ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.5 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 2 2003 252905 189878 2026-06-07T16:18:02Z দিব্য দত্ত 575 252905 wikitext text/x-wiki [[সদস্য:দিব্য দত্ত/common.js|common.js]] {| class="wikitable sortable" |- ! কিতাপৰ নাম !! লেখক |- | [[ৰাজসূয় কাব্য]] || |- |[[বিদ্যুত বিকাশ]] || চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা |- |[[মেঘনাদ বধ]] ||চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা |- |[[তীৰ্থযাত্ৰী]] ||নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ |- |[[বৰবৰুৱাৰ ভাবৰ বুৰবুৰণি]] ||বেজবৰুৱাৰ |- |[[সন্ধ্যা বন্তিৰ শিখা]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[গোহাঞিবৰুৱা]] ||দণ্ডীনাথ কলিতা |- |[[মৰাণ জীয়ৰী]] ||কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য |- |[[শেৱালি]] ||ৰত্নকান্ত বৰকাকতি |- |[[ভাষাবিদ বাণীকান্ত]] ||দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মা |- |[[সাংখ্য দৰ্শন]] ||ৰাধানাথ ফুকন |- |[[গোপালদেৱ চৰিত কথা]] ||ৰত্নেশ্বৰ গোঁসাই দৌকা চাপৰি সত্ৰ |- |[[মালিকা]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[অসমীয়া সাহিত্যৰ অধ্যয়ন]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[অসমা]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[গাঁৱে নগৰে]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[লুইতী]] ||পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱা |- |[[ইংলেণ্ডৰ বুৰঞ্জী]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[অসমীয়া কথাসাহিত্য পুৰণিভাগ]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[জাতকমালা]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[আইদেউ]] ||কমলেশ্বৰ চলিহা |- |[[জয়মতী]] ||পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা |- |[[অসমীয়া কথা সাহিত্য]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[জাতকমালা]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[সুৰভি]] ||বেজবৰুৱা |- |[[জোনবিৰি]] ||বেজবৰুৱা |- |[[ভাষণ]] ||শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী |- |[[অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[ছোভিয়েট দেশত এভূমুকি]] ||অমলেন্দু গুহ |- |[[গীতাবোধ- গান্ধী]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[ৰামবিজয় নাট]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[মহামোহকাব্য]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[সাতশৰী অসম বুৰঞ্জী]] ||সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা |} Fetching and filtering... কবিতা-কুসুম কবিতা-কুসুম (১৯২৫) লেখক: প্ৰমোদচন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ কবিতা-কুসুম৷ শ্ৰীপ্রমোদচন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ কবিতা-কুসুম৷ শ্ৰীপ্রমোদচন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ ৰচোঁতা আৰু উলিয়াওঁতা৷ ডিব্ৰুগড। নবম সংস্কৰণ কলিকাতা। ১৭ ন জগন্নাথদত্তেৰ লেন, লক্ষ্মীবিলাস প্ৰেছত, শ্রীবিজয়কৃষ্ণ দাস দ্বাৰা ছপা হ’ল৷ ________ ১৯২৫ ________________________________________________ বেচ্ ৵৬ দহ্ পইচা৷ উৎসর্গা ৷ —৹⦂ * ⦂৹— ভক্তিৰে সৈতে দুবৰি বনৰ পাত এটি দিলেও তাৰ মোল মহামুলীয়া হীৰা মুকুতাই পাব নোৱাৰে বুলি ভাবি এই অকন মান ফুল পাহি মাননীয় শ্রীযুক্ত কেশবনাথ ফুকন ডাঙ্গৰীয়াৰ পবিত্ৰ নামত উৎসর্গ কৰিলোঁ ইতি । শ্রী প্রমোদচন্দ্র শর্ম্মা । সংখ্যা ⸺*⸺ প্ৰথম সংস্কৰণ ... ... ... ১০০০ দ্বিতীয় সংস্কৰণ ... ... ... ১০০০ তৃতীয় সংস্কৰণ ... ... ... ২০০০ চতুৰ্থ সংস্কৰণ ... ... ... ৪০০০ পঞ্চম সংস্কৰণ ... ... ... ১০০০০ ষষ্ঠ সংস্কৰণ ... ... ... ৩০০০ সপ্তম সংস্কৰণ ... ... ... ৩০০০ অষ্টম সংস্কৰণ ... ... ... ৫০০০ নৱম সংস্কৰণ ... ... ... ১০০০ পাতনি। সৰু সৰু লৰা ছোৱালীয়ে কোমল কবিতা পঢ়ি ভাল পায়। সেই দেখি এই কবিতা-কুসুম পুথি খনি যুগুত কৰি প্ৰকাশ কৰিলোঁ এই সৰু পুথিখনিৰে অলপ উপকাৰ সাধিত হলেও শ্ৰম সাৰ্থক জ্ঞান কৰিম। শেষত কৃতজ্ঞতাৰে সৈতে জনাওঁ যে এই পুথি খনি মোৰ প্ৰিয় বন্ধু শ্ৰীযুত দুৰ্গাপ্ৰসাদ দত্ত মজিন্দাৰ বৰুৱাই আদিৰ পৰা অন্তলৈকে চকু ফুৰাই চাই দিয়া বাবে মই তেওঁৰ ওচৰত চিৰ-কৃতজ্ঞ থাকিলো ইতি। ⸻ দ্বিতীয় বাৰৰ বিজ্ঞাপন। এইবাৰ পুথি খনিৰ ভিতৰৰ কেতেকী ফুল প্ৰবন্ধটি তুলি দি তাৰ ঠাইত লোভ আৰু খঙ শীৰ্ষক দুটি কবিতা নকৈ দিয়া হৈছে। আৰু অইন বিলাক কবিতাৰো অনেক সংশোধন কৰা হৈছে। ইতি— ⸺ ( ৵৹ ) তৃতীয়, চতুৰ্থ, পঞ্চম, আৰু ষষ্ঠ বাৰৰ বিজ্ঞাপন। আসাম প্ৰদেশৰ শ্ৰীল