ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.2 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 67257 250001 249844 2026-05-14T15:52:09Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250001 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৭২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বয়সতে মৃত্যু হ’ল। চুড়াঙ্গফাৰ তিনিজনা ৰজা কোঁৱৰৰ মাঝত চুজাংফা সিংহাসনত উঠিল। পিতৃ ৰাজ্যকে ভোগ কৰি ১৩৪৪ শঁকত ({{SIC|খৃঃ ১৯৪২|খৃঃ ১৪৪২}}) স্বৰ্গী হয়। এওঁৰ ভোগৰ কাল ১৫ বছৰ, এওঁৰ পাছত এওঁৰ পুতেক চুকক্‌ফা ৰজা হই পিতৃ ৰাজ্যকে ভোগ কৰি ১৩৬১ শঁকত স্বৰ্গী হয়। এওঁৰ পাছত এওঁৰ পুত্ৰ চুচেন্‌ফা ৰজা সিংহাসনত উঠিল। এওঁ ৪৯ বৎসৰ ৰাজ্য ভোগ কৰে। এওঁৰ দিনত টঙ্গচু নগাবিলাকে আকৌ উপদ্ৰৱ কৰাত ৰজাই আপুনি নগাৰে সইতে ৰণ কৰিবলৈ গ’ল। যুদ্ধত নগা ঘাটিল আৰু ৰজাদেৱে নগাৰ চাঙ্গ গৰাকি ৰণ জিকি নগৰলৈ উভতি আহি কিছুদিন থাকি স্বৰ্গী হ’ল। এইজনা ৰজাৰ দিনতে ১৩৭১ শঁকত বৰদোৱাত কুসুম্বৰ ভূঁয়াৰ ঘৰত শঙ্কৰদেৱৰ জন্ম হয়। {{gap}}এওঁৰ মৰণান্তে এওঁৰ পুত্ৰ চুহান্‌ফা ১৪১০ শঁকত (খৃঃ ১৪৮৮) ৰজা হয়। এওঁৰ দিনত আহোমবিলাকে আৰু ভটীয়াই আহিবলৈ ধৰিলে। কছাৰীয়ে আহোমবিলাকৰ গতি অৱৰোধ কৰাত এক যুদ্ধ হয়। তাত কোন ফালৰ জয় পৰাজয় নহয়। উভয় পক্ষে সন্ধি কৰিলে আৰু মৰঙ্গীলৈকে কছাৰীয়ে অসম ৰজাক দেশ এড়ি দিলে, আৰু চুহান্‌ফা ৰজাই জীয়েক এজনাক কছাৰী ৰজালৈ দিলে। টঙ্গচু নগাহঁতো আকৌ উপদ্ৰৱ কৰাত পুনৰায় ৰণ হয়, সেই ৰণত প্ৰথমে সেনাপতি বড় গোঁহাইক নগাই কাটি মূৰ লই যায়, কিন্তু নঙ্গাৰাঙ্গ বড় গোঁহাইয়ে নগাক পৰাস্ত কৰি চাঙ্গলৈকে গ’ল। আৰু টংচু মৌপীয়া ও লেফেৰা, এই তিনিঘৰ মানুহ বন্দি স্বৰূপে লই আহে। চুহেন্‌ফা ৰজা বড় অত্যাচাৰী আছিল। তেওঁ এবাৰ লান্‌তুৰুন্ বান নামে খুন্তাই আহোম এটাক ৰজাৰ ভঁৰালৰ ধান খোৱাত ১০০ ৰূপ দাঁড়িছিল। সেই আহোমটোয়ে এদিন ৰজাৰ চাঙ্গৰ চাঁচ আওঁতাই থাকোঁতে ৰজা সি ঠাইলৈ যোৱাত জোঙ্গোল৷ বাঁহেৰে বুকতে খোঁচ মৰাত ৰজাৰ মৃত্যু হল। এনে প্ৰসিদ্ধ আছে যে খেন্‌লুঙ্গ বুঢ়া গোঁহাইয়ে তলে তলে সেই কথাত পেট দিছিল। এইজন৷ ৰজাৰ ভোগ ৫ বছৰ মাত্ৰ। {{gap}}১৪১৫ শঁকত (১৪৯৩ খৃঃ) চুহেন্‌ফাৰ তিনিজনা কোঁৱৰৰ মাঝত চুপিম্‌ফা ৰজা হয়। পিতৃ বধি সেই লান তুৰুন্‌বানক ঘৰোৱাহিকৈ প্ৰথমে শূলত দি দণ্ড কৰিলে আৰু মন্ত্ৰী বুঢ়া গোঁহাইকো ভাগি ঘৰলুৰি নানা<noinclude></noinclude> epy6xecvk87373iq9t9gmrestsd778w 104 67258 250002 249832 2026-05-14T15:54:44Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250002 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||সপ্তম অধ্যায়|৭৩}}</noinclude>দুৰ্গতিৰে আন ঠাইলৈ পঠালে। পিতৃৰজাক বধোতে যাৰ যাৰ পেট আছিল, জানিবলৈ পাৰিলে সিসকলোকে কাৰো প্ৰাণে মাৰি, কাৰো বা আন শাস্তিৰে দুৰ্গতি কৰিবলৈ ধৰাত মন্ত্ৰীসকলে মন্ত্ৰণা কৰি ১৪১৯ শঁকত (খৃঃ ১৪৯৭) মৰোৱালে।<ref>এক মতে কয় বোলে এওঁ নৰীয়া পৰি মৃত্যু হয়। এনেটো অনুমান হয়, চুহেন্‌ফাক মৰাৰ পাছত দেশৰ যেনে দুৰ্গতি হইছিল তেনে নহবলৈ মন্ত্ৰীসকলে ৰজাক মৰোৱাই স্বাভাবিক ৰূপে মৰা বুলি প্ৰখ্যাত কৰি দিলে।</ref> চুহেন্‌ফা ৰজাৰ দিনৰ পৰা নগাবিলাকে সইতে যুদ্ধ নোহোৱাত নগাবিলাক ৰজাৰ এখেলেই আহে। বাহিৰত নগাৰ খুন্‌বাও এটাই সইতে ৰজাই এদিন কথা-বাৰ্ত্তা হোৱাত এজনা কুঁৱৰীয়ে সেই নগাৰ ৰূপলাবণ্যৰ কথা ৰজাৰ আগত ভিতৰত কলে। ইয়াত ৰজাই ক্ৰোধ কৰি সেই কুঁৱৰীক সেই খুন্‌বাওলৈকে দিলে। এইবিলাক অত্যাচাৰীৰ কাৰ্য্যত তেওঁৰ অকাল মৃত্যু হোৱাত বড় আশ্চৰ্য্য অনুমান নহয়।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> evzc2ubi150d7vzfwsl6hw57ltonzoa 104 67259 250003 249861 2026-05-14T15:57:38Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250003 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{center|'''অষ্টম অধ্যায়'''}} {{gap}}চুপিম্‌ফাৰ মৰণৰ পাছত তেওঁৰ পুত্ৰ চুহুম্মুঙ্গ ১৪১৯ শঁকত সিংহাসনত উঠে। আৰু বড় প্ৰতাপেৰে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি অভিষিক্ত হয়। হিন্দুবিলাকে অভিষেকৰ সময়ত এওঁৰ নাম স্বৰ্গনাৰায়ণ ৰাখে। খামজাঙ্গৰ আইতনীয়া আৰু পানী নৰা যিবিলাকক চুকাফা ৰজাই বৰাই আহিছিল সিসকলে দ্ৰোহ আচৰিবলৈ ধৰাত চুহুম্মুঙ্গ {{SIC|ৰঙ্গাই|ৰজাই}} সেনা পঠাই যুদ্ধ দিলে। নৰাহঁত ঘাটে আৰু আমাৰ সেনা জিকে আৰু সিহঁতক দা, জাঙ্গফাই বৰকাঁহ ইত্যাদি সি দেশত হোৱা বস্তু পাল সোধাই থাকিবলৈ ৰজাদেৱে নিৰ্ব্বন্ধ কৰি দিয়ে। ছুটিয়াবিলাকৰ দেশ ইয়াৰ পূৰ্ব্বৰে পৰা প্ৰায় অৰাজক হোৱাত কামৰূপৰ ধীৰনাৰায়ণ নামে এজনা কোঁৱৰে সি জাতিৰ মাঝত ৰজা হয়। তেওঁৰ কাচিতাৰা নামেৰে এজনা বড় দৰ্পী মন্ত্ৰী আছিল। আহোমক ছুটিয়াবিলাকে জোঁকালত দিখৌ মুখতে ১৪২২ শঁকত এক বড় যুদ্ধ হয়। ধীৰনাৰায়ণ ৰজা আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰী দুয়ো ঘাটি পৰ্ব্বতত সোমাল। ইফালে আহোমৰ সৈন্যে গই ছুটিয়াৰ ৰাজধানী ললেগই। আৰু তাৰপৰা তিনি চুকীয়া সিংহাসন, সোণৰ হাতি মাইহাঙ্গ প্ৰভৃতি অনেক বস্তু আনি সকলোকে স্বৰ্গদেৱে স্বৰ্গদেৱে ঘৰলৈ উৎসৰ্গ কৰি দিলে। আৰু ধীৰনাৰায়ণ ও কাচিতাৰাৰ মূৰ দুটা খেদি যোৱা মানুহে আনি দিয়াত চৰাইদেৱ আৰু স্বৰ্গদেৱৰ ঘৰলৈ পঠালে। আৰু তাৰ দুৱাৰ মুখত দুইওটা পোতাই তাৰ ওপৰত শিল দি এনে কৰিলে যেন সি ঘৰলৈ যাওঁতে তাতে ভৰি দি যাব লাগে। চৰানাও, দবা, আড়োৱাল দোলা কালী, হিলৈ, প্ৰভৃতি যি বস্তু পালে, তাক ৰজা ও ডাঙ্গৰীয়াসকলে ব্যৱহাৰলৈ আনিলে। বুঢ়া গোঁহাই পৰীয়া এজনাক সদীয়া খোৱা গোঁহাই বিষয় দি সেইফালে শাসন কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হল। আৰু ছুটিয়াৰ দেশ এইজনাৰ শাসনৰ অধীন হল। ছুটিয়া ৰজাৰ বংশৰ যি ভাইপো ও প্ৰধান মানুহ আছিল, সি সকলক পাকৰিগুড়িত পতা হ’ল। সদীয়াৰ দেৱঘৰৰ সেৱা-শুশ্ৰূষাৰ<noinclude></noinclude> eryumx7ugatfzz5kwxvcopxt3asu5gb 104 67260 250004 249923 2026-05-14T16:00:02Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250004 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৭৫}}</noinclude>নিমিত্তে লোক নিযুক্ত কৰি দিয়া হ’ল। এই সময়ৰ পৰা ছুটিয়াৰ ৰাজ্য একেবাৰে ভ্ৰষ্ট হ’ল। {{gap}}কুসুম্বৰ ভূঁয়াৰ ঘৰত শঙ্কৰদেৱ জন্ম হোৱাৰ পাছত ভাটী দেশলৈ গই আহি বৈষ্ণব ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ধৰিছিল। তেওঁ আন আন যি ভূঁয়া আছিল তাৰ মাঝত প্ৰধান হইয়ো বিষয় কাৰ্য্যতকৈ ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তোৱা ভাল যেন পাই, তাকে কৰিবৰ অৰ্থে অনেক পুথী ৰচনা কৰি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। কছাৰীৰ উপদ্ৰৱত বৰদোৱাত থাকিব নোৱাৰি উজাই গই বেলগুড়ি ধোঁৱাহাটত আছিল। এওঁৰ লগত বাৰভূঁয়াৰ আন আন সকলো আছিল। শঙ্কৰৰ ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তনত ব্ৰাহ্মণবিলাকে অসন্তুষ্ট হই শঙ্কৰে দেশ ভাঙ্গিলে বুলি কোৱাত শঙ্কৰক চুহুমুঙ্গ ৰজাই ধৰাই নি ৰাজ্য নষ্ট কৰাৰ কথা বিচাৰ কৰাত শঙ্কৰদেৱক নিৰ্দ্দোষী জানি মুক্তি দিয়ে। এইৰূপে কিছুকাল গল। ভূঁয়াবিলাক কামৰূপৰ পৰা গই সেই ঠাইত থকাত পাছে দেশৰ প্ৰতি আক্ৰমণ কৰে। এই ভাবি ৰজাৰ তেওঁবিলাকৰ প্ৰতি বড় সভয় আছিল। এদিন ৰজাই গৰ বান্ধি হাতি ধৰিবলৈ দিয়াত শঙ্কৰৰ লগৰ ভকতসকলকো হাতি বেৰিবলৈ দিলে। হাতি ভকতৰ ফালেই পলাল সেই জগৰতে ভকতবিলাকক ধৰিবলৈ কলে। শঙ্কৰৰ জোঁৱাই হৰি আৰু শিষ্য মাধৱদেৱ বিনে আন সকলো ভকত পলাল। জোঁৱায়েকক আহোমে কাটিলে। মাধবদেৱ ছমাহ বন্দি থাকি পাছে মুকলি হল। ইয়াৰ পাছতে শঙ্কৰ, মাধব কামৰূপলৈ ভটীয়াই আহিল। তেওঁবিলাকৰ লগৰ কিছুমান ভূঁয়৷ পোৱালি তাতে থাকিল কিন্তু সিসকলকো ১৪২৭ শঁকত চুহুমুঙ্গ ৰজাই বৰাই তামুলী ইত্যাদি ভিতৰুৱাল বাব দিলে আৰু তেওঁবিলাকৰ আদৰ্শেৰে বচোৱাল টঙ্গালী, হাঁচাটী ইত্যাদি ব্যৱহাৰ হবলৈ ধৰিলে। ৰজা আৰু ডাঙ্গৰীয়া সকলে ছুটিয়াবিলাকৰ পৰা অনেক বস্তু আৰু নিয়ম ললে। এই জাতি মানুহ পূৰ্ব্বে ই দেশলৈ অহাত কামৰূপৰ ও আন আন ঠাইৰ ৰজা আৰু লোকসকলৰ পৰ৷ অনেক ৰাজনীতি কথা শিক্ষা কৰিছিল। এই ৰজাৰ দিনতে দিল্লীৰ সিংহাসনৰ পৰা পাঠান জাতিৰ ৰজা গুছি তৈমুৰলঙ্গৰ সন্তান বাবৰে সিংহাসন প্ৰাপ্ত হয়। পাঠান জাতিৰ তুৰবক নামে এজন সেনাপতিয়ে কিছুমান সৈন্য লই আমাৰ দেশ আক্ৰমিবলৈ ১৪২৮ শঁকত (খ্ৰীঃ ১৫০৪)<noinclude></noinclude> q9icyezm3ijskrznr0wjb32rv3pe3gp 104 67261 250005 249925 2026-05-14T16:02:50Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250005 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৭৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>আহে। এই কথা বঙ্গদেশত কি ভাৰতবৰ্ষৰ কোনো ইতিহাসত পোৱা নাযায়। এনে অনুমান হয় ৰঙ্গা মাটিত যি মুসলমানৰ কাৰ্য্যকাৰক আছিল, সেয়েই এই তুৰবক হব পায়। এৱেঁ সইতে কলিয়াবৰতে আমাৰ এক যুদ্ধ হয়, সি যুদ্ধত আমাৰ ফালৰ ঘটা আৰু মুসলমানৰ ফালৰ জয় হয়। {{gap}}চুহেন্‌ফা ৰজাৰ কুঁৱৰীৰ গৰ্ভত যোৱা কন্‌চেঙ্গ নামে পুত্ৰটিৰ চুহুমুঙ্গ ৰজাই পৰিচয় পাই বড় পাত্ৰ ডাঙ্গৰীয়া বিষয় দি পাতিছিল। সেই কন্‌চেঙ্গ বড়পাত্ৰ সেনাপতি হই গই তুৰবকক যুদ্ধত ঘটাই প্ৰাণে মাৰিলে আৰু কৰতোয়া নদীলৈকে খেদি নিলে। আৰু এনে কথা লেখে বোলে কৰতোয়াত কন্‌চেঙ্গে অস্ত্ৰ ধুলে এবং জয়ৰ কথা চিৰস্মৰণীয় কৰিবৰ নিমিত্তে দ’ল ও পুখুৰী খনালে। ই ঘটনা ১৪৫৪ শঁকত সংঘটিত হয়। এই ৰণত জিকি সেনাপতি ডাঙ্গৰীয়াই কিছুমান মানুহ আনি সিবিলাকক হাতিৰ ঘাঁহ কাটিবলৈ দিয়াত সিহঁতে হাতিৰ নেগুৰৰ ফালে ঘাঁহ দিলে, আৰু ক্ষেতি কৰিবলৈ দিওঁতে বোকা আনি কঠিয়াৰ গুড়িতে দিয়াত অপাত্ৰ বুলি বড় পাত্ৰ ডাঙ্গৰীয়াই “আদানি কৰি ধনী কৰিলে।” ইহঁতকে মৰীয়া বোলে। ১৪৫৮ শঁকত কছাৰীবিলাকে আমাক মৰঙ্গীৰ সীমাৰ পিনে জোকালত কছাৰীৰে ৰণ হয়, আৰু সি ৰণত কছাৰী ঘাটে ও কাজলি মুখলৈকে আমাৰ দেশ হয়। কছাৰী ৰজাই ডেকা ৰজাক পঠাই কলঙ্গকে সীমা পাতি বছৰি পাঁচোটা ঘোঁড়া দিবলৈ নিৰ্ব্বন্ধ কৰি সন্ধি কৰিলে। কলঙ্গৰ উত্তৰ পাৰে আমাৰ ও দক্ষিণ পাৰে কছাৰীৰ ৰাজ্য হল। এতিয়াও সি সীমাৰ উল্লেখ সৰ্ব্বসাধাৰণে কৰি থাকে। এইজনা ৰজাদেৱে গৌড় দেশৰ বাদসাহৰ তলৈ কটকী পঠাই মিত্ৰতা কৰা বুলি বুৰঞ্জীত লেখে। আৰু কোঁচবেহাৰৰ ৰজাই আহোমবিলাকৰ পৰাক্ৰম জানি মৈত্ৰতা নিবন্ধন কৰে। এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনৰে পৰা" আহোমবিলাকৰ পৰাক্ৰম চতুৰ্দিশে ব্যাপ্ত হল। ধৰ্ম্মবিষয়ক বা ৰাজান্তিক বিষয়ক কথাত ই দেশ এখান দেশ বুলি পৰিচয় পালে। এওঁ এওঁৰ চাৰিজনা কোঁৱৰক দিহিঙ্গ, চাৰিঙ্গ, তিপাম, আৰু তুঙ্গ্‌খাঙ্গ্‌, এই চাৰি নগৰত পাতিলে ও সেই সেই কোঁৱৰৰ সন্তানক সেই সেই ফৈদ বোলে এওঁৰ বড় পুত্ৰ চুক্লেন কোঁৱৰে ৰজাৰ যেতেকে বয়স ভাটী হবলৈ ধৰিলে,<noinclude></noinclude> sakipp67eb4b9kljlv9eeka00nh1vng 104 67262 250006 249932 2026-05-14T16:05:11Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250006 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৭৭}}</noinclude>তেতেকে বিদ্ৰোহ আচৰিবলৈ ধৰি শেষত লেহেতিয়া লিগিৰাৰ দ্বাৰাই ৰজাৰ প্ৰাণ বিয়োগ কৰালে। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ৪২ বছৰ। এইজনা ৰজাৰ দিনতে হিন্দু ধৰ্ম্ম ক্ৰমে ৰজাৰ স্বীকৃত ধৰ্ম্ম হবলৈ ধৰিলে। এওঁৰ পাছত ১৪৬১ শঁকত (খৃঃ ১৫৩৯) সেই চুক্লেন কোঁৱৰ সিংহাসনত উঠিল। পিতৃবধ কৰাই চুক্লেন ৰজাই চৰগুৱা নগৰ এড়িবৰ নিমিত্তে বাধিত হ’ল, কিয়নো তেওঁ লোকৰ বড় অপ্ৰিয় হ’ল। পিছে গৰগাঁওত নগৰ কৰি তালৈ ৰাজধানী নিলে আৰু তাতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি চুক্লেনমুঙ্গ নাম ললে। গৰগাঁওলৈ নগৰ নিয়াৰ বাবে এওঁক গৰগঁয়া ৰজাও বোলে। এইজনা ৰজাৰ দিনত হিন্দুধৰ্ম্মৰ আচাৰ ক্ৰমে চলিত হই উঠিব ধৰিলে। আৰু আহোম ৰজাই মূৰত লই অহা চোমদেৱক ভিতৰৰ পৰা বাজ কৰা হ’ল, ও বামুণী কোঁৱৰে নিয়া লক্ষ্মীনাৰায়ণ শালগ্ৰামেই ভিতৰুৱাল হই থাকিল। এওঁ ৰজা হবৰে পৰা বড় শান্তিৰে দিন খেদালে। পাছে ১৩ বছৰ ভোগ কৰি ১৪৭১ শঁকত (খ্ৰীঃ ১৫৪৯) স্বৰ্গী হয়। {{gap}}এইজনা ৰজাৰ পুতেক চুখাম্‌ফা সিংহাসনত উঠিল। এওঁৰ ভৰি এটি খোঁড়া আছিল, সেই দেখি এওঁক খোঁড়া ৰজাও বোলে। মানৰ উপদ্ৰৱত নৰা ৰজাই এজনা জীয়ৰী আমাৰ ৰজালৈ অনেক মানুহ ও বস্তু যৌতুকে সহিতে দিয়াত খোঁড়া ৰজাদেৱে সহায় দিলে, তাৰে পৰা মানৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা নৰা দেশ ৰক্ষা পড়িল। {{gap}}নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ ভায়েক চিলাৰায় দেৱান ১৪৮৪ শঁকত কিছুমান সেনা লই অসম দেশ আক্ৰমিবলৈ আহিলত আহোমৰ সৈন্য আগবাঢ়ি গ’ল। কিন্তু চিলাৰায়ৰ সৈন্যৰ যুদ্ধ কৌশল দেখি আমাৰ সেনাপতি ডাঙৰীয়াই শূদ্ৰাদি কিছুমান বামুণক লগুণ পিন্ধাই গৰুত তুলি যুদ্ধলৈ পঠালে। চিলাৰায়ে তলে গোবধ, ওপৰে ব্ৰহ্মবধৰ ভয়তে হুহকি গ’ল। কিন্তু তাৰ পাছ বছৰি এই ছল বুজ পাই সৰহ সেনা লই চিলাৰায় আহে। আমাৰ সেনাপতি দেৱ ৰজা আৰু চিলাৰায় দেৱানেৰে ভয়ানক যুদ্ধ হয়। দেৱ ৰজাই ঔষধৰ বিৰী ও যন্ত্ৰ ডিঙ্গিৰ পৰা খহাই থোৱাৰ পাছত চিলনীয়ে থাপ্মাৰি লই যাওঁতে দেৱৰজাই ঈশ্বৰৰ নিগ্ৰহ হইছে বুলি চাৰিঙ্গলৈ গই লগৰ কিছুমান মানুহে সইতে নিজে মৈদাম খানি সোমাল গই। খোঁড়াৰজ৷ মন্ত্ৰী বৰ্গে সইতে চৰাই<noinclude></noinclude> ek1i3fc5kp7jironxwl8kbaoap2eqck 104 67263 250007 183051 2026-05-14T16:08:38Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250007 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৭৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude> দেৱলৈ গ’ল। চিলাৰায়ে এখেত নগৰ ললে। পাছে আপচু বা সোন্দৰ গোঁহাই প্ৰমুখ্যে আন অনেক বড়ুৱা ফুকনৰ ল’ৰাক খোঁড়া ৰজাই বন্দী স্বৰূপে দিয়াত চিলাৰায় উভতি গ’ল। কোনো পুথীত এনেও পোৱা গইছে বোলে চিলাৰায় দেৱানে অসম ৰজাৰ পৰা এটা বগা হাতী নিয়ে, এই নিমিত্তে তেওঁৰ নাম শুক্লধ্বজ হ’ল। ইয়াৰ পাছত আৰু একো ৰণ বিগ্ৰহ নহ’ল। {{gap}}এই ৰজাৰ দিনতে দেশত ধৰ্ম্ম সংক্ৰান্ত বড় লৰচৰ হয়। শঙ্কৰ আৰু মাধবৰ শিষ্যসকল দেশৰ চাৰিওফালে যাবলৈ ধৰিলে আৰু অনেক ঠাইত সত্ৰও কৰা হ’ল। মানুহৰ মনক “বৌদ্ধাচাৰ” অনাচাৰৰ পৰা পালটালে। বিষয় থকা ও নথকা অনেকে সি ধৰ্ম্মক আশ্ৰয় কৰিলে আৰু সাধাৰণৰ মাঝত ই ধৰ্ম্ম, যাক মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্ম বোলে, সেইয়ে প্ৰবল হ’ল। খোঁড়া ৰজাই এই নব্য ধৰ্মাবলম্বী লোকসকলক কোন বিশেষ অত্যাচাৰ কৰাৰ কথা প্ৰকাশ নাই। এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনৰে পৰা আমাৰ মানুহে ভাটীফালে চলাচল কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}খোঁড়া ৰজা ১৫৩৩ শঁকত (খৃঃ ১৬১১) স্বৰ্গী হোৱাত তেওঁৰ তিনি পুতেকৰ মাঝত চুচেঙ্গফা সিংহাসনত উঠে। বুঢ়া কালত ৰজা হোৱা দেখি এওঁক বুঢ়া ৰজাও বোলে ও বড় বুধিমন্ত থকাৰ নিমিত্তে এওঁৰ আৰু এটি নাম বুদ্ধি স্বৰ্গনাৰায়ণ। এওঁৰ দিনত অনেক সৎকাৰ্য্যৰ অনুষ্ঠান হোৱাত এওঁক প্ৰতাপ সিংহও বোলে। এওঁ পৰ্ব্বতত ঘৰ কৰি শিঙ্গৰী ঘৰত উঠিল। সোন্দৰ গোঁহাই প্ৰভৃতি যিবিলাক মানুহক চিলাৰায় ৰজাই ধৰি নিয়ে, সিবিলাকৰ মাঝত যিসকলে ঘৰলৈ উভতি আহিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে, সিসকলক নৰনাৰায়ণ ৰজাই এড়ি দিলে এনে শুনা যায়। সোন্দৰ গোঁহাইৰে পাশা খেলাত হাৰি নৰনাৰায়ণ ৰজাই এইসকলক এড়ি দিলে। সিবিলাকৰ লগতে সোণাৰী, কঁহাৰ, প্ৰভৃতি অনেক বৃত্তিয়াল মানুহ আছিল। আমাৰ মানুহখিনিক খেলে খেলে নিয়া হ’ল। কিন্তু সেই ভাটীৰ পৰা অহাখিনি লোকক নাম ডাঙ্গতে পতা হ’ল। অন্য দেশে সইতে সমাগম হবৰ পৰা যে দেশৰ উন্নতি হয়, তাৰ বিশেষ ৰূপ ইয়াত উদাহৰণ পাব পাৰি। ঘুৰি অহা লোকসকলৰ মুখে কোঁচবেহাৰৰ নিয়ম শুনি সেইৰূপ অনেক নিয়ম আমাৰ<noinclude></noinclude> 4sxpe4jygu3l43j3cskcbseiin968s0 104 67264 250008 183052 2026-05-14T16:25:28Z BabulB 104 250008 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৭৯}}</noinclude>ৰজাই ল'লে। আৰু মৰঙ্গিয়াল মানুহ কেতখিনি ভাটীলৈ পঠাই সিহঁতক নানা প্ৰকাৰ শিল্প বিদ্যা শিক্ষা দিয়ালে। কোঁচবেহাৰৰ ৰজাই নিজ নামেৰে ৰূপা সোণৰ মোহৰ মৰা শুনি প্ৰতাপচন্দ্ৰ স্বৰ্গদেৱেও তদ্ৰূপ কৰি নিজ নামেৰে অৰ্থাৎ স্বৰ্গনাৰায়ণ নামেৰে ১৫৪০ শঁকত মোহৰ মৰালে। এই মোহৰৰ সংখ্যা ইমান তাকৰ আছিল যে এতিয়া তাক পাবলৈ নাই।<ref>এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে কেনেকৈ মোহৰ মৰা হ'ব, ই বিষয় জড়িতসকলক সোধাত সেইসকলে এই শ্লোক কলে। আৰু সৌমাৰ দেশ আঠচুকীয়া দেখি মোহৰো আঠচুকীয়া হ'ল। শ্লোক যথা। “অষ্টকোণঞ্চ সৌমাৰং যত্ৰ দিক্কৰবাসিনী। তস্মিন্ বিশন্তি যে লোকা জ্ঞানাদজ্ঞানতো পি বা। তে পি দেব্যাঃ প্ৰসাদেন সিদ্ধিং গচ্ছন্তি নান্যথা।” এইটো যোগিনী তন্ত্ৰৰ বচন।</ref> কোঁচবেহাৰৰ পৰা এইফালে অহা ৰঘুদেৱ ৰজাই নিজৰ দেশত স্থিৰ হই থাকিবলৈ আপোনাৰ মঙ্গলদই নামে কন্যাক প্ৰতাপসিংহ ৰজালৈ সমৰ্পণ কৰাত ৰজাই অভয় দান কৰিলে, তেতিয়াৰে পৰা মঙ্গলদই নামে এখান নগৰ হ’ল। সেই বংশৰ বলিনাৰায়ণ ৰজাকো প্ৰতাপসিংহে আশ্ৰয় দি ধৰ্ম্মনাৰায়ণ নাম দিলে। জয়ন্তাৰ ধন মাণিক্য ৰজায়ো কছাৰী ৰজাৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আমাৰ ৰজাদেৱত শৰণ লই কন্যা দান কৰিলে ও ডিমৰুৱাৰ ৰজায়ো জয়ন্তাৰ উপদ্ৰৱত ভয় পাই আমাৰ ৰজাৰ আশ্ৰয় লই বছৰি কৰ দিম বুলি অঙ্গীকাৰ কৰিলে। {{gap}}ৰঙ্গামাটিৰ নবাবৰ অধীনত কিছুমান সৈন্য হাজোত আছিল। সিসকলে আমাৰ দেশৰ অবস্থা, বুঝিবলৈ বেপাৰৰ ছলেৰে এজন লোক পঠোৱাত তাক আমাৰ কলিয়াবৰৰ সৈন্যে কাটি তাৰ নাও লুটি নিলে। পাছে সৈয়দ বাবাকৰ ও সত্ৰাজিতে অনেক সেনা লই আহি বিশ্বনাথৰ পৰা মানুহ ধৰি নিলে। আমাৰ সেনাই একো কৰিব নোৱাৰিলে। পিছে কছাৰী ৰজাৰ পৰা যুদ্ধৰ সামগ্ৰী ও সেনা খুজি লই বঙ্গালে সইতে যুদ্ধলৈ আগবঢ়াত ১৫৪৯ শঁকত বড় যুদ্ধ হ’ল, সেই যুদ্ধত সৈয়দ বাবাকৰ ও সত্ৰাজিতৰ মৰণ হয়। আমাৰ সৈন্যে বঙ্গালৰ সৈন্যক খেদি নিলেও গুৱাহাটী পৰ্য্যন্তে অসমৰ ৰাজ্য হ'ল। আৰু মিৱসেন চোৱা প্ৰভৃতি অনেক লোক আমাৰ মানুহে ধৰি আনিলে। তেতিয়াৰে পৰা সেনৰ খেল হ’ল বুলি লোকে<noinclude></noinclude> 51spnrvbhsz6c4zo1rtndq8xxrno811 250009 250008 2026-05-14T16:28:48Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250009 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৭৯}}</noinclude>ৰজাই ল'লে। আৰু মৰঙ্গিয়াল মানুহ কেতখিনি ভাটীলৈ পঠাই সিহঁতক নানা প্ৰকাৰ শিল্প বিদ্যা শিক্ষা দিয়ালে। কোঁচবেহাৰৰ ৰজাই নিজ নামেৰে ৰূপা সোণৰ মোহৰ মৰা শুনি প্ৰতাপচন্দ্ৰ স্বৰ্গদেৱেও তদ্ৰূপ কৰি নিজ নামেৰে অৰ্থাৎ স্বৰ্গনাৰায়ণ নামেৰে ১৫৪০ শঁকত মোহৰ মৰালে। এই মোহৰৰ সংখ্যা ইমান তাকৰ আছিল যে এতিয়া তাক পাবলৈ নাই।<ref>এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে কেনেকৈ মোহৰ মৰা হ'ব, ই বিষয় জড়িতসকলক সোধাত সেইসকলে এই শ্লোক কলে। আৰু সৌমাৰ দেশ আঠচুকীয়া দেখি মোহৰো আঠচুকীয়া হ'ল। শ্লোক যথা। “অষ্টকোণঞ্চ সৌমাৰং যত্ৰ দিক্কৰবাসিনী। তস্মিন্ বিশন্তি যে লোকা জ্ঞানাদজ্ঞানতো পি বা। তে পি দেব্যাঃ প্ৰসাদেন সিদ্ধিং গচ্ছন্তি নান্যথা।” এইটো যোগিনী তন্ত্ৰৰ বচন।</ref> কোঁচবেহাৰৰ পৰা এইফালে অহা ৰঘুদেৱ ৰজাই নিজৰ দেশত স্থিৰ হই থাকিবলৈ আপোনাৰ মঙ্গলদই নামে কন্যাক প্ৰতাপসিংহ ৰজালৈ সমৰ্পণ কৰাত ৰজাই অভয় দান কৰিলে, তেতিয়াৰে পৰা মঙ্গলদই নামে এখান নগৰ হ’ল। সেই বংশৰ বলিনাৰায়ণ ৰজাকো প্ৰতাপসিংহে আশ্ৰয় দি ধৰ্ম্মনাৰায়ণ নাম দিলে। জয়ন্তাৰ ধন মাণিক্য ৰজায়ো কছাৰী ৰজাৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আমাৰ ৰজাদেৱত শৰণ লই কন্যা দান কৰিলে ও ডিমৰুৱাৰ ৰজায়ো জয়ন্তাৰ উপদ্ৰৱত ভয় পাই আমাৰ ৰজাৰ আশ্ৰয় লই বছৰি কৰ দিম বুলি অঙ্গীকাৰ কৰিলে। {{gap}}ৰঙ্গামাটিৰ নবাবৰ অধীনত কিছুমান সৈন্য হাজোত আছিল। সিসকলে আমাৰ দেশৰ অবস্থা, বুঝিবলৈ বেপাৰৰ ছলেৰে এজন লোক পঠোৱাত তাক আমাৰ কলিয়াবৰৰ সৈন্যে কাটি তাৰ নাও লুটি নিলে। পাছে সৈয়দ বাবাকৰ ও সত্ৰাজিতে অনেক সেনা লই আহি বিশ্বনাথৰ পৰা মানুহ ধৰি নিলে। আমাৰ সেনাই একো কৰিব নোৱাৰিলে। পিছে কছাৰী ৰজাৰ পৰা যুদ্ধৰ সামগ্ৰী ও সেনা খুজি লই বঙ্গালে সইতে যুদ্ধলৈ আগবঢ়াত ১৫৪৯ শঁকত বড় যুদ্ধ হ’ল, সেই যুদ্ধত সৈয়দ বাবাকৰ ও সত্ৰাজিতৰ মৰণ হয়। আমাৰ সৈন্যে বঙ্গালৰ সৈন্যক খেদি নিলেও গুৱাহাটী পৰ্য্যন্তে অসমৰ ৰাজ্য হ'ল। আৰু মিৱসেন চোৱা প্ৰভৃতি অনেক লোক আমাৰ মানুহে ধৰি আনিলে। তেতিয়াৰে পৰা সেনৰ খেল হ’ল বুলি লোকে<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> ryv5z2ukrjab31r0yz6lic4umntbbo2 104 67265 250072 183053 2026-05-15T07:04:47Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250072 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮০||আসাম বুৰঞ্জী}}</noinclude>কয়। আৰু এনে এটা কথা প্ৰসিদ্ধ আছে যে সৈয়দ বাবাকৰৰ পুতেক গয়াসুদ্দীন এই যুদ্ধত প্ৰথমে পৰাত তেওঁৰ মৰাশটো হাজোলৈ পঠাই দিওঁতে সেই শটো হাজোৰ গৰুড়াচল পৰ্ব্বতত পোতা হ'ল। আৰু সি ঠাইক বড় মোকাম বুলি সকলোৱে মান্য কৰিবলৈ ধৰিলে। কিয়নে৷ সেই গয়াসুদ্দীন মুসলমানৰ বড় মান্য ও জ্ঞানী মানুহ আছিল।