ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.5 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 69621 252744 188481 2026-06-05T12:29:29Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৫৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{gap}}কৃষ্ণদাসী— আতৈ! আপোনাৰ কথা শুনি মই বৰ আনন্দ পালোঁ। মোক মোৰ গুৰুজনে কৈ গৈছে যে মই প্ৰথমতে মোৰ নিজৰ দেশৰ সেৱা এফেৰা কৰিব লাগে, আতুৰক সেৱা কৰিব লাগে, তৃষ্ণাৰ্তক পানী দিব লাগে, ক্ষুধাৰ্তক পাৰিলে অলপ খুৱাব লাগে, এইবিলাক কৰিলেহে হেনো মই কৃষ্ণৰ দৰ্শন পাম। পিছত আতৈ। ম‍ই সেইবিলাক কামত মোক সহায় কৰিবৰ কাৰণেই মোৰ লগত মোৰ এওঁ গুৰুভাইক লৈছোঁ। পিছত এওঁ যেতিয়া বঙালী মানুহ এওঁ হয়তো অসমীয়া ডেকাক কথা-বতৰা বুজাবলৈ নোৱাৰিবও পাৰে। সেই দেখি আতৈ! মোক আপোনাৰ সহায় লাগে। পুৱা-গধূলি পূজা-সেৱা কৰি বা নাম-গুণ গাই, নিজৰ আহাৰমুঠি খাই যি সময় পায়, সেই সময়ফেৰা মোৰ লগত সত্ৰে সত্ৰে বাসিন্দা গুৱাহাটীয়া মানুহৰ ঘৰে ঘৰে ঘূৰি-মেলি বুজাই যদি এটা সেৱক দল গঢ়িব পাৰে তেন্তে বৰ ভাল হ'ব। {{gap}}দীনবন্ধু— বাৰু কোৱাচোঁ। সেৱক দলনো কেলেই লাগে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— কিয় এতিয়াও আপুনি বুজিব পৰা নাইনে? উজনিৰ ফালৰ পৰা মানে এই দেশখন ধ্বংস কৰি আহিব লাগিছে। অসমীয়া প্ৰজা কিমান যে মৰিব আৰু আহত হ'ব, কিমান যে যুঁজত পৰি পানী পানী কৰি মৰিব লাগিব, তাক ম‍ই কৈ অঁতাব নোৱাৰোঁ। তদুপৰি মান এইখিনি পোৱাৰ আগেতে প্ৰথমতে চন্দ্ৰকান্ত আৰু পুৰন্দৰ ৰজাৰ ভিতৰতে আৰু সাতদিনমানৰ পিছত এখন ৰণ লাগিব। তাৰ পিছত মহাগড়ত মানৰ সৈতে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই এখন তয়া-ময়া ৰণ কৰিব। সেই ৰণত আহত হোৱাসকলক শুশ্ৰূষা কৰিবলৈ ঔষধ-পত্ৰ,পথ্যাদি দিবলৈ মোক এদল ভাল কৰ্মী ডেকা লাগে। অতি কমেও তিনিশ ডেকা হ'লে সুবিধা হ'ব। ম‍ই বন-ঔষধ ঢেৰ জানো— মই অলপ-অচৰপ আহত হোৱাসকলক মোৰ তলত ৫০ জনমান ডেকা ৰাখি সেইসকলৰ হতুৱাই ঔষধ দিয়াম। আপুনি আৰু মোৰ গুৰুভাই জনাই আহত হোৱাসকলক পথ্য দিব— সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব। আপুনি এইবিলাক কামত এতিয়াৰে পৰা ওলাব নে? {{gap}}দীনবন্ধু— ওলাম! ব'লা সত্ৰে সত্ৰে ফুৰি আৰু নগৰীয়া মানুহসকলৰো ঘৰে ঘৰে ফুৰি সেৱক দল গঢ়োগৈ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— ধন্য মোৰ আতৈ! আপুনি আচল কৃষ্ণৰ সেৱক — কিয়নো কৃষ্ণই কৈছে মোক, ভকতক মোৰ কঙাল সেৱকসকলক যেয়ে সেৱা কৰে মই তাৰ বশ্য। এইদৰে কৈ কৃষ্ণদাসীয়ে শ্ৰৱণানন্দ আৰু দীনবন্ধুক লগত লৈ সত্ৰে সতে আৰু নগৰীয়া মানুহৰ ঘৰে ঘৰে ফুৰি তিনিশ (৩০০) সেৱক গোটালে। কৃষ্ণদাসীৰ গাত এনেকুৱা এটা শক্তি আছিল, বাক্যত এনেকুৱা এটা মধুৰতা আৰু তেজ আছিল<noinclude></noinclude> agfbof13e21scaqcu18wp6g3w081ya7 104 69622 252742 188482 2026-06-05T12:13:57Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৩|}}</noinclude>{{center|{{x-larger|বিংশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|গুৱাহাটী}}}} {{dhr|1em}} {{gap}}কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দ বিদায় হৈ যোৱাৰ পিছত আমাৰ দীনবন্ধুৱে ভাবিব ধৰিলে এই মানুহজনীৰ মতে আৰু তাহানি তেওঁৰ ৰহদৈৰ মতে একে, যদিও ৰূপ আৰু বয়সত স্বৰ্গ-মৰ্ত্য্যৰ প্ৰভেদ। বেচাৰীয়ে ওৰেনিশাটো গুণি-গাঁথি খেদালে। পিছদিনা ঠিক সেই সময়তে দীনবন্ধু ওলাই আহি কৰাপাটত বহিল এনেতে সিফালৰ পৰা কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দ আহিল। তেওঁবিলাক আহি কৰাপাটত বহা হলত দীনবন্ধুৱে ক'লে— “বৈষ্ণৱী! তোমাৰ মাতটো দেখোন তাহানি মোৰ সেই ৰহদৈৰ নিচিনাই। তোমাৰ মাতটোনো কেনেকৈ তাইৰ নিচিনা হ'ল।” {{gap}}কৃষ্ণদাসী— এজনৰ মাতৰ দৰে আন এজনৰো মাত হ'ব পাৰে তাত কোনো আচৰিত হ'বলগীয়া নাই। পিছত আতৈ! আপুনি উদাস হৈয়ো তাইক পাহৰিব পৰা নাইনে? {{gap}}দীনবন্ধু— মাজে মাজে মনত পৰে। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— হতভাগিনী সেই আপতীয়া মানুহজনীক নাভাবিব। আপুনি কৃষ্ণক ভাবিব, কৃষ্ণৰ নাম ল'ব। উদাস ধৰ্ম লৈছে যেতিয়াই তেতিয়াই ভক্তিৰ বিৰোধী কামিনী আৰু কাঞ্চন এই দুটাক যে এৰিবই, আন কি এই দুটাৰ বিষয়ে নেভাবিবই। কামিনী মাত্ৰকে মাতৃ বা ভনী বা মায়া বুলি ভাবিব। কাঞ্চনক মাটি বুলি ধৰিব। তেহে কৃষ্ণত ভকতি সিজিব। {{gap}}দীনবন্ধু— বাৰু মইনো তোমাৰ লগত কি কৰ্ম কৰিব লাগিব, কোৱা। {{gap}}শ্ৰৱণানন্দ— বাৰু আতৈ! ম‍ই কথা এটা সোধোঁ ক'বনে? {{gap}}দীনবন্ধু— ক'ম। কেলেইনো নক'ম হোঁ? {{gap}}শ্ৰৱণানন্দ— বাৰু! আপুনি অকল সত্ৰত নাম-প্ৰসংগ কৰি থাকে, তাৰ পিছত হাতত কাম নাথাকিলে আৰে তাৰে সৈতে কেৱল কথা-বতৰা পাতি মেল মাৰি ফুৰাহে ধৰ্ম বোলেনে; নাম-প্ৰসংগ কৰি যিখিনি আজৰি সময় পায় সেইখিনি সময়ত দেশৰ সেৱা, আতুৰৰ সেৱা, জননী জন্মভূমিৰ সেৱা এইবিলাককো ধৰ্মৰ ভিতৰৰ কাম বুলি ধৰে! {{gap}}দীনবন্ধু— অৱশ্যে সময় পালে, সুবিধা পালে, দেশৰ হকে, জন্মভূমিৰ হকে কাম কৰিব লাগে আৰু আতুৰক সেৱা, ক্ষুধাৰ্তক পাৰিলে খুউৱা, তৃষ্ণাৰ্তক পানী এটুপি দিয়া, এই সমস্তই ধৰ্মৰ প্ৰধান অংগ।<noinclude></noinclude> j4dj9g2pj2wzohimorvcdha0i17ht9f 252743 252742 2026-06-05T12:14:51Z Rajdweep nlb 2118 252743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৩}}</noinclude>{{center|{{x-larger|বিংশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|গুৱাহাটী}}}} {{dhr|1em}} {{gap}}কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দ বিদায় হৈ যোৱাৰ পিছত আমাৰ দীনবন্ধুৱে ভাবিব ধৰিলে এই মানুহজনীৰ মতে আৰু তাহানি তেওঁৰ ৰহদৈৰ মতে একে, যদিও ৰূপ আৰু বয়সত স্বৰ্গ-মৰ্ত্যৰ প্ৰভেদ। বেচাৰীয়ে ওৰেনিশাটো গুণি-গাঁথি খেদালে। পিছদিনা ঠিক সেই সময়তে দীনবন্ধু ওলাই আহি কৰাপাটত বহিল এনেতে সিফালৰ পৰা কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দ আহিল। তেওঁবিলাক আহি কৰাপাটত বহা হলত দীনবন্ধুৱে ক'লে— “বৈষ্ণৱী! তোমাৰ মাতটো দেখোন তাহানি মোৰ সেই ৰহদৈৰ নিচিনাই। তোমাৰ মাতটোনো কেনেকৈ তাইৰ নিচিনা হ'ল।” {{gap}}কৃষ্ণদাসী— এজনৰ মাতৰ দৰে আন এজনৰো মাত হ'ব পাৰে তাত কোনো আচৰিত হ'বলগীয়া নাই। পিছত আতৈ! আপুনি উদাস হৈয়ো তাইক পাহৰিব পৰা নাইনে? {{gap}}দীনবন্ধু— মাজে মাজে মনত পৰে। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— হতভাগিনী সেই আপতীয়া মানুহজনীক নাভাবিব। আপুনি কৃষ্ণক ভাবিব, কৃষ্ণৰ নাম ল'ব। উদাস ধৰ্ম লৈছে যেতিয়াই তেতিয়াই ভক্তিৰ বিৰোধী কামিনী আৰু কাঞ্চন এই দুটাক যে এৰিবই, আন কি এই দুটাৰ বিষয়ে নেভাবিবই। কামিনী মাত্ৰকে মাতৃ বা ভনী বা মায়া বুলি ভাবিব। কাঞ্চনক মাটি বুলি ধৰিব। তেহে কৃষ্ণত ভকতি সিজিব। {{gap}}দীনবন্ধু— বাৰু মইনো তোমাৰ লগত কি কৰ্ম কৰিব লাগিব, কোৱা। {{gap}}শ্ৰৱণানন্দ— বাৰু আতৈ! ম‍ই কথা এটা সোধোঁ ক'বনে? {{gap}}দীনবন্ধু— ক'ম। কেলেইনো নক'ম হোঁ? {{gap}}শ্ৰৱণানন্দ— বাৰু! আপুনি অকল সত্ৰত নাম-প্ৰসংগ কৰি থাকে, তাৰ পিছত হাতত কাম নাথাকিলে আৰে তাৰে সৈতে কেৱল কথা-বতৰা পাতি মেল মাৰি ফুৰাহে ধৰ্ম বোলেনে; নাম-প্ৰসংগ কৰি যিখিনি আজৰি সময় পায় সেইখিনি সময়ত দেশৰ সেৱা, আতুৰৰ সেৱা, জননী জন্মভূমিৰ সেৱা এইবিলাককো ধৰ্মৰ ভিতৰৰ কাম বুলি ধৰে! {{gap}}দীনবন্ধু— অৱশ্যে সময় পালে, সুবিধা পালে, দেশৰ হকে, জন্মভূমিৰ হকে কাম কৰিব লাগে আৰু আতুৰক সেৱা, ক্ষুধাৰ্তক পাৰিলে খুউৱা, তৃষ্ণাৰ্তক পানী এটুপি দিয়া, এই সমস্তই ধৰ্মৰ প্ৰধান অংগ।<noinclude></noinclude> sa04uyy7vss5dshdq1w2n9wlw075sza 104 83902 252773 225374 2026-06-05T14:19:51Z BabulB 104 252773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বহিবলৈ আগবাঢ়িল । বেঞ্চখনৰ কাষ পাওঁতে নেপাওঁতেই ওৰণীয়ে মুখ ঢাকি অচল মুৰ্ত্তিৰ তিৰোতা এজনী থিয় হৈ থকা দেখি প্রেমই উভতিব খুজিছিল ; হঠাতে মেখেলাৰ পাতলিত বছা গুণাৰ বহল ফুল শাৰীত তাৰ চকু পৰিল ৷ গাওঁৰ কাৰোবাৰ ঘৰত তেনে ফুল দেখা দেখা অনুমান হইল। পিছলৈ দিয়া খোজটো ঘূৰাই মানুহজনীৰ সমুখা-সমুখি হ’ল । ওচৰত মানুহ এটা থিয় হোৱাৰ উমান পাই মানুহ গৰাকীয়ে ত্ৰ্যস্তভাৱে লাহেকৈ মূৰ তুলি চাওঁ নেচাওঁকৈ চালে; প্রেমৰ চকুয়ে চকুয়ে পৰিল ৷ বলিয়াৰ দৰে প্রেম আগবাঢ়ি গ’ল। টিকট কটা খিৰিকিৰ সমুখত এপাল মানুহে টিকটৰ কাৰণে হেতা-ওপৰা লগাইছে ; তালৈ ভ্ৰুক্ষেপ নকৰি প্রেমই কান্দোনৰ সুৰত কলে, {{gap}}“আলতী, আলতী, তোকেই বিচাৰি আহিছোঁ। বল, বল, ঘৰলৈ ঘূৰি যাওঁ বল । ম‍ই জানো তোৰ দোষ নাই, ম‍ই সেই বোৰ একো নধৰো, বল” । কথাৰ লগে লগে আলতীৰ একেবাৰে কাষ চাপিল । {{gap}}এখোজ পিছুৱাই গৈ আলতীয়ে বিৰক্তিৰে কলে,— “তুমি মোক বিচাৰি কেলৈ আহিলা ? ঘৰলৈ উভতি যোৱাগৈ । মই যাব লগত ওলাই আহিছোঁ তাৰ লগতহে যাম ।” {{gap}}“আলতী তই ভুল নকৰিবি, তই সৰুৰেপৰা সুখত উঠা ছোৱালী; বৈৰাগীয়ে তোক কেনেকৈ খুৱাব পিন্ধাব ? মোৰ কথা শুন, তই অবুজ নহবি ভাবি চা।” {{gap}}“মই ভাবি চিন্তিহে আহিছোঁ। বৈৰাগীয়ে কেনেকৈ খুৱাই<noinclude>{{rh||১২৭|}}</noinclude> 7nlw85b3o7ea1857urucylx4zfrv8p3 104 83903 252774 225377 2026-06-05T14:21:54Z BabulB 104 252774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>নুখুৱাই, ম‍ই খাবলৈ পাওঁ নেপাওঁ সেইবোৰ তুমি ভাবিব লাগিছে কেলৈ?” পিছৰ কথাষাৰ টানকৈ কলে। {{gap}}“মই ঠিক কৈছোঁ বৈৰাগীয়ে তোক ঠগাব; কৰবালৈ নি দুমাহৰ পিছতে এৰি দিব। শুন, শুন, মোৰ কথা শুন।” আৰু ওচৰ চাপি আলতীব হাতত ধৰিলে, জোৰ কৰি হাতটো এৰুৱাই এখোজ পিছলৈ গৈ আলতীয়ে খঙেৰে কলে,— “ইমান বোৰ মানুহৰ আগত লোকৰ তিৰোতাৰ হাতত ধৰিবলৈ তোমাৰ লাজ নেলাগেনে? মই যদি চিঞঁৰো?” নিৰ্ম্মম দৃষ্টিৰে আলতীয়ে চালে। {{gap}}প্ৰেমই সেমেনাসেমেনি কৰি উত্তৰ দিলে, “মোক বিয়া কৰাবলৈকে দেখোন তই বাট চাই আঁছিলি?” {{gap}}“মন সলনি হোৱা জগৰৰ কথানে? মই মনৰ মানুহ পাইছোঁ।” মুখখন এফলীয়া কৰি অনাসক্তিত আলতী দুখোজ আঁতৰিল। {{gap}}“আলতী, তোক যে মই ইমান দিনৰপৰা ভাল পাই আহিছোঁ; তই নহলে মই কেনেকে জীয়াই থাকিম?” কথাৰ লগে লগে দুই চকু চলচল হ’ল। {{gap}}“গাঁৱত বহুত ছোৱালী আছে; এজনী ললেই তুমি সুখী হবা; এতিয়া যোৱাগৈ। মোক দিগদাৰ দিবলৈ নহিবা।” আলতীয়ে ওৰণীখন দীঘলকৈ লৈ মুখ ঢাকিলে। চকুপানী মছি প্ৰেমই মূৰ ওপৰলৈ কৰোঁতেই বৈৰাগী ওলালহি। বিদ্ৰুপ গৰ্ব্ব মিশ্ৰিত চাহনিৰে প্ৰেমলৈ এবাৰ তীব্ৰ দৃষ্টিৰে চকু ঘূৰাই বৈৰাগীয়ে পুৰুষোচিত স্বৰত আদেশ দিলে,—<noinclude></noinclude> tvpcnlilbzhaygl4f7guustscnr1uva 104 83904 252775 225381 2026-06-05T14:24:45Z BabulB 104 252775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{gap}}“আলতী টিকট কটা হ’ল, বল।” বৈৰাগীৰে বলিষ্ঠ দেহৰ দীঘল দীঘল খোজৰ লগত আলতীয়ে খোজ মিলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। {{gap}}নামনিলৈ যোৱা ৰেল পালেহি; উজনিলৈ অহা ৰেল পলম হৈছে; আজি মৰিয়নিত দুয়োখন ৰেলৰ যোগাযোগ নহয়; হুৰাহুৰি কৰি যাত্ৰীসকল ৰেলত উঠিলগৈ। প্ৰেমই এখোজ-দুখোজকৈ ৰৈ থকা ৰেলৰ কাষ চাপিল; ইখন ডবাৰপৰা সিখন ডবাৰ ওচৰলৈ গৈ ভিতৰৰ যাত্ৰীসকলক বেঙা মেলি মেলি চাইছে। কেইখন মান তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ডবা পাৰ হৈ অন্যখনৰ কাষ পাওঁতেই খিৰিকিৰ ওচৰতে বৈৰাগী আৰু আলতীক একেলগে বহি থকা দেখিলে। প্ৰেমক আকৌ এবাৰ দেখিও আলতী বিচলিত নহল; নেদেখা ভাও জুৰি বৈৰাগীৰ লগত হাঁহি হাঁহি কথা আৰম্ভ কৰিলে। হাঁহিৰ মাজে মাজে আলতীৰ মুখৰ দুই এটা শব্দ প্ৰেমৰ কাণত পৰিছিল—গুৱাহাটা—কামাখ্যা— কলিকতা। প্ৰেমই কল্পনা কৰিলে বৈৰাগীয়ে আলতীক এইবোৰ দেশ দেখুৱাবলৈ স্বীকাৰ কৰিছে—সেয়েহে আলতীৰ ইমান হাঁহি, ইমান আনন্দ! আলতীৰ মুখত এনে নিলৰ্জ্জ অসতী আনন্দ প্ৰেমই কেতিয়াও আশা কৰা নাছিল; দুৰাতিতে গাৱঁৰ ছোৱালীৰ এনে ইতৰ পৰিবৰ্ত্তনত সি বিস্ময় মানিলে। {{gap}}গাৰ্ডৰ হুইচেল পৰিল, সেউজীয়া নিচান উৰিল, হুচ্-হুচ্ শব্দ হ'ল। উৎসুকেৰে চাই থকা প্ৰেমলৈ আলতীয়ে অৱজ্ঞাৰে<noinclude></noinclude> hcez2a1t8vb82c2s4day0d48d8011aa 104 83905 252776 225384 2026-06-05T14:31:55Z BabulB 104 252776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>এবাৰ চাই বৈৰাগীৰ গাতে গা লগাই বহিল। প্ৰেমই দূৰৈৰ পৰা দেখিলে ৰেল এৰাৰ লগে লগে আলতীয়ে বৈৰাগীৰ মূৰটো নিজৰ ওখ বুকুৰ মাজলৈ টানি লৈছে। 'ছিস্ তাই সকলো লাজৰ মূৰ খালে। গাওঁ এৰিলেই মানুহ পশুত পৰিণত হয় নে’—মনৰ ভিতৰতে কথাবাৰ শেষ কৰি মৰ্ম্মৰ মূৰ্ত্তিৰ দৰে চলন্ত ৰেলখনলৈ প্ৰেমই কিমানপৰ চাই আছিল কব নোৱাৰিলে। হেণ্ডিমেনৰ সম্বোধনতহে তাৰ মুৰ্চ্ছা ভাঙিল। {{gap}}“এই ৰেলৰ উৰি ধোঁৱাৰ লগত তোৰ গাভৰু ডেউকা মেলি উৰি গ’ল নেকি?” প্ৰেমৰ মুখামুখি হৈ নাটকীয় ভঙ্গীতকলে, “আখি ছল ছল যেন যমুনাৰ জল, বাধা অবিহনে আৰ কে আছে বল?” {{gap}}বাঁও চকুৰ কোণটো জপাই জপৰা চুলিৰ ফফৰীয়া মূৰটো জোকাৰি বজৰুৱা লৰাৰ চাহনিৰে সুধিলে, “লগ পালি?” {{gap}}“পালো”, দুই গালে দুধাৰি লোতক বাগৰি পৰিল। চকুলোৰ ৰামধেনুত জীৱনৰ সুখ-দুখৰ বৰণ নিমিষলৈ উজলি উঠিল। {{gap}}“পালি যদি গ'ল কলৈ? চোৰচোৰাই টানি একেবাৰে বাচত ভৰাই নিদিলি কিয়?” হাত ভঙ্গিৰে চোৰচোৰকৈ টনা ক্ৰিয়াটো দৰ্শালে। {{gap}}“কান্দি-কাটি হাতে-ভৰিয়ে ইমানকৈ ধৰিলোঁ; তথাপি বৈৰাগীৰ লগতে গুচি গ'ল।” চকুৰ পানি মছি মছি কলে। {{gap}}“নেযাব কিয়? ছালা নপুংসক; তিৰোতাৰ তিৰোতাৰ ভাওখন দিবলৈ লাজ আগত নেলাগিল? তিৰোতাক<noinclude></noinclude> gdy54qh5sxutq9h0zjv8c9h06ntz9x6 104 83927 252777 252708 2026-06-05T14:33:42Z BabulB 104 252777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude><section begin="A" />তিৰোতাৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, নহলে নামাঞ্জুৰ । তিৰোতাক দেবী-গোসানীৰ দৰে পূজা কৰিবলৈ গৈছিলি কিয় ? তিৰোতাই পূজা নিবিচাৰে — বিচাৰে প্ৰেম, পুৰুষত্ব । ৰামায়ণ পঢ়া নাই ? ৰামে সীতাক কেনেকৈ উদ্ধাৰ কৰিছিল, কেনেকৈ নিৰ্দ্দয়ভাৱে বিসর্জ্জন দিছিল—তথাপি সীতাই পাতাল প্রবেশৰ আগে আগে মিনতি জনাই গ’ল — জন্মে জন্মে পাওঁ যেন ৰামকেহে পতি।” মূৰত হাতখন ওৰণীৰ দৰে দি ভাওনাৰ ভঙ্গীত কলে ৷ {{gap}}“আহ, আহ্, তোৰ কাৰণে বাচ ৰৈ নেথাকে । প্ৰেমত ফেল মাছিই—এতিয়া বাচো ফেল কৰিবি।” দুখোজ মান আগ বাঢ়ি পুনব পিছলৈ চাই—“বুজিছ, বসন্ত আহিলে বাতি নৌ পুৱাওতেই কুলিয়ে গীত গাই ফুলক জগায়; ৰদ উঠিলনে নাই, মৌ মাখিয়ে আহি ৰস চোহেহি । দুপৰীয়ালৈ বাট চালে ফুল শুকাই মৰহিব । সময় হওঁতেই গাভৰুক বিয়া কৰিব লাগে, বুজিছ গজমূর্খ ।” {{gap}}পেণ্টৰ দুয়ো কাষৰ জেপত সুমুৱা হাত দুখনবে জোলোঙাৰ দৰে ওলমি পৰা কৰঙ্গনৰ মাজৰ মাংস থোপাটো খামুচি সমুখলৈ আগবঢ়াই শৃঙ্গাৰ মূৰ্ত্তিৰ ভঙ্গিত বিদ্রূপেৰে হেণ্ডিমেনে কথাখিনি শেষ কৰিলে । <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|'''দশ'''}} {{gap}}“চাহাবৰ ছোৱালী ।” চাহাব শব্দটোত জোৰ দি আচৰিত হৈ নৰেশ্বৰে সুধিলে৷ চনিয়াক লগ পোৱাৰপৰা তাইৰ বিষয়ে <section end="B" /><noinclude></noinclude> f6g35xotaqvvecdgtahr00vflb8gqly 252778 252777 2026-06-05T14:40:23Z BabulB 104 252778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude><section begin="A" />তিৰোতাৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, নহলে নামাঞ্জুৰ । তিৰোতাক দেবী-গোসানীৰ দৰে পূজা কৰিবলৈ গৈছিলি কিয় ? তিৰোতাই পূজা নিবিচাৰে — বিচাৰে প্ৰেম, পুৰুষত্ব । ৰামায়ণ পঢ়া নাই ? ৰামে সীতাক কেনেকৈ উদ্ধাৰ কৰিছিল, কেনেকৈ নিৰ্দ্দয়ভাৱে বিসর্জ্জন দিছিল—তথাপি সীতাই পাতাল প্রবেশৰ আগে আগে মিনতি জনাই গ’ল — জন্মে জন্মে পাওঁ যেন ৰামকেহে পতি।” মূৰত হাতখন ওৰণীৰ দৰে দি ভাওনাৰ ভঙ্গীত কলে ৷ {{gap}}“আহ, আহ্, তোৰ কাৰণে বাচ ৰৈ নেথাকে । প্ৰেমত ফেল মাৰিছই—এতিয়া বাচো ফেল কৰিবি।” দুখোজ মান আগ বাঢ়ি পুনব পিছলৈ চাই—“বুজিছ, বসন্ত আহিলে বাতি নৌ পুৱাওতেই কুলিয়ে গীত গাই ফুলক জগায়; ৰদ উঠিলনে নাই, মৌ মাখিয়ে আহি ৰস চোহেহি । দুপৰীয়ালৈ বাট চালে ফুল শুকাই মৰহিব । সময় হওঁতেই গাভৰুক বিয়া কৰিব লাগে, বুজিছ গজমূর্খ ।” {{gap}}পেণ্টৰ দুয়ো কাষৰ জেপত সুমুৱা হাত দুখনবে জোলোঙাৰ দৰে ওলমি পৰা কৰঙ্গনৰ মাজৰ মাংস থোপাটো খামুচি সমুখলৈ আগবঢ়াই শৃঙ্গাৰ মূৰ্ত্তিৰ ভঙ্গিত বিদ্রূপেৰে হেণ্ডিমেনে কথাখিনি শেষ কৰিলে । <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|'''দশ'''}} {{gap}}“চাহাবৰ ছোৱালী ।” চাহাব শব্দটোত জোৰ দি আচৰিত হৈ নৰেশ্বৰে সুধিলে৷ চনিয়াক লগ পোৱাৰপৰা তাইৰ বিষয়ে <section end="B" /><noinclude></noinclude> 67pr0u7eh5nf61q50bucam4eneha8t9 252779 252778 2026-06-05T14:45:47Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude><section begin="A" />তিৰোতাৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, নহলে নামাঞ্জুৰ। তিৰোতাক দেবী-গোসানীৰ দৰে পূজা কৰিবলৈ গৈছিলি কিয়? তিৰোতাই পূজা নিবিচাৰে—বিচাৰে প্ৰেম, পুৰুষত্ব। ৰামায়ণ পঢ়া নাই? ৰামে সীতাক কেনেকৈ উদ্ধাৰ কৰিছিল, কেনেকৈ নিৰ্দ্দয়ভাৱে বিসর্জ্জন দিছিল—তথাপি সীতাই পাতাল প্রবেশৰ আগে আগে মিনতি জনাই গ’ল—জন্মে জন্মে পাওঁ যেন ৰামকেহে পতি।” মূৰত হাতখন ওৰণীৰ দৰে দি ভাওনাৰ ভঙ্গীত কলে। {{gap}}“আহ, আহ্, তোৰ কাৰণে বাচ ৰৈ নেথাকে । প্ৰেমত ফেল মাৰিছই—এতিয়া বাচো ফেল কৰিবি।” দুখোজ মান আগ বাঢ়ি পুনৰ পিছলৈ চাই—“বুজিছ, বসন্ত আহিলে ৰাতি নৌ পুৱাওতেই কুলিয়ে গীত গাই ফুলক জগায়; ৰদ উঠিলনে নাই, মৌ মাখিয়ে আহি ৰস চোহেহি। দুপৰীয়ালৈ বাট চালে ফুল শুকাই মৰহিব। সময় হওঁতেই গাভৰুক বিয়া কৰিব লাগে, বুজিছ গজমূর্খ।” {{gap}}পেণ্টৰ দুয়ো কাষৰ জেপত সুমুৱা হাত দুখনৰে জোলোঙাৰ দৰে ওলমি পৰা কৰঙ্গনৰ মাজৰ মাংস থোপাটো খামুচি সমুখলৈ আগবঢ়াই শৃঙ্গাৰ মূৰ্ত্তিৰ ভঙ্গিত বিদ্রূপেৰে হেণ্ডিমেনে কথাখিনি শেষ কৰিলে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|'''দশ'''}} {{gap}}“চাহাবৰ ছোৱালী।” চাহাব শব্দটোত জোৰ দি আচৰিত