শ্ৰীযুক্ত চীফ্ কমিচনৰ চাহাব বাহাদুৰ আসামৰ নিম্ন প্ৰাইমেৰি, অপাৰ প্ৰাইমেৰি, হাই আৰু মজলীয়া স্কুল বিলাকৰ তলতীয়া শ্ৰেণীত এই পুথি খনি পাঠ্য নিৰ্দ্দিষ্ট কৰি দি আমাক বিশেষ উৎসাহ দিছে। এই বাৰ পুথি খনিৰ একো সাল-সলনি নকৰি যি অলপ দোষ আছিল সাধ্যানুসাৰে তাক সংশোধন কৰি দিয়া হৈছে। ডিব্ৰুগড়, ফেব্ৰুয়াৰি, ১৯০৫ ৷ } {\displaystyle \scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\\\ \ \end{matrix}}\right\}\,}} শ্ৰীপ্ৰমোদচন্দ্ৰ শৰ্ম্মা। সপ্তম বাৰৰ বিজ্ঞাপন। এইবাৰ পুথি খনিৰ আৰম্ভতে “উপদেশ” শীৰ্ষক এটি কবিতা নকৈ দিয়া হৈছে আৰু অইন বিলাক কবিতাৰো অলপ সাল সলনি কৰি দিয়া হৈছে। ইতি— অষ্টম বাৰৰ বিজ্ঞাপন। এইবাৰ পুথি খনিৰ একো সাল সলনি নকৰি যি অলপ বৰ্ণা- শুদ্ধি দোষ আছিল তাকে সংশোধন কৰি দিয়া হৈছে। ইতি– ⸻ শ্ৰী প্ৰমোদচন্দ্ৰ শৰ্মা। নবম বাৰৰ বিজ্ঞাপন। এইবাৰ পুথি খনিৰ একো সাল সলনি কৰা নহল। ইতি - ১৫৬-১৯২৫। শ্ৰী প্ৰমোদচন্দ্ৰ শৰ্মা। সূচী। –⦂০⦂– বিষয়। পিঠি৷ ১। উপদেশ – – ১ ২। বিদ্যা – – ৩ ৩। মাতৃ-ভক্তি – – ৪ ৪। ছাগলী-পোৱালি – – ৬ ৫৷ বেলি – – ৮ ৬। জোনবাই – – ৯ ৭। পদুম-ফুল – – ১১ ৮। লোভ – – ১২ ৯। পূৰ্ণিমা-ৰাতি – – ১৪ ১০। তৰা – – ১৫ ১১। বিজুলী – – ১৬ ১২। খঙ্ – – ১৮ ১৩। মদাৰ ফুল – – ১৯ ১৪। বৰষুণ – – ২১ ১৫। বসন্তকাল – – ২২ ১৬। নিয়ঁতী চৰাই – – ২৪ ১৭। মালভোগ কল – – ২৬ ১৮। কুলি – – ২৭ ১৯। কঠাল – – ২৯ ২০। ৰেল-গাড়ী – – ৩০ ২১। মাটি-কঠাল – – ৩২ ২২। গধূলি – – ৩৩ ⸺ সপ্তম এডোৱাড ৰাণী আলেক্‌জাণ্ডা কবিতা-কুসুম। ১—উপদেশ নেথাকিবা শুই বোপা হলে ৰাতিপুৱা। ৰাতিপুৱা শোৱে যিটো হয় এলেহুৱা। এলেহুৱা লোকে বোপা বহু দুখ পায়। মানৱ জীৱন তাৰ বিফলে কটায়॥ পুৱাতে চৰাইবোৰে কেনে ৰঙ মনে। গছৰ ডালত পৰি মাতে ঘনে ঘনে॥ তুমিও পুৱাতে উঠি সিহঁতৰ দৰে। আপোন পাঠত মন দিবা যতনেৰে। ধেমালিত কেতিয়াও নকটাবা কাল। নেপাবা উলতি আৰু গলে লৰাকাল | নহবা নহবা কৰাচিতো মিছলীয়া। নকবা নকৰা কাকো কথা দুতলীয়া॥ ধেমালিতো কেতিয়াও মিছা নেমাতিবা। কনা, কুঁজা, খোঁড়া দেখি কাকো নেহাঁহিবা॥ কোনোৱে হুধিলে কথা ঠিক কৰি কবা। ভেঙচালি কৰি তাক তুমি নেহাঁহিবা। পিতা মাতা আদি কৰি যত গুৰুজন। কৰিবা ভকতি নিতে হই একমন॥ শিক্ষকৰ উপদেশ সততে ধৰিবা | সজ কাম কৰিবলৈ হেলা নকৰিবা। নেথাকিবা গপ্‌মাৰি গঙাটোপ হই। নকৰিবা খঙ কাকো মিছা মিছি কই॥ সাপক দেখিলে ভয় কৰা যেনে কই। তাতোকই ভয় কৰা বেয়া লৰা লই॥ দুখীয়াৰ দুখ দেখি কৰিবা পুতউ। পবিত্ৰ ভাৱত মন ৰাখিবা নিতউ॥ সুখেৰে থাকিব যদি খোজাঁ সংসাৰত। ৰাখাঁ এই উপদেশ সদায় মনত॥ ২ – বিদ্যা৷ বিদ্যাৰ সমান একো বিদ্যাই বঢ়ায় মান ধন সোণ হীৰা মণি সকলো বিদ্যাৰ তল ধন বস্তু চোৰে নিযে বিদ্যা অৰ্জ্জি ললে তাত্ কাৰ সাধ্য আছে তাক যদি দান কৰা যায় বিদ্যা শিকি সৰু লোকো সকলোৰে ওচৰত বিদ্যাহীন পৰি থাকে দেৱতুল্য হয় নৰ বিদ্যাৰ বলতে চোৱাঁ কল গাড়ী ভাপ নাও নাই জগতত । জানিবা সতত॥ মুকুতাৰ হাৰ৷ এই কথা সাৰ॥ ভাগ নিয়ে ভাই৷ কাৰো হাত নাই॥ নিব পাৰে কাঢ়ি৷ আৰু যায় বাঢ়ি॥ হই পৰে বৰ৷ পায় সমাদৰ॥ নীচেই তলত৷ বিদ্যাৰ বলত॥ বুধি খটুৱাই৷ নিলে উলিয়াই॥ বিজুলী ডাকত কেনে দিনৰ বাতৰি দিনে এনে বিদ্যা যিটোজনে বৃথাই জীৱন সিটো বাতৰি পঠাই৷ দিছেছি যোগাই॥ অৱহেলা কৰে। সংসাৰত ধৰে॥ ৩—মাতৃ-ভক্তি। দহ মাহ দহ দিন ধৰি গৰভত, সহিলে বহুত দুখ আমাৰ লগত। যেতিয়া দেখালে তেওঁ আমাক সংসাৰ। লভিলে মনত কেনে আনন্দ অপাৰ। মইনা সোণাই বুলি কত চুমা খাই, মৰমতে চোৱাঁ আয়ে কেনে পমি যায়; বেথাৰে বুকত আয়ে লয় সুমুৱাই, আতউ পুতউ কৰি পিয়াহ খুৱাই। আদৰ সাদৰ কৰি খুৱাই ধুৱাই৷ ডাঙৰ কৰিলে তেওঁ বহু যতনাই। লৰাৰ লগত মৰা মাকৰ নিচিনা, পৃথিবীত আছে কোন আৰু তেনে জনা। জগতত তেৱে মাথোঁ স্নেহৰ পুতলা, সন্তানৰ হস্তে নিতে হয় জলা-কলা। এতেকে সততে আমি হই হৰষিত, যুগুত জীৱন নিয়া মাতৃৰ ভক্তিত। ৪–ছাগলী-পোৱালি৷ দেখিছানে বাইদেও পিৰালি চুকত, শুই আছে পোৱালিটি মাকৰ বুকত। থিয় হল পোৱালিটি যাবগই লৰি, খাইছে পিয়াহ দুটি চপ্​ চপ্​ কৰি। লৰ লৰি পোৱালিটি ধৰি আনোগই, ৰঙমনে উমলিম বোকোছাত লই। ছাগলী-পোৱালিটিয়ে ফুৰে জপিয়াই, চেলেকিয়ে-হাতখনি বৰ ৰঙ-পায়। নেলাগে নধৰোঁ মই ছাগলী পোৱালি, মাকৰ কাষতে থক্ ৰঙেৰে উমলি। ৫—বেলি। আগ্ পিনে বেলি আহি ভূমুকি-মাৰিছে, তেওঁৰ পোহৰে কেনে জগত মুহিছে। অচেতন জগতক পোৱালেহি সাৰ, উলাহ মনেৰে কৰে কাম আপোনাৰ। চোৱাঁ‌চোন ঘূৰণীয়া কাঁহী খনি দৰে, আকাশৰ কেউ ফালে ঘূৰি পকি ফুৰে। এনেটি শুৱলা ৰূপ আৰু ক'তো নাই, জগত গোটেই চোৱা ৰ’দেৰে ভেজায়। ভাল বেয়া একোকেই বিচাৰ নকৰি, বিমল কিৰণ দিয়ে সবাকে সাদৰি। কোৱাঁ‌চোন তুমি বাৰু কাৰ আদেশত, জগতৰ উপকাৰ সাধিছাঁ সতত। থাপিলে তোমাক কোনে এই আকাশত, গৰাকীয়ে সৰজিলে জানিলোঁ‌ মনত। গৰাকী যিজন প্ৰভু এই জগতৰ জোন, বেলি, আদি কৰি তেওঁৰে হাতৰ। ৬-জোনবাই। দেখিছানে আইকন