<ref>বড় মোকামক “পোৱা মক্কা” ও বোলে। মক্কাৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ তীৰ্থ স্থান পোৱা মক্কা।</ref> দৰঙ্গৰ ধৰ্ম্মনাৰায়ণ ৰজাক সেই সিংহাসনতে কৰতলীয়াৰূপে এইজনা ৰজাই ৰাখিলে আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতা গজনাৰায়ণক বেলতলাত ৰজা পাতিলে। {{gap}}ৰাণী, লুকী, বকো, বগাই, বনগাঁও, ছয়গাঁও, বগাই, পানতান্ বৰদুৱাৰ, ভোলাগাঁও আৰু মৈৰাপুৰত দাঁতি পৰীয়া পূৰ্ব্বে বিশ্বসিংহ ৰজাই পতা যিবিলাক ৰজা আছিল স্বৰ্গনাৰায়ণে সেইসকলকো ৰজ৷ পোৱালি নাম দি দাঁতি দুৱাৰ ৰাখিবলৈ নিৰ্ব্বন্ধ কৰি দিলে। মিৰী আৰু ডফলাবিলাকে সদাই আমাৰ দেশত উপদ্ৰৱ কৰি থকাত সিহঁতৰ উপদ্ৰৱ নিবাৰণৰ অৰ্থে, সিহঁতে নিবলৈ পঁচা লগাই দিলে আৰু সদাই বয়-বাৰ্ত্তা লবলৈ কটকী নিযুক্ত কৰি দিলে। কছাৰী দেশে সইতে সদাই হাই উৰুমি লাগি থকা দেখি ননৈকে সীমা কৰা হ'ল। আৰু নগাৰ দুৱাৰবিলাকো স্থিৰ কৰা হ’ল। নগা, মিৰী, ডফলা ও কছাৰী পৰ্ব্বতীয়া লোক বিলাকে এই ৰূপে সেয়ে যি বাব সোধাব লাগে তাৰো সি সকলে নিৰ্ব্বন্ধ কৰিলে। দাঁতি দুৱাৰে কছাৰী ও জয়ন্তা, ডিমৰুৱ৷ প্ৰভৃতি দেশৰ বাৰ্ত্তা জনাবলৈ ও আমাৰ লোকবিলাকৰ শান্তি ৰক্ষাৰ নিমিত্তে ৰহিয়াল, বড়ুৱা, জাগীৱাল বড়ুৱা আৰু কাজলীমুখীয়া গোঁহাই ইত্যাদি বিষয় সৃষ্টি এই ৰজাৰ দিনত হয়। দেশত লোক চলাচল কৰিবলৈ এই মহাৰজাই অনেক বাট বন্ধালে এবং আন লোকৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সীমা স্থিৰ হবলৈ চামধৰা গড়, প্ৰভৃতি গড় বন্ধালে।<ref>এই দুটি গড় প্ৰসিদ্ধৰূপে এতিয়াও আছে।</ref> বাৰ ভূঁয়াৰ পো-পোৱালি কেতবিলাকে কিছু অহিত চিন্তিবলৈ ধৰাত সিসকলক দমন কৰি বিলাতত পাতিলে। ৰজা আৰু ৰজাৰ সৈন্যবিলাক অহা যোৱাত অনেক কষ্ট হয় দেখি কেইবা ঠাইতো বাঁহৰ আৰু<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> k8e14a4tw684p80w7n7igjtzl20k9m9 104 67266 250073 183054 2026-05-15T07:14:15Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250073 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮১}}</noinclude>ডঁৰিকাত শিলৰ সাঁকে৷ নিৰ্ম্মাণ কৰোৱা হ'ল। মোমাই তামুলী নামে এজনাক বড় বড়ুয়া বিষয় দি প্ৰধান কাৰ্য্যকাৰক বাব দি ওপৰত কোৱা কাৰ্য্যসকল দৃষ্টি কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হ’ল। এইজনা ৰজাৰ দিনতে দেশৰ লোকবিলাকক খেল খেলকৈ ভগাই পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰা হয়। আৰু কোঁৱৰবিলাকক হিলৈদাৰী, অৰ্থাৎ সিপাহী খেলত নিযুক্ত কৰা হয়। {{gap}}হিন্দু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি এইজনা ৰজাই বড়কৈ উৎসাহ দিলে। কালক্ৰমে ৰাজমাৱ দেৱতাৰ মৃত্যু হ’ল আৰু দেশত অনেক উৎপাত হোৱাত বিশ্বনাথ ও দেৱৰগাঁওত প্ৰতাপসিংহ ৰজাই দৌল কৰালে এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও দেৱতাক ব্ৰহ্মত্তৰ আৰু দেৱোত্তৰ বৃত্তি দান কৰিলে। এইজনা ৰজাৰ দিনতে মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্ম দেশত বিশেষকৈ ব্যাপ্ত হ’ল।<ref>স্বৰ্গনাৰায়ণ ব্ৰাহ্মণসকলক বিশেষ মান্য কৰিছিল। আৰু সেইসকলৰ মুখ বলি হোৱাৰ নিকোনে কটকী বাবত নিযুক্ত কৰা হ'ল। ব্ৰাহ্মণ কটকীয়ে বিদেশলৈ যোৱা স্থিৰ হ'ল।</ref> চিলাৰায় ৰজাই সইতে যুদ্ধ কৰিবলৈ লগুণ পিন্ধাই নিয়া মানুহখিনিয়ে দেশত বৰ উপদ্ৰৱ আৰু অনেক অধৰ্ম্ম কৰিবলৈ ধৰাত সিসকলৰ অনেকৰ লগুণ গুছালে, আঠঘৰৰ মাত্ৰ লগুণ থাকিল। দেশত কাৰ্য্য চলাবলৈ যিসকল লোক আছিল সিসকলৰো বিষয় বুজি এইজনা ৰজাদেৱে মৰ্য্যাদা বঢ়াই দিলে। এইৰূপে ৩৮ বছৰ দেশ ভোগ কৰি ৰজাদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ কাৰ্য্যবিলাক বড় উৎকৃষ্ট আৰু নীতিপূৰ্ণ আছিল। এওঁ এনে প্ৰজাপ্ৰিয় আছিল যে তেওঁ নৰীয়৷ পৰাত প্ৰজাবিলাকে অনেকে কইছিল “স্বৰ্গদেৱৰ সলনি আমাৰে এক শ নৰবলি সদীয়াৰ আইলৈ দিমহঁক, তেওঁ স্বৰ্গদেৱ কুশলে থাকোক।” এওঁৰ কাৰ্য্যবিলাকৰ দ্বাৰা এওঁ যে এজন অতি বহুদৰ্শী প্ৰজাবৎসল ৰাজনীতিজ্ঞ লোক আছিল ইয়াত কোনো সংশয় নাই। {{gap}}১৫৭১ শঁকত (খৃঃ ১৬৪৯) এওঁৰ পুতেক চুৰুম্ফা ৰজা হয়। এওঁ বড় নিৰ্দ্দয় আৰু তিৰোতা সেৰুৱা আছিল। এওঁৰ এজনা কোঁৱৰ মৰাত কেইবাটাও ফুকন বড়ুৱাৰ ল’ৰা কুঁৱৰীৰ কথা শুনি মৰা কোঁৱৰে সইতে ধেমালি কৰিবলৈ মৈদামত পুতিলে। ইয়াতে সকলো ৰাজমন্ত্ৰীসকলে বেজাৰ পাই এওঁৰ ভায়েক চুতিংফাক ৰজা পাতি চুৰুম্ফাক ভাঙ্গি আন ঠাইত<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 021u2q7ql2n0hwtxujzvmd3qlg37zyp 104 67267 250074 183055 2026-05-15T07:27:48Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250074 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বিষক্ৰিয়া কৰাই মৰালে। এওঁৰ ভোগৰ কাল ৩ বৎসৰ মাত্ৰ। ১৫৭৪ শঁকত (খৃঃ ১৬৫২) চুতিংফা ৰজা হ’ল। এওঁৰ দিনত বিশেষ কোন কাৰ্য্য নহ'ল। কেবল উজনিৰ পৰ্ব্বতৰ ফালে নৰা ৰজাই সইতে সামান্য এক যুদ্ধ কৰি নৰ৷ ৰজাই সইতে আকৌ সন্ধি কৰিলে।<ref>এইজনা ৰজা সদাই নৰীয়া পড়ি থাকে দেখি এওঁ বড় দুৰ্ব্বল আছিল আৰু সেই হেতুকে এওঁক নৰীয়া ৰজাও বোলে।</ref>এইজনা ৰজাদেৱৰ পুতেক চুতামলা ৰজাই শুকুলা হুদু বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই সইতে মন্ত্ৰণা কৰি চুতিংফাক ৰজা ভাগি আপুনি ১৫৭৬ শঁকত (খ্ৰীঃ ১৬৫৪) ৰজা হ’ল। চুতিংফাক পৰিশেষত মন্ত্ৰীসকলে বিষক্ৰিয়াৰে প্ৰাণ মৰালে। এই সময়ত ৰজাই পুতেকলৈ এই কথা কই পঠালে যে এনে কথ৷ কৰা পুৰণি পাত্ৰ মন্ত্ৰী খনি ভাঙ্গি নকৈ যদি পাতি লয় তেহে থাকিব পাৰিব। {{gap}}চুতামল৷ ৰজা সিংহাসনত উঠি ৰামুগাঁও {{SIC|ভৰিকাদলঙ্গৰ|ডৰিকাদলঙ্গৰ}} ওচৰতে খাৰঘৰ বাড়ীতে নগৰ কৰি শিঙ্গৰী ঘৰত অভিষিক্ত হ’ল। হিন্দুমতে এওঁৰ নাম জয়ধ্বজ সিংহ। পিতৃৰজাৰ কথা এওঁৰ মনত সদাই জাগি আছিল। পাছে শুকুলাহুদু ও যিবোৰ মানুহে তেওঁক ৰজা হোৱাত আৰু পিতৃ ৰজাক ভঙ্গাত সাহায্য ভজিছিল, সিসকলকো সামান্য জগৰতে মৰালে। মিৰীবিলাকে সইতে অল্প হুৰামুৰা হোৱাত তাতো জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱে ভাঙ্গিলে। {{gap}}পূৰ্ব্বৰে পৰা মুসলমানবিলাকে ই দেশ লবলৈ বড় ইচ্ছুক। বিশেষ মুসলমানবিলাকৰ যি অলপ আধিপত্য কামৰূপৰ ওপৰত আছিল, তাৰ প্ৰতিও আহোমবিলাকে আক্ৰমণ কৰাত মুসলমানবিলাকৰ আক্ৰোশ বাঢ়িল। এনেতে নবাব মীৰজুমলা বঙ্গদেশৰ অধিকাৰ হোৱাৰ পাছত (খ্ৰীঃ ১৬৫৫) তেওঁ ই দেশলৈ বিস্তৰ সৈন্য সইতে আহিল। আমাৰ ফালৰ কিছুমান সৈন্যও ৰণ কৰা নাও শিঙ্গৰীত আছিল। মুসলমানৰ সৈন্যৰ পৰাক্ৰম দেখি আমাৰ সৈন্য ভাগি পলাল। ইয়াতে মীৰজুমলাই অতি সন্তোষ পাই ক্ৰমে উজাই আহি আহি নগৰৰ ওচৰ পালেহি। ৰজাই নিৰুপায় ভাবি চৰাইখোৰোঙ্গলৈ পলাই গ'ল। এইৰূপে নগৰ লই মীৰজুম্‌লাৰ এনেহে উৎসাহ হ’ল যে আওৰঙ্গ্‌জেৱ বাদশাহলৈ এই বুলি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 7gmxgsbk6xrkhci0n7i8i7s0q68kz2a 104 67268 250080 183056 2026-05-15T10:33:32Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250080 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৩}}</noinclude>চিঠি লেখিলে বোলে “আৰু বছৰী ময় পিকিন নগৰৰ দুৱাৰত গই জয় পতাকা উড়াব পাৰিম।” খৰালি দিনত মীৰজুমলা তেওঁৰ সেনাপতি মজুমখাই সইতে ভালে আছিল। কিন্তু বাৰিষা হলত চাৰিওফালে পানী হোৱাত মুসলমান সৈন্যব বড় ক্লেশ হ’ল। অনেক সৈন্য মৰিল। মীৰজুমলাৰ ইচ্ছা হ’ল যে সন্ধি কৰে। মীৰজুমলাৰ নিজৰো শৰীৰ পীড়িত হ’ল আৰু সৈন্যবিলাকেও দ্ৰোহ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইফালে জয়ধ্বজ সিংহেও সন্ধি কৰিবলৈ ইচ্ছুক হ’ল। পাছে ১০০ বন্দি, ১০০ বেটী, হাতী ৩০টা, সোণৰ মোহৰ ২০০০, ৰূপ ১২০০০, এইখিনি যৌতুক দি জয়ধ্বজ সিংহে ৰজাদেৱৰ ৰমণী গাভৰুক আওৰঙ্গজেৱ বাদশাহলৈ দিয়াত আৰু বছৰি কিছু কৰ দিবলৈ অঙ্গীকাৰ কৰাত সসৈন্যে মীৰজুমলা ভটীয়াই গ’ল। কোনো কোনো ইতিহাসৰ মতে ইয়াকে৷ জানিব পাৰি যে মীৰজুমলাই সম্পুৰ্ণৰূপে ৰণত ঘাটি সমুদায় সৰকাৰ কামৰূপ আহোম ৰজাক দি দেশলৈ ভটীয়াই গ'ল। কিছুদিনৰ মূৰতে তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল। জয়ধ্বজ সিংহ সন্ধি কৰাৰ পাছত নগৰলৈ আহি পুনৰায় তাক প্ৰতিষ্ঠা কৰি ল'লে। আৰু ভবিষ্যত ভাবি স্বৰ্গদেৱে নামৰূপত সোণ-ৰূপৰ ভঁৰাল ও বাহৰ কৰালে। শত্ৰুৰ ভয়ত পলাই যাবলৈ বাধ্য হোৱা আৰু মুসলমানবিলাকৰ পৰ৷ পৰাজিত হোৱাত ৰজা বড় দুঃখিত আছিল। পাছে সেই শোকতে স্বৰ্গদেৱৰ চকুৰ লো ওলাল। সেই লোৱেই ধাৰাবাহিক ৰূপে হই শেষত স্বৰ্গদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ন বছৰ। {{gap}}জয়ধ্বজ ৰজাৰ হিন্দু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি বড় শ্ৰদ্ধা আছিল আৰু তেওঁ নিৰঞ্জন বাপুত শৰণ ললে।<ref>এই নিৰঞ্জন বাপুএই আউনি আটী সত্ৰ সংস্থাপক।</ref> এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ মহন্তক বৃত্তি দিলে। শঙ্কৰদেৱৰ সন্তানসকল কামৰূপ আৰু ভাটীত আছিল। পাছে তেওঁৰ জন্মস্থান বৰদোৱাৰ ওচৰ আইভেটীলৈ আই লক্ষ্মী নামে নাতি বোৱাৰী এজনাক জয়ধ্বজে অনাই অনেক বৃত্তি দান কৰিলে। জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দুজনা পুতেকৰ কোনো এজনাক মন্ত্ৰীসকলে ৰজা নাপাতি দেওৰজা নামে এজনা পূৰ্ব্বৰ কোঁৱৰৰ নাতি চুপুংমুঙ্গক ১৫৮৫ শঁকত ৰজা পাতিলে। শিঙ্গৰীঘৰ উঠি এওঁ চক্ৰধ্বজ সিংহ নাম ল'লে। প্ৰতি বছৰে মুসলমানক<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 1jq8mhppaj9eovvd5743pvpxlee1kci 104 67269 250081 183057 2026-05-15T10:43:31Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250081 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কৰ দিব লগীয়া হোৱাত প্ৰজাৰ পৰা খেলে খেলে ৰূপকৈ কি বস্তুকৈ পঁচা তুলি গোলাঘৰ কৰি থলে, তেতিয়াৰে পৰা গোলাঘৰ দেশত চলিল। মুসলমানৰ উপদ্ৰৱৰ আশঙ্কাত কামৰূপত সুন্দৰকৈ সৈন্য থোৱা হ’ল আৰু ভাল ভাল মানুহক বড় ফুকন আৰু সেনাপতি বাবত ৰখা হ’ল। ১৫৯০ শঁকত দিল্লীৰ বাদশাহৰ পৰ৷ আগৰ {{SIC|বাবৰ|বাৰৰ}} কৰ সাধিবলৈ উকীল অহাত চক্ৰধ্বজ ৰজাই এই বুলি কৰ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে বোলে মীৰজুম্‌লাই মিত্ৰ কৰি ৰাজ্য দিহে গইছে। বাদশাহাই ইয়াতে অপমান পাই অনেক সৈন্য পঠায়।<ref>এই সৈন্যৰ সেনাপতি ৰাজা ৰামসিংহ আছিল।</ref>. সেইসকলে ক্ৰমে উজাই আহি গুৱাহাটী ভাটী সৰাই চকী পালেহি। এখেৰ পৰা মোমাই তামুলী বড় বড়ুৱাৰ পুতেক লাচিত বড় ফুকন হই গই সৰাইতে বাদশাহৰ সৈন্যে সইতে যুদ্ধ হ’ল। তাতে বঙ্গালৰ সৈন্যে ঘাটী ভটীয়াই গ'ল। লাচিত বড় ফুকনে বঙ্গালক খেদি নিলে। আৰু গুৱালপাড়াৰ সিপাৰৰ মানাহা নদীকে বঙ্গাল আৰু আমাৰ দেশৰ মাঝত সীমা নিৰ্ব্বন্ধ কৰ৷ হ’ল। ই সীমা আজিলৈকে স্থিৰ হই আছে। প্ৰথমে লাচিত বড় ফুকনে যোগীঘোপাৰ ভাটীত এক নগৰ পাতি তাৰ নাম আসাম নগৰ দিলে। কিন্তু মানাহাৰ সীমা স্থিৰ হেন দেখি আসাম নগৰ এড়ি আহি মানাহাৰ ওচৰৰ লুইতৰ দাঁতি হাদীৰাত অসম আৰু বঙ্গাল দেশৰ সীমা স্থিৰ ৰাখিবলৈ চকী ও ঘাট পাতি সীমাৰক্ষক সৈন্য থলে। এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে বঙ্গাল সৈন্যেৰে সৈতে আমাৰ সৈন্যক পৃথক কৰিবলৈ পাণ্ডুনাথৰ ভাটীত এটা খাল লাচিত বড় ফুকনে একে ৰাতিতে খনালে আৰু কলাৰ ভুৰৰ ওপৰত তুঁহ দি আন্ধাৰ নিশা বাঁহেৰে মানুহৰ আকৃতি সাজি তাত চাকি লগাই সেইখনা নদীৰে ভটীয়াই দিয়াত সৰাইত থকা বাদশাহৰ সৈন্যে ভাটীৰ পৰা অসমৰ সৈন্যে আক্ৰমিবলৈ আহিছে বুলি ভাবি ভটীয়াই গ'ল। বঙ্গালৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ পাছত গুৱাহাটীত বড় ফুকনৰ ৰাজধানী দৃঢ়কৈ পতা হ’ল। গুৱাহাটীৰ চাৰিওপিনে চাকি আৰু প্ৰাচীৰ, আৰু দোপদৰ ঘৰ লাচিত বড় ফুকনে সজালে। এইবাৰ যুদ্ধত জয় হোৱাৰ পাছত চক্ৰধ্বজ ৰজাৰ দিনত আৰু কোনো বিশেষ ঘটনা<noinclude></noinclude> 0yv4oti5ajo828k129684o3c53e4i0e 250082 250081 2026-05-15T10:44:03Z BabulB 104 250082 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কৰ দিব লগীয়া হোৱাত প্ৰজাৰ পৰা খেলে খেলে ৰূপকৈ কি বস্তুকৈ পঁচা তুলি গোলাঘৰ কৰি থলে, তেতিয়াৰে পৰা গোলাঘৰ দেশত চলিল। মুসলমানৰ উপদ্ৰৱৰ আশঙ্কাত কামৰূপত সুন্দৰকৈ সৈন্য থোৱা হ’ল আৰু ভাল ভাল মানুহক বড় ফুকন আৰু সেনাপতি বাবত ৰখা হ’ল। ১৫৯০ শঁকত দিল্লীৰ বাদশাহৰ পৰ৷ আগৰ {{SIC|বাবৰ|বাৰৰ}} কৰ সাধিবলৈ উকীল অহাত চক্ৰধ্বজ ৰজাই এই বুলি কৰ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে বোলে মীৰজুম্‌লাই মিত্ৰ কৰি ৰাজ্য দিহে গইছে। বাদশাহাই ইয়াতে অপমান পাই অনেক সৈন্য পঠায়।<ref>এই সৈন্যৰ সেনাপতি ৰাজা ৰামসিংহ আছিল।</ref>. সেইসকলে ক্ৰমে উজাই আহি গুৱাহাটী ভাটী সৰাই চকী পালেহি। এখেৰ পৰা মোমাই তামুলী বড় বড়ুৱাৰ পুতেক লাচিত বড় ফুকন হই গই সৰাইতে বাদশাহৰ সৈন্যে সইতে যুদ্ধ হ’ল। তাতে বঙ্গালৰ সৈন্যে ঘাটী ভটীয়াই গ'ল। লাচিত বড় ফুকনে বঙ্গালক খেদি নিলে। আৰু গুৱালপাড়াৰ সিপাৰৰ মানাহা নদীকে বঙ্গাল আৰু আমাৰ দেশৰ মাঝত সীমা নিৰ্ব্বন্ধ কৰ৷ হ’ল। ই সীমা আজিলৈকে স্থিৰ হই আছে। প্ৰথমে লাচিত বড় ফুকনে যোগীঘোপাৰ ভাটীত এক নগৰ পাতি তাৰ নাম আসাম নগৰ দিলে। কিন্তু মানাহাৰ সীমা স্থিৰ হেন দেখি আসাম নগৰ এড়ি আহি মানাহাৰ ওচৰৰ লুইতৰ দাঁতি হাদীৰাত অসম আৰু বঙ্গাল দেশৰ সীমা স্থিৰ ৰাখিবলৈ চকী ও ঘাট পাতি সীমাৰক্ষক সৈন্য থলে। এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে বঙ্গাল সৈন্যেৰে সৈতে আমাৰ সৈন্যক পৃথক কৰিবলৈ পাণ্ডুনাথৰ ভাটীত এটা খাল লাচিত বড় ফুকনে একে ৰাতিতে খনালে আৰু কলাৰ ভুৰৰ ওপৰত তুঁহ দি আন্ধাৰ নিশা বাঁহেৰে মানুহৰ আকৃতি সাজি তাত চাকি লগাই সেইখনা নদীৰে ভটীয়াই দিয়াত সৰাইত থকা বাদশাহৰ সৈন্যে ভাটীৰ পৰা অসমৰ সৈন্যে আক্ৰমিবলৈ আহিছে বুলি ভাবি ভটীয়াই গ'ল। বঙ্গালৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ পাছত গুৱাহাটীত বড় ফুকনৰ ৰাজধানী দৃঢ়কৈ পতা হ’ল। গুৱাহাটীৰ চাৰিওপিনে চাকি আৰু প্ৰাচীৰ, আৰু দোপদৰ ঘৰ লাচিত বড় ফুকনে সজালে। এইবাৰ যুদ্ধত জয় হোৱাৰ পাছত চক্ৰধ্বজ ৰজাৰ দিনত আৰু কোনো বিশেষ ঘটনা<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 5wpl3h8yvo5g6d23k6o33b1fnehk649 104 67270 250083 207479 2026-05-15T10:55:49Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250083 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৫}}</noinclude>নহ'ল। পাছে ১৫৯২ শঁকত ৰজাদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। সি শঁকতে এইজনা ৰজাদেৱৰ ভ্ৰাতৃ চুন্যত ফাই সিংহাসন পাই শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি হিন্দুমতে উদয়াদিত্য নাম ললে। পিছে বঙ্গালে সইতে আকৌ যুদ্ধ হয় ভাবি গুৱাহাটী নগৰৰ প্ৰতিহে এওঁৰ দৃষ্টি হ’ল। আৰু কেইবা ঠাইতো গড় আৰু আলি কৰি সি নগৰৰ সৌন্দৰ্য্য বঢ়ালে। উজনিতো বৰাগী আলি নামে এক আলি কৰালে। ইজনা ৰজাদেৱে চামুগুড়ীয়া আতাত শৰণ লই মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্মলৈ বিশেষ শ্ৰদ্ধা দেখুৱাইছিল। লুখুৰাসন ফৈদৰ {{SIC|ভেবেৰা|ডেবেৰা}}ক উদয়াদিত্য ৰজাই বড় বড়ুৱা পাতিলে, কিন্তু বড় বড়ুৱাই সইতে কোনো কোনো কথাত ৰজাৰ মত বিভিন্ন হোৱাত ১৫৯৪ শঁকত বড় বড়ুৱাই ভয় পাই গুপ্তৰূপে বিষপান কৰোৱাই ৰজাক মৰালে। এওঁৰ ভোগৰ কালৰ সংখ্যা ২ দুই বছৰ মাত্ৰ। ১৫৯৪ শঁকত উদয়াদিত্যৰ ভ্ৰাতা চুক্লন্‌ফা সিংহাসন প্ৰাপ্ত হই শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি ৰামধ্বজ নাম ললে। এওঁৰ দিনত বিশেষ কোনো ঘটনা নহ'ল। কেবল ডেবেৰা বড় বড়ুৱাক তুষ্ট কৰিবলৈ তেওঁৰ ভাগিনীয়েক চেংমুনক বড় গোঁহাই পতা হ'ল। ৰজাদেৱ নৰীয়া পড়ি ১৫৯৬ শঁকত স্বৰ্গী হ’ল। {{gap}}এওঁৰ সন্তান নাথাকিল আৰু ই ফৈদৰ আন কোঁৱৰো নোহোৱাত চামগুড়ীয়া ফৈদৰ চুহুঙ্গক সেই বড় বড়ুৱাই ৰজা পাতিলে কিন্তু ১ মাহ ১৫ দিনতে চুহুং ৰজাক অযোগ্য যেন দেখি সেই বড় বড়ুৱাই বিষ খুৱাই মৰালে। বড় বড়ুৱাৰ এনে মন আছিল যে আকৌ এজনা তেওঁ ৰজা পাতি আপুনি দেশ শাসন কৰে। এই নিমিত্তে তুঙ্গখুঙ্গিয়া ফৈদৰ গোবৰ কোঁৱৰক ৰজা পাতিলে। সংসাৰত প্ৰতাপ বা কষ্ট চিৰন্তনীয়া নহয়। বড় বড়ুৱাই নিজৰ প্ৰতাপ বঢ়া হোৱাত আন আন ডাঙ্গৰীয়াসকলক অপমান কৰি থইছিল। ইয়াক বাঁহগৰীয়া বুঢ়া গোঁহাই আৰু শোলা বড় ফুকনে পেটে বড়কৈ লই গোবৰ ৰজা ও ভেবেৰা বড় বড়ুৱা দুইকো একেদিনাই প্ৰকাৰান্তৰে মৰালে। গোবৰ ৰজাৰ ভোগৰ কাল ২০ দিন মাথোন। {{SIC|ভেবেৰা| ডেবেৰা}} বড় বড়ুৱাক মৰোৱাৰ পৰা দেশৰ মহা উপকাৰ হ'ল। তেওঁৰ হাতত তেওঁৰ উপকাৰী দুজনা ৰজাৰ তেজ ৰইছে। তেওঁ মহালোভী ও হিংসুক আছিল। সেই শঁকতে সেই শোলা বড় ফুকন আৰু বাঁহগৰীয়া<noinclude></noinclude> i4llnxv562co1120xnkroipc8fuhqgi 104 67271 250086 183059 2026-05-15T11:06:00Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250086 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বুঢ়া গোঁহাই দুয়ো আকৌ দিহিঙ্গীয়া ফৈদৰ চুজিন্‌ফাক আনি ৰজা| পাতিলে। {{SIC|চিতামণিগড়|চিন্তামণিগড়}} নামে যে উজনিৰ প্ৰসিদ্ধ গড় তাক ইজনা বুঢ়া গোঁহাইয়ে ৰজাদেৱৰ আজ্ঞানুসাৰে বন্ধালে। যদিচ এইজনা বুঢ়া গোঁহাইয়ে চুজিন্‌ফাক ৰজা পাতিছিল তথাপি ৰজাৰ এইটি আশঙ্কা আছিল যে তেওঁ যেতিয়া পাতিব পাৰিলে ঘূৰি আকৌ ভাঙ্গিবও পাৰিব। ই কথা বুঢ়া গোঁহাইয়ে গম পাই ৰজা আৰু মন্ত্ৰী দুয়োৰো মনত দুইলৈকে৷ শঙ্কা হ’ল। কিন্তু ৰজা নিতান্ত দুৰ্ব্বল আৰু’মন্ত্ৰী সবল। ৰজাৰ হিত চিন্তা কৰা কোনো মানুহ নথকাত “বুঢ়া গোঁহাইয়ে মাৰিব খোজা বুলি জানি আপুনি শিলত মূৰ আফালি ৰজাদেৱে প্ৰাণ এড়িলে। এওঁৰ দুই বছৰ ন মাহ পঁচিশ দিন মাত্ৰ ভোগ। ১৫৯৯ শঁকত চুজিন্‌ফাৰ মৰণ হোৱাত তেওঁৰ পুতেক ৰজা হ’ব নোৱাৰিলে। পৰ্ব্বতীয়া চুড়ৈফা কোঁৱৰক সি শঁকতে মন্ত্ৰীসকলে সিংহাসন দিলে। এওঁ পৰ্ব্বতৰ নগৰতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠিল হয় কিন্তু হিন্দু মতে একো নাম নললে। এওঁ ডঁৰিকাত বোকা নগৰ নামে এখন নগৰ কৰালে। {{gap}}গুৱাহাটীত শোলা বড় ফুকন আছিল। যদি লাচিত বড় ফুকনৰ দিনৰে পৰ৷ মানাহ নদী অসম আৰু বঙ্গালৰ সীমা হই থাকিছে, তথাপি ৰঙ্গামাটিত দিল্লীৰ বাদশাহৰ সৈন্যে সদাই কামৰূপৰ আক্ৰমণ কৰি থকাত বড় ফুকনে নিজৰ দুৰ্ব্বলতা ভাবি আৰু প্ৰজাবিলাকৰ হাহাকাৰ আৰু অকাল মৰণ গুছাবলৈ সেই ৰঙ্গামাটিৰ আজমতৰা নবাবেৰে মিলিবৰ ইচ্ছা কৰিলে। নবাবে পূৰ্ব্বৰ কলিয়াবৰ পৰ্য্যন্ত দেশ নাপালে তুষ্ট নহওঁ বুলি কোৱাত কলিয়াবৰলৈকে দেশ এড়ি দি সন্ধি পত্ৰ কৰি ১৬০১ শঁকত উজাই গ’ল। যুদ্ধ কৰি বড় ফুকনে যি দেশ ল'লে সি দেশ বিনা যুদ্ধে শোলা বড় ফুকনে এড়ি অহাত বিশেষকৈ ক্ষমতা নোহোৱাকৈ সন্ধি পত্ৰ কৰাত ৰজ৷ প্ৰজা সকলোৱেই বড় ফুকনৰ ওপৰত অতি বেজাৰ হ’ল। বড় ফুকনে ই কথা ভু পাই বঙ্গালৰ বড় বিক্ৰম এইটো বুঝাই কই ৰজাদেৱক পৰ্ব্বতলৈ লই গ'ল। আৰু তাতে তেওঁক বিষ ক্ৰিয়াৰে প্ৰাণে মাৰিলে। এওঁৰ ভোগ ২ বৎসৰ মাথোন। ৰজাৰ মৰণৰ সম্বাদ শুন৷ মাত্ৰকতে নগৰত চামগুড়ীয়া ফৈদৰ চুনিক্‌ফাক আনি মন্ত্ৰীসকলে ৰজ৷ পাতিলে। এওঁৰ<noinclude></noinclude> 04tebguagijaisru8o7ugrzahjqbo3u 104 67272 250087 183060 2026-05-15T11:32:46Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250087 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৭}}</noinclude>শৰীৰ তেনে হৃষ্ট পুষ্ট নথকাত এওঁৰ আৰু এটি নাম ল’ৰা ৰজা। শোলা বড় ফুকনে এই বাৰ্ত্তা বুজ পাই নগৰলৈ অহা মাধ ভোতাই নামে এজন লোকে বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ আজ্ঞা অনুসাৰে তেওঁক কাটিলে। তেওঁৰ ভায়েক ভাবধৰাক বড় ফুকন বিষয় দি গুৱাহাটীলৈ পঠালে। কামৰূপত যি অলপ বঙ্গাল আছিল তাক খেদাবলৈ যত্ন কৰোঁতেই প্ৰায় কাৰ্য্যতে তেওঁৰ দুৰ্ব্বলতা প্ৰকাশ পালত গুৱাহাটীৰ পৰা ৰজালৈ সম্বাদ যাওঁতে ভাবধৰা ফুকনে ভবিষ্যৎ ভাবি পলাই গ'ল। পাছে লান মাৰ্খুৰ বন্দৰক বড় ফুকন পতাত তেওঁ গুৱাহাটীলৈ গ'ল। আৰু বড় প্ৰতাপেৰে পূৰ্ব্বৰ মানাহা নদীক সীম৷ স্থিৰ ৰাখিলে। ১৯৫২ শঁকৰে পৰ৷ কেইবা ফৈদৰো কেইবাজনো ৰজা হ'ল। আৰু মন্ত্ৰীসকলৰ যিজনাই যি ফৈদৰ যাক ভাল পাইছিল, তাকে ৰজা পাতিছিল। এই কালৰ ভিতৰতে ছজনা ৰজা হয়। তাৰে ৪ জনাক বিষ খুৱাই মন্ত্ৰীসকলে মাৰে। এজনাই আত্মঘাতী হই প্ৰাণ ত্যাগ কৰে। কেৱল এজনাহে স্বাভাবিকৰূপে মৃত্যু হয়। ৰজাৰ ফৈদবিলাকৰ কোঁৱৰৰ সংখ্যা ক্ৰমে অধিক হ’ল। আৰু এজন ৰজা হই থাকোঁতে এক ফৈদৰ এজনা কোঁৱৰে তলে তলে মন্ত্ৰীসকলে সইতে মন্ত্ৰণা কৰি দ্ৰোহ পাতি ৰজাসকলক প্ৰাণে মৰোৱাত ৰাজ্যত হুলস্থুল হৈছিল। এই কাৰণে ল’ৰা ৰজাই কোঁৱৰ পালেই তেওঁৰ অঙ্গক্ষত, ও তাৰে মুখ্য হলে মাৰি পেলাবলৈ আজ্ঞা দিলে। সাধাৰণ অনেক কোঁৱৰৰ এইৰূপে অঙ্গক্ষত কৰা হ'ল। আৰু কাকো মৰাও হ’ল। তুঙ্গখুঙ্গীয়া ফৈদৰ গোবৰ ৰজাৰ কোঁৱৰ লাঙ্গি গদাপাণি বড় বাহুবলী বুলি বিখ্যাত আছিল। যাৰ ওপৰত কোঁৱৰ ধৰাৰ ভাৰ আছিল, সিসকলে গদাপাণি কোঁৱৰকহে বড় আক্ষেপকৈ বিচাৰ কৰিলে। গদাপাণি কোঁৱৰে এজনী মুসলমান পোহাৰীৰ ঘৰত কিছুমান দিন পলাই থাকে। তাতে ধৰা পৰিবৰ শঙ্কা কৰি তেওঁ ভটীয়াই গ'ল। যাওঁতে বাটত সলাল গোঁহাইয়ে পৰিচয় পাই ৰাজযোগ্য হেন দেখি ভটীয়াই কামৰূপলৈ যাবলৈ অনুমতি দিলে। আৰু ছল পালে তেওঁৰ ভিনিহীয়েক বন্দৰ বড় ফুকনৰ সহায় লবলৈ কলে। গদাপাণিয়ে ই মন্ত্ৰণাক দৃঢ়ৰূপে মানি কামৰূপলৈ গ'ল। প্ৰথমে তাৰে এঘৰ ব্ৰাহ্মণৰ ঘৰত আৰু তাৰ পাছে চান্দকুছীয়া বড়ুৱাৰ<noinclude></noinclude> e95cvdsnqs9qq3dh93svqdoslr4s402 104 67273 250088 183061 2026-05-15T11:43:09Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250088 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ঘৰত থাকি তাতো নিব্বিঘ্ন হেন নেভাবি ৰাণীলৈ গ'ল। এনে কথা কোৱা আছে যে ৰাণীৰ এজনী গাৰোৱানীৰ ঘৰত থাকিল গই। এই সকল ঠাইত গদাপাণিয়ে অতি সামান্য বেশে থাকি ক্ষেতি কৃষি কৰিছিল। {{gap}}দুৰ্ব্বল ল’ৰা ৰজাৰ দৌৰাত্ম্যত দেশৰ প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলৰ বড় বিপত্তি হ’ল। কোনো লোকে কোনো কোঁৱৰক সহায় দিছে, এইটোৰ অলপ উনুকিয়নী পোৱাতে অবিচাৰত ৰজাই অনেক লোকৰ ধন প্ৰাণ হৰণ কৰিছিল। দেশৰ প্ৰায় সকলোৱেই কেনেকৈ ৰজাৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পায়, তাকেহে চিন্তিছিল। ল’ৰা ৰজাৰ দুৰ্ব্বলতাক গদাপাণিৰ সবলতাই দমাব পাৰিব যেন ভাবি সকলোৰে তেওঁৰ প্ৰতিহে চকু হ'ল। সলাল গোঁহাইৰ পৰা বন্দৰ ফুকনে গদাপাণিৰ বাৰ্ত্ত৷ পাই তেওঁক বিচাৰিবলৈ আজ্ঞা দিলে। আৰু তেওঁৰ লুকাই থকা ঠাইত বিচাৰি পাই বড় ফুকনে আপোনাৰ ঘৰলৈ নিলে, এবং গৰগাঁওলৈ এই বাৰ্ত্তা পঠালে৷ ল'ৰা ৰজাই এই বাৰ্ত্ত৷ পাই বন্দৰ বড় ফুকনক ভাঙ্গিবলৈ মন্ত্ৰণা কৰিলে। বড় ফুকনে ইয়াক বুঝ পোৱাৰ পূৰ্ব্বেই প্ৰকাশ্যৰূপে গদাপাণিক ৰজা পাতিবলৈ উজাই আহিল। বাটত আহোঁতে সকলোৱে গদাপাণিৰ ফলীয়া হ'ল। সৰিয়হতলীৰ ঘাটতে অনেক ফুকন ডাঙৰীয়া ও প্ৰধান লোক সকলে গদাপাণিক ৰজা বুলি সেৱা কৰিলে। বড় ফুকনৰ গুৰু দক্ষিণ পটীয়া গোঁসাইয়ে ল'ৰাৰ প্ৰতি দ্ৰোহ নাচৰিবলৈ অনেক কোৱাতো বড় ফুকনে তাক নামানিলে। এনে কথিত আছে বোলে গোঁসাইৰ কথা নুশুনাত গোঁসাইয়ে বড় ফুকনক হতশ্ৰী হবলৈ শাপ দিলে, আৰু গোঁসাইকো বড় ফুকনে সেইৰূপে শাপ দিলে। {{gap}}ল'ৰা ৰজাদেৱে আপোনাৰ শেষ দশা জানি গদাপাণিৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিলে, কিন্তু সেই উদ্যোগ কৰি থাকোঁতেই বন্দৰ বড় ফুকনে নগৰ পালে গই আঁক কিছু মান সৈন্য ও প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে সইতে বড় চ’ৰাৰ মুখ পালে গই। আলন বুঢ়া বড় বড়ুৱাত বিনে সকলোৱে গদাপাণিক ৰজা মানি সেৱা কৰিলে। ইফালে বড় ফুকনৰ মানুহে ল’ৰ৷ ৰজাক বন্দি কৰি স্থানান্তৰলৈ খেদালত, সেই বড় চ'ৰাতে<noinclude></noinclude> 8p6bgk7hryjy8u8cbp1rc4uvim00zbp 102 72152 250084 217940 2026-05-15T11:03:28Z JyotiPN 1603 250084 wikitext text/x-wiki {{author |firstname = লক্ষেশ্বৰ |middlename = |lastname = শৰ্মা |fast_initial = |birthyear = |deathyear = |description ='''লক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা''' (১৮-১৯ শতিকা) অসমীয়া সাহিত্যত এজন ঔপন্যাসিক আৰু অনুবাদক ৰূপে সু পৰিচিত। কলিকতাৰ এ এচ এল ক্লাৱৰ অন্যতম গুৰি ধৰোঁতা। ''জোনাকী'' আলোচনীত প্ৰৱন্ধ লিখিছিল। ইংৰাজী সাহিত্যৰ লিটনৰ ‘Last Days of Pompeii’ আৰু গ্ৰেজিয়া ডালেভাৰ ‘Mother’ এই দুখন উপন্যাস অনুবাদ কৰি ক্ৰমে ‘পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী’ আৰু ‘মাতৃ’ নামে প্ৰকাশ কৰিছিল। |image = |wikipedia_link = |wikiquote_link = |commons_link = }} ==সাহিত্যকৰ্ম== * [[মাতৃ]] * [[পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:লেখক]] 7k2cv5n2dze1x55l8y5ztpjjqlz358k 250085 250084 2026-05-15T11:04:14Z JyotiPN 1603 250085 wikitext text/x-wiki {{author |firstname = লক্ষেশ্বৰ |middlename = |lastname = শৰ্মা |fast_initial = |birthyear = 1800 |deathyear = 1900 |description ='''লক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা''' (১৮-১৯ শতিকা) অসমীয়া সাহিত্যত এজন ঔপন্যাসিক আৰু অনুবাদক ৰূপে সু পৰিচিত। কলিকতাৰ এ এচ এল ক্লাৱৰ অন্যতম গুৰি ধৰোঁতা। ''জোনাকী'' আলোচনীত প্ৰৱন্ধ লিখিছিল। ইংৰাজী সাহিত্যৰ লিটনৰ ‘Last Days of Pompeii’ আৰু গ্ৰেজিয়া ডালেভাৰ ‘Mother’ এই দুখন উপন্যাস অনুবাদ কৰি ক্ৰমে ‘পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী’ আৰু ‘মাতৃ’ নামে প্ৰকাশ কৰিছিল। |image = |wikipedia_link = |wikiquote_link = |commons_link = }} ==সাহিত্যকৰ্ম== * [[মাতৃ]] * [[পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:লেখক]] p4gbktq3841azld1xyt688qp3ke31z6 106 85360 250013 237640 2026-05-14T17:10:19Z BabulB 104 250013 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=শ্ৰী শ্ৰীন-ঘোষা |Language=as |Volume= |Edition= |Author=পুৰুষোত্তম ঠাকুৰ |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor=পূৰ্ণানন্দ শৰ্ম্মা |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=দত্তদেৱ দেৱগোস্বামী |Address=যোৰহাট |Year=1925 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> {{AWPRC2026}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} o9r2zieftv8kz6wfs20urocn1htdeqx 104 86565 250059 239739 2026-05-15T04:54:09Z BabulB 104 250059 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( 8 )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কৰ্ম্মীৰ মিলাৱে ভোগ,{{gap|4em}}ভকতক দেন্ত যোগ, ::::বন্দো হেন সদা মাধৱক॥ ১৬ যেতিক্ষণে আসি যাক,{{gap|4em}}অনুগ্ৰহ কৰা হৰি, ::::হুয়া মনে সদায় ভাবিত। তেখনৰে পৰা জানা,{{gap|4em}}গুছয় সমস্ত কাস্তা, ::::লোক ধৰ্ম্ম বেদৰ বিহিত॥ ১৭ মুকুন্দেসে পিতা-মাতা,{{gap|4em}}মুকুন্দেসে গতিদাতা, ::::মুকুন্দে সুহৃদ বন্ধু জন। ইহলোকে পৰলোকে,{{gap|4em}}আন গতি নাহি জানা, ::::জানি লৈলোঁ তাঁহাতে শৰণ॥ ইহেন মনুষ্য জন্ম;{{gap|4em}}পায়৷ মই নৰাধম ::::বিষয় সুখত কৈলো আশ। যেন চিন্তামণি পাই,{{gap|4em}}কাচ মোলে বিকি খাই, ::::আপুনিয়ে ভৈলোঁ সৰ্ব্বনাশ॥ ১৯ মহন্তৰ কথা কয়,{{gap|4em}}ৰীতি কিছু নধৰয়, ::::মায়া মোহে কৰিসা কপট। নুগুছে সংসাৰ ভয়,{{gap|4em}}দুখো সিটো নেড়াৱয়, ::::জানা বেশধাৰী যেন নট॥ ২০ বৈষ্ণবক লাগ পাই,{{gap|4em}}শীল শিক্ষা কিছু নাই, ::::শৰণ ভজন ভক্তি যত। তথাপিতো সিটো জনে{{gap|4em}}বুলিয়া ফুৰয় কেনে, ::::ইটো কথা সাধুৰ সন্মত || ২১ মনুষ্য, শৰীৰ পাই,{{gap|4em}}হৰি সেৱা যাৰ নাই, ::::ফুৰে সদা আন কৰ্ম্ম কৰি।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 7891fv6b67tlc2z8do5mxkyl10dsenq 104 87452 250014 242329 2026-05-15T03:39:57Z BabulB 104 250014 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|{{Xx-larger|শ্ৰীশ্ৰীন-ঘোষা।}}}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}} {{center|{{larger|৺শ্ৰীশ্ৰীপুৰুষোত্তম ঠাকুৰ বিৰচিত।}}<br/> {{Dhr|1em}} {{larger|শ্ৰীযুক্ত দত্তদেৱ দেৱগোস্বামীৰ দ্বাৰাই<br/> সংগৃহীত আৰু প্ৰকাশিত ।}}<br/> {{Dhr|1em}} {{larger|শ্রীযুক্ত পূর্ণানন্দ শৰ্ম্মা, বি, এ, বি, এল্,}}<br/> উকীলৰ দ্বাৰাই সম্পাদিত।<br/> {{Dhr|1em}} {{larger|প্রথম তাঙৰণ।}}<br/> {{Dhr|1em}} (আহিন, ১৮৪৭ শক)। }} {{Right|বেচ এক আধলি মাত্র। }}<noinclude></noinclude> injwkocerq8zbq88esndsw7n45kluux 250060 250014 2026-05-15T04:54:57Z BabulB 104 250060 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|{{Xx-larger|শ্ৰীশ্ৰীন-ঘোষা।}}}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}} {{center|{{larger|৺শ্ৰীশ্ৰীপুৰুষোত্তম ঠাকুৰ বিৰচিত।}}<br/> {{Dhr|1em}} {{larger|শ্ৰীযুক্ত দত্তদেৱ দেৱগোস্বামীৰ দ্বাৰাই<br/> সংগৃহীত আৰু প্ৰকাশিত।}}<br/> {{Dhr|1em}} {{larger|শ্রীযুক্ত পূর্ণানন্দ শৰ্ম্মা, বি, এ, বি, এল্,}}<br/> উকীলৰ দ্বাৰাই সম্পাদিত।<br/> {{Dhr|1em}} {{larger|প্রথম তাঙৰণ।}}<br/> {{Dhr|1em}} (আহিন, ১৮৪৭ শক)। }} {{Right|বেচ এক আধলি মাত্র। }}<noinclude></noinclude> ii1fybkapg5uyu2t7mkamw3babaxp3v 104 87454 250015 241386 2026-05-15T03:46:44Z BabulB 104 250015 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Dhr|15em}} {{Rule|}}{{Rule|}} {{center|{{X-larger|আসাম প্ৰেচত}}<br/> {{larger|শ্রীজগন্নাথ শৰ্ম্মা বৰঠাকুৰৰ দ্বাৰা}}<br/> ছাপা হ’ল ।}} {{Rule|10}}{{Rule|10}}<noinclude></noinclude> 6yvdtm1516qvnwtdxk5y39pd5v55yba 250016 250015 2026-05-15T03:47:50Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250016 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{Dhr|15em}} {{Rule|}}{{Rule|}} {{center|{{X-larger|আসাম প্ৰেচত}}<br/> {{larger|শ্রীজগন্নাথ শৰ্ম্মা বৰঠাকুৰৰ দ্বাৰা}}<br/> ছাপা হ’ল ।}} {{Rule|10}}{{Rule|10}}<noinclude></noinclude> 3rurjr386bibvej5y7d8xtjeqb6ptnh 250017 250016 2026-05-15T03:48:22Z BabulB 104 250017 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{Dhr|15em}} {{Rule|}}{{Rule|}} {{center|{{X-larger|আসাম প্ৰেচত}}<br/> {{larger|শ্রীজগন্নাথ শৰ্ম্মা বৰঠাকুৰৰ দ্বাৰা}}<br/> ছাপা হ’ল।}} {{Rule|10}}{{Rule|10}}<noinclude></noinclude> njhwlzehcp5te50ck2ipljnb6cep46g 104 87455 250018 239469 2026-05-15T03:50:41Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250018 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ৴৹ )|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|সম্পাদকৰ কথা।}}}} {{gap}}ন-ঘোষাৰ যিখনি হাতে-লিখা সাঁচিপতীয়া পুথি পোৱা হৈছে আৰু যিখনি পুথি চাই এই কিতাপখনি যুগুত কৰা হ’ল তাক কোনে কোন সময়ত লিখা তাৰ একো নিৰ্ণয় কৰিব পৰা নহ’ল—কাৰণ, পুথিত এই বিষয়ে একো উল্লেখ নাই। গ্ৰন্থকাৰ শ্ৰী শ্ৰীপুৰুষোত্তম ঠাকুৰ ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ—তেখেতৰ বিষয়ে লিখা অনাবশ্যক। প্ৰকাশকে পাতনিত গ্ৰন্থৰ উৎপত্তি বা ৰচনাৰ কাৰণ বাহুল্যকৈ লিখিছে, এই কথ৷ অলপ অতিৰঞ্জিত হব পাৰে, কিন্তু মহাপুৰুষ দুয়োজনৰ তিৰোভাবৰ পিচত যে দুটা দল হৈ অলপ বিদ্বেষৰ উদ্ভৱ হৈছিল সেইটো কথাৰ আভাস মহাপুৰুষীয়া সাহিত্যতো পোৱা যায়।ঘোষা বিলাকৰ মাজে মাজে সংস্কৃত শ্লোক তুলি দি পুৰুষে৷ত্তম ঠাকুৰে নিজৰ পাণ্ডিত্যৰ পৰিচয় দিয়াৰ লগে লগে মূল গ্ৰন্থৰো গৌৰব ও গাম্ভীৰ্য্য বঢ়ালে। এই পুথিখনিয়ে সুধাসকলৰ সমাদৰ পোৱা উচিত। {{gap}}পুথিৰ গঢ়-গতি আৰু আখৰৰ পৰা বুজা যায় যে এই পুথি প্ৰয় ৩,৪ পুৰুষৰ আগেয়ে লিখা। ইয়াত আজি কালি প্ৰচলিতমতে বৰ্ণযোজনা অনেক ঠাইত অমিল। বৰ্ণাশুদ্ধি দোষ সংস্কৃত শ্লোকবোৰতো দেখা যায়। সেইবোৰ যত দূৰ চকুত পৰিছে শুধৰাই দিয়া হৈছে আৰু ঘোষাৰ ভিতৰত যিবোৰ শব্দ পুৰণি নিয়মে লিখিলেও অশুদ্ধ নহয় সেইবোৰ সেইদৰেই ৰখা হৈছে। এই পুথিত শ, ষ, স, তিনিউটাৰ ব্যৱহাৰ আছে আৰু এড়ি,<noinclude></noinclude> qu2b84179199kzltv1fke3bf8qbbvsk 104 87456 250019 242336 2026-05-15T03:57:11Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250019 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ৵৹ )|}}</noinclude>পডি, মাঝে, আদি শব্দবোৰ পুথিত যেনেকৈ আছে তেনেকৈ ছপোৱা হৈছে । সংযুক্ত বর্ণবোৰৰ গঢ় অতি সুন্দৰ; ৰেফ যুক্ত বর্ণ গুটীয়াকৈ নাই, সৰ্ব্বত্ৰ যুটীয়া । ইতি—- <center> {| |- |<center>যোৰহাট, <br/>৩০ আহিন, ১৮৪৭ শক।</center> |width=4% rowspan=2| {{brace2|3|r}} |{{gap|5em}} |{{gap}}বিনীত—<br>শ্রীপূর্ণানন্দ শৰ্ম্মা |}</center> {{Dhr|1em}} {{Rule|6em}} {{center|{{X-larger|প্রকাশকৰ নিবেদন।}}}} {{gap}}এই ন-ঘোষা পুথিখনি মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ বৰ নাতিয়েক ৺শ্ৰী শ্ৰীপুৰুষোত্তম ঠাকুৰে ৰচনা কৰিছিল । আজি-কালি এই পুথি পাবলৈ অতি বিৰল। ভাগাক্ৰমে পুৰণি সাঁচিপতীয়া পুথি এখনি বহুদিন অনেক অনুসন্ধান কৰি পাই, ভকত-বৈষ্ণবসকলৰ আগ্রহ দেখি, তেওঁলোকৰ অনুৰোধ মতে ইয়াক প্ৰকাশ কৰিবলৈ আগ বাঢ়িলো। প্রিয় বন্ধু শ্ৰীযুত গুণনাথ বড়ঠাকুৰে এই পুথি প্ৰকাশ কৰিবৰ নিমিত্তে যৎপৰোনাস্তি সহায় কৰিছে। আৰু শ্রদ্ধাস্পদ-শ্রীযুক্ত পূর্ণানন্দ শৰ্ম্মাপাঠক বি, এ, বি, এল, উকীল মহোদয়ে এই পুথি সম্পাদন কৰিবলৈ স্বীকাৰ কৰাত ইয়াক ৰাইজৰ আগলৈ উলিয়াবলৈ সুবিধা হল। এই খিনিতে দুইজনকে মোৰ কৃতজ্ঞতা জনালো। এই বহুমূলীয়া পুথিয়ে গুণগ্ৰাহীসকলৰ আদৰ পালেই এটি লুপ্তপ্ৰায় ৰত্ন ৰক্ষিত হ’ব আৰু মোৰো যত্ন সফল হ’ব। ইতি— {{Block right|{{center|<poem>বিনীত— শ্রী দত্তদেৱ দেৱগোস্বামী।</poem>}}}}<noinclude></noinclude> 9y5e3y1q57ikp7b4v9f9gq57l00c7dv 250020 250019 2026-05-15T03:57:38Z BabulB 104 250020 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ৵৹ )|}}</noinclude>পডি, মাঝে, আদি শব্দবোৰ পুথিত যেনেকৈ আছে তেনেকৈ ছপোৱা হৈছে । সংযুক্ত বর্ণবোৰৰ গঢ় অতি সুন্দৰ; ৰেফ যুক্ত বর্ণ গুটীয়াকৈ নাই, সৰ্ব্বত্ৰ যুটীয়া । ইতি—- <center> {| |- |<center>যোৰহাট, <br/>৩০ আহিন, ১৮৪৭ শক।</center> |width=4% rowspan=2| {{brace2|3|r}} |{{gap|5em}} |{{gap}}বিনীত—<br>শ্রীপূর্ণানন্দ শৰ্ম্মা |}</center> {{Dhr|1em}} {{Rule|6em}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|প্রকাশকৰ নিবেদন।}}}} {{gap}}এই ন-ঘোষা পুথিখনি মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ বৰ নাতিয়েক ৺শ্ৰী শ্ৰীপুৰুষোত্তম ঠাকুৰে ৰচনা কৰিছিল । আজি-কালি এই পুথি পাবলৈ অতি বিৰল। ভাগাক্ৰমে পুৰণি সাঁচিপতীয়া পুথি এখনি বহুদিন অনেক অনুসন্ধান কৰি পাই, ভকত-বৈষ্ণবসকলৰ আগ্রহ দেখি, তেওঁলোকৰ অনুৰোধ মতে ইয়াক প্ৰকাশ কৰিবলৈ আগ বাঢ়িলো। প্রিয় বন্ধু শ্ৰীযুত গুণনাথ বড়ঠাকুৰে এই পুথি প্ৰকাশ কৰিবৰ নিমিত্তে যৎপৰোনাস্তি সহায় কৰিছে। আৰু শ্রদ্ধাস্পদ-শ্রীযুক্ত পূর্ণানন্দ শৰ্ম্মাপাঠক বি, এ, বি, এল, উকীল মহোদয়ে এই পুথি সম্পাদন কৰিবলৈ স্বীকাৰ কৰাত ইয়াক ৰাইজৰ আগলৈ উলিয়াবলৈ সুবিধা হল। এই খিনিতে দুইজনকে মোৰ কৃতজ্ঞতা জনালো। এই বহুমূলীয়া পুথিয়ে গুণগ্ৰাহীসকলৰ আদৰ পালেই এটি লুপ্তপ্ৰায় ৰত্ন ৰক্ষিত হ’ব আৰু মোৰো যত্ন সফল হ’ব। ইতি— {{Block right|{{center|<poem>বিনীত— শ্রী দত্তদেৱ দেৱগোস্বামী।</poem>}}}}<noinclude></noinclude> 3ju2641habv2k2o2vykwkqpzkc1jdur 104 87457 250021 239517 2026-05-15T04:01:05Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250021 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||(৶৹ )|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|পাতনি।}}}} {{gap}}মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ বৈকুণ্ঠগামী হোৱাৰ পিচত ধৰ্ম্ম সম্বন্ধীয় সকলো ভাৰ শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ মহাপুৰুষৰ গাত পৰিছিল। যেতিয়া শ্ৰী শ্ৰীমাধৱদেৱ মহাপুৰুষৰ মহাপ্ৰয়ান হয়, তেতিয়া বৰপেটা থানত মথুৰাদাস আতা সতৰীয়া বা অধিকাৰ স্বৰূপে আছিল। ইপিনে জনীয়া থানত শ্ৰী শ্ৰী পুৰুষোত্তম ঠাকুৰে অধিকাৰ স্বৰূপে বাৰ মহন্ত পাতি সত্ৰ চলাই আছিল। সেই সময়ত ঠাকুৰ দেৱৰ লগত বৰপেটা থানত থকা আতাসকলৰ মনোবাদ আছিল। এনে মনোমালিন্যৰ ভিতৰতে এদিন ঠাকুৰে মাধৱদেৱ-প্ৰণীত হেজাৰী ঘোষা বিচাৰি বৰপেটা থানলৈ ভকত এজন পঠালে। আতাসকলে ক’লে:—“ঠাকুৰে শঙ্কৰদেৱৰ নাতি হৈ মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা শাস্ত্ৰ গাব নালাগে”। এইদৰে কৈ ভকতজনক পুথি নিদি ওভোটাই পঠালে। ঠাকুৰ মৰ্মান্তিক বেজাৰ পাই এই ন-ঘোষা পুথিখনি লিখিবলৈ ধৰিলে আৰু ভকত পঠাই বৰপেটাৰ আতাসকলক জনালে:—“আমাক যদি মাধৱৰ কৃত্য গাব নিদিয়ে তাৰাসকলেও আমাৰ ককা আতাৰ কৃত্য দশম, কীৰ্ত্তন আদি গ্ৰন্থ নাগাব।” এইদৰেই কিছুমান দিন বিবাদ চলি আছিল আৰু এই ন-ঘোষা পুথিৰেই ভালেমান দিন জনীয়া থানত নাম-প্ৰসঙ্গ চলিছিল। এইবোৰ কথা যেতিয়া ভৱানীপুৰীয়া গোপাল আতাৰ কাণত পৰিল, তেখেতে বৰ বেজাৰ পালে আৰু তেখেতে নিজে বৰপেটালৈ গৈ আতাসকলৰ লগত পৰামৰ্শ কৰি<noinclude></noinclude> 8xvphan3cw3cxrclq72foc3y0bmtw55 104 87458 250022 240176 2026-05-15T04:04:45Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250022 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|( ।