হৈ নৰেশ্বৰে সুধিলে। চনিয়াক লগ পোৱাৰপৰা তাইৰ বিষয়ে <section end="B" /><noinclude></noinclude> ev4crlqm4cnp64kb3jnbnd0jr5hf1nb 104 84119 252768 228270 2026-06-05T13:14:03Z BabulB 104 252768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}ৰাস্তাৰ মিউনিচিপালিটিৰ লেম্পটোৰ ক্ষীণ পোহৰ প্ৰেমৰ সমুখত পৰিছিল; কিন্তু সেই পোহৰত কোনো মানুহ নেদেখি প্ৰেমই বিচলিত হৈ সুধিলে,—“তুমি কাক গালি পাৰিছা?” {{gap}}বিড়িটোত ডাঙৰ হোপা এটা টানি কলে, “কওঁ ৰবা, এনে মানুহক খুন কৰিব লাগে, বৰ ভদ্ৰলোক ওলাইছে।” {{gap}}বাকী কথাখিনি উৎকণ্ঠিতভাৱে শুনিবলৈ প্ৰেমই লৰাটোৰ গাতে গা লগালে। {{gap}}“এদিন সন্ধিয়া দেখিলোঁগৈ দেওছনৰ ঘৰত ইয়াৰে বাগিছাৱালাৰ পুতেক এজন, তাক ম‍ই চিনো; উধম সিঙৰ গেৰেজত চাৰ্ভিচত দিওতে তাৰ গাড়ী মই কেইবাদিনো ধুইছোঁ। দেওছনৰ লগত মিলি বিলাতী মদ খাইছে; ওচৰতে লছিমিয়া। মই ওলামগৈ বুলি লছিমিয়াই বোধকৰো জানিছিল; তাই মোৰ ভৰিৰ শব্দ চিনি পায়। মোক দেখিয়েই বাপেকৰ মুখলৈ চালে, তাইৰ মুখত হাঁহি নাই। দেওছনে বহাৰপৰা চিঞৰিলে, “এই, তই মোৰ ঘৰত নাহিবি।” মদ খাই উন্মাদ হৈ দেওছনে আগেয়েও নকব লগীয়া কথা কয়। তাকে ভাবি হাঁহি মাৰি ম‍ই আগবাঢ়ি গলোঁ। দেওছনে আকৌ চিঞৰিলে, “খবৰদাৰ, ভিতৰ সোমালে খুন কৰিম।” দেওছনৰ চকু দুটা পকা অঙঠাৰ দৰে জ্বলি উঠিল- মোৰ বুকু কঁপিবলৈ ধৰিলে; এখোজ দুখোজকৈ পিছ হুহকিলোঁ। ম‍ই ভয়ত পিছ হোহঁকা দেখি বাগিছাৱালাৰ পুতেকে বিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰি সুধিলে, “এইটো কৰ বজৰুৱা গুণ্ডা?” কথাষাৰ শুনি ঘূৰি চালো;<noinclude>{{center|১২৩}}</noinclude> p1l1xebrmrnib7cwvwhvxwy8cdrmw85 104 84120 252769 226667 2026-06-05T13:15:28Z BabulB 104 252769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>লছিমিয়াই কৰুণ চাৱনিৰে মোলৈ চাই আছিল। ভাবিলোঁ বাঘৰ মুখৰ চিকাৰ সিংহই নিবলৈ আহিছে; খং ঈৰ্ষাত হিতাহিত জ্ঞান নোহোৱা হ'ল। ওচৰতে পৰি থকা কয়লা এডোখৰ তুলি তাৰ মূৰলৈ দলিয়াই প্ৰাণ লৈ পলালোঁ। গাৱত থাকোঁতে বাটলু গুটিৰে চৰাই চিকাৰ অভ্যাস আছিল; দলিটো ঠিক ঠাইতেই পৰিছিলগৈ। দেওছনে চিঞৰিলে – “খুন খুন।” {{gap}}কপাল মুখ ফুটি ওলোৱা ঘাম কামিজটোৰ হাতৰ ওলমি পৰা অংশেৰে মছি লৰাটোৱে পুনৰ কলে, “পুলিচত লগাব নোৱাৰে বুলি বুজিছিলোঁ—তেতিয়া হলে ডাঙৰ মানুহৰ সুখ্যাতি সুনাম জাহিৰ হৈ যাব। ঘৰলৈ গৈ নিৰ্ভয়ে বিছনাত পৰিলোঁগৈ। লছিমিয়াক লৈ ঘৰ-সংসাৰ পতাৰ যি আশা মনত পুহিছিলোঁ তাক দুখ-বেজাৰেৰে জলাঞ্জলি দিলোঁ। কি কৰিম, তিৰোতাৰ জাতেই দুচমন।” গোটেই কাহিনীটোৰ ওপৰত আঁৰ কাপোৰ টানিবলৈ অযথা পেণ্টটোৰ তলৰ ডোখৰ ঘূৰাই ঘূৰাই আঠুৰ ওপৰলৈ অনাত লাগিল। {{gap}}“লছিমিয়াক তোমাৰ মনত নপৰে?” –প্ৰেমই অনুকম্পাৰে সুধিলে। {{gap}}“পৰিলেও কি লাভ?” {{gap}}“কিয়?” {{gap}}“ডিঙিত ফাঁচ লগাই লছমিয়াই সেই ৰাতিয়েই আত্ম-হত্যা কৰিলে।” গাত ঠেলা মাৰি কাৰ্যৰপৰা প্ৰেমক আঁতৰাই কলে, “ধেং, তোক মোৰ দুখৰ কথাবোৰ এনেয়ে কলোঁ।” {{nop}}<noinclude>{{center|১২৪}}</noinclude> qbynsr0cokxne7f13sae5mzw10d32e7 104 84121 252772 226671 2026-06-05T14:17:14Z BabulB 104 252772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}মানুহ কেইজন অন্য বাচত উঠিলগৈ। ওচৰতে থিয় হৈ থকা ৰাতিৰ বন্ধুলৈ চাই হেণ্ডিমেনে কলে, “যাবানেকি মৰিয়নি; মৰিয়নি ষ্টেচনত এবাৰ চাই আহিবা।” হেণ্ডিমেনে ধেমালিকৈ কৈছিল, প্ৰেমই তাতে বিশ্বাস কৰি লৰালৰিকৈ বাচত উঠিলগৈ। ওচৰতে খালি থকা বেঞ্চখনত বহিবলৈ নিৰ্দেশ দি হেণ্ডিমেনে কলে, “বহা, ইহাতে বহা; ঘূৰি আহোঁতে এই বাচতে লৈ আহিম।" {{gap}}আকৌ টিলিঙ্গা বাজিল; ষ্টেণ্ডৰ সীমা পাৰ নোহোৱালৈকে লাহে লাহে গৈ তাৰ পিছত বাচ বেগেৰে লৰিল। {{gap}}মৰিয়নি ষ্টেচনত অন্য যাত্ৰীৰ লগত প্ৰেমক নমাই দি লৰাটোয়ে কলে, “বাচ ইয়াতে দুঘন্টা থাকিব; আপ ডাউন দুইখন ৰেল এৰাৰ পিছতহে আমাৰ বাচ এৰিব। তোমাৰ ছোৱালী ৰেলত উঠিবলৈ আহিবও পাৰে; চোৱাগৈ। মই দুদিন গা-ধোৱা নাই; সৌ হোটেললৈ গৈ গা ধোওঁগৈ; চাৰ্টটোও ধুব লাগে;একদম ময়লা, গোন্ধাইছে।” তেল-চিকতি বন্ধা গাৰ কামিজটোলৈ চাই ঘিনাতে থুঃ কৰে মুখৰপৰা থুই উলিয়ালে। {{gap}}ৰেল আহিবলৈ সময় আছে; এজন দুজনকৈ যাত্ৰী আহি প্লেটফৰ্ম্মত উপস্থিত হৈছিল। প্ৰেমই প্লেটফৰ্মত সোমাই ৰেল লাইনৰ কাষে কাষে থিয়াথি দি থকা ৰেল ধৰিবলৈ অহা ব্যস্ত যাত্ৰীৰ অলেখ লেখ বুজি ফুৰিছে। কিছু সময় ঘূৰি-ফুৰি ভাগৰ লগাত তৃতীয় শ্ৰেণীৰ টিকট বেচা খিৰিকিৰ কাষৰ বেঞ্চখনত<noinclude>{{center|১২৬}}</noinclude> fqu5kyorzuyudxcctgupgzt4y30yim4 104 84185 252770 226860 2026-06-05T13:17:10Z BabulB 104 252770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}জেপৰপৰা নতুনকৈ বিড়ি এটা উলিয়াই জ্বলাই গুণ-গুণাই গান গাই বিহুনাচৰ ভঙ্গিত নিশাৰ চিকাৰত ওলাল। যাওঁতে বক্‌ বকাই প্ৰেমক কৈ গল, “ধ্যেৎ, বেজাৰ কৰি ইয়াত পৰি থাকি কি লাভ? দুখ-কষ্ট যদি সহাই কৰিব নোৱাৰ—মাৰৰ পেটৰপৰা ওলাইছিলি কিয়?” {{gap}}আকৌ আৰম্ভ হ'ল, – “আমাৰ কইথা শুন ৰে বন্ধু....." {{gap}}পুৱা বিভিন্ন ঠাইলৈ যাবলৈ বাচ-ষ্টেণ্ডত ভালেমান যাত্ৰীৰ সমাগম হ'ল। ৰাতিৰ বন্ধুৰ লগলাগি প্ৰেমই বৈৰাগী আৰু আলতীক মানুহৰ জুমে জুমে বিচাৰিলে। হেণ্ডিমেনটোয়ে যি বাচত কাম কৰে, সেই বাচ লাইনত যাবৰ সময় হ'ল। প্ৰেম সেই বাচখনৰ ওচৰ চাপিল। লৰাটোয়ে এখন হাতেৰে বাচৰ টিলিঙা টনা ৰছীডালত ধৰি ঘনাই টানিছে, ভৰি এটা বাচৰ দুৱাৰ মুখৰ তলৰ খটখটিত থৈ মুখখন বাহিৰলৈ দি চিঞৰিছে, “মৰিয়নি, মৰিয়নি”। অলপ পিছত ড্ৰাইভাৰৰ নিৰ্দেশত নামি গৈ হেণ্ডেল ঘূৰোৱাত লাগিল। ইঞ্জিন ষ্টাৰ্ট হল। গম্ গম্ শব্দই বাচখনৰ যাত্ৰাৰ সংকেত দিলে। লৰাটোয়ে লৰমাৰি আহি পুনৰ পূৰ্ব্বৰ ঠাই দখল কৰি ৰচী জোকাৰিলে; বাচ এৰিলে বুলি টালি-টোপোলাৰে কেইজনমান নতুন যাত্ৰী গাৰীত উঠিলহি। ড্ৰাইভাৰে গাৰী অলপ অলপ আগবঢ়ালে। কিন্তু লৰাটোৱে পুনৰ সঘনে টিলিঙ্গা বজোৱাত গাৰী থমকিল; {{gap}}“ৰ না, আক এক মিনিট চাওঁ। সৌ দুটামান দেখোন এই পিনে আহিছে।” {{nop}}<noinclude>{{center|১২৫}}</noinclude> gwpe2yr2n9r80t2pgfkdcght4iggbus 252771 252770 2026-06-05T14:15:16Z BabulB 104 252771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}জেপৰপৰা নতুনকৈ বিড়ি এটা উলিয়াই জ্বলাই গুণ-গুণাই গান গাই বিহুনাচৰ ভঙ্গিত নিশাৰ চিকাৰত ওলাল। যাওঁতে বক্‌ বকাই প্ৰেমক কৈ গল, “ধ্যেৎ, বেজাৰ কৰি ইয়াত পৰি থাকি কি লাভ? দুখ-কষ্ট যদি সহ্যই কৰিব নোৱাৰ—মাৰৰ পেটৰপৰা ওলাইছিলি কিয়?” {{gap}}আকৌ আৰম্ভ হ'ল, – “আমাৰ কইথা শুন ৰে বন্ধু....." {{gap}}পুৱা বিভিন্ন ঠাইলৈ যাবলৈ বাচ-ষ্টেণ্ডত ভালেমান যাত্ৰীৰ সমাগম হ'ল। ৰাতিৰ বন্ধুৰ লগলাগি প্ৰেমই বৈৰাগী আৰু আলতীক মানুহৰ জুমে জুমে বিচাৰিলে। হেণ্ডিমেনটোয়ে যি বাচত কাম কৰে, সেই বাচ লাইনত যাবৰ সময় হ'ল। প্ৰেম সেই বাচখনৰ ওচৰ চাপিল। লৰাটোয়ে এখন হাতেৰে বাচৰ টিলিঙা টনা ৰছীডালত ধৰি ঘনাই টানিছে, ভৰি এটা বাচৰ দুৱাৰ মুখৰ তলৰ খটখটিত থৈ মুখখন বাহিৰলৈ দি চিঞৰিছে, “মৰিয়নি, মৰিয়নি”। অলপ পিছত ড্ৰাইভাৰৰ নিৰ্দেশত নামি গৈ হেণ্ডেল ঘূৰোৱাত লাগিল। ইঞ্জিন ষ্টাৰ্ট হল। গম্ গম্ শব্দই বাচখনৰ যাত্ৰাৰ সংকেত দিলে। লৰাটোয়ে লৰমাৰি আহি পুনৰ পূৰ্ব্বৰ ঠাই দখল কৰি ৰচী জোকাৰিলে; বাচ এৰিলে বুলি টালি-টোপোলাৰে কেইজনমান নতুন যাত্ৰী গাৰীত উঠিলহি। ড্ৰাইভাৰে গাৰী অলপ অলপ আগবঢ়ালে। কিন্তু লৰাটোৱে পুনৰ সঘনে টিলিঙ্গা বজোৱাত গাৰী থমকিল; {{gap}}“ৰ না, আক এক মিনিট চাওঁ। সৌ দুটামান দেখোন এই পিনে আহিছে।” {{nop}}<noinclude>{{center|১২৫}}</noinclude> btb7y4cdftjhqig5oh6zufqkudyyti6 104 84398 252745 228200 2026-06-05T12:35:48Z BabulB 104 252745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নিপন নিয়ৰ শেনছোৱা" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“ভগৱানৰ অভিশাপ, পূৰ্ব্বপুৰুষৰ দুষ্কৃতিৰ ফল ন‍ই ভোগ কৰিব লগা হল। প্ৰভু, কিমান কষ্ট দিয়া, দি থাকা; এই জন্মতে সকলো পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হওক। অহা জন্মত আৰু শাস্তি ভোগ কৰিবলৈ নথবা।” {{gap}}প্ৰেমই হুক্-হুক্‌কৈ কান্দিছে, দেৱেশ্বৰৰ কোনো কথাই তাৰ কাণত পৰা নাই। {{gap}}“তই কান্দিছ কিয়? প্ৰেম, তই নেকান্দিবি; তোৰ পিতায়েৰে মোৰ ছোৱালী নিবলৈ আপত্তি কৰিয়েই আছিল। ভালেই হ'ল, এতিয়া পিতায়েৰৰ পছন্দমতে ছোৱালী এজনী আনি ঘৰ-সংসাৰ কৰ। আলতীক নিয়াহেঁতেন বুঢ়া বয়সত পিতায়েৰে মিছাতে মনোকষ্ট পালেহেঁতেন।” দেৱেশ্বৰে দীঘল নিশ্বাস পেলালে। {{gap}}কান্দি কান্দিয়েই প্ৰেমই কলে, “নাই, নাই, নিজ ইচ্ছাৰে আলতী কেতিয়াও যোৱা নাই। নিশ্চয় তাইক মন্ত্ৰ-তন্ত্ৰ কৰিলে। নিদ্ৰা-বাণ মাৰি কব নোৱাৰাকৈ তাইক টোপনিতে পলুৱাই লৈ গৈছে।” {{gap}}দেৱেশ্বৰে মাথোন, প্ৰভু, প্ৰভু বুলি হা-হুতাশ ত্যাগ কৰিলে। {{gap}}“তুমি চিন্তাই নকৰিবা; ম‍ই তাইক ঘূৰাই আনিমেই আনিম। আলতী নহলে মই কাৰ সৈতে ঘৰ সংসাৰ কৰিম?” সৰু লৰাৰ দৰে প্ৰেমই কেঁকুৰিলে। {{gap}}“নেকান্দিবি, নেকান্দিবি, যি হব লগা হ'ল; তাই ঘূৰি<noinclude>{{rh||১০৯|}}</noinclude> n6a0pyeflsst81uy05zvk2o60tau7j9 104 84399 252746 228201 2026-06-05T12:37:28Z BabulB 104 252746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নিপন নিয়ৰ শেনছোৱা" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>আহিলেও মই ঘৰ সোমাবলৈ নিদিওঁ।” কথাষাৰ সঁচাকৈয়ে কৈছেনে—দেৱেশ্বৰৰ নিজৰে সন্দেহ হ'ল। {{gap}}লোকৰ বেয়া বতৰা বতাহৰ লগত উৰে। প্ৰেমৰ মুখৰ পৰাই মুহূৰ্ত্তৰ ভিতৰতে গোটেই গাৱঁতে ঘটনাটো ৰাষ্ট্ৰ হ'ল৷ প্ৰেমই মানুহৰ ঘৰে ঘৰে কেনেবাকৈ কোনোবাই বৈৰাগী আৰু আলতীক পুৱতি নিশা কৰবাত দেখিছিল নে সুধি ফুৰিলে। সহানুভূতি দেখুৱাবলৈ মানুহৰে দেৱেশ্বৰৰ ঘৰ উবুৰি খাই পৰিল; প্ৰেমৰ বাপেক মহীধৰেই প্ৰথম ওলালহি- ঔৎসুক্যত। {{gap}}“চেহেৰা-পাতি দেখিয়েই মনে ধৰিছিল— কৰবাৰ ভণ্ড, বিৰাল-তপস্বী; মতলবতহে ইয়ালৈ আহিছিল। তুমিও ভাল তাক ঘৰ লগায়ে বিপদ চপাই ললা।” মহীধৰে উপযাচি মন্তব্য কৰিলে। {{gap}}নিজৰ ভুলৰ কাৰণেই যে এই মাৰাত্মক বিপদ ঘটিল—দেৱেশ্বৰে বঢ়িয়াকৈ উপলব্ধি কৰিছিল। গতিকে কাৰো প্ৰতি তেওঁৰ খং-ক্ষোভ নাই; কাৰেৰপৰা সহানুভূতিয়েও আশা কৰা নাই। দৰাচলতে মানুহে সহানুভূতি দেখুৱাবলৈ বিপদত পৰা জনৰ ওচৰলৈ নাহে; আহে দুৰ্ভগীয়া জনক পুতৌ কৰি নিজে আনন্দ অনুভৱ কৰিবলৈ; নিজৰ বিপদহীন সৌভাগ্যৰ অৱস্থাৰ গৰ্ব্বই এই সহানুভূতিৰ মাজেদি আত্মপ্ৰকাশ লভে। চাৰিওপিনে আগুৰি থকা মতা-তিৰোতাই নিজৰ ভিতৰতে নিজে আলোচনা কৰিলে— মন্তব্যও দিলে। দেৱেশ্বৰে কাৰো<noinclude>{{rh||১১১|}} {{gap}}</noinclude> huqpav9hltjk8t508bfnpazj14zx9qp 252747 252746 2026-06-05T12:37:42Z BabulB 104 252747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নিপন নিয়ৰ শেনছোৱা" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>আহিলেও মই ঘৰ সোমাবলৈ নিদিওঁ।” কথাষাৰ সঁচাকৈয়ে কৈছেনে—দেৱেশ্বৰৰ নিজৰে সন্দেহ হ'ল। {{gap}}লোকৰ বেয়া বতৰা বতাহৰ লগত উৰে। প্ৰেমৰ মুখৰ পৰাই মুহূৰ্ত্তৰ ভিতৰতে গোটেই গাৱঁতে ঘটনাটো ৰাষ্ট্ৰ হ'ল। প্ৰেমই মানুহৰ ঘৰে ঘৰে কেনেবাকৈ কোনোবাই বৈৰাগী আৰু আলতীক পুৱতি নিশা কৰবাত দেখিছিল নে সুধি ফুৰিলে। সহানুভূতি দেখুৱাবলৈ মানুহৰে দেৱেশ্বৰৰ ঘৰ উবুৰি খাই পৰিল; প্ৰেমৰ বাপেক মহীধৰেই প্ৰথম ওলালহি- ঔৎসুক্যত। {{gap}}“চেহেৰা-পাতি দেখিয়েই মনে ধৰিছিল— কৰবাৰ ভণ্ড, বিৰাল-তপস্বী; মতলবতহে ইয়ালৈ আহিছিল। তুমিও ভাল তাক ঘৰ লগায়ে বিপদ চপাই ললা।” মহীধৰে উপযাচি মন্তব্য কৰিলে। {{gap}}নিজৰ ভুলৰ কাৰণেই যে এই মাৰাত্মক বিপদ ঘটিল—দেৱেশ্বৰে বঢ়িয়াকৈ উপলব্ধি কৰিছিল। গতিকে কাৰো প্ৰতি তেওঁৰ খং-ক্ষোভ নাই; কাৰেৰপৰা সহানুভূতিয়েও আশা কৰা নাই। দৰাচলতে মানুহে সহানুভূতি দেখুৱাবলৈ বিপদত পৰা জনৰ ওচৰলৈ নাহে; আহে দুৰ্ভগীয়া জনক পুতৌ কৰি নিজে আনন্দ অনুভৱ কৰিবলৈ; নিজৰ বিপদহীন সৌভাগ্যৰ অৱস্থাৰ গৰ্ব্বই এই সহানুভূতিৰ মাজেদি আত্মপ্ৰকাশ লভে। চাৰিওপিনে আগুৰি থকা মতা-তিৰোতাই নিজৰ ভিতৰতে নিজে আলোচনা কৰিলে— মন্তব্যও দিলে। দেৱেশ্বৰে কাৰো<noinclude>{{rh||১১১|}} {{gap}}</noinclude> 667iu6ufofgckbyexm6uvto59xdwnsb 104 84544 252748 252712 2026-06-05T12:39:29Z BabulB 104 252748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নিপন নিয়ৰ শেনছোৱা" />{{centre|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কথাত কোনো উত্তৰ নিদি তলমূৰকৈ সকলো শুনি থাকিল। সকলোৰে সকলো কথালৈ কাণ দিলে জীৱন ধাৰণই অসম্ভৱ। {{gap}}“মাক নোহোৱা গাভৰু ছোৱালী থকা ঘৰত সেই বঙ্গালটোক সুমুৱাবই নেলাগিছিল। ঢাকোন নোহোৱা চৰু, বতাহত জুই এৰি থোৱা, ঘৰত গাভৰু ছোৱালী অকলশৰীয়াকৈ এৰা—এই তিনিটা সমান।” এজনে মন্তব্য কৰিলে। {{gap}}“হয়েতো, বৈৰাগীকনো কি দোষ দিবা? জুইৰ লগত ঘী থাকিলে গলিবই ।” পূৰ্ব্বজনক সমৰ্থন কৰি কলে। {{gap}}“ঠিকেই কৈছা? তিৰোতাই সৃষ্টিও কৰে, ঘটায়। তিৰোতাব সঙ্গত ঋষি মুনিবো তপোভঙ্গ হয় ৷ সেই কিবা ঋষি জন ?” ঋষিব নামটো মনলৈ নহাত ইপিনে সিপিনে চালে। {{gap}}এজনে টপৰাই মাত দিলে,—“ঋষ্যশৃঙ্গ ঋষি।” {{gap}}চাৰিও পিনৰপৰা হয় বুলি সমর্থিত হ'ল । ঋষিৰ নাম আওৰোৱা জনে উৎসাহ পাই লোমপাদ বজাৰ ৰাজ্যত বাৰি-বর্ষণ নোহোৱাত ঋষ্যশৃঙ্গ ঋষিক বাৰবনিতাই কেনেকৈ প্রলোভন দেখুৱাই অঙ্গদেশলৈ আনিছিল তাৰ কাহিনী আপোনা-আপুনি বর্ণাই গ'ল। {{gap}}দেৱেশ্বৰৰ আকস্মিক দুৰ্ভাগ্যৰ কথা পাহৰি সকলোৱে কৌতুহলৰে পুৰাণৰ কাহিনী শুনাত মন দিলে । বহুত পৰ কিবা কওঁ কওঁ কৈ উচুপিচাই থকা এজনে পুৰাণৰ সাধু শেষ হোৱাৰ লগে লগে মাত দিলে, “তিৰোতাৰ চৰিত্ৰ দেৱতাৰো<noinclude>{{rh||১১২|}}</noinclude> k78d73jbqv6bm3nzv8yaphyn43rbisd 104 84552 252749 228242 2026-06-05T12:40:42Z BabulB 104 252749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>দুৰ্ব্বোধ।” শাস্ত্ৰবচন আওৰোৱাৰ গৌৰৱত মূৰটো পোনাই চাৰিওপিনে চালে। {{gap}}“কি দুৰ্ব্বোধ-সুবোধৰ কথা কোৱাহে। পুৰুষ ভুলোৱা তিৰোতাৰ স্বভাৱেই; বিষ্ণুয়েও মোহিনী ৰূপতহে হৰক মুহিবলৈ গৈছিল,”— মেঘনাদব দৰে জুমৰ আঁৰৰপৰা এজনে বাণ বৰষিলে। {{gap}}“প্ৰভূয়ে যাক যি স্বভাৱ দি সৃষ্টি কৰিছে—তাকনো এৰাব কেনেকৈ, তাৰ বাৱে দোষৰ ভাগীকেই বা কৰিবা কাক? মানুহ খায় বুলি বাঘক নিন্দা কৰিবা, নে বাঘৰ হাত সাৰিবলৈ তাৰপৰা আতৰি থাকিবা,”— প্ৰত্যুত্তৰ আহিল ডেকা এজনৰপৰা। {{gap}}“এ পাণ হলেই বগাবলৈ গছ বিচাৰে তেহেলৈ তামোল গছেই হওক, মদাৰ গছেই হওক।” {{gap}}“প্ৰেমৰ লগতে ইমান দিনে লেঠাটো ছিঙ্গি পেলোৱা হলে এইবোৰ ঘটিবলৈ নেপালেহেঁতেন! উঠন ছোৱালী; তাতে দিন নাই ৰাতি নাই ডেকা {{SIC|মানুহটোবৰ|মানুহটোৰ}} লগত ছাঁৰ দৰে লাগি আছে—তাইৰনে৷ তালৈ ভাব এটা নহব কিয়?” যাৰে মুখত যি ওলাল, বাচ-বিচাৰ নোহোৱাকৈ কৈ গ'ল। {{gap}}“থোৱাহে, প্ৰেমৰ দৰে দেৱতাটো এৰি সেই অসুৰটোলৈ তাইৰ মন যাব পাইনে?” জিকাৰ খাই উঠি এজনে মাতিলে। {{gap}}“তিৰোতাই অসুৰহে বিচাৰে, দেৱতা নিবিচাৰে”— অন্য এজন ডেকাই মুখ ভেঙুচালি কৰি কোৱাত, ওচৰৰ কিজনে<noinclude>{{center|১১৩}}</noinclude> 6zsepn0jn08q6on64syicw8hdt3ro4t 104 84553 252750 228255 2026-06-05T12:41:06Z BabulB 104 252750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ঢেকুঢেক্‌কৈ হাঁহিলে। তিনি আঙুলীয়া জিভাৰেই যেয়ে যিমান পাৰে মনৰ হেপাহেৰে দেৱেশ্বৰৰ ঘপিয়ালে। {{gap}}দূৰৈত থকা মহীধৰে সেই উখনা-উখনিত দুই তিনিবাৰ পুতেকৰ নামটোৰ উল্লেখ শুনি, কিবা অপ্ৰিয় প্ৰসঙ্গ ওলাইছে বুলি উগ্ৰ প্ৰতিবাদৰে মূৰ মুখ জোকাৰি জোকাৰি কলে, “প্ৰেমই সেইজনী ছোৱালী কি ৰূপ গুণ চাই বিয়া কৰাব বুলি ভাবিছিলাহঁক। মোৰ লৰালৈ গাৱঁত কিবা ছোৱালীৰ আকাল হৈছেনে? মাক নোহোৱা ছোৱালী; শাসন নাই; বয়সতো বুঢ়ী—সেই জনীক বোৱাৰী কৰিবলৈ নেপাইহে আমি মৰিছোঁ।” কথাৰ সুৰ পৰিবৰ্ত্তন হল; ইমান পৰ কাৰো গাত নলগাকৈ যাৰে যি ইচ্ছা তাৰে আলোচনা চলিছিল, যাৰে যি মন গৈছিল সঙ্গতি থাককেই বা নেথাকক কাৰ্পণ্য নকৰাকৈ উপদেশ দিছিল। উপদেশ অযাচিতে আৰু মুক্ত হস্তেই মানুহে দান কৰে। মহীধৰৰ উত্তৰত ব্যক্তিগত কথা পৰিস্ফুট হ'ল। দেৱেশ্বৰৰ এই বিপদৰ সময়ত, মহীধৰ দেৱেশ্বৰৰ মাজত কুৰুক্ষেত্ৰ এখন সৃষ্টি হোৱা কোনেও বাঞ্ছা নকৰিলে। প্ৰকৃত কথাৰ সম্ভেদ লোৱাৰ লগে লগে লোকৰ অপবাদ শুনাৰ উৎসুকো অন্ত পৰিল। লাহে লাহে এজন দুজনকৈ সকলোৱে হাঁ-হুতাশ এৰি দেৱেশ্বৰৰ বাহী চোতাল এৰিলে। লোকৰ ঘৰৰ কলঙ্কৰ কাৰণে অধিক সময় থিয়াথি কৰি চিন্তা কৰিবলৈ অৱসৰ ক'ত? {{gap}}দেৱেশ্বৰৰ চোতালৰ পৰা প্ৰেম পোনে পোনেই তোষেশ্বৰ অধ্যাপকৰ ঘৰ পালেগৈ। অধ্যাপকে পঞ্জিকাব পাত লুতিয়াই<noinclude>{{center|১১৪}}</noinclude> d8dh780b9ioje8oq6swrpr7mak8ikvs 252751 252750 2026-06-05T12:42:17Z BabulB 104 252751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ঢেকুঢেক্‌কৈ হাঁহিলে। তিনি আঙুলীয়া জিভাৰেই যেয়ে যিমান পাৰে মনৰ হেপাহেৰে দেৱেশ্বৰৰ ঘপিয়ালে। {{gap}}দূৰৈত থকা মহীধৰে সেই উখনা-উখনিত দুই তিনিবাৰ পুতেকৰ নামটোৰ উল্লেখ শুনি, কিবা অপ্ৰিয় প্ৰসঙ্গ ওলাইছে বুলি উগ্ৰ প্ৰতিবাদৰে মূৰ মুখ জোকাৰি জোকাৰি কলে, “প্ৰেমই সেইজনী ছোৱালী কি ৰূপ গুণ চাই বিয়া কৰাব বুলি ভাবিছিলাহঁক। মোৰ লৰালৈ গাৱঁত কিবা ছোৱালীৰ আকাল হৈছেনে? মাক নোহোৱা ছোৱালী; শাসন নাই; বয়সতো বুঢ়ী—সেই জনীক বোৱাৰী কৰিবলৈ নেপাইহে আমি মৰিছোঁ।” কথাৰ সুৰ পৰিবৰ্ত্তন হল; ইমান পৰ কাৰো গাত নলগাকৈ যাৰে যি ইচ্ছা তাৰে আলোচনা চলিছিল, যাৰে যি মন গৈছিল সঙ্গতি থাককেই বা নেথাকক কাৰ্পণ্য নকৰাকৈ উপদেশ দিছিল। উপদেশ অযাচিতে আৰু মুক্ত হস্তেই মানুহে দান কৰে। মহীধৰৰ উত্তৰত ব্যক্তিগত কথা পৰিস্ফুট হ'ল। দেৱেশ্বৰৰ এই বিপদৰ সময়ত, মহীধৰ দেৱেশ্বৰৰ মাজত কুৰুক্ষেত্ৰ এখন সৃষ্টি হোৱা কোনেও বাঞ্ছা নকৰিলে। প্ৰকৃত কথাৰ সম্ভেদ লোৱাৰ লগে লগে লোকৰ অপবাদ শুনাৰ উৎসুকো অন্ত পৰিল। লাহে লাহে এজন দুজনকৈ সকলোৱে হাঁ-হুতাশ এৰি দেৱেশ্বৰৰ বাহী চোতাল এৰিলে। লোকৰ ঘৰৰ কলঙ্কৰ কাৰণে অধিক সময় থিয়াথি কৰি চিন্তা কৰিবলৈ অৱসৰ ক'ত? {{gap}}দেৱেশ্বৰৰ চোতালৰ পৰা প্ৰেম পোনে পোনেই তোষেশ্বৰ অধ্যাপকৰ ঘৰ পালেগৈ। অধ্যাপকে পঞ্জিকাব পাত লুতিয়াই<noinclude>{{center|১১৪}}</noinclude> hmiamt0kzjwx9zmmimkfhk6phmupk6u 252752 252751 2026-06-05T12:43:10Z BabulB 104 252752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ঢেক্‌ঢেক্‌কৈ হাঁহিলে। তিনি আঙুলীয়া জিভাৰেই যেয়ে যিমান পাৰে মনৰ হেপাহেৰে দেৱেশ্বৰৰ ঘপিয়ালে। {{gap}}দূৰৈত থকা মহীধৰে সেই উখনা-উখনিত দুই তিনিবাৰ পুতেকৰ নামটোৰ উল্লেখ শুনি, কিবা অপ্ৰিয় প্ৰসঙ্গ ওলাইছে বুলি উগ্ৰ প্ৰতিবাদৰে মূৰ মুখ জোকাৰি জোকাৰি কলে, “প্ৰেমই সেইজনী ছোৱালী কি ৰূপ গুণ চাই বিয়া কৰাব বুলি ভাবিছিলাহঁক। মোৰ লৰালৈ গাৱঁত কিবা ছোৱালীৰ আকাল হৈছেনে? মাক নোহোৱা ছোৱালী; শাসন নাই; বয়সতো বুঢ়ী—সেই জনীক বোৱাৰী কৰিবলৈ নেপাইহে আমি মৰিছোঁ।” কথাৰ সুৰ পৰিবৰ্ত্তন হল; ইমান পৰ কাৰো গাত নলগাকৈ যাৰে যি ইচ্ছা তাৰে আলোচনা চলিছিল, যাৰে যি মন গৈছিল সঙ্গতি থাককেই বা নেথাকক কাৰ্পণ্য নকৰাকৈ উপদেশ দিছিল। উপদেশ অযাচিতে আৰু মুক্ত হস্তেই মানুহে দান কৰে। মহীধৰৰ উত্তৰত ব্যক্তিগত কথা পৰিস্ফুট হ'ল। দেৱেশ্বৰৰ এই বিপদৰ সময়ত, মহীধৰ দেৱেশ্বৰৰ মাজত কুৰুক্ষেত্ৰ এখন সৃষ্টি হোৱা কোনেও বাঞ্ছা নকৰিলে। প্ৰকৃত কথাৰ সম্ভেদ লোৱাৰ লগে লগে লোকৰ অপবাদ শুনাৰ উৎসুকো অন্ত পৰিল। লাহে লাহে এজন দুজনকৈ সকলোৱে হাঁ-হুতাশ এৰি দেৱেশ্বৰৰ বাহী চোতাল এৰিলে। লোকৰ ঘৰৰ কলঙ্কৰ কাৰণে অধিক সময় থিয়াথি কৰি চিন্তা কৰিবলৈ অৱসৰ ক'ত? {{gap}}দেৱেশ্বৰৰ চোতালৰ পৰা প্ৰেম পোনে পোনেই তোষেশ্বৰ অধ্যাপকৰ ঘৰ পালেগৈ। অধ্যাপকে পঞ্জিকাব পাত লুতিয়াই<noinclude>{{center|১১৪}}</noinclude> d0ljz6n24cwe7hdrjr24ma1araiqlxc 104 84554 252753 228256 2026-06-05T12:44:41Z BabulB 104 252753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বগৰাই চাই পালে যে দোকমোকালিতে বৈৰাগীয়ে ঘৰ এৰিছে, উত্তৰ মুখে গৈছে। উত্তৰ দিশ চহৰকেই নিৰ্দেশ কৰে। নিশা গতে ২৩।