সউ জোনবাই। অতপৰ ক'ত তাই আছিল লুকাই। ওলাল সাউৎ কৰি আহি ভমকাই, ৰূপোৱালি বৰণেৰে দিলে পোহৰাই। তৰাৰে আবৰি সৌৱা আছে স্বৰগত জিলিকনি ধৰি কেনে মুহিছে জগত। চোৱাঁচোন কেনেকই আছে জোনবাই, থিৰ হই যেন দেহি আমাকেহে চায়। জিলিকিছে কেনেকই চাকিটিৰ দৰে, ঘূৰিপকি কেউপিনে আকাশত ফুৰে। কিহত ওলমি কোৱাঁ আছে জোনবাই, ইমান পৰেও দেখোঁ খহি পৰা নাই? সুধিছোঁ তোমাক ম‍ই কোৱাঁহি বুজাই, আকাশত কোনে তাʼক দিলে ওলোমাই। ওলমিছে জোনবাই ঈশ্বর বলত, যিজনে থাপিলে তাʼক এই আকাশত। ৭- পদুম-ফুল। ফুলিছে কি ফুল পুখুৰী মাজত; থিয়হই কেনে হাঁহিছে ডালত। আইদেও চোৱাঁ তৰাটিৰ দৰে; কৰিছে শুৱনী জক্‌মক্‌ কৰে। কি ফুল দেউতা, কক্‌চোন নাম; সেই ফুলপাহি কেনেকই পাম। পদুম ফুলক ভালপায় তাক নাম তাৰ জানো, চিনিলোঁ মনত পিন্ধিবা খোপাত ইয়াতে সাদৰী, নেলাগে দেউতা, হাঁহিছে কেনেকৈ ছিঙিলেই দেহি! পিন্ধিলে খোপাত সকলোৱে চিনে; শুৱনীৰ গুণে। ফুল দেখা নাই; ৰাখিম সদাই। চিঙি আনোগই; থাকা থিয়হই। নিপিন্ধো খোপাত; পুখুৰী কোলাত। জঁয় পৰি যাব; পাহি পাহি হব। ৮- লোভ। লোভৰ সমান পাপ নাই জগতত। লোভে পাপ পাপে মৃত্যু জানিবা সতত॥ লোভতেই কতলোকে লোভতেই কতলোকে লোভতেই পৰি কাৰো লোভতেই যায় কাৰে৷ লোভতেই কত জনে কিমান ভুগিছে দুখ চোৱচোঁন বোপা তুমি সিদিনা গধুলি তাৰ মতিৰ ঘৰত চুৰ পৰিল বপুৰা হেনো ধৰিলই গিৰিহঁতে লেখি লেখি দহ বেত বেত ৰ কোবত কেজ কতনো মঙহ দেহি! সেই দিন ধৰি মাধ লুভীয়া স্বভাৱ ফেৰি নানা দুধ পায়। পৰাণ হেৰায়॥ শূন্য হয় জ্ঞান। জাতি কুল মান॥ গৰিহণা খাই। তাৰ সীমা নাই॥ মাধৰাম লই। কি হল বিলই॥ কৰিলে মিঠাই। ধৰা তেতিয়াই॥ থানালই নিলে। টপিনাত দিলে॥ ধাৰে বই গল। বেততেই ৰল॥ ভাল লৰা হল। কেনিবাদি গল॥ এতেকতে লৰাহঁত! লোভ নকৰিবাঁ। তেনে হলে সকলোৰে মৰম লভিবাঁ।। ৯⸺পূৰ্ণিমা-ৰাতি। কেনে ফৰকাল আজি পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি, বাইদেওক বেগতে, আনোগাই মাতি। চোৱাচোন বাইদেও, সউ জোনবাই, ৰূপোৱালি সাজ পিন্ধি আহিছে ওলাই। জিলিকনি আজি দেখোঁ সোণ বৰণীয়া, কোৱাঁচোন বাইদেও, কিয় এনেকুৱা? আকাশত জোনবাই কেনেকই আছে, থিৰহই একেমনে আমাকে চাইছে। চোৱাঁচোন তৰাবোৰ জিলিকি পৰিছে, দিনৰ নিচিনা কেনে পোহৰ কৰিছে। যিপিনেই চাওঁহঁক্ সকলো মুকলি, ইয়াতে সদাই যেন থাকিম উমলি। আঁহা আমি বাইদেও, উমলি ফুৰিম, লুকা-লুকি, খেদা-খেদি, ইয়াকে কৰিম। আইতাই গম পালে ভাঙিবহি গাল, নকৰি ধেমালি আমি বহি থকা ভাল॥ ১০⸺তৰা। তৰাবোৰে হৰি জিক্‌মিক্‌ কৰি আছে স্বৰৰ্গত ফুলি। এনেনো ধুনীয়া সোণ বৰণীয়া হইছে শুৱনী জলি॥ আছে সৰু-বৰ বহু গঠনৰ আৰু কত ৰূপবান। এবেলি ওলাই এবেলি সোমাই হাঁহি থাকে ঘনে ঘনে॥ ফিৰিঙটি দৰে জল্ মল্ কৰে কেনে বাজলৈ ওলাই। চাৰি ফালে বেঢ়ি আছে ঠেও ধৰি ⸺“জুই”ৰ মুখলৈ চাই। জুৰি জুৰি কৰি নাচি ঘুৰি ঘুৰি আলাসত আছে বহি। আছে সাৰি সাৰি লেখিব নোৱাৰি নপৰে তথাপি খহি। ১১⸺বিজুলি। চাঁত কৰে বিজুলীটি আহিল ওলাই, নোৱাৰিলোঁ মনিবই গলগৈ পলাই। চাই থাকোঁ বেৰজুমি ওলাব এতিয়া, ৰাখি থম ওলালেই আহিব যেতিয়া। আহিছে সউ কেনে দিশ্ পোহৰাই, লৰ-মাৰি ঘুৰি তাক আনো ওভোতাই॥ কেনেকই বিজুলীটি ঘৰত সোমাই, ভিতৰত বস্তু বোৰ দিলে পোহৰাই। কোৱাঁগই বউটীক যাবগৈ পলাই, ধৰক বেগতে আহি দুৱাৰ জপাই। ১২—খঙ। নকৰিবা খঙ ভাই কাৰো ওপৰত। খঙৰ সমান শত্ৰু নাই জগতত॥ জগৰৰ মূল খঙ্ জানিবা নিশ্চয়। কটাকটি মৰামৰি খঙতেই হয়॥ খঙতেই কতলোকে পায় নানা দুখ। নেপায় খঙাল লোকে কেতিয়াও সুখ॥ খঙতে আপোন জন পৰ হই যায়। খঙ হেতু কত জনে জীৱন হেৰায়॥ যদুয়ে মনিয়ে দুয়ো সিদিনা পুৱাই। কৰিলে বাটতে হেনো কাঁজিয়া মিছাই॥ কাঁজিয়াতে সিহঁতৰ হল মৰামৰি। মূৰত টাঙোন পৰি গল যদু মৰি॥ পৰিল মাটিত ঘুৰি তিনি পাক্ খায়। সকলোৱে দেখি তাক কৰে হায় হায়॥ মনিক তেতিয়া ধৰি ফাটকলৈ নিল। সিদিনাৰে পৰা খঙ্ তেনেই গুছিলে॥ খঙৰ হেতুকে চোৱাঁ কেনে দশা হল। ফাটকতে বপুৰাৰ প্ৰাণটিও গল॥ হেন জানি হেৰা লৰা! ৰাখিব৷ মনত। নকৰিবা খঙ তুমি কাৰে৷ ওপৰত॥ ১৩—মদাৰ ফুল। মদাৰ ফুল দেখা কেনে বিতোপন, নেযায় তথাপি তাক পিন্ধিবৰ মন। ৰাঙলী বৰণে গছ থাকে শোভা কৰি, নলয় তথাপি কেৱে যায় পচি সৰি। থুপি থুপি কৰি কিয় ফুলিছা গছত। ফুলিছাঁ মিছাতে হায় তুমি অবাৱত। নহলে তোমাৰ গুণ ৰূপে কি কৰিব, গুণৰ বলতে পাৰি জগত মুহিব। শুৱনী হলেই কেৱে নকৰে আদৰ, গুণ থাকিলেহে লোকে কৰে সমাদৰ। অনেকে কুৰূপ হয়ো গুণৰ বলত, য'তে ত'তে মান পায় এই জগতত। এতেকতে হেৰা লৰা! হোৱাঁ গুণবান, তেনেহলে তোমালোকে লভিবাঁ সম্মান। ১৪—–বৰষুণ। শৰত বসন্ত দুয়ো, একেলগ হই; ধেমালি ধুমুলা কৰে বাহিৰত গই। উমলি ফুৰোতে দুয়ো এদিন পুৱাই; হঠাৎ বাটতে দেহি! পালে পচোৱাই। আকাশৰ পিনে তুমি চোৱাঁচোন ভাই; কেনেকই বৰষুণ আহে ওন্দোলাই। বৰষুণ দিব ভাই গিৰ্ গিৰ্ কৰি; আহিছে সউৱা চোৱাঁ, গুজৰি গুমৰি। চিকমিক্‌ কৰি কেনে লগে লগে বৰষুণ বোপাহঁত তোমালোকে তিয়াব এতিয়া যোৱাঁ নিতিতিবা