৽ )}}</noinclude>জগৰ ভঙ্গাবৰ নিমিত্তে পৰমানন্দ আতাক জনীয়া থানলৈ পঠাই দিলে। যেতিয়া পৰমানন্দ আতাই ঠাকুৰক সেৱা কৰিলে, ঠাকুৰে তেওঁলৈ পিঠি দি ঘূৰি বহিল, পৰমানন্দই কলে:— “বাপ, দাসক এটি কথাৰ উত্তৰ লাগে—গৰুড়ে কালীয়ক কিয় নাখালে”? এই কথা শুনি ঠাকুৰে অতিশয় আনন্দিত হৈ ঘূৰি বহিল আৰু হাঁহি হাঁহি কলে:—“কোমল বাঁহে বুড়া বাঁহক বান্ধিবলৈ আহিছা। শিৰত শ্ৰীকৃষ্ণৰ পদচিহ্ণ থকা বাবে, গৰুড়ে তেওঁক নাখালে। তোমাৰ মূৰতো ককা-আতাই পদচিহ্ণ দিছিল; এতেকে আমি তোমাক ক্ষমা কৰিলোঁ; এতিয়া, কিয় আহিলা কোৱাঁ”। {{gap}}পৰমানন্দ আতাই দোষণৰ শৰাই আগ বঢ়াই আতা সকলে দোসণ ভঙ্গাবলৈ পঠাইছে বুলি কৈ সেৱা কৰিলে। ঠাকুৰে দণ্ড সামৰি থৈ আনন্দ প্ৰকাশ কৰিলে আৰু সেই দিনৰ পৰা দুই দলৰ পূৰ্ব্বৎ মিলা-প্ৰীতি হ’ল আৰু আগৰ দৰেই ইদলে সিদলে অহা-যোৱা, খোৱা-মেলা কৰিবলৈ ধৰিলে। এদিন বাৰ আতা জনীয়া থানলৈ যাওঁতে ঠাকুৰে তেখেতে কৰা ন-ঘোষা পুথিখানি সকলোকে দেখুৱালে। সকলোৱেই চাই-চিতি ভাল হৈছে বুলি শলাগিলে আৰু এটা সজ কাম কৰা হ’ল বুলি আনন্দ প্ৰকাশ কৰিলে। অলপ পৰৰ পিচতে বুঢ়া আতাই কলে—“বাপ! শাস্ত্ৰখানি অতি উত্তম হৈছে; কেৱল এফেৰি মান কথা— সূৰ্যক ভগা কুলাৰে ঢকা যেন হৈছে”। সকলোটি মনে মনে বহি আছিল; ঠাকুৰে ভাবিলে যে<noinclude></noinclude> 8tjzi7euqiihxntb84oywpos6dwq585 104 87459 250023 239513 2026-05-15T04:09:17Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250023 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||(৷৴৹)|}}</noinclude>এই পুথি লিখা বাবে শ্ৰী শ্ৰীমাধৱদেৱ মহাপুৰুষৰ কৃত্য নামঘোষ৷ পুথিখনি ঢকাৰ দৰে হ’ল। ইয়াকে গুণি পুথিখনি হাতত লৈ তেখেতে ভিতৰলৈ গ’ল। বুঢ়া-আতাই ক’লে:—"মই হঠাতে বেয়া কথা-আষাৰ কলোঁ; আজি ঠাকুৰে পুথিখনি কি কৰে ঠিক নাই”। অলপ পিচতে হঠাতে ভিতৰত বৰকৈ ধোৱা হোৱা দেখি বুঢ়া আতাই ভিতৰ সোমাই ন-ঘোষা পুথিখনি জুইৰ ওপৰত দেখি আচৰিত হ’ল; আৰু “বাপ! কি কৰা হ’ল” বুলি কৈ ওপৰৰ পৰা নোপোৰাকৈ থকা পাতখিনি তৎক্ষণাৎ আঁতৰাই আনিলে। ঠাকুৰে উত্তৰ দিলে—“আমি শিষ্য হৈ গুৰুৰ কৃত্য লোপ কৰা হৈছিল, গতিকে পুথিখনি জুইত দিছিলোঁ; ইয়াক ৰখাৰ প্ৰয়োজন নাই”। তেতিয়া আতাসকলে আৰু বাৰ মহন্তই কলে:—“বাপ! যি হ’ল হ’ল। যিখিনি ভেৰ আছিল গ’ল, যিখিনি আছে আমি সকলোৱে ইয়াকে সাৰ বুলি ৰাখিছোঁ। আজিৰ পৰা প্ৰসঙ্গত সকলোৱে চাৰিটি নাম-ঘোষা গাই, এটি ন-ঘোষা গাব”। সেই দিন ধৰি বাৰ মহন্তই দৈনিক প্ৰসঙ্গত ন-ঘোঁষা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। এই ন-ঘো পুথিত হেনো ঠাকুৰে এহেজাৰ ঘোষা লিখিছিল, কিন্তু জুইৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ পিচত তাত প্ৰায় চাৰি শ মান ঘোষাহে থাকিল আৰু সিমানখিনিকেহে আমি পোৱা সাঁচি-পতীয়া পুথিতো পোৱা হৈছে। {{gap}}ওপৰত উল্লেখ কৰা শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱে পৰমানন্দ আতা মুৰত পদ-চিহ্ন দিয়াৰ কথা এই:—<noinclude></noinclude> fnnk7qyn11tjntq2h64hryjn5yyxhe7 250025 250023 2026-05-15T04:10:24Z BabulB 104 250025 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||(৷৴৹)|}}</noinclude>এই পুথি লিখা বাবে শ্ৰী শ্ৰীমাধৱদেৱ মহাপুৰুষৰ কৃত্য নামঘোষ৷ পুথিখনি ঢকাৰ দৰে হ’ল। ইয়াকে গুণি পুথিখনি হাতত লৈ তেখেতে ভিতৰলৈ গ’ল। বুঢ়া-আতাই ক’লে:—"মই হঠাতে বেয়া কথা-আষাৰ কলোঁ; আজি ঠাকুৰে পুথিখনি কি কৰে ঠিক নাই”। অলপ পিচতে হঠাতে ভিতৰত বৰকৈ ধোৱা হোৱা দেখি বুঢ়া আতাই ভিতৰ সোমাই ন-ঘোষা পুথিখনি জুইৰ ওপৰত দেখি আচৰিত হ’ল; আৰু “বাপ! কি কৰা হ’ল” বুলি কৈ ওপৰৰ পৰা নোপোৰাকৈ থকা পাতখিনি তৎক্ষণাৎ আঁতৰাই আনিলে। ঠাকুৰে উত্তৰ দিলে—“আমি শিষ্য হৈ গুৰুৰ কৃত্য লোপ কৰা হৈছিল, গতিকে পুথিখনি জুইত দিছিলোঁ; ইয়াক ৰখাৰ প্ৰয়োজন নাই”। তেতিয়া আতাসকলে আৰু বাৰ মহন্তই কলে:—“বাপ! যি হ’ল হ’ল। যিখিনি ভেৰ আছিল গ’ল, যিখিনি আছে আমি সকলোৱে ইয়াকে সাৰ বুলি ৰাখিছোঁ। আজিৰ পৰা প্ৰসঙ্গত সকলোৱে চাৰিটি নাম-ঘোষা গাই, এটি ন-ঘোষা গাব”। সেই দিন ধৰি বাৰ মহন্তই দৈনিক প্ৰসঙ্গত ন-ঘোঁষা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। এই ন-ঘো পুথিত হেনো ঠাকুৰে এহেজাৰ ঘোষা লিখিছিল, কিন্তু জুইৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ পিচত তাত প্ৰায় চাৰি শ মান ঘোষাহে থাকিল আৰু সিমানখিনিকেহে আমি পোৱা সাঁচি-পতীয়া পুথিতো পোৱা হৈছে। {{gap}}ওপৰত উল্লেখ কৰা শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱে পৰমানন্দ আতা মুৰত পদ-চিহ্ন দিয়াৰ কথা এই:— {{nop}}<noinclude></noinclude> 6qk12p5w2snr6couoibc3836uwwzdth 250061 250025 2026-05-15T04:56:37Z BabulB 104 250061 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||(৷৴৹)|}}</noinclude>এই পুথি লিখা বাবে শ্ৰী শ্ৰীমাধৱদেৱ মহাপুৰুষৰ কৃত্য নামঘোষ৷ পুথিখনি ঢকাৰ দৰে হ’ল। ইয়াকে গুণি পুথিখনি হাতত লৈ তেখেতে ভিতৰলৈ গ’ল। বুঢ়া-আতাই ক’লে:— "মই হঠাতে বেয়া কথা-আষাৰ কলোঁ; আজি ঠাকুৰে পুথিখনি কি কৰে ঠিক নাই”। অলপ পিচতে হঠাতে ভিতৰত বৰকৈ ধোৱা হোৱা দেখি বুঢ়া আতাই ভিতৰ সোমাই ন-ঘোষা পুথিখনি জুইৰ ওপৰত দেখি আচৰিত হ’ল; আৰু “বাপ! কি কৰা হ’ল” বুলি কৈ ওপৰৰ পৰা নোপোৰাকৈ থকা পাতখিনি তৎক্ষণাৎ আঁতৰাই আনিলে। ঠাকুৰে উত্তৰ দিলে— “আমি শিষ্য হৈ গুৰুৰ কৃত্য লোপ কৰা হৈছিল, গতিকে পুথিখনি জুইত দিছিলোঁ; ইয়াক ৰখাৰ প্ৰয়োজন নাই”। তেতিয়া আতাসকলে আৰু বাৰ মহন্তই কলে:— “বাপ! যি হ’ল হ’ল। যিখিনি ভেৰ আছিল গ’ল, যিখিনি আছে আমি সকলোৱে ইয়াকে সাৰ বুলি ৰাখিছোঁ। আজিৰ পৰা প্ৰসঙ্গত সকলোৱে চাৰিটি নাম-ঘোষা গাই, এটি ন-ঘোষা গাব”। সেই দিন ধৰি বাৰ মহন্তই দৈনিক প্ৰসঙ্গত ন-ঘোঁষা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। এই ন-ঘো পুথিত হেনো ঠাকুৰে এহেজাৰ ঘোষা লিখিছিল, কিন্তু জুইৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ পিচত তাত প্ৰায় চাৰি শ মান ঘোষাহে থাকিল আৰু সিমানখিনিকেহে আমি পোৱা সাঁচি-পতীয়া পুথিতো পোৱা হৈছে। {{gap}}ওপৰত উল্লেখ কৰা শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱে পৰমানন্দ আতা মুৰত পদ-চিহ্ন দিয়াৰ কথা এই:— {{nop}}<noinclude></noinclude> n04f3mgzyzeuzmsik7utu1siscdgjfc 104 87460 250024 239529 2026-05-15T04:09:59Z BabulB 104 250024 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ৷৵৹ )|}}</noinclude>{{gap}}নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ হুকুমমতে শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰিয়ভক্ত পৰমানন্দ আতাৰ পিতাক নাৰয়ণদাস ঠাকুৰ আৰু গোকুলচান্দক শঙ্কৰৰ মত শুদ্ধ আৰু তেওঁৰ ধৰ্ম্ম শ্ৰেষ্ঠ বুলি কোৱা অপৰাধৰ বাৰে হৰি গৰমলিয়ে ভোটৰ দুৱাৰত ঘোঁৰা সলাবলৈ নিছিল । নাৰায়ণদাসৰ ভাৰ্য্যাই গিৰিয়েকৰ লগতে ভোটৰ দুৱাৰলৈকে গৈছিল । ভোটৰ হাতৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতে নাৰায়ণদাসৰ ভাৰ্য্যাৰ বাটতে প্রসব হল আৰু নাৰায়ণদাসে ঘুৰি আহি শ্ৰী শ্ৰীশঙ্কৰদেৱক সপৰিবাৰে সেৱা কৰোতে এই দৰে কৈছিল – বাপ, এইটি ল’ৰা বৰ দুখৰ কালত উপজিল বাবে ইয়াক দুখীয়া নাম দিয়া হু’ল ” । তেতিয়া মহাপুৰুষে কলেঃ— এই লৰাটিৰ জন্মৰ লগে লগে তোমাৰ দুখৰ অন্ত আৰু আনন্দৰ উদয় হ'ল আৰু ময়ো লৰা দেখি পৰম আনন্দ পালোঁ; গতিকে ইয়াৰ "নাম দিলো পৰমানন্দ” । নাৰায়ণদাসে মহাপুৰুষৰ চৰণত পৰমানন্দৰ শিৰ স্পৰ্শ কৰালে আৰু মহা- পুৰুষেও আনন্দমনেৰে শিশুক আশীর্ব্বাদ দিলে । তেতিয়াৰ পৰাই দুখীয়াৰ নাম পৰমানন্দ হ’ল। ইতি— <center> {| |- |<center>পুণীয়া সত্ৰ, চাওখাট; <br/>৩০ আহিন,১৮৪৭ শক।</center> |width=4% rowspan=2| {{brace2|3|r}} |{{gap|5em}} |{{gap}}শ্রীদত্তদেৱ দেৱগোস্বামী । |}</center><noinclude></noinclude> l1i46f6znsatcznoukp4jp0d4tarv1z 250026 250024 2026-05-15T04:14:13Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250026 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ৷৵৹ )|}}</noinclude>{{gap}}নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ হুকুমমতে শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰিয়ভক্ত পৰমানন্দ আতাৰ পিতাক নাৰয়ণদাস ঠাকুৰ আৰু গোকুলচান্দক শঙ্কৰৰ মত শুদ্ধ আৰু তেওঁৰ ধৰ্ম্ম শ্ৰেষ্ঠ বুলি কোৱা অপৰাধৰ বাৰে হৰি গৰমলিয়ে ভোটৰ দুৱাৰত ঘোঁৰা সলাবলৈ নিছিল । নাৰায়ণদাসৰ ভাৰ্য্যাই গিৰিয়েকৰ লগতে ভোটৰ দুৱাৰলৈকে গৈছিল। ভোটৰ হাতৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতে নাৰায়ণদাসৰ ভাৰ্য্যাৰ বাটতে প্রসব হল আৰু নাৰায়ণদাসে ঘুৰি আহি শ্ৰী শ্ৰীশঙ্কৰদেৱক সপৰিবাৰে সেৱা কৰোতে এই দৰে কৈছিল:—বাপ, এইটি ল’ৰা বৰ দুখৰ কালত উপজিল বাবে ইয়াক দুখীয়া নাম দিয়া হ’ল”। তেতিয়া মহাপুৰুষে কলে:—এই লৰাটিৰ জন্মৰ লগে লগে তোমাৰ দুখৰ অন্ত আৰু আনন্দৰ উদয় হ'ল আৰু ময়ো লৰা দেখি পৰম আনন্দ পালোঁ; গতিকে ইয়াৰ "নাম দিলো পৰমানন্দ”। নাৰায়ণদাসে মহাপুৰুষৰ চৰণত পৰমানন্দৰ শিৰ স্পৰ্শ কৰালে আৰু মহাপুৰুষেও আনন্দমনেৰে শিশুক আশীর্ব্বাদ দিলে। তেতিয়াৰ পৰাই দুখীয়াৰ নাম পৰমানন্দ হ’ল। ইতি— <center> {| |- |<center>পুণীয়া সত্ৰ, চাওখাট; <br/>৩০ আহিন,১৮৪৭ শক।</center> |width=4% rowspan=2| {{brace2|3|r}} |{{gap|5em}} |{{gap}}শ্রীদত্তদেৱ দেৱগোস্বামী । |}</center> {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> 35hb8wnw4jdmu9xyg8zk81bvcqy0ike 104 87473 250055 239728 2026-05-15T04:50:36Z BabulB 104 250055 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ২ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>তুমি হেন প্ৰভূ পাই,{{gap|4em}}তযু পাৱে ৰতি নাই, ::::মই পাপী গৈলো অধোগতি॥ ৪ ই তিনিলোকত দেৱ,{{gap|4em}}হেন আৰ আছে কেৱ, ::::পতিতক ৰাখে সংসাৰত। পতিত-পাৱন তুমি,{{gap|4em}}শাস্ত্ৰ মুখে আছোঁ শুনি ::::শৰণে পশিলো চৰণত॥ ৫ তোমাৰেসে অংশ আমি,{{gap|4em}}সেৱাক তেজিয়া স্বামী, ::::নিকাৰ ভুঞ্জিলো নানামত। ইবেলি চৰণ পাই,{{gap|4em}}শৰণে পশিলো নিজে, ::::থৈয়ো নিজ ভৃত্যৰ সঙত॥ ৬ তোমাৰেসে অংশ হুয়া,{{gap|4em}}তযু সেৱা বিছুৰিয়া, ::::জনম লভিলো নানামত। আবে প্ৰভু কৃপা কৰা,{{gap|4em}}মোৰ দাস বুলি ধৰা, ::::শৰণে পশিলোঁ চৰণত॥ ৭ বৈষ্ণৱৰ পদ ধূলি,{{gap|4em}}মাথে লৈবোঁ হাতে তুলি ::::কৰিবো শ্ৰৱণ প্ৰসঙ্গত। মুখত নেৰিবোঁ নাম,{{gap|4em}}তেবে হৈব সিদ্ধিকাম, ::::এহিমানে মাগোঁ চৰণত॥ ৮ মোৰ ভকতক পাই,{{gap|4em}}তৃপিতি যাহাৰ নাই, ::::কথাক নুশুনে কাণ পাতি। ধন আয়ু যশ ভাৰ,{{gap|4em}}সবে নষ্ট হোৱৈ তাৰ, ::::নষ্ট হইব যতেক সন্ততি॥ ৯ মান অপমান দুই,{{gap|4em}}অমৃত গৰল হুই, ::::প্ৰখ্যাত হুয়াছে জগতত।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 3yz4pjcxpmixe0dgpfwffhnm1w5h69g 104 87474 250057 239732 2026-05-15T04:52:32Z BabulB 104 250057 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ৩ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অপমান মৃত তাতে,{{gap|4em}}মানতো বিষম বিষ ::::জানি সুখী হুয়োক মনত॥ ১০ উদৰ ভৰণ মাত্ৰ,{{gap|4em}}নাহি সঞ্চয়ন যাত, ::::সেহি সত্য জীবিকা হোৱয়। অধিক সঞ্চয় যিটো,{{gap|4em}}তস্কৰেসোজানা সিটো, ::::দণ্ড কৰিৱাৰ যোগ্য হয়॥ ১১ একে স্ত্ৰীৰ শৰীৰত{{gap|4em}},ত্ৰিবিধ কল্পনা দেখি, ::::শুনা তাক কঁহো কৰ্ণ পাতি। সাধু দেখে শতুল্য,{{gap|4em}}কামুকে কামিনী মুল্য, ::::কুকুৰে দেখয় ভক্ষ্য জাতি॥ ১২ হৰিৰ ভকতি ধৰি,{{gap|4em}}জীৱৈ পাঞ্চ দিনমাত্ৰ, ::::তথাপিতো সিসে শ্ৰেষ্ঠ আতি। ভকতি বজ্জিত ভৈলে,{{gap|4em}}সহস্ৰ কল্পকো জীলে, ::::জানা সিটো পৰম দুৰ্ম্মতি॥ ১৩ তাহাৰেসে লাভ অতি,{{gap|4em}}তাহাঁৰেসে জয় খ্যাতি, ::::পৰাজয় নাহি কদাচিত। ইন্দীবৰ শ্যামবৰ্ণ,{{gap|4em}}হেনয় ঈশ্বৰ কৃষ্ণ, ::::যাৰ মাসি ভৈলা হৃদি স্থিত॥ ১৪ যিটো মহা মন্দমতি,{{gap|4em}}ভকতক নিন্দে আতি, ::::মৰি সিটো পৰে নৰকত। কদাচিতো কৰি দ্বেষ,{{gap|4em}}দূতৰ হোৱয় বেশ, ::::সংশযুক নকৰা মনত॥ ১৫ সৰ্ব্বাশ্ৰুতি শিৰে ৰত্ন,{{gap|4em}}কৰি আতি মহা যত্ন ::::প্ৰকাশয় চৰণ পদ্মক।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> e8q3rurgk9bs794agbim2egfjfc128n 104 87475 250053 239761 2026-05-15T04:46:59Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250053 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ৫ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কৰ্ম্মতো নাহিকে সুখ,{{gap|4em}}লভিয়া পৰম দুখ, :::::নৰকত পৰে সিটো মৰি॥ ২২ ব্ৰহ্মা আদি দেৱগণে,{{gap|4em}} যাৰ বাক্যে অনুক্ষণে, :::::স্ৰজন্ত পালন্ত সংহৰন্ত। তান্ত বিনে নাহি কেৱ,{{gap|4em}}জানি কৰে সদা সেৱ, :::::পৃথিবীৰ যতেক মহন্ত॥ ২৩ ব্ৰহ্মা বিষ্ণু, মহেশ্বৰ,{{gap|4em}}নজানন্ত যাত পৰ, :::::লক্ষ্মীয়ো সেৱন্ত পদ যাৰ। সিদ্ধে গাৱে যাৰ গুণ,{{gap|4em}}তান্ত বিনে আছে কোন :::::সংসাৰত শ্ৰেষ্ঠ দেৱ আৰ॥ ২৪ গোবিন্দেসে, আত্মামন,{{gap|4em}}গোবিন্দে জীৱন ধন :::::গোবিন্দত বিনে নাহি আন। হেনয় গোবিন্দ পাই,{{gap|4em}}যাহাৰ ভকতি নাই :::::জানা সিটো জন গতপ্ৰাণ॥ ২৫ ব্ৰহ্মা ব্ৰহ্মপদ পাই,{{gap|4em}}যাৰ গুণ সদা গাই :::::মহেশো গাৱন্ত গুণ যাৰ। হেন দেৱ পৰিহৰে,{{gap|4em}}আনক ভজিয়া মৰে, :::::তাত পৰে মন্দ নাহি আৰ॥ ২৬ পদ্মৰ পত্ৰৰ নীৰ,{{gap|4em}}পৰি যেন নুহি থিৰ, :::::জানি আত হুয়োক বিমন। ব্যাধি কাল সৰ্পে পাই,{{gap|4em}}গিলি আসে সমুদাই, :::::জানি লৈয়ো কৃষ্ণত শৰণ॥ ২৭ কৈৰ ভাৰ্য্যা পুত্ৰ ভাই,{{gap|4em}}আসি আছৈ কোন থাই, :::::আপুনি আসিলা কৈৰ পৰা।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> dndkj8yyuevxlvaovifwbbhttegdmju 104 87476 250047 239768 2026-05-15T04:44:04Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250047 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ৬ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সংসাৰ বিচিত্ৰ এই,{{gap|4em}}মিছাকেসে সঞ্চাকই, :::::জানি তত্ত্ব হৰি পাৱে ধৰা। ২৮ কলিমল বিলোপন,{{gap|4em}}বান্ধৱ হৰিৰ নাম :::::যিটো জনে সদায়ে বোলয়। তাক মহাযত্ন কৰি,{{gap|4em}}হাতে চক্ৰগোট ধৰি, :::::ৰক্ষা কৰি ফুৰা কৃপাময়॥ ২৯ বেদ শিৰোমণিভাগে,{{gap|4em}}যাহাৰ বাচক ভৈল, :::::ক্ৰীড়ীবস্তু জগত যতেক। শ্ৰুতি যাৰ আজ্ঞা কয়,{{gap|4em}}বপু যাৰ জ্ঞানময়, :::::বন্দো হেন দৈৱকীৰ পোক॥৩০ মহন্তক লগ পাই,{{gap|4em}}নীচে কৰে অপৰাধ, :::::মহন্তৰ কিছু নাই তাত। যেন শিলাখণ্ড পাই,{{gap|4em}}দৃঢ় মুষ্ঠি মাৰে যাই, :::::কেৱলে ভাগয় মাত্ৰ হাত। ৩১ মহামুঢ় সকলৰ,{{gap|4em}}পুত্ৰ ভাৰ্য্যাদিয়ে ভীৰ, :::::শুনা আৰে কহো শাস্ত্ৰ ৰীত। পণ্ডিত সবৰ ভৰ,{{gap|4em}}কেৱলে জানিবা শাস্ত্ৰ, :::::এহি ভক্তি যোগ বিঘ্নিকৃত॥ ৩২ সত্য হিত সাৰ পুনু,{{gap|4em}}বচনক বোলোঁ ম‍ই, :::::শুনিওক যত মহাজন। দগ্ধ ইটো সংসাৰত,{{gap|4em}}কিছু নুহি সাৰঙ্গত :::::সাৰ মাত্ৰ হৰিক পূজন॥ ৩৩ উত্তম শ্লোকৰ মোৰ,{{gap|4em}}জনেৰে সখিত্ব ভাৰ, :::::কৰ্ম্মগতি যথা জন্ম হৌক।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 7nailvks7spomu8001o38j7v81n0ik8 104 87477 250034 239771 2026-05-15T04:40:42Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250034 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||(৭)|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>পুত্ৰ ভাৰ্য্যা ধন জন,{{gap|4em}}তোমাৰ মায়ায়ে নাথ, :::::অসম্বাৰ সঙ্গ মোৰ নৌক॥৩৪ শুনিয়োক মন ভাই,{{gap|4em}}মহা পুন্য ধন পাই, :::::দেহা নাৱ আছহ কিনাই। নাৱ পচে কেন ঘাটে,{{gap|4em}}সংসীৰ তৰিয়ো জান্তে. :::::দিয়া ভৰা হৰিগুণ গাই॥৩৫ যদ্যপি অদৃশ্য আত্মা,{{gap|4em}}সমস্ত শাস্ত্ৰতে কয়, :::::তভো দেখি বিশুদ্ধ মনত। ৰাহু যেন দৃশ্য নুই,{{gap|4em}}তথাপিতো দৃশ্য হুই, :::::প্ৰকাশ চন্দ্ৰ মণ্ডলত॥ ৩৬ নিৰ্ম্মল দৰ্পণ যেন,{{gap|4em}}বিম্বক দেখয়ে ভালে, :::::নেদেখয় মল থাকে যাত। ভক্তি ভাৱে শুদ্ধ মন,{{gap|4em}}সিসে জানা মহাজন, :::::হৰি হোন্ত প্ৰকাশ হিয়াত॥ ৩৭ শঙ্কৰেসে ইষ্ট দেৱ,{{gap|4em}}গুৰু মোৰ নাহি কেৱ, :::::জানি মই কৰি আছোঁ সাৰ। তানমত এৰি যাই,{{gap|4em}}আনমতে গতি নাই :::::জানি সদা কৰোঁ নমস্কাৰ॥ ৩৮ যাৰ শীল শিক্ষা পাই,{{gap|4em}}মাধৱে বোলন্ত ম‍ই, :::::শঙ্কৰ দেৱৰ নিজ দাস। হেনয় ঈশ্বৰ হুয়া,{{gap|4em}}ভাৰ্য্যাক বুলিলা কেনে, :::::জানিবা নাতিত মোৰ আশ॥ ৩ এহি কথা মনে ধৰি,{{gap|4em}}চিত্ত মোৰ বিয়াকুল, :::::ভক্তিত কৰিল কিছু মন।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> r6p1kehyuekls4a7lgbmssks1pxtvo9 250035 250034 2026-05-15T04:41:09Z BabulB 104 250035 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||(৭)|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>পুত্ৰ ভাৰ্য্যা ধন জন,{{gap|4em}}তোমাৰ মায়ায়ে নাথ, :::::অসম্বাৰ সঙ্গ মোৰ নৌক॥৩৪ শুনিয়োক মন ভাই,{{gap|4em}}মহা পুন্য ধন পাই, :::::দেহা নাৱ আছহ কিনাই। নাৱ পচে কেন ঘাটে,{{gap|4em}}সংসীৰ তৰিয়ো জান্তে :::::দিয়া ভৰা হৰিগুণ গাই॥৩৫ যদ্যপি অদৃশ্য আত্মা,{{gap|4em}}সমস্ত শাস্ত্ৰতে কয়, :::::তভো দেখি বিশুদ্ধ মনত। ৰাহু যেন দৃশ্য নুই,{{gap|4em}}তথাপিতো দৃশ্য হুই, :::::প্ৰকাশ চন্দ্ৰ মণ্ডলত॥ ৩৬ নিৰ্ম্মল দৰ্পণ যেন,{{gap|4em}}বিম্বক দেখয়ে ভালে, :::::নেদেখয় মল থাকে যাত। ভক্তি ভাৱে শুদ্ধ মন,{{gap|4em}}সিসে জানা মহাজন, :::::হৰি হোন্ত প্ৰকাশ হিয়াত॥ ৩৭ শঙ্কৰেসে ইষ্ট দেৱ,{{gap|4em}}গুৰু মোৰ নাহি কেৱ, :::::জানি মই কৰি আছোঁ সাৰ। তানমত এৰি যাই,{{gap|4em}}আনমতে গতি নাই :::::জানি সদা কৰোঁ নমস্কাৰ॥ ৩৮ যাৰ শীল শিক্ষা পাই,{{gap|4em}}মাধৱে বোলন্ত ম‍ই, :::::শঙ্কৰ দেৱৰ নিজ দাস। হেনয় ঈশ্বৰ হুয়া,{{gap|4em}}ভাৰ্য্যাক বুলিলা কেনে, :::::জানিবা নাতিত মোৰ আশ॥ ৩ এহি কথা মনে ধৰি,{{gap|4em}}চিত্ত মোৰ বিয়াকুল, :::::ভক্তিত কৰিল কিছু মন।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ob7ixuzthftsufvk5ck5lkks08y4e7j 104 87478 250032 239772 2026-05-15T04:37:05Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250032 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ৮ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ভক্তিৰ নুহিক পাত্ৰ,{{gap|4em}}তথাপি বুলিলা মোৰ, :::::কাৰণ কহিয়ো মহাজন॥ ৪০ বচনে সংসাৰ মিছা,{{gap|4em}}সৰ্ব্বজনে বোলে সদা, :::::মনে নপাৰয় এৰিবাক। মনেয়ো দেখয় মিছা,{{gap|4em}}খনিকো নাহিকে ইচ্ছা, :::::সন্তে অনুগ্ৰহ কৰে যাক॥ ৪১ ৰাজাগণ নিগদতি,{{gap|4em}}শুনিয়োক যদুপতি :::::উপায় দিয়োক হেনমত। কৰ্ম্মগতি সংসাৰত,{{gap|4em}}ভ্ৰমন্তে আমাৰ সদা, :::::মন ৰৌক তযু চৰণত॥ ৪২ খণ্ডলাৰু মিঠাই যত,{{gap|4em}}চেনি ফেনি নানা মত, :::::যৈন কুঁহিয়াৰে আছে হুই। পঞ্চপ্ৰাণ ইন্দ্ৰিয়ত,{{gap|4em}}জ্ঞান কৰ্ম্ম চৌবিশ তত্ত্ব, :::::হৰিত পৃথক কিছু নুই॥ ৪৩ প্ৰাণ পয়ানৰ ইটো,{{gap|4em}}পথৰ সম্বল নাম, :::::সংসাৰ ব্যাধিৰ দীৰুবৰ। দুঃখাৰ্ণবে তাৰে এই,{{gap|4em}}সাধু সবে আছে কই, :::::হৰি হেন দুগুটি অক্ষৰ॥ ৪৪ দেৱৰ মাজত যেন,{{gap|4em}}অচ্যুতেসে বৰদেৱ, :::::শিৱ বৰ ভক্তৰ মাজত। তীৰ্থৰ মাজত গঙ্গা,{{gap|4em}}জানিবাহা সেহিনয়, :::::পুৰাণৰ মাজে ভাগৱত॥ ৪৫ তোমাৰেসে অংশ মই,{{gap|4em}}হুয়া ভৈলোঁ দুৰাশয়, :::::তযু মায়া কৰিলে বন্ধন। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 27sevwz5yikx8qxwswo15hurua5zub2 104 87479 250031 239773 2026-05-15T04:32:25Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250031 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||(৯)|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ইবেল পৰমানন্দ,{{gap|4em}}তযু পদ সেৱা দিয়া, :::::মায়া মোৰ কৰা, নিবৰ্ত্তন॥ ৪৬ হে বন্ধু, হৰি দেৱ,{{gap|4em}}তযু পাৱে কৰি সেৱ, :::::তৰিব পাতকী বড় যত। মইতো কিনো পাপ কৈলোঁ,{{gap|4em}}সবাতো অধিক ভৈলোঁ, :::::পৰি ৰৈলোঁ ঘোৰ সংসাৰত॥ ৪৭ অজামিল পাপী বৰ,{{gap|4em}}বাল্মীকো সবাতে দৃঢ়, :::::পিঙ্গলা উড়িল গুণ গাই। তাতোধিক পাপ কৰি,{{gap|4em}}তযু পাৱে আছোঁ ধৰি, :::::এড়িবাক মোক নুযুৱাই॥৪৮৷ শ্ৰীকৃষ্ণেসে আত্মা মোৰ,{{gap|4em}}প্ৰিয়তম বন্ধুজন, :::::শ্ৰীকৃষ্ণত বিনে নাহি আন। ইহলোকে পৰলোকে,{{gap|4em}}শ্ৰীকৃষ্ণেসে, গতি মোৰ, :::::শ্ৰীকৃষ্ণ বুলি যাউক প্ৰাণ॥ ৪৯ হৰি গতি হৰি মতি,{{gap|4em}}হৰিৰ চৰণে ৰতি, :::::সাধু সঙ্গে সদা ৰতি হৌক। এহি কৃপা কৰা বাপ,{{gap|4em}}তেবে এড়াওঁ দুখ তাপ, :::::দুঃসঙ্গ আমাৰ আৰ নৌক॥ ৫০ দুঃসঙ্গত কৃষ্ণ বাপ,{{gap|4em}}লভি আছে যত তাপ, :::::তাৰ সীমা সংখ্যা মোৰ নাই। আবে কিছু কৃপা হোক,{{gap|4em}}সদসঙ্গে ৰতি মোক, :::::দিয়া ফুৰোঁ গুণ নাম গাই॥ ৫১ মান্য সতকাৰ যত,{{gap|4em}}লভি আছোঁ নানা মত, :::::অপমান পাইলোঁ ঠাই ঠাই।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 6s0ycku30hj1xvws0f567q06020hvl7 104 87480 250029 239778 2026-05-15T04:25:30Z BabulB 104 250029 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ১০ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>আবে কৃপা কৰা মোক,{{gap|4em}}তাৰা দুইৰো সঙ্গ নৌক, :::::সদা ভ্ৰমো তযু গুণ গাই॥ ৫২॥ ৰামদেৱে গতি মোৰ,{{gap|4em}}ৰামদেৱে মতি মোৰ, {{gap|4em}}ৰামদেৱ বিনে নাহি কেৱ। ইহলোকে পৰলোকে,{{gap|4em}}ৰামকৃঞ্চে গতি মোৰ, {{gap|4em}}জানি ৰাম পাৱে কৰোঁ সেৱ॥ ৫৩॥॥ শিমলিৰ ফুল দেখি,{{gap|4em}}পক্ষী বাসা কৰে তাত, {{gap|4em}}ৰঙ্গ কৰে ফল ফুল চাই। সবে হোৱে চাৰখাৰ,{{gap|4em}}আশা মাত্ৰ হোৱে সাৰ, {{gap|4em}}পৰিণতে তুলাকো নপাই॥৫৪॥॥ সেহিমতে ধৰ্ম্ম ব্ৰত,{{gap|4em}}পুত্ৰ ভাৰ্য্যা তনয়ত, {{gap|4em}}আশা কৰি মৰয় বৰ্ব্বৰ। কিছু নোহে সাৰ ভয়,{{gap|4em}}নাই তাত একো ৰস, {{gap|4em}}নৰকক যায় একেশ্বৰ॥৫৫॥ যেন স্ত্ৰীৰ দোষ পাই,{{gap|4em}}নাক কাটি এড়ি যায়, {{gap|4em}}তথাপি আচৰে পাপ ঘোৰ। দুঃসঙ্গত দুখ পাওঁ,{{gap|4em}}তথাপিতো তাকে ধাওঁ, {{gap|4em}}জানা সেই পটন্তৰ মোৰ॥৫৬॥ শ্ৰাদ্ধ হৰি-বাসৰক,{{gap|4em}}হৰি-মূৰ্ত্তি ব্ৰাহ্মণক, {{gap|4em}}আক যিটো জনে নুই কৰে। মই শঙ্কৰৰ মত,{{gap|4em}}পায়া আছে৷ কেন মতে, {{gap|4em}}আশা লাগি বুলি সিটো মৰে॥৫৭॥ গঙ্গা তীৰ্থ ভাগৱত,{{gap|4em}}গীতা শাস্ত্ৰ তুলসীক, {{gap|4em}}ইসবক নমানে যি নৰ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qatt7hshm1luotau9wyrxdajjlxuh4c 250030 250029 2026-05-15T04:27:51Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250030 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||( ১০ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>আবে কৃপা কৰা মোক,{{gap|4em}}তাৰা দুইৰো সঙ্গ নৌক, :::::সদা ভ্ৰমো তযু গুণ গাই॥ ৫২ ৰামদেৱে গতি মোৰ,{{gap|4em}}ৰামদেৱে মতি মোৰ, :::::ৰামদেৱ বিনে নাহি কেৱ। ইহলোকে পৰলোকে,{{gap|4em}}ৰামকৃঞ্চে গতি মোৰ, :::::জানি ৰাম পাৱে কৰোঁ সেৱ॥ ৫৩ শিমলিৰ ফুল দেখি,{{gap|4em}}পক্ষী বাসা কৰে তাত, :::::ৰঙ্গ কৰে ফল ফুল চাই। সবে হোৱে চাৰখাৰ,{{gap|4em}}আশা মাত্ৰ হোৱে সাৰ, :::::পৰিণতে তুলাকো নপাই॥৫৪॥ সেহিমতে ধৰ্ম্ম ব্ৰত,{{gap|4em}}পুত্ৰ ভাৰ্য্যা তনয়ত, :::::আশা কৰি মৰয় বৰ্ব্বৰ। কিছু নোহে সাৰ ভয়,{{gap|4em}}নাই তাত একো ৰস, :::::নৰকক যায় একেশ্বৰ॥