৩০।১২ৰ পৰা আলতীৰ শনিৰ দশা; প্ৰেমই যি সন্দেহ কৰিছে অৰ্থাৎ নিদ্ৰাবাণ মাৰি টোপনিতে আলতীক পলুৱাইছে — সি সঁচা। কালবেলা দোষ; সিদ্ধিতন্ত্ৰযোগে সেই সময়ত বশীভূত কৰণ ক্ৰিয়াৰ উত্তম সময় বুলি পঞ্জিকাত উল্লেখ আছে। আজিৰ পৰা তৃতীয় দিনত পলৰীয়া ছোৱালীৰ লগত আত্মীয়-স্বজনৰ দেখা-সাক্ষাতৰ লক্ষণ আছে; হয়তো ঘৰলৈ উভতি আহিব পাৰে। পণ্ডিতৰপৰা উভতি অহা সম্ভাৱনা শুনি প্ৰেমৰ শোক-জৰ্জৰিত মুখ কিছু শান্ত হ'ল। {{gap}}বাপেক মাকৰ নিষেধ নেমানি প্ৰেমই আলতীক বিচাৰি ঘূৰাই আনিবলৈ পিছদিনা পুৱাই ওলাল। মহীধৰে বাটলৈকে খেদা মাৰি গৈ শাসনৰ নিৰ্দেশত কলে, – “খবৰদাৰ, দেৱেশ্বৰৰ ছোৱালী এই ঘৰত আনি সুমুৱাব নোৱাৰিবি? দুইটাকে ঘপিয়াম।” {{gap}}বাপেকলৈ ঘূৰি নেচাই প্ৰেমই বেগেৰে খোজ দিলে। চৰকাৰী আলিৰ পৰা চহৰলৈ বাছত নগৈ খোজ কাঢ়ি গলে বাটে বাটে মানুহক সুধি যাব পাৰিব—এই ভাবি সি খোজ কাঢ়ি যাবলৈকে ঠিক কৰিলে। কুৰি মাইল বাটহে; গাৱেঁ গাৱেঁ বা-বাতৰি লৈ গলেও সন্ধিয়াৰ লগে লগে চহৰ ওলাবগৈ পাৰিব। প্ৰেমই দিয়া বৰ্ণনাৰ ডেকা গাভৰু বাটত লগ পোৱা কোনো মানুহে যোৱা দুদিনৰ ভিতৰত দেখা নাই।<noinclude>{{center|১১৫}}</noinclude> sy2x1ltnsg40sds9mhkxidx6fnpglc6 104 84555 252754 228258 2026-06-05T12:46:00Z BabulB 104 252754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>চহৰ পাওঁতে পাওঁতে প্ৰেমৰ ৰাতি হ'ল। চহৰৰ বজাৰৰ গাতে লগা বাচ-ষ্টেণ্ড; ভাগৰত ক্লান্ত হৈছিল যদিও ষ্টেণ্ডত ৰৈ থকা বাচবোৰত সি লৰালৰিকৈ ভুমুকি মাৰিলে। নাই, সকলো বাচ খালি, কোনো যাত্ৰী নাই। বজাৰত চাহ একাপ নিমকি দুখনমান খাই ৰাতিটো বাচ-ষ্টেণ্ডৰ অফিচ-ঘৰৰ বাৰাণ্ডাতে পৰি থাকিবলৈ ঠিক কৰিলে। তাতেই তাতকৈ বয়সত সৰু লাইন বাচত কাম কৰা লৰা এটাৰ লগত পৰিচয় ঘটিল। কোনো মানুহ মুহূৰ্ত্তৰ চিনা পৰিচয়তে বন্ধু হৈ পৰে — বিশেষকৈ অকলশৰীয়া অসহায় অৱস্থাত। লৰাটোৰ লগত প্ৰেমৰ ক্ষন্তেক কথা-বতৰাতে মিল হ'ল। প্ৰেমই লৰাটোক নিজৰ বিপদৰ কথা দুখৰে জনালে। লৰাটোয়ে প্ৰেমৰ পিঠিত ঢকা এটা মাৰি দেহত নতুন প্ৰেৰণাৰ সঞ্চাৰ কৰিবলৈ গাটো জোকাৰি দি কলে, “ধ্যেত, তুমি কি মানুহ হে, লোকে পলুৱাই নিয়া তিৰোতাজনী বিচাৰি বলিয়া হৈ ফুৰিছা?” {{gap}}“তুমি বুজা নাই; তাই নিজে যোৱা নাই—তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ কৰি ফুচুলাই নিলে।” {{gap}}“কি বুৰ্ব্বক মানুহ হে। তিৰোতা পলুৱাবলৈ তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ কৰিব লাগে? তাই ভাল পাইছে, তাৰ লগত গুচি গৈছে। এই সাধাৰণ কথাটো বুজিবলৈ তোমাৰ মগজ নোহোৱা হলনে?” ৰহস্যময় হাত-মুখৰ ভঙ্গীৰে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তাইক যে মই বৰ ভাল পাইছিলোঁ।” {{gap}}“ভাল পাইছিল৷? ভাল পাইছিলা যদি ধৰি ৰাখিব<noinclude>{{center|১১৬}}</noinclude> a4tz89vxxw5b4b8tjhjwdag8i0c3z99 104 84556 252755 228261 2026-06-05T12:49:26Z BabulB 104 252755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নোৱাৰিলা কিয়? তিৰোতাক জোৰ কৰি ভাল পাব নোৱাৰি, বুজিছা?” {{gap}}“তাই নিজেও যে মোক ভাল পাইছিল।” {{gap}}“তোমাক ভাল পোৱা বুলি মিছায়ে ভাবিছা! তোমাৰ লগত তাই লৰা-ধেমালি খেলিছিল; তোমাক নচুৱাই চাইছিল। সঁচাকৈ কোৱাচোন, তাইক তুমি তিৰোতা কৰিবলৈ বিচাৰি ছিলানে, নাই তাইৰ অন্তৰত উঠা যৌৱনটো জগাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলা? পিয়াহত থকা মানুহক মুখৰ কথাৰে সন্তোষ লগাব নোৱাৰি, বুজিছা?” {{gap}}“বৈৰাগীক তাই দুই চকু পাৰি দেখিবই নোৱাৰিছিল......।” “আহা হা; বৈৰী ভাৰত বৈৰাগীক লাভ কৰিলে, বঢ়িয়া কৈছা, বঢ়িয়া কৈছা,” হে-হে-কৈ হাঁহিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}“তুমি নুবুজিবা, তাইৰ দৰে ছোৱালী........"প্ৰেমৰ কথাষাৰ শেষ নৌহওঁতেই লৰাটোয়ে মুখ ভেঙুচালি কৰি কলে,—“তাইৰ দৰে ছোৱালী! ওলোৱা মোৰ লগত—তাইৰ দৰে ছোৱালী ৰাতিটোৰ ভিতৰত কেইগণ্ডা তোমাক গটাব পাৰোঁ৷ আহিবা মোৰ লগত? জেপত পইচা আছে তো?” নিজৰ জেপৰ পইচা কেইটা জুনজুনাই বজালে। বাওঁ চকুটে৷ জপাই বিড়িটোত টানকৈ হোপা এটা মাৰি কলে।—“আ-হা, আ-হা, কি বুকেৰ জালা গো!”... ব্যঙ্গপূৰ্ণ বিষাদৰ শব্দ কৰি প্ৰেমৰ বুকুত হাতখন দি ভাটিয়ালি সুৰত গীত জুৰিলে, {{Block left/s}} <poem>:::হে বন্ধু ৰে...</poem><noinclude>{{Block left/e}} {{center|১১৭}}</noinclude> rvgpv71x8o8ttfvz8efs7pz49oaa5wy 252759 252755 2026-06-05T13:01:44Z BabulB 104 252759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নোৱাৰিলা কিয়? তিৰোতাক জোৰ কৰি ভাল পাব নোৱাৰি, বুজিছা?” {{gap}}“তাই নিজেও যে মোক ভাল পাইছিল।” {{gap}}“তোমাক ভাল পোৱা বুলি মিছায়ে ভাবিছা! তোমাৰ লগত তাই লৰা-ধেমালি খেলিছিল; তোমাক নচুৱাই চাইছিল। সঁচাকৈ কোৱাচোন, তাইক তুমি তিৰোতা কৰিবলৈ বিচাৰি ছিলানে, নাই তাইৰ অন্তৰত উঠা যৌৱনটো জগাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলা? পিয়াহত থকা মানুহক মুখৰ কথাৰে সন্তোষ লগাব নোৱাৰি, বুজিছা?” {{gap}}“বৈৰাগীক তাই দুই চকু পাৰি দেখিবই নোৱাৰিছিল......।” “আহা হা; বৈৰী ভাৰত বৈৰাগীক লাভ কৰিলে, বঢ়িয়া কৈছা, বঢ়িয়া কৈছা,” হে-হে-কৈ হাঁহিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}“তুমি নুবুজিবা, তাইৰ দৰে ছোৱালী........"প্ৰেমৰ কথাষাৰ শেষ নৌহওঁতেই লৰাটোয়ে মুখ ভেঙুচালি কৰি কলে,—“তাইৰ দৰে ছোৱালী! ওলোৱা মোৰ লগত—তাইৰ দৰে ছোৱালী ৰাতিটোৰ ভিতৰত কেইগণ্ডা তোমাক গটাব পাৰোঁ৷ আহিবা মোৰ লগত? জেপত পইচা আছে তো?” নিজৰ জেপৰ পইচা কেইটা জুনজুনাই বজালে। বাওঁ চকুটে৷ জপাই বিড়িটোত টানকৈ হোপা এটা মাৰি কলে।—“আ-হা, আ-হা, কি বুকেৰ জালা গো!”... ব্যঙ্গপূৰ্ণ বিষাদৰ শব্দ কৰি প্ৰেমৰ বুকুত হাতখন দি ভাটিয়ালি সুৰত গীত জুৰিলে, {{gap}}হে বন্ধু ৰে...<noinclude>{{center|১১৭}}</noinclude> 541g0iyz4inydqwjzfwfj7s88e7kk40 252762 252759 2026-06-05T13:04:21Z BabulB 104 252762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নোৱাৰিলা কিয়? তিৰোতাক জোৰ কৰি ভাল পাব নোৱাৰি, বুজিছা?” {{gap}}“তাই নিজেও যে মোক ভাল পাইছিল।” {{gap}}“তোমাক ভাল পোৱা বুলি মিছায়ে ভাবিছা! তোমাৰ লগত তাই লৰা-ধেমালি খেলিছিল; তোমাক নচুৱাই চাইছিল। সঁচাকৈ কোৱাচোন, তাইক তুমি তিৰোতা কৰিবলৈ বিচাৰি ছিলানে, নাই তাইৰ অন্তৰত উঠা যৌৱনটো জগাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলা? পিয়াহত থকা মানুহক মুখৰ কথাৰে সন্তোষ লগাব নোৱাৰি, বুজিছা?” {{gap}}“বৈৰাগীক তাই দুই চকু পাৰি দেখিবই নোৱাৰিছিল......।” “আহা হা; বৈৰী ভাৰত বৈৰাগীক লাভ কৰিলে, বঢ়িয়া কৈছা, বঢ়িয়া কৈছা,” হে-হে-কৈ হাঁহিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}“তুমি নুবুজিবা, তাইৰ দৰে ছোৱালী........"প্ৰেমৰ কথাষাৰ শেষ নৌহওঁতেই লৰাটোয়ে মুখ ভেঙুচালি কৰি কলে,—“তাইৰ দৰে ছোৱালী! ওলোৱা মোৰ লগত—তাইৰ দৰে ছোৱালী ৰাতিটোৰ ভিতৰত কেইগণ্ডা তোমাক গটাব পাৰোঁ৷ আহিবা মোৰ লগত? জেপত পইচা আছে তো?” নিজৰ জেপৰ পইচা কেইটা জুনজুনাই বজালে। বাওঁ চকুটে৷ জপাই বিড়িটোত টানকৈ হোপা এটা মাৰি কলে।—“আ-হা, আ-হা, কি বুকেৰ জালা গো!”... ব্যঙ্গপূৰ্ণ বিষাদৰ শব্দ কৰি প্ৰেমৰ বুকুত হাতখন দি ভাটিয়ালি সুৰত গীত জুৰিলে, {{gap}}হে বন্ধু ৰে...<br/><noinclude>{{center|১১৭}}</noinclude> sn7ol4jr8gc2lm0izkk4di69hzx7158 104 84557 252758 228263 2026-06-05T13:00:51Z BabulB 104 252758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}} {{Block left/s}}</noinclude><poem>{{gap}}আশা লৌকায় ঝামুৰ ঝুমুৰ পাছা লৌকায় ছায়া<br/> {{gap}}ধীৰে সুস্থে বাইও লৌকা আমি বন্ধুৰ কান্দোন শুনি ৰে।<br/> {{gap}}কাইন্দ না কাইন্দ না বন্ধু ৰে, না কান্দিও আৰ<br/> {{gap}}ঘৰে আছে অলঙ্কাৰ বন্ধু আবেক বিয়া কইৰ ৰে।<br/> {{gap}}শুন শুন বন্ধু<br/> {{gap}}আমাৰ কইথা শুন ৰে।</poem> {{Block left/e}} {{gap}}বেৰত মূৰটো আওজাই ভৰি দুখন আগলৈ মেলি প্ৰেমই তন্ময়ৰে গান শুনিলে। লগৰীয়াবোৰে লৰাটোৰ গানৰ এটা দুটা কলি শুনিলেই “থাক্ থাক্, গাধই চিঞৰিব নেলাগে—” বুলি জোৰ কৰি বন্ধ কৰায়। প্ৰেমই গোটেই গানটো মনোযোগেৰে শুনাত লৰাটোৰ স্ফুৰ্ত্তি বাঢ়িল; সঙ্গীৰ প্ৰতি পুতৌও হ'ল। মেলি দিয়া প্ৰেমৰ ভৰি দুখন জোকাৰি দি নাটকীয় সুৰত কলে; “কি গাৱঁলীয়া প্ৰেমত পৰিলাহে? একেজনী ছোৱালী ভাল পাবা, তাইক বিয়া কৰাবা, ঘৰ-সংসাৰ পাতিবা, লৰা-ছোৱালী ফুকাবা—বচ্, প্ৰেম খতম হৈ গল।” {{gap}}কথাখিনি স্পষ্টভাৱে শুনিবলৈ প্ৰেমই লৰাটোৰ পিনে মূৰটো দোৱাই দিলে : প্ৰেমৰ আগ্ৰহ দেখি সি উৎসাহেৰে কলে,—“ঘৰ-সংসাৰ কৰিলে প্ৰেম নহয়; প্ৰেম তেতিয়া মৰি যায়; তাৰ দুৰ্গন্ধহে সৌ নৰ্দমাটোৰ দৰে ওলায়।” বিড়িটোত আৰু এটা হোপা মাৰি কলে, {{gap}}“ময়োতো গাৱঁৰে লৰা আছিলোঁ; দেখিছোঁ নহয় কত ডেকাই সাধ্য সাধনা কৰি মন যোগাবলৈ কত বস্তু উপহাৰ<noinclude>{{center|১১৮}}</noinclude> gr2az1z8iv28f9n95ewvk6odx4eb3i1 252760 252758 2026-06-05T13:02:40Z BabulB 104 252760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude><poem>{{gap}}আশা লৌকায় ঝামুৰ ঝুমুৰ পাছা লৌকায় ছায়া<br/> {{gap}}ধীৰে সুস্থে বাইও লৌকা আমি বন্ধুৰ কান্দোন শুনি ৰে।<br/> {{gap}}কাইন্দ না কাইন্দ না বন্ধু ৰে, না কান্দিও আৰ<br/> {{gap}}ঘৰে আছে অলঙ্কাৰ বন্ধু আবেক বিয়া কইৰ ৰে।<br/> {{gap}}শুন শুন বন্ধু<br/> {{gap}}আমাৰ কইথা শুন ৰে।</poem> {{gap}}বেৰত মূৰটো আওজাই ভৰি দুখন আগলৈ মেলি প্ৰেমই তন্ময়ৰে গান শুনিলে। লগৰীয়াবোৰে লৰাটোৰ গানৰ এটা দুটা কলি শুনিলেই “থাক্ থাক্, গাধই চিঞৰিব নেলাগে—”বুলি জোৰ কৰি বন্ধ কৰায়। প্ৰেমই গোটেই গানটো মনোযোগেৰে শুনাত লৰাটোৰ স্ফুৰ্ত্তি বাঢ়িল; সঙ্গীৰ প্ৰতি পুতৌও হ'ল। মেলি দিয়া প্ৰেমৰ ভৰি দুখন জোকাৰি দি নাটকীয় সুৰত কলে; “কি গাৱঁলীয়া প্ৰেমত পৰিলাহে? একেজনী ছোৱালী ভাল পাবা, তাইক বিয়া কৰাবা, ঘৰ-সংসাৰ পাতিবা, লৰা-ছোৱালী ফুকাবা—বচ্, প্ৰেম খতম হৈ গল।” {{gap}}কথাখিনি স্পষ্টভাৱে শুনিবলৈ প্ৰেমই লৰাটোৰ পিনে মূৰটো দোৱাই দিলে : প্ৰেমৰ আগ্ৰহ দেখি সি উৎসাহেৰে কলে,—“ঘৰ-সংসাৰ কৰিলে প্ৰেম নহয়; প্ৰেম তেতিয়া মৰি যায়; তাৰ দুৰ্গন্ধহে সৌ নৰ্দমাটোৰ দৰে ওলায়।” বিড়িটোত আৰু এটা হোপা মাৰি কলে, {{gap}}“ময়োতো গাৱঁৰে লৰা আছিলোঁ; দেখিছোঁ নহয় কত ডেকাই সাধ্য সাধনা কৰি মন যোগাবলৈ কত বস্তু উপহাৰ<noinclude>{{center|১১৮}}</noinclude> r03eu96xxvaw56zus0jryko49pxb86e 252761 252760 2026-06-05T13:03:07Z BabulB 104 252761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}আশা লৌকায় ঝামুৰ ঝুমুৰ পাছা লৌকায় ছায়া<br/> {{gap}}ধীৰে সুস্থে বাইও লৌকা আমি বন্ধুৰ কান্দোন শুনি ৰে।<br/> {{gap}}কাইন্দ না কাইন্দ না বন্ধু ৰে, না কান্দিও আৰ<br/> {{gap}}ঘৰে আছে অলঙ্কাৰ বন্ধু আবেক বিয়া কইৰ ৰে।<br/> {{gap}}শুন শুন বন্ধু<br/> {{gap}}আমাৰ কইথা শুন ৰে। {{gap}}বেৰত মূৰটো আওজাই ভৰি দুখন আগলৈ মেলি প্ৰেমই তন্ময়ৰে গান শুনিলে। লগৰীয়াবোৰে লৰাটোৰ গানৰ এটা দুটা কলি শুনিলেই “থাক্ থাক্, গাধই চিঞৰিব নেলাগে—”বুলি জোৰ কৰি বন্ধ কৰায়। প্ৰেমই গোটেই গানটো মনোযোগেৰে শুনাত লৰাটোৰ স্ফুৰ্ত্তি বাঢ়িল; সঙ্গীৰ প্ৰতি পুতৌও হ'ল। মেলি দিয়া প্ৰেমৰ ভৰি দুখন জোকাৰি দি নাটকীয় সুৰত কলে; “কি গাৱঁলীয়া প্ৰেমত পৰিলাহে? একেজনী ছোৱালী ভাল পাবা, তাইক বিয়া কৰাবা, ঘৰ-সংসাৰ পাতিবা, লৰা-ছোৱালী ফুকাবা—বচ্, প্ৰেম খতম হৈ গল।” {{gap}}কথাখিনি স্পষ্টভাৱে শুনিবলৈ প্ৰেমই লৰাটোৰ পিনে মূৰটো দোৱাই দিলে : প্ৰেমৰ আগ্ৰহ দেখি সি উৎসাহেৰে কলে,—“ঘৰ-সংসাৰ কৰিলে প্ৰেম নহয়; প্ৰেম তেতিয়া মৰি যায়; তাৰ দুৰ্গন্ধহে সৌ নৰ্দমাটোৰ দৰে ওলায়।” বিড়িটোত আৰু এটা হোপা মাৰি কলে, {{gap}}“ময়োতো গাৱঁৰে লৰা আছিলোঁ; দেখিছোঁ নহয় কত ডেকাই সাধ্য সাধনা কৰি মন যোগাবলৈ কত বস্তু উপহাৰ<noinclude>{{center|১১৮}}</noinclude> bylb0xuqig6pja8ca76cpnmy9jjmh7h 104 84558 252763 228265 2026-06-05T13:08:18Z BabulB 104 252763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>দি ছোৱালী পলুৱায় আনে। কিন্তু পিছত কি হয়? বিয়া কৰোৱা বছৰ ছমাহ নৌহওঁতেই ঘৰত বন-বাৰি নকৰাৰ দোষত, মুখে মুখে উত্তৰ দিয়াত—প্ৰেমৰ ওপৰত ঔ-কিল পৰে। বুজিছা, দাসী-বৃত্তিত প্ৰেম নেথাকে।” {{gap}}অলপ ৰৈ আকৌ আৰম্ভ কৰিলে—“প্ৰেম একচনীয়া মাটিৰ দৰে উৰ্ব্বৰা; যি ইচ্ছা যায়, সেই শস্যকে কৰা—কিন্তু বছৰটোলৈহে। ম্যাদি কৰিলেই চিৰকাল তাত এক খেতিহে হব। সাধাৰণ মানুহে ম্যাদি মাটি বিচাৰে; সহজে হস্তান্তৰ নোহোৱাৰ ভয় নেথাকে। বেচি খাজানা দিয়ে, নিদ্দিষ্ট উৎপন্নৰ আশাত। কিন্তু একচনীয়া মাটিত খেতি কৰিবও পাবা—মন গলে ইস্তফা দিবও পাৰা; নিজৰ ইচ্ছামতে এৰিব ধৰিব পৰা ব্যৱস্থা ভাল নহয় বুলি কোৱানে?” {{gap}}লৰাটোৰ বক্তৃতা প্ৰেমৰ শুনিবলৈ ইচ্ছা নাছিল; যি শুনিছিল তাৰ অৰ্থও বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰিলে। তথাপি বিপদৰ বন্ধু; এষাৰো কথা নকলে কিজানি লগ হেৰুৱাব লাগে—তাকে ভাবি কলে, -- "ইমান ডাঙৰ ডাঙৰ কথা কোন স্কুলত শিকিলা?” {{gap}}“চব, কথা কি মানুহে স্কুল-কলেজত পঢ়ি শিকে? ভক্তমল কেঞাঁই যে লাখ লাখ টকাৰ বেপাৰ চলায় — সি কেইখন ধাৰাপাত মুখস্থ কৰিছে? আমাৰ নিচিনা বজৰুৱা লৰাই হাট-বজাৰ, থিয়টৰ-বায়স্কোপ, বাট-ঘাট, বাচ-মটৰতে নতুন নতুন অনেক কথা শিকোঁ। এই বোৰ প্ৰেম কথা স্কুলৰ<noinclude>{{center|১১৯}}</noinclude> b7r52m3y0iepweagvlla3fmm6ienxsk 104 84559 252764 228266 2026-06-05T13:09:36Z BabulB 104 252764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কিতাপত নিলিখে, মাষ্টবেও নপঢ়ায়।” বিড়িটোৰ আগৰ ছাইখিনি জোকাৰি পুনৰ কলে, “কিছু শিকোঁ লোকৰপৰা, কিছু নিজৰ জীৱনৰ পৰা। মোৰ জীৱনৰ কথা শুনিবা?” {{gap}}প্ৰেমই শুনিবলৈ আগ্ৰহেৰে কাষ চাপিল। {{gap}}“ময়ো তোমাৰ দৰে গাৱলীয়া আছিলোঁ, গৰু চৰাই, হাল বাই ধিক্কাৰ লাগিছিল। তাতে বোপাইৰ কথাই কথাই খং। গৰু পোৱালি এটা ঘৰলৈ নাহিলেই, বাৰী লুৰুকি খৰি একোছা নানিলেই পিঠিত বাবৰি বাছে। ঘৰৰপৰা সেই কাৰণেই পলালোঁ। পিছে টাউনলৈ আহিও সেই একে গতি হৈছিল। উকিল এজনৰ ঘৰত মাহে তিনি টকাকৈ চাকৰ সোমালোঁ; দোকমোকালিৰপৰা মাজ নিশালৈকে জিৰণি নাই। বাচন-বৰ্তন মজা, ঘৰ সৰাৰপৰা বাৰীত কোৰ মৰালৈকে কোনো কাম কৰিবলৈ বাকী নাই। চাকৰৰ যেন লোহাৰ শৰীৰহে—একোতে পোটোকা নপৰে। উকিলনী জনী ও বাঘিনী—মুহূৰ্ত্ত মুখৰ খতি নাই; হোৱাই নোহোৱাই গালি-শপনি। এদিন গিৰিয়েকক লগাই জোতাৰে মৰালে; বোপাইৰ হাততো এনে মাৰ-খোৱ৷ নাছিলো। সেই দিনাই উকিলৰ ঘৰ এৰিলোঁ; কুৰি দিনৰ দৰ্ম্মহা পাব লগা আছিল, তাকো নিবিচাৰিলোঁ। আহি সোমালোঁহি উধম সিঙৰ মটৰ কাৰখানাত। মহাজনে অৱশ্যে মৰমেই কৰিলে; তিনি মাহৰ মূৰত লাইন বাচত হেণ্ডিমেনৰ কাম দিলে।” {{gap}}নুমোৱা বিড়িটোত দিয়াচলাই কাঠীটো মাৰি পুনৰ আৰম্ভ<noinclude></noinclude> 3xcbw8ltxc331hxov3sk3lxm76cp6wm 104 84560 252765 228268 2026-06-05T13:10:57Z BabulB 104 252765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কৰিলে— “উধম সিঙৰ তাত থাকোঁতেই গাত শনিয়ে লম্ভিলে। মহাজনৰ কাপোৰ অনা-নিয়া কৰিবলৈ দেওছন ধুবীৰ ঘৰলৈ অহা-যোৱা কৰিব লাগে। তাতে দেওছনৰ ছোৱালী লছিমিয়াৰ লগত চিনাকি হ'ল। তোমাৰ ছোৱালীতকৈও ধুনীয়া, বুজিছা।” চকু টিপিয়াই প্ৰেমলৈ চালে। {{gap}}“সন্ধিয়া লাইনৰপৰা আহিয়েই দেওছনৰ ঘৰলৈ যাওঁ; লছিমিয়াৰ লগত মিলা-মিছাত দেওছনে আপত্তি নকৰে; দেওছনক মাজে মাজে মদৰ বটল নি দিওঁ। উধম সিঙৰ ঘৰত খাওঁ; হাত খৰচৰ বাহিৰে অন্য খৰচ নাই। যি কেইটা দৰ্ম্মহা পাওঁ—দেওছনব মদ, লছিমিয়াৰ ইটো-সিটো বস্তু কিনোতেই খৰচ হয়। দেওছন আৰু ঘৈণীয়েকে লছিমিয়াক মোক বিয়া দিবলৈ ঠিকেই কৰিলে; কথাই কথাই মোক জোৱাই বুলি কোৱাও হল। লছিমিয়াই কুতুৰিলে তাইক এজোৰ সোণৰ কাণফুল গঢ়াই দিবই লাগে। প্ৰফুল্ল স্বৰ্ণকাৰৰ তাত খবৰ ললোঁ, সোণৰ দাম ধৰি