কেতিয়াও তিতিলে নিশ্চয় হব শৰীৰ অসুখ হব সাৱধান হবা হঁক বিজুলী মাৰিছে; বতাহ বলিছে। আহাঁ বেগধৰি; ঘৰলই লৰি। সোমোৱাঁ ভিতৰ পানীলগা জ্বৰ। নৰীয়া পৰিলে; যাতে থাকা ভালে। ১৫—বসন্ত-কাল। আহিছে বসন্ত-কাল ৰঙ-মুৱা হই; মাৰিছে বতাহ কেনে ৰিব্ ৰিব্ কই। গছলতা বন আদি ধুনীয়া কৰিলে; জগতক অলঙ্কাৰে গাভৰু সজালে। ওলাল কোমল পাত সকলো গছৰ; চৰায়ে গাইছে কেনে সুললিত স্বৰ। দেখিছানে আম জুপি আছে কেনে ফুলি; মাজে মাজে পেলাইছে থুপি থুপি কলি। গছলতা ফুলবোৰ এতিয়া ফুলিছে; শুৱনী ফুলেৰে গছ উপছি পৰিছে। চোৱাচোন গছবোৰ কেনেনো শুৱনী; হইছে বসন্তকালে আপোনা আপুনি। বসন্তৰ লগে লগে শোভা নাশ পায়; ৰাখিব নোৱাৰি তাক যেতিয়াহে যায়। এই দৰে মিছাতেই লৰা-কাল গলে; কোনেও নেপায় ভাল বুঢ়া-কাল হলে। ১৬―নিয়ঁতী চৰাই। দেখিছানে ভাইহঁত নিয়ঁতী চৰাই, দিনত লুকাই থাকি গধূলি ওলায়। গছৰ ডালত পৰি মাতে ঠেও ধৰি, পুঁৱতীয়া নিশা মাতে নিউ নিউ কৰি। হাবিত সোমাই থাকে নমনে চকুৰে, ৰাতি হলে উৰি ফুৰে হৰিষ মনেৰে। যেতিয়া উৰুলি দিয়ে শুনিবলৈ ভাল, পাখি মেলি উৰি যায় নকৰে কোঢ়াল। সৰু সৰু জীৱবোৰ পালে ধৰি খায়, ৰাতি পুৱালেই গই হাবিত সোমায়। ১৭– মালভোগ কল। কলৰ মাজত তুমি কেনে মনোহৰ; “মালভোগ” বুলি কৰে তোমাক আদৰ। পকিলে যতন কৰি সকলোৱে খায়; সুৱলা গোন্ধৰ বাবে বৰ ভাল পায়। সকলো কলত কই তুমি বিতোপণ; মুখতেই পমি যোৱাঁ, ভাল লাগে মন। চেনিচম্পা কল কেৱে নকৰে আদৰ, তুমিয়েহে এক মাথোঁ অতি চেনেহৰ। গুণেৰে ভূষিত হলে তেমোৰ অন্তৰ; সকলো লোকৰ পাবাঁ আদৰ সাদৰ। নোপোৱাঁ আদৰ তুমি হলে গুণহীন; সকলোৱে নিলগতে কৰে বৰ ঘিণ। ১৮ - কুলি। আমৰ ডালত পৰি কুউ কুউ কৰি, মাতিছে কুলিয়ে আহা কেনে সুৰ ধৰি। যদিও কলীয়া কুলি কাউৰীৰ দৰে, সুৱলা মাতত তাৰ দেহ জুৰ পৰে। আমৰ গছত পৰি মাতে ঠেও ধৰি, ইডাল সিডাল কৰি ফুৰে উৰি উৰি। কাউৰী বাঁহত পাৰে কুলিটিয়ে কণি, উমায় ৰঙৰে তাক নিচিনি নেজানি। ডাঙৰ নহয় মানে মাত নুফুটাই, কাউৰী বাহঁত টোপ চকু মুদি খায়। ভালকৈ গজিলে পাখি যায় হাত সাৰি, কাউৰীয়ে খেদি নিয়ে যায় লৰমাৰি। স্ৰজিছে ঈশ্বৰে তাক এনেকুৱা কৰি, জানিবা সকলো কথা ভাবিলে এফেৰি। ⸻ ১৯—কঠাল। আহাঁচোন আইদেও, আহাঁ লৰ মাৰি, তোমাক কঠাল এটি দিওঁ মই পাৰি। পাতৰ আঁৰত চোৱাঁ পেটুৱা ভকত, টোম যেন হই আছে ওলমি ডালত, গোটেই শৰীৰ চোৱাঁ খহুৰেই ভৰা, ভিতৰত আছে তাৰ কিন্তু ৰহঘৰা। থুনপাকটিৰ দৰে বাদুৰ মাজত, ফুটেৰেই ভৰি আছে গেৰেলা পেটত । ফালিচালে ভিতৰত পকিলে কঠাল, সোণোৱালী কোহাঁ পাবাঁ দেখিবলৈ ভাল । খাবলৈ সোৱাদ আৰু গোন্ধ মনোহৰ, নলগাবাঁ বেছি খাই পেটত জগৰ । ২০-ৰেল-গাড়ী। ঘৰ ঘৰ কৰি, ফোঁপাই-জোপাই যায় সউ ৰেল-গাড়ী। শিকলি মেৰাই ইখনে সিখনে জুটি দিছে সাৰি সাৰি। মুখ নেখাকিও, উকিয়াই যায় বাটত দেখিলে কিবা; নেদেখা চহাই, হঠাৎ দেখিলে একই নোৱাৰে ভেবা। যি জনে বাহিৰ, কৰিলে ইয়াক তেওঁ এনে বুধিয়ক; অসাৰ বস্তুকো, চাকৰ বোৱাই সুখ দিছে জগতক। বিজুলী গতিৰে, চকু পচাৰতে ইঠাই সিঠাই হয়; কিনো আচৰিত, বুদ্ধিৰ মহিমা স্থল বায়ু পৰাজয়। ⸻ ২১ — মাটি-কঠাল। চোৱাঁচোন! চোৱা ভাই কাঁইট্‌ গছত, ফুলটিৰ দৰে ৰঙা পাতৰ মাজত । অলেখ চকুৰে ভৰা গোটেই শৰীৰ, তপ কৰি আছে যেন-জটীয়া ফকীৰ, জাৰ জহ একোটোকে নেভাবি নুগুণি, ভাবতে মগন যেন নিতে মহামুনি । বুঢ়া হুই আছে মানে দেহ বাঢ়ি যায়, দেহৰ লগতে তাৰ ৰূপো শোভা পায় । কম বুলি নেভাবিবা তেওঁক মনত, সোৱাদ ৰসেৰে ভৰা গোটেই পেটত । বাহিৰে কাঁইট্‌ দেখি নকৰিবা ভয়, লোন ঘঁহি কাটি খালে পেট জুৰ হয়। বাহিৰে কাঁইট্ হক, একো কথা নাই, অন্তৰৰ প্ৰেমৰসে পৃথিবী মোহায় । তোমাৰো হিয়াত ভৰি থাকিলে মৰম, সংসাৰৰ লোকে স্নেহ নকৰিব কম। ২২ — গধুলি। ৰঙা বেলি মাৰেগই সাগৰত বুৰ, কৰমী জগতে পালে এতিয়াহে জুৰ। আছিল মগন সবে আপোন কামত, গুচাই ভাগৰ চোৱাঁ গধূলি পৰত। বেচি কিনি মালবস্তু দোকানী পোহাৰী হৰিষ মনেৰে চোৱাঁ যায় ঘৰাঘৰি। বিষয়া আমোলা মানে যত অফিছৰ, কমল কাকত এৰি আছে নিজ ঘৰ। চৰাই পহুৱে ফুৰি আহাৰ বিচাৰি, আহিছে এতিয়া ৰঙে বহালই ঘুৰি। নিশা হলে সকলোৱে বিচাৰে জুৰণি, নহলে নিজীয়ে এই সংসাৰৰ প্ৰাণী। লৰা ছোৱালীয়ে গই ভিতৰ সোমাই, মাকৰ কাষত বহি জলপান খায়। সন্ধিয়া বেলিকা কেনে বন্তি পোহাৰত লৰা ছোৱালীয়ে মিলি পঢ়ে উলাহত। অন্ত [প্ৰথম পৃষ্ঠা][প্ৰকাশন][উছৰ্গা][প্ৰকাশন সংখ্যা][পাতনি][বিজ্ঞাপন][সূচীপত্ৰ][ছবি][১][২][৩][৪][৫][৬][৭][৮][৯][১০][১১][১২][১৩][১৪][১৫][১৬][১৭][১৮][১৯][২০][২১][২২][২৩][২৪][২৫][২৬][২৭][২৮][২৯][৩০][৩১][৩২][৩৩][৩৪] ফেইচবুকত প্ৰচাৰ কৰক! টুইটাৰত প্ৰচাৰ কৰক! সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. প্ৰতিলিপি কৰক এই লেখা বৰ্তমান পাবলিক ডমেইনৰ আওতালৈ আহিছে বুলি অনুমান কৰা হৈছে কাৰণ ইয়াৰ উৎসস্থল ভাৰত আৰু ভাৰতীয় কপিৰাইট আইন, ১৯৫৭ অনুসৰি লেখকৰ মৃত্যুৰ পাছৰ বছৰৰ পৰা ৬০ বছৰ পাৰ হ’লে কপিৰাইট উকলি