৫৫॥ যেন স্ত্ৰীৰ দোষ পাই,{{gap|4em}}নাক কাটি এড়ি যায়, :::::তথাপি আচৰে পাপ ঘোৰ। দুঃসঙ্গত দুখ পাওঁ,{{gap|4em}}তথাপিতো তাকে ধাওঁ, :::::জানা সেই পটন্তৰ মোৰ॥৫৬॥ শ্ৰাদ্ধ হৰি-বাসৰক,{{gap|4em}}হৰি-মূৰ্ত্তি ব্ৰাহ্মণক, :::::আক যিটো জনে নুই কৰে। মই শঙ্কৰৰ মত,{{gap|4em}}পায়া আছে৷ কেন মতে, :::::আশা লাগি বুলি সিটো মৰে॥৫৭॥ গঙ্গা তীৰ্থ ভাগৱত,{{gap|4em}}গীতা শাস্ত্ৰ তুলসীক, :::::ইসবক নমানে যি নৰ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ep2xgz81twok6s7ayg9ja4lhhtb1s4u 104 87481 250027 240359 2026-05-15T04:23:08Z BabulB 104 250027 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কহোঁ মই সাৰে সাৰ,{{gap|4em}}মত তাৰ নুহি আৰ, {{gap|4em}}জানিবাহা দেৱ শঙ্কৰৰ॥৫৮॥ হৰি-কথা শ্ৰৱণত,{{gap|4em}}হৰি-কথা কীৰ্ত্তনত, {{gap|4em}}ৰতি যাৰ হৰি-স্মৰণত। কহো মই সাৰতৰ,{{gap|4em}}জানিবাহা সবে নৰ, {{gap|4em}}নমস্কাৰ তান চৰণত॥৫৯॥ কৃষ্ণ গৈলে বৈকুণ্ঠক,{{gap|4em}}আছে ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম যত, {{gap|4em}}কৃষ্ণৰ পাছতে সবে গৈল। যিবা আছে ডালে ৰহি,{{gap|4em}}নামত শৰণে পশি, {{gap|4em}}নাম লৈলে তাৰে সবে ভৈল॥৬০॥</poem> {{Block center/e}} শ্লোকঃ—নৃদেহমাদ্যং সুলভং সুদ্দুৰ্লম্ ::::::::::::::::প্লবং সুকল্যং গুৰুকৰ্ণধাৰম্। ::::::::ময়ানুকূলেন নভস্বতেৰিতম ::::::::::পুমান্ ভবাব্ধিং নতৰেৎ স আত্মহা॥ ঘোষা:— ইটো নৰতনু নাৱ, {{gap|2em}}গুৰু আৰ কৰ্ণাধাৰ, {{gap|4em}}অনুকূল বায়ু আত হৰি। হেন নৰতনু পাই,{{gap|4em}}নতৰয় যিটো ভাই {{gap|4em}}সিটো মৰে আত্মঘাত কৰি॥৬১॥ শ্লোক:— ভোজনাচ্ছাদনে চিন্তাং ব্যৰ্থঙ্কুৰ্বন্তি বৈষ্ণবাঃ ::::::যোঽসৌ বিশ্বম্ভৰো দেবঃ কথং ভক্তা মুখেক্ষতে॥<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> m5opi22hi7ze0qyaegzgsvopkcpgw3h 250028 250027 2026-05-15T04:23:35Z BabulB 104 250028 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কহোঁ মই সাৰে সাৰ,{{gap|4em}}মত তাৰ নুহি আৰ, {{gap|4em}}জানিবাহা দেৱ শঙ্কৰৰ॥৫৮॥ হৰি-কথা শ্ৰৱণত,{{gap|4em}}হৰি-কথা কীৰ্ত্তনত, {{gap|4em}}ৰতি যাৰ হৰি-স্মৰণত। কহো মই সাৰতৰ,{{gap|4em}}জানিবাহা সবে নৰ, {{gap|4em}}নমস্কাৰ তান চৰণত॥৫৯॥ কৃষ্ণ গৈলে বৈকুণ্ঠক,{{gap|4em}}আছে ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম যত, {{gap|4em}}কৃষ্ণৰ পাছতে সবে গৈল। যিবা আছে ডালে ৰহি,{{gap|4em}}নামত শৰণে পশি, {{gap|4em}}নাম লৈলে তাৰে সবে ভৈল॥৬০॥</poem> {{Block center/e}} {{Block center|<poem>শ্লোকঃ—নৃদেহমাদ্যং সুলভং সুদ্দুৰ্লম্ ::::::::::::::::প্লবং সুকল্যং গুৰুকৰ্ণধাৰম্। ::::::::ময়ানুকূলেন নভস্বতেৰিতম ::::::::::পুমান্ ভবাব্ধিং নতৰেৎ স আত্মহা॥ ঘোষা:— ইটো নৰতনু নাৱ, {{gap|2em}}গুৰু আৰ কৰ্ণাধাৰ, {{gap|4em}}অনুকূল বায়ু আত হৰি। হেন নৰতনু পাই,{{gap|4em}}নতৰয় যিটো ভাই {{gap|4em}}সিটো মৰে আত্মঘাত কৰি॥৬১॥ শ্লোক:— ভোজনাচ্ছাদনে চিন্তাং ব্যৰ্থঙ্কুৰ্বন্তি বৈষ্ণবাঃ ::::::যোঽসৌ বিশ্বম্ভৰো দেবঃ কথং ভক্তা মুখেক্ষতে॥ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> rdin8ibyp7swfnb3ga40731drbai4ty 250064 250028 2026-05-15T05:01:37Z BabulB 104 250064 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কহোঁ মই সাৰে সাৰ,{{gap|4em}}মত তাৰ নুহি আৰ, ::::জানিবাহা দেৱ শঙ্কৰৰ॥৫৮॥ হৰি-কথা শ্ৰৱণত,{{gap|4em}}হৰি-কথা কীৰ্ত্তনত, ::::ৰতি যাৰ হৰি-স্মৰণত। কহো মই সাৰতৰ,{{gap|4em}}জানিবাহা সবে নৰ, ::::নমস্কাৰ তান চৰণত॥৫৯॥ কৃষ্ণ গৈলে বৈকুণ্ঠক,{{gap|4em}}আছে ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম যত, ::::কৃষ্ণৰ পাছতে সবে গৈল। যিবা আছে ডালে ৰহি,{{gap|4em}}নামত শৰণে পশি, ::::নাম লৈলে তাৰে সবে ভৈল॥৬০॥</poem> {{Block center/e}} {{Block center|<poem>শ্লোকঃ—নৃদেহমাদ্যং সুলভং সুদ্দুৰ্লম্ ::::::::::::::::প্লবং সুকল্যং গুৰুকৰ্ণধাৰম্। ::::::::ময়ানুকূলেন নভস্বতেৰিতম ::::::::::পুমান্ ভবাব্ধিং নতৰেৎ স আত্মহা॥ ঘোষা:— ইটো নৰতনু নাৱ, {{gap|2em}}গুৰু আৰ কৰ্ণাধাৰ, {{gap|4em}}অনুকূল বায়ু আত হৰি। হেন নৰতনু পাই,{{gap|4em}}নতৰয় যিটো ভাই {{gap|4em}}সিটো মৰে আত্মঘাত কৰি॥৬১॥ শ্লোক:— ভোজনাচ্ছাদনে চিন্তাং ব্যৰ্থঙ্কুৰ্বন্তি বৈষ্ণবাঃ ::::::যোঽসৌ বিশ্বম্ভৰো দেবঃ কথং ভক্তা মুখেক্ষতে॥ </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 3s2xd89fdtmbrhjvqshdosyia07yane 250067 250064 2026-05-15T06:49:15Z BabulB 104 250067 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কহোঁ মই সাৰে সাৰ,{{gap|4em}}মত তাৰ নুহি আৰ, ::::জানিবাহা দেৱ শঙ্কৰৰ॥৫৮॥ হৰি-কথা শ্ৰৱণত,{{gap|4em}}হৰি-কথা কীৰ্ত্তনত, ::::ৰতি যাৰ হৰি-স্মৰণত। কহো মই সাৰতৰ,{{gap|4em}}জানিবাহা সবে নৰ, ::::নমস্কাৰ তান চৰণত॥৫৯॥ কৃষ্ণ গৈলে বৈকুণ্ঠক,{{gap|4em}}আছে ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম যত, ::::কৃষ্ণৰ পাছতে সবে গৈল। যিবা আছে ডালে ৰহি,{{gap|4em}}নামত শৰণে পশি, ::::নাম লৈলে তাৰে সবে ভৈল॥৬০॥</poem> {{Block center/e}} {{Block center/s}} <poem>শ্লোক:—নৃদেহমাদ্যং সুলভং সুদ্দুৰ্লম্ ::::::::প্লবং সুকল্যং গুৰুকৰ্ণধাৰম্। :::::ময়ানুকূলেন নভস্বতেৰিতম ::::::পুমান্ ভবাব্ধিং নতৰেৎ স আত্মহা॥ ঘোষা:— ইটো নৰতনু নাৱ, {{gap|2em}}গুৰু আৰ কৰ্ণাধাৰ, {{gap|4em}}অনুকূল বায়ু আত হৰি। হেন নৰতনু পাই,{{gap|4em}}নতৰয় যিটো ভাই {{gap|4em}}সিটো মৰে আত্মঘাত কৰি॥৬১॥ শ্লোক:— ভোজনাচ্ছাদনে চিন্তাং ব্যৰ্থঙ্কুৰ্বন্তি বৈষ্ণবাঃ ::::::যোঽসৌ বিশ্বম্ভৰো দেবঃ কথং ভক্তা মুখেক্ষতে॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> hjrvbnt2iuyf4wpu9hxbgyqxye4eb67 250068 250067 2026-05-15T06:50:06Z BabulB 104 250068 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কহোঁ মই সাৰে সাৰ,{{gap|4em}}মত তাৰ নুহি আৰ, ::::জানিবাহা দেৱ শঙ্কৰৰ॥৫৮॥ হৰি-কথা শ্ৰৱণত,{{gap|4em}}হৰি-কথা কীৰ্ত্তনত, ::::ৰতি যাৰ হৰি-স্মৰণত। কহো মই সাৰতৰ,{{gap|4em}}জানিবাহা সবে নৰ, ::::নমস্কাৰ তান চৰণত॥৫৯॥ কৃষ্ণ গৈলে বৈকুণ্ঠক,{{gap|4em}}আছে ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম যত, ::::কৃষ্ণৰ পাছতে সবে গৈল। যিবা আছে ডালে ৰহি,{{gap|4em}}নামত শৰণে পশি, ::::নাম লৈলে তাৰে সবে ভৈল॥৬০॥</poem> {{Block center/e}} {{Block center/s}} <poem>শ্লোক:—নৃদেহমাদ্যং সুলভং সুদ্দুৰ্লম্ ::::::::প্লবং সুকল্যং গুৰুকৰ্ণধাৰম্। :::::ময়ানুকূলেন নভস্বতেৰিতম ::::::পুমান্ ভবাব্ধিং নতৰেৎ স আত্মহা॥ ঘোষা:— ইটো নৰতনু নাৱ, {{gap|2em}}গুৰু আৰ কৰ্ণাধাৰ, :::::অনুকূল বায়ু আত হৰি। হেন নৰতনু পাই,{{gap|4em}}নতৰয় যিটো ভাই :::::সিটো মৰে আত্মঘাত কৰি॥৬১॥ শ্লোক:— ভোজনাচ্ছাদনে চিন্তাং ব্যৰ্থঙ্কুৰ্বন্তি বৈষ্ণবাঃ :::::যোঽসৌ বিশ্বম্ভৰো দেবঃ কথং ভক্তা মুখেক্ষতে॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2msxxaztoky16abt7fjkgoozfplf7aq 250069 250068 2026-05-15T06:50:25Z BabulB 104 250069 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কহোঁ মই সাৰে সাৰ,{{gap|4em}}মত তাৰ নুহি আৰ, ::::জানিবাহা দেৱ শঙ্কৰৰ॥৫৮॥ হৰি-কথা শ্ৰৱণত,{{gap|4em}}হৰি-কথা কীৰ্ত্তনত, ::::ৰতি যাৰ হৰি-স্মৰণত। কহো মই সাৰতৰ,{{gap|4em}}জানিবাহা সবে নৰ, ::::নমস্কাৰ তান চৰণত॥৫৯॥ কৃষ্ণ গৈলে বৈকুণ্ঠক,{{gap|4em}}আছে ধৰ্ম্ম কৰ্ম্ম যত, ::::কৃষ্ণৰ পাছতে সবে গৈল। যিবা আছে ডালে ৰহি,{{gap|4em}}নামত শৰণে পশি, ::::নাম লৈলে তাৰে সবে ভৈল॥৬০॥</poem> {{Block center/e}} {{Block center/s}} <poem>শ্লোক:—নৃদেহমাদ্যং সুলভং সুদ্দুৰ্লম্ ::::::::প্লবং সুকল্যং গুৰুকৰ্ণধাৰম্। :::::ময়ানুকূলেন নভস্বতেৰিতম ::::::পুমান্ ভবাব্ধিং নতৰেৎ স আত্মহা॥ ঘোষা:— ইটো নৰতনু নাৱ, {{gap|2em}}গুৰু আৰ কৰ্ণাধাৰ, :::::অনুকূল বায়ু আত হৰি। হেন নৰতনু পাই,{{gap|4em}}নতৰয় যিটো ভাই :::::সিটো মৰে আত্মঘাত কৰি॥৬১॥ শ্লোক:— ভোজনাচ্ছাদনে চিন্তাং ব্যৰ্থঙ্কুৰ্বন্তি বৈষ্ণবাঃ ::::যোঽসৌ বিশ্বম্ভৰো দেবঃ কথং ভক্তা মুখেক্ষতে॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> dgaw02xrn4ya1qr9t8wq5luuq65jx4c 104 87482 250070 240476 2026-05-15T06:54:06Z BabulB 104 250070 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||(১২)|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ঘোষা:—অন্নৰ বস্ত্ৰৰ অৰ্থে,{{gap}}সাধু যত্ন কৰে ব্যৰ্থে, :::::শুনিয়োক ইহাৰ নিৰ্ণয়। বিশ্বম্ভৰ নাম যাৰ,{{gap|4em}}সিকি ভক্ত এড়ে আৰ, :::::অধিক মিলান্ত কৃপাময়॥৬২॥ শ্লোক:—ধনংহি পুৰুষো লোকে পুৰুষং ধনমেব বা। ::::অৱশ্যমেকং ত্যজতি তম্মাৎ কিং ধনতৃষ্ণয়া॥ ঘোষা:— শুনিয়োক সাধুজন,{{gap}}ইটো পুত্ৰ ভাৰ্য্যাধন :::::অশাশ্বত হেন মানা মনে। নুহিবা পুৰুষে এৰে,{{gap|4em}}নুহি পুৰুষক এৰে, :::::এৰা এৰি হোৱে একেক্ষণে॥৬৩॥ শ্লোক:—তাবদস্তি মদস্তেষাং মহাপাতকদন্তিনাং। ::::যাবন্ন শ্ৰুয়তে ৰাম-নাম-পঞ্চাননধ্বনিঃ॥ ঘোষা:—মহা পাপী পুৰুষত,{{gap}} আছে পাপ হস্তী যত :::::পাপে আৰ নচাড়ে মনত। ৰাম নাম পঞ্চানন,{{gap|4em}}দিয়া তাত এক মন, {{gap|4em}}ধ্বনি আৰ নুশুনে যাৱত ॥৬৪॥ ত্ৰৈলোক্যত চোট বড়,{{gap|4em}}পাপ নাহি হেনমত, :::::কহো আক কৰিয়া বেকত। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ikfk6s9aroxyqqqtkctorcj3g1m90un 250071 250070 2026-05-15T06:55:28Z BabulB 104 250071 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||(১২)|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ঘোষা:—অন্নৰ বস্ত্ৰৰ অৰ্থে,{{gap}}সাধু যত্ন কৰে ব্যৰ্থে, :::::শুনিয়োক ইহাৰ নিৰ্ণয়। বিশ্বম্ভৰ নাম যাৰ,{{gap|4em}}সিকি ভক্ত এড়ে আৰ, :::::অধিক মিলান্ত কৃপাময়॥৬২॥ শ্লোক:—ধনংহি পুৰুষো লোকে পুৰুষং ধনমেব বা। ::::অৱশ্যমেকং ত্যজতি তম্মাৎ কিং ধনতৃষ্ণয়া॥ ঘোষা:— শুনিয়োক সাধুজন,{{gap}}ইটো পুত্ৰ ভাৰ্য্যাধন :::::অশাশ্বত হেন মানা মনে। নুহিবা পুৰুষে এৰে,{{gap|4em}}নুহি পুৰুষক এৰে, :::::এৰা এৰি হোৱে একেক্ষণে॥৬৩॥ শ্লোক:—তাবদস্তি মদস্তেষাং মহাপাতকদন্তিনাং। :::যাবন্ন শ্ৰুয়তে ৰাম-নাম-পঞ্চাননধ্বনিঃ॥ ঘোষা:—মহা পাপী পুৰুষত,{{gap}} আছে পাপ হস্তী যত :::::পাপে আৰ নচাড়ে মনত। ৰাম নাম পঞ্চানন,{{gap|4em}}দিয়া তাত এক মন, {{gap|4em}}ধ্বনি আৰ নুশুনে যাৱত ॥৬৪॥ ত্ৰৈলোক্যত চোট বড়,{{gap|4em}}পাপ নাহি হেনমত, :::::কহো আক কৰিয়া বেকত। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ax89z5gz3w6bcrm6a1s5dd0h1mabga8 104 87515 250054 242337 2026-05-15T04:49:22Z BabulB 104 250054 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||(১)|}}</noinclude>{{Block center|<poem>শ্লোক। শ্ৰীশ্ৰীকৃষ্ণ নমঃ। শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰায় নমঃ। নন্দস্তু কুসুমো সাক্ষাৎ যশোদা সত্যসন্ধিকা তনুজো শঙ্কৰো নাম কলোঁ কল্মষ নাশকঃ কৃষ্ণঃ প্ৰিয়তমো আত্মা শঙ্কৰো পৰমো গুকঃ ইত্যহং প্ৰাৰ্থয়ে নিত্যং সত্যং সত্যং পুনঃ পুনঃ!</poem>}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|ঘোষা।}}}} {{Block center/s}} <poem>তুমিসে শঙ্কৰ গুৰু,{{gap|4em}}ভকতৰ কল্পতৰু , ::::জানি মই পশিলোঁ শৰণে। ::::আউৰ মোৰ নাহি ত্ৰিভুবনে॥ চৰণে ৰাখিয়ো বাপ,{{gap|4em}}এৰাওঁ সংসাৰ তাপ, ::::নাম মোৰ নছাৰোক মনে॥ ১ দৈবকীনন্দন দেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাই কেৱ, ::::পৰম পাতকী সংসাৰত। শৰণে পশিলোঁ আমি,{{gap|4em}}চৰণে ৰাখিও স্বামী, ::::থৈয়ো নিৰ্জভৃত্যৰ সঙ্গত॥ ২ তযু ভকতৰ সঙে,{{gap|4em}}গাইবোঁ গুণ মহাৰঙে, ::::শ্ৰৱণে শুনিবোঁ যশ যত। হৃদয়ে ধৰিবোঁ ৰূপ,{{gap|4em}}তেবে তৰি ভৱকূপ, ::::এহি মানে মাগোঁ চৰণত॥ ৩ হে বন্ধু কৃষ্ণদেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাহি কেৱ, ::::আৱৰ পৰম মন্দমতি। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> a2bkm3ywrw7q60or0w52wl57lft47wo 250056 250054 2026-05-15T04:51:05Z BabulB 104 250056 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||(১)|}}</noinclude>{{Block center|<poem>শ্লোক। শ্ৰীশ্ৰীকৃষ্ণ নমঃ। শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰায় নমঃ। নন্দস্তু কুসুমো সাক্ষাৎ যশোদা সত্যসন্ধিকা তনুজো শঙ্কৰো নাম কলোঁ কল্মষ নাশকঃ কৃষ্ণঃ প্ৰিয়তমো আত্মা শঙ্কৰো পৰমো গুকঃ ইত্যহং প্ৰাৰ্থয়ে নিত্যং সত্যং সত্যং পুনঃ পুনঃ!</poem>}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|ঘোষা।}}}} {{Block center/s}} <poem>তুমিসে শঙ্কৰ গুৰু,{{gap|4em}}ভকতৰ কল্পতৰু , ::::জানি মই পশিলোঁ শৰণে। ::::আউৰ মোৰ নাহি ত্ৰিভুবনে॥ চৰণে ৰাখিয়ো বাপ,{{gap|4em}}এৰাওঁ সংসাৰ তাপ, ::::নাম মোৰ নছাৰোক মনে॥ ১ দৈবকীনন্দন দেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাই কেৱ, ::::পৰম পাতকী সংসাৰত। শৰণে পশিলোঁ আমি,{{gap|4em}}চৰণে ৰাখিও স্বামী, ::::থৈয়ো নিৰ্জভৃত্যৰ সঙ্গত॥ ২ তযু ভকতৰ সঙে,{{gap|4em}}গাইবোঁ গুণ মহাৰঙে, ::::শ্ৰৱণে শুনিবোঁ যশ যত। হৃদয়ে ধৰিবোঁ ৰূপ,{{gap|4em}}তেবে তৰি ভৱকূপ, ::::এহি মানে মাগোঁ চৰণত॥ ৩ হে বন্ধু কৃষ্ণদেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাহি কেৱ, ::::আৱৰ পৰম মন্দমতি।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ril8g6oaf47ivp2emlz77g4rkl3sxk3 250065 250056 2026-05-15T06:44:16Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250065 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{Block center/s}}</noinclude><poem>শ্লোক। শ্ৰীশ্ৰীকৃষ্ণ নমঃ। শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰায় নমঃ। নন্দস্তু কুসুমো সাক্ষাৎ যশোদা সত্যসন্ধিকা তনুজো শঙ্কৰো নাম কলোঁ কল্মষ নাশকঃ কৃষ্ণঃ প্ৰিয়তমো আত্মা শঙ্কৰো পৰমো গুৰুঃ ইত্যহং প্ৰাৰ্থয়ে নিত্যং সত্যং সত্যং পুনঃ পুনঃ!</poem> {{Block center/e}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|ঘোষা।}}}} {{Block center/s}} <poem>তুমিসে শঙ্কৰ গুৰু,{{gap|4em}}ভকতৰ কল্পতৰু , ::::জানি মই পশিলোঁ শৰণে। ::::আউৰ মোৰ নাহি ত্ৰিভুবনে॥ চৰণে ৰাখিয়ো বাপ,{{gap|4em}}এৰাওঁ সংসাৰ তাপ, ::::নাম মোৰ নছাৰোক মনে॥ ১ দৈবকীনন্দন দেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাই কেৱ, ::::পৰম পাতকী সংসাৰত। শৰণে পশিলোঁ আমি,{{gap|4em}}চৰণে ৰাখিও স্বামী, ::::থৈয়ো নিৰ্জভৃত্যৰ সঙ্গত॥ ২ তযু ভকতৰ সঙে,{{gap|4em}}গাইবোঁ গুণ মহাৰঙে, ::::শ্ৰৱণে শুনিবোঁ যশ যত। হৃদয়ে ধৰিবোঁ ৰূপ,{{gap|4em}}তেবে তৰি ভৱকূপ, ::::এহি মানে মাগোঁ চৰণত॥ ৩ হে বন্ধু কৃষ্ণদেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাহি কেৱ, ::::আৱৰ পৰম মন্দমতি।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> i30k6ychqso46f8asx846no7i1bmv6a 250066 250065 2026-05-15T06:45:23Z BabulB 104 250066 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{Block center/s}} <poem>শ্লোক। শ্ৰীশ্ৰীকৃষ্ণ নমঃ। শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰায় নমঃ। নন্দস্তু কুসুমো সাক্ষাৎ যশোদা সত্যসন্ধিকা তনুজো শঙ্কৰো নাম কলোঁ কল্মষ নাশকঃ কৃষ্ণঃ প্ৰিয়তমো আত্মা শঙ্কৰো পৰমো গুৰুঃ ইত্যহং প্ৰাৰ্থয়ে নিত্যং সত্যং সত্যং পুনঃ পুনঃ!</poem> {{Block center/e}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|ঘোষা।}}}} {{Block center/s}} <poem>তুমিসে শঙ্কৰ গুৰু,{{gap|4em}}ভকতৰ কল্পতৰু , ::::জানি মই পশিলোঁ শৰণে। ::::আউৰ মোৰ নাহি ত্ৰিভুবনে॥ চৰণে ৰাখিয়ো বাপ,{{gap|4em}}এৰাওঁ সংসাৰ তাপ, ::::নাম মোৰ নছাৰোক মনে॥ ১ দৈবকীনন্দন দেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাই কেৱ, ::::পৰম পাতকী সংসাৰত। শৰণে পশিলোঁ আমি,{{gap|4em}}চৰণে ৰাখিও স্বামী, ::::থৈয়ো নিৰ্জভৃত্যৰ সঙ্গত॥ ২ তযু ভকতৰ সঙে,{{gap|4em}}গাইবোঁ গুণ মহাৰঙে, ::::শ্ৰৱণে শুনিবোঁ যশ যত। হৃদয়ে ধৰিবোঁ ৰূপ,{{gap|4em}}তেবে তৰি ভৱকূপ, ::::এহি মানে মাগোঁ চৰণত॥ ৩ হে বন্ধু কৃষ্ণদেৱ,{{gap|4em}}মোত পৰে নাহি কেৱ, ::::আৱৰ পৰম মন্দমতি।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2m3waec3qf98pwlc48qtu3m05ecoepk 108 88849 250010 242334 2026-05-14T16:48:31Z BabulB 104 250010 wikitext text/x-wiki '''দত্তদেৱ গোস্বামী''' (১৮১৮-১৯০৪) আছিল এগৰাকী বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক, সত্ৰাধিকাৰ আৰু প্ৰথম অসমীয়া কাকত ‘আসাম বিলাসিনী’ (১৮৭১) ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-প্ৰকাশক। আউনীআটী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ হিচাপে তেওঁ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ লগতে 'ধৰ্ম প্ৰকাশ যন্ত্ৰ' নামৰ ছপাশাল স্থাপন কৰি জ্ঞানৰ চৰ্চা আগবঢ়াইছিল। তেওঁ 'কৃষ্ণ লীলামৃত' গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। ;প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ *[[শ্ৰী শ্ৰীন-ঘোষা]] [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশক]] r2ou44xda90hjfy9p6sjq3vjz0porlq 250011 250010 2026-05-14T16:49:09Z BabulB 104 250011 wikitext text/x-wiki '''দত্তদেৱ গোস্বামী''' (১৮১৮-১৯০৪) আছিল এগৰাকী বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক, সত্ৰাধিকাৰ আৰু প্ৰথম অসমীয়া কাকত ‘আসাম বিলাসিনী’ (১৮৭১) ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-প্ৰকাশক। আউনীআটী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ হিচাপে তেওঁ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ লগতে 'ধৰ্ম প্ৰকাশ যন্ত্ৰ' নামৰ ছপাশাল স্থাপন কৰি জ্ঞানৰ চৰ্চা আগবঢ়াইছিল। তেওঁ 'কৃষ্ণ লীলামৃত' গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। ==প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ== *[[শ্ৰী শ্ৰীন-ঘোষা]] [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশক]] 8ogo0kp2hr2v48xh50poe0hqd797tb7 250012 250011 2026-05-14T17:08:07Z BabulB 104 250012 wikitext text/x-wiki ==প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ== *[[শ্ৰী শ্ৰীন-ঘোষা]] [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশক]] m8pj4l804ceyj1skf1073x88i36hr4e 0 88850 250062 242335 2026-05-15T04:58:34Z BabulB 104 250062 wikitext text/x-wiki {{header | title = শ্ৰী শ্ৰীন-ঘোষা | author = পুৰুষোত্তম ঠাকুৰ | year =১৯২৫ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="শ্ৰী শ্ৰীন-ঘোষা.pdf" from=3 to=10/> {{page break|label=}} <pages index="শ্ৰী শ্ৰীন-ঘোষা.pdf" from=11 to=90/> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:কাব্য গ্ৰন্থ]] 3tl8c9ri5fr1g4j3m6bewql8nvcd60b 104 91522 250076 249223 2026-05-15T07:45:49Z BabulB 104 250076 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Right|{{Xxxx-larger|'''গো'''}}}} {{Right|{{Xxxx-larger|'''লা'''}}}} {{Right|{{Xxxx-larger|'''ম'''}}}} {{Rule|30eml4px solid black}} {{center|{{X-larger|'''সৌৰভ কুমাৰ চলিহা'''}}}}<noinclude></noinclude> q90iqavol9417e9faak2tmbbi3pmljz 250077 250076 2026-05-15T07:46:11Z BabulB 104 250077 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Right|{{Xxxx-larger|'''গো'''}}}} {{Right|{{Xxxx-larger|'''লা'''}}}} {{Right|{{Xxxx-larger|'''ম'''}}}} {{Rule|30eml10px solid black}} {{center|{{X-larger|'''সৌৰভ কুমাৰ চলিহা'''}}}}<noinclude></noinclude> tm73wo8emd7f51ej2mx49q2bo9h4ypr 250078 250077 2026-05-15T07:46:27Z BabulB 104 250078 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{Right|{{Xxxx-larger|'''গো'''}}}} {{Right|{{Xxxx-larger|'''লা'''}}}} {{Right|{{Xxxx-larger|'''ম'''}}}} {{Rule|30em}} {{center|{{X-larger|'''সৌৰভ কুমাৰ চলিহা'''}}}}<noinclude></noinclude> tttqu29mwvet82qij366t9p2it9phf2 104 91526 250079 249423 2026-05-15T07:48:19Z BabulB 104 250079 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|5em}} {{block center|width=380px|{{hanging indent|'''আকৰ:''' ঘৰুৱা ঘটনা (মণিদীপ, ৩য় ব. ১ম সং, নভে. ১৯৬২); ষ্টুডিঅ’ত (অসম মেডিকেল কলেজ আলোচনী ৬৫/৬৬, প্ৰকাশ:১৯৬৮); আৱাজ (প্ৰথম ৰচনা:১৯৫০, পৰিৱৰ্তিত ৰূপত:অসম বাতৰি পূজা সং.