গঢ়নিৰে সৈতে কুৰি টকাব কমে নহব। ইমান টকা একেলগে পাওঁ কত? উধম সিঙ ধাৰ দিয়া মহাজন নহয়। কপাল ভাল থাকিলে সুবিধাও এটা ওলায়। মৰিয়নি ষ্টেচনত বাচৰপৰা নামি ৰেল ধৰিবলৈ পেচেঞ্জাৰ এটাই খৰ-খেদা লগাওঁতে মনি-বেগটো বাছতে পেলাই থৈ গ'ল। কিছু সময় বেগটো ভৰিবে গচকি ঢাকি ধৰিলোঁ; পেচেঞ্জাৰ নামি শেষ হোৱাত সাউতকৈ হাতত তুলি চাহৰ দোকানলৈ বেগ দিলোঁ। জীৱনত সেইটোৱেই প্ৰথম চুৰি; বেগটো ৰখাওঁ নে ওভোতাই<noinclude>{{center|১২১}}</noinclude> 3w9q9tq9a22bm89orqezxcnjgzdxqdd 252766 252765 2026-06-05T13:11:14Z BabulB 104 252766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কৰিলে—“উধম সিঙৰ তাত থাকোঁতেই গাত শনিয়ে লম্ভিলে। মহাজনৰ কাপোৰ অনা-নিয়া কৰিবলৈ দেওছন ধুবীৰ ঘৰলৈ অহা-যোৱা কৰিব লাগে। তাতে দেওছনৰ ছোৱালী লছিমিয়াৰ লগত চিনাকি হ'ল। তোমাৰ ছোৱালীতকৈও ধুনীয়া, বুজিছা।” চকু টিপিয়াই প্ৰেমলৈ চালে। {{gap}}“সন্ধিয়া লাইনৰপৰা আহিয়েই দেওছনৰ ঘৰলৈ যাওঁ; লছিমিয়াৰ লগত মিলা-মিছাত দেওছনে আপত্তি নকৰে; দেওছনক মাজে মাজে মদৰ বটল নি দিওঁ। উধম সিঙৰ ঘৰত খাওঁ; হাত খৰচৰ বাহিৰে অন্য খৰচ নাই। যি কেইটা দৰ্ম্মহা পাওঁ—দেওছনব মদ, লছিমিয়াৰ ইটো-সিটো বস্তু কিনোতেই খৰচ হয়। দেওছন আৰু ঘৈণীয়েকে লছিমিয়াক মোক বিয়া দিবলৈ ঠিকেই কৰিলে; কথাই কথাই মোক জোৱাই বুলি কোৱাও হল। লছিমিয়াই কুতুৰিলে তাইক এজোৰ সোণৰ কাণফুল গঢ়াই দিবই লাগে। প্ৰফুল্ল স্বৰ্ণকাৰৰ তাত খবৰ ললোঁ, সোণৰ দাম ধৰি গঢ়নিৰে সৈতে কুৰি টকাব কমে নহব। ইমান টকা একেলগে পাওঁ কত? উধম সিঙ ধাৰ দিয়া মহাজন নহয়। কপাল ভাল থাকিলে সুবিধাও এটা ওলায়। মৰিয়নি ষ্টেচনত বাচৰপৰা নামি ৰেল ধৰিবলৈ পেচেঞ্জাৰ এটাই খৰ-খেদা লগাওঁতে মনি-বেগটো বাছতে পেলাই থৈ গ'ল। কিছু সময় বেগটো ভৰিবে গচকি ঢাকি ধৰিলোঁ; পেচেঞ্জাৰ নামি শেষ হোৱাত সাউতকৈ হাতত তুলি চাহৰ দোকানলৈ বেগ দিলোঁ। জীৱনত সেইটোৱেই প্ৰথম চুৰি; বেগটো ৰখাওঁ নে ওভোতাই<noinclude>{{center|১২১}}</noinclude> lpad95suilj2tsb1ewdz9rxc9mu1k2t 104 84561 252767 228269 2026-06-05T13:12:26Z BabulB 104 252767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>দিওঁ বহুত পৰ ভাবিলোঁ। কিন্তু ছিমিয়াক কাণ-ফুল জোৰা গঢ়াই দিয়া বেচি দৰ্কাৰ। চাহৰ দোকানত বহি বেগটো মনে মনে মেলি চাই গন্তি কৰিলোঁ—সোতৰ টকা দহ অনা - দুপইচা আছে। বহুত পৰলৈকে ভয় লাগি আছিল—কিজানিবা গৰাকীয়ে আহি গা খানা-তালাচ কৰে; ৰেল এবাতহে ভয়তো ভাগিল।” {{gap}}মুখৰ বিড়িটোৰ ছাইখিনি আকৌ জোকাৰি ললে। {{gap}}“লছিমিয়াক যি দিন৷ কাণৰ ফুল উপহাৰ দিলোঁ সেইদিনা মাক বাপেক জীয়েক তিনিওৰে স্ফূৰ্ত্তি চাই কোনে? দেওছনলৈ মদ এবটল লৈ গৈছিলোঁ, মদ খাই সি কথাই কথাই হাঁহে। মাকে ৰাতি তাহাঁতৰ তাতে খাবলৈ কলে—একেবাৰে কন্যাদানৰ ভোজ ৰান্ধিলে। মাজ ৰাতিলৈকে লছিমিয়াৰ লগত হাঁহি-খিকিন্দালি কথা পাতি পাতি দেওছনৰ কাপোৰ ইস্ত্ৰি কৰা বাহিৰৰ বাঁহৰ চাংখনতে শুই থাকিলোঁ; মোৰ লগতে লছিমিয়াও টোপনি গ'ল। পুৱা মাকে আহি জগাওঁতেহে দুয়ো ধৰমৰ কৰি উঠিলোঁ। সেই দিনাৰপৰা দেওছনৰ সঁচাসঁচিকৈ জোঁৱাই হলো।” {{gap}}হেণ্ডিমেন লৰাটোৰ কথাৰ সুৰ সলনি হ'ল; সমুখত থকা কোনোবা জনলৈ চাই দাঁত কৰছি কলে, “ছালা, আমি বজৰুৱা লৰা, আমি বদমাইচ; অবাইচ মাত মাতো; বেয়া কাম কৰোঁ, মদ খাই বজাৰত পৰি থাকোঁ। ছালা, চুৱৰৰ পোৱালি, বৰ ধনী মানুহ, চেলাইছ? ভদ্ৰ মানুহৰ লৰা হৈ তহঁতে কি ভাল কাম কৰ?” {{nop}}<noinclude>{{center|১২২}}</noinclude> nja1ne2rizi16c0ljbcfq98wgeyhdwj 104 92325 252810 252141 2026-06-06T10:15:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252810 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦|65}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|PREFACE}}}} ''"You can tell the condition of a nation by looking at the status of its women"-'' Jawaharlal Nehru. {{Gap}}Definitely the statement made by Jawaharlal Nehru regarding woman will play a tremendous role in the development of human civilization and its extension for ages to come. Woman are truly the holders of unique spirit and knowledge and perhaps for the same reason Napoleon Bonaparte said- "Give me good mother and I shall give you a great Nation." To talk the prominent woman personalities of Golaghat district may refer to many social activists and pathfinders leading the society massively and predominantly and the book will send such kind of a message.But things are not of such kind-in the light of the statement made by Jawaharlal Nehru I must say that the status of society can be measured in terms of the status in the society and such kind of a small endeavour is presented throughout the book. {{Gap}}Let us look at the social system of the Misings. Two words regarding the kitchen opf the Misings have been used- Ri:ching and 'Koktog'. Ri:ching' means the resting place of the head and Koktog means the resting place for foot. It is to be noted that the adolescent women except those who have not attained puberty are not allowed to enter the Richritong but the Koktog.Such treaditional systems determine the place of women in the Mising community symbolically. {{Gap}}Before the 60s no Mising women could ever pass the Matriculation in Golaghat district. Similarly only from the 90s of<noinclude></noinclude> jidoho50pxfx27chxcunmocfxi6pvwy 104 92351 252813 252231 2026-06-06T11:25:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252813 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|ডালিমী লইং}}}} {{gap}}নাৰী বুলিলে সততে লাস্যময়ী, দাস্যময়ী, মমতাময়ী, এক মহিমাময়ী ৰূপৰ কথাকেই সকলোৱে ক'ব খুজে। এক অৰ্থত সহজ-সৰল, শান্ত-স্নিগ্ধ-সমাহিত জীৱন শৈলী যাৰ— সেই নাৰীয়েই লক্ষ্মীস্বৰূপা নাৰী বুলি অনেক সমাজত আজিও বিশ্বাস কৰে। অৱশ্যে সমাজ ভেদে আৰু সভ্যতা ভেদে নাৰীৰ সামাজিক স্থান আৰু আৰু দায়িত্বও ভিন ভিন হোৱা দেখা যায়। {{Gap}}গোলাঘাট জিলাৰ বোকাখাট মহকুমাৰ উত্তৰ মহুৰা গাঁও পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত এখন ঠাইৰ নাম হৈছে বংকুৱাল। বংকুৱাল স্থানগত নাম যদিও মিচিংসকলৰ মাজৰ বিভিন্ন দল বা খেলৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দল হৈছে বংকুৱাল। বংকুৱাল খেলৰ বিষয়ে বিশিষ্ট মিচিং লেখক স্বৰ্গীয় টংকেশ্বৰ লইঙৰ ১৯৭০ চনৰ ২ আগষ্টত দৈনিক অসমত প্ৰকাশিত ‘দোৱান নোকোৱা মিৰি' শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধত প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায়। পৰৱৰ্তী সময়ত একেটা প্ৰৱন্ধকে লেখকে ভৃগুমুনি কাগয়ুঙৰ সম্পাদিত “মিচিং সংস্কৃতিৰ আলেখ্য” গ্ৰন্থত “মিচিং ভাষা নোকোৱা মিচিং” নামেৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। টংকেশ্বৰ লইঙৰ মতে – “বংকুৱাল শব্দটোৱে কি অৰ্থ কৰে তাৰ এটা স্পষ্ট ধাৰণা গঢ়ি উঠা নাই। তেমাৰসকলৰ বাহিৰে খুব কম সংখ্যক লোকেহে বংকুৱাল নামৰ এফৈদ মিচিং থকাৰ কথা জানে। ... তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰচলিত উপভাষাটোও বৈশিষ্টপূৰ্ণ। তেমাৰসকলৰ ভাষাতকৈ কিছু লেহেম আৰু সুৰীয়া। তেওঁলোকৰ প্ৰায় সকলো নীতি, সংস্কাৰ আদি তেমাৰসকলৰ লগতে একে হোৱাত বংকোৱাল কেঘৰো তেমাৰসকলৰ লগত এক হৈ গৈছে। বিশেষকৈ আজিকালিবংকুৱালসকলকো তেমাৰ বুলিয়েই কোৱা হয়। মাথোন তেমাৰসকলে পালন কৰাৰ দৰে তেওঁলোকে ‘দ্ৰুবুৰ’ উৎসৱ পালন নকৰে।” সেইদৰে পুষ্প চন্দ্ৰ লইঙে ১৯৭১ চনৰ ১৮ জুলাইত “দৈনিক অসমত প্ৰকাশিত 'বঙ্কোৱাল মিৰি জাতিৰ বুৰঞ্জী' শীৰ্ষক লেখাটোত লিখিছে “বংকোৱাল নামৰ উৎপত্তি কেনেকৈ হ'ল? এই বিষয়ে দুটা মতবাদৰ চলন্তি আছে।<noinclude></noinclude> je2c3hg3paydc3w907ni468stin17i3 252814 252813 2026-06-06T11:27:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252814 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|ডালিমী লইং}}}} {{gap}}নাৰী বুলিলে সততে লাস্যময়ী, দাস্যময়ী, মমতাময়ী, এক মহিমাময়ী ৰূপৰ কথাকেই সকলোৱে ক'ব খুজে। এক অৰ্থত সহজ-সৰল, শান্ত-স্নিগ্ধ-সমাহিত জীৱন শৈলী যাৰ— সেই নাৰীয়েই লক্ষ্মীস্বৰূপা নাৰী বুলি অনেক সমাজত আজিও বিশ্বাস কৰে। অৱশ্যে সমাজ ভেদে আৰু সভ্যতা ভেদে নাৰীৰ সামাজিক স্থান আৰু আৰু দায়িত্বও ভিন ভিন হোৱা দেখা যায়। {{Gap}}গোলাঘাট জিলাৰ বোকাখাট মহকুমাৰ উত্তৰ মহুৰা গাঁও পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত এখন ঠাইৰ নাম হৈছে বংকুৱাল। বংকুৱাল স্থানগত নাম যদিও মিচিংসকলৰ মাজৰ বিভিন্ন দল বা খেলৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দল হৈছে বংকুৱাল। বংকুৱাল খেলৰ বিষয়ে বিশিষ্ট মিচিং লেখক স্বৰ্গীয় টংকেশ্বৰ লইঙৰ ১৯৭০ চনৰ ২ আগষ্টত দৈনিক অসমত প্ৰকাশিত ‘দোৱান নোকোৱা মিৰি' শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধত প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায়। পৰৱৰ্তী সময়ত একেটা প্ৰৱন্ধকে লেখকে ভৃগুমুনি কাগয়ুঙৰ সম্পাদিত “মিচিং সংস্কৃতিৰ আলেখ্য” গ্ৰন্থত “মিচিং ভাষা নোকোৱা মিচিং” নামেৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। টংকেশ্বৰ লইঙৰ মতে – “বংকুৱাল শব্দটোৱে কি অৰ্থ কৰে তাৰ এটা স্পষ্ট ধাৰণা গঢ়ি উঠা নাই। তেমাৰসকলৰ বাহিৰে খুব কম সংখ্যক লোকেহে বংকুৱাল নামৰ এফৈদ মিচিং থকাৰ কথা জানে। ... তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰচলিত উপভাষাটোও বৈশিষ্টপূৰ্ণ। তেমাৰসকলৰ ভাষাতকৈ কিছু লেহেম আৰু সুৰীয়া। তেওঁলোকৰ প্ৰায় সকলো নীতি, সংস্কাৰ আদি তেমাৰসকলৰ লগতে একে হোৱাত বংকোৱাল কেঘৰো তেমাৰসকলৰ লগত এক হৈ গৈছে। বিশেষকৈ আজিকালি বংকুৱালসকলকো তেমাৰ বুলিয়েই কোৱা হয়। মাথোন তেমাৰসকলে পালন কৰাৰ দৰে তেওঁলোকে ‘দ্ৰুবুৰ’ উৎসৱ পালন নকৰে।” সেইদৰে পুষ্প চন্দ্ৰ লইঙে ১৯৭১ চনৰ ১৮ জুলাইত “দৈনিক অসমত প্ৰকাশিত 'বঙ্কোৱাল মিৰি জাতিৰ বুৰঞ্জী' শীৰ্ষক লেখাটোত লিখিছে “বংকোৱাল নামৰ উৎপত্তি কেনেকৈ হ'ল? এই বিষয়ে দুটা মতবাদৰ চলন্তি আছে।<noinclude></noinclude> laj792d4b21j3f4kywyi8y5p03ul687 104 92354 252811 252234 2026-06-06T10:19:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252811 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|66|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> the twentieth century women have started writing theor thoughts in pen and papers.Mising women have stepped into the politics towards the end of twentieth century only although in a pitifully. We have witnessed the change of participation in active politics only after 21st century.But despite all difficulties a few women like Koniki Miriyani inspired leaders like Kamala Miri to sacrifice for the nation in Independecne movement. Pramila Medok, Bogeemola Morang and such woman leaders set milestones for the next generation women leaders from the community.It shows the involvement of the mising women in the works of the nation despite the problems of illiteracy. {{Gap}}The tales of eminent Mising women are still popular amongst the people.Everyone resong the names of Prakshi Medok of Dusutimukh village, Petuli Loying of Chumoni Temera village, Mali Doley of Maaj Dolpa village. Prakshi Medok provide needful education to her children Subhadra, Devamoti, Rajkumari which made them good teachers in later years and inspired her youngest child Siromoni to become an engineer.Similarly, Petuli Loying and Mali Doley enlightened their children by means of proving the basic education facilities in the society. Son of Petuli Loying and Dhanchandra Loying named Late Tankeshwar Loying and Mali Doley, the son of Mali Doley and Bapung Doley named .Govin Doley have obtained their post-gradiation degrees and have widely contributed to the society by different means. {{Gap}}The Mising women of Golaghat district have been able to keep pace with the changes in the realm of society and have tremendously performed in the field of education, sports, administration and attained success. Many people know about the struggle of Bharati Pegu, Dergaon to educate her children and providing earning sources so far.Nalini Pegu Doley has also set<noinclude></noinclude> e36u72j9tbycsz1lg13cttxelh2e8m2 104 92359 252812 252269 2026-06-06T11:15:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252812 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|96|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District |}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|REBOTI SAIKIA PEGU}}}} {{Gap}}Dhansirimukh is a place under the Bokakhat division in the district of Golaghat.Many Mising personalities have emerged in the social realm as leaders of the society. Sishuram Pegu writes about the place in his 'Dhansirimukhor Kotha' thus: "It is about days before 1940.Then Dhasirimukh was a popular port. From Guwahati to Dibrugarh different ships were running on the river Brahmaputra according to the water transport system at that time. The ports were established by means of connections between different big cities at that time. Guwahati, Tezpur, Silghat, Gomiri, Dhansirimukh, Bodoti,Neemati and Dibrugarh were the major ports at that time. Nearby the port the river Dhansiri met the grand Brahmaputra. Perhaps the name of the location Dhansirimukh was taken for the same reason.(pg.15) {{Gap}}Bihias are the prominent amongst the total eleven groups of the Mising people.Tongkeswar Loying writes in 'Dainik Axom' daily published on August 2nd, 1970 about the Bihias thus: "They are cultrally Mising. During the invasion of Maan in Assam, different communities have taken shelter together with the Misings and have introduced themselves as the Mising people. They share their feelings in the Assamese language now a days. Their language is closer to the Assamese language than the Misings.But their titles have remained unchanged as Gogoi, Baruah, Saikia etc............It is not known what the word Bihia means.But Bihias don't live only amongst the Misings but they are found amongst the Deuris of Lakhimpur."Sishuram Pegu writes about the Bihias in his " Dhasirimukhor Kotha": One stream from the river Dhansiri near<noinclude></noinclude> h9fq7oymbwun87f4ai06rifxan7vfu0 104 92367 252804 252280 2026-06-06T06:03:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252804 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|70|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> {{Gap}}When Shankar Baruah and Aapiram Gogoi was actively engaged in the movement, they took shelter in Pramila's house for many days.Once a group of 40-50 British military attacked her house to capture Shankar Baruah. They asked," Where is Shankar Baruah?" Pramila answered fearlessly: "I will never tell wherever I hide him". Pramila lost her front tooth as one of them attacked upon her. The members of Pramila's family disguised Shankar Baruah as female with female make-ups and sent him to safety places. The British militaries failed to find him out. {{Gap}}Pramila came out to join the freedom movement without bothering about people's remarks. She equally fought with the Male freedom fighters against the Britishers and presented her brevity in front of the words as a true freedom fighter of all times. '''Her Family Life:''' {{gap}}Pramila was not interested in marriage. She wanted to make her country independent. Although she was engaged to Deuram Tayung of Dergaon but he passed away leaving Kamala alone in this world. She returned to her home where she got married to Bapukan Kaman of Borchapori village. '''Pramila Medok as a social worker:''' {{Hap}}}She established Duxuti Mukh M.E. School and Duxuti Mukh H.S. School. She advised people regarding the welfare of the society in different ways. She tried her best to bring government aids for the schools and the village. She took an initiative to build a huge building in the M.E. School as the previous building was not able to provide space to innumerable students coming for education to the school. She herself engaged in collecting raw paddy to build that house. Her name is still resounded in the heart<noinclude></noinclude> 77jcuhmp1ix6vxxy21spgke948hri8c 252805 252804 2026-06-06T06:04:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252805 