৯৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অতদিন মোৰ হিয়াৰ মাজত ::::যাৰ মূৰুতিৰ কৰিলো ধ্যান যাৰ পূজাতেই অতদিন মই ::::নিজকে নিজেই কৰিলোঁ দান। শেহত মিছাতে অখ্যাতি ওলাল ::::শুনো চাৰিফালে কলঙ্ক ঘোৰ, দুটি এটি মাথোঁ গানৰ সুৰেৰে ::::সুৰাতে সুনাম বুৰালে মোৰ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 43x955ndgre64bpm8wluyjopvxc5jxz 104 91407 248900 248731 2026-05-04T16:18:15Z BabulB 104 248900 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{|style="border:4px solid black;width:100%;" |- {{Dhr|4em}} |মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{Dhr|1em}} {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ। {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=45% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> mg9rct2khc8w2ltkf3nirw38wa3wvv6 248901 248900 2026-05-04T16:20:33Z BabulB 104 248901 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{|style="border:3px solid black;width:90%;" |- {{Dhr|4em}} |মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{Dhr|1em}} {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ। {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=45% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> ok131fopfp867apn79dvb1cq739geya 248902 248901 2026-05-04T16:22:38Z BabulB 104 248902 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{|style="border:3px solid black;width:90%;" |- {{Dhr|4em}} {{block center|width=350px|{{gap}}|মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{Dhr|1em}} {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ।}} {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=45% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> 7onjq8fsczjiv3l9h4cb2n5pmt7qkfy 248903 248902 2026-05-04T16:23:05Z BabulB 104 [[Special:Contributions/BabulB|BabulB]] ([[User talk:BabulB|আলোচনা]])-ই কৰা [[Special:Diff/248902|248902]] নম্বৰ সম্পাদনাটো বাতিল কৰা হৈছে 248903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{|style="border:3px solid black;width:90%;" |- {{Dhr|4em}} |মৰমৰ বন্তি আৰু চন্দন, {{Dhr|1em}} {{gap}}তোমালোকে এতিয়া পঢ়ি সোৱাদ নেপালেও আগলৈ পঢ়ি সোৱাদ পাবা, এই আশাতে ‘কোঁৱৰ বিদ্রোহ' কিতাপখনি ককাদেউতাৰ স্নেহ-আশীৰ্ব্বাদৰে সৈতে তোমালোকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলোঁ। {{dhr|1.5em}} {| {{ts|wa|mc}} | width=45% |<center>গুৱাহাটী, অসম।<br>ইং ১৪৷২৷ ১৯৫৬।</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>'''শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা'''</center>{{gap|1em}} |} {{dhr|10em}}<noinclude></noinclude> ok131fopfp867apn79dvb1cq739geya 104 91457 248860 248722 2026-05-04T14:14:35Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৭}}</noinclude>আপ বৰুৱা কুকন সকলোৰে সমালোচন হৈ স্বৰ্গদেৱে ইয়াৰ যিখান বুলিব সেয়েহে হব।” {{gap}}এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনি স্বৰ্গদেৱৰ পাইক বৰপাত্ৰ- গোহাঁয়ে জনাইছে,—“নামৰূপ চহৰখন শুদ্ধ হোৱা নাই। সেই ঠাইত মৰাণে যি মাৰিলে যি আছিল সেইবোৰ যত যত পাতিলে সিয়োজন সেই ঠাইত বিদিত দিছেগৈ। তাতে বাৰেচিৰিঙ্গৰ চিত্ত কেনে তাকো স্বৰ্গদেৱে বুজিছে। এতেকে সি ঠাইলৈ নিয়া দোষহে। সম্প্ৰতি বচা, চেউনি, টোকোলাই, এনে এঠাইতে পুৰাচাৰেক মাটি-বাৰী দি প্ৰবৰ্ত্তিব পৰাকৈ পাতি থলে বাৰু যেন দেখি। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়। দুজনা আপ আৰু বৰুৱা ফুকন সকলোৰে সমালোচন হৈ স্বৰ্গদেৱে যিখন কৰিব সেয়েহে হব।” {{gap}}এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনি স্বৰ্গদেৱৰ পাইক বুঢ়া- গোহাঁয়ে বোলে,—“নামৰূপৰ ১৬০০ মৰাণ পঠালোঁ। সিয়ো পুনৰ ফিৰি সিঠাই পালেগৈ। ইঠাইলৈ দি বাৰেচিৰিঙ্গৰো চিত্ত শুদ্ধ হোৱা নাই। বৰজনা গোহাঁইক দণ্ড কৰি সেই ঠাইত থলেনি। তেওঁ মৰাণৰ লগ পাই বোলে ’মইহে ৰজা’। সেই ঠাইতো আনক টান মাত দিছিলে। আৰু যি চাৰিঙ্গীয়া লৰাটিহঁতক স্বৰ্গদেৱে ঠায়ে ঠায়ে পাতিছে, পাইকৰ মনে, সিহঁতকো এইৰূপে থোৱা ভাল যেন দেখা নাই। তিপমীয়া গোহাঁইক এইৰূপে এঠাইত পাতি থোৱা পৰকাললৈ সকলোলৈকে দোষ, নেগুৰ কাটি বাঘ মেলাৰ ঠেনা হয়। সম্প্ৰতি<noinclude></noinclude> 7e4cd3ntjtdg4xwfc7zk1sae9eczply 248904 248860 2026-05-04T16:26:45Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৭}}</noinclude>আপ বৰুৱা {{SIC|কুকন|ফুকন}} সকলোৰে সমালোচন হৈ স্বৰ্গদেৱে ইয়াৰ যিখান বুলিব সেয়েহে হব।” {{gap}}এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনি স্বৰ্গদেৱৰ পাইক বৰপাত্ৰগোহাঁয়ে জনাইছে,—“নামৰূপ চহৰখন শুদ্ধ হোৱা নাই। সেই ঠাইত মৰাণে যি মাৰিলে যি আছিল সেইবোৰ যত যত পাতিলে সিয়োজন সেই ঠাইত বিদিত দিছেগৈ। তাতে বাৰেচিৰিঙ্গৰ চিত্ত কেনে তাকো স্বৰ্গদেৱে বুজিছে। এতেকে সি ঠাইলৈ নিয়া দোষহে। সম্প্ৰতি বচা, চেউনি, টোকোলাই, এনে এঠাইতে পুৰাচাৰেক মাটি-বাৰী দি প্ৰবৰ্ত্তিব পৰাকৈ পাতি থলে বাৰু যেন দেখি। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়। দুজনা আপ আৰু বৰুৱা ফুকন সকলোৰে সমালোচন হৈ স্বৰ্গদেৱে যিখন কৰিব সেয়েহে হব।” {{gap}}এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনি স্বৰ্গদেৱৰ পাইক বুঢ়া- গোহাঁয়ে বোলে,—“নামৰূপৰ ১৬০০ মৰাণ পঠালোঁ। সিয়ো পুনৰ ফিৰি সিঠাই পালেগৈ। ইঠাইলৈ দি বাৰেচিৰিঙ্গৰো চিত্ত শুদ্ধ হোৱা নাই। বৰজনা গোহাঁইক দণ্ড কৰি সেই ঠাইত থলেনি। তেওঁ মৰাণৰ লগ পাই বোলে ’মইহে ৰজা’। সেই ঠাইতো আনক টান মাত দিছিলে। আৰু যি চাৰিঙ্গীয়া লৰাটিহঁতক স্বৰ্গদেৱে ঠায়ে ঠায়ে পাতিছে, পাইকৰ মনে, সিহঁতকো এইৰূপে থোৱা ভাল যেন দেখা নাই। তিপমীয়া গোহাঁইক এইৰূপে এঠাইত পাতি থোৱা পৰকাললৈ সকলোলৈকে দোষ, নেগুৰ কাটি বাঘ মেলাৰ ঠেনা হয়। সম্প্ৰতি<noinclude></noinclude> hjghsk9hzlni99tknttete8rrf3pi40 104 91458 248861 248723 2026-05-04T14:18:37Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৪৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>স্বৰ্গদেৱে কোনোৰূপে চিন দি বচা-টোকোলাই এঠাইত পাতি থলে, পৰলৈকো কোনোৱে হাতত লব নোৱাৰে। পৰলৈ চাৰিঙ্গীয়া গোহাঁইদেৱলৈকো ( লোকনাথ গোহাঁই, পাচলৈ গৌৰীনাথসিংহ) তেহে নিৰ্ব্বীজ হয়। স্বৰ্গদেৱে যি বুলিব সেয়েহে হব। দেশত যে শত্ৰু বিস্তৰ হল। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়।” {{gap}}পাচে এইৰূপে তিনিওজনা গোহাঁয়ে জনোৱাৰ কথা স্বৰ্গদেৱত জনালে। স্বৰ্গদেৱ বৰুৱা ফুকনকো এই কাকত শুনাই সুধিব দিলত বৰবৰুৱাকে মুখ্য কৰি সকলো ফুকনবোৰে জনাইছে,—“তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই যি কৈছে আমাৰো কথা এয়াহে। স্বৰ্গদেৱ-ঈশ্বৰে দুয়ো বাপেক-পুতেকক চিন দি টোকোলাই বা বচা এঠাইত পাতি থওকনি, তেহে পৰলৈ গোহাঁই নহয়।” {{gap}}'''অপৰাধীৰ দণ্ড'''—পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বাপেক পুতেক দুয়োৰো কাণ একোখন নাক কাটিব দিলত নগায়ে, লাখৰে, কামে, কাকতীয়া শিবয়ে, চাৰিও আহি বৰবৰুৱাৰ আগতে নৰা কোঁৱৰ দোলাকাষৰীয়া বৰাকে, কুকুৰা- চোৱা মণিকে, দোলাকাষৰীয়া কিনাইকে, এই তিনিক শিকাই দিলে, “স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা, তহঁত তিনিও গৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ বাপেক-পুতেক দুইৰো কাণ একোখনকৈ নাকটো কাটি আমাক দেখাবিহি।” পাচে ইহঁত তিনিও গৈ নাওশালতে সেইৰূপ দণ্ড কৰি বৰবৰুৱাৰ আগত দেখালেহি। পাচদিনা নাৱেৰে<noinclude></noinclude> hh70kzl737ow350pikmyyd8uoscn3v0 248870 248861 2026-05-04T14:47:22Z Pranamikaadhikary 2157 248870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৪৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>স্বৰ্গদেৱে কোনোৰূপে চিন দি বচা-টোকোলাই এঠাইত পাতি থলে, পৰলৈকো কোনোৱে হাতত লব নোৱাৰে। পৰলৈ চাৰিঙ্গীয়া গোহাঁইদেৱলৈকো ( লোকনাথ গোহাঁই, পাচলৈ গৌৰীনাথসিংহ) তেহে নিৰ্ব্বীজ হয়। স্বৰ্গদেৱে যি বুলিব সেয়েহে হব। দেশত যে শত্ৰু বিস্তৰ হল। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়।” {{gap}}পাচে এইৰূপে তিনিওজনা গোহাঁয়ে জনোৱাৰ কথা স্বৰ্গদেৱত জনালে। স্বৰ্গদেৱ বৰুৱা ফুকনকো এই কাকত শুনাই সুধিব দিলত বৰবৰুৱাকে মুখ্য কৰি সকলো ফুকনবোৰে জনাইছে,—“তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই যি কৈছে আমাৰো কথা এয়াহে। স্বৰ্গদেৱ-ঈশ্বৰে দুয়ো বাপেক-পুতেকক চিন দি টোকোলাই বা বচা এঠাইত পাতি থওকনি, তেহে পৰলৈ গোহাঁই নহয়।” {{gap}}{{larger|অপৰাধীৰ দণ্ড}}—পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বাপেক পুতেক দুয়োৰো কাণ একোখন নাক কাটিব দিলত নগায়ে, লাখৰে, কামে, কাকতীয়া শিবয়ে, চাৰিও আহি বৰবৰুৱাৰ আগতে নৰা কোঁৱৰ দোলাকাষৰীয়া বৰাকে, কুকুৰা- চোৱা মণিকে, দোলাকাষৰীয়া কিনাইকে, এই তিনিক শিকাই দিলে, “স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা, তহঁত তিনিও গৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ বাপেক-পুতেক দুইৰো কাণ একোখনকৈ নাকটো কাটি আমাক দেখাবিহি।” পাচে ইহঁত তিনিও গৈ নাওশালতে সেইৰূপ দণ্ড কৰি বৰবৰুৱাৰ আগত দেখালেহি। পাচদিনা নাৱেৰে<noinclude></noinclude> 5l87ix48w5opri3g3cce5mdehp4vb9i 248905 248870 2026-05-04T16:29:23Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248905 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|৪৮|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>স্বৰ্গদেৱে কোনোৰূপে চিন দি বচা-টোকোলাই এঠাইত পাতি থলে, পৰলৈকো কোনোৱে হাতত লব নোৱাৰে। পৰলৈ চাৰিঙ্গীয়া গোহাঁইদেৱলৈকো (লোকনাথ গোহাঁই, পাচলৈ গৌৰীনাথসিংহ) তেহে নিৰ্ব্বীজ হয়। স্বৰ্গদেৱে যি বুলিব সেয়েহে হব। দেশত যে শত্ৰু বিস্তৰ হল। মনেচোৱাহে জনোৱা যায়।” {{gap}}পাচে এইৰূপে তিনিওজনা গোহাঁয়ে জনোৱাৰ কথা স্বৰ্গদেৱত জনালে। স্বৰ্গদেৱ বৰুৱা ফুকনকো এই কাকত শুনাই সুধিব দিলত বৰবৰুৱাকে মুখ্য কৰি সকলো ফুকনবোৰে জনাইছে,—“তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই যি কৈছে আমাৰো কথা এয়াহে। স্বৰ্গদেৱ-ঈশ্বৰে দুয়ো বাপেক-পুতেকক চিন দি টোকোলাই বা বচা এঠাইত পাতি থওকনি, তেহে পৰলৈ গোহাঁই নহয়।” {{gap}}{{larger|'''অপৰাধীৰ দণ্ড'''}}—পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বাপেক পুতেক দুয়োৰো কাণ একোখন নাক কাটিব দিলত নগায়ে, লাখৰে, কামে, কাকতীয়া শিবয়ে, চাৰিও আহি বৰবৰুৱাৰ আগতে নৰা কোঁৱৰ দোলাকাষৰীয়া বৰাকে, কুকুৰাচোৱা মণিকে, দোলাকাষৰীয়া কিনাইকে, এই তিনিক শিকাই দিলে, “স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা, তহঁত তিনিও গৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ বাপেক-পুতেক দুইৰো কাণ একোখনকৈ নাকটো কাটি আমাক দেখাবিহি।” পাচে ইহঁত তিনিও গৈ নাওশালতে সেইৰূপ দণ্ড কৰি বৰবৰুৱাৰ আগত দেখালেহি। পাচদিনা নাৱেৰে<noinclude></noinclude> 0ur1m9n9729a7i5qz040lye59e1wf8d 104 91459 248862 248724 2026-05-04T14:22:51Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৯}}</noinclude>মঠাদাঙ্গলৈ নি লিগিৰী-কাঁড়ীৰ ঘৰত থোৱালে, বচাত পাতিবলৈ নিবলৈ। আৰু ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো নিবলৈ নাও যুগুতি কৰিব দিলে, বস্তুও ভৰা দিয়াব দিলে। {{gap}}ৰাজমাওদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইৰ হৈ বহুত মাতিলে,— “আগলৈ আমাৰ বংশছেদ হল; জল-পিণ্ড গুচিল, আক ৰাখা,” ইত্যাদি অনেক ৰূপে মাতিলে। পাচে স্বৰ্গদেৱে বোলে, —“আইচু, মই মোৰ সকলৰ লগৰহে এটা। সকলে যি বোলে তাক নকৰি পাৰোঁনে কি? আৰু মোৰ সি শৰীৰকে মাৰিব খুজিলে, এইখিনি নুবুজা কিয়? নকৰি নোৱাৰি — নামাতিবা।” {{gap}}স্বৰ্গদেৱে এই বুলি তিপমীয়া গোহাঁইৰ লগৰ মানুহক দণ্ড বিহি দিয়ে,— {{gap}}কাণ একোখন কাটি খেলত দিব। —গন্ধীয়া বৰুৱাৰ ভাগৰ পৰত থকা লিগিৰা মৰা ১, কমলাবৰীয়া হাজাৰৰ কমলা ১। {{gap}}কাণ খুলিব।—চোলাধৰা ফুকনৰ ভাগৰ গতি ১, চাৰিঙ্গীয়া টেকেলা কোৱামৰীয়া ১ {{gap}}এইহঁতৰ মাজু-বটালিয়েৰে কাণ খুলিব। — পানীতোলাৰ নিৰ্ম্মল ১, আনন্দ ১, কিৰকিটি ১, ডেকা বাৰুধৰাৰ মৰাণ ১, চাঙ্গমাইৰ চন্দৰ ৮, বৰবৰুৱাৰ টেকেলা বৰা কাম চেতিয়াৰ ৰঙ্গ ১, লিগিৰী লৰা অচন্দা ১, কলীয়া ১, বাৰুৱতীৰ লুখুৰাখোন বাৰুৱতী সভানন্দ ১, গতিৰ ভায়েক দুৰ্গা ১, বাজুৱা দা-ধৰা {{Left|8}}<noinclude></noinclude> af77fd9e5c5bz1auuahe2zvokv7pvy3 248907 248862 2026-05-04T16:40:34Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248907 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৪৯}}</noinclude>মঠাদাঙ্গলৈ নি লিগিৰী-কাঁড়ীৰ ঘৰত থোৱালে, বচাত পাতিবলৈ নিবলৈ। আৰু ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইকো নিবলৈ নাও যুগুতি কৰিব দিলে, বস্তুও ভৰা দিয়াব দিলে। {{gap}}ৰাজমাওদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইৰ হৈ বহুত মাতিলে,—“আগলৈ আমাৰ বংশছেদ হল; জল-পিণ্ড গুচিল, আক ৰাখা,” ইত্যাদি অনেক ৰূপে মাতিলে। পাচে স্বৰ্গদেৱে বোলে,—“আইচু, মই মোৰ সকলৰ লগৰহে এটা। সকলে যি বোলে তাক নকৰি পাৰোঁনে কি? আৰু মোৰ সি শৰীৰকে মাৰিব খুজিলে, এইখিনি নুবুজা কিয়? নকৰি নোৱাৰি —নামাতিবা।” {{gap}}স্বৰ্গদেৱে এই বুলি তিপমীয়া গোহাঁইৰ লগৰ মানুহক দণ্ড বিহি দিয়ে,— {{gap}}কাণ একোখন কাটি খেলত দিব।—গন্ধীয়া বৰুৱাৰ ভাগৰ পৰত থকা লিগিৰা মৰা ১, কমলাবৰীয়া হাজাৰৰ কমলা ১। {{gap}}কাণ খুলিব।—চোলাধৰা ফুকনৰ ভাগৰ গতি ১, চাৰিঙ্গীয়া টেকেলা কোৱামৰীয়া ১ {{gap}}এইহঁতৰ মাজু-বটালিয়েৰে কাণ খুলিব।—পানীতোলাৰ নিৰ্ম্মল ১, আনন্দ ১, কিৰকিটি ১, ডেকা বাৰুধৰাৰ মৰাণ ১, চাঙ্গমাইৰ চন্দৰ ৮, বৰবৰুৱাৰ টেকেলা বৰা কাম চেতিয়াৰ ৰঙ্গ ১, লিগিৰী লৰা অচন্দা ১, কলীয়া ১, বাৰুৱতীৰ লুখুৰাখোন বাৰুৱতী সভানন্দ ১, গতিৰ ভায়েক দুৰ্গা ১, বাজুৱা দা-ধৰা<noinclude>{{Left|8}}</noinclude> bw7py4yakxklwuspcao84l1990qo1zi 104 91460 248863 248725 2026-05-04T14:27:03Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৫০|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude> এমত ১, বেতবৰীয়া চাউডাং বৰুৱা ফৈদৰ বিৰু ১, মৰাৰে ভতিজাক বেজি ১। {{gap}}কাণ কাটিব। — মৰাণক মাৰিলত সোমোৱা চাংচোৱাৰ লৰা মথৌ ১, নহটীয়া চেতিয়া পুথি চাংমাইৰ তলৌ ১, পিয়াই ১, পানীতোলাৰ কানু ১, পেলাই ১, চাউৰুকৰ বলো ১, লফাবৰীয়া দুৱৰা ভোগাদ ১, হৰবল্লভ ১। {{gap}}এইবোৰক কোব-কিল-চৰ মাৰি খেদিলে। —তিপমীয়া ভাগৰ মিজিং ১, হিলৈদাৰী হাজৰিকাৰ পুতেক লম্বোদৰ ১, মাছখোৱাৰ ভতিজাক ১ নৰিয়া, লুথুৰাখোনৰ লেৰেলা ১ নৰিয়া, চাৰিঙ্গীয়া ফুকনৰ ভায়েক ভতিজাক ২, ৰাইদঙ্গীয়া বৰুৱাৰ পুতেক নাতিয়েক ২, দুখীয়া বৰুৱাৰ ১ নাই। {{gap}}কাণ কাটিলে।