১৬/১০/৬৬; ৰবিশঙ্কৰৰ অনুষ্ঠান চেতাৰ-বাদকৰ নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰকাশিত বৰ্ণনা); চেলুনত (সমকালীন ২য় ব. ১ম সং. অকো, ১৯৬৭); প্ৰাণৰ কথা (জনমভূমি ৰঙালী বিহু পৰিপুৰিকা ১৪/৪/৬৭); প্ৰস্তুতি (আকাশবাণী ৫/১০/৭১, আকাশী ৭/১১/৭১, অন্তৰঙ্গ ২য় সং. এপ্ৰিল ১৯৭২); ভ্ৰমণ-বিৰতি (সংলাপ ২য় সং. এপ্ৰিল ১৯৭২; ভিত্তি : ‘ষ্টেট্‌ছমেন্’ কাকতৰ এটা সৰু টিপ্পনী); জাহাজত (দৈনিক অসম ৰঙালী বিহু পৰিপূৰিকা ৩০ চত ১৮৯০ শক); বে’থ’ফে’ন (জনমভূমি ১৯/৪/৭২); গোলাম (আৱাহন, ৪ৰ্থ সং ১৬৬৯/৭০ [?])}}}} {{Dhr|5em}}<noinclude></noinclude> 08eq7o9pcinir9twcvblnkx5jf6xxrl 104 91557 250000 249212 2026-05-14T13:19:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250000 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭২|গোলাম|}}</noinclude> লগে তাই হঠাৎ লাজ পোৱাৰ দৰে জিভা কাটিলে। {{gap}}নিশ্চুপ হৈ থিয় দি ৰ'লোঁ, এনেকুৱা কথা তাইৰ মুখত এই প্ৰথম। সেই কেই মুহূৰ্তৰ নিস্তব্ধতাত বুজিব পাৰিলোঁ হষ্টেলৰ ভিতৰত ক'ৰবাত এটা ৰেডিঅ'ত টুং টাংকৈ চেতাৰ বাজিছে, আৰু ক'ৰবাত দূৰত, ডাঙৰ ৰাস্তাত, ৰিক্সা এখন ঠুং ঠুং শব্দ কৰি পাৰ হৈ গৈছে। দুৰ্বলভাৱে এবাৰ তাইৰ পিনে চাই টেক্সিৰ দুৱাৰখন মেলি পুনৰ নিঃশব্দে বহি পৰিলোঁ। {{Gap}}“চাব্‌-কো শিয়ালদা লে যানা —”, শীলাই টেক্সি-ড্ৰাইভাৰক ক'লে। ড্ৰাইভাৰ সমুখৰ পিনে নিৰ্বিকাৰভাবে চাই গুম্‌ হৈ বহি আছিল, গাড়ীৰ ইঞ্জিন বন্ধ হোৱা নাই, মূৰ জোকাৰিলে আৰু গীয়াৰত হাত দিলে। অকস্মাৎ মোৰ সম্বিত ফিৰিল, দেখিলোঁ হষ্টেলৰ পৰিচিত অবয়বটো পিছুৱাই যাব ধৰিছে, লৰালৰিকৈ ক'লোঁ, “কালি আহিম—” {{Gap}}“অ, কিন্তু পাঁচটাৰ পিছত। পুৱা ম‍ই শিপ্ৰাহঁতৰ লগত আকৌ ভবানীপুৰ যাব লাগিব। 'পাঁচটাৰ পিছত—” {{Gap}}মনে মনে এটা চেপা উত্তেজনা অনুভৱ কৰি বহি ৰ'লো, আৰু টেক্সি আহি চি.আই.টি ৰ'ডৰ মোৰ পোৱাৰ লগে লগে চিঞৰি উঠিলোঁ, “চৰ্দাৰ্জী, ৰুখিয়ে ৰুখিয়ে – ” {{Gap}}নামিলোঁ, ভাড়া মিটাই দিলোঁ আৰু ক'লোঁ, “ও যো বিশ নম্বৰ আতা হ্যায়, শিয়ালদা যায়েগা না —?” {{Gap}}“জীহা” {{gap}}জাঁপ মাৰি ট্ৰামখনত উঠিলোঁ। কোনো কাৰণ নাছিল, মাথো মনত হঠাৎ এটা বিৰাট স্ফূৰ্তি, এটা বেপৰোৱা উল্লাস, আৰু হয়তো — লগে লগে কিবা এটা জেদঃ তাই কি মোক ইমান অপদাৰ্থ পাইছে, ৰাতি নিজে নিজে ট্ৰাম ধৰি হোটেল ওলাবগৈও নোৱাৰিম? ছোৱালীবোৰৰো যে একোটা কাণ্ড! আৰু জেদটোৰ লগে লগে কি যেন এটা আকাংক্ষা, কি যেন এটা দেখিম ট্ৰামৰ খিৰিকিৰপৰা, যিটো টেক্সিৰপৰা নেদেখোঁ — {{Gap}}ট্ৰাম প্ৰায় শূন্য, বিস্তৰ খালী ছাঁট, খিৰিকি এখনৰ কাষত বহিলোঁ, ক্লেং ক্লেং-কৈ ট্ৰাম চলিব ধৰিলে, দোকান-পাট বন্ধ হ'ব ধৰিছে, ৰাস্তা জনবিৰল আৰু যানবিৰল হৈ আহিছে, খিৰিকিৰ কাষেৰে মাজে মাজে একোখন ট্ৰাম পাৰ হৈ গৈছে— ক্লেং – ক্লেং- ঠায়ে ঠায়ে দোকানশাৰী অন্ধকাৰ, ঠায়ে ঠায়ে হঠাৎ উজ্জ্বল আলোক, এটা চিনেমাহলৰপৰা মানুহ ওলাইছে, ট্ৰামৰ তাঁৰত ঘৰ্ষণ লাগি নীলা নীলা স্ফূলিংগ (এতিয়া মন কৰিব পাৰি আকৌ নিৰ্জন ৰাস্তা, মাজে মাজে একোখন নিয়ন-বিজ্ঞাপন, জ্বলিছে নুমাইছে, অকস্মাৎ মেটেকা-ভৰ্তি এটা পুখুৰী, ৰাতিৰ লাইটৰ পোহৰত ৰাস্তাটো ইমান বহল, ইমান ঘিচি-মিটি ট্ৰাম-লাইনৰ কাটাকাটি—লাইটৰ পোহৰত এতিয়া ঝক্‌ঝক্‌ কৰিছে — হা, এইবাৰ ৰাস্তাটো<noinclude></noinclude> 5vnlsjrtwxgyaq9ukgbv9y4glfx6gwq 104 91558 250033 249213 2026-05-15T04:39:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250033 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ভ্ৰমণ-বিৰতি|৭৩}}</noinclude> অলপ অলপ চিনি পাব ধৰিছোঁ – ক্লেং – হঠাৎ ট্ৰামখন এটা ধাক্কা মাৰি ৰৈ গ'ল — টিলং—ষ্টপ নেকি? অ’নহয়—সমুখত বোধহয় কিবা হৈছে— খিৰিকিৰে মুখ উলিয়াই দেখিলোঁ এইখিনি ঠাই মই চিনি পাওঁ — কেইবাদিনো টেক্সি নাপাই খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি এইপিনে পাৰ হৈছোঁ— 'হামাম্‌' চাবোনৰ এখন ডাঙৰ হৰ্ডিং, তাৰ তলত গথিক আখৰেৰে লিখাঃ এচ্.পি.শ্ব (পি.) লিমিটেড, কনফেশ্যানাৰ্চ এণ্ড জেনেৰেল অৰ্ডাৰ চাপ্লায়াচ্, তাৰ খিৰিকিত য'ত দেখা যায় কে’কৰ ট্ৰে আৰু জেম-জেলি-মাখন-পনীৰ, তাৰ শ্বাটা নমোৱা, কিন্তু তলত দুই ইঞ্চিমান খোলা, ভিতৰত এতিয়াও লাইট জ্বলিছে, আধাআধি দেখা যায় এখন ট্ৰে'ত এটা অকলশৰীয়া ব্ৰিটেনিয়া বিস্কুটৰ পেকেট বহি আছে, হাঁহি-উঠা, দুখ-লাগা! দোকানখনৰ বাৰাণ্ডাত কেইখনমান ঠেলাগাড়ী আউজাই থোৱা আছে (দিনত নাথাকে), বাৰাণ্ডাৰ ওপৰত হিন্দুস্থানী মজুৰ জাতীয় কেইটামান মানুহ বহি লৈ খৈনী মাৰি মাৰি গল্প কৰিছে, বাৰাণ্ডাৰ খুঁটা আৰু কাষৰ লাইট প'ষ্টটোত ৰছী বান্ধি কোনোবাই এখন সৰু আঁঠুৱা তৰিছে—— মনত পৰিল (কেতিয়াবা খাবৰো মন গৈছে) বাৰাণ্ডাখনৰ সমুখত দিনৰ প্ৰখৰ ৰ'দত এটা মানুহে বহি বহি পকৌড়ী আৰু বেগুনী ভাজি থাকে, তাৰ কাষত এখন ঠেং নোহোৱা মানুহ এটাই ৰাস্তাৰ হাইড্ৰেণ্টটোৰপৰা মাজে মাজে আজলি লৈ পানী খায় আৰু মাটিত পৰি শুই থাকে, বেগুনী কিনা মানুহবোৰৰ কোনোবাই কেতিয়াবা কিবা তাৰ হাতত পেলাই দি যায়, পেট ওলোৱা কেঁচুৱা এটা কোলাত লৈ এজনী কণা ভিক্ষাৰিণী হাতত টিন এটা ধৰি থিয় দি থাকে, আৰু সিহঁতক আৰবি কেলেণ্ডাৰ কিছুমান জোকাৰি জোকাৰি ৰুক্ষ চেহেৰাৰ হাফ-পেন্ট পিন্ধা মানুহ এটাই ৰ'দত ঘামি জামি চাবাদিন কিবা চিঞৰে এটা মাত্ৰ বাক্য বাৰে বাৰে— বাক্যটো কি আজিলৈকে ম‍ই স্পষ্ট ধৰিব নোৱাৰিলোঁ—বেগুনীৱালাৰ ধোঁৱাই থকা চুলাটো এতিয়া ক'তো নাই (নিশ্চয় অন্য ক'ৰবাত শোৱে, ৰাতি এই ঠাইখিনি জৰুল ঠেলাৱালাকেইটাৰ দখল) — আৰু বিস্কুটৰ পেকেটটো— আঃ –ইমান নিঃসঙ্গ, তাৰ লগৰ আটাইবোৰ পেকেট গ'ল, বেচেৰা ইহে ৰৈ গ'ল এই ৰাতি এই খিৰিকিত অকলে, কোনে তাৰ হিচাব ৰাখে কিন্তু অৱশ্যেই, বিভিন্ন মানুহৰ বিভিন্ন খাতাত তাৰ পূৰা হিচাব আছে — মেনুফেছাৰাৰ্, চাপ্লায়া, এজেণ্ট, দোকানী- তাৰপৰা কেই পইচা লাভ হৈ কোনে কিমান পাব কড়া-ক্ৰান্তি হিচাপ কৰি থোৱা আছে- আৰু কালি হয়তো ইও নাথাকিব, কোন গোমস্তাৰ হাত পাৰ হৈ কোন গৃহিণীৰ শ্বপিংবেগত সোমাই কাৰ খোৱাটেবুলৰ প্লে'টৰপৰা কাৰ ৰসনা পৰিতৃপ্ত কৰি — টিলং—ট্ৰামখন আকৌ চলিব আৰম্ভ কৰিছে— ক্লেং-ক্লেং – ডে’থ্ উইশ্, হাঃ! — যেন মই সৰু ল'ৰা, ট্ৰামত উঠি ৰাতি ঘৰলৈ যাবও নোৱাৰোঁ—কি যে ভাবে— মোৰ মুখত ছাঁ আৰু পোহৰ মোৰ মুখত পোহৰ আৰু ছাঁ— লক্ষ্মীটি—অ, চেষ্টা কৰিলে এই জঘন্য চহৰতো কিজানি মেজাজ খুশ্ ৰাখি ভ্ৰমিব পাৰি –হয়তো চাৰাজীৱন থাকিও যাব পাৰি এখন অকলশৰীয়া ৰিক্মা<noinclude></noinclude> oga46fgfez4bnagz62bxxtone021uga 104 91662 250075 249854 2026-05-15T07:37:12Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250075 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|২০|গোলাম|}}</noinclude>বয়স, সবল সপ্ৰতিভ, নিউইয়ৰ্কৰ ৬০ৰ-ঘৰীয়া মানুহতকৈ যাৰ শ্ৰৱণশক্তি তীক্ষ্ণত, আফ্ৰিকাৰ শান্ত মাবান ফৈদ, যাৰ সুতীব্ৰ শ্ৰৱণ শক্তি বৈজ্ঞানিকৰ বিস্ময়— তেওঁলোকৰ বোলে ঢাক-ঢোল একো নাই, তেওঁলোকৰ খাদ্যত স্নেহপদাৰ্থ স্বল্প, তেওঁলোকৰ হৃদৰোগ নাই, উচ্চ ৰক্তচাপ নাই (আশ্চৰ্য্যৰ একো নহয়, কিয়নো বহুদিন আগেয়েই জাৰ্মান গৱেষণাই সপ্ৰমাণ কৰি গৈছে যে গণ্ডগোল, শ্ৰৱণশক্তি আৰু হৃদৰোগ পৰস্পৰ জড়িত) — কিন্তু ক'ৰবাৰ জংগলৰ মাবান্ ফৈদৰ মাজত তেওঁলোক গৈ থাকিব নোৱাৰে, এই পাৰিপাৰ্শ্বিকতেই তেওঁলোকে বিচাৰি উলিয়াব লাগিব তেওঁলোকৰ আপোন আপোন ৱেচিচ্— {{gap}}আৰু সঁচাকৈয়ে, আৰু এখন ৱেচিচ্ তেওঁলোকৰ আছিল, সন্ধিয়াৰ নিৰ্জন ফুটবল ফিল্ডৰ বেঞ্চি, য'ত তেওঁলোকে প্ৰথম অন্তৰঙ্গতাৰ পিছৰ পৰাই গৈ বহিছে, চিত্ৰনাট্যখন কিদৰে আৰম্ভ হ'ব তেওঁ তাইক কৈছেঃ {{Gap}}“কেমেৰাই লং-শ্বট্ মাৰি প্ৰথমে দেখুৱালে, অসংখ্য গিজ গিজ মানুহৰ মূৰৰ ওপৰেদি (পিছপিনৰ এটা অট্টালিকাৰ প্ৰায় মূধলৈকে) এটা ফুটবল ওপৰলৈ উঠি গৈ আকৌ নামি গ'ল, আৰু চাউণ্ডট্ৰেকৰপৰা ওলাল বিৰাট কাপ-ফাইনেল জনতাৰ সন্মিলিত চিৎকাৰ ধ্বনি হয়তো এটা গ'ল হ'ল, শব্দেৰে প্ৰেক্ষাগৃহ ভৰি পৰিল। কেমেৰা আগুৱাই গ'ল, গণ্ডগোল বাঢ়ি উঠিল, চিৎকাৰত উন্মত্ত জনতাৰ একাংশৰ ক্ল'জ্‌-আপ্‌, তাৰ পিছত কেমেৰা আকৌ পিছুৱাই আহিল, লগে লগে গণ্ডগোল কমি আহিল—গণ্ডগোল ফে’ড-আউট- কাট্—গেটৰ ক্ল’জ-আপ—ফে’ড্ ইন্‌, গেটখন সমুখত ৰাখি ফিল্ডৰ ভিতৰলৈ লং-শ্বট, নিৰ্জন ফিল্ড, নিস্তব্ধ, সন্ধিয়া হৈছে, সন্ধিয়াৰ আলোছায়া, আন্ধাৰ হৈ আহিছে, গেটৰ ক্ল’জ-শ্বট্, নায়ক-নায়িকা গেটখন ঠেলি ভিতৰ সোমাল (তোমাৰ মোৰ দৰে), চাউণ্ড: গেটৰ শব্দ, ফে’ড্‌ইন্‌ জিলীৰ মাত, জোতাৰ শব্দ, দূৰৰ অট্টালিকাটোৰ খিৰিকিত লাইট জ্বলিছে, নায়ক-নায়িকা দূৰৰ এখন বেঞ্চিৰ পিনে আগুৱাই গৈছে (দীঘল ডলী শট), ক্লাজ-আপ্: নায়িকাৰ মুখ, চাউণ্ড: নায়িকাই কৈছে—” {{Gap}}কি? কিয় তেওঁ ফুটবল খেলাৰ শ্বট্‌টো দেখুৱাব খুজিছে? ঠিকেই, ছবিৰ গল্পৰ লগত তাৰ কোনো সম্বন্ধ নাই, এই ছিকুয়েন্সটোৰ আচল কথাটো হ'ল নায়ক-নায়িকা সন্ধিয়া নিস্তব্ধ পাৰ্কত গৈ বহিছে, কথা পাতিছে। এ নাই, নহয়, নহয় (তেওঁ সলজ্জ হাঁহি হাঁহিলে আৰু আচৰিত হ'ল, তাই কেনেকৈ কথাটো ধৰিলে, শ্বট্‌টো তেওঁ নিজে ভাবি উলিওৱা নাই, এখন নিয়’ৰিয়েলিষ্ট্‌ ইটালিয়ান ছবি এনেদৰে আৰম্ভ হৈছিল (অবশ্যে তাত কাহিনীটোৰ লগত ফুটবল খেলখনৰ সম্পৰ্ক আছিল)। নাই, তেওঁ মাথোঁ দেখুৱাব খুজিছে<noinclude></noinclude> ctopclab3fi2zze40b7n0icrgwhdhdk 104 91667 250036 2026-05-15T04:41:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গোলাম অঙ্গভঙ্গী অলস, তেওঁৰ বদমেজাজ বিবৰ্ধমান, তেওঁৰ মূৰৰ ভিতৰত যেন আগণন স্পিল ঘূৰিছে, তেওঁৰ মস্তিষ্ক-প্ৰক্ৰিয়া ক্ৰমশঃ ব্যাহত...... আৰু শিল্পক্ষেত্ৰৰ উৎপাদন কমি গৈছ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250036 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>গোলাম অঙ্গভঙ্গী অলস, তেওঁৰ বদমেজাজ বিবৰ্ধমান, তেওঁৰ মূৰৰ ভিতৰত যেন আগণন স্পিল ঘূৰিছে, তেওঁৰ মস্তিষ্ক-প্ৰক্ৰিয়া ক্ৰমশঃ ব্যাহত...... আৰু শিল্পক্ষেত্ৰৰ উৎপাদন কমি গৈছে, মেনেজিং-ডিৰেক্টৰৰ কোঠাৰ বেৰৰ গ্ৰাবোৰ ক্ৰমান্বয়ে তললৈ নামি গৈছে (এইবোৰ সমস্যা লৈ ইউৰোপ-আমেৰিকাত অৱশ্যে আজিকালি যথেষ্ট কাম হ'ব ধৰিছে, পৰিৱেশ যথাসম্ভৱ শান্ত আৰু কাৰ্য্যোপযোগী কৰাৰ চেষ্টা চলিছে, কি যন্ত্ৰত কি কৰিলে গণ্ডগোল কমিব তাৰ গৱেষণা চলিছে).... মোৰ ফিল্মত নায়ক-নায়িকাৰ নিৰ্জনালাপ ভাঙি সোমাই আহিব পৃথিৱীৰ সমস্যাৱলীৰ কোলাহল— তাইক চিন্তিত দেখা যায়, অথচ তাইৰ হাঁহিও উঠিব খোজে। এনে কৰিলে দৰ্শকে ভাল পাব নে? চিনেমাখন চলিব নে? গণ্ডগোলৰ তো ক'তো অভাৱ নাই, কোনে নো পইচা খৰচ কৰি আকৌ গণ্ডগোল শুনিব যাব? তাই মিচিকিয়াই হাঁহে আৰু কয়, তোমাৰ ফিল্মত নায়ক-নায়িকাৰ কথা দেখোন মানুহে শুনাই নাপাব। তেওঁ কান্ধ জোকাৰে আৰু কয় যে সেইটো তেওঁৰ দোষ নহয়, তেওঁ নিৰুপায়। পৃথিৱীখন যদি গোলমালেৰে ভৰ্তি তেওঁ কি কৰিব? যিহওক, দৰ্শকসকলে এখন সম্পূৰ্ণ বাস্তৱবাদী ছবি চাবলৈ পাব, বাস্তৱবাদৰ খাতিৰত দৰ্শকে এনেকুৱা দুই এটা আহুকাল সহা কৰিবই লাগিব। মানুহে সমস্যাটো হৃদয়ঙ্গম কৰক। শুনক, শুনক, তেওঁলোকে সঙ্গীতৰ লগতে অসঙ্গীতবোৰো শুনক। মাথোঁ গান শুনিবৰ বাবেই কি মানুহৰ জন্ম হৈছে? তেওঁৰ ছবিত সকলো সঁচা শব্দ সোমাব, সকলো শব্দ বাস্তৱৰপৰা লোৱা হ'ব, যিবোৰ শব্দৰ মাজেৰে আমি সুখে-দুখে প্ৰেমে-বিৰহে ডাঙৰ-দীঘল হৈছোঁ, যিবোৰ শব্দ প্ৰায় আমাৰ ধমনীৰে বৈ গৈছে, যিবোৰ শব্দৰ লগত আমাৰ জীৱন অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত, যিবোৰ শব্দই আমাৰ জীৱনৰ নাটকীয় মুহূৰ্তবোৰৰ কাহিনী কয় – বাস্তৱৰ সেই শব্দবোৰৰ মাজেৰে তেওঁৰ ছবিৰ কাহিনী আৰম্ভ হ'ব, উদ্ভাৱিত হ'ব আৰু শেষ হ'ব। তেওঁৰ ছবিত বেকগ্ৰাউণ্ড মিউজিক বা আবহ সংগীত বুলি কোনো বস্তু নাথাকে — বাস্তৱৰ শব্দবোৰেই আমাৰ জীৱনব আবহ সংগীত। বাস্তৱ জীৱনত কি আমাৰ পিছপিনে এটা অৰ্কেষ্ট্ৰা বাজি থাকে? কিন্তু তাইৰ মুখৰ হাঁহি মাৰ যায়, যেতিয়া দেখে বহু ৰাতিলৈ তেওঁ শুব অহা নাই, ভাব পিছত সিটো কোঠাত গৈ দেখে তেওঁ টেবুলত তেওঁৰ লিখি থকা চিত্ৰনাট্যখনৰ ওপৰত মূৰ থৈ টোপনি গৈছে। এটা চিকুৱেলো এতিয়ালৈকে তেওঁৰ মনঃপূত হোৱা নাই, বাৰে বাবে লিখিছে আৰু কাটিছে, কাহিনীটোৰ লগত শব্দবোৰ কোনোমতে ঠিককৈ<noinclude></noinclude> 9rxiwaodrwcfsuypi5xz68sgw08tm53 250058 250036 2026-05-15T04:53:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250058 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২|গোলাম|}}</noinclude> অঙ্গভঙ্গী অলস, তেওঁৰ বদমেজাজ বিবৰ্ধমান, তেওঁৰ মূৰৰ ভিতৰত যেন আগণন স্পিণ্ডল ঘূৰিছে, তেওঁৰ মস্তিষ্ক-প্ৰক্ৰিয়া ক্ৰমশঃ ব্যাহত...... আৰু শিল্পক্ষেত্ৰৰ উৎপাদন কমি গৈছে, মেনেজিং-ডিৰেক্টৰৰ কোঠাৰ বেৰৰ গ্ৰাফ্‌বোৰ ক্ৰমান্বয়ে তললৈ নামি গৈছে (এইবোৰ সমস্যা লৈ ইউৰোপ-আমেৰিকাত অৱশ্যে আজিকালি যথেষ্ট কাম হ'ব ধৰিছে, পৰিৱেশ যথাসম্ভৱ শান্ত আৰু কাৰ্য্যোপযোগী কৰাৰ চেষ্টা চলিছে, কি যন্ত্ৰত কি কৰিলে গণ্ডগোল কমিব তাৰ গৱেষণা চলিছে).... মোৰ ফিল্মত নায়ক-নায়িকাৰ নিৰ্জনালাপ ভাঙি সোমাই আহিব পৃথিৱীৰ সমস্যাৱলীৰ কোলাহল— {{gap}}তাইক চিন্তিত দেখা যায়, অথচ তাইৰ হাঁহিও উঠিব খোজে। এনে কৰিলে দৰ্শকে ভাল পাব নে? চিনেমাখন চলিব নে? গণ্ডগোলৰ তো ক'তো অভাৱ নাই, কোনে নো পইচা খৰচ কৰি আকৌ গণ্ডগোল শুনিব যাব? {{gap}}তাই মিচিকিয়াই হাঁহে আৰু কয়, তোমাৰ ফিল্মত নায়ক-নায়িকাৰ কথা দেখোন মানুহে শুনাই নাপাব। তেওঁ কান্ধ জোকাৰে আৰু কয় যে সেইটো তেওঁৰ দোষ নহয়, তেওঁ নিৰুপায়। পৃথিৱীখন যদি গোলমালেৰে ভৰ্তি তেওঁ কি কৰিব? যিহওক, দৰ্শকসকলে এখন সম্পূৰ্ণ বাস্তৱবাদী ছবি চাবলৈ পাব, বাস্তৱবাদৰ খাতিৰত দৰ্শকে এনেকুৱা দুই এটা আহুকাল সহা কৰিবই লাগিব। মানুহে সমস্যাটো হৃদয়ঙ্গম কৰক। শুনক, শুনক, তেওঁলোকে সঙ্গীতৰ লগতে অসঙ্গীতবোৰো শুনক। মাথোঁ গান শুনিবৰ বাবেই কি মানুহৰ জন্ম হৈছে? তেওঁৰ ছবিত সকলো সঁচা শব্দ সোমাব, সকলো শব্দ বাস্তৱৰপৰা লোৱা হ'ব, যিবোৰ শব্দৰ মাজেৰে আমি সুখে-দুখে প্ৰেমে-বিৰহে ডাঙৰ-দীঘল হৈছোঁ, যিবোৰ শব্দ প্ৰায় আমাৰ ধমনীৰে বৈ গৈছে, যিবোৰ শব্দৰ লগত আমাৰ জীৱন অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত, যিবোৰ শব্দই আমাৰ জীৱনৰ নাটকীয় মুহূৰ্তবোৰৰ কাহিনী কয় – বাস্তৱৰ সেই শব্দবোৰৰ মাজেৰে তেওঁৰ ছবিৰ কাহিনী আৰম্ভ হ'ব, উদ্ভাৱিত হ'ব আৰু শেষ হ'ব। তেওঁৰ ছবিত বেকগ্ৰাউণ্ড মিউজিক বা আবহ সংগীত বুলি কোনো বস্তু নাথাকে — বাস্তৱৰ শব্দবোৰেই আমাৰ জীৱনব আবহ সংগীত। বাস্তৱ জীৱনত কি আমাৰ পিছপিনে এটা অৰ্কেষ্ট্ৰা বাজি থাকে? {{gap}}কিন্তু তাইৰ মুখৰ হাঁহি মাৰ যায়, যেতিয়া দেখে বহু ৰাতিলৈ তেওঁ শুব অহা নাই, তাৰ পিছত সিটো কোঠাত গৈ দেখে তেওঁ টেবুলত তেওঁৰ লিখি থকা চিত্ৰনাট্যখনৰ ওপৰত মূৰ থৈ টোপনি গৈছে। এটা চিকুৱেন্সো এতিয়ালৈকে তেওঁৰ মনঃপূত হোৱা নাই, বাৰে বাবে লিখিছে আৰু কাটিছে, কাহিনীটোৰ লগত শব্দবোৰ কোনোমতে ঠিককৈ<noinclude></noinclude> sf69k4p07jsu9rmcenqdajj8fbfjjlp 104 91668 250037 2026-05-15T04:41:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আবাজ ভৰাব পৰা নাই। শব্দই তেওঁক সমানে আমনি দি চলিছে। কেতিয়াবা তাই হাঁহি হাঁহি কৈছে, বেয়া-লাগা শব্দবোৰ, কষ্টদায়ক পীড়াদায়ক অসঙ্গীতবোৰ ফিল্ম এখনত ভৰোৱাতকৈ অইন ক'..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250037 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আবাজ ভৰাব পৰা নাই। শব্দই তেওঁক সমানে আমনি দি চলিছে। কেতিয়াবা তাই হাঁহি হাঁহি কৈছে, বেয়া-লাগা শব্দবোৰ, কষ্টদায়ক পীড়াদায়ক অসঙ্গীতবোৰ ফিল্ম এখনত ভৰোৱাতকৈ অইন ক'ববাতে নো নভৰোৱা কিয়, সিদিনা ৰবিশংকৰৰ চেতাৰ শুনিবলৈ গৈ যেনেকুৱা কৰাৰ কথা কৈছিলো? তেনেকুৱা কিবা এটা যন্ত্ৰ? কিন্তু কেনেকৈ তেনেকুৱা কৰিব পাৰিব তেওঁ ভাবিব নোৱাৰে, তেওঁৰ কোনো ধাৰণা নাই, তেওঁ সকলো শব্দ তেওঁৰ চিত্ৰনাট্যতে ভৰাই গৈছে। - তেওঁৰ চুলিৰ মাজেৰে আঙুলি বুলাই বুলাই তাই তেওঁক টোপনিৰপৰা উঠাবৰ চেষ্টা কৰে, তাই ভাবে, ইয়াৰেই নাম কিজানি সেই ইংৰাজী শব্দটো, সেই শব্দটো, যিটোৰ কথা এদিন তেওঁ কথাই কথাই উলিয়াইছিল। কি আছিল শব্দটো? চাব্‌-চাৰি – অ, “চাৰিমেশ্যন্”! কবি গ্যেটে ডেকা বয়সত প্ৰেমৰ বেদনাত আত্মহত্যা কৰিবলৈ চঞ্চল হৈ উঠিছিল, মৰিয়া হৈ উঠিছিল। উপায় নাপাই তেওঁ এজন আত্মহত্যাপ্ৰৰণ যুবকৰ কাহিনী লিখি পেলালে : “ডেকা ভেয়াথাৰৰ দুখ', আৰু তেওঁৰ আত্মহত্যাৰ প্ৰবৃত্তি ডেকা ভেয়াৰ্থাৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰি কল্পনাতে নিজক হত্যা কৰি গোটেই নিজক আত্মহত্যাৰ চিন্তাৰ পৰা মুক্ত কৰিলে। চিত্ৰনাট্যখনৰ কাগজবোৰ সৰিয়াই সৰিয়াই তাই ভাবিলে, এই চিত্ৰনাট্যখনেই হয়তো তাইৰ স্বামীৰ “চাৰিমেশ্যন্”, ইয়াৰেই তেওঁ শব্দৰ প্ৰভাৱৰপৰা নিজকে মুক্ত কৰিব বিচাৰিছে......ফট্-ফট্-ফ্ৰট্— ধুম্‌ ফট্-ফট্‌-ফ্ৰট্—ধুম্‌— তেওঁ সাৰ পায়, চকু মোহাৰি লজ্জিত হাঁহি মাৰি তেওঁ কয়, 'চাৰে এঘাৰটা বাজিলেই নে?', আৰু দুয়ো দুয়োৰে পিনে চাই এবাৰ মিচিকিয়াই হাঁহে। কিন্তু ধাৰণা আছে, যন্ত্ৰটো কেনেকৈ বনাব পাৰি ভাবিব পাৰে, এনেকুৱা এজন মানুহ এদিন তেওঁলোকৰ বহাঘৰৰ চকীত উৰুৰ ওপৰত ভৰি তুলি দি বহিল আৰু গৰু গৰু কৈ কথা ক'ব আৰম্ভ কৰিলে, ৰেডিঅ' ষ্টেচনৰ এজন চাউণ্ড ইঞ্জিনিয়াৰ, শব্দযন্ত্ৰী। ৰেডিঅ'ত কথিকা এটা দিবলৈ গৈ তেওঁৰ এই দক্ষিণদেশীয় শব্দযন্ত্ৰীজনৰ লগত পৰিচয় হ'ল, পৰিচয় হৈ বন্ধুত্ব হ'ল, আৰু বন্ধুত্ব কৰি ঘৰলৈ ধৰি লৈ আহিল। মানুহজনৰ ভৰি দুখনহে যেন মাটিত আছে, মূবটো মেঘৰ মাজত, তেওঁৰ মুৰটোতো অসংখ্য পৰিকল্পনা গিজগিজ কৰে, তেওঁ যন্ত্ৰটোৰ কথা মুঠেই উৰাই নিদিলে। তেওঁ ক'লে যে শব্দ এবিধ শক্তি, এবিধ এনাৰ্জি আৰু সকলো শক্তিকে আন আন ধৰণৰ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰি। শব্দক আমি গতিশক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰো, তাপশক্তিলৈ নিব পাৰো, চৌম্বক বা বৈদ্যুতিক<noinclude></noinclude> nqbsmvfb432dxphaxzsj2r03c84v2d1 250063 250037 2026-05-15T05:00:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250063 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৱাজ|২৩}}</noinclude> ভৰাব পৰা নাই। শব্দই তেওঁক সমানে আমনি দি চলিছে। কেতিয়াবা তাই হাঁহি হাঁহি কৈছে, বেয়া-লাগা শব্দবোৰ, কষ্টদায়ক পীড়াদায়ক অসঙ্গীতবোৰ ফিল্ম এখনত ভৰোৱাতকৈ অইন ক'ববাতে নো নভৰোৱা কিয়, সিদিনা ৰবিশংকৰৰ চেতাৰ শুনিবলৈ গৈ যেনেকুৱা কৰাৰ কথা কৈছিলো? তেনেকুৱা কিবা এটা যন্ত্ৰ? কিন্তু কেনেকৈ তেনেকুৱা কৰিব পাৰিব তেওঁ ভাবিব নোৱাৰে, তেওঁৰ কোনো ধাৰণা নাই, তেওঁ সকলো শব্দ তেওঁৰ চিত্ৰনাট্যতে ভৰাই গৈছে। {{gap}}তেওঁৰ চুলিৰ মাজেৰে আঙুলি বুলাই বুলাই তাই তেওঁক টোপনিৰপৰা উঠাবৰ চেষ্টা কৰে, তাই ভাবে, ইয়াৰেই নাম কিজানি সেই ইংৰাজী শব্দটো, সেই শব্দটো, যিটোৰ কথা এদিন তেওঁ কথাই কথাই উলিয়াইছিল। কি আছিল শব্দটো? চাব্‌-চাৰি – অ, “চাব্লিমেশ্যন্”! কবি গ্যেটে ডেকা বয়সত প্ৰেমৰ বেদনাত আত্মহত্যা কৰিবলৈ চঞ্চল হৈ উঠিছিল, মৰিয়া হৈ উঠিছিল। উপায় নাপাই তেওঁ এজন আত্মহত্যাপ্ৰৱণ যুবকৰ কাহিনী লিখি পেলালে : “ডেকা ভেয়াৰ্থাৰৰ দুখ", আৰু তেওঁৰ আত্মহত্যাৰ প্ৰবৃত্তি ডেকা ভেয়াৰ্থাৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰি কল্পনাতে নিজক হত্যা কৰি গোটেই নিজক আত্মহত্যাৰ চিন্তাৰ পৰা মুক্ত কৰিলে। চিত্ৰনাট্যখনৰ কাগজবোৰ সৰিয়াই সৰিয়াই তাই ভাবিলে, এই চিত্ৰনাট্যখনেই হয়তো তাইৰ স্বামীৰ “চাব্লিমেশ্যন্”, ইয়াৰেই তেওঁ শব্দৰ প্ৰভাৱৰপৰা নিজকে মুক্ত কৰিব বিচাৰিছে......