যায়। অৰ্থাৎ, ২০২৬ চনত ১ জানুৱাৰী ১৯৬৬ৰ পূৰ্বে মৃত্যু হোৱা লেখকৰ সকলো ৰচনা পাব্লিক ড'মেইনৰ আওতাভুক্ত হ’ব। বি:দ্ৰ: এই লেখা/ৰচনা/গ্ৰন্থৰ লেখকৰ মৃত্যুবৰ্ষ কোনো তথ্যসূত্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত নহয়। ভৱিষ্যতে কোনো তথ্যসূত্ৰৰ দ্বাৰা লেখকৰ মৃত্যুবৰ্ষ সংক্ৰান্তীয় তথ্য প্ৰকাশ হ’লে এই লেখকৰ ৰচনাৰ প্ৰকৃত কপিৰাইট অৱস্থা পৰীক্ষা কৰা সম্ভৱ হ’ব। নতুন তথ্য অনুসৰি এই গ্ৰন্থৰ কপিৰাইট অৱস্থা ভবিষ্যতে বিচাৰ কৰি সেই অনুযায়ী ব্যৱস্থা লোৱা হ’ব। শ্ৰেণীসমূহ (++): ১৯২৫ চনৰ সাহিত্যকৰ্মপ্ৰমোদচন্দ্ৰ বৰঠাকুৰৰ সাহিত্যকৰ্ম (−) (±) (↓) (↑)১৯২৫ চনত প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ (−) (±) (↓) (↑)অনিশ্চিত পাবলিক ডমেইন ভাৰত(+) সা-সঁজুলি দিব্য দত্ত বাৰ্তা (0) জাননী (0) আলোচনা পছন্দসমূহ বিটা লক্ষ্য-তালিকা বৰঙণিসমূহ প্ৰস্থান পৃষ্ঠাউৎসআলোচনা পঢ়কসম্পাদনাইতিহাস চাওকচকু দিব নালাগে অধিক সন্ধান কৰক ৱিকিউৎসত সন্ধান কৰক বেটুপাত সমাজৰ বাটচ'ৰা কেন্দ্ৰীয় আলোচনা ৱিকিপত্ৰিকা শেহতীয়া সাল-সলনি লেখকৰ তালিকা যিকোনো লেখা যিকোনো লেখক যিকোনো সূচী সহায় দান কৰক প্ৰদৰ্শন বিকল্প বিন্যাস ১ পৃষ্ঠাৰ লিংক লুকুৱাওক লেখাৰ কাষত পৃষ্ঠা লিংক সঁজুলিসমূহ ইয়ালৈ থকা সংযোগসমূহ প্ৰাসংগিক সালসলনিসমূহ ফাইল আপল’ড স্থায়ী সূত্ৰ (লিংক) পৃষ্ঠাটোৰ বিষয়ে তথ্য এই পৃষ্ঠাৰ উদ্ধৃতি দিয়ক সংক্ষিপ্ত ইউআৰএল প্ৰাপ্ত কৰক Extract words ≥3 letters মুদ্ৰণ/ৰপ্তানী মুদ্ৰণযোগ্য সংস্কৰণ EPUB ডাউনলোড কৰক MOBI ডাউনলোড কৰক PDF ডাউনলোড কৰক আন ফৰমেট আন প্ৰকল্পসমূহত ৱিকিতথ্য আইটেম ভাষাসমূহ লিংক যোগ কৰক এই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৭ জানুৱাৰী ২০২৫ তাৰিখে ১৭:৫৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল। লিখনিসমূহ ক্ৰিয়েটিভ কমন্স এট্ৰিবিউশ্যন/শ্বেয়াৰ-এলাইক অনুজ্ঞাপত্ৰৰ আওতাভুক্ত; ইয়াৰ লগত অন্য পদো প্ৰযোজ্য হ’ব পাৰে। ব্যৱহাৰৰ চৰ্তাৱলীত বিস্তাৰিত ভাবে চাওক। গোপনীয়তা নীতিৱিকিউৎসৰ বিষয়েদায়লুপ্তিআচৰণ বিধিউন্নয়নকাৰীপৰিসংখ্যাকুকিৰ বিবৃতিমোবাইল সংস্কৰণ Wikimedia Foundation Powered by MediaWiki 67anhk47h06uhp73k33mowxzx0lubws 252906 252905 2026-06-07T16:18:52Z দিব্য দত্ত 575 [[Special:Contributions/দিব্য দত্ত|দিব্য দত্ত]] ([[User talk:দিব্য দত্ত|আলোচনা]])-ই কৰা [[Special:Diff/252905|252905]] নম্বৰ সম্পাদনাটো বাতিল কৰা হৈছে 252906 wikitext text/x-wiki [[সদস্য:দিব্য দত্ত/common.js|common.js]] {| class="wikitable sortable" |- ! কিতাপৰ নাম !! লেখক |- | [[ৰাজসূয় কাব্য]] || |- |[[বিদ্যুত বিকাশ]] || চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা |- |[[মেঘনাদ বধ]] ||চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা |- |[[তীৰ্থযাত্ৰী]] ||নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ |- |[[বৰবৰুৱাৰ ভাবৰ বুৰবুৰণি]] ||বেজবৰুৱাৰ |- |[[সন্ধ্যা বন্তিৰ শিখা]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[গোহাঞিবৰুৱা]] ||দণ্ডীনাথ কলিতা |- |[[মৰাণ জীয়ৰী]] ||কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য |- |[[শেৱালি]] ||ৰত্নকান্ত বৰকাকতি |- |[[ভাষাবিদ বাণীকান্ত]] ||দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মা |- |[[সাংখ্য দৰ্শন]] ||ৰাধানাথ ফুকন |- |[[গোপালদেৱ চৰিত কথা]] ||ৰত্নেশ্বৰ গোঁসাই দৌকা চাপৰি সত্ৰ |- |[[মালিকা]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[অসমীয়া সাহিত্যৰ অধ্যয়ন]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[অসমা]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[গাঁৱে নগৰে]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[লুইতী]] ||পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱা |- |[[ইংলেণ্ডৰ বুৰঞ্জী]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[অসমীয়া কথাসাহিত্য পুৰণিভাগ]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[জাতকমালা]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[আইদেউ]] ||কমলেশ্বৰ চলিহা |- |[[জয়মতী]] ||পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা |- |[[অসমীয়া কথা সাহিত্য]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[জাতকমালা]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[সুৰভি]] ||বেজবৰুৱা |- |[[জোনবিৰি]] ||বেজবৰুৱা |- |[[ভাষণ]] ||শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী |- |[[অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[ছোভিয়েট দেশত এভূমুকি]] ||অমলেন্দু গুহ |- |[[গীতাবোধ- গান্ধী]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[ৰামবিজয় নাট]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[মহামোহকাব্য]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[সাতশৰী অসম বুৰঞ্জী]] ||সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা |} nuqdzpklnw9ou5d9812f2bmdiyvowaq 252945 252906 2026-06-08T11:04:02Z দিব্য দত্ত 575 252945 wikitext text/x-wiki সাধু-কথাৰ কুকি/আমালৈ নাপাহৰিব সম্পাদনা ←বেটুপাত সাধু-কথাৰ কুকি (১৯৪৯) লেখক: লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা স্বর্গাৰােহণ→ খচৰা মনত ৰাখিব এয়া মাথোন প্ৰাক্‌দৰ্শনহে। আপোনাৰ সালসলনিসমূহ এতিয়াও প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাই! → সম্পাদনা ক্ষেত্ৰলৈ যাওক ছোৱালী – “এৰা মই অসমীয়া মোৰ লগত কোনো নাই। আপুনিনো কোন? আপুনিও আমাৰ দেশৰে মানুহ নে কি?” ❋ ❋ ❋ ❋ তৃতীয় অধ্যায় ছোৱালী- মোৰ দুখৰ বাতৰি দেউতা, কি শুনিব কি কম। আমাৰ ঘৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ কোঁৱৰপুৰ গাঁৱত। মোৰ আই বাঁৰী। মই বাঁৰী আইৰ একেজনী ছোৱালী। বোপাই সৰুতে মৰিল। মোৰ বোপাইক দেখা মনত নপৰে। সৰুৰে পৰা আয়ে মোক বুকুত বান্ধি লৈ চৰাই পোৱালিক টোপ খুৱাদি খুৱাই ডাঙৰ-দীঘল কৰিলে। যোৱা বহাগ মাহত মোক আয়ে বিয়া দি জোৱাঁয়েকক পো বুলি ঘৰতে ৰাখিছিল। দুমাহ এই দৰে আমি আইৰ পাখিৰ তলতে আছিলো। পাছে “তেওঁ” শহুৰ শাশুক এবাৰ চাব লাগে বুলি আইক কৈ মোক লৈ কিছুমান দিনৰ মূৰত পানীয়ে বামে আহি এই খিনি পালেহি। এতিয়া শুনিছোঁঁ বোলে এই খন বঙ্গালৰ দেশ, কিবা হেনো কলিকতা! “তেওঁৰ” ঘৰ ইয়াৰ ওচৰতে হেনো কেনিবা। আগেয়ে “তেওঁৰ” ঘৰ বঙ্গালৰ দেশৰ ওচৰত বুলি জনাহেঁতেন আয়ে মোক নপঠিয়াই। “তেওঁ” ওচৰতে বুলি কৈছিল। ইয়াতো তিনি চাৰি দিনমান থাকি “তেওঁ” মোক এদিন কলে বোলে “মই নগৰৰ পৰা কিবা অলপমান বস্তু কিনি লৈ আহোঁ, আই-বোপাইৰ ওচৰলৈ শুদাহাতে যোৱাটো বেয়াা; তুমি ইয়াতে থাকাঁ, মই গধূলিকৈ আহি তোমাক আমাৰ ঘৰলৈ লৈ যামহি।” মোক অকলৈ ইয়াতে এৰি থৈ যাব শুনি মই ভয়ত কান্দিবলৈ ধৰিলো! মোৰ কান্দোন শুনি এই ঘৰৰ বাবু এজন আহি মোক ভয় নকৰিলৈ কৈ ভালেমান বাং-বাং বিং-বিং কৈ কিবাকিবি বুলিলে। “তেওঁ” গুচি গল। যাবৰ সময়ত তেওঁৰ ভৰিত দীঘল দি পৰি কলো; “সোনকালে উভতি আহিব, মোৰ অকলৈ থাকিবলৈ বৰ ভয় লাগে :” -কিন্তু আজি পোন্ধৰ দিন হল, “তেওঁ” আৰু উভতি নাহিল। নিতৌ বাটলৈ চাই থাকোঁ, “তেওঁক” আৰু দেখা নাপাওঁ। গোসাঁয়ে জানে তেওঁৰ কি অথান্তৰ মিলিল। নহলে “তেওঁ” কেতিয়াও নহাকৈ নাথাকিল লহেঁতেন।তেওঁ যোৱাৰ দিনৰে পৰা এই ঘৰৰ বাবু জনে আৰু আন আন মানুহে নানা বেয়া কথা কৈ মোক অপমান কৰিছে। আজি শুনিছোঁ বোলে মোক হেনো অলপতে ধেঙৰ কুলি কৰি কোনোবা সাত সাগৰৰ পাৰলৈ পঠিয়াব।মই আৰু “তেওঁক” দেখিবলৈ নেপাওঁ। মোৰ আইক দেখিবলৈ নেপাওঁ। মোৰ অবিহনে মোৰ আইৰ কি গতি হব। তাহানি আইৰ মূখে সাধু-কথাত শুনিছিলো বোলে চিলনী-জীয়েকে দুখ পালে মাকক “আগলি কলাপাত লৰে কি চৰে, চিলনী আই মোৰ আগতে পৰে,” এই বুলি বিনাই মাতিলে মাক ক্ষন্তেকতে আগতে পৰেহি। কথাটো শুনি মই মোৰ আইক সুধিছিলো “আই, আগলৈ মই দুখত পৰিলে তোক এই দৰে মাতিলে তই মোৰ আগতে আহি পৰিবিহি নে? আয়ে কৈছিল “পৰিম তো মোৰ আইকণ তোৰ আগতে,তই দুখত পৰি মাতিলে।” আজি সেই দেখি চিলনী-জীয়েকৰ দৰে ময়ো বিনাই আইক মাতিছিলো এই দুখৰ কালত। আইৰ বদলি আপুনি মোৰ আগতে পৰিলহি, আপুনি মোৰ ঈশ্বৰ। নিশ্চয় আপোনাক মোৰ আয়ে মোৰ বিননি শুনি মোৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিছে। দেউতা ঈশ্বৰ মোক উদ্ধাৰ কৰক। মোক মোৰ আইৰ হাতত পাৰে যদি পেলাই দিয়ক মোৰ দেউতা। এই কেষাৰ কথা কৈয়ে ছোৱালী জনীয়ে উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে। মোৰও শুকান চকুত ঢল আহিল। চতুৰ্থ অধ্যায় ইয়াৰ পাছত কি হল, কি কৰা গল, কবলৈ গলে আত্মশ্লাঘা কৰা হয়; সেই গুণে সেই বিলাক বিবৰি নকৈ মুঠতে কওঁ যে মহাৰাণীৰ নিৰপেক্ষ আইনৰ সাহায্য লৈ নিঃসহায় অভাগিনীক গাৰ্ডেনৰিচৰ কুলি ডিপোৰ পৰা অতি কষ্টে উদ্ধাৰ কৰি স্বদেশলৈ পঠিয়াই দিয়া হল। মাকে হেৰোৱা-ধন আকৌ পাই আনন্দত ঈশ্বৰৰ চৰণত কৃতজ্ঞতা আজলিয়ে আজলিয়ে দিবলৈ ধৰিলে। জীয়েকেও মাকৰ স্নেহ-ৰসেৰে ভৰপুৰ বুকুত মূৰ সুমাই সুখেৰে আকৌ সুবলৈ পাই হাতেৰে স্বৰ্গ ঢুকি পালে। কিন্তু তুহ-জুইৰ নিচিনা একুৰা শোকৰ জুই সদাই তেওঁৰ মনত জ্বলিবলৈ ধৰিলে যে “মোৰ স্বামী নাহিল।