—চোলাধৰা ফুকনৰ ভাগৰ কাতিৰামৰ পুতেক চমুৱা লিগিৰা পৰাম ১ পলাইছে, মূলা বায়ন ১। {{gap}}কাণ খুলিব।—ভোলাই মাউতৰ ভতিজাক জুৰাই ১ পলাইছে, তিপমীয়া ভাগৰ উদ ১ পলাইছে, টপটপি ১, বেতবৰীয়া চাউডাং বৰুৱা ফৈদৰ পুৰাই লিগিৰাৰ ভতিজাক ১। {{gap}}এইহঁতক চমটিয়াই এৰিলে। —তিপমীয়া কুকুৰাপুহীয়াৰ হাজৰিকাৰ ভকত ১ পলাইছে, সময়ত যোৱা কুকুৰাচোৱা বজা কেতেকী আইদেৱৰ নাতিয়েক ১, তিপমীয়াৰ কৃষ্ণ মিছিৰ ১, চক্ৰবৰ্ত্তী জাকৰ কৰি ১, পৰিচাৰক ৬। {{gap}}এইহঁতক চমটা ২০-কৈ মাৰি ঘৰলৈ খেদিলে।— চমুৱাকৈ<noinclude></noinclude> 7mhu55a5667mxq3wfcji5y9h0hz1gcz 248908 248863 2026-05-04T16:45:07Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248908 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|৫০|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>এমত ১, বেতবৰীয়া চাউডাং বৰুৱা ফৈদৰ বিৰু ১, মৰাৰে ভতিজাক বেজি ১। {{gap}}কাণ কাটিব।—মৰাণক মাৰিলত সোমোৱা চাংচোৱাৰ লৰা মথৌ ১, নহটীয়া চেতিয়া পুথি চাংমাইৰ তলৌ ১, পিয়াই ১, পানীতোলাৰ কানু ১, পেলাই ১, চাউৰুকৰ বলো ১, লফাবৰীয়া দুৱৰা ভোগাদ ১, হৰবল্লভ ১। {{gap}}এইবোৰক কোব-কিল-চৰ মাৰি খেদিলে। —তিপমীয়া ভাগৰ মিজিং ১, হিলৈদাৰী হাজৰিকাৰ পুতেক লম্বোদৰ ১, মাছখোৱাৰ ভতিজাক ১ নৰিয়া, লুথুৰাখোনৰ লেৰেলা ১ নৰিয়া, চাৰিঙ্গীয়া ফুকনৰ ভায়েক ভতিজাক ২, ৰাইদঙ্গীয়া বৰুৱাৰ পুতেক নাতিয়েক ২, দুখীয়া বৰুৱাৰ ১ নাই। {{gap}}কাণ কাটিলে।—চোলাধৰা ফুকনৰ ভাগৰ কাতিৰামৰ পুতেক চমুৱা লিগিৰা পৰাম ১ পলাইছে, মূলা বায়ন ১। {{gap}}কাণ খুলিব।—ভোলাই মাউতৰ ভতিজাক জুৰাই ১ পলাইছে, তিপমীয়া ভাগৰ উদ ১ পলাইছে, টপটপি ১, বেতবৰীয়া চাউডাং বৰুৱা ফৈদৰ পুৰাই লিগিৰাৰ ভতিজাক ১। {{gap}}এইহঁতক চমটিয়াই এৰিলে। —তিপমীয়া কুকুৰাপুহীয়াৰ হাজৰিকাৰ ভকত ১ পলাইছে, সময়ত যোৱা কুকুৰাচোৱা বজা কেতেকী আইদেৱৰ নাতিয়েক ১, তিপমীয়াৰ কৃষ্ণ মিছিৰ ১, চক্ৰবৰ্ত্তী জাকৰ কৰি ১, পৰিচাৰক ৬। {{gap}}এইহঁতক চমটা ২০-কৈ মাৰি ঘৰলৈ খেদিলে।—চমুৱাকৈ<noinclude></noinclude> nlhewmoj9m7gv8xonl92o7i9q9283lo 104 91461 248864 248726 2026-05-04T14:31:39Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৫১}}</noinclude>থকা দেৰগঞা যদু ১, ভুবন লিখক ১, নাৰায়ণৰ পুতেক কৃষ্ণৰাম ১, খোৱঙ্গীয়া ভাগৰ টিপ্‌টিপি ১। {{gap}}এইহঁতক চমটিয়াই খেদিলে। —বেজ চেৱাতলীয়াৰ পুতেক ৩, শূলপাণিৰ ভায়েক ৰাধা ১, বকতিয়ালৰ ৰাধা ১ নাই, কাকতী লৰা ৩, দিহিঙ্গীয়া দলৈৰ পুতেক ১। {{gap}}মেলৰ কুকুৰাচোৱাটোক কোব-কিল-চৰ ৪০-কৈ মাৰি বৰ বটালিয়েৰে কাণ এখন খুলিলে, আৰু ওপৰত লেখি অহা মানুহবোৰ যি দণ্ড লেখা গৈছে দণ্ড সেয়ে, কিন্তু আৰু কোব- কিল-চৰ ৩০-কৈ মাৰি খেলে-খেলে শোধাই দি ঘৰলৈ খেদিলে। চমুৱাকৈ থকাবোৰক ওপৰৰ লেখা দণ্ডেই, আৰু কোব-কিল-চৰ ৪০-কৈ মাৰি শলা ৮-টাকৈ মাৰি ঘৰে ঘৰে খেদিলে। আৰু স্বৰ্গদেৱৰো তামূলী লিগিৰা সন্দিকৈৰ ডোমাই ১, তিপমীয়া ৰাজখোৱাৰ পুতেক বলো ১, লংচা ওজাৰ পুতেক লখী ১, এই তিনিকো তিপমীয়া গোহাঁইৰ তলৈ গতাগত কৰা জানি তামূলী লিগিৰাৰ পৰা গুচাই চমুৱাকৈ থাকিব দিলে। {{gap}}আৰু বৰপাত্ৰ গোহায়ে স্বৰ্গদেৱলৈ জনালে, “বৰদ’লৰ ঠাকুৰ মাটিলাৰুৰ হৰে মোৰ আগত স্বৰ্গদেৱক এনেকৈ বুলিলে বোলে, ৰজা হল গাওঁবুঢ়া, কাকো একো নোবোলে, এনেকৈ কিৰূপে দেশ ৰক্ষা পাব?” ইত্যাদি অনেক বুলিছে বুলি। কলিতা ফুকনত কৈ স্বৰ্গদেৱত কলত স্বৰ্গদেৱে সুধিব দিলত কলিতা ফুকনে নগায়ে তাত সুধিলত সি মিছা মাতিলত হৰক লোৱা দি থলে। ১৬৯৫ শকৰ শাওনৰ ৩১ দিন যাওঁতে কাকতীয়া<noinclude></noinclude> gny7vo8i7c3j9il6hol5uyjv2a1pvos 248912 248864 2026-05-04T16:56:56Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248912 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৫১}}</noinclude>থকা দেৰগঞা যদু ১, ভুবন লিখক ১, নাৰায়ণৰ পুতেক কৃষ্ণৰাম ১, খোৱঙ্গীয়া ভাগৰ টিপ্‌টিপি ১। {{gap}}এইহঁতক চমটিয়াই খেদিলে।—বেজ চেৱাতলীয়াৰ পুতেক ৩, শূলপাণিৰ ভায়েক ৰাধা ১, বকতিয়ালৰ ৰাধা ১ নাই, কাকতী লৰা ৩, দিহিঙ্গীয়া দলৈৰ পুতেক ১। {{gap}}মেলৰ কুকুৰাচোৱাটোক কোব-কিল-চৰ ৪০-কৈ মাৰি বৰ বটালিয়েৰে কাণ এখন খুলিলে, আৰু ওপৰত লেখি অহা মানুহবোৰ যি দণ্ড লেখা গৈছে দণ্ড সেয়ে, কিন্তু আৰু কোব-কিল-চৰ ৩০-কৈ মাৰি খেলে-খেলে শোধাই দি ঘৰলৈ খেদিলে। চমুৱাকৈ থকাবোৰক ওপৰৰ লেখা দণ্ডেই, আৰু কোব-কিল-চৰ ৪০-কৈ মাৰি শলা ৮-টাকৈ মাৰি ঘৰে ঘৰে খেদিলে। আৰু স্বৰ্গদেৱৰো তামূলী লিগিৰা সন্দিকৈৰ ডোমাই ১, তিপমীয়া ৰাজখোৱাৰ পুতেক বলো ১, লংচা ওজাৰ পুতেক লখী ১, এই তিনিকো তিপমীয়া গোহাঁইৰ তলৈ গতাগত কৰা জানি তামূলী লিগিৰাৰ পৰা গুচাই চমুৱাকৈ থাকিব দিলে। {{gap}}আৰু বৰপাত্ৰ গোহায়ে স্বৰ্গদেৱলৈ জনালে, “বৰদ’লৰ ঠাকুৰ মাটিলাৰুৰ হৰে মোৰ আগত স্বৰ্গদেৱক এনেকৈ বুলিলে বোলে, ৰজা হল গাওঁবুঢ়া, কাকো একো নোবোলে, এনেকৈ কিৰূপে দেশ ৰক্ষা পাব?” ইত্যাদি অনেক বুলিছে বুলি। কলিতা ফুকনত কৈ স্বৰ্গদেৱত কলত স্বৰ্গদেৱে সুধিব দিলত কলিতা ফুকনে নগায়ে তাত সুধিলত সি মিছা মাতিলত হৰক লোৱা দি থলে। ১৬৯৫ শকৰ শাওনৰ ৩১ দিন যাওঁতে কাকতীয়া<noinclude></noinclude> r436spmtwwlvbk76kufo4h78x761kan 104 91462 248865 248727 2026-05-04T14:36:25Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248865 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৫২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>বামুণৰ পুতেক শিবয়ে দোলাকাষৰীয়া চ’ৰাৰ টুপতে কটকী- বোৰক নি স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলে বোলে, – “নগাক স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰৰ মৰ্য্যদা দিছে। সকলেও মজুন্দাৰ বৰুৱা বুলিব, তোমালোকেও সেইৰূপে জানিবা।” {{gap}}'''হৰনাথ ফুকনৰ অপৰাধ'''—তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ পাচত ৰঙ্গাচিলা দুৱৰাৰ ঘৰৰ হৰনাথ সেনাপতি ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিচাৰ আৰম্ভ হল। ফুকনৰ অপৰাধ এই, “মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ দেশ-ৰাজ এৰি বৰজনা গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল।” এই হৰনাথ ফুকন মান- অনা বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ পিতৃদেৱ, আৰু শ্ৰীনাথ বৰবৰুৱাৰ ককায়েক। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মণিপুৰীয়া ৰজা জয়সিংহৰ অনুৰোধত মানৰ খেদাৰ পৰা মণিপুৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠোৱা অসমীয়া সৈন্যৰ সেনাপতি আছিল হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকন। তেতিয়াৰ পৰা এওঁ সেনাপতি ফুকন নামে প্ৰখ্যাত। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মৰাণৰ বিৰুদ্ধে এওঁক ৰণ কৰিবলৈ পঠোৱাত মৰাণে আহি এওঁৰ কোঠ বেৰি ধৰিলে। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁয়ে হৰনাথ ফুকনৰ কাষ চাপি বুকু উদি কৰি কলে, “গেন্ধেলাই মোৰ বুকুৰ আগমঙ্গহ এচোৱা খালে; দুৱৰা, তই ইডোখৰ খা।” মৰাণে হৰনাথক বন্দী কৰি ৰংপুৰলৈ লগতে লৈ আহিল। তাৰে পৰা তেওঁ পলাই গৈ বঙ্গদেশৰ চিলমাৰীত কিছুকাল লুকাই আছিল। মৰাণৰ বিদ্ৰোহ শাম কটা শুনি<noinclude></noinclude> b2hfik5nhbb3rnxwg5lere0wbnma84q 248871 248865 2026-05-04T14:48:12Z Pranamikaadhikary 2157 248871 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৫২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>বামুণৰ পুতেক শিবয়ে দোলাকাষৰীয়া চ’ৰাৰ টুপতে কটকী- বোৰক নি স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলে বোলে, – “নগাক স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰৰ মৰ্য্যদা দিছে। সকলেও মজুন্দাৰ বৰুৱা বুলিব, তোমালোকেও সেইৰূপে জানিবা।” {{gap}}{{larger|হৰনাথ ফুকনৰ অপৰাধ}}—তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ পাচত ৰঙ্গাচিলা দুৱৰাৰ ঘৰৰ হৰনাথ সেনাপতি ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিচাৰ আৰম্ভ হল। ফুকনৰ অপৰাধ এই, “মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ দেশ-ৰাজ এৰি বৰজনা গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল।” এই হৰনাথ ফুকন মান- অনা বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ পিতৃদেৱ, আৰু শ্ৰীনাথ বৰবৰুৱাৰ ককায়েক। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মণিপুৰীয়া ৰজা জয়সিংহৰ অনুৰোধত মানৰ খেদাৰ পৰা মণিপুৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠোৱা অসমীয়া সৈন্যৰ সেনাপতি আছিল হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকন। তেতিয়াৰ পৰা এওঁ সেনাপতি ফুকন নামে প্ৰখ্যাত। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মৰাণৰ বিৰুদ্ধে এওঁক ৰণ কৰিবলৈ পঠোৱাত মৰাণে আহি এওঁৰ কোঠ বেৰি ধৰিলে। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁয়ে হৰনাথ ফুকনৰ কাষ চাপি বুকু উদি কৰি কলে, “গেন্ধেলাই মোৰ বুকুৰ আগমঙ্গহ এচোৱা খালে; দুৱৰা, তই ইডোখৰ খা।” মৰাণে হৰনাথক বন্দী কৰি ৰংপুৰলৈ লগতে লৈ আহিল। তাৰে পৰা তেওঁ পলাই গৈ বঙ্গদেশৰ চিলমাৰীত কিছুকাল লুকাই আছিল। মৰাণৰ বিদ্ৰোহ শাম কটা শুনি<noinclude></noinclude> 7qqsd9esryzaomp5nj8mdkcvkocamhf 248915 248871 2026-05-04T17:06:24Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248915 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|৫২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>বামুণৰ পুতেক শিবয়ে দোলাকাষৰীয়া চ’ৰাৰ টুপতে কটকীবোৰক নি স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলে বোলে,—“নগাক স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰৰ মৰ্য্যদা দিছে। সকলেও মজুন্দাৰ বৰুৱা বুলিব, তোমালোকেও সেইৰূপে জানিবা।” {{gap}}{{larger|'''হৰনাথ ফুকনৰ অপৰাধ'''}}—তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ পাচত ৰঙ্গাচিলা দুৱৰাৰ ঘৰৰ হৰনাথ সেনাপতি ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিচাৰ আৰম্ভ হল। ফুকনৰ অপৰাধ এই, “মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ দেশ-ৰাজ এৰি বৰজনা গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল।” এই হৰনাথ ফুকন মানঅনা বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ পিতৃদেৱ, আৰু শ্ৰীনাথ বৰবৰুৱাৰ ককায়েক। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মণিপুৰীয়া ৰজা জয়সিংহৰ অনুৰোধত মানৰ খেদাৰ পৰা মণিপুৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠোৱা অসমীয়া সৈন্যৰ সেনাপতি আছিল হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকন। তেতিয়াৰ পৰা এওঁ সেনাপতি ফুকন নামে প্ৰখ্যাত। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মৰাণৰ বিৰুদ্ধে এওঁক ৰণ কৰিবলৈ পঠোৱাত মৰাণে আহি এওঁৰ কোঠ বেৰি ধৰিলে। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁয়ে হৰনাথ ফুকনৰ কাষ চাপি বুকু উদি কৰি কলে, “গেন্ধেলাই মোৰ বুকুৰ আগমঙ্গহ এচোৱা খালে; দুৱৰা, তই ইডোখৰ খা।” মৰাণে হৰনাথক বন্দী কৰি ৰংপুৰলৈ লগতে লৈ আহিল। তাৰে পৰা তেওঁ পলাই গৈ বঙ্গদেশৰ চিলমাৰীত কিছুকাল লুকাই আছিল। মৰাণৰ বিদ্ৰোহ শাম কটা শুনি<noinclude></noinclude> 8am7fhrhbuqbrpm6jsnlt82xzje4ip1 248917 248915 2026-05-04T17:07:11Z BabulB 104 248917 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|৫২|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>বামুণৰ পুতেক শিবয়ে দোলাকাষৰীয়া চ’ৰাৰ টুপতে কটকীবোৰক নি স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কলে বোলে,—“নগাক স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰৰ মৰ্য্যদা দিছে। সকলেও মজুন্দাৰ বৰুৱা বুলিব, তোমালোকেও সেইৰূপে জানিবা।” {{gap}}{{larger|'''হৰনাথ ফুকনৰ অপৰাধ—'''}}তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ পাচত ৰঙ্গাচিলা দুৱৰাৰ ঘৰৰ হৰনাথ সেনাপতি ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিচাৰ আৰম্ভ হল। ফুকনৰ অপৰাধ এই, “মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ দেশ-ৰাজ এৰি বৰজনা গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল।” এই হৰনাথ ফুকন মানঅনা বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ পিতৃদেৱ, আৰু শ্ৰীনাথ বৰবৰুৱাৰ ককায়েক। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মণিপুৰীয়া ৰজা জয়সিংহৰ অনুৰোধত মানৰ খেদাৰ পৰা মণিপুৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠোৱা অসমীয়া সৈন্যৰ সেনাপতি আছিল হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকন। তেতিয়াৰ পৰা এওঁ সেনাপতি ফুকন নামে প্ৰখ্যাত। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মৰাণৰ বিৰুদ্ধে এওঁক ৰণ কৰিবলৈ পঠোৱাত মৰাণে আহি এওঁৰ কোঠ বেৰি ধৰিলে। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁয়ে হৰনাথ ফুকনৰ কাষ চাপি বুকু উদি কৰি কলে, “গেন্ধেলাই মোৰ বুকুৰ আগমঙ্গহ এচোৱা খালে; দুৱৰা, তই ইডোখৰ খা।” মৰাণে হৰনাথক বন্দী কৰি ৰংপুৰলৈ লগতে লৈ আহিল। তাৰে পৰা তেওঁ পলাই গৈ বঙ্গদেশৰ চিলমাৰীত কিছুকাল লুকাই আছিল। মৰাণৰ বিদ্ৰোহ শাম কটা শুনি<noinclude></noinclude> bljm4lq0lwnb8kj1wi8ud694o8vxoex 104 91463 248866 248728 2026-05-04T14:38:21Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৫৩}}</noinclude> তেওঁ অসমলৈ উভতি আহে। খেনোৱে ভাবিছিল তেওঁ স্ব-ইচ্ছাতে মৰাণৰ লগ লৈছিল গৈ, কিন্তু ফুকনে কৈছিল যে তেওঁ যুদ্ধ কৰি নোৱাৰাতহে মৰাণে তেওঁক বন্দী কৰিবলৈ পালে। গৌৰীনাথ সিংহ মহাৰাজৰ দিনত হৰনাথ গুৱাহাটীৰ বৰফুকন হৈছিল। তেওঁৰ আন এটা নাম অভিমন্যু। {{gap}}১৬৯৫ শকৰ আষাৰৰ ২৪ দিন যাওঁতে সোমবাৰে ভিতৰুৱাল ফুকন পলাল। মঙ্গলবাৰে পুৱা স্বৰ্গদেৱে শুনি টান কৰি বিচাৰিব দিলে। ২৭ দিন যাওঁতে বৃহস্পতিবাৰে তিনি পৰ মাৰিলত কলিতা ফুকনৰ লগত থকা বচায়ে বাৰ্ত্তা কলেহি। পাচে কলিতা ফুকনে দোলাকাষৰীয়া বৰা ২, পাইক ৪০; কুকুৰাচোৱা বৰা ১, পাইক ২০; এইবোৰক পঠাই কাইমুনৰ আহোমৰ খেৰৰ মেজীৰ মাজৰ পৰা ভিতৰুৱাল ফুকনক ধৰি অনাই হাতীশালত জিজিৰি লোৱা দি মানুহ এশ ৰখীয়া দি ৰাতি ৰাখিলে। পুৱা তাতে ভাত খাব দিলে। ভোগকাপোৰ, খাৰু আকো পিন্ধিব দিলে। এইৰূপে বন্দীতে আছিল। শাওনৰ ২৭ দিন যাওঁতে আগেয়ে হাতীশালত লোহা দি থোৱা ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিষয়ে, শিৱনাথে, নগায়ে আহি বৰবৰুৱাৰ আগতে তামূলী ফুকনৰ ককায়েকে চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাক শিকাই দিলে,—“স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা ভিতৰুৱাল ফুকনক চাউডাঙ্গৰ হাতত দিব দিছে।” পাচে চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাই হাতীশাললৈ গৈ ভিতৰুৱাল ফুকনক হাতীশালৰ পৰা উলিয়াইছিল। এনেতে পহুমৰীয়া মাজুজনা গোসাঁই গঙ্গাধৰে ঘোৰা মেলি আহি<noinclude></noinclude> gj3tc2e6t9t3bbr3p5hf7b7fs89d0at 248920 248866 2026-05-04T17:09:10Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248920 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৫৩}}</noinclude>তেওঁ অসমলৈ উভতি আহে। খেনোৱে ভাবিছিল তেওঁ স্ব-ইচ্ছাতে মৰাণৰ লগ লৈছিল গৈ, কিন্তু ফুকনে কৈছিল যে তেওঁ যুদ্ধ কৰি নোৱাৰাতহে মৰাণে তেওঁক বন্দী কৰিবলৈ পালে। গৌৰীনাথ সিংহ মহাৰাজৰ দিনত হৰনাথ গুৱাহাটীৰ বৰফুকন হৈছিল। তেওঁৰ আন এটা নাম অভিমন্যু। {{gap}}১৬৯৫ শকৰ আষাৰৰ ২৪ দিন যাওঁতে সোমবাৰে ভিতৰুৱাল ফুকন পলাল। মঙ্গলবাৰে পুৱা স্বৰ্গদেৱে শুনি টান কৰি বিচাৰিব দিলে। ২৭ দিন যাওঁতে বৃহস্পতিবাৰে তিনি পৰ মাৰিলত কলিতা ফুকনৰ লগত থকা বচায়ে বাৰ্ত্তা কলেহি। পাচে কলিতা ফুকনে দোলাকাষৰীয়া বৰা ২, পাইক ৪০; কুকুৰাচোৱা বৰা ১, পাইক ২০; এইবোৰক পঠাই কাইমুনৰ আহোমৰ খেৰৰ মেজীৰ মাজৰ পৰা ভিতৰুৱাল ফুকনক ধৰি অনাই হাতীশালত জিজিৰি লোৱা দি মানুহ এশ ৰখীয়া দি ৰাতি ৰাখিলে। পুৱা তাতে ভাত খাব দিলে। ভোগকাপোৰ, খাৰু আকো পিন্ধিব দিলে। এইৰূপে বন্দীতে আছিল। শাওনৰ ২৭ দিন যাওঁতে আগেয়ে হাতীশালত লোহা দি থোৱা ভিতৰুৱাল ফুকনৰ বিষয়ে, শিৱনাথে, নগায়ে আহি বৰবৰুৱাৰ আগতে তামূলী ফুকনৰ ককায়েকে চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাক শিকাই দিলে,—“স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা ভিতৰুৱাল ফুকনক চাউডাঙ্গৰ হাতত দিব দিছে।” পাচে চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাই হাতীশাললৈ গৈ ভিতৰুৱাল ফুকনক হাতীশালৰ পৰা উলিয়াইছিল। এনেতে পহুমৰীয়া মাজুজনা গোসাঁই গঙ্গাধৰে ঘোৰা মেলি আহি<noinclude></noinclude> aah4l4njxkwx7eeyjvgvzrfnm86i1tq 104 91464 248867 248736 2026-05-04T14:40:24Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248867 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude> স্বৰ্গদেৱত মাতিলত স্বৰ্গদেৱে চাউডাঙ্গৰ হাতৰ পৰা ওভতাই আনি সকলোবোৰতে সুধিব ধৰিলে বোলে, – “ফুকনে অকথা নাচৰে বুলি কোনে গা কৰে কৰক।” পাচে কোনেও গা নকৰিলে। {{gap}}পাচে ভিতৰুৱাল ফুকনত স্বৰ্গদেৱে দাই ধৰি সুধিব দিলে বোলে,—“ইয়াৰ সপ্তম পুৰুষ আউনীআটীৰ ভকত, ই কিয় ভট্টাচাৰ্য্যৰ মন্ত্ৰ লয়? এতেকে কলোঁ মন্ত্ৰণা কৰি মোক মাৰিবৰ নিমিতেহে মন্ত্ৰ ললে। আৰু ই দুৱৰাৰ ঘৰৰ, মোৰ এদিনীয়া বন্দী নহয়, মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ দেশ-ৰাজ এৰি দি বৰজনা গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল, তথাপি ম‍ই ইমান দায়কো ক্ষমা দি চ’ৰাৰ ফুকন পাতি মৰ্য্যদা দি থৈছিলোঁ। তথাপি সেই মান-মৰ্য্যদাত থাকিও অকথা কৰিবলৈকে ইচ্ছা কৰিলে, এতেকেহে চাউডাঙ্গৰ হাতত দিব দিলোঁ। তথাপি যে গোসাঁইদেৱে মাতিলে, আৰু বৰবৰুৱায়ো প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, এইবাৰলৈ ক্ষমা দিলোঁ। ঘৰে-বাৰীয়ে গাভৰু ইঠাইতে থাক, ইয়াক নি ৰখীয়া দি কংৰুঙ্গৰ পামত নি থওকনি। কোনে কৰে গা কৰক।’’ {{gap}}পাচে এইৰূপ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাৰ আগলৈকে আনি এইৰূপে দাই ধৰিলে। ভিতৰুৱাল ফুকনে কলে,— “এই জেঠতহে মই ভট্টাচাৰ্য্যৰ মন্ত্ৰ ললোঁ। কামৰূপী হৰদত্তে বিৰি ভৰাই দিলেহি। পূজা-পাটল একো শিকা নাই।” এই বুলি বিৰিকো দেখালে। দোলাকাষৰীয়াৰ বৰা কিনায়ে<noinclude></noinclude> e2e488le2rp0ed6qvutwwjc4pvpy5io 248922 248867 2026-05-04T17:12:11Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248922 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>স্বৰ্গদেৱত মাতিলত স্বৰ্গদেৱে চাউডাঙ্গৰ হাতৰ পৰা ওভতাই আনি সকলোবোৰতে সুধিব ধৰিলে বোলে,—“ফুকনে অকথা নাচৰে বুলি কোনে গা কৰে কৰক।” পাচে কোনেও গা নকৰিলে। {{gap}}পাচে ভিতৰুৱাল ফুকনত স্বৰ্গদেৱে দাই ধৰি সুধিব দিলে বোলে,—“ইয়াৰ সপ্তম পুৰুষ আউনীআটীৰ ভকত, ই কিয় ভট্টাচাৰ্য্যৰ মন্ত্ৰ লয়? এতেকে কলোঁ মন্ত্ৰণা কৰি মোক মাৰিবৰ নিমিতেহে মন্ত্ৰ ললে। আৰু ই দুৱৰাৰ ঘৰৰ, মোৰ এদিনীয়া বন্দী নহয়, মৰাণৰ ৰণলৈ পাচিলত মৰাণৰ লগ লৈ দেশ-ৰাজ এৰি দি বৰজনা গোহাঁইক ৰজা পাতি লৈ আহিল, তথাপি ম‍ই ইমান দায়কো ক্ষমা দি চ’ৰাৰ ফুকন পাতি মৰ্য্যদা দি থৈছিলোঁ। তথাপি সেই মান-মৰ্য্যদাত থাকিও অকথা কৰিবলৈকে ইচ্ছা কৰিলে, এতেকেহে চাউডাঙ্গৰ হাতত দিব দিলোঁ। তথাপি যে গোসাঁইদেৱে মাতিলে, আৰু বৰবৰুৱায়ো প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, এইবাৰলৈ ক্ষমা দিলোঁ। ঘৰে-বাৰীয়ে গাভৰু ইঠাইতে থাক, ইয়াক নি ৰখীয়া দি কংৰুঙ্গৰ পামত নি থওকনি। কোনে কৰে গা কৰক।’’ {{gap}}পাচে এইৰূপ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাৰ আগলৈকে আনি এইৰূপে দাই ধৰিলে। ভিতৰুৱাল ফুকনে কলে,—“এই জেঠতহে মই ভট্টাচাৰ্য্যৰ মন্ত্ৰ ললোঁ। কামৰূপী হৰদত্তে বিৰি ভৰাই দিলেহি। পূজা-পাটল একো শিকা নাই।” এই বুলি বিৰিকো দেখালে। দোলাকাষৰীয়াৰ বৰা কিনায়ে<noinclude></noinclude> 8vnqw5oc5z7g7h6uzbpxzfztodf638h 104 91465 248868 248737 2026-05-04T14:42:37Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248868 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|৫৫}}</noinclude>কলিতা ফুকনক দেখালেনি। আৰু হৰনাথ ফুকনে স্বৰ্গদেৱলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে, – “দুৱৰাৰ ঘৰ যাক বোলে স্বৰ্গদেৱৰ এদিনীয়া বন্দী নহয়। তথাপি স্বৰ্গদেৱসকলে যে বন্দীহঁতৰ এনে কথা শুনিব নেপালে, এতিয়া বন্দীৰ যে দুৰ্দ্দৈৱৰ দ্বাৰা শুনিলে, বন্দী দণ্ডাৰ্হ হৈয়ে আছে। তথাপি গোহাঁইদেৱে মাতিলত, অঁ, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱায়ো প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, এতেকেহে বন্দীক ক্ষমা দিছে। তথাপি যি ঠাইত বন্দীক থাকিব দিছে সেই ঠাইত থাকিলত বন্দীৰ দুৰ্দ্দিনৰ দ্বাৰা অকথা শুনিব পাৰিব। এতেকে সেই সেই অপৰাধকে৷ স্বৰ্গদেৱে ক্ষমা দিলেহে ৰক্ষা পাম। বন্দীৰ হৈ যে কোনেও গা নকৰিলে, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱাৰ হাততে বন্দীক শোধাই দিয়ক।” পাচে বৰবৰুৱায়ো “ময়ে গা কৰিছোঁ” বুলি স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বৰবৰুৱাকে গা কৰাই পৰদিনা ৰুংৰুঙ্গৰ ঘৰত নগৰলৈ নহাকৈ ফুকনক খেদি থব দিলে। {{gap}}তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ কিছুদিনৰ মূৰত বগী ৰাজমাওদেৱৰ মৃত্যু হল। এই সময়তে পৰ্ব্বতীয়া আইকুঁৱৰী- দেৱৰ গাত বসন্ত ওলাল, জীয়েক আইদেৱৰো ওলাল। দুইকো নি দেবীঘৰত থৈছিল, দুয়োৰো মৃত্যু হল। সেই সময়তে লুখুৰাখুনৰ জীয়াৰী নাম কৃষ্ণপুৰীয়া, তেওঁক পৰ্বতীয়া কুঁৱৰী পাতিলে। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰথম কন্যাক বাইলুং বৰ- গোহাঁইৰ পুতেক কৃষ্ণৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বিয়া কৰাইছিল। সেই সম্বন্ধে বাইলুং বৰগোহাঁই স্বৰ্গদেৱৰ বিয়ৈয়েক আছিল।<noinclude></noinclude> ijj965oo2hmg72f6dsfc3xk31b58qca 248927 248868 2026-05-04T17:14:52Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248927 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|৫৫}}</noinclude>কলিতা ফুকনক দেখালেনি। আৰু হৰনাথ ফুকনে স্বৰ্গদেৱলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে,—“দুৱৰাৰ ঘৰ যাক বোলে স্বৰ্গদেৱৰ এদিনীয়া বন্দী নহয়। তথাপি স্বৰ্গদেৱসকলে যে বন্দীহঁতৰ এনে কথা শুনিব নেপালে, এতিয়া বন্দীৰ যে দুৰ্দ্দৈৱৰ দ্বাৰা শুনিলে, বন্দী দণ্ডাৰ্হ হৈয়ে আছে। তথাপি গোহাঁইদেৱে মাতিলত, অঁ, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱায়ো প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, এতেকেহে বন্দীক ক্ষমা দিছে। তথাপি যি ঠাইত বন্দীক থাকিব দিছে সেই ঠাইত থাকিলত বন্দীৰ দুৰ্দ্দিনৰ দ্বাৰা অকথা শুনিব পাৰিব। এতেকে সেই সেই অপৰাধকে৷ স্বৰ্গদেৱে ক্ষমা দিলেহে ৰক্ষা পাম। বন্দীৰ হৈ যে কোনেও গা নকৰিলে, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱাৰ হাততে বন্দীক শোধাই দিয়ক।” পাচে বৰবৰুৱায়ো “ময়ে গা কৰিছোঁ” বুলি স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বৰবৰুৱাকে গা কৰাই পৰদিনা ৰুংৰুঙ্গৰ ঘৰত নগৰলৈ নহাকৈ ফুকনক খেদি থব দিলে। {{gap}}তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ কিছুদিনৰ মূৰত বগী ৰাজমাওদেৱৰ মৃত্যু হল। এই সময়তে পৰ্ব্বতীয়া আইকুঁৱৰীদেৱৰ গাত বসন্ত ওলাল, জীয়েক আইদেৱৰো ওলাল। দুইকো নি দেবীঘৰত থৈছিল, দুয়োৰো মৃত্যু হল। সেই সময়তে লুখুৰাখুনৰ জীয়াৰী নাম কৃষ্ণপুৰীয়া, তেওঁক পৰ্বতীয়া কুঁৱৰী পাতিলে। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰথম কন্যাক বাইলুং বৰগোহাঁইৰ পুতেক কৃষ্ণৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বিয়া কৰাইছিল। সেই সম্বন্ধে বাইলুং বৰগোহাঁই স্বৰ্গদেৱৰ বিয়ৈয়েক আছিল।<noinclude></noinclude> q143cdc5epefq64y1gc0n2j0qvhq8g5 248929 248927 2026-05-04T17:15:55Z BabulB 104 248929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|৫৫}}</noinclude>কলিতা ফুকনক দেখালেনি। আৰু হৰনাথ ফুকনে স্বৰ্গদেৱলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে,—“দুৱৰাৰ ঘৰ যাক বোলে স্বৰ্গদেৱৰ এদিনীয়া বন্দী নহয়। তথাপি স্বৰ্গদেৱসকলে যে বন্দীহঁতৰ এনে কথা শুনিব নেপালে, এতিয়া বন্দীৰ যে দুৰ্দ্দৈৱৰ দ্বাৰা শুনিলে, বন্দী দণ্ডাৰ্হ হৈয়ে আছে। তথাপি গোহাঁইদেৱে মাতিলত, অঁ, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱায়ো প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, এতেকেহে বন্দীক ক্ষমা দিছে। তথাপি যি ঠাইত বন্দীক থাকিব দিছে সেই ঠাইত থাকিলত বন্দীৰ দুৰ্দ্দিনৰ দ্বাৰা অকথা শুনিব পাৰিব। এতেকে সেই সেই অপৰাধকে৷ স্বৰ্গদেৱে ক্ষমা দিলেহে ৰক্ষা পাম। বন্দীৰ হৈ যে কোনেও গা নকৰিলে, দেৱতাৰ বন্দী বৰবৰুৱাৰ হাততে বন্দীক শোধাই দিয়ক।” পাচে বৰবৰুৱায়ো “ময়ে গা কৰিছোঁ” বুলি স্বৰ্গদেৱত জনালত স্বৰ্গদেৱে বৰবৰুৱাকে গা কৰাই পৰদিনা ৰুংৰুঙ্গৰ ঘৰত নগৰলৈ নহাকৈ ফুকনক খেদি থব দিলে। {{gap}}তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক শাস্তি দিয়াৰ কিছুদিনৰ মূৰত বগী ৰাজমাওদেৱৰ মৃত্যু হল। এই সময়তে পৰ্ব্বতীয়া আইকুঁৱৰীদেৱৰ গাত বসন্ত ওলাল, জীয়েক আইদেৱৰো ওলাল। দুইকো নি দেবীঘৰত থৈছিল, দুয়োৰো মৃত্যু হল। সেই সময়তে লুখুৰাখুনৰ জীয়াৰী নাম কৃষ্ণপুৰীয়া, তেওঁক পৰ্বতীয়া কুঁৱৰী পাতিলে। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰথম কন্যাক বাইলুং বৰগোহাঁইৰ পুতেক কৃষ্ণৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বিয়া কৰাইছিল। সেই সম্বন্ধে বাইলুং বৰগোহাঁই স্বৰ্গদেৱৰ বিয়ৈয়েক আছিল। {{nop}}<noinclude></noinclude> 83rwjdjqjurytku60x79a58ouxq3dh7 104 91466 248869 248748 2026-05-04T14:45:00Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৫৬|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude> এনে সময়ত স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক নাওঘাটৰ পৰা থকা ঘৰলৈ আনিব দিলে। স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাই মানুহ পঠিয়াই ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইত কোৱালত গোসাঁয়ে বোলে,— “মহাৰাজে মোক দেশলৈ বিদায় দিছে, নাৱত উঠি আছোঁহি। নাও মেলি যাওক বুলিব মই যাম। ঘৰলৈ আৰু কেলৈ নিয়ে? ৰাজাজ্ঞা।” এই বুলি নাহিল। সেই দিনায়ে তিপমীয়া গোহাঁইক বচালৈ নিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। {{gap}}'''বচাত তিপমীয়া গোহাঁই'''—স্বৰ্গদেৱে ডাঙ্গৰীয়া সকলেৰে পৰামৰ্শ কৰি তিপমীয়া গোহাঁইক পুৰাচাৰেক মাটী দি বচাত পাতিলে। তাতো তেওঁ দ্ৰোহ আচৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। গোহাঁইদেৱে লগৰ ব্ৰাহ্মণ পঠিয়াই আন মানুহক ভট্টাচাৰ্য্য পৰ্বতীয়া গোসাঁইৰ মন্ত্ৰ লোৱাবলৈ যত্ন কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ এজন ব্ৰাহ্মণে সেই উদ্দেশ্যে বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ গৈছিল। পোনতে ব্ৰাহ্মণে কলিতাফুকনৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি কৈছিল। কিন্তু পাচলৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল। বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ ব্ৰাহ্মণ অহা কথা ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক অবান্তৰ ভাঙ্গি কলে, বোলে, — {{gap}}“ব্ৰাহ্মণে বোলে,—“মোক কলিতা ফুকনে ডাঙ্গৰীয়াৰ এখেলৈ পঠাইছে।” {{gap}}“পাচে মই ভিতৰলৈ অনালোঁ। মানুহটো আগে-পাচে<noinclude></noinclude> acs5xblbi8oqzespz6057360z1pyk52 248872 248869 2026-05-04T14:49:02Z Pranamikaadhikary 2157 248872 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৫৬|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude> এনে সময়ত স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক নাওঘাটৰ পৰা থকা ঘৰলৈ আনিব দিলে। স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাই মানুহ পঠিয়াই ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইত কোৱালত গোসাঁয়ে বোলে,— “মহাৰাজে মোক দেশলৈ বিদায় দিছে, নাৱত উঠি আছোঁহি। নাও মেলি যাওক বুলিব মই যাম। ঘৰলৈ আৰু কেলৈ নিয়ে? ৰাজাজ্ঞা।” এই বুলি নাহিল। সেই দিনায়ে তিপমীয়া গোহাঁইক বচালৈ নিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। {{gap}}{{larger|বচাত তিপমীয়া গোহাঁই}}—স্বৰ্গদেৱে ডাঙ্গৰীয়া সকলেৰে পৰামৰ্শ কৰি তিপমীয়া গোহাঁইক পুৰাচাৰেক মাটী দি বচাত পাতিলে। তাতো তেওঁ দ্ৰোহ আচৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। গোহাঁইদেৱে লগৰ ব্ৰাহ্মণ পঠিয়াই আন মানুহক ভট্টাচাৰ্য্য পৰ্বতীয়া গোসাঁইৰ মন্ত্ৰ লোৱাবলৈ যত্ন কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ এজন ব্ৰাহ্মণে সেই উদ্দেশ্যে বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ গৈছিল। পোনতে ব্ৰাহ্মণে কলিতাফুকনৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি কৈছিল। কিন্তু পাচলৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল। বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ ব্ৰাহ্মণ অহা কথা ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক অবান্তৰ ভাঙ্গি কলে, বোলে, — {{gap}}“ব্ৰাহ্মণে বোলে,—“মোক কলিতা ফুকনে ডাঙ্গৰীয়াৰ এখেলৈ পঠাইছে।” {{gap}}“পাচে মই ভিতৰলৈ অনালোঁ। মানুহটো আগে-পাচে<noinclude></noinclude> pniv61q6fqkk86ivhudt6nv09qxby1l 248928 248872 2026-05-04T17:15:33Z BabulB 104 248928 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৫৬|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}এনে সময়ত স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক নাওঘাটৰ পৰা থকা ঘৰলৈ আনিব দিলে। স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাই মানুহ পঠিয়াই ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইত কোৱালত গোসাঁয়ে বোলে,— “মহাৰাজে মোক দেশলৈ বিদায় দিছে, নাৱত উঠি আছোঁহি। নাও মেলি যাওক বুলিব মই যাম। ঘৰলৈ আৰু কেলৈ নিয়ে? ৰাজাজ্ঞা।” এই বুলি নাহিল। সেই দিনায়ে তিপমীয়া গোহাঁইক বচালৈ নিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। {{gap}}{{larger|বচাত তিপমীয়া গোহাঁই}}—স্বৰ্গদেৱে ডাঙ্গৰীয়া সকলেৰে পৰামৰ্শ কৰি তিপমীয়া গোহাঁইক পুৰাচাৰেক মাটী দি বচাত পাতিলে। তাতো তেওঁ দ্ৰোহ আচৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। গোহাঁইদেৱে লগৰ ব্ৰাহ্মণ পঠিয়াই আন মানুহক ভট্টাচাৰ্য্য পৰ্বতীয়া গোসাঁইৰ মন্ত্ৰ লোৱাবলৈ যত্ন কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ এজন ব্ৰাহ্মণে সেই উদ্দেশ্যে বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ গৈছিল। পোনতে ব্ৰাহ্মণে কলিতাফুকনৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি কৈছিল। কিন্তু পাচলৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল। বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ ব্ৰাহ্মণ অহা কথা ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক অবান্তৰ ভাঙ্গি কলে, বোলে, — {{gap}}“ব্ৰাহ্মণে বোলে,—“মোক কলিতা ফুকনে ডাঙ্গৰীয়াৰ এখেলৈ পঠাইছে।” {{gap}}“পাচে মই ভিতৰলৈ অনালোঁ। মানুহটো আগে-পাচে<noinclude></noinclude> 2m0jnoxp564u8jf6r6b73dw0gr981gj 248931 248928 2026-05-04T17:18:20Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248931 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|৫৬|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}এনে সময়ত স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইক নাওঘাটৰ পৰা থকা ঘৰলৈ আনিব দিলে। স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে বৰবৰুৱাই মানুহ পঠিয়াই ভট্টাচাৰ্য্য গোসাঁইত কোৱালত গোসাঁয়ে বোলে,—“মহাৰাজে মোক দেশলৈ বিদায় দিছে, নাৱত উঠি আছোঁহি। নাও মেলি যাওক বুলিব মই যাম। ঘৰলৈ আৰু কেলৈ নিয়ে? ৰাজাজ্ঞা।” এই বুলি নাহিল। সেই দিনায়ে তিপমীয়া গোহাঁইক বচালৈ নিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। {{gap}}{{larger|'''বচাত তিপমীয়া গোহাঁই—'''}}স্বৰ্গদেৱে ডাঙ্গৰীয়া সকলেৰে পৰামৰ্শ কৰি তিপমীয়া গোহাঁইক পুৰাচাৰেক মাটী দি বচাত পাতিলে। তাতো তেওঁ দ্ৰোহ আচৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। গোহাঁইদেৱে লগৰ ব্ৰাহ্মণ পঠিয়াই আন মানুহক ভট্টাচাৰ্য্য পৰ্বতীয়া গোসাঁইৰ মন্ত্ৰ লোৱাবলৈ যত্ন কৰিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ এজন ব্ৰাহ্মণে সেই উদ্দেশ্যে বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ গৈছিল। পোনতে ব্ৰাহ্মণে কলিতাফুকনৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি কৈছিল। কিন্তু পাচলৈ তিপমীয়া গোহাঁইৰ তাৰপৰা আহিছোঁ বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল। বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ ওচৰলৈ ব্ৰাহ্মণ অহা কথা ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক অবান্তৰ ভাঙ্গি কলে, বোলে, — {{gap}}“ব্ৰাহ্মণে বোলে,—“মোক কলিতা ফুকনে ডাঙ্গৰীয়াৰ এখেলৈ পঠাইছে।” {{gap}}“পাচে মই ভিতৰলৈ অনালোঁ। মানুহটো আগে-পাচে<noinclude></noinclude> ntympw51ileyml2g3gt3pvalo4uucza 104 91469 248873 2026-05-04T14:49:28Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248873 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>Exif Exp তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ 57 নিচিনো, এতিয়া দেখিলে চিনো। পাচে মই তাত সুধিলোঁ, “ফুকনে কেলৈ পঠাইছে?” “সি বোলে—“তিপমীয়া গোহাইদেৱে পঠাইছে, দেৱে বিদেশী গোসাঁইৰ তলৈ অহাযোৱা কৰে নকৰে?” “মই বোলোঁ— “মই অহাযোৱা নকৰোঁ। বিদেশী গোসাঁই অনেক কাল স্বৰ্গদেৱৰ ইঠাইতে আছে, বা-বতৰাটো জানিবলৈ কোনো সময়ত মানুহ-দুনুহটো পঠাওঁ, আমালৈকো নিৰ্ম্মানি কাৰণ দি কোনো সময়ত মোৰ ব্ৰাহ্মণ পঠায়।” “এনেতে সি বোলে,–“দেৱে মন্ত্ৰ লোৱা আছে নাই?” “মই বোলোঁ—“মই আহোমৰ লৰা, আমাৰ কি মন্ত্ৰ? আমি বিষয় বন্ধীত পৰি আছোঁ, মন্ত্ৰ ললে অথনি মন্ত্ৰ জপিবলৈ ধৰিম, এনেতে লৰা মাতিব, তিৰতা মাতিব, বিলতীয়াও কোনো আৰাৱ কৰিব, স্বৰ্গদেৱৰ ঠাইৰ পৰাও শীঘ্ৰে যাব দিব, এতেকে কিকৈ মন্ত্ৰ সিদ্ধ কৰিম? এতেকে আমি আহোমৰ লৰা, আমাৰ বাসনা সেই সকলো ভাগৱত ধৰ্ম্মতে প্ৰৱৰ্ত্তিছো আমি একেৰাজী হৈ। আমাক আহোমৰ লৰা কেলেই মন্ত্ৰ পাচে?” “এনেতে সেই বামুণে কলে বোলে, – “তিপমীয়া গোছায়ে কব দিছে বোলে আমাৰ বিদেশী গোসাঁইতে ডাঙ্গৰীয়া মন্ত্ৰ লক, এতেকে ভাল। সকলো ভাই-ককাই যেন হওঁ। বৰগোহাঁইৰ পেট পায়ে আছোঁ, আৰু ভিতৰুৱাল ফুকন, খাৰঘৰীয়া ফুকন, ঢেকিয়াল বৰুৱা আমি সকলো ভাই-ককাই যেন। এতেকে -2121911102<noinclude></noinclude> 9y4a57dhx5lu5l0ao3zk0brn3uo2ixx 104 91470 248874 2026-05-04T14:49:41Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248874 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>৫৮ কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ ডাঙ্গৰীয়া মন্ত্ৰ ললে সকলো ভাই-ককাই যেন হওঁ, সংশয়ো দূৰ হয়।” “পাচে মোৰ খং উঠি বামুণক খেদাই পঠালোঁ। পাচে ম‍ই কোঢ়া ভট্টাচাৰ্য্যত কৈ পঠালোঁ, – “বোলে। বাপু, ফুকনত কবি, গুৱাহাটীখনো ওপৰজনায়ে থাকিল, মৰঙ্গীখনো তেনেই থাকিল, শদীয়াও নিৰ্ব্বীজ হোৱা নাই, বাৰে-চিৰিঙ্গৰো চিত্তৰ কেনে তাকে৷ পাইছোঁ। তাতে বিশেষ তিপমীয়া গোহাঁইৰ তৰ পৰা দেখো এইবোৰ কয়। এতেকে ফুকনে এনে কথা বোৰত শ্ৰেষ্টা নকৰে কিয়? এনেবোৰত যদি ফুকনে শ্ৰেষ্টা নকৰে আমাৰ বিষয়ত কি কাৰ্য্য? বিষয় এৰি ঘৰ সোমাই থকাহে উচিত।” “এইৰূপে ফুকনলৈ কৈছোঁ, আৰু ফুকনলৈ কলো বোলো— “এই বামুণটি দেখো আচল! ফুকনে আৰে কিয় কথাবাৰ্ত্তা হয়? আন কাললৈ কথা নহব, দোষ পৰিব।” “আৰু এই কথাটি বামুণে মোত কবৰ চৰাইদেৱলৈ আমি যাবৰ দহদিন কি এপষৰ আগ।” পাচে স্বৰ্গদেৱে এইৰূপে শুনি থাকিল। পাচে স্বৰ্গদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইক অকাৰণত দণ্ডবন্ধ কৰিছে বুলি কোনো সকলে ভিতৰি বোলমাত কৰে বুলি শুনি পুনৰ্ব্বাৰ স্বৰ্গদেৱে সহিতাক আগলৈকে নি সভা বিদ্যমানে সুধিব দিলত বৰবৰুৱা ফুকন সকলেও সভা বিদ্যমানে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে স্বৰ্গদেৱক দ্ৰোহ কৰিব খোজা কথা সহিতাই দিয়া লেখা শুনি সহিতাকো সভালৈকে আনি সুধি সকলেও কৈছে—<noinclude></noinclude> jixvk8w2z9r0su83dhkzldafl2vdjcm 104 91471 248875 2026-05-04T14:49:56Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248875 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ ৫৯ “পূৰ্ব্বাপৰেও এনে কথা ঘনা-ঘুনা শুনিয়েই দণ্ড-বন্ধ কৰি গৈছে। সম্প্ৰতি প্ৰমাণে সৈতে সহিতায়ে কৈছে বোলে,—“বেজৰ হাতে দৰব খালে উপায় আছে, আৰু গোহাঁইদেৱটি ( লোকনাথ ) বাৰে বছৰীয়া হলেই ৰজা পাতে, এতেকে আমাৰ কথা গুচে। বলেৰে ই কাৰ্য্য নকৰিলে অপেক্ষা কৰাত কাৰ্য্য নষ্টহে।” এতেকে ইমান প্ৰমাণতো কি সোধ আছে? যি সকলে অনা দোষত তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক দণ্ডবন্ধ কৰি খেদিলে বুলি বোলামতা কৰে, এতেকে আমাৰ মতেৰে, সেই সকলেও স্বৰ্গদেৱৰ দ্ৰোহী।” পাচে এই কাকত আনি স্বৰ্গদেৱত যোগোৱা হল। বচাত থকা কালত দলৈৰ নাতিয়েক তিপমীয়া ফুকনে স্বৰ্গ- দেৱৰ ভৰালৰ পৰা দ্ৰব্য আদি নি তিপমীয়া গোহাঁইৰ তলৈ মানুহ পঠাইছিল। ক'লা কাপোৰ গাত লোৱা তিনিটা মানুহক তিপমীয়া গোহাঁইৰ বচাৰ ঘৰৰ কাষৰত ফুৰা দেখা পাই আন মানুহে স্বৰ্গদেৱত গোচৰ দিলে। তিপমীয়া ফুকনক বন্দী কৰি সোধাত তেওঁ আসৈ মাতিলে। স্বৰ্গদেৱে চাউডাঙ্গৰ হাতত দিম বুলি ভাবিছিল, পাচত সৰুঞ্জনা ন-গোসাঁই গঙ্গেশ্বৰে মাতিলত তিপমীয়া ফুকনক এৰি দিলে। বচাত থকাটো আপদ-শূন্য নহয় যেন ভাবি স্বৰ্গদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইক মানুহ তিনি ফৈদ দি হিলৈচ'ৰা নাওত তুলি নামৰূপলৈ নি তাতে পাতিলে। বচাত থকা তিপমীয়া গোহাঁইৰ লগৰ মানুহবোৰক কোৱাই বামুণক কলহ আৰি খেদিলে, আৰু<noinclude></noinclude> 3kcf2re5hqksm7bh1h0m2esbqr75im9 104 91472 248876 2026-05-04T14:50:09Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248876 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>to কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ লিগিৰাবোৰক কাণ খুলি খেদিলে। আৰু চৰিয়া হৈ চাই ফুৰিবলৈ দোলকাষৰীয়া দুটা, কুকুৰচোৱা দুটা আৰু বৰবৰুৱাৰ টেকেলা ছটা পাচিলে। কলিতা ফুকনৰ দ্ৰোহ—স্বৰ্গদেৱে সহিতাক সভালৈকে আনি তাইৰ হাতৰ লেখা শুনোৱাই আৰু তাইৰ মুখেৰে সকলো কথা কৈ বৰবৰুৱা আৰু বিষয়া সকলক বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যে তিপমীয়৷ গোহাইদেৰ প্ৰকৃতপক্ষে দোষী। সভাস্থ সকলে দোষী বুলি মত দিলেও বহুতে বিশ্বাস কৰিছিল যে স্বৰ্গদেৱে অনিবন্ধে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক দণ্ডবন্ধ কৰিছে, আৰু চা- চৰিয়া-মুখৰ কথাও কলিতাৰ শিকনিৰ ফলহে,— ইয়াকে বহুতে ভিতৰি সন্দেহ কৰিছিল। তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই এবাৰ স্বৰ্গদেৱক জনাইছিল,—“স্বৰ্গদেৱে নজনাকৈ আমি নোবোলাকৈ কলিতাই তিপমীয়া গোহাঁইক এনেখন কৰিলে, আগলৈ স্বৰ্গ- দেৱৰ বংশচ্ছেদ হল। ৰাজ্যে বোলে,—কলিতা ফুকনে এটাইকে মৰাই দেশ ভাঙ্গিলে। তেওঁ যে স্বৰ্গদেৱে ভাল পাইছে আমাৰ কি হৈছে?” এই কলিতা ফুকন খনিকৰ ভূঞাৰ লৰা আছিল, নাম কেকেক। তেওঁ বৰগোহাঁইৰ বিলতীয়া পাইক আছিল, আৰু হাজৰিকা পদ পাইছিল। ১৬৯১ শকৰ চ'তৰ সংক্ৰান্তিৰ নিশা হুচৰি গোৱা ছলেৰে মৰাণক উপান্ত কৰা কাৰ্য্যত কলিতাৰ কাৰ্য্যক্ষমতা আৰু উপস্থিত বুদ্ধিৰ ভাল প্ৰমাণ পোৱা গৈছিল।<noinclude></noinclude> fb3uxn3hkjubd4gj0399fqqtogh5nf1 104 91473 248877 2026-05-04T14:50:24Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248877 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ ৬১ স্বৰ্গদেৱে এই আপাহতে ডাঙ্গৰীয়া সকলৰ পৰামৰ্শ মতে কলিতাক কাথৰ ভৰালী বৰুৱা পাতিলে। বৰুৱা হলেও কলিতাক মানুহে ফুকন বুলিহে সম্বোধন কৰিছিল। কলিতা ফুকন বৰ চতুৰ বিষয়া আছিল, অলপদিনৰ ভিতৰতে তেওঁ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হল। ১৬৯৩ শকত ভূধৰ সিংহ আৰু ভদ্ৰসেন বৰবৰুৱাৰ বিদ্ৰোহ ধৰি দিলত তেওঁলোক দুয়োজনক স্বৰ্গদেৱে বধ কৰিলে। ভদ্ৰসেন বৰবৰুৱাৰ পুতেক চোলাধৰা ফুকনো বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল। বিষয় গুচাই শাস্তি দিয়া হল। তেওঁকো চোলাধৰা ফুকনৰ কলিতাক এই চোলাধৰা ফুকনৰ বাব দিয়াবৰ নিমিত্তে ডাঙ্গৰীয়া ফুকন সকলে তামূলী ফুকনক পঠিয়াই স্বৰ্গদেৱক কোৱালে, — “কলিতা ফুকন যাক বোলে ই হিন্দুৰ লৰা। ইয়ে যি যি কাৰ্য্য কৰিছে ভাল আহোমে অনেক পুৰুষ স্বৰ্গদেৱৰ খাই- পিন্ধি থকাতো এনে কাৰ্য্য কৰিব পৰা নাই। এতেকে আমাৰ লগৰ ইয়ো এটা। এতেকে চোলাধৰা ভাণ্ডাৰখন আৰু দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছোঁ। ” পাচে এইৰূপে তামূলী ফুকনে স্বৰ্গদেৱত কলত স্বৰ্গদেৱে কাথবৰুৱাৰ মেলৰ পৰা গুচাই সেইদিনায়ে কলিতা ফুকনক চোলাধৰা ফুকন পাতিব দিলে। কলিতাই ডাঙ্গৰ বিষয় পাই আৰু ৰজাৰ বিশেষ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ পুৰাতন আহোম বিষয়া-সকলক অনিষ্ট কৰিবলৈ ' চেষ্টা কৰিলে। স্বৰ্গদেৱৰ দ্ৰোহী বুলি ভালেমানক কটাই-মৰাই বিষয়ৰ পৰা ভাঙ্গি খেদি শাস্তি দিয়ালে, আৰু নিজেও<noinclude></noinclude> 8uxt3zzummh1i08uw9wnrbb7fu2nu5s 104 91474 248878 2026-05-04T14:50:42Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248878 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>৬২ কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ ৰাজপয়োভৰেৰে ফুৰা-চকা কৰিবলৈ ধৰিলে। তাতে বাইলুং বৰগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়া অসন্তুষ্ট হৈ কলিতা ফুকনক শাস্তি দিয়াবৰ কাৰণে স্বৰ্গদেৱক কলে, “ই স্বৰ্গদেৱক কিবা খুৱাই-বুৱাই স্বৰ্গদেৱকো ভুলালে। আমাৰ বৰগোহাঁইৰ বাঁহক এয়ে স্বৰ্গদেৱৰ দ্ৰোহী যেন এটা ভাব কৰিলে, দুৱৰাৰ বাঁহক স্বৰ্গদেৱৰ দ্ৰোহী কৰিলে, লেচেঙ্গিয়াল বাঁহক দ্ৰোহী কৰিলে। যি কেইঘৰ অৱশেষ আছে ইয়াকো আমি তাক মাৰিব খুজিছোঁ বুলি স্বৰ্গদেৱত কৈছে, তেহে আমাক কটাব-মৰাব পাৰিব। আৰু স্বৰ্গদেৱৰ বংশৰ ইয়েই নিৰ্ব্বংশীকাৰী লোক। তিপমীয়া গোহাঁইক যে এনে অনিবন্ধে দণ্ড কৰায়, আগে-পাচে এনেকৈ কাক দণ্ড কৰায়? এতেকে, মোকে, খাৰঘৰীয়া ফুকনকে, গন্ধীয়া বৰুৱাকে, এই কেইটাকে গুচাই লবলৈহে মন্ত্ৰণাকৈ আমি মাৰিব খুজিছোঁ বুলি স্বৰ্গদেৱত কয়, তেহে আমাক গুচাই এদিন স্বৰ্গদেৱক ধৰি আপুনি ৰজা হব, বুলিব,—“মই আগৰে৷ ভূঞাৰ লৰা, ৰজা হব পাওঁ,” এনে কৰিব। এতেকে স্বৰ্গদেৱে আমাক গুচাই তাকে ৰাখক, অথবা স্বৰ্গদেৱৰ পুৰাতন ভৃত্য একোঘৰৰ একোটা বুলি যদি স্বৰ্গদেৱে আমাক ৰাখিছে তাক স্বৰ্গদেৱে আজিয়েই আমাক দিয়ক। সি মোৰ ভাগৰ খনিকৰৰ লৰা।” খাৰঘৰীয়া ফুকনে বোলে, “আমাক স্বৰ্গদেৱে বিদায় দিয়ক, সত্ৰ-সভা ফুৰি নিলগত মৰোগৈ। তেও হিন্দুত সেৱা কৰি মৰিব নোৱাৰোঁ।” ওপৰত কোৱাৰ দৰে বৰগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই পুনঃ-পুনঃ<noinclude></noinclude> qfzcm5tpbhukisg68u6wtqrnwe2fk3y 104 91475 248879 2026-05-04T14:50:58Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248879 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ ৬৩ কবলৈ ধৰিলে, – “তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক আমি দণ্ড কৰিবলৈ কোৱা নাই।” - এইখিনিতে এটা বিষম সমস্যা উপস্থিত হল। শাওণৰ ২৬ দিন যাওঁতে বৰচ'ৰাত তিপমীয়া গোহাঁইৰ বিচাৰ হৈছিল। ডাঙ্গৰীয়াসকল তেতিয়ালৈকে বৰচ'ৰালৈ নহাত কলিতা ফুকনে বৰুৱা ফুকন সকলক দ্ৰোহৰ আঘোপান্ত কথা ভাঙ্গি কৈছিল। বৰুৱা ফুকনে তিপমীয়া গোহাঁই দোষী বুলি স্বীকাৰ কৰে। তাৰ পাচত ডাঙৰীয়াসকল চ'ৰাত আহি বহিছিলহি। তেওঁ- লোকেও দ্ৰোহৰ সকলো কথা শুনি বৰুৱা ফুকনৰ সিদ্ধান্তকে সমৰ্থন কৰিছিল। ডাঙ্গৰীয়াসকলৰ সিদ্ধান্তৰ কথা কলিতা ফুকন, কাম বৰুৱা, লাখৰ তামূলী লিগিৰা আৰু নগা মজুন্দাৰে গৈ স্বৰ্গদেৱক কৈছিলগৈ। বৰচ'ৰাত হোৱা বিচাৰৰ সকলো কথা, কাৰ কি মত, কাকতত লিখি থোৱা হৈছিল।। নগা মজুন্দাৰে সেই কাকত স্বৰ্গদেৱৰ আগত মাতি শুনাইছিল। কলিতা ফুকনৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ কৰা সময়ত বাইলুং বৰগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই কলে,—“তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক আমি দণ্ড কৰিবলৈ কোৱা নাই। ” বৰগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াৰ কথা নপতিয়াবলৈ কাৰ সাধ্য? তেওঁৰ কথা পতিয়াবলৈ গলে বৰচ'ৰাৰ কথা-বাৰ্ত্তা স্বৰ্গদেৱত কোৱা কলিতা ফুকন, কাম, লাখ, নগা, এই চাৰিজন মিছাত পৰে। এই বিষয় লৈ স্বৰ্গদেৱ বিদ্যমানে মেল বহিল। বৰগোহাঁয়ে কলে বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ, তিপমীয়া গোহাঁই-<noinclude></noinclude> fbltvfmpst26ywg2jfbd1mmnzp5ammt 104 91476 248880 2026-05-04T14:51:12Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248880 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>8 কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ দেৱৰ কথা আমি দণ্ড কৰিবলৈ কোৱা নাই। এই বৰচ'ৰাৰ কথাকে আমি যি কওঁ তাকে স্বৰ্গদেৱক নকয়। এতেকে স্বৰ্গদেৱে ইয়াতে বুজিবহে লাগে। আমাক কয় বোলে, “অমুক অমুকখনি স্বৰ্গদেৱৰ মনস্থ, স্বৰ্গদেৱে বুলিছে।” স্বৰ্গদেৱত কয় বোলে, “ডাঙ্গৰীয়াসকলে অমুকক অমুক কৰিবলৈ বুলিছে, স্বৰ্গদেৱে কৰিব লাগে, নকৰিলেও নহয়, পূৰ্ব্বাপৰে ডাঙ্গৰীয়া- সকলে যি জনায় স্বৰ্গদেৱ সকলে কৰি গৈছে,” স্বৰ্গদেৱত কয় এইৰূপ। এইৰূপ টোটক-নাটক লগাই কটাই-মৰাই সাং কৰিলে। স্বৰ্গদেৱে তিপমীয়া গোহাঁইতে প্ৰমাণ লওক।” পাচে স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰক মাতি গোহাঁইবোৰেনো কি কৈ আহিহিল? বোলে, – “মজুন্দাৰ কাকত মাত, যদি গোহাঁইবোৰে তিপমীয়া গোহাঁইক দণ্ড কৰিবলৈ নাই বোলা তইনো কিয় কহি?” - পাচে মজুন্দাৰে কাকত এখন লৈ বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ, বন্দীয়ে কবলগা নাই। পূৰ্ব্বাপৰ দেৱতাসকলে চা-চৌখামত তিনিটা - চাইটা দিয়ে, সকলো এনেহে হব লাগে। যদি এটা মুখলৈ চায় এটাকো চাব। যদি কোনোটোৱে পাহৰিয়ে ভুলি কয় সিটে সোৱঁৰাব। এনে সন্দিগ্ধত থাকি তিনটা চাইটা দিয়ে। এতিয়াও স্বৰ্গদেৱৰ পূৰ্ববাপৰৰ আদৰ্শক লৈ লাখৰ ১, কামৰৰুৱা ১, শিৱনাথ ১, বন্দীৰে সৈতে চাৰিকো চৌখাম কৰিবলৈ বুলিছিলে। কলিতা ফুকনে ডাঙ্গৰীয়া সকলোৰে কথা হৈ বহি আছিল। এতেকে স্বৰ্গদেৱে যিৰূপ আজ্ঞা কৰিছিল বন্দীহঁতে a verbal wallage De by antur parson i massage send Boy Ne<noinclude></noinclude> to3pa5cepwdbm76kxq3uy7qai5yf6tj 104 91477 248881 2026-05-04T14:51:24Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248881 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ গৈ তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকনত কৈছিল গৈ। ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকনে যি কৈছিল স্বৰ্গদেৱত কৈছিলোঁহি। এতেকে যি কাকত শুনে স্বৰ্গদেৱৰ বন্দীয়েহে লেখা। তথাপি তেতিয়া কোৱা বৰুৱা ফুকনসকল আছে। দেৱতাৰ বন্দী বৰুৱা কওক।” -- পাচে বৰবৰুৱা বোলে, – “বৰগোহাঁইদেৰ, তেতিয়া আমি তিপমীয়া গোহাঁইদেৱক দণ্ড কৰিবলৈ কৈ পঠাইছোহঁক।” পাচে বৰগোহাঁয়ে বোলে, — নহয়, বৰুৱা, আমি বোলা নাই। তোনালোকে আগেই গোটাই থৈছিলা কথা। আমি পাচেহে জানোহি। পাচে আমাত সুধিলত আমি এনেয়ে বুলিলোঁ, স্বৰ্গদেৱৰ ঘৰৰ কথা, আমি কি বুলিম? স্বৰ্গদেৱেহে বোলোঁতা। পাচলৈকো চাব লাগে, এনেকৈহে বুলিলোঁ।” পাচে বৰবৰুৱাই বোলে, – “জানোতো দেৰ।” পাচে এইৰূপ বোলামতা কৰিয়েই স্বৰ্গদেৱৰ গুৰিৰ পৰা তিনি জনা ডাঙ্গৰীয়া বৰুৱা ফুকন উঠি আহি চ'ৰাত বহিলহি। পাচে স্বৰ্গদেৱে ডাঙ্গৰীয়াসকলে নোকোৱা কথা স্বৰ্গদেৱক জনোৱা দাইত নগা মজুন্দাৰক বিষয়ৰ পৰা গুচাব খুজিছিল, কিন্তু বৰবৰুৱাই মজুন্দাৰৰ পক্ষ সমৰ্থন কৰি কলে,—“আমি যিহকে কৈ পঠাইছো মজিন্দাৰে সেইৰূপে স্বৰ্গদেৱত কৈছে গৈ! মজুন্দাৰত কোনটো দোষ হল?” ইয়াকে শুনি স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰক কলে,— “বাৰু যা, মই তোক মজুন্দাৰ ভঙা নাই। ডাঙ্গৰীয়াসকলে যে ভাল নাপালে এতেকেহে তেনেকৈ বুলিলো।”<noinclude></noinclude> i3pza15z0wlmnlxvks000ohv0xwxqay 104 91478 248882 2026-05-04T14:51:38Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248882 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>৫৬ কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ কলিতা ফুকনৰ ব্যৱহাৰত নানান প্ৰকাৰৰ অপমান আৰু অসন্তোষ পাই বাইলুং বৰগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই কলিতাক শাস্তি দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিল। স্বৰ্গদেৱে কলিতাক ভিতৰি বৰ মৰম কৰিছিল, আৰু তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ পাৰ্যমানে চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু ডাঙ্গৰীয়াসকলে বৰ টানকৈ ধৰাত স্বৰ্গদেৱে ডাঙ্গৰীয়াসকলৰ কথামতে কাম কৰিবলৈ বাধ্য হল। ডাঙ্গৰীয়াসকলৰ পৰামৰ্শ মতে স্বৰ্গদেৱে কলিতা ফুকনক বিষয়ব পৰা গুচাই তামোলবাৰীলৈ খেদিলে। তাতে থাকি কলিতাই কিছু দ্ৰোহ আচৰিছিল। পাচে স্বৰ্গদেৱে ডাঠ চাই মানুহ | পঠিয়াই কলিতাক ধৰি আনিলে। বাটত আহোঁতে কলিতা ফুকনক ৰংদলৈ শ‍ইকীয়াই হত্যা কৰিলে। তামোলবাৰীত থাকোঁতে কলিতা ফুকনে স্বৰ্গদেৱলৈ এখন লেখা দি কৈছিল বোলে, —“তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে বচাৰপৰা পলাই বৰ- গোহাঁইৰ লগত সোমাই স্বৰ্গদেৱক ধৰিব খুজিছে।” সঁচানে মিছা ইয়াৰ প্ৰমাণ বুজিবলৈ স্বৰ্গদেৱে দোলাকাষৰীয়া বৰা এটা আৰু কুকুৰাচোৱা বৰা এটা বচালৈ পঠালে। সিহঁতে আহি কলে বোলে, “তিপমীয়া গোহাঁইদেৱ বচাৰ ঘৰতে আছে।” নামৰূপত তিপমীয়া গোহঁ।ইৰ মৃত্যু——বচাত থাকিলে তিপমীয়া গোহাইদেৱে মানুহৰ কথা শুনি দ্ৰোহ আচৰিব পাৰে, সেইদেখি স্বৰ্গদেৱে গোহাঁইদেৱক নামৰূপলৈ খেদিলে। ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱ বৰকোলাত<noinclude></noinclude> t334czh6piwx9z7unj5jzslz69qk9pa 104 91479 248883 2026-05-04T14:51:56Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248883 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ ৬৭ আছিল। কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ পুতেক, তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেক, আৰু বাটঘৰীয়া মোহনমালা গোহাঁই- দেৱৰ পুতেক, এই তিনিৰ মন-চিত ইমান শুদ্ধ নাছিল। স্বৰ্গদেৱে এই তিনি কোঁৱৰকো ১৬৯৮ শকৰ ফাগুণ মাহত নামৰূপলৈ খেদিলে। বৰকোলাত থকা ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ পুতেকটিকে, তিপমীয়া গোহাঁইৰ পুতেকটিকে, দোলা দুখন দি সেয়েৰে নি নামৰূপত থৈ কাণ একোখন কাটি পাতিব দিলে, বাটঘৰীয়া গোহাঁইদেৱৰ লিগিৰী-লৰা স্বাবলৰ পুতেকটিকো ধৰি চকিতে বন্দী কৰি থৈ তাৰ সকলোটি- হঁতে সৈতে ফাগুণৰ ৪ দিন যাওঁতে নামৰূপলৈ নিলে, নাক- কাণ কাটি তাৰ খাটত দিব দিলে। বাটত যাওঁতে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেকটিৰ মাক গৌৰীয়েৰে চাউডাং বৰুৱা খোৱা- বোৱা কৰি গৈছিল। পাচে নামৰূপত সিহঁতক থৈ আহিলত এই কথা স্বৰ্গদেৱে শুনি চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাৰ দাই ধৰি সুধি তিনদিন পালীত বন্দী কৰি থৈ বোলে, – “ইয়াৰে পালী এনে - থাকিব, ভিতৰলৈ নাহিব, বহাতে থাকিব।” পুতেকটিক পৰে- পালীয়ে থাকিব দিলে। এই কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ চিত্ত লক্ষ্মী সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰতি বিষম আছিল। লঙ্কাবৰীয়া দুৱৰাৰ বাঁহৰ ৰাজনে ওগে অনিবন্ধে খোৱা-লোৱা কৰিছে বুলি চাউকে স্বৰ্গদেৱত গোচৰ দিলে। ৰাজনেওগৰ ঘৈণীয়েকেও কালুগঞা কুঁৱৰীৰ পুতেকৰ<noinclude></noinclude> h7l7y0xquxzlg0kx2xxd0zhi3artkzu 248898 248883 2026-05-04T15:48:43Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248898 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|}}</noinclude>আছিল। কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ পুতেক, তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেক, আৰু বাটঘৰীয়া মোহনমালা গোহাঁইদেৱৰ পুতেক, এই তিনিৰ মন-চিত ইমান শুদ্ধ নাছিল। স্বৰ্গদেৱে এই তিনি কোঁৱৰকো ১৬৯৮ শকৰ ফাগুণ মাহত নামৰূপলৈ খেদিলে। {{gap}}বৰকোলাত থকা ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ পুতেকটিকে, তিপমীয়া গোহাঁইৰ পুতেকটিকে, দোলা দুখন দি সেয়েৰে নি নামৰূপত থৈ কাণ একোখন কাটি পাতিব দিলে, বাটঘৰীয়া গোহাঁইদেৱৰ লিগিৰী-লৰা স্বাবলৰ পুতেকটিকো ধৰি চকিতে বন্দী কৰি থৈ তাৰ সকলোটিহঁতে সৈতে ফাগুণৰ ৪ দিন যাওঁতে নামৰূপলৈ নিলে, নাক-কাণ কাটি তাৰ খাটত দিব দিলে। বাটত যাওঁতে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেকটিৰ মাক গৌৰীয়েৰে চাউডাং বৰুৱা খোৱা-বোৱা কৰি গৈছিল। পাচে নামৰূপত সিহঁতক থৈ আহিলত এই কথা স্বৰ্গদেৱে শুনি চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাৰ দাই ধৰি সুধি তিনদিন পালীত বন্দী কৰি থৈ বোলে,—“ইয়াৰে পালী এনে থাকিব, ভিতৰলৈ নাহিব, বহাতে থাকিব।” পুতেকটিক পৰে-পালীয়ে থাকিব দিলে। {{gap}}এই কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ চিত্ত লক্ষ্মী সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰতি বিষম আছিল। লফাবৰীয়া দুৱৰাৰ বাঁহৰ ৰাজনেওগে অনিবন্ধে খোৱা-লোৱা কৰিছে বুলি চাউৰকে স্বৰ্গদেৱত গোচৰ দিলে। ৰাজনেওগৰ ঘৈণীয়েকেও কালুগঞা কুঁৱৰীৰ পুতেকৰ<noinclude></noinclude> 1f0zm9r5o6u4lpsgae0vzb30ynzr60l 248953 248898 2026-05-04T17:54:43Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248953 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||তিপমীয়া গোহাঁইৰ দ্ৰোহ|৬৭}}</noinclude>আছিল। কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ পুতেক, তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেক, আৰু বাটঘৰীয়া মোহনমালা গোহাঁইদেৱৰ পুতেক, এই তিনিৰ মন-চিত ইমান শুদ্ধ নাছিল। স্বৰ্গদেৱে এই তিনি কোঁৱৰকো ১৬৯৮ শকৰ ফাগুণ মাহত নামৰূপলৈ খেদিলে। {{gap}}বৰকোলাত থকা ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ পুতেকটিকে, তিপমীয়া গোহাঁইৰ পুতেকটিকে, দোলা দুখন দি সেয়েৰে নি নামৰূপত থৈ কাণ একোখন কাটি পাতিব দিলে, বাটঘৰীয়া গোহাঁইদেৱৰ লিগিৰী-লৰা স্বাবলৰ পুতেকটিকো ধৰি চকিতে বন্দী কৰি থৈ তাৰ সকলোটিহঁতে সৈতে ফাগুণৰ ৪ দিন যাওঁতে নামৰূপলৈ নিলে, নাক-কাণ কাটি তাৰ খাটত দিব দিলে। বাটত যাওঁতে তিপমীয়া গোহাঁইদেৱৰ পুতেকটিৰ মাক গৌৰীয়েৰে চাউডাং বৰুৱা খোৱা-বোৱা কৰি গৈছিল। পাচে নামৰূপত সিহঁতক থৈ আহিলত এই কথা স্বৰ্গদেৱে শুনি চাউডাঙ্গৰ বৰুৱাৰ দাই ধৰি সুধি তিনদিন পালীত বন্দী কৰি থৈ বোলে,—“ইয়াৰে পালী এনে থাকিব, ভিতৰলৈ নাহিব, বহাতে থাকিব।” পুতেকটিক পৰে-পালীয়ে থাকিব দিলে। {{gap}}এই কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱৰ চিত্ত লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰতি বিষম আছিল। লফাবৰীয়া দুৱৰাৰ বাঁহৰ ৰাজনেওগে অনিবন্ধে খোৱা-লোৱা কৰিছে বুলি চাউৰকে স্বৰ্গদেৱত গোচৰ দিলে। ৰাজনেওগৰ ঘৈণীয়েকেও কালুগঞা কুঁৱৰীৰ পুতেকৰ<noinclude></noinclude> e1q18fykvihefyzl25toh3zg60g49ob 104 91480 248884 2026-05-04T14:52:11Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248884 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>৬৮ কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ তলৈ অহা-যোৱা কৰি খাটিছিল। এই দুই অপৰাধত স্বৰ্গদেৱে ৰাজনেওগক বন্দী কৰিলে, আৰু কতোদিনৰ পাচে বিষয় ভাঙ্গি ঘৰলৈ খেদিলে, জেঠ ১৬৯ শক। কালুগঞা কুঁৱৰীৰ লগত থকা লুকুমাই এটাই মায়ামৰীয়াৰ কথা আলচি ফুৰা বুলি শুনি স্বৰ্গদেৱে তাক কুঠাৰেৰে ফালি মাৰিলে। নামৰূপত থকা কালত তিপমীয়া গোহাইদেৱে কোনোৰূপ দ্ৰোহত মন নিদিছিল। কিন্তু খেদি থোৱা আন কেজনমান কোঁৱৰে স্বৰ্গদেৱৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল, আৰু তিপমীয়া গোহাঁইক তেওঁলোকে ৰজা পাতিব খুজিছিল। তিগমীয়া গোহাঁইৰ অকণো ইচ্ছা নাছিল, তেওঁক ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলে বলেৰে নিজৰ লগলৈ নিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। এই বিদ্ৰোহৰ গুৰিয়াল আছিল দিহিঙ্গীয়া বাঁহৰ কোঁৱৰ খাম, নামৰূপীয়া বাঁহৰ কোঁৱৰ মলো; ৰত্নেশ্বৰ সৰু গোহাঁইৰ পুতেক বৰমূৰ৷ গোহাঁই, মোহন- মালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক। তেওঁলোকে ঘৰত বহি মন্ত্ৰণ৷ কৰিলে ঘৰৰ বন্দীয়েই নবায় বুলি জানি হাবিলৈ গৈ মেল পাতিলে। - পোনতে বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেকে বুলিলে, – “ আমি ৰাজ লব খুজিছোঁ।” - খাম কোঁৱৰে সুধিলে, – “ই কথাত যে মন দিছ৷ আৰু কাক লৈছা?” বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক, “আন কেও নাই, আমি তিনিও বাঁহ গোট খাইছোঁ।”