ফট্-ফট্-ফ্ৰট্— ধুম্‌ ফট্-ফট্‌-ফ্ৰট্—ধুম্‌— তেওঁ সাৰ পায়, চকু মোহাৰি লজ্জিত হাঁহি মাৰি তেওঁ কয়, 'চাৰে এঘাৰটা বাজিলেই নে?', আৰু দুয়ো দুয়োৰে পিনে চাই এবাৰ মিচিকিয়াই হাঁহে। {{Gap}}কিন্তু ধাৰণা আছে, যন্ত্ৰটো কেনেকৈ বনাব পাৰি ভাবিব পাৰে, এনেকুৱা এজন মানুহ এদিন তেওঁলোকৰ বহাঘৰৰ চকীত উৰুৰ ওপৰত ভৰি তুলি দি বহিল আৰু গৰ্‌ গৰ্‌ কৈ কথা ক'ব আৰম্ভ কৰিলে, ৰেডিঅ' ষ্টেচনৰ এজন চাউণ্ড ইঞ্জিনিয়াৰ, শব্দযন্ত্ৰী। ৰেডিঅ'ত কথিকা এটা দিবলৈ গৈ তেওঁৰ এই দক্ষিণদেশীয় শব্দযন্ত্ৰীজনৰ লগত পৰিচয় হ'ল, পৰিচয় হৈ বন্ধুত্ব হ'ল, আৰু বন্ধুত্ব কৰি ঘৰলৈ ধৰি লৈ আহিল। মানুহজনৰ ভৰি দুখনহে যেন মাটিত আছে, মূৰটো মেঘৰ মাজত, তেওঁৰ মুৰটোতো অসংখ্য পৰিকল্পনা গিজগিজ কৰে, তেওঁ যন্ত্ৰটোৰ কথা মুঠেই উৰাই নিদিলে। তেওঁ ক'লে যে শব্দ এবিধ শক্তি, এবিধ এনাৰ্জি আৰু সকলো শক্তিকে আন আন ধৰণৰ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰি। শব্দক আমি গতিশক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰো, তাপশক্তিলৈ নিব পাৰো, চৌম্বক বা বৈদ্যুতিক<noinclude></noinclude> 3pm9ss5shizaynfm84khi8of09lynzn 104 91669 250038 2026-05-15T04:41:45Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২৪ গোলাম শক্তিলৈ নিব পাৰো (মাইক্ৰ'ফন আৰু টেলিফ'নত তাকেই কৰিছোঁ, গতিকে চাৰিওপিনৰ গোলমালৰ শব্দশক্তি আমি নিশ্চয় আন কিবা শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি শব্দবোৰ নুশুনা কবি দি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250038 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>২৪ গোলাম শক্তিলৈ নিব পাৰো (মাইক্ৰ'ফন আৰু টেলিফ'নত তাকেই কৰিছোঁ, গতিকে চাৰিওপিনৰ গোলমালৰ শব্দশক্তি আমি নিশ্চয় আন কিবা শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি শব্দবোৰ নুশুনা কবি দিব পাৰিম। এইটো এটা “বিউটিফুল্স” আইডিয়া, তেওঁ ক'লে, “থিয়ৰিটিকেলি” মুঠেই অসম্ভৱ নহয়। কিন্তু অসুবিধা এই যে শব্দৰ শক্তি ইমান ক্ষুদ্ৰ (যদিও আমাৰ ওপৰত তাবেই প্ৰভাৱ দুৰ্দান্ত) যে অকল তাৰ শক্তিৰে যন্ত্ৰটো চলোৱা কিজানি টানেই হ'ব। তেওঁ ক'লে যে সাধাৰণ কথাবাৰ্তাত শব্দশক্তি ওলায় মাথোঁ চেকেণ্ডত প্ৰায় ১২৫ “আৰ্গ” একক (সেইটো যিয়েই নহওক বাৰু), মিটিঙৰ বক্তৃতাত কিছু বেছি— প্ৰায় ২৫০০ আৰ্গ, খুব বেছি জোৰে কথা ক'লে প্ৰায় ২০,০০০ আৰ্গ। তেওঁ আৰু ক'লে যে এখন ফুটবল খেলৰ জনতাই গোটেইখন খেলত যিমান চিঞৰে, সেইখিনি শব্দশক্তি মাথোঁ একাপ চাহৰ জোখাৰে পানী তপতাবলৈহে কোনোমতে জুৰিবগৈ। (ইচ্, চাহৰ কথা যে তাই কথা শুনোতে শুনোতে পাহৰিয়েই গৈছিল! শব্দযন্ত্ৰীক নিজখুশীত বক্তৃতা দি থাকিবলৈ দি তাই ভিতৰলৈ গৈ কেটলিটোত পানী ভৰাব ধৰিলে - কি কি যে নাভাবে মানুহবোৰে! ফুটবল খেলাৰ হুলস্থূলেৰে চাহৰ পানী গৰম কৰাৰ কথা নো বাৰু কেনেকৈ মানুহৰ মনত খেলায়!)। গণ্ডগোল যদিও আমাৰ কাণত প্ৰচণ্ড হৈ বাজে, তথাপি অইন অইন শক্তিৰ তুলনাত শব্দশক্তি নগণ্য। আমাৰ কাণখন ইমান এটা আচৰিত যন্ত্ৰ, ইমান সূক্ষ্ম, ইমান সুবেদী, যে প্ৰতি বৰ্গ চেণ্টিমিটাৰত মাত্ৰ ১০" ৱাট্ পাৱাৰবিশিষ্ট অতি ক্ষীণ শব্দ এটাও তাত ধৰা পৰে, সেই কাৰণেই এই নিকৃষ্ট পৰিমাণৰ শক্তিবোবৰ আমাৰ ওপৰত এনেকুৱা ক্ৰিয়া। (ভিতৰৰপৰা কাপকেইটা ট্ৰেত সজাই সজাই তাই কিছুমান শব্দ শুনিলে, তাই অলসভাবে ভাবিলেৱাট্? ৱাট্? আমাৰ পাকঘৰৰ এই বাল্‌ব্‌টো ৬০ ৱাট্ ....)। তেওঁ আৰু ক'লে যে যন্ত্ৰটো হ'ব লাগিব স্বয়ং-চালিত, “ফীড়-বেক্” জাতীয় সঁজুলি, তেহে তাক সাজি লাভ আছে। বাহিৰাকৈ শক্তি খৰচ কৰিব লাগিলে আমি ঘৰ-দুৱাৰ বন্ধ কৰি কাণত তুলা দি সোমাই থকাই বৰং সহজ হ'ব। শব্দৰ শক্তিৰেই পাৰিলে কামটো কৰিব লাগে, মাছৰ তেলেবেই মাছ ভাজিব লাগে। কিন্তু এই দুৰ্ভিক্ষ-পৰিমাণ শক্তি কাৰ নাকত দিব পাৰি? “হোৱাট্টে পিট্টি! হোৱাট্টে পিট্টি।” লাহে লাহে তেওঁ তাইক লৈ পাৰ্কলৈ যাবলৈ এৰি দিলে, তেওঁলোকৰ ভঁৰাল- ঘৰটোৰপৰা দিনে নিশা আচৰিত আচৰিত শব্দ ওলাব ধৰিলে, ভঁৰালঘৰটোৰে পুৰণি ট্ৰাঙ্ক-টিন এফলীয়াকৈ থৈ যিখিনি ঠাই ওলাল, তাতে তেওঁ শব্দযন্ত্ৰীৰ লগত খুটুং খাটাংকে আজৰি সময়খিনি কটাব ধৰিলে, টেলিফ-এক্সচেইঞ্জব দৰে তাৰেৰে গোটেইটো কোঠালি<noinclude></noinclude> hv41wkd15qzlc87nd26m9rj0uar4nhw 104 91670 250039 2026-05-15T04:41:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আবাজ ২৫ ভৰ্তি হৈ উঠিল, শব্দযন্ত্ৰীয়ে কোঠাটোত অদ্ভুত অদ্ভুত শব্দ-সঁজুলি আনি ঠাহ খুৱাব ধৰিলে – অ'ত এটা মাইক, ত'ত এডাল সুৰশলাকা (হেনো সৰলতম শব্দৰ টৌ দিয়ে), এটা প্ৰেৰকয..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250039 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আবাজ ২৫ ভৰ্তি হৈ উঠিল, শব্দযন্ত্ৰীয়ে কোঠাটোত অদ্ভুত অদ্ভুত শব্দ-সঁজুলি আনি ঠাহ খুৱাব ধৰিলে – অ'ত এটা মাইক, ত'ত এডাল সুৰশলাকা (হেনো সৰলতম শব্দৰ টৌ দিয়ে), এটা প্ৰেৰকযন্ত্ৰ, ভাঙ্, কৃষ্টেল, চাইবেন, বিভিন্ন আকৃতিৰ গোল-চেপেটা শঙ্কু আকৃতিব বস্তু, আৰু কত কি। প্ৰথম প্ৰথম তাই আপত্তি কৰিছিল, ভঁৰালঘৰত এইবোৰ হ'ব নোৱাৰে— কিন্তু অৱশেষত তেওঁলোকৰ কাতৰ অনুনয় বিনয়ত সম্মতি দিবলৈ বাধ্য হ'ল অনিচ্ছাসত্ত্বেও, অলপ হাঁহিবৰো চেষ্টা কৰিলে মনে মনে, প্ৰাপ্তবয়স্ক সৰু ল'ৰা দুটাই এই খেলনাবোৰ লৈ • যদি ইমান স্ফূৰ্তি পায়, কৰক, দুদিন পিছতে নিশ্চয় আমনি লাগিব....... কিন্তু দুদিন পিছত তেওঁলোকৰ আমনি নালাগিল, বৰং বেছি তন্ময় হৈহে তেওঁলোকে কোঠাটোৰ ভিতৰত ব্যস্ত হৈ পৰিল। শব্দযন্ত্ৰীয়ে নানাধৰণৰ শব্দ টে’প্ কৰি আনিলে, সেইবোৰ বজাই বজাই কিবা পৰীক্ষা কৰিব ধৰিলে : তবলাৰ বোল, মৃদঙ্গমৰ গ্ৰাম, বেহালাৰ ৰেপ, চাইকেলৰ ঘণ্টা, এটা কুকুৰে ভুকিছে, পিষ্টলগৰ্জন, ৰাস্তাৰ যানবাহনৰ ৰেকৰ্ডিং, বিভিন্ন পুৰুষকণ্ঠ, নাৰীকণ্ঠ, শিশুকণ্ঠ, বাঘৰ হুঙ্কাৰ, কোকিলধ্বনি, এটা অন্তৰঙ্গ সুৰা পাৰ্টি (কি কথাবাৰ্তা!), এজনী বুঢ়ীৰ টিংটিঙীয়া মাত আৰু এটা (সম্ভৱতঃ শকত দিলখোলা এজন মানুহৰ) অট্টহাস্য, এটা বোমাবিস্ফোৰণ, ক'ৰবাত এটা চকা ফুটিল ধুম্‌কৈ (তাৰ পিছত বতাহখিনি ছুঁ-ই-ই-ৎ-কৈ ওলাই গ'ল, আৰু আপোনমনে কোনোবাই সুহুৰি মাৰিছে..... বাঘৰ মাত শুনি পাড়াৰ মানুহবোৰ এদিন ৰাতি সচকিত হৈ উঠিল, চাৰিওপিনে আপত্তি উঠিব ধৰিলে। হ'ব ধৰিছে, হ'ব ধৰিছে— তাইৰ হাতৰ পৰা কাপ কাপ চাহ লৈ শব্দযন্ত্ৰীয়ে উৎসাহাতিশয্যত দ্ৰুতবেগে কৈ যায়— যন্ত্ৰটোৱে কিছু ফল দেখুৱাব ধৰিছে, কেইবা ধৰণৰো শব্দ শোষণ কৰি ল'ব পাৰিছে (আৰু গোপনমনে সুখস্বপ্ন দেখে, কেতিয়া তেওঁ এই বিষয়ে ‘জাৰ্নেল অফ্ দি একুষ্টিকেল চচাইটি অফ্ এমেৰিকা’বা ‘ঝৰ্না ডেয়াৰ্ আকুষ্টিক'ত পে’পাৰ এখন প্ৰকাশ কৰিব পাৰিব!) কাগজ এজাপ উলিয়াই তেওঁ কয়, ‘গুড্‌ নিউজ দিদ্দি— যন্ত্ৰটোৰ থিয়ৰিটো ৰালি থিয় কৰালো, ইট্‌ ইজ্ ৰিয়েলি ৰণ্ডাফুল — এনেকি পেটেণ্ট কৰিবলৈ তেওঁলোকে যন্ত্ৰটোৰ নাম এটাও ভাবিছে— “শব্দলীন”, বা “মিনিনয়জ”—–হয়তো 'মিনিনয়জেই' ভাল হ'ব, কি কয় দিদ্দি?” – কিন্তু তেওঁ হোঃ হোঃ কৈ হাঁহি উঠে, তেওঁ কয়, “ইয়াকেই কয় ৰাম নহওতেই ৰামায়ণ, পুটিং দি কাৰ্ট বিফ'ৰ দি হচ্—”শব্দযন্ত্ৰীয়ে এটা অপ্ৰস্তুত হাঁহি মাৰি কাগজখিনি নুৰিয়াই যন্ত্ৰৰ কেবিনেট এটাৰ পিছপিনে লাহেকৈ পেলাই দিয়ে দিদ্দিয়ে মাথোঁ হাঁহে, খেলখন কেতিয়া শেষ হ'ব ভাবে। - -<noinclude></noinclude> js2y4zixmrgn1g038nsd1nbdxmbkyoi 104 91671 250040 2026-05-15T04:42:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গোলাম খেলখন শেষ হোৱাৰ কোনো লক্ষণ দেখা নগ'ল। প্ৰেছৰ কামত তেওঁৰ বেমেজালি ঘটিব ধৰিলে, চিত্ৰনাট্যখনৰ পাতবোৰে উইৰ অপেক্ষা কৰিব ধৰিলে। শব্দযন্ত্ৰীৰ উৎসাহ অদমনীয়, তেও..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250040 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>গোলাম খেলখন শেষ হোৱাৰ কোনো লক্ষণ দেখা নগ'ল। প্ৰেছৰ কামত তেওঁৰ বেমেজালি ঘটিব ধৰিলে, চিত্ৰনাট্যখনৰ পাতবোৰে উইৰ অপেক্ষা কৰিব ধৰিলে। শব্দযন্ত্ৰীৰ উৎসাহ অদমনীয়, তেওঁ নানাধৰণৰ কিতাপ আৰু আলোচনী আনিব ধৰিলে, ক'ৰবাৰপৰা এখন ব্লেকব'ৰ্ড লৈ আনি চকেবে সমীকৰণ লিখি চিত্ৰ আঁকি তেওঁক (পাৰিলে দিদ্দিকো) শব্দতত্ত্ব বুজাব ধৰিলে – পাইথাগোৰাচে কি পৰীক্ষা কৰিছিল, লৰ্ড বোলীয়ে কি প্ৰমাণ কৰিছিল, হে’হ’চ, চেবাইন আৰু ৰমনে কি ভাবিছিল, আৰু শব্দৰ তীব্ৰতাৰ মাপ ঃ বৌল আৰু ডেচিবে'ল। ভঁৰালঘৰ হৈ পৰিল একাধাৰে ভঁৰালঘৰ, পঢ়াশালি আৰু লেবৰেটৰী। পাড়াব মানুহে শুনিলে তেওঁলোকৰ ৰাস্তাত জলপ্ৰপাত নামিছে, ৰাস্তাৰ মাজেৰে ট্ৰেইন চলিছে, এটা চেক্সফ'নত জাজ্‌-বাদ্য বাজিছে আৰু তাৰ মাজে মাজে কোনাবাই হঠাৎ কৈ উঠিছে, “হোৱাট্টে পিট্টি!” - - “পিট্টি দি পুঅ’ৰ্ বেট্‌... বেচেৰা এন্দুৰবোৰ....”, পাকঘৰৰ পৰা তাই শুনিলে, তাইৰ বিৰক্তি উপজিব ধৰিলে। এন্দুৰ? কি এন্দুৰ? চব্বিশ ঘণ্টা শয়নে জাগবণে মিনিনয়জ মিনিনয় কৰি থকা এই কাণ্ডজ্ঞানহীন মানুহ দুজনে আজি আকৌ কি এন্দুৰৰ কথা পাতিছে? এন্দুৰৰ মাত?..... ভাগ্য ভাল, পাকঘৰটোত এতিয়া এন্দুৰৰ উৎপাত নাই— (কিছুদিন আগলৈকে আছিল), কোনো এটা খোৱাবস্তু বাহিৰত এৰি থৈ যাব নোৱাৰি, গায়ে-মূৰে আহি উঠিব খোজে, ভৰিৰ ওপৰেদিয়েই পাৰিলে সুকৈ দৌৰ মাৰি যায় ..... অত্যন্ত বিৰক্তিকৰ (যদিও এতিয়া নাই)— কেটলিটো বক্‌কৈ উতলিব ধৰিছে, ষ্টভ কাষত অসম্ভৱ গৰম, কাপ-প্লেটবোৰ ধুবলৈ সময়েই হোৱা নাই, ইমান লেতেৰা, -- ল'ৰাটো যে ক'লৈ গ'ল — কি বৰক্তিকৰ — দিনটো অফিচত গৰম আৰু ঘাম আৰু কাম আৰু গণ্ডগোল, আৰু ঘৰলৈ আহি এই গৰম পাকঘৰ, এই লেতেৰা কাপ-প্লেট, তেওঁলোকবতো কোনো চিন্তাই নাই তাইৰ কৈ হৈছে, কল্পনাৰাজ্যত মত্ত হৈ ৰৈ আছে তাই লাগ বোলোতেই চাহ লৈ যাব, তাই এটা মেশিন নেকি, তাইৰ দুখ-ভাগৰ নাই নেকি-- একো কবিবব মন যোৱা নাই, মূৰটো টিং টিং কবিছে, এটা এস্পিৰিন পোৱা হ'লে...... বিছনাত চব বাদ দি শুই থাকিব পৰা হ'লে...... দিনটো আজি কি যে বিবক্তিত গৈছে, নতুন ঘটনা একো নাই, তথাপি কিয় যে আজি ইমান বিবক্তি লাগি আছে, কাৰো লগত কথাই ক'বৰ মন নাযায়, কোনোবাই কিবা এটা ক'লেই টিকিচকৈ খং উঠি যায়, হে’ড্‌ এচিষ্টেণ্টক এনেকৈ নক'লেও হ'লহেঁতেন, ইমান কন্সিডাবেট্‌ মানুহজন, তেওঁ আচৰিত হৈ গৈছে আজি হঠাং ইমান সামান্য কথাতে তাইৰ কি খং উঠিল...... বক্‌বক্‌কৈ পানী উতলিছে,<noinclude></noinclude> 9prikx1jnykuys0jqe784jh5ksblemk 104 91672 250041 2026-05-15T04:42:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "৩৬ গোলাম আহিছে তাৰ অতদিনৰ চহৰখন এৰি, পুৰণি জীৱন তাৰ মনৰপৰা মচি পেলাব, বহু আশা কৰি আহিছে সি, যেন এই অচিন চহৰখনত এই চাকৰিটো পায়, যেন নতুন জীৱনৰ এটা খোপনি পুতি ল'ব পাৰে।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250041 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>৩৬ গোলাম আহিছে তাৰ অতদিনৰ চহৰখন এৰি, পুৰণি জীৱন তাৰ মনৰপৰা মচি পেলাব, বহু আশা কৰি আহিছে সি, যেন এই অচিন চহৰখনত এই চাকৰিটো পায়, যেন নতুন জীৱনৰ এটা খোপনি পুতি ল'ব পাৰে। কি হ'ব – অ, মাথোঁ সেইটো এতিয়া সি ভাবিব, দহ বজাত তাৰ চাকৰিৰ ইণ্টাৰভিউ, ট্ৰেইনৰপৰা নামিয়েই ষ্টেচনৰ একাপ উগ্ৰ চাহ খাই সি ৰিক্সা এখন লৈ নতুন চহৰৰ ৰাস্তাৰে চুটিছে, প্ৰথমেই যিখন চেলুন চকুত পৰিছে তাতে নামি পৰিছে, ইণ্টাৰভিউলৈ যোৱাৰ আগতে দাড়িখিনি খুৰাই ল'ব, তাৰ পিছত কোনো এখন বেষ্টুৰেণ্টত ভালদৰে মুখখন ধুই বাহিৰত ৰ'দ উঠি আহিছে, চেলুনৰ পাতল ফিনিফিনীয়া পৰ্দাৰ ফাঁকেবে আসন্ন অগ্নিকুণ্ডৰ আভাস ইতিমধ্যে ক্ৰমে স্পষ্ট হৈ উঠিব ধৰিছে। কিন্তু তথাপি, বাহিৰৰ উঠি অহা ব'দৰপৰা ইয়াত কিছু শাস্তি চেলুনৰ আবহাওৱা ভিজা, আৰ্দ্ৰ, ডেটল, চিগাৰেট, আতপানী আৰু নকল বিলাতী স্মৰ গোন্ধ, তাৰ ঘৰৰ চহৰখনৰ অভ্যস্ত চেলুনখনৰ দৰেই, পকা উঠি যোৱা মজিয়াত ধূলি, চুলি আৰু তেলপঁইতাচোৰ, দেৱালজোবা ঠাক আৰু খুপৰি খুপৰি দেৰাজ, হৰ-পাৰ্বতীৰ কেলেণ্ডাৰ আৰু অভিনেত্ৰীৰ ছবি, মাথোঁ কথাবাৰ্তা ব টুকুৰাবোৰ বেলেগ, ভোজপুৰী, হিন্দী, উৰ্দু। চেলুনখন খুব সৰু নহয়, কিন্তু মাথোঁ তিনিজন মানুহে চুলি কটাৰ ব্যৱস্থা। বাকীবোৰ মানুহ বহি আছে, দৰজাৰ বাহিৰত হেলান দি এটা ড্ৰেইনপাইপ পিন্ধা ল'ৰাই নিৰ্বিকাৰভাৱে সুহুৰি দিছে আৰু বাস্তাৰ মানুহ চাইছে, তাৰ এখন ভৰি এটা বুঢ়া মুচীৰ চামৰা এটুকুৰাৰ ওপৰত তুলি দিছে, মুচীয়ে তাৰ জোঙা জোতাযোৰত গজাল মাৰিব ধৰিছে। চেলুনৰ সোঁমাজত কে কে কবি আস্তে আস্তে এখন ফেন ঘূৰিছে, কিন্তু তাৰ বতাহ সি বহা চুকটোলৈ অহা নাই। ষ্টেচনৰ কঢ়া চাহকাপ খাই যেন এতিয়া আৰু বেছিকৈ পিয়াহ লাগিব ধৰিছে, গলটো বাৰে বাৰে শুকাই যাব ধৰিছে, টোপনি খতি চকুদুটা বাৰে বাবে মুদ খাই আহিব খুজিছে, সমস্ত শৰীৰত অৱসাদ, সমস্ত মনত ক্লান্তি কোনোবাই ঘূৰ্ণী-চকীখন ঘৰ্‌ কবি ঘূৰাই দিলে, কোনোবাই ঠাকত ঠক্‌ কৰি শ্বেম্পুৰ বটল এটা নমাই থ'লে, কেঁচীব কিচ্ কিচ্ শব্দ কোনোবা চুকত বন্ধ হৈ গ'ল আৰু সি হঠাৎ বুজিব পাৰিলে যে সি নিৰ্নিমেষে তাৰ বাওঁহাতৰ আইনাখনলৈ চাই আছে। বিভিন্ন গোঁফ আৰু চুলিব-চাট নক্সাখনৰ তলত যিখন মুখ তাত বহিছে চাবোনৰ ফেন আৰু গলত বন্ধা বগা কাপোৰেৰে প্ৰায় অদৃশ্য হৈ, এখন আয়তাকাৰ মুখ, ফুট ফুট ক্ষীণ আইৰ দাগ, চেপেটা নাক, ঈষৎ কৃষ্ণবৰ্ণ - সি বুজিব পাৰিলে যে সেই মুখখনৰ চেপি-ধৰা, দৃঢ়<noinclude></noinclude> c1xyj079x9q3p4fyvt1ceohruaateqd 104 91673 250042 2026-05-15T04:42:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চেলুনত ৩৭ ওঁঠ দুখনৰ মাজৰ ৰেখাটোৰ লগত সাদৃশ্য আছে তাৰ বাল্যবন্ধুৰ, তাৰ মেচৰ ৰুমমেট ভোলা বৰাৰ, আৰু সি বুজিব পাৰিলে যে তাৰ মনৰ গভীৰত সি জানে যে পুৰণি কথা মচি পেলোৱা ইমা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250042 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>চেলুনত ৩৭ ওঁঠ দুখনৰ মাজৰ ৰেখাটোৰ লগত সাদৃশ্য আছে তাৰ বাল্যবন্ধুৰ, তাৰ মেচৰ ৰুমমেট ভোলা বৰাৰ, আৰু সি বুজিব পাৰিলে যে তাৰ মনৰ গভীৰত সি জানে যে পুৰণি কথা মচি পেলোৱা ইমান সহজ নহয়, তাৰ মনৰ তলিতে ক'ৰবাত এই ভয় সদায় আছে যে ইমান দিন যি হৈ গ'ল তাৰ চাপ হয়তো কিবা নহয় কিবা ৰূপে থাকি যাব সমস্ত জীৱন, আৰু হয়তো সেইবাবেই, তাৰ অজ্ঞাতেই হঠাৎ কেতিয়া তাৰ অৱসন্ন মন আৰু নিদ্ৰালু চকু এই প্ৰতিবিম্বটোত আচ্ছন্ন হৈ পৰিছে। এইজন কেনেকুৱা মানুহ হ'ব পাৰে সি অলসভাৱে কল্পনা কৰিবৰ চেষ্টা কৰিছে। মানুহজনৰ দৃঢ়তা আছে, সন্দেহ নাই, মানুহজনে তেওঁৰ অভীষ্ট বস্তুৰ বাবে লাগি থাকিব পাৰে, পাৰ্চিভিয়াৰিং, টেনেচিয়াচ—হৈ-চৈ কৰি তেওঁ অস্থিৰ নহয়, হৈ-চৈ কৰি তেওঁক অস্থিৰ কৰিব নোৱাৰি, তেওঁৰ বাবে কি ভাল হ'ব তেওঁ জানে, তেওঁৰ দৃঢ়তা তেওঁৰ চেপা ওঁঠ দুখনত সুস্পষ্ট। কল্পনা কৰা কঠিন নহয় যে তেওঁৰ এজন বন্ধু আছিল ল'ৰাকালিৰ, একেলগে ডাংগুটি আৰু ফুটবল খেলিছিল, একেলগে ইস্কুল কলেজৰ বেঞ্চিত বহিছিল, কালক্ৰমে একে মেচতে একেটা ৰুমতে থাকি দুয়ো চাকৰি কৰিছিল—আৰু লাহে লাহে এই উপলব্ধি তেওঁৰ বদ্ধমূল হৈ উঠিছিল যে এনেকৈ থাকিলে নহ'ব, সংসাৰ ভীষণ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাপূৰ্ণ, নিজৰ উন্নতি কৰিব লাগিব, নিজৰ দিশটো চাব লাগিব, তেওঁৰ লগত জোকৰ দৰে লাগি থকা হতাশ-স্বভাৱ এই আকাংক্ষাহীন বন্ধুটোৰ লগত ওৰে জীৱন কটালে নহ'ব। নিজৰ বাবে কি ভাল তেওঁ জানে, পুৰণি আইৰ ফুটবোৰ গুচাবলৈ সদায় ৰাতি ৰাতি তেওঁ মুখত নানাৰকমৰ ক্ৰীম ঘঁহে (আৰু এই অধ্যৱসায়ৰ ফলো নোহোৱাকৈ থকা নাই অলপ অলপকৈ), আৰু কেতিয়া যে তেওঁ মনে মনে কাকো নজনোৱাকৈ দৰ্খাস্ত কৰিলে, ইণ্টাৰভিউ দিলে, স্কলাৰশ্বিপ পালে, আৰু অকস্মাৎ এদিন আমেৰিকালৈ গুচি গ'ল, তেওঁৰ বিশ্বস্ত বন্ধুৱে তাৰ পাত্তাই ধৰিব নোৱাৰিলে। তেওঁক সি কিমান বিশ্বাস কৰিছিল, তেওঁক নজনোৱাকৈ সি কোনো এটা কাম কৰা নাছিল কোনো দিনে, তেওঁৰ ওপৰত পদে পদে সি কিমান নিৰ্ভৰশীল আছিল। অলপ সেমেনাসেমেনি কৰি কৃত্ৰিম ব্ৰিতমুখে তেওঁ তাক ক'লে, “পাম বুলি একেবাৰে আশাই কৰা নাছিলো ভাই, নাপালে মিছামিছি তহঁত চবৰে আগত লাজত পৰিলোহেঁতেন, সেইকাৰণেই তহঁতক কোকো আগতে একো নক'লোঁ, বুজা নাই? আৰু তোক কোৱাটোতো আৰু এটা মস্কিল- স্কলাৰশ্বিপ অৱশ্যে সাতটাই আছিল, কিন্তু তইতো নিজে কেতিয়াও এপ্লাই নকৰিলিহেঁতেন, তোক কৈতো কোনো লাভ নহ'লহেঁতেন, যেনেকুৱা পেচিমিষ্ট তই, ফলত তোৰ লগতে মোৰো একো কৰা নহ'লহেঁতেন। তইতো একোৱেই কৰিব নোখোজ — ইমান দিনৰ চিনাকি<noinclude></noinclude> m6wn7vp37q6vu24u0fffufqjq3yh9m6 104 91674 250043 2026-05-15T04:43:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "৩৮ গোলাম - আৰু ইপিনে লহকৰে আইমনুজনীকো আজিলৈকে মনৰ কথাষাৰকে ক'ব নোৱাৰিলি! - কিমান বকম ফন্দী লগাব ধৰিছে, দুদিন পিছত তোক চুপাৰ্চিড় কৰি তোৰ ওপৰত উঠি যাব, চবতো দেখিছই, তথা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250043 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>৩৮ গোলাম - আৰু ইপিনে লহকৰে আইমনুজনীকো আজিলৈকে মনৰ কথাষাৰকে ক'ব নোৱাৰিলি! - কিমান বকম ফন্দী লগাব ধৰিছে, দুদিন পিছত তোক চুপাৰ্চিড় কৰি তোৰ ওপৰত উঠি যাব, চবতো দেখিছই, তথাপি তইতো কোনো ষ্টেপ লোৱা নাই, খালী হা কৰি বহি আছ! হাউএ'ভাৰ, নেক্সট্ ইয়াৰ আৰু কেইটামান স্কলাৰশ্বিপ্ এনাউন্স কৰিব, তই যদি ইচ্ছা কৰ” গলটো আকৌ শুকাই গৈছে, ভীষণ পিয়াহ লাগিছে.....ঠিক, নিজৰ কিহত ভাল হয় এই মানুহজনে জানে, নিজৰ কল্যাণৰ বাবে কিবা এৰিব লাগিলে কোনো কুণ্ঠা......তেওঁৰ নিশ্চয়মনা উদ্যমৰ সমুখত থিয় দিয়াৰ তাৰ সমান্যতম সম্ভাৱনাও আছে নে? আজি দহটা বজাত যদি এই মানুহজন ইণ্টাৰভিউত প্ৰাৰ্থী হৈ, তাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী হৈ গৈ ওলায়, তাৰ আৰু কিবা প্ৰয়াস, কিবা আশা থাকিব নে? অকস্মাৎ এটা প্ৰবল হুলস্থূলৰ ধাক্কাত চেলুনৰ শান্ত গুঞ্জন ভাঙি চূৰমাৰ হৈ গ'ল। “আৰু ৰে, ইউনুচ্, আৰে ইয়ে তো বতাও হালৎ ক্যায়চা হ্যায়? আৰে আজ এক ভি কুৰ্চী খালী নহি হ্যায়?” একমুখ ঝলমল হাঁহি লৈ চিঞৰি চিঞৰি যিজন মানুহ হাত জোকাৰি জোকাৰি ভিতৰত সোমাল, সেইজন সম্ভৱতঃ পুৰণি খৰিদাৰ, ধামধুম চাৰিওপিনে পিঠি থপৰিয়াব আৰম্ভ কৰি দিছে, পৰিষ্কাৰ দাড়ি খুৰোৱা মুখ, চিকচিকীয়া জোতা, হাতত মোটা ব্ৰীফকে’চ, বুছ্‌-শ্বাৰ্টৰ পকেটৰ ওপৰত গগচৰ ঠাৰি আৰু ফাউন্টেন পে’ন, সম্ভৱতঃ কোনো কোম্পানীৰ প্ৰতিনিধি বা বীমা কোম্পানীৰ এজেণ্ট, তেওঁ সকলোকে চিনি পায়, তেওঁৰ সকলোৰে লগতে ভাল, আচ্ছাহিতো চল ৰহা হ্যায় না, আৰে ইয়ে তো বতাও গমি ক্যায়চা হ্যায়, বিজনেচ্ ক্যায়চা হ্যায়, দিয়াছোন খুব ফাৰ্ষ্টক্লাচ কৰি মোৰ চুলিকেইডাল তাবাতাৰি পেলাই, জৰুৰী এপয়ণ্টমেণ্ট, ভাইচাহাব, অলপ মেহেৰবানী কৰি যদি মোক আগেয়ে চুলিকেইডাল খচ্ খচ্ খচ্ খচ্‌কৈ কাটি যাব দিয়ে, আপোনাৰ তো দহ মিনিট দেৰি হ'লেও কোনো লোকচান নাই— কি, এই ভাইটি পুৱাৰপৰাই ৰৈ আছে? আচ্ছা, কোই বাৎ নহি, কোই বাৎনহি, কৰিমভাই, দিয়াছোন ভাইটিৰ চুলিকেইডাল ফাৰ্ষ্টক্লাচ কৰি বনাই দিয়া চটপট, ভাইটি ইস্কুল আছে, মই বাৰু বহিছোঁ, কোনো কথা নাই, এই দহ মিনিট টাইম ঠিক মে'ক্ আপ্ কৰি লোৱা যাব, এই যে ইয়াত ফেনৰ হাৱা আছে, উঃ কি গৰম, হা, কালি বাতি সঙ্গম চাম বুলি গৈছিলোঁ, কিন্তু— বাহিৰৰ ড্ৰেইন পাইপ ল'ৰাটোৱেও সুহুৰি বন্ধ কৰি বীমা এজেন্টৰ কথা শুনিছে, যিজন মানুহক কাষতে পাই পাকড়াও কবি তেওঁ চিনেমা-ৰাজনীতি-আবহাওৱাৰ আলোচনা<noinclude></noinclude> r7bwgf4hy61zq1ezg3ygwubejsn5u5y 104 91675 250044 2026-05-15T04:43:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চেলুনত ৩৯ আৰম্ভ কৰি দিছে, সেই মানুহজনৰ বাহিৰৰ প্ৰকৃতি (মুখ নহয়) ধাৰণা হয় যেন অলপ তাৰ ভেকুমামাৰ দৰে, গোলা গাল, নম্ৰ মুখ, নাতিদীৰ্ঘ ধুতী আৰু টাপলি মৰা পাম্পচু, শান্ত, ধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250044 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>চেলুনত ৩৯ আৰম্ভ কৰি দিছে, সেই মানুহজনৰ বাহিৰৰ প্ৰকৃতি (মুখ নহয়) ধাৰণা হয় যেন অলপ তাৰ ভেকুমামাৰ দৰে, গোলা গাল, নম্ৰ মুখ, নাতিদীৰ্ঘ ধুতী আৰু টাপলি মৰা পাম্পচু, শান্ত, ধীৰ, ধৰ্মভীক, আইনভীক, সদায় সজপথে চলে, মিছা কথা নকয়, ভেটী নাখায়, ভেটী নিদিয়ে, কাৰো সাতে পাচে নাযায়, কাৰো কোনো অন্যায় নকৰে – আৰু কাকো তেওঁৰ প্ৰতি কোনো অন্যায় কবিবও নিদিয়ে। আৰু হয়তো সেইবাবেই তেওঁৰ নিৰাড়ম্বৰ সংসাবত আৰু তেওঁৰ জীৱনত কোনো পেঁচ নাই, কোনো জটিলতা নাই— মামী সুখী, 'ল'ৰা ছোৱালীকেইটাই নিয়মমতে পঢ়াশুনা কৰে, আৰু তেওঁ সকলোৰে বাবে মোনাখন হাতত লৈ বজাৰত ভাল মাছ বিচাৰি যায়, কৃতকাৰ্য হ'লে তেওঁৰ ঘৰত মামী, ল'ৰা ছোৱালী, সকলোৱে বিভিন্ন দিশৰপৰা খুচি হয়..... এই মানুহজনৰো হয়তো এটা একমাত্ৰ ভাগিন আছিল, যাৰ মাক-দেউতাক নাই, তেওঁৰ ঘৰত থাকি ইস্কুলত পঢ়িছিল, ইমান চুপচাপ, ইমান বিষণ্ণ প্ৰকৃতি, ইমান নিৰুৎসাহ, কথা এটা মুখ ফুটাই ক'বলৈ ইমান দ্বিধা, ইমান ইতস্ততঃ —- তেওঁৰ ভাগিনটোৱে মাজে মাজে তেওঁৰ দৰে নিজঞ্জাল নিশ্চিন্ত মানুহজনকো হয়তো চিন্তাত পেলাইছিল। তাৰ কি হৈছে ভাবি তেওঁ আচৰিত হৈছিল, মামী চিন্তিত হৈছিল। তেওঁৰ পিনৰপৰা যি কৰিবলগীয়া তেওঁ সকলো কৰিছে, নিজৰ ল'ৰাৰ দৰে ৰাখিছে, মামীয়েও তাক নিজৰ মাকৰ দৰেই মৰম কৰিছে.... অৱশেষত তেওঁ ঠিক কৰিছে যে অকল মাক-দেউতাকৰ অভাৱেই এই বেজাৰ—এৰা, ভীৰু—প্ৰকৃতিৰ কাৰণ হ'ব নোৱাৰে (তেনেকুৱা ল'ৰা-ছোৱালীতো কত আছে পৃথিৱীত), ক'ৰবাত কেতিয়াবা কিবা এটা ঘটিছে.... আৰু যি নহওক ধানটোৱে পতি কণটো, মানুহটোৱে পতি মনটে...... পিছত যেতিয়া ডাঙৰ হৈ সি মেচলৈ উঠি গ'ল, বহুতো সাধ্যসাধনা সত্ত্বেও আৰু মামাৰ ঘৰত থাকিবলৈ ৰাজী নহ'ল, তেওঁ ভাবি নাপালে এইটো কি— তাৰ কিবা অসন্তুষ্টি, নে তাৰ অকৃতজ্ঞতা। কিন্তু তেওঁৰ নিজৰ বিবেক পৰিষ্কাৰ.....