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|70|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> {{Gap}}When Shankar Baruah and Aapiram Gogoi was actively engaged in the movement, they took shelter in Pramila's house for many days.Once a group of 40-50 British military attacked her house to capture Shankar Baruah. They asked," Where is Shankar Baruah?" Pramila answered fearlessly: "I will never tell wherever I hide him". Pramila lost her front tooth as one of them attacked upon her. The members of Pramila's family disguised Shankar Baruah as female with female make-ups and sent him to safety places. The British militaries failed to find him out. {{Gap}}Pramila came out to join the freedom movement without bothering about people's remarks. She equally fought with the Male freedom fighters against the Britishers and presented her brevity in front of the words as a true freedom fighter of all times. '''Her Family Life:''' {{gap}}Pramila was not interested in marriage. She wanted to make her country independent. Although she was engaged to Deuram Tayung of Dergaon but he passed away leaving Kamala alone in this world. She returned to her home where she got married to Bapukan Kaman of Borchapori village. '''Pramila Medok as a social worker:''' {{Hap}}She established Duxuti Mukh M.E. School and Duxuti Mukh H.S. School. She advised people regarding the welfare of the society in different ways. She tried her best to bring government aids for the schools and the village. She took an initiative to build a huge building in the M.E. School as the previous building was not able to provide space to innumerable students coming for education to the school. She herself engaged in collecting raw paddy to build that house. Her name is still resounded in the heart<noinclude></noinclude> 3iipjxaqqfkfd199fsl1is6tx6s6alc 252806 252805 2026-06-06T06:04:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252806 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|70|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> {{Gap}}When Shankar Baruah and Aapiram Gogoi was actively engaged in the movement, they took shelter in Pramila's house for many days.Once a group of 40-50 British military attacked her house to capture Shankar Baruah. They asked," Where is Shankar Baruah?" Pramila answered fearlessly: "I will never tell wherever I hide him". Pramila lost her front tooth as one of them attacked upon her. The members of Pramila's family disguised Shankar Baruah as female with female make-ups and sent him to safety places. The British militaries failed to find him out. {{Gap}}Pramila came out to join the freedom movement without bothering about people's remarks. She equally fought with the Male freedom fighters against the Britishers and presented her brevity in front of the words as a true freedom fighter of all times. '''Her Family Life:''' {{gap}}Pramila was not interested in marriage. She wanted to make her country independent. Although she was engaged to Deuram Tayung of Dergaon but he passed away leaving Kamala alone in this world. She returned to her home where she got married to Bapukan Kaman of Borchapori village. '''Pramila Medok as a social worker:''' {{Gap}}She established Duxuti Mukh M.E. School and Duxuti Mukh H.S. School. She advised people regarding the welfare of the society in different ways. She tried her best to bring government aids for the schools and the village. She took an initiative to build a huge building in the M.E. School as the previous building was not able to provide space to innumerable students coming for education to the school. She herself engaged in collecting raw paddy to build that house. Her name is still resounded in the heart<noinclude></noinclude> j2cu7428ai2rspj33qpdbgyo6yp3jum 252807 252806 2026-06-06T06:05:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252807 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|70|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> {{Gap}}When Shankar Baruah and Aapiram Gogoi was actively engaged in the movement, they took shelter in Pramila's house for many days.Once a group of 40-50 British military attacked her house to capture Shankar Baruah. They asked," Where is Shankar Baruah?" Pramila answered fearlessly: "I will never tell wherever I hide him". Pramila lost her front tooth as one of them attacked upon her. The members of Pramila's family disguised Shankar Baruah as female with female make-ups and sent him to safety places. The British militaries failed to find him out. {{Gap}}Pramila came out to join the freedom movement without bothering about people's remarks. She equally fought with the Male freedom fighters against the Britishers and presented her brevity in front of the words as a true freedom fighter of all times. '''Her Family Life:''' {{gap}}Pramila was not interested in marriage. She wanted to make her country independent. Although she was engaged to Deuram Tayung of Dergaon but he passed away leaving Kamala alone in this world. She returned to her home where she got married to Bapukan Kaman of Borchapori village. '''Pramila Medok as a social worker:''' {{Gap}}She established Duxuti Mukh M.E. School and Duxuti Mukh H.S. School. She advised people regarding the welfare of the society in different ways. She tried her best to bring government aids for the schools and the village. She took an initiative to build a huge building in the M.E. School as the previous building was not able to provide space to innumerable students coming for education to the school. She herself engaged in collecting raw paddy to build that house. Her name is still resounded in the heart<noinclude></noinclude> fvd4o8gbkbw8ol40nafy2jpza2a1n5d 104 92378 252809 252353 2026-06-06T10:11:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252809 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦ |71}}</noinclude> of the people living in the village for her active involvement in different progressive works of the villages. {{Gap}}Pramila Medok played different roles in different social and cultural activities of the society. Specially she took active role in the establishment of the Duxutimukh Hospital in 1964. Moreover, she built her Viillage Punchayat office at her own home. Later on the office was shifted to another place. {{Gap}}The Govt. of Assam felicitated this ideal woman when Shillong was the capital as well as on 9th August, 1993. She got the opportunity to participate in Delhi in 1975 as a freedom fighter. {{Gap}}A huge fire was observed in her house on 22nd December 2005 which destroyed two granaries and many important documents. She did a lot to rearrange her dilapidated house with her own efforts. She passed away on 28th September, 2010.<noinclude></noinclude> lf98s2pc1x7z2gier6ahlkapgan706z 104 92437 252808 252508 2026-06-06T10:08:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252808 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|74|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|KONIKI MIRIYANI}}}} {{center|<poem>"Mind laments frequently Mother loses her sleep Listen to heart, draw the Beautifies the forehead."</poem>}} {{Gap}}The above piece of Dr. Bhupen Hazarika's song from the film "Rashmirekha" arouses deep sensation in the listener's heart because right from the beginning of human civilization. Words like Maa, Mata, Matri etc. get different forms in the realm of time. Woman is the symbol of creation, destruction and transformation. Renowned artists and lyricists have presented woman in the form of progressive woman, rebel, sacrificial phenomenon etc. and created everlasting literatures in the world. Sometimes the contribution made by ideal woman for their household remain unnoticed. Such an ideal woman is Koniki Miriyani, the wife of Matryr Kamala Miri. {{Gap}}The eminent Mising author Tongkeshwar Loying (1989:67) remarks: "people will come to know once they enter the Mising villages that the Mising have already forgotten their own language and started speaking in Assamese language not years ago. To live among Assamese speaking people in different circumstances for many years may be the reason for this primitive group of people towards their own dismissal of the Missing language in day to day conversations."Other Misings know the Temera or the people who play Tamar as Tamar. Innumerable Temi trees existed there where this game was held. They got the names Temar as they<noinclude></noinclude> czb24heqcugskfepupg8p08kmkm96rb 104 92439 252803 252511 2026-06-06T05:59:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252803 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|76|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> such strong conditions in her life too. She did never feel tired upon these. He even took the major role in upbringing Khunda, Heera, Chipu, Dumuni, Jonaki and Kineswari after the death of Kamala Miri. {{Gap}}The chief characteristic of tribal woman is their service towards man. Despite other customs in the society like Juwai Ghata Pratha (Possessing Son-in law custom) and all, the tribal system allows woman to treat their husbands as gods. It seems that even today the widowed woman can live the rest of their lives while maintaining relationships with mheir brother-in-laws. Kaniki Miri could have maintained relationships with someone else although she did not have any brother-in-law. But Kaniki Loying with her older daughter Dumuni started preparing a crop field clearing out a deep forest full of wild trees. Planting fourty to fifty bamboo trees, she built up a bamboo forest .The next generation have been living on the trees planted by Kaniki Miriyani. {{Gap}}According to Bogi Loying, Kamala Miri's middle daughter-in-law: "During Kamala Miri's participation in the Independence movement, he often arrived home late and Kaniki prepared hot water for him. Even, she used to make Kamala Miri fall asleep in hot summer days through air punkhas. Even when Kamala Miri arrived home with more than twenty people with her, she served food to all of them by collecting food items from here and there. Kaniki Miriyani kept important documents away from the hands of the British Militaries in the forest located at the back when they took possession of their households. It is to be noted that different information pieces are still safe in the hands of youngest daughter-in-law of Kaniki Miriyani.<noinclude></noinclude> ozmdmbxz6ve2j07gwomewsmdfwovle1 104 92443 252788 252516 2026-06-05T17:16:45Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>ঠেলি জুম বান্ধি থকা মানুহবোৰৰ পাৰ কৰি দিলো। তেতিয়া সকলো অবাক হৈ পৰিল। এজনে মোক সুধিলে - “আপুনি কি খায়?” মই “বান্দৰৰ কলিজা”- – বুলি উত্তৰ দিলো। বাহু যুদ্ধ দেখাৰ পিছত মোক সকলোৱে চিৰিয়াখানাৰ জন্তু চোৱাৰ দৰে চাবলৈ ধৰিলে। সেইদিনা সন্ধ্যা সকলোৱে আহি শিৱিৰত উপস্থিত হ’লোহি। সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ সময়ত আমাৰ দলটিয়ে Stop Ragging নামৰ এখন নাটক প্ৰদৰ্শন কৰিলে। সেইদিনা ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে প্ৰগ্ৰেম শেষ কৰি জনালে যে তেওঁলোক গোৱালৈ যাব বিচাৰে। কাৰণ গোৱালৈ ধাৰৱাদৰ পৰা দুঘণ্টাৰ বাট মাত্ৰ। {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় শিৱিৰৰ নামৰ হোৱা কাৰ্যকলাপবোৰ দেখি কাৰো মনত ভাল নলগা হ'ল। সেয়ে পাঁচ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰৰ সমন্বয়কক গোৱালৈ যাবৰ বাবে এদিনৰ অনুমতি বিচাৰি এখন দৰ্খাস্ত লিখিলো। কিন্তু সমন্বয়কে আমাক যাবলৈ অনুমতি নিদিলে। সেই দিনাখন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত তৰ্ক প্ৰতিযোগিতা, লোক-গীত প্ৰতিযোগিতা আদি অনুষ্ঠিত হ'ল। আমাৰ কলেজৰ নীতিশ গগৈ আৰু ৰিপুঞ্জয় নাথে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে নীতিশে লোক গীতত প্ৰথম পুৰস্কাৰ লাভ কৰিলে। ইফালে আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে গোৱালৈ বৰকৈ যাবলৈ ইচ্ছা কৰাত মই এটা বুদ্ধি সাজিলো যে পুৱা পাঁচমান বজাতেই উঠি গাড়ী এখন ৰিজাৰ্ভ কৰি গুচি যাম আৰু দহমান বজাত ঘূৰি আহিম। {{gap}}ছয় তাৰিখে পাঁচ বজাতেই গাড়ী আহি কৰ্ণাটক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গেটৰ সন্মুখত ৰৈ ড্ৰাইভাৰে মোলৈ ফোন মাৰিলে। আমি সকলোৱে ওলাই যাওঁতে বাটত এজন প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ আৰু দুজনমান ছাত্ৰই লগ পালে। আমাৰ দুষ্ট বুদ্ধিবোৰ গম পাই তেখেতে ক'লে যে “দুজনমান ল’ৰা আপোনালোকৰ লগত পঠাই দিয়া হ'ব আপোনালোক অকলে যাব নালাগে।” পিছত তেওঁ কানাড়া ভাষাত ফোন কৰাত শিবিৰৰ সমন্বয়কে আহি ক'লে যে “আমি এনেকৈ পঠাব নোৱাৰিম বেয়া নাপাব। আজি Local Sight Seeing ৰ ব্যৱস্থা কৰা হ'ব আৰু আপোনালোক<noinclude>{{rh| |৬০✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> jj9846r8ccw6eho9zpv08eyfe7d28nv 104 92460 252802 252692 2026-06-06T05:57:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252802 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|78|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|PRAKASHI KAMAN MEDOK}}}} {{gap}}Tinighoria Mising Gaon is one of the villages under the Rongamati Circle of Golaghat district.Janghali Kaman was a powerful person of this village. Paniram, Soneshwar and Prakshi were the three children of Janghali Kaman and his wife Biroi. He had about hudred acres of land and abundant number of cows and buffaloes at his home. They could easily avail the large number of fishes available in the nearby Phologoni and Khardhora rivulets. Even today the villagers produce ginger in large numbers. Janghali had enough lands abundantly rich in producing mangoes, guavas and such kind of fruits.Prakashi did not receive education because of the lack of literacy amongst people of the village at that time.Like other Mising girls Prakashi was also an expert in reaping,catching fishes in river and other household activities.It is to be noted that the freedom movements took place in the Misamora Circle and Rongamati Circle starting from 1938 where Pramila Medok, Bogimola Morang and Prakashi Kaman Medok took participation actively. {{Gap}}Prakashi Medok married Jadav Medok, the son Jautan Medok and Gulsi Medok of Dusutimukh Village.Indira, Subhadra, Kamalawati,Rajkumari, Sushila and Geeta Medok were their children.Jadav Medok was an leading person of the village. He took education under the guidance of the Tuwa Pundit of Dusutimukh and later took initiatives to expand his education to the villagers.Jadav Medok was involved in the rice,beans and mustard plantations with Numolia Gam of Bholukamukh. He was also associated with the establishment of Dusutimukh M.E. School, Dusutimukh High School and Dusutimukh State Hospital. He took<noinclude></noinclude> qhw72g3fruoemam5wdzefjl4whiwpd5 104 92461 252801 252693 2026-06-06T05:51:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252801 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦ |79}}</noinclude> assistance from Durgeshwar Patgiri of Gohpur to