<noinclude></noinclude> fyo40xzp02oc8g9wq45it79es7dy5b7 248899 248884 2026-05-04T16:16:11Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248899 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তলৈ অহা-যোৱা কৰি খাটিছিল। এই দুই অপৰাধত স্বৰ্গদেৱে ৰাজনেওগক বন্দী কৰিলে, আৰু কতোদিনৰ পাচে বিষয় ভাঙ্গি ঘৰলৈ খেদিলে, জেঠ ১৬৯৯ শক। কালুগঞা কুঁৱৰীৰ লগত থকা লুকুমাই এটাই মায়ামৰীয়াৰ কথা আলচি ফুৰা বুলি শুনি স্বৰ্গদেৱে তাক কুঠাৰেৰে ফালি মাৰিলে। {{gap}}নামৰূপত থকা কালত তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে কোনোৰূপ দ্ৰোহত মন নিদিছিল। কিন্তু খেদি থোৱা আন কেজনমান কোঁৱৰে স্বৰ্গদেৱৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল, আৰু তিপমীয়া গোহাঁইক তেওঁলোকে ৰজা পাতিব খুজিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ অকণো ইচ্ছা নাছিল, তেওঁক ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলে বলেৰে নিজৰ লগলৈ নিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। এই বিদ্ৰোহৰ গুৰিয়াল আছিল দিহিঙ্গীয়া বাঁহৰ কোঁৱৰ খাম, নামৰূপীয়া বাঁহৰ কোঁৱৰ মলৌ; ৰত্নেশ্বৰ সৰু গোহাঁইৰ পুতেক বৰমূৰা গোহাঁই, মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক। তেওঁলোকে ঘৰত বহি মন্ত্ৰণ৷ কৰিলে ঘৰৰ বন্দীয়েই মৰায় বুলি জানি হাবিলৈ গৈ মেল পাতিলে। {{gap}}পোনতে বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেকে বুলিলে,—“আমি ৰাজ লব খুজিছোঁ।” {{gap}}খাম কোঁৱৰে সুধিলে,—“ই কথাত যে মন দিছা আৰু কাক লৈছা?” {{gap}}বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক, “আন কেও নাই, আমি তিনিও বাঁহ গোট খাইছোঁ।” {{nop}}<noinclude></noinclude> nfgz8ng3mi6n0vtcbzwdbzihavdlodv 248955 248899 2026-05-04T17:56:47Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 248955 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তলৈ অহা-যোৱা কৰি খাটিছিল। এই দুই অপৰাধত স্বৰ্গদেৱে ৰাজনেওগক বন্দী কৰিলে, আৰু কতোদিনৰ পাচে বিষয় ভাঙ্গি ঘৰলৈ খেদিলে, জেঠ ১৬৯৯ শক। কালুগঞা কুঁৱৰীৰ লগত থকা লুকুমাই এটাই মায়ামৰীয়াৰ কথা আলচি ফুৰা বুলি শুনি স্বৰ্গদেৱে তাক কুঠাৰেৰে ফালি মাৰিলে। {{gap}}নামৰূপত থকা কালত তিপমীয়া গোহাঁইদেৱে কোনোৰূপ দ্ৰোহত মন নিদিছিল। কিন্তু খেদি থোৱা আন কেজনমান কোঁৱৰে স্বৰ্গদেৱৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল, আৰু তিপমীয়া গোহাঁইক তেওঁলোকে ৰজা পাতিব খুজিছিল। তিপমীয়া গোহাঁইৰ অকণো ইচ্ছা নাছিল, তেওঁক ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলে বলেৰে নিজৰ লগলৈ নিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। এই বিদ্ৰোহৰ গুৰিয়াল আছিল দিহিঙ্গীয়া বাঁহৰ কোঁৱৰ খাম, নামৰূপীয়া বাঁহৰ কোঁৱৰ মলৌ; ৰত্নেশ্বৰ সৰু গোহাঁইৰ পুতেক বৰমূৰা গোহাঁই, মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক। তেওঁলোকে ঘৰত বহি মন্ত্ৰণা কৰিলে ঘৰৰ বন্দীয়েই মৰায় বুলি জানি হাবিলৈ গৈ মেল পাতিলে। {{gap}}পোনতে বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেকে বুলিলে,—“আমি ৰাজ লব খুজিছোঁ।” {{gap}}খাম কোঁৱৰে সুধিলে,—“ই কথাত যে মন দিছা আৰু কাক লৈছা?” {{gap}}বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক, “আন কেও নাই, আমি তিনিও বাঁহ গোট খাইছোঁ।” {{nop}}<noinclude></noinclude> hdm0rok7w6v1gdo40622zodu6hqlzux 104 91481 248885 2026-05-04T14:52:26Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248885 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>তিপমীয়া গোহাইব দ্ৰোহ খাম কোঁৱৰ,—“ৰজানো কাক লৈছা?” আন কোঁৱসকল,—“নকৈ অনা তিপমীয়া গোহাঁইকে ৰজা লৈছোঁ।” খাম কোঁৱৰ,—“তিপমীয়া গোহাঁয়ে গাত লৈছেনে নলৈছে?” বঙ্গনা গোহাঁইৰ পুতেক, – “ তেওঁ গাত লোৱা নাই। তেওঁক গাৰ বলেৰেই নিম। তেওঁক নিলেই ভিপমীয়া মানুহ- খিনিয়ে লগ লব। নগৰৰ পৰা আদখিনি আহিব।” খাম কোঁৱৰ,— “কিহেৰেনো ধৰিব খুজিছা?” বজনা গোহাঁইৰ পুতেক, – “সোণ-ৰূপৰ ভাণ্ডাৰৰ আহিলা লম! তাৰে চহৰীয়া বৰুৱাক, দুয়ো হাজৰিকীয়াক, তিনি শ‍ইকীয়াক মাৰি নগাচকীলৈ গৈ বগৰীগুৰীত হিলৈ জাই কৰিম। তিপমীয়া আপুনি লগ লবহি।” চাকসিংহ চাৰিঙ্গীয়া গোহাঁইৰ পুতেকে খাম কোঁৱৰৰ ফালে চাই ফলে, – “তিপমীয়া ৰাজখন তোকে দিম।” - বৰ্জনা গোহাঁইৰ পুতেক, – “এওঁ এখন ৰাজ পাব লাগে।” এনেকৈ বিদ্ৰোহৰ আয়োজন চলি থাকোতেই ১৬৯৯ শত্ৰুৰ জেঠৰ শেহ ছোৱাত তিপমীয়া গোহাঁইদেৱ নামৰূপত ঢুকাল। আষাৰৰ ৪ দিন যোৱাত স্বৰ্গদেৱে এই বাৰ্ত্তা শুনা পালে। স্বৰ্গদেৱে দোলাকাষৰীয়া, লিকচন, টেকেলা দি ব্ৰাহ্মণ এটি কিছু বস্তু পঠিয়াই কৰ্ম্ম কৰিব দিলে, সামান্য মানুহৰ দৰে। কুকুৰাচোৱা বৰুৱাই নামৰূপৰ ৰণৰ কথা সবিশেষ জনালেহি। পিছ, স্বপ্নীৰ স্বীধান থ ও মাতা :-মিনতি ি<noinclude></noinclude> nrvz56qyj1fjam6rk5idrhs0uouz2xn 248956 248885 2026-05-05T04:35:54Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248956 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তিপমীয়া গোহাইৰ দ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}খাম কোঁৱৰ,—“ৰজানো কাক লৈছা?” {{gap}}আন কোঁৱৰসকল,—“নকৈ অনা তিপমীয়া গোহাঁইকে ৰজা লৈছোঁ।” {{gap}}খাম কোঁৱৰ,—“তিপমীয়া গোহাঁয়ে গাত লৈছেনে নলৈছে?” {{gap}}বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক,—“ তেওঁ গাত লোৱা নাই। তেওঁক গাৰ বলেৰেই নিম। তেওঁক নিলেই তিপমীয়া মানুহখিনিয়ে লগ লব। নগৰৰ পৰা আদখিনি আহিব।” {{gap}}খাম কোঁৱৰ,— “কিহেৰেনো ধৰিব খুজিছা?” {{gap}}বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক,—“সোণ-ৰূপৰ ভাণ্ডাৰৰ আহিলা লম! তাৰে চহৰীয়া বৰুৱাক, দুয়ো হাজৰিকীয়াক, তিনি শ‍ইকীয়াক মাৰি নগাচকীলৈ গৈ বগৰীগুৰীত হিলৈ জাই কৰিম। তিপমীয়া আপুনি লগ লবহি।” {{gap}}চাৰুসিংহ চাৰিঙ্গীয়া গোহাঁইৰ পুতেকে খাম কোঁৱৰৰ ফালে চাই ফলে,—“তিপমীয়া ৰাজখন তোকে দিম।” {{gap}}বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক,—“এওঁ এখন ৰাজ পাব লাগে।” {{gap}}এনেকৈ বিদ্ৰোহৰ আয়োজন চলি থাকোতেই ১৬৯৯ শকৰ জেঠৰ শেহ ছোৱাত তিপমীয়া গোহাঁইদেৱ নামৰূপত ঢুকাল। আষাৰৰ ৪ দিন যোৱাত স্বৰ্গদেৱে এই বাৰ্ত্তা শুনা পালে। স্বৰ্গদেৱে দোলাকাষৰীয়া, লিকচন, টেকেলা দি ব্ৰাহ্মণ এটি কিছু বস্তু পঠিয়াই কৰ্ম্ম কৰিব দিলে, সামান্য মানুহৰ দৰে। কুকুৰাচোৱা বৰুৱাই নামৰূপৰ ৰণৰ কথা সবিশেষ জনালেহি।<noinclude></noinclude> adzxohqp9bz7vq1v4tvpyxfbauoqjnp 104 91482 248886 2026-05-04T14:53:01Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248886 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>90 কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ দ্ৰোহ কৰা কোঁৱৰ আৰু অন্যান্য মানুহক লোৱা দি ধৰি আনিছিল। আষাৰৰ ১৬ দিন যাওঁতে সেইহঁতক কোবাই নাক-কাণ কাটি চকু কাঢ়িলে। এইদৰে তিপমীয়া গোহাঁইৰ সংলগ্ন থাকা বিদ্ৰোহ সমাপ্ত হল। কিন্তু কোঁৱৰ-বিদ্ৰোহৰ একেবাৰে জইন নমৰিল।<noinclude></noinclude> lwaiz1kqq9mzqg7lczithtd517wwn4h 248957 248886 2026-05-05T04:37:29Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248957 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>দ্ৰোহ কৰা কোঁৱৰ আৰু অন্যান্য মানুহক লোৱা দি ধৰি আনিছিল। আষাৰৰ ১৬ দিন যাওঁতে সেইহঁতক কোবাই নাক-কাণ কাটি চকু কাঢ়িলে। এইদৰে তিপমীয়া গোহাঁইৰ সংলগ্ন থাকা বিদ্ৰোহ সমাপ্ত হল। কিন্তু কোঁৱৰ-বিদ্ৰোহৰ একেবাৰে জইন নমৰিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|5em}}<noinclude></noinclude> jab60toqnbu0g62rmgo51f3wjir9evw 104 91483 248887 2026-05-04T14:53:17Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>বদাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি অনখন। বেজ ৰঙ্গাই মৰাণ—বঙ্গাই আছিল নামৰূপীয়া গোহাঁইৰ ভাগৰ বৰমৰাণৰ ল'ৰা। বাপেকৰ নাম চান্দমত, মাকৰ নাম মেমেৰী। ৰঙ্গায়ে পোনতে ধনখনা বেজ হৈ ক'ত ধন আছে, ক'ত ধনগুলৈ দেখা যায়, কোন পুখুৰীত নাও শিকলি বা ৰঙা ঘোৰা ওলায়, কোন মৈদামত টকাৰ ভঁৰালৰ পৰা ৰাতি ভূত পিশাচৰ চিঞৰ শুনা যায়, এইবোৰ কথা মঙ্গল চাই আৰু ধন ওলোৱা ঠাইত সৰিয়হ জাৰি বা জাল কাপোৰ মেলি মানুহৰ পৰা পা-পইচাটো পাইছিল। কিন্তু ধনখনা বেজৰ কথা প্ৰায়বোৰেই অমিল। মানুহে হেবাথুৰি খাই ভূত পিশাচলৈ কেৰেপ নকৰি মাজনিশা এন্ধাৰত মৈদামৰ গাতত সিন্ধি দিয়ে, কিন্তু ধন-বিত ৰূপ-বানৰ উৱাদিহ নাপাই কোনোমতে জীৱটো 1 লৈ পলাই গুচি আহে। গ্ৰীৱ-চৰিয়৷ কটা বাঢ়ৈ ৰঙ্গাই—ৰঙ্গায়ে ধনখনা বেজৰ | ব্যৱসায় এৰি পীৰা-চৰিয়া কাটি সাত বছৰমান খাই আছিল। পোনতে ৰঙ্গাই উজনিত আন মৰাণৰ লগত আছিল। কিন্তু। স্বৰ্গদেৰ লক্ষ্মী সিংহই উজনি মৰাণৰ উপান্ত কৰাত ৰঙ্গাই আহি এইদৰে পীৰা-চৰিয়া কাটি খাই ফুৰিছিল। ৰঙ্গাই গঢ়ে-পিতে, নাকে-মুখে, ভৰিয়ে-কলা ফুলে সাইলাখ কোঁৱৰটিহেন আছিল। ৰঙ্গাইৰ চিৰীয়েই ৰঙ্গাইৰ কাল হ'ল। 121906 2918- •Iffe abfuis<noinclude></noinclude> 8e0t9yzqjbde4yf85595p861du0pgtn 248958 248887 2026-05-05T04:52:36Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰঙ্গাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি'''}}}} {{gap}}{{larger|'''ধনখনা বেজ ৰঙ্গাই মৰাণ—'''}}ৰঙ্গাই আছিল নামৰূপীয়া গোহাঁইৰ ভাগৰ বৰমৰাণৰ ল'ৰা। বাপেকৰ নাম চান্দমত, মাকৰ নাম মেমেৰী। ৰঙ্গায়ে পোনতে ধনখনা বেজ হৈ ক'ত ধন আছে, ক'ত ধনগুলৈ দেখা যায়, কোন পুখুৰীত নাও শিকলি বা ৰঙা ঘোৰা ওলায়, কোন মৈদামত টকাৰ ভঁৰালৰ পৰা ৰাতি ভূত পিশাচৰ চিঞৰ শুনা যায়, এইবোৰ কথা মঙ্গল চাই আৰু ধন ওলোৱা ঠাইত সৰিয়হ জাৰি বা জাল কাপোৰ মেলি মানুহৰ পৰা পা-পইচাটো পাইছিল। কিন্তু ধনখনা বেজৰ কথা প্ৰায়বোৰেই অমিল। মানুহে হেবাথুৰি খাই ভূত পিশাচলৈ কেৰেপ নকৰি মাজনিশা এন্ধাৰত মৈদামৰ গাতত সিন্ধি দিয়ে, কিন্তু ধন-বিত ৰূপ-বানৰ উৱাদিহ নাপাই কোনোমতে জীৱটো লৈ পলাই গুচি আহে। {{gap}}{{larger|'''পীৰা-চৰিয়া কটা বাঢ়ৈ ৰঙ্গাই—'''}}ৰঙ্গায়ে ধনখনা বেজৰ ব্যৱসায় এৰি পীৰা-চৰিয়া কাটি সাত বছৰমান খাই আছিল। পোনতে ৰঙ্গাই উজনিত আন মৰাণৰ লগত আছিল। কিন্তু স্বৰ্গদেৱ লক্ষ্মী সিংহই উজনি মৰাণৰ উপান্ত কৰাত ৰঙ্গাই আহি এইদৰে পীৰা-চৰিয়া কাটি খাই ফুৰিছিল। ৰঙ্গাই গঢ়ে-পিতে, নাকে-মুখে, ভৰিয়ে-কলা ফুলে সাইলাখ কোঁৱৰটিহেন আছিল। ৰঙ্গাইৰ চিৰীয়েই ৰঙ্গাইৰ কাল হ'ল।<noinclude></noinclude> fhyxlrl4jx218kfyqd8f98nj9bmwj72 248990 248958 2026-05-05T07:21:15Z BabulB 104 248990 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''ৰঙ্গাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি'''}}}} {{gap}}{{larger|'''ধনখনা বেজ ৰঙ্গাই মৰাণ—'''}}ৰঙ্গাই আছিল নামৰূপীয়া গোহাঁইৰ ভাগৰ বৰমৰাণৰ ল'ৰা। বাপেকৰ নাম চান্দমত, মাকৰ নাম মেমেৰী। ৰঙ্গায়ে পোনতে ধনখনা বেজ হৈ ক'ত ধন আছে, ক'ত ধনগুলৈ দেখা যায়, কোন পুখুৰীত নাও শিকলি বা ৰঙা ঘোৰা ওলায়, কোন মৈদামত টকাৰ ভঁৰালৰ পৰা ৰাতি ভূত পিশাচৰ চিঞৰ শুনা যায়, এইবোৰ কথা মঙ্গল চাই আৰু ধন ওলোৱা ঠাইত সৰিয়হ জাৰি বা জাল কাপোৰ মেলি মানুহৰ পৰা পা-পইচাটো পাইছিল। কিন্তু ধনখনা বেজৰ কথা প্ৰায়বোৰেই অমিল। মানুহে হেবাথুৰি খাই ভূত পিশাচলৈ কেৰেপ নকৰি মাজনিশা এন্ধাৰত মৈদামৰ গাতত সিন্ধি দিয়ে, কিন্তু ধন-বিত ৰূপ-বানৰ উৱাদিহ নাপাই কোনোমতে জীৱটো লৈ পলাই গুচি আহে। {{gap}}{{larger|'''পীৰা-চৰিয়া কটা বাঢ়ৈ ৰঙ্গাই—'''}}ৰঙ্গায়ে ধনখনা বেজৰ ব্যৱসায় এৰি পীৰা-চৰিয়া কাটি সাত বছৰমান খাই আছিল। পোনতে ৰঙ্গাই উজনিত আন মৰাণৰ লগত আছিল। কিন্তু স্বৰ্গদেৱ লক্ষ্মী সিংহই উজনি মৰাণৰ উপান্ত কৰাত ৰঙ্গাই আহি এইদৰে পীৰা-চৰিয়া কাটি খাই ফুৰিছিল। ৰঙ্গাই গঢ়ে-পিতে, নাকে-মুখে, ভৰিয়ে-কলা ফুলে সাইলাখ কোঁৱৰটিহেন আছিল। ৰঙ্গাইৰ চিৰীয়েই ৰঙ্গাইৰ কাল হ'ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> fram3b2n11oa2vvg4lbka46pwaqqi9r 104 91484 248888 2026-05-04T14:53:32Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>१२ কোঁৱব বিদ্ৰোহ 'মোহনমালা গোহাঁইৰ পুতেক' ৰঙ্গাই — ১৬৯৮ শকৰ কাতিত শিমলুৰীয়া বাইলুং আদয়া আৰু চাউৰুকৰ বুদাই এই ছুয়ে বানচেং পুথি চাই গণি পালে যে ৰঙ্গায়ে ৰাজপাট খাব লাগে, এই বহাগতে। ৰঙ্গায়ে কলে, “বাক, ৰজা হবলৈ কাৰনো মন নাযায়? তোমালোকে মাথোন মোৰ বুলিবা, মই সস্তমে আছোঁ। তেন্তে মানুহক কওঁতে এই বুলিয়েই কম যে—‘মই লেচাই নামৰূপীয়া ৰক্তাৰ কোঁৱৰ বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক। মোৰ নাম শেন গোহাঁই। বোপায়ে সৰুতে নগালৈ পঠাই দিলে, তাতেহে ডাঙ্গৰ হলোঁ। নগাৰ লগতে খাই আছিলোঁ। মাজে-মাজে চহৰীয়া, বৰুৱা, শ‍ইকীয়াহঁতৰ এখেলৈ অহা-যোৱা কৰিছিলোঁ॥ নামৰূপৰ চহৰীয়া, বৰুৱা আৰু দুই শ‍ইকীয়ায়ো জানে, চিনেও। মৰাণ মালিত চকী-ফাটি উৰাৰ হ'লত সেইপোনে আহি শদিয়ালৈ গলোঁ। তাৰেপৰা নৰালৈ গলো। নৰাৰ পৰা চেংখন আনিলোঁ, এতেকেহে নৰাৰ দেশখন ভাগিল। চেঙ্গে৷ মোৰ হাততে আছে।” আদয়া আৰু বুদায়ে শিকালে— “বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক বুলি নকবি, কলে তোৰ নাম প্ৰজ্বলিত নহব, কোনোৱে নামানিব। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক বুলি কবি, তেহে সকলোৱে মানিব।” ৰংপুৰ গড়গাৱলৈ অহা-যোৱা — বাইলুঙ্গৰ পৰামৰ্শমতে - ৰঙ্গায়ে বিশ্বাসী মানুহৰ আগত কোঁৱৰ বুলি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে, আক দুই-দিনে, চাৰি-দিনে লগত ভট্ট বনুৱাক লৈ ৰংপুৰ<noinclude></noinclude> h1p5y4nb4o0y5ze55sv67816gi4tgf0 248993 248888 2026-05-05T07:23:03Z BabulB 104 248993 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}{{larger|''''মোহনমালা গোহাঁইৰ পুতেক' ৰঙ্গাই —'''}} ১৬৯৮ শকৰ কাতিত শিমলুৰীয়া বাইলুং আদয়া আৰু চাউৰুকৰ বুদাই এই ছুয়ে বানচেং পুথি চাই গণি পালে যে ৰঙ্গায়ে ৰাজপাট খাব লাগে, এই বহাগতে। ৰঙ্গায়ে কলে, “বাক, ৰজা হবলৈ কাৰনো মন নাযায়? তোমালোকে মাথোন মোৰ বুলিবা, মই সস্তমে আছোঁ। তেন্তে মানুহক কওঁতে এই বুলিয়েই কম যে—‘মই লেচাই নামৰূপীয়া ৰক্তাৰ কোঁৱৰ বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক। মোৰ নাম শেন গোহাঁই। বোপায়ে সৰুতে নগালৈ পঠাই দিলে, তাতেহে ডাঙ্গৰ হলোঁ। নগাৰ লগতে খাই আছিলোঁ। মাজে-মাজে চহৰীয়া, বৰুৱা, শ‍ইকীয়াহঁতৰ এখেলৈ অহা-যোৱা কৰিছিলোঁ॥ নামৰূপৰ চহৰীয়া, বৰুৱা আৰু দুই শ‍ইকীয়ায়ো জানে, চিনেও। মৰাণ মালিত চকী-ফাটি উৰাৰ হ'লত সেইপোনে আহি শদিয়ালৈ গলোঁ। তাৰেপৰা নৰালৈ গলো। নৰাৰ পৰা চেংখন আনিলোঁ, এতেকেহে নৰাৰ দেশখন ভাগিল। চেঙ্গে৷ মোৰ হাততে আছে।” আদয়া আৰু বুদায়ে শিকালে— “বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক বুলি নকবি, কলে তোৰ নাম প্ৰজ্বলিত নহব, কোনোৱে নামানিব। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক বুলি কবি, তেহে সকলোৱে মানিব।” {{gap}}{{larger|'''ৰংপুৰ গড়গাৱলৈ অহা-যোৱা—'''}} বাইলুঙ্গৰ পৰামৰ্শমতে - ৰঙ্গায়ে বিশ্বাসী মানুহৰ আগত কোঁৱৰ বুলি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে, আক দুই-দিনে, চাৰি-দিনে লগত ভট্ট বনুৱাক লৈ ৰংপুৰ<noinclude></noinclude> r9ymp7x2s0eladk6mvdtjhqnhrub3tx 248994 248993 2026-05-05T07:23:37Z BabulB 104 248994 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}{{larger|''' 'মোহনমালা গোহাঁইৰ পুতেক' ৰঙ্গাই —'''}} ১৬৯৮ শকৰ কাতিত শিমলুৰীয়া বাইলুং আদয়া আৰু চাউৰুকৰ বুদাই এই ছুয়ে বানচেং পুথি চাই গণি পালে যে ৰঙ্গায়ে ৰাজপাট খাব লাগে, এই বহাগতে। ৰঙ্গায়ে কলে, “বাক, ৰজা হবলৈ কাৰনো মন নাযায়? তোমালোকে মাথোন মোৰ বুলিবা, মই সস্তমে আছোঁ। তেন্তে মানুহক কওঁতে এই বুলিয়েই কম যে—‘মই লেচাই নামৰূপীয়া ৰক্তাৰ কোঁৱৰ বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক। মোৰ নাম শেন গোহাঁই। বোপায়ে সৰুতে নগালৈ পঠাই দিলে, তাতেহে ডাঙ্গৰ হলোঁ। নগাৰ লগতে খাই আছিলোঁ। মাজে-মাজে চহৰীয়া, বৰুৱা, শ‍ইকীয়াহঁতৰ এখেলৈ অহা-যোৱা কৰিছিলোঁ॥ নামৰূপৰ চহৰীয়া, বৰুৱা আৰু দুই শ‍ইকীয়ায়ো জানে, চিনেও। মৰাণ মালিত চকী-ফাটি উৰাৰ হ'লত সেইপোনে আহি শদিয়ালৈ গলোঁ। তাৰেপৰা নৰালৈ গলো। নৰাৰ পৰা চেংখন আনিলোঁ, এতেকেহে নৰাৰ দেশখন ভাগিল। চেঙ্গে৷ মোৰ হাততে আছে।” আদয়া আৰু বুদায়ে শিকালে— “বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক বুলি নকবি, কলে তোৰ নাম প্ৰজ্বলিত নহব, কোনোৱে নামানিব। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক বুলি কবি, তেহে সকলোৱে মানিব।” {{gap}}{{larger|'''ৰংপুৰ গড়গাৱলৈ অহা-যোৱা—'''}} বাইলুঙ্গৰ পৰামৰ্শমতে - ৰঙ্গায়ে বিশ্বাসী মানুহৰ আগত কোঁৱৰ বুলি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে, আক দুই-দিনে, চাৰি-দিনে লগত ভট্ট বনুৱাক লৈ ৰংপুৰ<noinclude></noinclude> iyzi5v3p4iupv5wz7jxw25tdriy8h9g 248995 248994 2026-05-05T07:27:49Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 248995 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}{{larger|''''মোহনমালা গোহাঁইৰ পুতেক' ৰঙ্গাই —'''}} ১৬৯৮ শকৰ কাতিত শিমলুৰীয়া বাইলুং আদয়া আৰু চাউৰুকৰ বুদাই এই দুয়ে বানচেং পুথি চাই গণি পালে যে ৰঙ্গায়ে ৰাজপাট খাব লাগে, এই বহাগতে। ৰঙ্গায়ে কলে, “বাৰু, ৰজা হবলৈ কাৰনো মন নাযায়? তোমালোকে মাথোন মোৰ বুলিবা, মই সস্তমে আছোঁ। তেন্তে মানুহক কওঁতে এই বুলিয়েই কম যে—‘মই লেচাই নামৰূপীয়া ৰজাৰ কোঁৱৰ বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক। মোৰ নাম শেন গোহাঁই। বোপায়ে সৰুতে নগালৈ পঠাই দিলে, তাতেহে ডাঙ্গৰ হলোঁ। নগাৰ লগতে খাই আছিলোঁ। মাজে-মাজে চহৰীয়া, বৰুৱা, শ‍ইকীয়াহঁতৰ এখেলৈ অহা-যোৱা কৰিছিলোঁ। নামৰূপৰ চহৰীয়া, বৰুৱা আৰু দুই শ‍ইকীয়ায়ো জানে, চিনেও। মৰাণ মাৰিলত চকী-ফাটি উৰাৰ হ'লত সেইপোনে আহি শদিয়ালৈ গলোঁ। তাৰেপৰা নৰালৈ গলো। নৰাৰ পৰা চেংখন আনিলোঁ, এতেকেহে নৰাৰ দেশখন ভাগিল। চেঙ্গে৷ মোৰ হাততে আছে।” আদয়া আৰু বুদায়ে শিকালে—“বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক বুলি নকবি, কলে তোৰ নাম প্ৰজ্বলিত নহব, কোনোৱে নামানিব। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক বুলি কবি, তেহে সকলোৱে মানিব।” {{gap}}{{larger|'''ৰংপুৰ গড়গাৱলৈ অহা-যোৱা—'''}} বাইলুঙ্গৰ পৰামৰ্শমতে ৰঙ্গায়ে বিশ্বাসী মানুহৰ আগত কোঁৱৰ বুলি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে, আক দুই-দিনে, চাৰি-দিনে লগত ভটু বনুৱাক লৈ ৰংপুৰ<noinclude></noinclude> 4b3p5v838v6isooszez0g10lvyc38gh 248996 248995 2026-05-05T07:28:36Z BabulB 104 248996 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}{{larger|''''মোহনমালা গোহাঁইৰ পুতেক' ৰঙ্গাই—'''}} ১৬৯৮ শকৰ কাতিত শিমলুৰীয়া বাইলুং আদয়া আৰু চাউৰুকৰ বুদাই এই দুয়ে বানচেং পুথি চাই গণি পালে যে ৰঙ্গায়ে ৰাজপাট খাব লাগে, এই বহাগতে। ৰঙ্গায়ে কলে, “বাৰু, ৰজা হবলৈ কাৰনো মন নাযায়? তোমালোকে মাথোন মোৰ বুলিবা, মই সস্তমে আছোঁ। তেন্তে মানুহক কওঁতে এই বুলিয়েই কম যে—‘মই লেচাই নামৰূপীয়া ৰজাৰ কোঁৱৰ বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক। মোৰ নাম শেন গোহাঁই। বোপায়ে সৰুতে নগালৈ পঠাই দিলে, তাতেহে ডাঙ্গৰ হলোঁ। নগাৰ লগতে খাই আছিলোঁ। মাজে-মাজে চহৰীয়া, বৰুৱা, শ‍ইকীয়াহঁতৰ এখেলৈ অহা-যোৱা কৰিছিলোঁ। নামৰূপৰ চহৰীয়া, বৰুৱা আৰু দুই শ‍ইকীয়ায়ো জানে, চিনেও। মৰাণ মাৰিলত চকী-ফাটি উৰাৰ হ'লত সেইপোনে আহি শদিয়ালৈ গলোঁ। তাৰেপৰা নৰালৈ গলো। নৰাৰ পৰা চেংখন আনিলোঁ, এতেকেহে নৰাৰ দেশখন ভাগিল। চেঙ্গে৷ মোৰ হাততে আছে।” আদয়া আৰু বুদায়ে শিকালে—“বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক বুলি নকবি, কলে তোৰ নাম প্ৰজ্বলিত নহব, কোনোৱে নামানিব। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক বুলি কবি, তেহে সকলোৱে মানিব।” {{gap}}{{larger|'''ৰংপুৰ গড়গাৱলৈ অহা-যোৱা—'''}} বাইলুঙ্গৰ পৰামৰ্শমতে ৰঙ্গায়ে বিশ্বাসী মানুহৰ আগত কোঁৱৰ বুলি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে, আক দুই-দিনে, চাৰি-দিনে লগত ভটু বনুৱাক লৈ ৰংপুৰ<noinclude></noinclude> 1nhs5emd0add5z63nyr1slqopyckp57 248997 248996 2026-05-05T07:28:56Z BabulB 104 248997 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>{{gap}}{{larger|''''মোহনমালা গোহাঁইৰ পুতেক' ৰঙ্গাই—'''}}১৬৯৮ শকৰ কাতিত শিমলুৰীয়া বাইলুং আদয়া আৰু চাউৰুকৰ বুদাই এই দুয়ে বানচেং পুথি চাই গণি পালে যে ৰঙ্গায়ে ৰাজপাট খাব লাগে, এই বহাগতে। ৰঙ্গায়ে কলে, “বাৰু, ৰজা হবলৈ কাৰনো মন নাযায়? তোমালোকে মাথোন মোৰ বুলিবা, মই সস্তমে আছোঁ। তেন্তে মানুহক কওঁতে এই বুলিয়েই কম যে—‘মই লেচাই নামৰূপীয়া ৰজাৰ কোঁৱৰ বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক। মোৰ নাম শেন গোহাঁই। বোপায়ে সৰুতে নগালৈ পঠাই দিলে, তাতেহে ডাঙ্গৰ হলোঁ। নগাৰ লগতে খাই আছিলোঁ। মাজে-মাজে চহৰীয়া, বৰুৱা, শ‍ইকীয়াহঁতৰ এখেলৈ অহা-যোৱা কৰিছিলোঁ। নামৰূপৰ চহৰীয়া, বৰুৱা আৰু দুই শ‍ইকীয়ায়ো জানে, চিনেও। মৰাণ মাৰিলত চকী-ফাটি উৰাৰ হ'লত সেইপোনে আহি শদিয়ালৈ গলোঁ। তাৰেপৰা নৰালৈ গলো। নৰাৰ পৰা চেংখন আনিলোঁ, এতেকেহে নৰাৰ দেশখন ভাগিল। চেঙ্গে৷ মোৰ হাততে আছে।” আদয়া আৰু বুদায়ে শিকালে—“বলিয়া গোহাঁইৰ পুতেক বুলি নকবি, কলে তোৰ নাম প্ৰজ্বলিত নহব, কোনোৱে নামানিব। মোহনমালা বৰজনা গোহাঁইৰ পুতেক বুলি কবি, তেহে সকলোৱে মানিব।” {{gap}}{{larger|'''ৰংপুৰ গড়গাৱলৈ অহা-যোৱা—'''}}বাইলুঙ্গৰ পৰামৰ্শমতে ৰঙ্গায়ে বিশ্বাসী মানুহৰ আগত কোঁৱৰ বুলি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে, আক দুই-দিনে, চাৰি-দিনে লগত ভটু বনুৱাক লৈ ৰংপুৰ<noinclude></noinclude> lh2ohh3kmvnctab5023atag2lxqdwkl 104 91485 248889 2026-05-04T14:53:47Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248889 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>ৰঙ্গাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি १৩ গড়গাৱঁলৈ অহা-যোৱা কৰিবলৈ ধৰিলে। মানুহে সোধে — “কলৈ গৈছিল?” ৰঙ্গায়ে কয় “নাওবৈচা ফুকনৰ তালৈ গৈছিলোঁ। চিৰিং ফুকন, হৰনাথ সেনাপতি ফুকন, পুখুৰীচুকত থকা কালুগঞা বৰপাত্ৰৰ পুতেকৰ তলৈকো যাওঁ। মৰাণে-কটা বৰবৰুৱাত মোৰ বাইটী পৰিছে, তাকে চাবলৈ যাওঁ। ক’তৰা পুখুৰীত কিছু ৰণৰ আহিলা-পাতি পোত খাই আছে, বাইটীয় তাকে উলিয়াই দিম বুলি কৈছে। আৰু কেতিয়াবা নাগিনী ৰাজমাওদেৱ, কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱ, নাওশলীয়াৰ জীয়েক কুঁৱৰীৰ তালৈকে৷ যাওঁ।” ৰাইৰ যোত্ৰৰ মানুহ—কোঁৱৰে লগলৈ মানুহ আনিবৰ অভিপ্ৰায়ে কবলৈ ধৰিলে— “বকতিয়াল বৰবৰুৱাৰ বঙ্গহ বকতাত থকা মখাই আমাৰ লগ ধৰিছে, মানুহ চাৰি হাজাৰ্মান হব। কচলুখোৱা বৰগোহাঁইৰ জাক, কোটা বৰফুকনৰ জাক, কোৱামূৰ্দ্ধাৰ জাক, পটীয়া বৈৰাগীৰ জাক, এই সকলো আমাৰ লগ লৈছে। ৰাতি চাৰিপৰ মৰাত আমি নগৰ সোমামহি। বৰদুৱাৰৰ মুখতে মই তিনিটা হুকি মাৰিম। ইয়াকে শুনি নগৰ-ৰখীয়া কোঁৱৰ-হিলৈদাৰীহঁতে আমাক এটোপ হিলৈ দিম বুলিছে, আৰু নগৰৰ সলখাও মেলি দিবলৈ গাত লৈছে। নগৰৰ ভিতৰত থকা হিলৈৰ মুখত পানী দিম বুলিও কৈছে। মঙ্গলবাৰে ৰাতি আমাৰ সকলো মানুহ সিংহদুৱাৰতে থাকিবহি। বকতিয়ালৰ বাঁহ হাতীথোকৰ ফালে থাকিবহি, না ওবৈচা ফুকন<noinclude></noinclude> ce6adrjdfbrirvx1jpul4xlr1zf3s2d 249000 248889 2026-05-05T07:33:36Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 249000 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰঙ্গাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি|}}</noinclude>গড়গাৱঁলৈ অহা-যোৱা কৰিবলৈ ধৰিলে। মানুহে সোধে—“কলৈ গৈছিল?” ৰঙ্গায়ে কয় “নাওবৈচা ফুকনৰ তালৈ গৈছিলোঁ। চিৰিং ফুকন, হৰনাথ সেনাপতি ফুকন, পুখুৰীচুকত থকা কালুগঞা বৰপাত্ৰৰ পুতেকৰ তলৈকো যাওঁ। মৰাণে-কটা বৰবৰুৱাত মোৰ বাইটী পৰিছে, তাকে চাবলৈ যাওঁ। ক’তৰা পুখুৰীত কিছু ৰণৰ আহিলা-পাতি পোত খাই আছে, বাইটীয়ে তাকে উলিয়াই দিম বুলি কৈছে। আৰু কেতিয়াবা নাগিনী ৰাজমাওদেৱ, কালুগঞা আইকুঁৱৰীদেৱ, নাওশলীয়াৰ জীয়েক কুঁৱৰীৰ তালৈকে৷ যাওঁ।” {{gap}}{{larger|'''ৰঙ্গাইৰ যোত্ৰৰ মানুহ—'''}}কোঁৱৰে লগলৈ মানুহ আনিবৰ অভিপ্ৰায়ে কবলৈ ধৰিলে—“বকতিয়াল বৰবৰুৱাৰ বঙ্গহ বকতাত থকা মখাই আমাৰ লগ ধৰিছে, মানুহ চাৰি হাজাৰমান হব। কচলুখোৱা বৰগোহাঁইৰ জাক, কোটা বৰফুকনৰ জাক, কোৱামৃৰ্দ্ধাৰ জাক, পটীয়া বৈৰাগীৰ জাক, এই সকলো আমাৰ লগ লৈছে। ৰাতি চাৰিপৰ মৰাত আমি নগৰ সোমামহি। বৰদুৱাৰৰ মুখতে মই তিনিটা হুকি মাৰিম। ইয়াকে শুনি নগৰ-ৰখীয়া কোঁৱৰ-হিলৈদাৰীহঁতে আমাক এটোপ হিলৈ দিম বুলিছে, আৰু নগৰৰ সলখাও মেলি দিবলৈ গাত লৈছে। নগৰৰ ভিতৰত থকা হিলৈৰ মুখত পানী দিম বুলিও কৈছে। মঙ্গলবাৰে ৰাতি আমাৰ সকলো মানুহ সিংহদুৱাৰতে থাকিবহি। বকতিয়ালৰ বাঁহ হাতীথোকৰ ফালে থাকিবহি, নাওবৈচা ফুকন<noinclude></noinclude> 32m7ff46l1ldt36keietj251wg5zq3b 104 91486 248890 2026-05-04T14:54:01Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>98 কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ আৰু কালুগঞাৰ বাঁহে কালুগাওঁৰ ফালে থাকিব। পটীয়া বৈৰাগীৰ বাঁহে আমগুৰিৰ পোনে থাকিব। কচলুখোৱা, কোৱাৰ্দ্ধা, চিৰিং ফুকুন, তেওঁলোকে নিজ নিজ ঠাইত সাজু হৈ থাকিব।” এই বুলি ভুৱা দি ৰঙ্গায়ে মানুহ-দুলুহ গোটাবলৈ ধৰিলে। ৰঙ্গাইৰ প্ৰধান কাৰ্য্যকাৰক আছিল ডিবৰুৱাল হাজাৰৰ ফেদেলি কাড়ী। ফেদেলিয়ে কোলাত খেদি থোৱা ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আইকুঁৱৰীদেৱসকলৰ পৰা ৰঙ্গায়ে ৰজা হৈ গা ধুবলৈ কাপোৰ-কানি আনি থৈছিল, আৰু নাওশলীয়াৰ জীয়েক আইকুঁৱৰীদেৱৰ পৰা কিছু মন্ত্ৰসিদ্ধ দৰবো আনিছিল। বঙ্গাইৰ হাতত চেংদেৱৰ মূৰ্ত্তি—কোঁৱৰে নৰাদেশৰ পৰা যি চেং আনিছে। বুলি কৈছিল, সেই চেং যাৰ হাতত থাকে, তাৰ ঐশ্বৰ্য্য-সম্পদে কেতিয়াও লগ নেৰে। নৰা দেশৰ পৰা আহোঁতে চুকাফাই যথাৰ্থ চেঙ্গৰ মূৰ্ত্তি নৰা-দেশৰ পৰা চুৰ কৰি আনে, তাত এটা নকল মূৰ্ত্তিহে থাকে। এই চেংদেৱৰ মূৰ্ত্তি আহোমৰ কুল-দেৱতা আছিল, আৰু এই মূৰ্ত্তিৰ সকলো পূজাৰ ব্যৱস্থা কৰিবৰ কাৰণে চেংধৰা বুলি নিৰ্দ্দিষ্ট বিষয়৷ এফৈদ আছিল। ৰঙ্গায়ে বেংখোৱা বৰবৰুৱাৰ ফৈদৰ উনি নগা চেংধৰাক এদিন লগ পাই নিজৰ হাতত থকা চেঙ্গৰ কথা কৈ উনি নগাক লগলৈ আনিলে। নগা চেংধৰাও বঙ্গাইৰ ভক্ত হৈ পৰিল। ৰঙ্গায়ে উনি নগা চেংধাক একেকোবে বৰবৰুৱা পাতিলে।<noinclude></noinclude> moha7zpm6ty6lnc5sl3zl4qgu9us1wf 104 91487 248891 2026-05-04T14:54:14Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ৰঙ্গাই বৰমাণৰ কীৰ্ত্তি ৭৫ । ৰঙ্গাইৰ কোঁৱৰ মৰ্য্যাদা—বঙ্গায়ে কোঁৱৰ খিতাপৰ লগে- লগে মানুহৰ পৰা কোঁৱৰৰ যোগ্য মান-সন্মানো পাবলৈ ধৰিলে আদয়া বাইলুং আৰু বুদায়ে গাহৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>ৰঙ্গাই বৰমাণৰ কীৰ্ত্তি ৭৫ । ৰঙ্গাইৰ কোঁৱৰ মৰ্য্যাদা—বঙ্গায়ে কোঁৱৰ খিতাপৰ লগে- লগে মানুহৰ পৰা কোঁৱৰৰ যোগ্য মান-সন্মানো পাবলৈ ধৰিলে আদয়া বাইলুং আৰু বুদায়ে গাহৰি মদ-ভাত ৰঙ্গাইৰ ঘৰলৈ নি খুৱায়গৈ, আৰু কেতিয়াবা ৰঙ্গাইক সিহঁতৰ ঘৰলৈ নি খুৱাই- বুৱাই আঠুপাৰি সেৱাও কবে, বোলে,—“তুমি বৰজনা গোহাঁইৰ কোঁৱৰ। আমি তোমাৰ অনেক-পুৰুষীয়া বন্দী, বহাগতে তুমি ৰজা হবা, আমিও তোমাকে সেৱা কৰিবলৈ পাম, পুথিতো পাইছোঁ৷” ঘোৰাকোঁৱৰৰ ডেকা ৰামকণায়েও আন মৰাণ মানুহক কয়,–“এওঁ ডাঙ্গৰ লোকৰ সন্তান। তহঁতে একো বোলা-মতা নকৰিবিহঁক।” ইয়াৰ পৰিণামত মানুহৰ ঘৰত বঙ্গাই থিত হোৱা মাত্ৰকে গৃহস্থই ঢৰাৰ ওপৰত ঠঙ্গা, তাৰ ওপৰত শুকুলা কাপোৰ পাৰি বহিবলৈ দিয়ে, আৰু লাখুটি ধুৱাই সেৱা কৰে, আৰু হাঁহ মাৰি ভাত খুৱায় ৷ আৰু খেনো খেনো ঠাইত বিশ্বাসৰ মানুহে বাজি গাহৰি মাৰি মদে-ভাতে বাচ খুৱায় ৷ এইদৰে ৰঙ্গাই 'কোঁৱৰে' নৰশৰীৰৰ সকলো অময়া সুখ ভোগ কৰিবলৈ ধৰিলে । জাক ধৰাৰ আয়োজন — ৰজাক ধৰিবলৈ সকলো আয়োজন চলিল। ৰঙ্গায়ে গজলাৰ মহন্তৰ তালৈ মানুহ পঠালে, বোলে,—“আমাৰ সম্বন্ধি তুষ্ট হব, ৰজা বৰবৰুৱাক ধৰিবলৈ দিনবাৰ খনিকো ভালকৈ দি আহিব।” ইপোনে ৰঙ্গায়ে কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে যে তাৰ ককায়েক এটাই মায়ামৰীয়া ঠাকুৰ Consne geflens<noinclude></noinclude> 0rpaslawneszucapzi131m1bcaqpgm5 104 91488 248892 2026-05-04T14:54:28Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248892 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>৭৬ কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ এজন৷ সৈতে ভালেখিনি মানুহ লগত লৈ গুৱাহাটী লবলৈ যাত্ৰা কৰি দুই নৈৰ মুখতে আছে। বাইৰ লগৰ মানুহৰ বিভন্ন—নিৰ্দ্দিষ্ট দিন৷ ৰাতি চৌপৰৰ কোবত ৰজা আৰু বৰবৰুৱাক ধৰিবলৈ আলচি ৰঙ্গায়ে মানুহ-দুনুহ লৈ সিংহদুৱাৰ পালেহি। কিছু মানুহ শাক- পাচলিৰ ভাৰ লৈ ভাৰীৰ ভাৱেৰে সিংহদুৱাৰত থকা আহোমৰ ঘৰত আলহী চাঁপি আছিল। ইতিমধ্যে ৰজাৰ বিষয়াই এই ষড়যন্ত্ৰৰ সম্ভেদ পাই ৰাতিয়েই সিংহছৱাৰলৈ সৈন্য পঠানে। ৰণুৱা পঠোৱা শুনি যোত্ৰৰ মানুহ দিহা-দিহি পলাল। ৰঙ্গায়ো পলাই পত্ৰং মাৰিলে। স্বৰ্গদেৱে দোলাকাৰীয়া, চাউডাং, দা-ধৰা, টেকেলা আদি পঠিয়াই বা-চেউনীলৈকে হাবিৰ দাঁতিয়ে-দাঁতিয়ে মানুহ বিচাৰিবলৈ দিলে। ৰাজদ্ৰোহী ৰঙ্গাইৰ স্বীকাৰোক্তি—কোঁৱৰক বিচাৰি নাপাই লগৰ মানুহক ধৰি আনি ষড়যন্ত্ৰৰ সকলো সম্ভেদ পোৱা হল। দিনচাৰ্কেৰ মূৰত কোঁৱৰক ধৰি আনি শাস্তি দি সুধিলত সি সকলো কথা স্বীকাৰ কৰিলে। কোঁৱৰে কলে –“মই বৰমৰাণৰ লৰা হওঁ। পাৰ নাম চান্দমত, আইৰ নাম মেমেৰী, বিৰহীয়ো বোলে। ভাই সুৰ্থ ১, লঠ ১, মৰিল। গঞায়ো | মোক চিনিব। নামৰূপীয়া গোহাঁইদেৱৰ বন্দী, গোহাঁই- দেৱবোৰেও চিনিব। কিছু গুণসথ জানো, বেজ বুলি অনেকে<noinclude></noinclude> ql0eixvam4jpijtgdiur1ml8yb3pqyk 104 91489 248893 2026-05-04T14:54:42Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>বঙ্গাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি ११ অহা-যোৱা কৰে, কাঠ কাটিব পাৰোঁ, পীৰা-চৰিয়া কাটি খাই আছিলোঁ; কাতিৰ দিনত বাইলুঙে কোঁৱৰ বুলি নিলেগৈ, কিয় ৰুলি তাকে। নেজানে॥ সেয়েহে বলিয়া কৰিলত এইৰূপে কোঁৱৰ ভাও ধৰিলোঁ। কাটক লাগে মাৰক। কোঁৱৰ নহওঁ, মই মৰাণহে।” লিগিৰ৷ ভটুৰ স্বীকাৰোক্তি—সেই সোধত ৰঙ্গাইৰ ৰন্দী ভটুৱে কৈছিল, “ই নামৰূপীয়া গোহাইদেৱৰ মানুহ, বৰমৰাণ বোলে, তাৰে পুতেকহে ই। ইয়াৰ নাও ৰঙ্গাই। আৰে ভায়েক লঠ, সুথ ১ আৰু এচকু কণা পূৰ্ণ বোলা এটা এতিয়াও আছে। বাপেক নাই মৰিল, মাকৰ নাও মেমেৰী, মাক মৰিবৰ তিনি বছৰমানহে হৈছে। চেৰেপা-খোৱা মৰাণৰ গঞাহে মই, খাব পিন্ধিবলৈ নাই, আমি দুখীয়া মানুহ। মৰাণ মালিত ই মোক বোলে 'আমি যে দুখত মৰো সুখ কৰি খাবলৈ এঠাইলৈ যাওঁ আহ।' বোলো, বাক। পাচে আছিলোঁ। চুটিয়া গাৱঁতে আছিলো। ময়েবে কোটোৰা-কুটুৰি দ্বন্দ লাগিলত নিলগ হৈ আছিলোঁ। ম‍ই ইয়াৰ বন্দী নহওঁ, কব দিলত হে বন্দী বুলি কলোঁ। পাচে ইয়ে৷ বৰগোহাঁই ভাগৰ চুটিয়া ৰণজয়ৰ জীয়েক চুটিয়ানীত খাই চোৰ পৰিলত চুটিয়ানীক মেলাই ললে, মোকো এজনী মৰাণনী মেলাইছিলে। পীৰা- চৰিয়া কাটি খাই আছিল। এই কাতিৰে পৰাহে বাইলুংহঁতে কোঁৱৰ পাতিলত কোঁৱৰ হৈছে। চুটিয়াহঁতে মোক বিস্তৰ<noinclude></noinclude> fpeyu21gnudm0q2khrvtsaxav2qbghj 104 91490 248894 2026-05-04T14:54:57Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248894 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>१ কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ কিলাই সুধিলে 'ই সাপৰ পোৱালি নে? তেতিয়া ম‍ই গুইব পোৱালি বুলি কলোঁ, বোলোঁ সাপৰ পোৱালি হলে এতেক কাষ্ঠ কি কৈ কাটিব পাৰিব? তেহে মোক এৰিলে। ই কোঁৱৰ নহয়; আভকত হে, ভকত নহয়।” . ৰঙ্গাইৰ ঘৈণীয়েকৰ স্বীকাৰোক্তি—তাৰ পিচত স্বৰ্গ- দেৱৰ বিচাৰত খাৰঘৰীয়া ফুকন আৰু চোলাধৰা ফুকনে ৰঙ্গাইৰ ঘৈণীয়েকক সোধাত ঘৈণীয়েকে কলে,—“ই কোঁৱৰ নহয়, মোত আগেয়ে কৈছে ‘মই বৰমৰাণৰ লৰা।' মাকৰ নাও মেমেৰী, ভায়েকৰ নাও পূৰণ, মোৰ খুৰীৰ নাও মেমেৰী, খুৰীৰ নাও কাঢ়োতেহে মোক ‘মোৰ আইৰ নাও' বুলি ই কলে। আগে মৰাণ বুলি কৈ পীৰা-চৰিয়া কাটি খাই আছিল, কাতিব পৰা বাইলুংহঁত গৈহে কোঁৱৰহেনটো নাও তুলিলে। পূৰ্ব্বে যেতিয়া ইয়ালৈ মোক দিয়ে তেতিয়া বুপায়ে নাকুৰি-নাখামৰ আগকৈ শপত খুৱাই সুধিলত বোলে, 'যদি তই মোৱামৰীয়া হৱ, আন মানুহ হে, শপত কৰ। পাচে ই তেতিয়া দেৱত চুই শপত কৰিলে, এইৰূপে কলে বোলে, 'যদি এই কথা নহয় মোক দেৱে খাব!' তেতিয়াহে জানিলোঁ, তেহে মোক দিলে। এতিয়া কোঁৱৰ বুলি মিছাহে কয়। আৰু বাইলুঙ্গে কোঁৱৰ পাতি মোক এৰুৱাই সিহঁতৰ জীয়ৰী দিবলৈ ধৰিছিলে।” অপৰাধীৰ বিচাৰ—এই দ্ৰোহৰ আচল উদ্দেশ্য সিদ্ধ হবলৈ নৌপাওঁতেই দ্ৰোহীয়াক ধৰা হল। কিন্তু দ্ৰোহীবোৰে যে<noinclude></noinclude> 1flbj1owr7la1jdgmd896n5h9tp72ra 104 91491 248895 2026-05-04T14:55:14Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248895 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>বঙ্গাই বৰমৰাণৰ কীৰ্ত্তি १৯ স্বৰ্গদেৱক ধৰি মাৰি সিংহাসন লবলৈ আহিছিল এইটো ঠিক। এই ষড়যন্ত্ৰত অভিযুক্ত আছিল প্ৰায় এশমান মানুহ। যথা সময়ত চোলাধৰা ফুকন আৰু খাৰঘৰীয়া ফুকনে এই সোধ সুধি সকলো কাকত-পত্ৰ নি স্বৰ্গদেৱত যোগালেনি। ফুকন দুজনে কাকত যোগাবলৈ মজুন্দাৰ বৰুৱা আৰু বৰবৰুৱাৰ পুতেককো মাতিছিল। কিন্তু বৰুৱা দুজনে কলে “আমি আজি এই সোধ সোধা নাই। তোমালোকেই যোগোৱানি।” এই কথা স্বৰ্গদেৱে শুনিলে। ইপোনে দুই ফুকনেও কাকতত লিখিছিল,—“কোঁৱৰ নহয়, বৰমৰাণৰ লৰাহে। N "অপৰাধীৰ দণ্ড—তিতা কাকতীয়ে স্বৰ্গদেৱৰ আগত সোধৰ কাকত পঢ়াত দুই ফুকনে মাজতে মাতিছিল— 'কোঁৱৰ নহয়, বৰমৰাণৰ লৰাহে।” এইদৰে দুই ফুকন আৰু বৰুৱাই ৰঙ্গাইৰ দোষ লঘু কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। এই দুই কথাত স্বৰ্গদেৱ অতি উষ্মা উঠি বোলে, – “মোক যিবোৰে অস্ত্ৰ ধৰি মাৰিবলৈ আছে ইহঁতে তাকে ৰাখিবলৈ ফুৰে! যাতো ইহঁতৰ ভাগৰ মানুহ পৰিছে, এতেকেহে এনে কথা কয়। ম‍ই ইহঁতৰ মতেকে বুজিলোঁ। অথবা মৰাণে হ'ল, তেওঁ সেয়ে অনেকটি মানুহ যোত্ৰ কৰি লগত লৈ তেওঁ মোক মাৰিবলৈ হে আহিছিল।” স্বৰ্গদেৱে মজুন্দাৰক আদেশ দিলে— 'যি যি বোৰ মানুহ পাইছমানে সকলোবোৰক চাউডাঙ্গৰ হাতত দেগৈ। লৰা বুকুত দি দি কাটক, এতিয়াই দেগৈ।” মজুন্দাবে “ভাল, নিদৰ্শন<noinclude></noinclude> pqfi43e3va7jo2pgr8kkquip16id30h 104 91492 248896 2026-05-04T14:55:33Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248896 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ স্বৰ্গদেৱ” বুলি ওলাই গ'ল। তেতিয়া গধূলি পৰ। সোধ- পোছৰ চ'ৰাৰ পৰা লোৱা লগোৱা দোষীবোৰক চাউডাঙ্গে উলিয়াই লৈ গলে বাটত পলাব পাৰে, সেইদেখি স্বৰ্গদেৱে অলপ পৰ পিচতে মজুন্দাৰক মতাই সিহঁতক চ’ৰাতে ৰাখি তাতে চাউডাঙ্গক বুজাই পিচদিনা পুৱা উলিয়াই নিবলৈ কলে। দোষী-নিৰ্দোষী সকলো কটা যায় যেন দেখি মজুন্দাৰ বৰুৱা বিষম সমস্যাত পৰিল, ইপোনে স্বৰ্গদেৱকো কবলৈ সাহ নাপায়। কিছু পৰৰ মুৰত স্বৰ্গদেৱৰ খং জুব হল, স্বৰ্গদেৱে ভাতৰ মেল শেষ কৰি বহাত মজুন্দাৰে কলে, “স্বৰ্গদেৱেহে বন্দীক শিখাইছে বুজাইছে। অনেক মানুহ স্বৰ্গদেৱে চাডাঙ্গৰ হাতত দিবলৈ বুলিলে দেখোঁ। বৰবৰুৱাৰ আগত দিব দিয়ে জানো, স্বৰ্গদেৱ? পুৱাতে বৰবৰুৱাকো বৰচ'ৰাতে বহাই সকলো মানুহবোৰ বৰবৰুৱাৰ আগতে দিলোগৈহেঁতেন।” স্বৰ্গদেৱে খন্তেক তক্তি মজুন্দাৰে কোৱামতে কৰিবলৈ কলে। বৰবৰুৱাক জনাল বৰবৰুৱাই কলে বোলে, – “প্ৰধান দোষীবোৰক আজিয়েই দিয়ক, কিছু তাৰতম্যবোৰক পৰেও স্বৰ্গদেৱে বিচাৰ কৰি দিবলৈ পাব।” বৰবৰুৱাৰ পৰামৰ্শমতে স্বৰ্গদেৱে আজ্ঞা কৰিলে,— “ প্ৰধান দোষীবোৰক আজিলৈ দিয়ক। ইবোৰৰ কথা বৰবৰুৱাই বিবেচনা কৰি মোলৈ পৰে জনাই আহিব।” বৰবৰুৱাই দোষীবোৰক আগলৈ মতাই আনি আকৌ বিচাৰ কৰিলে। কিছু উপকৰা কথা পাই পূৰ্ব্বৰ সোধৰ কাকত স্বৰ্গদেৱলৈ পঠিয়াই দিলে। স্বৰ্গদেৱে তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া,<noinclude></noinclude> osuih1onyelw6l34f525xwfnnbfqswq 104 91493 248897 2026-05-04T14:55:46Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 248897 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ|}}</noinclude>ৰঙ্গাই বৰাণৰ কীৰ্ত্তি ৮১ বৰুৱা, ফুকনেৰে আলচি দোষীবোৰক এইদৰে যথাবিধি শাস্তি বিহিলে।— ৰঙ্গাই।— “কাটি কাটি মঙ্গহ খুৱাই নি ডিঙ্গিৰ চাৰি আঙ্গুলৰ মানত বাটেকা গুলী খোৱা বৰহিলৈয়েৰে ছগুলীয়ে গুলীয়াই কোঁৱৰ বুলি ফুৰা বৰমৰাণৰ লৰা ৰঙ্গাইক জেৰেঙ্গাত মাৰিব।” ৰামকনাই।—“কোঁৱবে চিনি পোৱা ঘোঁৰাকোঁৱৰৰ ৰামকনাইক দুৱাৰমুখতে কাটি শূলত দিব।” ফেদেলি কাড়ী। —“সকলো আলচ কৰা মানুহ বৰোৱা, বৰকোলাৰ বস্তু নি দিয়া কালুগঞা আইকুঁৱৰীৰ পুতেকটিকো বাটত ৰণ ধৰি ৰাখিব খোজা ডিবৰুৱাল হাজাৰৰ কাড়ী ফেদেলিক বাটত কচি নি কাটি মূৰটো শালত দিব।” উনি নগা।—“সকলো কথাৰ আলচ কৰা সখা হৈ ওলোৱা চেংধৰাৰ উনি নগাক এইদৰেই কচি নি কাটি শালত দিব।” বুদাই।—“কোঁৱৰ বুলি প্ৰখ্যাত কবি মদ-ভাত গাহৰি মঙ্গহ নি খুৱাই কাপোৰ, ৰূপ, ৰূপৰ টেমি, কাঁহী-বাটি এইবোৰ দি সজোৱা চাউৰুকৰ বুদাইক চাউডাঙ্গৰ হাতত দিব।” আদয়া বাইলুং।—“কোঁৱৰ বুলি প্ৰখ্যাত কৰি গাহৰি মঙ্গহ নি খুৱাই ৰূপ, কাপৰ, ৰূপৰ টেমি, কাঁহী-বাটি এইবোৰ দি সজোৱা শিমলুগুৰীয়া বাইলুং আদয়াক কোব, কিল, চৰ ত্ৰিশটাকে মাৰি কাণ, নাক, চকু দুটা কাঢ়িব।” পটীয়া বৈৰাগী। —“কোঁৱৰৰ লগত অহা, দুৰ্ভাৰ-তিনভাৰ বাটৰ পৰা কচি নি পদূলিমূৰতে থব, যাৰ লৰা আছে লৰা বুকুত<noinclude></noinclude> 1j34i2zwc49v3l28zovp4c0tcpbt05q 0 91494 248914 2026-05-04T16:59:35Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/সূচীপত্ৰ| সূচীপত্ৰ ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/খনা|খনা]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248914 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/সূচীপত্ৰ| সূচীপত্ৰ ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/খনা|খনা]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=7 to=11 fromsection="A" tosection="A1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} 5l7poel1hckp2n5khinskjcqzqrg2xz 0 91495 248916 2026-05-04T17:06:35Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/ছবি |ছবি ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=5 to=5/> {{page break|label=}} {{PD-India}}" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248916 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/ছবি |ছবি ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=5 to=5/> {{page break|label=}} {{PD-India}} m9yofmq4gzaykc4yryuuc7ev8nksrk6 0 91496 248918 2026-05-04T17:07:52Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/কৰমেতিবাই |কৰমেতিবাই ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=6 to=6/> {{page break|la..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248918 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/কৰমেতিবাই |কৰমেতিবাই ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=6 to=6/> {{page break|label=}} {{PD-India}} 8nj10hd6x6n9o2ma7y1yxknk560xtmf 0 91497 248932 2026-05-04T17:19:29Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/কৰমেতিবাই| কৰমেতিবাই ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/মীৰাবাই |মীৰাবাই ]] | notes = | categories = }}..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248932 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/কৰমেতিবাই| কৰমেতিবাই ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/মীৰাবাই |মীৰাবাই ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=11 to=14 fromsection="B" tosection="B1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} o39blqwi517td9s0uvvz2jv4d8s9rlm 0 91498 248936 2026-05-04T17:29:32Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/খনা|খনা ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/ৰাবেয়া |ৰাবেয়া ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248936 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/খনা|খনা ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/ৰাবেয়া |ৰাবেয়া ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=14 to=22 fromsection="C" tosection="C1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} t7m5okap22onnqabg3fw68xqwxui1p9 0 91499 248941 2026-05-04T17:37:16Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/মীৰাবাই|মীৰাবাই ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ |মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ ]]..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248941 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/মীৰাবাই|মীৰাবাই ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ |মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=23 to=32 fromsection="D" tosection="D1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} 3dmy2i9g511i2rmpqvjlkh0uqola39x 0 91500 248977 2026-05-05T05:39:17Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/ৰাবেয়া|ৰাবেয়া ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/এলিজাবেথ ফ্ৰাই |এলিজাবেথ ফ্ৰাই ]] | notes..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248977 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/ৰাবেয়া|ৰাবেয়া ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/এলিজাবেথ ফ্ৰাই |এলিজাবেথ ফ্ৰাই ]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=32 to=47 fromsection="E" tosection="E1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} forc6aaigagvtspdep2beddq0p5ngoo 0 91501 248989 2026-05-05T06:24:33Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ|মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ]] | next = আৰ্হি তিৰোতা/জয়মতী কুঁৱৰী|জয়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 248989 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ|মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/জয়মতী কুঁৱৰী|জয়মতী কুঁৱৰী]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=47 to=54 fromsection="F" tosection="F1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} cw4iu9dbw6gu2oexvl5rcyajnjht9by 0 91502 249009 2026-05-05T08:58:03Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ|মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/শচী আই|শচী আই]] | notes..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 249009 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ|মেৰী কাৰ্পেণ্টাৰ]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/শচী আই|শচী আই]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=54 to=60 fromsection="G" tosection="G1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} mv2tmlcofvlga3676gi4b4vhdfnnf1o 0 91503 249022 2026-05-05T09:56:49Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/জয়মতী কুঁৱৰী|জয়মতী কুঁৱৰী]] | next = আৰ্হি তিৰোতা/ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল| ফ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 249022 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/জয়মতী কুঁৱৰী|জয়মতী কুঁৱৰী]] | next = [[আৰ্হি তিৰোতা/ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল| ফ্লোৰেন্স নাইটীঙ্গেল]] | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=60 to=66 fromsection="H" tosection="H1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} hiohzxf1uiivgeo7pd65ljohmu7nrzf 0 91504 249031 2026-05-05T11:21:50Z JyotiPN 1603 "{{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/শচী|শচী]] | next = | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=66 to=71 fromsection="I" tosection="I1"/> {{page break|label=}..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 249031 wikitext text/x-wiki {{header | title = আৰ্হি তিৰোতা | author = স্বৰ্ণলতা ৰায় | year = ১৯১৯ | translator = | section = | previous = [[আৰ্হি তিৰোতা/শচী|শচী]] | next = | notes = | categories = }} <pages index="আৰ্হি তিৰোতা.pdf" from=66 to=71 fromsection="I" tosection="I1"/> {{page break|label=}} {{PD-India}} q6hszgtulzxmbz5bms4pnywt8650304