হঠাৎ এদিন, আজি তাক চহৰৰপৰা অন্তৰ্ধান হোৱা দেখি তেওঁ আচৰিত হোৱা নাই বিন্দুমাত্ৰ, মামীয়েও অলপ কান্দিছে (‘যি অকৰা ল'ৰা, ক'ৰবাত ভাল বেয়া কিবা এটা • যদি কৰি পেলায় ...... মোৰ ইমান যে ভয় লাগে......) কিন্তু আচৰিত হোৱা নাই। ক'লৈ গ'ল সি, কি কৰি খাব সি? কি ঘটনা, কি সঙ্কট, কি কষ্ট? বাল্যবন্ধু বিচ্ছেদৰ শোক, এটা বিৰাট শ্বক? নে আইমনু ছোৱালীজনীৰ বিয়া হৈ যোৱাৰ দুখ (এখন উপন্যাসৰ দৰে? নে গোটেই জীৱনৰ ওপৰত বহুদিন ধৰি জমা হোৱা কোনো এটা বিবাগ? ঘৰৰ কাষৰ সুৰেন উকীলৰ সেই জীয়েকজনীক অৱশ্যে তেওঁলোকে সকলোৱে চিনি পাইছিল .<noinclude></noinclude> maix8sb9yjgazsh2r0pl68wq1vyvpgo 104 91676 250045 2026-05-15T04:43:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "80 গোলাম ভালদৰেই, দুইঘৰৰ বহুদিনৰ অহাযোৱা—কিন্তু তেওঁ এইটোও জানিছিল যে তাৰ সেমেকা, ভীৰু স্বভাৱেৰে সি তাইক নিজৰ কৰি ল'ব নোৱাৰে কেতিয়াও (পৰিলে সকলো আচৰিত হ'লহেঁতেন, অৱ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250045 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>80 গোলাম ভালদৰেই, দুইঘৰৰ বহুদিনৰ অহাযোৱা—কিন্তু তেওঁ এইটোও জানিছিল যে তাৰ সেমেকা, ভীৰু স্বভাৱেৰে সি তাইক নিজৰ কৰি ল'ব নোৱাৰে কেতিয়াও (পৰিলে সকলো আচৰিত হ'লহেঁতেন, অৱশ্যেই)। কোনো এটা কথাত আগবাঢ়ি যাবলৈ, লাগি থাকিবলৈ, যিটো আত্মবিশ্বাস, যিখিনি মনৰ উছাহ, যিখিনি সহজ আগ্ৰহৰ প্ৰয়োজন, সেইখিনি হয়তো তাৰ কেতিয়াও.... .সি মুখ ফুটাই একআষাৰ কোৱাহেঁতেনো (তেওঁৰ আগত বাৰু নালাগে, অন্ততঃ মামীয়েকৰ আগত) তেওঁ আৰু মামীয়ে তাৰ মনৰ ইচ্ছাৰে ঘৰ এখন পাতি দিয়াৰ চেষ্টা কৰিলেহেঁতেন যথাসাধ্য, কিন্তু সি ইমান চেপা, তাৰ মনত ইমান দ্বিধা, ইমান অনাৱশ্যকীয় পেঁচ....... ইমান চেপা, মনৰ ইমান অনাৱশ্যকীয় পেঁচ..... যাৰ কাৰণেই সি কৃতজ্ঞ যে এই বীমা এজেণ্ট আৰু এই ভেকুমামা আজিৰ ইণ্টৰভিউত তাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী নহয় খুব সম্ভৱতঃ হ'লে এজনে তেওঁৰ অনৰ্গল কথাৰে স্ৰেফ উৎসাহৰ সোঁতত, আনজনে স্ৰেফ তেওঁৰ চৰিত্ৰ-বলেৰে তাক ভহাই নিব ক'ৰবাত। ইমান দ্বিধা, ইমান পেঁচ..... যাৰ কাৰণে সি মুখ ফুটাই জোৰ দি কথা এটা ক’বতো নোৱাৰেই, আনকি মানুহৰ মুখলৈও খোলাখুলিভাৱে চাব নোৱাৰে, চকুৱে চকুৱে পৰিলে কুণ্ঠিত হৈ পৰে, যেনেকৈ এতিয়া এই চেলুনৰ অচিনাকি মানুহবোৰকো চাইছে যেন লুকাই লুকাই, আইনাত, যেন হঠাৎ কোনোবাই দেখি পেলালে সি সন্মুখীন হ'ব লাগিব কি এটা বিব্ৰতকৰ পৰিস্থিতিৰ! ইস্কুলীয়া ভাইটিটোৰ কাষৰ চকীত যিখন মুখে কেনেডী-জহৰলালৰ ৰঙীণ ছবি এখনৰ তলত বহি চুলি কটাইছে, সেই মুখখনে আইনাৰ মাজেদি তালৈ চাইছে নে নাই সি ঠিক ধৰিব পৰা নাই, কিয়নো মুখখনৰ পাৰ্শ্বপ্ৰতিবিম্ব হে ইয়াৰপৰা দেখা গৈছে, আৰু আইনাখনৰ ওপৰত বিন্দু বিন্দু পানীৰ এটা ধুঁৱলী তৰপ পৰিছে, আৰু তাৰ ওপৰেদি চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰ পৰ্দা। প্ৰায় প্ৰতিটো প্ৰতিবিম্বই এনেকুৱা পাৰ্শ্বৰপৰা, পিছপিনৰপৰা, কুণীয়াকৈ তাৰ চকুত পৰিছে, কাৰোবাৰ গাল, কাৰোবাৰ খুঁতৰি, কাৰোবাৰ ডিঙি আৰু প্ৰতিখন আইনা অসমতল, য'ত শকত মুখবোৰ কৃশ আৰু ক্ষীণ হাতবোৰ প্ৰকাণ্ড মোটা আঙুলিযুক্ত যেন ধাৰণা হৈছে, আৰু সেই বাবেই হয়তো ইমান বেঁকা-দীঘল যেন বোধ হৈছে মানুহজনৰ নাকটো, সামান্য বেঁকা যেন ধাৰণা হৈছে তেওঁৰ বাওঁ-চকুৰ চাৱনিটো। অথবা হয়তো এইটোও হ'ব পাৰে যে সি ইচ্ছা কৰিয়েই এই বৈশিষ্ট্যবোৰ তাৰ মনত বিবৰ্ধিত কৰি দিছে— যদিও সাদৃশ্যবোৰ অতি সামান্য, হয়তো সম্পূৰ্ণভাৱেই কাল্পনিক—কিয়নো আইমনুৰ স্বামীৰ নাকটোও অলপ বেঁকা আৰু দীঘল, তেওঁৰো বাওঁ চকুৰ চাৱনিটো সামান্য বেঁকা। হা, এই মানুহজনে যদি আজি দহ বজাত<noinclude></noinclude> e4ttx8850ppeh0o0k4xz3q46f9v5wcv 104 91677 250046 2026-05-15T04:43:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চেলুনত ৪১ “ইণ্টাৰভিউ দিয়ে, তেন্তে হয়তো সি ভয় নাখাব, এই মানুহজনতকৈ কোনো গুণে নিশ্চয় সি অযোগ্যতৰ নহয়— কি তেওঁৰ আছে যি তাৰ নাই? বৰং চেহেবাব পিনৰ পৰা চাব গ'লে, সি স্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250046 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>চেলুনত ৪১ “ইণ্টাৰভিউ দিয়ে, তেন্তে হয়তো সি ভয় নাখাব, এই মানুহজনতকৈ কোনো গুণে নিশ্চয় সি অযোগ্যতৰ নহয়— কি তেওঁৰ আছে যি তাৰ নাই? বৰং চেহেবাব পিনৰ পৰা চাব গ'লে, সি স্পষ্টতঃ.... কি তেনেহ'লে দেখা পালে আইমনুৱে এই মানুহজনত (যাব আৱিৰ্ভাৰো মাথোঁ দুবছৰ আগে, তাৰ দৰে বাৰ চৈধ্য বছৰীয়া চিনাকি নহয়), কি তেওঁত বিচাৰি পালে তাই, যিটো তাৰ নাই? হয়তো এয়ে বিচাৰি পালে, যে এই মানুহজনে তেওঁক কি লাগে, তেওঁ কি বিচাৰে, তেওঁৰ কাক ভাল লাগিছে, তেওঁৰ কি অভীলা হৈছে ক'ব পাৰে স্পষ্টকৈ, তেওঁ বছৰৰ পিছত বছৰ ইতস্ততঃ কৰি ৰৈ নাথাকে বিব্ৰতমুখে, তেওঁ হাত কোঁচাই পাৰ্কৰ বেঞ্চিত বা মেচৰ বিছনাত বহি নাথাকে বিমূঢ় হৈ, তেওঁ তেওঁৰ পুৰুষকাৰেৰে কৰি যাবৰ চেষ্টা কৰে যিখিনি সম্ভৱ.... ব্যৱসায়, মাটি, ঘৰ..... অৱশেষত তাৰ এই নিৰুদ্যম নিষ্ক্ৰিয়তাৰ সুযোগ লৈ তাৰ তলতীয়া লহকৰে কেতিয়া তাক চেৰাই গৈ কি ফন্দী লগাই তাৰ ওপৰৰ চাকৰিটোত গৈ বহিছে.... সি চাকৰি ইস্তফাও দিয়া নাই, মোকদমাও কৰা নাই, মাৰপিটো কৰা নাই— অৱশেষত আজি কাকো একো নোকোৱাকৈ ঘৰ-চহৰ এৰি পলাই আহিছে। ভোলাই হয়তো মাৰপিট লগালেহেঁতেন, আইমনুৰ স্বামীয়ে পদত্যাগ কৰিলেহেঁতেন, ভেকুমামাই হয়তো মামীৰ হাতৰ কাণৰ গহনা বিক্ৰী কৰিও মোকদমা তৰিলেহেঁতেন আৰু এই সপ্ৰতিভ বীমা এজেণ্টজনে ঘটনাটো ঘটিবই নিদিলেহেঁতেন-- মুঠতে, সম্পূৰ্ণ বিনা প্ৰতিবাদে তাৰ দৰে নিৰ্জীৱ হৈ কোনেও এই অন্যায় মানি নল'লেহেঁতেন...... আৰু হয়তো তেনেকৈয়ে দিনে দিনে ক্ষণে ক্ষণে তাৰ অনিশ্চয় অনিৰ্ভৰযোগ্য মুখখন তাইৰ ক্ৰমশঃ-বিতৃষ্ণ মনৰপৰা আঁতৰি গৈছে, আৰু তাৰ ঠাই লৈছে এই আচহুৱা অসম্ভৰ মুখখনে যি মুখখনৰ ক্ষুদ্ৰতাৰ মাজত এটা অপৰিমিত দীঘল বেঁকা নাক, যাৰ বাওঁ চকুৰ বেঁকা চাৱনি.....নাই, এই মানুহজনে যদি আজি ইন্টাৰভিউ দিব যায়, যিজনতকৈ সি কোনোগুণে কম যোগ্য নহয়, তেন্তে সঁচাকৈয়ে কি সি ইমান সুনিশ্চিত যে এককালীন ৰুমমেট আৰু বাল্যবন্ধু “ভোলা বৰা”ৰ চুলিকটা শেষ হৈছে, চিত্ৰবিচিত্ৰ ছীটৰ কামিজ পিন্ধা চিকুণ ডেকা হাজামজনে তেওঁৰ মূৰটো মালিচ কৰিব ধৰিছে শব্দ কৰি কৰি, ভোলা বৰা এতিয়াও দুই ওঁঠ চেপি স্থিৰ হৈ বহি আছে, পৰিষ্কাৰ দাড়িবিহীন মুখ, পৰ্দাৰ ফাঁকেৰে সোমোৱা এটুকুৰা ৰ'দৰ ঝলকত তেওঁৰ গালৰ ক্ষীণ আইৰ দাগবোৰ অস্পষ্ট। মূৰ মালিচ কৰি দিলে হয়তো তেওঁ ভাল পায়— হঠাৎ তাৰ মনত খেলালে -- নহ'লে তেওঁ মালিচ কৰিব নিদিলেহেঁতেন কেতিয়াও। তেওঁ কি ভাল পায় তেওঁ জানে, অইনে তেওঁক জোৰ কৰি দিব নোৱাৰে। মূৰ মালিচ কৰিলে বিশ্ৰী কিছুমান শব্দ কৰে নাপিতে, আৰু মূৰটো টিপিটাপি থাপ্পৰ মাৰি<noinclude></noinclude> ktqxxoyqk5m9p736y8ppdklq55zcbzd 104 91678 250048 2026-05-15T04:44:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "গোলাম বিষাই দিয়ে, অত্যন্ত অপ্ৰীতিকৰ, কিন্তু আজিলৈকে তাৰ মনত পৰিল — সি জোৰ কৰি ক'ব নোৱাৰিলে যে তাক মালিচ নালাগে। যদি কৈছেও কেতিয়াবা অনিশ্চয়মুখে, নাপিতে কৈ উঠিছে,..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250048 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>গোলাম বিষাই দিয়ে, অত্যন্ত অপ্ৰীতিকৰ, কিন্তু আজিলৈকে তাৰ মনত পৰিল — সি জোৰ কৰি ক'ব নোৱাৰিলে যে তাক মালিচ নালাগে। যদি কৈছেও কেতিয়াবা অনিশ্চয়মুখে, নাপিতে কৈ উঠিছে, এঃ কিয় নালাগে, বঢ়িয়া হ'ব মূৰটো খুব আৰাম লাগিব, চবেই কৰে, দিয়ক, দিয়ক, মই বঢ়িয়াকৈ কৰি দিছোঁ — আৰু সি মূৰটো পাতি দিছে। এইটোও স্পষ্ট (সি আৰু ভাবিলে) যে “আইমৰ স্বামীয়েও আপত্তি কৰিব, যদি তেওঁ মূৰত থাপৰ খাবৰ ইচ্ছা নকৰে, আৰু “ভেকুমামা”—এবা, তেওঁ কোনোদিনে ঘৰলৈ অহা নাপিতক মূৰ মালিচ কৰিব দিয়া নাই, এটা নম্ৰ হাঁহি মাৰি “নাই, নালাগে”, বুলি পীৰাৰপৰা থিয় দি উঠিছে। ভাইটিৰো চুলি কটা শেষ হৈছে, লুঙ্গি পিন্ধা হাজামজনে ঘূৰি ঘূৰি চাইছে কোন কোন বহি আছে.... অসম্ভৱ পিয়াহ লাগিছে, ক'ৰবাৰপৰা পানী এগিলাচ খাই আহিব পৰা হ'লে..... নাকদীঘল মানুহজনৰ হাজামজনে (যাৰ নিজৰ মুখত দুই তিনিদিনৰ খোচা দাড়ি) চামৰাত ক্ষুৰখন ধাৰ দিব ধৰিছে। ফেনখনৰ কে কে শব্দ ইমান সময়ে বিক্ষিপ্ত কথাবাৰ্তা আৰু কেঁচীৰ কিচ্ কিচ্ কিচ্ কিচ্ শব্দৰ লগত মিলি এটা পৰিচিত আবহাওৱাৰ দৰে হৈ গৈছে, কিন্তু এতিয়াও সি কাৰো পিনে ভালদৰে মুখ চোৱা নাই, বিভিন্ন অ-সমতল আইনাত মাথোঁ সি মুখবোৰ দেখিছে, বিভিন্নাংশে বিকৃত প্ৰতিকৃতি, সোঁহাতৰপৰা, বাওঁহাতৰপৰা, সমুখ, পিছ, পাৰ্শ্ব, ওচৰত, দূৰত—এখন আইনাত দেখিছে, কমাল এখনেৰে গগযোৰ মচি মচি বীমা এজেন্টে সোৎসাহে অঙ্গীভঙ্গী দি ভেকুমামাক কিবা বুজাইছে, ভেকুমামাই মিচিকি মিচিকি সৌজন্যৰ হাঁহি মাৰি নীৰৱে শুনিছে (অৰ্থাৎ নিৰুপায় হৈ সহ্য কৰি গৈছে। আন এখনত, ভাইটিৰ মুখখন বগা কাপোৰখনৰ তলৰপৰা আচৰিত হৈ উকি মাৰিছে তাৰ জপৰা মূৰটো ক'লৈ গ'ল! প্ৰতীক্ষমান ড্ৰেইনপাইপ-ভাইজানৰ বিৰক্ত মুখখন মাজে মাজে দূৰৰ কোনো এখন আইনাত একোবাৰ ভুমুকি মাৰি আকৌ ওলাই গৈছে। আন এখন আইনাত সি দেখিছে, আৰু দুজন মানুহ আহি বহিছে; এজন বগা পায়জামা আৰু চছমা পিন্ধা মধ্যবিত্ত জাতীয় মানুহ, তেওঁ ঘনে ঘনে হাতঘড়ি চাইছে, হাতত এটা ঔষধৰ বটল, হয়তো অফিচ কৰ্মী বা শিক্ষক বা, আৰু আনজন মানুহৰ টেৰিলিনৰ ট্ৰাউজাৰৰ তলৰ অংশটো মাথোঁ আইনাত দেখা গৈছে, ট্ৰাউজাৰৰ ওপৰত এখন খবৰৰ কাগজৰ দুটা খোলা পাত ওলমি পৰিছে, তাৰ আঁৰৰপৰা চিগাৰেটৰ ধোঁৱা বাহিৰ হৈছে। আৰু দূৰৰ আন এখন আইনাত ধুঁৱলীৰ মাজেৰে দেখা যায় খোচা খোচা দাড়িৰে এজন ক্ষীণ মানুহ বহি আছে, ভঙা গাল, গাঁতত সোমোৱা চকুৰ চাৰিওপিনে ক'লা দাগ, খুঁতৰিত হাত<noinclude></noinclude> 7omeq8vfuq8dzqt0oqxramme1uoli2k 104 91679 250049 2026-05-15T04:45:05Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰাণৰ কথা ৰঘু মামাক লৈ কি যে কৰিম! দুলুৱে তাৰ প্ৰথম টেৰিলিন কামিজটো পিন্ধি বাহিৰ ওলাইছে, ৰঘুমামাই তাক থিয় কৰাই লৈ এটা নাতিদীৰ্ঘ বক্তৃতা দিলে। পয়তাল্লিশ টকা খৰচ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250049 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰাণৰ কথা ৰঘু মামাক লৈ কি যে কৰিম! দুলুৱে তাৰ প্ৰথম টেৰিলিন কামিজটো পিন্ধি বাহিৰ ওলাইছে, ৰঘুমামাই তাক থিয় কৰাই লৈ এটা নাতিদীৰ্ঘ বক্তৃতা দিলে। পয়তাল্লিশ টকা খৰচ কৰি ৰাজ্যৰ মানুহক গাৰ হাড়কেউডাল দেখুওৱাটো কি ধৰণৰ মডাৰ্ণ কথা হ'ল? বোলো, কটন শাৰ্টবোৰে কি দোষ কৰিলে? তোৰ দেউতাৰহঁতে সেয়ে পিন্ধি ডাঙৰ হ'ল, মোৰো সেয়ে পিন্ধি একাল গ'ল। কপাহী বস্তুতকৈ ভাল বস্তু আছে নে? কটন পিন্ধ, কটন পিন্ধ— এই ফিৰফিৰীয়া কমালহেন কাপোৰখিনিতকৈ কপাহী চোলাৰ গাম্ভীৰ্য্য বহুত বেছি — অৱশ্যে তহঁতে আৰু গাম্ভীৰ্য্যৰ কথা কিবা বুজ নে? যেয়ে যি উলিয়ায় তাকেই পিন্ধিব লাগে নেকি? কোনে জানে, এইবোৰ বিজতৰীয়া বস্তুৱে শৰীৰৰ বা কি কি অপকাৰ কৰে— পয়তাল্লিশ টকা ৰঘুমামাৰ পৰাই নিছিল, গতিকে দুলুৱে ক'লে— হৈছে দে, হৈছে দে—তই নালাগে নহয় টেৰিলিন পিন্ধিব, এইবোৰ তহঁতৰ বাবে নহয় নহয় — আৰু দগধা কটন স্মাৰ্টবোৰ পিন্ধি তোৰো যিহে উপকাৰডাল হৈছে ইমানদিনে—' পিছত এদিন ৰঘুমামাই দুলুক মাতি নি খবৰৰ কাগজ খুলি দেখুৱালে যে আমেৰিকাৰ বৈজ্ঞানিকে কৈছে যে টেৰিলিন কাপোৰত স্থিৰবিদ্যুৎ উৎপন্ন হয়, সহজে জুই লাগে, স্ফুলিঙ্গৰ সৃষ্টি হয়, শাৰীৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবে হানিকৰ — ‘মইতো তেতিয়াই দেখিয়েই বুজিছিলোঁ, ই একো ভাল বস্তু হ'ব নোৱাৰে—' বৈজ্ঞানিকে কৈছে, গতিকে বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ দুলুৱে মুখ ওফোন্দাই মাথোঁ ক'লে, “সেইটো আমেৰিকাত। আমাৰ ইয়াত সেইচব স্থিৰবিদ্যুৎ- তিৰবিদ্যুৎ নহয় – আমাৰ জলবায়ু বেলেগ”। ৰঘুমামাৰ পুৰণি চটিযোৰ মেৰামতি কৰিবলৈ মুচী নাৰাজ হৈছে— মেৰামতি অতীত। মই, দুলু আৰু ৰঘুমামাই গোটেই চহৰৰ পাদুকালয়বোৰ বিচাৰি চালো, তেনেকুৱা চটি আজিকালি উঠি গৈছে। জলীয়ে ক'লে, 'মামা, তোৰ এইডাল ফাটি-ছিঙি দেখোন<noinclude></noinclude> fngx09kh05ifd7g1j9ak4awkg41spcm 104 91680 250050 2026-05-15T04:45:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰাণৰ কথা 80 তোৰ আধাভৰি মাটিতেই থাকে, তাতকৈ শুদা ভৰিৰেই নো নাথাক কিয়? কিমান আৰু সেইযোৰেৰে চটপ চটপ কৰি থাক। সেইযোৰ এইবাৰ পেন্সন দে। আজিকালি দুলুদাদাহঁতে চবে যেনেকৈ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250050 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰাণৰ কথা 80 তোৰ আধাভৰি মাটিতেই থাকে, তাতকৈ শুদা ভৰিৰেই নো নাথাক কিয়? কিমান আৰু সেইযোৰেৰে চটপ চটপ কৰি থাক। সেইযোৰ এইবাৰ পেন্সন দে। আজিকালি দুলুদাদাহঁতে চবে যেনেকৈ হাৱাই চেণ্ডেল লৈছে তয়ো দেখোন তেনেকুৱা এযোৰ ল'লেই—' 'হাৱাই? সেইডাল কি— খৰম যেনো দেখি, চেণ্ডেল যেনো দেখি, অথচ কোনোটোৱেই নহয়, সেইডাল কি বস্তু ওলাল আজিকালি? ববৰো নহয়, চামৰাও নহয়, এইটো কি পদাৰ্থ? মোক নালাগে দে, চামৰাৰ জোতা পিন্ধি মোৰ একাল গ'ল, ম‍ই লাগিলে শুদা ভৰিৰেই বাকী কেইদিনো চলাই দিম। কোনে জানে, এইবোৰ বিজতৰীয়া বস্তুৱে শৰীৰৰ বা কি অপকাৰ জলীয়ে কি ক'লে মনত নাই, কিন্তু পিছত এদিন ৰঘুমামাই জলীক মাতি নি খবৰৰ কাগজ খুলি দেখুৱালে যে জাৰ্মানীৰ বৈজ্ঞানিকে কৈছে যে হাৱাই পাদুকা পৰিধান কৰিলে চকু বেয়া হয়, — 'মইতো তেতিয়াই বুজিছিলোঁ, ই একো ভাল বস্তু হ'ব নোৱাৰে – - জলীয়ে মাথোঁ ক'লে, 'চামৰাৰ জোতা পিন্ধি তোৰো চকুৰ যিহে পাৱাৰ বাঢ়িছে-' (ৰঘুমামাৰ চকুত মস্ত মোটা কাঁচৰ চছমা।) আবেলি জলীয়ে গোটেই ঘৰত ‘ফ্লিট্‌’মাৰিছে, ৰঘুমামাই ক’লে, ‘উঃ কি দুৰ্গন্ধ! যা যা মোৰ ইয়াত সেইবোৰ নিদিবি — ইমান চকুত ধৰে।' লাগে!' 'চকুটো বন্ধ কৰচোন অলপ সময়, মহৰ কামোৰ খাই থাকিব হ'বলা বৰ ভাল “কৈছোঁ নহয়, এইবোৰ বস্তু মই সহ্য কৰিব নোৱাৰোঁ— মোৰ ঘৰত ধূনা দিবি।' জলীয়ে ক'লে, ‘আজি ঘৰত ধূনা নাই। আৰু ঘৰ বন্ধ কৰি ধূনাসোপা জ্বলাই ধোঁৱা খাই খাই খুকুৰ খুকুৰ কাহি থাকিব হ'বলা বৰ ভাল লাগে? তাতকৈ কি সুন্দৰ চাট্‌ চাট্‌ ফ্লিট্‌ মাৰি দিম, এক মিনিটতে বঢ়িয়াকৈ চব মহ মৰি খতম হৈ যাব। তেতিয়া ৰঘুমামাই এটা মজলীয়া দৈৰ্ঘ্যৰ বক্তৃতা দি জলীক বুজালে যে মহ-ডাহ- কীট-পতঙ্গ এইবোৰ সৰু ইতৰ জীৱ-জন্তুক পৰাপক্ষত মাৰিব নাপায়, ধোঁৱা-টোৱা দি ভয়টয় খুৱাই খেদি দিব লাগে। ইহঁতে আমাৰ বহুত উপকাৰ কৰে, ঈশ্বৰে ইহঁতৰ বহুতক আমাৰ কাম কৰিবৰ বাবেই পৃথিৱীত থৈছে। পথাৰৰ সাপে খেতি নষ্ট কৰা পোক খায়, মকৰাই জালত মহ ধৰে (ৰঘুমামাৰ ঘৰত মকৰা জাল গুচোৱা নিষেধ), মহে — মহেও নিশ্চয় কিবা কৰে, সেইবোৰ দোখান তহঁতেই কিতাপত খৰচি মাৰি পঢ়। আৰু ফ্লিট্‌-টিট্‌ এইবোৰ বিষাক্ত বস্তু বিজতৰীয়া বস্তুৱে কোনে জানে শৰীৰ কি বা অপকাৰ কৰে — মই ক'লোঁ, ‘এই জলী, বাদ দে, বাদ দে, উই-হাঁফলু নে কিহৰ পাহাৰৰ মাজত<noinclude></noinclude> jg884xnaa8uw2ep3v1ohy68ekdwgz5d 104 91681 250051 2026-05-15T04:45:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "৪৬ গোলাম পোত খাই ৰত্নাকৰ মুনি ধ্যান কৰি আছিল, জান নহয়? মামায়ো এতিয়া জীৱহত্যা মহাপাপ বুলি জপ কৰি মকৰাজালৰ মাজত মেৰ খাই মহৰ কামোৰ খাই বহি থাকিব থাকিব দে!' পিছত এদিন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250051 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>৪৬ গোলাম পোত খাই ৰত্নাকৰ মুনি ধ্যান কৰি আছিল, জান নহয়? মামায়ো এতিয়া জীৱহত্যা মহাপাপ বুলি জপ কৰি মকৰাজালৰ মাজত মেৰ খাই মহৰ কামোৰ খাই বহি থাকিব থাকিব দে!' পিছত এদিন মামাই আমাক মাতি নি খবৰৰ কাগজ খুলি দেখুৱালে যে ইংলণ্ডৰ বৈজ্ঞানিক কৈছে যে ডি.ডি.টি আদি মাখি-মহ মৰা কীটনাশক বস্তুবোবে শস্য আৰু মাছ আদি খাদ্যৰ হানি কৰে, শৰীৰত নানাবিধ ‘টক্সিক্’ বিষৰ সঞ্চাৰ কৰে, হয়তো কেলাবো ঘটায়—‘মইতো কেতিয়াবাই বুজিছিলোঁ, ই একো ভাল বস্তু হ'ব নোৱাৰে। গোন্ধটোৱেই কি বিষাক্ত! ইপিনে ধূনাৰ গোন্ধ চা— দেৱ-দেৱীয়ে লয়। বুজিছ, মোৰ ঘৰত হয় ধূনা দিবি, নহয় তহঁতৰ এই ফ্লিট-গান্ নে কি নাম দিছে এই বন্দুকটোকে এনেয়ে অলপ জোকাৰিবি, মহবোৰে ভয় খাব এই বুলি কৈ ৰঘুমামাই নিজে নিজেই হেঃ হেঃকৈ হাঁহিলে, কিন্তু আমি কথাটোত কোনো হাস্যৰস বিচাৰি নাপালোঁ। বঘুমামাৰ কথাবোৰেই এই ৰকম, সকলো নতুন কথাত দুৰ্ঘোৰ সন্দেহ। প্ৰথমতে যেতিয়া আমি পাকঘৰত এখন খোৱাটেবুলৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিলোঁ, তাতো মামাই আপত্তি উঠাইছিল। 'পীৰাত বহি খাওঁতেই মোৰ একাল গ'ল, এতিয়া মোৰ ইমানদিনৰ অভ্যাসটো ভাঙিম নে! কোনে জানে, মোৰ ইমানদিনৰ খোৱাৰ অভ্যাসটো ঘপকৈ বদলাই পেলালে হজম-টজমৰ কিবা গণ্ডগোল হয়— পিছত যেনিবা মাই কওঁতে বঘুমামা আমাৰ লগত টেবুলত বহিছে। হজম--টজমৰ গণ্ডগোল হৈছে বুলি শুনা নাই, হ'লেই বোধহয় ৰঘুমামাই আনন্দ পালেহেঁতেন, আমাক ক'ব পাৰিলেহেঁতেন : 'মই তেতিয়াই বুজিছিলোঁ— ' ৰঘুমামাক লৈ কি যে কৰা যায়! মই ইস্কুল পঢ়াওঁ, দুলুৱে কলেজত পঢ়ে, জলীয়ে স্কুলত পঢ়ে আৰু ৰঘুমামাই খবৰ কাগজ পঢ়ে। এনেকৈ, বিংশ শতাব্দীৰ পৰা আলেঙে আলেঙে বহি বহি, টোৰোক- টোবোককৈ গুড়গুড়ী টানি টানি, মোটা চছমাৰ কাঁচৰ মাজেৰে জুমি জুমি কাগজ চাই থাকোঁতে এদিন খবৰ পোৱা গ'ল যে মাৰ্কিন দেশৰ মানুহ চন্দ্ৰলৈ যাব ওলাইছে চন্দ্ৰলৈ গ'ল, গৈ আহিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ অভিযানৰ এখন সংক্ষিপ্ত ছবি আহি আমাৰ চিনেমাঘৰ পালে। লগৰ ছবিখন হিন্দী, খুব জনপ্ৰিয়, খুব ভিব। ভিৰ কমিলে আমি যাম। ৰঘুমামাই বোলে আজিলৈকে চিনেমা চাই পোৱা নাই (বিশ্বাস নহয়, কিন্তু পৃথিৱীত কত অবিশ্বাস্য কাণ্ড ঘটি আছে),<noinclude></noinclude> 5g4bg28hui3zokp484fdftkv3gwxnsm 104 91682 250052 2026-05-15T04:45:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰাণৰ কথা 89 কিমান চেষ্টা কৰিছোঁ, আজিলৈকে ৰঘুমামাক আমাৰ লগত চিনেমা এখন চাব নিব নোৱাৰিলোঁ। কোনো ইণ্টাৰেষ্ট নাপায় বোলে। 'হ'ব পাৰে—কিন্তু এইখন ছবিৰ কথা বেলেগ’,জলীয়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250052 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰাণৰ কথা 89 কিমান চেষ্টা কৰিছোঁ, আজিলৈকে ৰঘুমামাক আমাৰ লগত চিনেমা এখন চাব নিব নোৱাৰিলোঁ। কোনো ইণ্টাৰেষ্ট নাপায় বোলে। 'হ'ব পাৰে—কিন্তু এইখন ছবিৰ কথা বেলেগ’,জলীয়ে ক'লে— 'এইখন চাব নিবই লাগিব—' - ৰাতি ভাত খাই উঠি আমি বঘুমামাক ঘেৰাও কৰিলোঁ। দুলুৱে আৰম্ভ কৰিলে, 'মামা, এপ'ল 'ইলেভেনৰ ফিল্মখন আহিছে নহয় — এইখন কিন্তু তই চাবই লাগিব আমাৰ লগত।' ৰঘুমামাই ক'লে ঃ এ, সেইবোৰ চিনেমা-চিনেমা মই কেতিয়াও নাচাওঁ, জানই দেখোন। চকুৰেই নমনো “এইখন “সেইবোৰ চিনেমা-টিনেমা” নহয়। এপ'লৰ টেলিভিশ্যন্ কেমেৰাই অন- দিস্পট তোলা, চন্দ্ৰৰ পিঠিত, সঁচা ঘটনা। একেবাবে বিয়েল।' দুলুৰে হাতখন দাঙি মামাক বাধা দিলে, 'ব, ব, কি ক'ব খুজিছ আমি জানো দে 'কি? কি ক'ব খুজিছোঁ?' তই ক'ব খুজিছ, চিনেমাঘৰৰ ভিতৰখন নেদেখাকৈ মোৰ একাল গ'ল — ' ‘হয় অ’, ৰঘুমামাই স্বীকাৰ কবিলে, 'কিন্তু সঁচাইতো, ইমানদিনে একো নোচোৱাকৈ গ'ল, এইখন নাচালে নো কি এনে মহাভাৰত অশুদ্ধ' 'চা মামা, মানুহৰ হিষ্ট্ৰীত এনেকুৱা ঘটনা আগেয়ে ঘটা নাই, এই প্ৰথম। এটা অতি ইম্পৰ্টেন্ট ইভেন্ট—' ‘যুগান্তকাৰী’— জলীয়ে যোগ দিলে। “কেলেই যুগান্তকাৰী?’ৰঘুমামাই কৌতূহল দেখুৱাই সুধিলে। ‘চা মামা’, দুলুৱে ক'লে; ‘আজি প্ৰায় আঢ়ৈশ কোটি বছৰ আগেয়ে পৃথিৱীত জীৱন আৰম্ভ হৈছে। প্ৰথমতে পানীত সৰু সৰু এককোষী জীৱ, এমিবাৰ দৰে, তাৰ পিছত মাটিত, বায়ুত। কিমান ইভলিউশ্যন হৈছে, কিমান হৰেক ৰকমৰ জীৱ ওলাইছে, মস্ত মস্ত টাইৰে চ'ৰাচ্, ডাইনচ’বাচ্ ওলাইছে, নোহোৱা হৈছে, বান্দৰ হৈছে, তাৰ পিছত ক্ৰমে ক্ৰমে আমি মানুহবোৰ হৈছোঁ। ইমানদিন, লক্ষ লক্ষ বছব, আমি ইয়াতে বন্দী হৈ আছিলোঁ— কিমান দিন ধৰি, যুগ যুগ ধৰি আদিম কালৰেপৰা মানুহে পৃথিৱীৰ বাহিৰ ওলোৱাৰ সপোন দেখিছোঁ-কিমান কল্পনা, কিমান গল্প—— . “জুল ভাৰ্ণ, এইচ. জি. ৱেলচ্—'জলীয়ে আৰম্ভ কৰিলে। দুলুৱে বাধা দি ক'লে, 'কিমান কল্পনা। আৰু আজি, ইমান দিনৰ মূৰত, আমি এই<noinclude></noinclude> k7z28te804fj7542g52buz7mgfru3mv