establish the Dusutimukh M.E. School. As the village lacked any educated human resource for the purpose.Even Jadav Medok met Suren Gogoi of Bongaon and appointed him as the teacher to educate the illiterate people in the village.During the ansence of teacher he himself played the role of teacher in the school.It is to be noted that the public boycotted Jadav Medok and his family during the early days of establishment of the Dusutimukh M.E.School as they did not like the effort of the people.nlt is also a fact that people did not like Jadav's effort to introduce woman education for the first time in the village.But Jadav Medok had to leave the world unfortunately in 1968. Youngest daughter Geeta Medok was still inside the womb of her mother Prakashi.The situation was yet challenging for Prakashi to continue the fight for woman education which Jadav could not complete in his lifetime. To fufil the dream of her husband, Prakashi admitted all her six girl children in the school. {{gap}}Prakashi carried on the upbringing of her girls under critical circumstances by means of doing household works in the village.She insisted on the successful completion of education of her girls and in the year 1978 her daughter Indira Medok successfully achieved degree from Jorhat I.T.I and got job. But she could not escape from the destiny's cruelty and died of typhoid which saddened her mother a lot. But Prakashi did not lose hope and continued encouraging her girls. She did never give up her spirit and took initiative to complete her second daughter's education. In 1973 Subhadra cracked her matriculation. In 1974 Subhadra got a teacher's job which changed the financial and educational condition of her household. Dewamoti passed in matriculation in 1974 and got a job in teaching in 1985.Her fourth child Rajkumari passed in 1982 and in 1984 got her intermediate<noinclude></noinclude> 10zwycfk0eay3fo1lqqef6btrtd7o7q 10 92463 252756 2026-06-05T12:52:44Z BabulB 104 "<includeonly><templatestyles src="Template:Block left/styles.css" /><div class="wst-block-left {{yesno|{{{clear|no}}}|yes=wst-block-left-clear-top|no=|default=}} {{{class|}}}" {{optional style|width={{{width|}}}|text-align={{{align|}}}|padding-right={{{gutter|}}}|margin-left={{{offset|{{{2|}}}}}}|style={{{style|}}}}}></includeonly><noinclude>{{documentation|Template:Block left/doc}}</noinclude>" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252756 wikitext text/x-wiki <includeonly><templatestyles src="Template:Block left/styles.css" /><div class="wst-block-left {{yesno|{{{clear|no}}}|yes=wst-block-left-clear-top|no=|default=}} {{{class|}}}" {{optional style|width={{{width|}}}|text-align={{{align|}}}|padding-right={{{gutter|}}}|margin-left={{{offset|{{{2|}}}}}}|style={{{style|}}}}}></includeonly><noinclude>{{documentation|Template:Block left/doc}}</noinclude> 20yi1nqe3hrb7d6kctyh9glm2ql529j 10 92464 252757 2026-06-05T12:54:08Z BabulB 104 "<includeonly>{{div end}}{{yesno|{{{clear|yes}}}|yes={{clear|left}}}}</includeonly> <noinclude>{{documentation|Template:Block left/doc}}<noinclude>" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252757 wikitext text/x-wiki <includeonly>{{div end}}{{yesno|{{{clear|yes}}}|yes={{clear|left}}}}</includeonly> <noinclude>{{documentation|Template:Block left/doc}}<noinclude> ey4meqr60on9sj7cdg762xmj4lf4is0 104 92465 252780 2026-06-05T16:38:15Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>মহোৎসৱলৈ বুলি সাজু হ'লো ৷ মহাবিদ্যালয়ৰ সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰমৰ ছাত্ৰ চিন্ময় শ‍ইকীয়া, মনোজ শ‍ইকীয়া আৰু অৰ্কজ্যোতি বৰাক ন তাৰিখে পুৱাই গৈ যোৰহাট টাউন ষ্টেচনত শাৰী পাতি 'তৎকাল টিকট’ কৰিবলৈ দিলো আৰু ভাগ্যক্ৰমে ছটা টিকট কনফার্মদ পালো । সেয়েহে ন তাৰিখে ৰাতিয়েই এ.এছ.টি.চি. বাছত গৈ দহ তাৰিখে পুৱা গুৱাহাটী পালোগৈ। গুৱাহাটীত পুৱাই এখন হোটেলত গা-পা ধুই “কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত হাওৰালৈ বুলি উঠি দিলো । দলটিত কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল আছিল ক্ৰমে চিন্ময় শ‍ইকীয়া, মনোজ শ‍ইকীয়া, অর্কজ্যোতি বৰা, কিশোৰ প্ৰাণ গোস্বামী, কাকলি দত্ত, কৰিশ্মা বৰা, পৰিস্মিতা বৰা । এঘাৰ তাৰিখে পুৱাই 'কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত হাওৰা পালোগৈ আৰু হাওৰা ষ্টেচনৰ লগতে থকা যাত্রী নিবাসত সন্ধ্যা সময়লৈকে দুটা কোঠাৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ। যাত্রী নিবাসত গা-পা ধুই উঠি ছাত্র-ছাত্রীসকলক ‘ভিক্টোৰিয়া মেমৰিয়েল' দেখুৱাবলৈ লৈ গ'লো। ‘ভিক্টোৰিয়া মেমৰিয়েল' চোৱাৰ পিছত আমাৰ হাতত সময় আছিল বাবেই 'চায়েন্স চিটি’ও সেইদিনা দেখুৱালো। পিছবেলা হাওৰাৰ পৰা ৰায়পুৰলৈ আকৌ যাত্ৰা আৰম্ভ হ'ল আৰু ১২ তাৰিখে পুৱা চাৰি বজাত ৰায়পুৰ জংচনত উপস্থিত হ'লো ৷ ৰায়পুৰৰ পৰা নিউ ৰায়পুৰলৈ দূৰত্ব হৈছে তেইছ কিল'মিটাৰ। আমি এখন সৰু গাড়ী ভাড়া কৰি নিউ ৰায়পুৰ পালোগৈ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱৰ বাবে আয়োজন কৰা বিশাল ঠাইখনত উপস্থিত হ'লো । ১২ জানুৱাৰীৰ পুৱা দহমান বজাত আমাৰ পঞ্জীয়ন হ'ল আৰু সকলোকে একোখনকৈ 'আইডেনটিটি কার্ড' প্ৰদান কৰিলে । প্ৰায়বোৰ দল ১১ জানুৱাৰীৰ দিনাই উপস্থিত হৈছিল বাবে আমাৰ কাৰণে সুকীয়াকৈ থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিবলগীয়া হ'ল। আমাৰ দলটিক ঠিক-ঠাক কৰালৈকে পিছবেলা দুইমান বাজিল। সেইদিনা আমি কোনো অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিবলৈ পোৱা নাছিলো। {{gap}}১৩ জানুৱাৰীৰ দিনা দহ বজাৰ পৰা এন. এচ. এচৰ অনুষ্ঠানবোৰ আৰম্ভ হ'ল। অনুষ্ঠানত ছত্তিশগড়ৰ শিক্ষামন্ত্ৰী আৰু পাঠক উপাধিৰ এগৰাকী মহিলা<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৮৩|}}</noinclude> mrraqj5txhv4bqam2ywi8pf0ij4q433 104 92466 252781 2026-06-05T16:43:56Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>আই.এ.এছ বিষয়াই ভাষণ প্ৰদান কৰে। মহিলা বিষয়া গৰাকীয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ যুৱশক্তিয়ে বিশ্বৰ আগশাৰীৰ দেশসমূহৰ শক্তিৰ লগত কেনেদৰে ফেৰ মাৰিব লাগিব, উদ্ভাৱনীমূলক শক্তি প্ৰয়োগ কৰি কেনেদৰে কামত লগাব লাগিব ইত্যাদি বিষয়ৰ বক্তব্য সুন্দৰভাৱে শ শ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ আগত দাঙি ধৰিছিল। সন্ধ্যা সময়ত ডাইনিং হল কেইটাৰ কাষত থকা মঞ্চত বিভিন্ন ৰাজ্যৰ শিল্পীয়ে গীত-নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। {{gap}}চৈধ্য জানুৱাৰীৰ দিনা বক্তৃতা দিবৰ বাবে আমন্ত্ৰিত জনোৱা হৈছিল ছত্তিশগড়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ সভাপতি গৰাকীক । ওখ আৰু ক্ষীণাকৃতিৰ ব্যক্তিজনে ভাৰতবৰ্ষৰ হিন্দুত্ববাদৰ সমৰ্থনত এক উগ্ৰ ভাষণ প্ৰদান কৰিছিল। বক্তৃতাৰ প্ৰসংগত তেওঁ কৈছিল “হাজাৰ বছৰীয়া প্ৰাচীন ভাৰতৰ হিন্দু সভ্যতাক মোগলসকলে আহি ধ্বংস কৰি পেলালে। বাবৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰায়বোৰ মোগল সম্রাটে হিন্দু লোকসকলৰ ওপৰত অবৰ্ণনীয় অত্যাচাৰ চলোৱাৰ লগতে গণ হত্যা, মঠ-মন্দিৰ ধ্বংস, ধৰ্মান্তৰকৰণ কৰা আদি কাৰ্য্যত লিপ্ত আছিল। চুলতান মামুদে ভাৰতবৰ্ষ আক্ৰমণ কৰি মন্দিৰত থকা দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্ত্তিবোৰ ভাঙি-চিঙি চূৰমাৰ কৰাৰ উপৰি মূৰ্ত্তিবোৰৰ পৰা সোণবোৰ আঁতৰাই মছজিদত দুৱৰমেট্‌ (Door- mat) হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ৰাজপুত বীৰ ৰাণা প্ৰতাপ সিংহ, মহাৰাজ শিৱাজী আদিৰ দৰে বীৰ নথকা হ'লে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ হিন্দুসকলে আজিও গোলামৰ দৰেই থাকিবলগীয়া হ'লহেঁতেন।” বক্তাজনৰ ভাষণত হলটোৰ দৰ্শক- শ্ৰোতাৰ জাউৰীয়ে জাউৰীয়ে হাত চাপৰি বাজিবলৈ ধৰিলে সভাস্থলীত থাকি এনে লাগিছিল যে মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈ যোৱা ধৰ্ম - নিৰপেক্ষ দেশৰ ধাৰণাটো দেখোন কিবা হৈ গৈছে। অনুষ্ঠানত দুই-এক নৃত্য-গীত মাজে মাজে চলিবলৈ ধৰিলে। সেইদিনা অনুষ্ঠানৰ শেষৰ বক্তা হিচাপে আহিছিল পশ্চিমবংগৰ বেলু মথৰ প্ৰেচিডেন্ট মহাৰাজ ৷ তেখেতে ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞান, ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ, ধৰ্মৰ প্ৰয়োজন কি - ইত্যাদি নানান দিশ আলোকপাত কৰিছিল। বক্তাজনৰ<noinclude>{{rh| |৮৪✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> chkso3qrco0chjos1ee15whx800o8i1 104 92467 252782 2026-06-05T16:49:10Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>সাৰুৱা বক্তব্য আৰু মিঠা ভাষণত বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ লগতে প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ সকলে এঘুমটি মাৰিলে । মোৰ কাষতে বহি থকা চিকিম, মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, গুজৰাটৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰৰ টোপনি যোৱা দৃশ্য কেমেৰাত বন্দী কৰি প্ৰগ্ৰেমৰ শেষত আটাইকেইজনকে দেখুৱালে । সকলোৱে মিচিকি হাঁহি মাৰি ‘থেংক ইউ ছাৰ' বুলি ক'লে ।এন.এছ.এছৰ প্ৰগ্ৰেম শেষ হোৱাত আমি ডাইনিং হলত আহাৰ গ্ৰহণ কৰি নিজ নিজ কোঠাত গৈ শুই থাকিলো ৷ {{gap}}পোন্ধৰ জানুৱাৰীৰ দিনা বক্তা হিচাপে আহিছিল এভাৰেষ্ট শৃংগ বিজয়ী ভাৰতীয় মহিলা অৰুণিমা সিন্হা । কৃত্রিম ভৰিৰে তেওঁ কেবাবাৰো এভাৰেষ্টৰ শৃংগত আৰোহণ কৰি বিশ্ব ৰেকৰ্ড কৰি থৈছে। ভলীবল খেলুৱৈৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গুণ্ডাৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈ কেনেদৰে দুয়োখন ভৰি হেৰুৱাবলগীয়া হ'ল, কৃত্রিম ভৰিৰে তেওঁ কেনেকৈ এভাৰেষ্ট শৃংগ বগাই সম্পূৰ্ণ কৰিছিল ইত্যাদি ৰোমাঞ্চিত কাহিনী শুনাই দর্শকক আপ্লুত কৰি তুলিছিল। জানিব পৰা মতে অহা-যোৱা, থকা-খোৱা ইত্যাদিৰ বাহিৰেও কেৱল এঘন্টাৰ বক্তৃতাৰ বাবদ অৰুণিমা সিন্হাই ডেৰ লাখ টকা মাননি (Remuneration) লয়। অৰুণিমা সিন্হাৰ পিছতেই ৰেণু যাদৱ নামৰ এগৰাকী মহিলা সৈনিক বিষয়াই ভাষণ দিয়ে ৷ ৰেণু য়াদৱ ডাঙৰীয়ানীয়ে মহিলা সৈনিক কেনেদৰে হ'ব পাৰি, দেশক কেনেদৰে প্ৰতিৰক্ষাৰ দিশত সেৱা আগবঢ়াব পাৰি ইত্যাদি দিশসমূহ দৃশ্য-শ্ৰব্য মাধ্যমৰ জৰিয়তে বিভিন্ন ভিডিঅ' প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ৰেণু যাদৱৰ লগতে এজন কর্ণেল আৰু এগৰাকী এয়াৰ ফৰ্চৰ মহিলা চিকিৎসা কর্মীয়ে বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছিল । সেইদিনা দুপৰীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতেই এন.এচ.এচ ৰ প্ৰগ্ৰেমবোৰ শেষ হ'ল। দুপৰীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতেই যুৱ মহোৎসৱৰ বাবে প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰদৰ্শনী মেলা আৰু বিপনীসমূহত এপাক ঘূৰিলো । সন্ধ্যা সময়ত পেৰাচুট বেলুন, গেছৰ পেৰাছুটত মানুহ উঠি উৰি যোৱা আদি চাবলৈ গ'লো। ঠায়ে ঠায়ে অনেক আমোদজনক আৰু দুঃসাহসিক ক্রীড়া উপভোগ কৰাৰো ব্যৱস্থা আছিল । সমগ্ৰ ফিল্ডখনৰ এপাক ঘুৰি আমি ৰাতিৰ<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৮৫|}}</noinclude> 4znzxi8z5q5wo7660i0g3whlxk37eb0 104 92468 252783 2026-06-05T16:53:42Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>আহাৰ গ্ৰহণ কৰিলো ৷ ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সময়তে এন.এচ.এচ ৰ ফালৰ পৰা জনালে যে টি.এ আৰু চাৰ্টিফিকেটসমূহ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। আমি টি.এ. আৰু চাৰ্টিফিকেট সংগ্ৰহ কৰি সকলোৱে নিজ নিজ কোঠাত শুই পৰিলো ৷ {{gap}}১৬ তাৰিখে পুৱাই আমি ভাৰতীয় সৈন্যই প্ৰদৰ্শন কৰা টেংক, ৰাডাৰ আদি চালো ৷ সকলোৱে টেংক, বুলেট প্রুফ গাড়ী আদিত উঠি ফটো মাৰিলো ৷ ইয়াৰোপৰি বলুকা শিল্পী, মৃৎ শিল্প, চিত্র, ভাস্কৰ্যৰ প্ৰদৰ্শনী চাই কেম্পলৈ ঘূৰি আহোঁ। কেম্পত ব্ৰেকফাষ্ট কৰি ৰায়পুৰ ষ্টেচনলৈ বুলি উভতনি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলো। সেইদিনা মহোৎসৱৰ বাবে ব্যৱহাৰ হোৱা বিশেষ বাছেৰে বিনামূলীয়াকৈ আহি ৰায়পুৰ ষ্টেচন পালোহি। দুপৰীয়া বাৰমান বজাত আমি জামছেদপুৰলৈ (টাটানগৰ) ৰেলত উঠিলো আৰু ৰাতি চাৰে দহমান বজাত টাটানগৰত উপস্থিত হ'লো। টাটানগৰ ষ্টেচনৰ এটা শীত-তাপ নিয়ন্ত্রিত কোঠা ছোৱালীকেইজনীৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰাৰ বিপৰীতে আমাৰ পাঁচজনে Dormitory Hall এটাত কটালো। {{gap}}১৭ জানুৱাৰীৰ পুৱা পাঁচ বজাত হাওৰা ষ্টেচনলৈ বুলি এখন পেজেঞ্জাৰ ৰেলত উঠিলো আৰু দহমান বজাত হাওৰা ষ্টেচন পালোহি। হাওৰা ষ্টেচনৰ যাত্রী নিবাসৰ দুটা কোঠা বুকড্ কৰি গা-পা ধুই উঠি 'ব'টানিকেল গার্ডেন' চাবলৈ গ'লো। ব'টানিকেল গার্ডেন'ৰ বিখ্যাত বনিয়ান ট্রি, ডাবল নাট, জলাশয়, নানান তৰহৰ উদ্ভিদ আদি চাই ‘নিউ মার্কেট’ ত বজাৰ কৰিলো । সন্ধ্যা ছয় বজাত 'কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ'ত মৰিয়নিলৈ বুলি উঠি দিলো আৰু ২০ তাৰিখে মাজৰাতি এক বজাত অৰ্থাৎ ২১ তাৰিখে মৰিয়নিত আহি পালোহি । মৰিয়নিৰ পৰা যোৰহাটলৈকে এখন সৰু গাড়ী ৰিজাৰ্ভ কৰি সকলোৱে নিজ নিজ ঘৰত সোমাই পৰিলো ৷<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৮৬|}}</noinclude> 9qz68ovqj7m2qiyrtqdhb1bmijc03yw 104 92469 252784 2026-06-05T17:00:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District + 89 consciousness while working with the organizations like Dergaon Town Club, Dergaon Central Bihu Committee, Dergaon Mising Kcbang etc. She took participation in different movements of students union and cooperated with many activities organized by the social organizations. She retired from the job on February 29th in the year 2000. She was asked a..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252784 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District + 89 consciousness while working with the organizations like Dergaon Town Club, Dergaon Central Bihu Committee, Dergaon Mising Kcbang etc. She took participation in different movements of students union and cooperated with many activities organized by the social organizations. She retired from the job on February 29th in the year 2000. She was asked a few questions by the author at her residence on August 30th, 2018. The interview is narrated below: The Author: Your father belongs to the Burhagohain group. You write the title-Gohain. What is your introduction? Jayanti Gohain Doley: Although I write the title Gohain, my brothers and sisters write 'Doley' as their title. Therefore I introduce myself as Mising. It means I am a Mising by heart and blood. The Author: It is quite rare to find girls coming out of a such a place to study like you.A few guardians only keep their children abroad to study far from their eyes. In this context who was your inspiration? Jayanti Gohain Doley: My uncle Gaurichandra Gohain was a The Author: The Author: clerk at Golaghat court. He introduced us as his children. He inspired us most at each and every step of our life. Did you accept your uncle's ideology or not marry someone for some reason? Not for the ideology of my Uncle.Many proposals from Mising personalities came to me for marriage. But I had many responsibilities of my brothers<noinclude></noinclude> jf4u77rdh6cxkulmry1othct5pwci2j 104 92470 252785 2026-06-05T17:01:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "88 +The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District able to draw attention of the audience through her drama performances at the Amateur Hall. Service : Jayanti Gohain Doley did not will to study further and hence found a job in the teaching sector .She started teaching at Bahguri M.E. School in 1960 and became the head teacher after two years of her service. She acted in Phoni Sarma's play Bhogjara..