তেওঁৰ নাজানো কি দশা হল।” কিছু দিনৰ মূৰত এদিন হঠাৎ স্বামী মহাশয়ক হাতত শিকলী লগাই পুলিচে মাক জীয়েকৰ আগত হাজিৰ কৰিলে। মেকুৰী জোলো- ঙাৰ পৰা ওলাল, সবিশেষ বৃত্তান্তও তাৰ লগে লগে ওলাই পৰিল। "তেওঁ” মহাশয় এজন উৰিস্য়া দেশৰ ব্ৰাহ্মণ পাণ্ডা। ৺জগন্নাথ গদাধৰ পাণ্ডাৰ গোমস্তা বুলি কৈ তেওঁ গাৱত সোমাই অসমীয়া গাৱ- লীয়া মানুহৰ লুটি-পুটি খাই সৰ্ব্বস্বান্ত কৰি ফুৰিছিল। এই দৰে ফুৰি তেওঁ অসমীয়া কবলৈ শিকিলে | পাহ-কটা তিনি-খলপীয়া চুলি আৰু এমোকোৰা তামোলৰ মুখেৰে অসমীয়াৰ লগত অসমীয়া হৈ যাবলৈ আমাৰ উড়িয়া ভাইহঁতৰ পক্ষে যে কিমান উজু ব্যাপাৰ তাক সকলোৱে অপ্ৰয়াসে বোধগম্য কৰিব পাৰে। আমাৰ গাৱেঁ গাৱেঁ সোমাই অসমীয়া বুলি পৰিচয় দি মোৰ অমুকত ঘৰ অমুকত বাৰী, এই দৰে কৈ, কোনো কোনো ভোদা অসমীয়া মানুহক ভুৰুকিয়াই ঘৰ জোৱাঁই চাপি আজলী অসমীয়া ছোৱালী ফুচুলাই লৈ আহি কলিকতাৰ কুলী ডিপোত বেচিথৈ গুচি যোৱা ব্যৱসায় আমাৰ এই বহুৰূপী পাণ্ডা মহাশয়ে ধৰিছিল। এই বাৰো এই বাঁৰীৰ জীয়েকক এনে ফন্দি কৰি কলিকতাত এৰি থৈ গৈ ৰং মনে আকৌ অসমত নতুন পহু ধৰিবলৈ নতুন জাল পাতিবৰ চেষ্টাত থাকোঁতেই ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত কলিকতাৰ পুলিচে লুটিয়াই তেওঁক ডাঙৰ জালত পেলাই অনুগ্ৰহ কৰি ধৰি বৰফাটেকত সুমাই থলে। সামৰণি এই ঘটনাৰ কিছু দিনৰ পাছত এদিন, বাট পাহৰিয়েইনে কি, কোৱঁৰপুৰৰ সেই বাঁৰীৰ বহাত ওলাইছিলোগৈ। নানা কথা বাৰ্ত্তাৰ পিছত বিদায় লৈ উঠি আহিবৰ সময়ত সেই ছোৱালী জনীৱে চকুৰ লো টুকি মোৰ মুখলৈ চাই কলে, “আমালৈ নেপাহৰিব!” ইমান দূৰত ইমান সময় আৰু স্থানৰ ব্যৱধানত আছোঁ, তথাপি আজিও থাকি থাকি মোৰ কাণৰ বিন্ধাত বাজি উঠে “আমালৈ নেপাহৰিব।” স্বর্গাৰােহণ চ'তৰ “বাৰে খৰ” অসমত ন কথা নহয়। এইবাৰ খৰত অস- মীয়া মানুহ চৈধ্য পুৰুষৰ পৰা খৰ্-খৰীয়া হৈ শুকাই আহিছে। কিন্তু পকা-অঙ্গঠা-যেন এই বাৰ চৌধ্যটা দিন অসমীয়াই ৰঙালী বহাগৰ ন পানীৰ আশাত চকু-মূৰ মুদি যেনে তেনে মতে কটায়। বহাগৰ ন বৰষুণ গাত পৰিলেই অসমৰ পুথি-খলিহাই সেন্দুৰ পিন্ধি নাচোন-বাগোন ধৰে; আৰু লগে লগে লৰা ছাৱালী ডেকা গাভৰু বুঢ়া-বুঢ়ীয়েও সেন্দুৰীয়া হৈ আপোন অৱস্থানুযায়ী যথাবিহিত ৰং-ধেমালি কৰে। আমি কবি হোৱা হলে এইখিনিতে আমগছ নাহৰ গছৰ নতুন কুঁহি পাত, ৰিব্ ৰিব্, বাৰে বোৱা মলয়া বতাহ, কুলিৰ সুললিত কু-উ কু-উ, আৰু ৰঙালী বহাগৰ বিহুৰ ৰং-ধেমালি আদি সুৱলা ভাবৰ কথাৰ ৰহণ সানি বৰ্নাই নিদিয়াকৈ কেতিয়াও নেৰিলোহেঁতেন! কিন্তু। -দুখৰ কথা কিন্তুতেই অন্ত কৰা ভাল। আমি কবিত্ব কৰিবলৈ গলে, নিৰ্ব্বা- লীৰ পৰা কাণ মলাটো, বলীৰ পৰা বাঘ-ঢকাটো, আৰু বলী নিৰ্ব্ব- লীৰ মাজতে যি তেওঁৰ পৰা খকৰা মুকুটিটো খাব লাগিব। “লাইচেন্স” পাৱা বা ‘‘পট্টাদাৰ” কবিয়ে “আমৰ মল” আৰু “নাহৰৰ” কুঁহিপাত মিলি উকা কৈ বৰ্ণাই গলে ও পাৰ পাই যাব; কিন্তু আমি ‘অকবি” লমতিৰ মুখত আমৰ মল আৰু নাহৰৰ সলনি "আঘ্ৰ মুকুল” আৰু 'নাগেশ্বৰ” শব্দ সাজ পাৰ পিন্ধি ওলালেও, বিনা সোধে বিনা স্বাপিলে আমাৰ ৫০\ টকা জৰিমনা নহৈ নেযায়। কলিকতাত চ’তৰ বাৰ খৰ বুলি কথা এটা নাই বাৰ থৰৰ ঠাইত ছত্ৰিশ খৰ বুলিলেও কলিৰ চহৰ কলিকতাৰ ৰ'দৰ যথোচিত সন্মান ৰক্ষা কৰি নামাকৰণ কৰা নহয়। চ'তৰ কলিকতাৰ দিনত তো জুয়েই, ৰাতিও জুহাল। এনে চ'ত মহীয়া এনিশাত, শোৱনী- ঘৰত শুব নোৱাৰি ভালকৈ বাঁ-বলা বাহিৰৰ চৰাঘৰত আহি শুবৰ আয়োজন কৰা গল। উপজিবৰে পৰা এই বয়সলৈকে টোপনিৰ, আশয় পাব নোৱাৰিলো। কেতিয়াবা নেমাতিলেও আহি টোপ- নিসঃৰে, কেতিয়াবা আহিবলৈ কুতুৰি মাতি থাকিলেও টোপনিৰে সৈতে দেখা সাক্ষাৎ নহয়। আমাৰ সময় অসময়ৰ সুবিধা অসুবিধা বুজা অভ্যাস টোপনিৰ সমূলী নাই।সংক্ষেপতে কবলৈ গলে টোপনিৰ সৈতে আমাৰ সম্বন্ধটো প্ৰণয় বা সদ্ভাবৰ সম্বন্ধ নহয়, “মামলা-মোকৰ্দ্দমা” বা “গোচৰ-ফৰিয়াদৰ সম্বন্ধ"। আদালতত গোচৰ কৰি বিবাহিতা তিৰোতা “ডিক্ৰি” পাই সেই তিৰোতাৰে সৈতে কৰা গৃহবাস, যেনে নাহোঁ বুলিলে, কানি-ভাং-ফটিকাৰ আদালতত ডিক্ৰি পাই অন্য টোপনিৰে সৈতে কৰা গৃহবাসো তেনে। শোৱা পাটীত পৰি বাট চাই আছোঁ, টোপনি আহিব, টোপনি আহিব –টোপনি নাই! “মোৰ সোণ, মোৰ মইনা টোপনি আঁহা, কাবৌ কৈ মাতিছো, টোপনিৰ গায়েই নলৰে। হঠাৎ মনত পৰিল, তাহানি ছাতৰ অৱস্থাত পঢ়িবলৈ কিতাপ মেলিলেই টোপনিয়ে দেখোঁ হেচা মাৰি ধৰেহি, এতিয়াও সেই বুধি নকৰোঁ কিয়? উঠি চাকিটো বঢ়াই দি কিতাপ এটা মেলি ললো! হায়! সেই ৰামো গল, অযোধ্যাপুৰীও গল। সেই সুখৰ ছাতৰীয়া টোপনি আৰু নাই। কিতাপ মেলিলেই যে টোপনি আহে এই কথা সেই কালৰ মোৰ এনে ডাঠ বিশ্বাস অছিল যে, কোনো বয়সীয়া মানুহক টোপনি নাহে বুলি কবৰ শুনিলে কিতাপ মেলি লবলৈ পৰামৰ্শ দিছিলো। আৰু নিদ্ৰাশূণ্য় দুৰ্ভগীয়া সৰ্ব্বসাধাৰণৰ উপকাৰৰ অৰ্থে, “টোপনি অহাৰ অব্যৰ্থ ঔষধ” নাম দি এই বুধিটো বাতৰি কাকতত জাননী দি দিওঁ বুলি কেইবা বাৰো গভীৰ ভাৱে ভাবিছিলো কাৰ্য্যবশতঃ সি জানিবা হৈ নুঠিল, গতিকে মোৰ জাননীৰ খৰচৰ পইচা কেটাও ৰাহি হল। কিতাপ জপাই,চাকিটো নুমাই আকৌ একাগ্ৰচিত্তে টোপনিৰ তপস্যাত লাগি গলো। ঘড়ীত টংটং কৰে তিনি বাজিল। অনেক ভাবনা-ডাকিনী চিন্তা-যোগিনী আহিল, কিন্তু টোপনি দেবী নাহিল। এই পৃথিবীৰ ওপৰত বৰ বিৰক্তি ধৰিলে। ভাবিলো এই পৃথিবীত সুখৰ লেশমাত্ৰ নাই; যিমান শীঘ্ৰে এই দুখৰ পৃথিবী এৰি যোৱা যায় সিমান মঙ্গল। আজি কালিৰ আমি উঠি অহা ডেকাই। যতে