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>88 +The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District able to draw attention of the audience through her drama performances at the Amateur Hall. Service : Jayanti Gohain Doley did not will to study further and hence found a job in the teaching sector .She started teaching at Bahguri M.E. School in 1960 and became the head teacher after two years of her service. She acted in Phoni Sarma's play Bhogjara at the time and was elected as the member of Town Club by Nilopadma Phukan.As per the advice of Jogeswar Hazarika, one of the members of Dergaon Town Club, she joined as the subject teacher of Dergaon Girl's High School. Her teaching skills and pronunciation was perfect to a greater extent as observed by the people.She even taught Geography because of her own interest at the school. She took herself the responsibility of NCC to draw her students's attention towards discipline and the acts of true patriotic spirit .She took trainings in Maharastra Nagpur and was ranked as the third official and again got trained up from Guwalior for another three months. She was the 2nd officer of NCC and later on organized the students as the 1st official. She led the students to participate in different activities organized by Dergaon Police Training Centre and different national level camps. The credit of getting a chance by the Dergaon Girl's school to participate in Kanhan of Maharastra goes to Jayanti Gohain Doley for her enthusiastic participation in the activities. Social Activities: Jayanti Gohain Doley seemed to be associated with almost all the social activities organized at her time. Different organizations have acknowledged her concern and her social<noinclude></noinclude> t1r8rqb5orabfajfmib4d658y9ti7av 252786 252785 2026-06-05T17:05:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252786 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|88|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District |}}</noinclude> able to draw attention of the audience through her drama performances at the Amateur Hall. '''Service :''' {{Gap}}Jayanti Gohain Doley did not will to study further and hence found a job in the teaching sector .She started teaching at Bahguri M.E. School in 1960 and became the head teacher after two years of her service. She acted in Phoni Sarma's play Bhogjara at the time and was elected as the member of Town Club by Nilopadma Phukan.As per the advice of Jogeswar Hazarika, one of the members of Dergaon Town Club, she joined as the subject teacher of Dergaon Girl's High School. Her teaching skills and pronunciation was perfect to a greater extent as observed by the people.She even taught Geography because of her own interest at the school. {{Gap}}She took herself the responsibility of NCC to draw her students's attention towards discipline and the acts of true patriotic spirit .She took trainings in Maharastra Nagpur and was ranked as the third official and again got trained up from Guwalior for another three months. She was the 2nd officer of NCC and later on organized the students as the 1st official. She led the students to participate in different activities organized by Dergaon Police Training Centre and different national level camps. The credit of getting a chance by the Dergaon Girl's school to participate in Kanhan of Maharastra goes to Jayanti Gohain Doley for her enthusiastic participation in the activities. '''Social Activities:''' {{Gap}}Jayanti Gohain Doley seemed to be associated with almost all the social activities organized at her time. Different organizations have acknowledged her concern and her social<noinclude></noinclude> 6w4nggehn92mfiuhz85cu3z9joadtp6 104 92471 252787 2026-06-05T17:06:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District + 87 several times as the Mising villages lacked abundant number of banana plants. Maheswar Burhagohian often maintained good relationships with Sonabar and kept on visiting Na-Bhanga village frequently.Maheswar's father had many wives.Maheswar came to the Na-Bhanga village after he engaged himself in a conflict with one of his stepmothers. The village..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252787 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District + 87 several times as the Mising villages lacked abundant number of banana plants. Maheswar Burhagohian often maintained good relationships with Sonabar and kept on visiting Na-Bhanga village frequently.Maheswar's father had many wives.Maheswar came to the Na-Bhanga village after he engaged himself in a conflict with one of his stepmothers. The villagers were mostly illiterate and deprived of education. Maheswar started teaching his people right from the alphabets and created a new chapter of development in his village. In due course of time he fell in love with Sonabar's daughter Kuchoi Pegu. They together started plantations in about 20 acres of land at Charighoriya region. Their family was expanded later with the arrival of a number of children namely Bapau, Maneswar, Nagen, Bogi, Padumi, Sabitri, Jayanti and Malati.Jayanti enjoyed a golden youth in her life with her brothers and sisters.Gauri Chandra gohain was one of Jayanti's uncles who worked in a clerical position at Golaghat. He did not have a child and therefore he took over the responsibility of Maneswar, Nagen , Jayanti and Malati thinking his brother's children as his own and brought them to Golaghat near the New Crossroad.Jayanti passed her matriculation in 1958 from Golaghat Mission school and Intermediate in the Arts stream in 1959 from Golagaht Debraj Roy college. She participated in Asthi Bisarjon of Mahatma Gandhi at Chikari Ghta of Dergaon. During her studies she was active in co-curricular activities too.She remained unbeaten in the 100 metres, 200 metres and 400 metres races. She got opportunity to participate in the inter college tournament organized under Gauhati University. Besides sports, she also took active participation in music and acting performances.She played Esraj at the music school at the campus of Golaghat Dondodhar Girl's High School. She was<noinclude></noinclude> hx3wxpj22wm8z7v7zy2flc8nly0he1i 252791 252787 2026-06-06T02:07:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252791 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦ |87}}</noinclude> several times as the Mising villages lacked abundant number of banana plants. Maheswar Burhagohian often maintained good relationships with Sonabar and kept on visiting Na-Bhanga village frequently.Maheswar's father had many wives.Maheswar came to the Na-Bhanga village after he engaged himself in a conflict with one of his stepmothers. The villagers were mostly illiterate and deprived of education. Maheswar started teaching his people right from the alphabets and created a new chapter of development in his village. In due course of time he fell in love with Sonabar's daughter Kuchoi Pegu. They together started plantations in about 20 acres of land at Charighoriya region. Their family was expanded later with the arrival of a number of children namely Bapau, Maneswar, Nagen, Bogi, Padumi, Sabitri, Jayanti and Malati.Jayanti enjoyed a golden youth in her life with her brothers and sisters.Gauri Chandra gohain was one of Jayanti's uncles who worked in a clerical position at Golaghat. He did not have a child and therefore he took over the responsibility of Maneswar, Nagen , Jayanti and Malati thinking his brother's children as his own and brought them to Golaghat near the New Crossroad.Jayanti passed her matriculation in 1958 from Golaghat Mission school and Intermediate in the Arts stream in 1959 from Golagaht Debraj Roy college. She participated in Asthi Bisarjon of Mahatma Gandhi at Chikari Ghta of Dergaon. During her studies she was active in co-curricular activities too.She remained unbeaten in the 100 metres, 200 metres and 400 metres races. She got opportunity to participate in the inter college tournament organized under Gauhati University. {{Gap}}Besides sports, she also took active participation in music and acting performances.She played Esraj at the music school at the campus of Golaghat Dondodhar Girl's High School. She was<noinclude></noinclude> kui05aoujk4goxacbc1dxxvjsgrfbfa 104 92472 252789 2026-06-05T17:25:05Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252789 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>কাইলৈ যাবগৈ পাৰিব।” আমি লাজ পাই ঘূৰি আহিব লগা হ'ল আৰু সেইদিনা ছাত্র-ছাত্রীসকলে Local Sight Seeing কৰিলে যদিও ম‍ই কোঠাতে সোমাই দিনটো কটালো। {{gap}}সাত তাৰিখে সকলোকে টালি-টোপোলা বান্ধি আজৰি হ'বলৈ দিলো। ইফালেদি ৰাজস্থানৰ দলটোৱে ছয় তাৰিখৰ ৰাতিয়েই গোৱালৈ যাত্ৰা কৰিলে । ৰাজস্থানৰ দলটিয়ে গোৱাৰ পৰা আমাৰ ল'ৰাবোৰক ফোন কৰি আছে যে সকলোৱে গোৱালৈ আহিব লাগে। আমাৰ ল'ৰাবোৰেও মোক বৰকৈ খাটনি কৰি আছে যে সোনকালে শিৱিৰৰ পৰা বিদায় ল'ব লাগে। কেম্পৰ পৰা কিন্তু গধূলিহে বিদায় দিয়া হ'ব বুলি জনালে। উপায়হীন হৈ “চাৰ্টিফিকেটসমূহ নিদিলেও নিদিব কেৱল আমাক টি. এ. দিলেই হ'ব” – বুলি তেওঁলোকৰ ওচৰত গৈ কথা পাতিলো ৷ পিছত যেনিবা দুপৰীয়া বাৰ বজাত চাৰ্টিফিকেট আৰু টি.এ. আমাক দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। শিৱিৰৰ পৰা পোনচাটেই হুৱলি জংচন পালোহি। হুৱলিৰ পৰা ৰাতি চেকেন্দ্ৰাবাদলৈ বুলি ৰেলত উঠি দিলো আৰু আঠ ফেব্ৰুৱাৰীত চেকেন্দ্ৰাবাদ পাই হোটেলত ৰাতিটো থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ । {{gap}}আঠ তাৰিখে আমাৰ হাতত সময় আছিল বাবে চার্মিনাৰ, চ'লাৰ জং মিউজিয়াম, হুছেইন সাগৰ লেক আৰু গোলকুণ্ডা ফর্ট সকলোৱে সকলোৱে দৰ্শন কৰিলো । আঠ তাৰিখে ৰাতিটো পুনৰ চেকেন্দ্ৰাবাদত কটাই ৯ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা 'ৰামজী ফিল্ম চিটি' চাবলৈ গ'লো। 'ৰামজী ফিল্ম চিটি' চাই বিয়লি চাৰিমান বজাত হাওৰালৈ বুলি ৰেলত উঠি দিলো। পিছদিনা অর্থাৎ দহ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা হাওৰা জংচনৰ ‘গেষ্ট হাউচ'ত ৰাতিটো কটালো। এঘাৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা কলিকতাৰ চিৰিয়াখানা চাই সন্ধ্যা ছয় বজাত 'কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত মৰিয়নিলৈ বুলি উঠি দিলো। বাৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ মাজৰাতি ডেৰ বজাত অর্থাৎ তেৰ ফেব্ৰুৱাৰীত আমি মৰিয়নি পালোহি। মৰিয়নিৰ পৰা চিধাই যোৰহাটলৈ বুলি সৰু গাড়ী ভাড়া কৰি যোৰহাট পালোহি ।<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৬১|}}</noinclude> b8ofjutlbloglpsf6a5lp68ydc64b8r 104 92473 252790 2026-06-05T17:31:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252790 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>আমি হনুমান মন্দিৰ এটা পালোগৈ। ইফালে সমন্বয়কৰ লগত গাড়ীত উঠি চাৰিজন প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰেও মন্দিৰ পালেহি। ট্রেকিং কৰাৰ সময়ত যে পানীৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে সেইকণ চিন্তাও উদ্যোক্তাসকলৰ মনত নেখেলালে। খঙৰ ভমকতে ৰাজস্থানৰ ভাৰত ভূষণ পাণ্ডে নামৰ ল'ৰাজনে “কানাড়া লেবাৰ জাতি তহঁতে এইবোৰ কি বুজি পাবি”- বুলি তাচ্ছিল্য কৰিবলৈ ল'লে। কথাষাৰ কোনোবা এজন কানাড়া ল'ৰাৰ কৰ্ণগোচৰ হ'ল আৰু ল'ৰাজনে তেওঁলোকৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰকেইজনক কথাষাৰ কৈ দিলে। মুহূৰ্ততে পৰিৱেশ উত্তপ্ত হ'বলৈ লৈছিল যদিও প্রগ্রেম অফিচাৰসকলৰ মাজত বুজাবুজি মাধ্যমেৰে কথাষাৰ শাম কটোৱা হ'ল । ইফালেদি মন্দিৰত কি কৰিব, কি নকৰিব কোনো প্রি-প্লেন নোহোৱাকৈ কৰা ট্ৰেকিঙৰ অন্তত এজন প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰৰ মনত এটা বুদ্ধি খেলালে । তেওঁ সকলোকে এঠাইত থূপ খাবলৈ দি নিজৰ পাৰদৰ্শিতা সকলোৰে আগত প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ ক'লে। কোনো কোনোৱে জিমনাষ্টিকছ দেখুৱাৰ বিপৰীতে কোনো কোনোৱে কৌতুক অভিনয়, একক অভিনয় আদি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ ধৰিলে। ধীৰেন নামৰ ৰাজস্থানৰ ল'ৰাজনে প্ৰস্তাৱ দিলে যে বাহুৰ যুদ্ধ (ঠেলাঠেলি কৰি) প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে। ধীৰেন বোলা ল'ৰাজন পাঁচ ফুট দহ ইঞ্চিমান ওখ আৰু সদায়েই শৰীৰ চৰ্চা কেন্দ্ৰত গৈ শৰীৰ চৰ্চা কৰে। দুজনমান কানাড়া ল'ৰাই ধীৰেনৰ লগত বাহু যুদ্ধ কৰি চালে যদিও ধীৰেনে অনায়াসে কানাড়া ল'ৰা দুজনক হৰুৱালে । অসম দলৰ কথা ওলোৱাত অসমৰ ফালৰ পৰা অৰূপ বৰাক পঠিওৱা হ'ল। অৰূপ বৰা অলপ চুটি-চাপৰ যদিও সি শৰীৰ চৰ্চা কৰে। কিন্তু অৰূপ বৰাকো যুজঁত ধীৰেনে হৰুৱাই “ৰাজপুত হায় হম” বুলি মাচুল (Muscle) দেখুৱাই ফিতাহি মাৰিবলৈ ধৰিলে। ধীৰেনৰ ফিতাহি মোৰ মনত সহ্য নহ'ল আৰু মই সকলোৰে আগত স্ব-ইচ্ছাই ধীৰেনৰ মুখা-মুখি হ'লো। প্রথমে মোক সকলোৱে ৰং কৰিবলৈ আহিছে বুলি হাঁহিবলৈ ধৰিলে। বহুতে “ছাৰ কাম অন, কাম অন”- বুলি হাঁহি হাঁহি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে । সময়ত ধীৰেনৰ হাতৰ আঙুলিৰ ফাঁকত মোৰ আঙুলি সুমুৱাই ঠেলা ঠেলি আৰম্ভ হ'ল। ধীৰেনৰ দুখন হাত একে পাকতে জপতিয়াই দি ম‍ই তাক বহু দূৰলৈকে<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৫৯|}}</noinclude> e8gyqycc0t8zv1tre75pw0luo4xl5bi 104 92474 252792 2026-06-06T02:07:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "86 The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District JAYANTI GOHAIN DOLEY It seems to be quite a stranger amongst the facts to find the out the way the people with the title 'Gohain Doley' have belonged themselves to the Mising community of Assam. People may question the author who wills to include the 'Gohain Doley's in the list of eminent Mising personalities in this book. But if we look at the hist..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>86 The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District JAYANTI GOHAIN DOLEY It seems to be quite a stranger amongst the facts to find the out the way the people with the title 'Gohain Doley' have belonged themselves to the Mising community of Assam. People may question the author who wills to include the 'Gohain Doley's in the list of eminent Mising personalities in this book. But if we look at the history of human civilization, we find lots of nations and semi-nations who have undergone the process of assimilation. Because the history of human world is itself the history of migration and assimilation. Like the Ahoms venturing out of their countries finally accepted the Assamese language, similarly the Misings have also witnessed such phases of assimilation .Even if we examine the zins of the Mising people scientifically, we will hardly find any one of the Mongoloid origin. Keeping this story for a few moments at back we shall now look at the life history of the first women of the Golaghat district of Assam to have passed in the Matriculation and Intermediate Examinations here. Life Jayanti Gohain Doley was born at the then Sivsagar district of Assam on March 15, 1942 at Na-Bhanga Mising Gaon. Her father was Maheswar Burhagohain and mother was Kuchou Pegu.Her father was the child of the prestigious Morongikhuwa Burhagohain family. Her maternal uncle Sonabor Pegu was positioned as the head of the village and a well-to-do farmer. He could develop relationships with people living in Nagaland, Arunachal as he had many elephants with him. He brought his elephants to Morongi<noinclude></noinclude> 3683xg2b2ble7zy0q044hjyc3iciqeg 252793 252792 2026-06-06T02:10:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252793 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|86|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District |}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|JAYANTI GOHAIN DOLEY}}}} {{gap}}It seems to be quite a stranger amongst the facts to find the out the way the people with the title 'Gohain Doley' have belonged themselves to the Mising community of Assam. People may question the author who wills to include the 'Gohain Doley's in the list of eminent Mising personalities in this book. But if we look at the history of human civilization, we find lots of nations and semi-nations who have undergone the process of assimilation. Because the history of human world is itself the history of migration and assimilation. Like the Ahoms venturing out of their countries finally accepted the Assamese language, similarly the Misings have also witnessed such phases of assimilation .Even if we examine the zins of the Mising people scientifically, we will hardly find any one of the Mongoloid origin. Keeping this story for a few moments at back we shall now look at the life history of the first women of the Golaghat district of Assam to have passed in the Matriculation and Intermediate Examinations here. '''Life''' {{Gap}}Jayanti Gohain Doley was born at the then Sivsagar district of Assam on March 15, 1942 at Na-Bhanga Mising Gaon. Her father was Maheswar Burhagohain and mother was Kuchou Pegu.Her father was the child of the prestigious Morongikhuwa Burhagohain family. Her maternal uncle Sonabor Pegu was positioned as the head of the village and a well-to-do farmer. He could develop relationships with people living in Nagaland, Arunachal as he had many elephants with him. He brought his elephants to Morongi<noinclude></noinclude> 8hswfg9h45x1zq3eo25q59w4ip7xkue 104 92475 252794 2026-06-06T02:11:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District 85 Sinha Minstry.He achonwledge the role played by Golapi Pegu in his life even upto his death. Time is cruel. It is well said that no one can hold the call of time and the free wind in hands. On May 4th, 1980 Lakhyanath Doley passed away in Cancer. Aggrived by the husband's death, Golapi did never lose patience and did never walk in the lines of time...." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252794 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District 85 Sinha Minstry.He achonwledge the role played by Golapi Pegu in his life even upto his death. Time is cruel. It is well said that no one can hold the call of time and the free wind in hands. On May 4th, 1980 Lakhyanath Doley passed away in Cancer. Aggrived by the husband's death, Golapi did never lose patience and did never walk in the lines of time. She prepared her children to compete everywhere in different fields like education,politics etc.For her enthusiasm and tolerance, her elder son became an IAS Officer, the middle one a well-to-do businessman and an actor, her third child retired voluntarily from the job in the Tax Department. Her youngest son is a doctor and daughter Niroda is a subject teacher in a Higher Secondary School at Arunacahl Pradesh. She was the respectable woman of her society for her characteristics. She was elected as the President of the North-Lakhimpur (Ward No. 5) paurasabha for three times since 1984. She liked travelling and hence she travelled Mumbai, Agra, Delhi, Punjab,Amritsar, Srinagar, Nainital,Kalkata etc. and even England and Singapur. She frequently visited the places like Shillong, Cherapunji, Itanagar, Ziro etc. in her own interest.She was informed by the doctors during her visit to Mumbai in 2007 that She had Cancer. The falimy immediately admitted her in Mumbai hospital in August but in 2010 it spread to all the parts of the body and as a consequence the nation lost one of the most courageous Mising woman on 31 July, 2013.<noinclude></noinclude> 26xtykd947d839v9vnticpvamjzaai5 104 92476 252795 2026-06-06T02:11:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "84 + The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District in terms of their economy earned through huge crops on the fertile soils of the river Brahmaputra.Jetuka was the most powerful person of his time and the society did never take any decision without his consent.his daughter Golapi was sweet right from her childhood.She became the centre of attraction for people for her physical glory.She was one am..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252795 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>84 + The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District in terms of their economy earned through huge crops on the fertile soils of the river Brahmaputra.Jetuka was the most powerful person of his time and the society did never take any decision without his consent.his daughter Golapi was sweet right from her childhood.She became the centre of attraction for people for her physical glory.She was one amongst the three who took admissionin the founding year of Dusutimukh M.E.School in 1947 with the other two namely Nilima medok and Bina Medok.Golapi ended her studies in class 6th. There is a statement in Assamese: "Even the Gods are attracted towards beautiful woman".Golapi was not only beautiful but also well expert in weaving and designing clothes. She was well-versed in preparing the famous "Poro: Apong:". Peole of other communities thanked Golapi for the delicious "Poro: Apong:". Golapi made people forget the taste of other items even prepared in a Five Star Hotel by offering self-prepared Poro:Apong:, Pita: Oying:. etc. In 1962, Golapi welcomed the then Prime Minster of India Indira Gandhi through her self-made Mekhela-Sador, R:bi: Gaseng: and other Mising wearings.Indira Gandhi appreciated Golapi Pegu for her unique design and craftsmanship in preparing the dresses of the Mising Community. Golapi Pegu started her marital life marrying Lakhyanath Doley of Lakhimpur district.He was then an advocate in the Lakhimpur District Court.As signs of their marital life, two daughters namely Boroda and Niroda and four sons namely Chahan, Rohan, Migam and Durlav were born. Lakhya Doley was elected as an MLA of Lakhimpur Legislative Assembly for his courageous nature.For his political knowledge and his skills of management, he was again elected as the MLA in the year 1972 and 1978. He was the Flood Control Minster in Sarat Chandra<noinclude></noinclude> mo5ua1f3qewk7d6w0apafmznt3i8b2h 104 92477 252796 2026-06-06T02:11:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District + 83 GOLAPI PEGU DOLEY "To awake the people it is the women who must be awakened. Once she is on the move, the family moves, the village moves, the nation moves." Jawaharlal Nehru. Amongst the statements about women, Jawaharlal Nehru's statements are considered to be of noteworthy importance. Dusutimukh village seems to be a remarkable village amongst..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252796 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District + 83 GOLAPI PEGU DOLEY "To awake the people it is the women who must be awakened. Once she is on the move, the family moves, the village moves, the nation moves." Jawaharlal Nehru. Amongst the statements about women, Jawaharlal Nehru's statements are considered to be of noteworthy importance. Dusutimukh village seems to be a remarkable village amongst the other Mising villages in the Golaghat district of Assam.Because the outcomes of the achievements of the personalities of this village have long been influencing the entire Mising community in the district as a whole.Perhaps the major institutes were established in this village earlier than in any other village of Mising community under Golaghat District. In such a village was born a lady with indomitable courage and enthusiasm to work for the society.It would be quite important to mention about the Pegu family before talking about this woman. The Pegu family is regarded as the most popular amongst the Misings of Golaghat district in terms of its educational development, economic and socio-political status.It is to be noted that the IAS Biswajit Pegu (the current Deputy Commissioner of Nagaon District) is the nephew of the brother of Golapi Pegu named Ramesh Pegu. Life: Golapi Pegu was born on August 14th, 1932. Her father was Jetuka Pegu and mother was Dalimi Pegu.Her father possessed more than hundred acres of land at that time. They were prosperous<noinclude></noinclude> b7hx0zfb4awau5y3exzecjf9all5h56 104 92478 252797 2026-06-06T02:11:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "82 + The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District and joined Dusutimukh Govt, Lower Buniyadi School in 1964. She retired from the same school on 30th April, 1994. Role of Nilima Medok in Social and Educational Field: As the first woman teacher of the area, she took over herself the utmost responsibility to educate all the illiterate students of her region by dint of her hard work and enthusiasm.S..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252797 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>82 + The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District and joined Dusutimukh Govt, Lower Buniyadi School in 1964. She retired from the same school on 30th April, 1994. Role of Nilima Medok in Social and Educational Field: As the first woman teacher of the area, she took over herself the utmost responsibility to educate all the illiterate students of her region by dint of her hard work and enthusiasm.She not only taught her students at schools but observed all the sides of their lives. He perseverance and her insistence to learn resulted in success all around.Many of her students could well speak Assamese language and pronounce it well. Tongkeshwar Loying was the son of Nilima's sister Petuli Loying. Tongeshwar Loying's writings have well reciveed space now in research papers like the research paaper of one scholar of McGill University of Canada.It proves Nilima's efforts to educate a generation coming with all fruits.She has been able to produce doctors, engineers, teachers, businessmen through her education. She breathed her last on 18th July, 2017. Her enthusiasm, her inspiration to educate generations will all be remembered in time's unforgettable steps of glory and imitation.<noinclude></noinclude> 2fmz9ws70u20k3pul1k6fj6evllt2yt 104 92479 252798 2026-06-06T02:12:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District 81 NILIMA PATHORI MEDOK Give Girls the wings to fly not the pain to cry and die. Girl child is provided special status in the Mising society. The hill girls are free from conservatism in different conditions. They are provided freedom to choose the life partner themselves. The tribal girls get the first place in different tribal rituals.If a girl in th..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252798 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District 81 NILIMA PATHORI MEDOK Give Girls the wings to fly not the pain to cry and die. Girl child is provided special status in the Mising society. The hill girls are free from conservatism in different conditions. They are provided freedom to choose the life partner themselves. The tribal girls get the first place in different tribal rituals.If a girl in the Mising society elopes with a stranger, it is not considered to be a sin. The bride family has to pay to remove the element of sin from their shoulders and thus girls are provided quite a superior place in the tribal Mising society.Nilima Pathori Medok is considered to be the first Mising lady to teach in a school.She was born on 21st april, 1936. Her father was Dichoi Pathori and mother UmpaiPathori.Her father had enough lands in his hand. Nilima spent her childhood with three elder sisters Kedari, Petuli and Racai and her brother Puniram.Nilima went to Dusutimukh M.E.School for primary education.She was a well- to-do lady who was able to to pass the class vi exam at that time with hard labour. Her family life: She was married to Ramchandra medok. Ramchandra was a teacher in the Dusutimukh M.E.school. Dusutimukh was converted to an educational hub under initiative of Podai Medok, Ramchandra Medok, Kamal Pegu, Durgeshwar Patgiri and all. Nilima Medok followed the same profession astaken by her husband. In 1955 she joined as teacher in Rongagora L.P.School<noinclude></noinclude> ne35vcadtzj4mwlolh741ety49q0ce6 104 92480 252799 2026-06-06T02:12:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "80+ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District degree from Golaghat Devraj Roy College. Afterwards in 1986 she was appoionted as a teacher in Aphala M.E. School. In due course of time Geeta Medok passed her matriculation in 1983 from Dusutimukh M.E. School in first division and got technical degree from Prince of Wales Institute at Jorhat in 1989 and joined as the Junior Engineer at Public Heat..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252799 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude>80+ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District degree from Golaghat Devraj Roy College. Afterwards in 1986 she was appoionted as a teacher in Aphala M.E. School. In due course of time Geeta Medok passed her matriculation in 1983 from Dusutimukh M.E. School in first division and got technical degree from Prince of Wales Institute at Jorhat in 1989 and joined as the Junior Engineer at Public Heath Department in 1991.On 27th July, 1987 Prakashi passed away. Her Social Significance: Prakashi Medok played an essential role in the social development of her village when her village was far way from the rays of literacy and economic prosperity. She made a 'boarding' for those students who came to study from remotest areas.Still Prakashi Medok's name is resounded in the discussions of the villagers for her enlightening spirit and courage as a woman.<noinclude></noinclude> ir9zmen48d30w6ayyxw9p1uutcr1flx 252800 252799 2026-06-06T02:14:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252800 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|80|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District |}}</noinclude> degree from Golaghat Devraj Roy College. Afterwards in 1986 she was appoionted as a teacher in Aphala M.E. School. In due course of time Geeta Medok passed her matriculation in 1983 from Dusutimukh M.E. School in first division and got technical degree from Prince of Wales Institute at Jorhat in 1989 and joined as the Junior Engineer at Public Heath Department in 1991.On 27th July, 1987 Prakashi passed away. '''Her Social Significance:''' {{Gap}}Prakashi Medok played an essential role in the social development of her village when her village was far way from the rays of literacy and economic prosperity. She made a 'boarding' for those students who came to study from remotest areas.Still Prakashi Medok's name is resounded in the discussions of the villagers for her enlightening spirit and courage as a woman.<noinclude></noinclude> airq9cyhc7bjl9msf8xz0nhof1vt5do