যিহতে, আপোন দোষতে বা পৰৰ দোষতে, ঠেকা খাওঁ, বিৰ- ক্তিটো ধৰেহি এই পৃথিবীখনৰ ওপৰত। ওপৰ-চকুৱা হৈ বাটত উজুটি খাই আমাৰ আঙ্গুলি আগ ছিগিলি, জগৰ লাগিল এই পৃথিবীৰ গাত। আমাৰ পিঠী-ঢেকিত মহে খালে, ফৰ্ ফৰনি উঠিল আহি এই উড়াল পৃথিবীৰ গাত। আকাশৰ তৰাটো হাত মেলি ঢুকি নেপালো, দায় পৰিল এই পৃথিবীৰ গাত। খৰি ভাৰীৰ লৰা বা খৰি-ভাৰী হৈ ৰজাৰ জীয়ৰীক বিয়া কৰাবৰ মন গৈছিল, কৰাব নোৱাৰিলো, দোষ দিলো এই ঘূৰণীয়া পৃথিবীৰ গাত, আৰু ৰাজ-কন্যাৰ উদ্দেশ্যে আত্মহত্যা কৰি এই পৃথিবীৰ ওপৰত খং সাৰিলো! এই প্ৰচলিত প্ৰথা অনুসৰণ কৰি মোৰে টোপনি নহা বাবে এই পৃথিবীৰ ওপৰত বিৰক্ত ধৰাটো অযুক্তিসঙ্গত নহয়। ভাবিলো এনেকুৱা এখন ঠাইলৈ যাব নোৱাৰি নে য’ত এই নিষ্ঠুৰ টোপনিৰ ভৰিত তেল-তেঙা নঘঁহাকৈ কাল কটাই থাকিব পাৰি এনে ঠাই স্বৰ্গৰ বাহিৰে এই পৃথিবীত কত? আহা আজিয়েই মোক স্বৰ্গলৈ কোন গোসাঁয়ে লৈ যাব। ইত্যাদি কিবা আগ গুৰি নথকা কথা ভাবি থাকোঁতেই, কব নোৱাৰোঁ, কেতিয়া কলা,মলাকৈ মোৰ টোপনি আহিল। মোৰ চৰাঘৰটো অনুষ্টুপীয়া ছন্দত ৰচিত। অর্থাৎ,-চকু দিলে চকু ৰােৱা বা গেৰেকানিত চকু পৰা বিধৰ নহয় । মাজে মুধে এক ৰকম চলি যােৱাকৈ সজোৱা ! কিহেৰে কেনেকৈ সজোৱা তাৰ বর্ণনা দি মোৰ বেচেৰা দুখীয়া চৰাঘৰ ফেৰাৰ সুখ্যাতি বা অখ্যাতি কৰিবৰ মোৰ মন নাই। এটা বস্তুৰ মাথােন উম্লেখ কৰিবৰ আবশ্যক । চৰাঘৰৰ বেৰত কেইবাখনো পট ৰ; “ছবি” অৰা আছে । তাৰে এখন ছবিৰ নাম “প্রেমৰ বাতৰি”( Message of Love )। ছবিখন ইংৰাজী ছবিৰ আৰ্হিত অকা। ছবিৰ বিষয়ঃ এজনী সুন্দৰী গাভৰু ছােৱালীয়ে ৰাতিপুৱা ফুলনী-বাৰীত সোমাই ফুল তুলি কোচত একোচকৈ ভৰাইছে; তাৰে দুটা এটা ফুল কোচৰ পৰা সৰি মাটিত পৰিছে। মূৰৰ ওপৰত নিৰ্ম্মল নীল আকাশত ছিলনী বনাইছে, এনে সময়ত লৰামতীয়া দুষ্ট কামদেউ কৰবাৰপৰা অকলশৰীয়াকৈ ছােৱালী জনীক পাই তাইৰ কাণত ফুচ্-ফুচ্ কৰে কিবা বোৰ কৈছো। কি কৈছে কি মেলিছে কোনে জানে? ফুচ্ ফুচীয়া কথাৰ, বিশেষ গাভৰু ছোৱালীৰ ফুচফুচীয়া কথাৰ আমি ধাৰ নাখাওঁ। অমুক তমুক কৈছে বুলি সাজি পাতি কবলৈকো, আমি অগেয়ে সৈ কাঢ়ি থৈছো, কোনাে বিধৰে কবি নহওঁ বুলি । ছবিখন দেখা মানুহে কয় বোলে কিবা হেনাে প্রেমৰ বাতৰি কৈছে; অর্থাৎ কামদেউ নামৰ সেই থােপোৰা সৰু লৰাটোৱে গাভৰু ছােৱালীজনীৰ কাণত কৈছে হেনো, "অমুকত তোমালৈ এনে ৰূপৰ এনে গুণৰ এটি সুন্দৰ দৰা আছে তোমাক লাগেনে?" আমি কিন্তু বােপাইহে এনেই কলে নপতিয়াব যদি, লৰাৰজা বা গৌৰীনাথ ৰজাৰ শৰণ দি কৈছোঁ। এই ফুচ্ ফুচীয়া “প্রেম ভেম” বুজ নেপাওঁ, তেহেলৈ তহঁতে যিহকে বোল। খনিকৰৰ হাতৰ হেঙ্গুল-হাইতালেৰে অকা ৰমক- জমক নক্সা দহ চাৰিয়েও আৰে, দহ চাৰিক দেখা-দেখি আমিও আনি বেৰত আৰি থৈছোঁ দোষৰ ভিতৰত আমাৰ গাত এই ফেৰাহে। আমি হোল-গোজ ভকত ইয়াকেহে বুজো, যে ছোৱালীলৈ যদি দৰা বিচাৰিব লাগে, সেই কাম মাক বাপেকৰ; কামদেউক সেই ভাৰ দিলে কোনে? আমি জনো, লৰাৰ কাম হৈছে ওমলা, খোৱা শোৱা আৰু “স্কুলৰ লেচন” পঢ়া; দৰালৈ ছোৱালী, ছোৱালীলৈ দৰা বিচাৰি ঘৰপাতি ফুৰা নহয়। হাততে প্ৰমাণ লৰাৰ লৰা- বুদ্ধি, চৰুক সুধি চাউল বহাবলৈ গৈছে, দৰাৰ বাতৰি বাপেক মাকক নকৈ ছোৱালীৰ আগত কৈছে গৈ। বাপেক-মাকৰ কাষলৈ বা এইবিলাক কথা লৈ এই বালক কামদেও ঠোকে কেনেকৈ? মৰম-সাহ দি ঠুকিলেও “লৰাৰ মুখত বুঢ়া-কথা! যা ইয়াৰ পৰা গুচি যা! বুলি বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে একেটা ঢেকিঠোৰাৰ মাৰতে পেটুৱা কামদেউৰ পেটু উলিয়াব। মোৰ চিলমিল কৈ টোপনি আহিল, লগে লগে টোপনিৰ সখী সমাজিকে আহিল। দেখিলো, ছবিখনৰ পৰা সেই উদং-মূদং ফুচ্ফুচুৱা লৰাটো আহি মোৰ কাণত ফুচ্ফুচাবলৈ লাগিছে! ইকি ‘তামোচা”! মোৰ খঙে মূৰৰ চুলি পালেগৈ। “হেৰ, মোৰ দেখোন কেতিয়াবাই বিয়া হৈ গল, এতিয়া মোৰ কাণত কি ফুচ্ফুচাবৰ দিন আহিছে? একেই এই তিনি পৰীয়া ৰাতিলৈকে টোপনি নাই ঘামত ছটফটাই আছো, তাৰ ওপৰত তই আহি লাগিছহি? কি লৰাই চল পাই যায়, ডাঙৰে সৈতে চুপতি কৰিবলৈ আহিছে! এই বুলি তাক থেকেচা মাৰি পেলাই দিব খোজো- তেই “হে হে কি কৰে খং কৰিছে নো কেলৈ? অগেয়ে শুনক মই কি কবলৈ আহিছে তাৰ পাছত মোৰ গাত দোষ পাই যদি খং কৰিব?” এই বুলি কামদেউ হাত যোৰ কৰি মোৰ আগত থিয় হল। ময়ো লেকাম টানি ধৰি খংটো ৰখাই সি নো কি বক্তৃতা কৰিব খুজিছে, শুনিবলৈ কাণ পাতিলো। কামদেউ - ককাই দেউ (ককাই দেউ বুলিয়েই আপোনাক সম্বন্ধ ধৰিলো, খং নকৰিব দেই )অপোনাৰ কষ্ট দেখি থাকিব নোৱাৰি বেৰৰ পৰা নামি ওচৰ চাপি আহিছোঁ যদি মোৰ পৰা কিবা উপকাৰ হয়, এই ভাবি। ৰাতি তিনি বজালৈকে আপোনাৰ চকুত টোপনি নাই ছটফটাই আছে, মই চকুৰ আগতে দেখি আছো । মই- মােৰ টোপনি নাহিল যদি নাহিল, তোৰ তাত কি হল ? কোনোবা ৰজাৰ জীয়েকৰ বাতৰি কৈ মােৰ চকুৰ পৰা টোপনি একেবাৰেই খেদিবৰ ফিকিৰ কৰি মােৰ ওচৰ চাপিছহি হবলা? সেই ফিকিৰ মােৰ ওচৰত নেখাটে । তই বেৰৰ লৰা বেৰলৈ উঠি যা, গৈ লোকৰ কুমলীয়া ছোৱালীৰ কাণত ফুচ্ ফুচ্-ফাচ্-ফাচ্, কৰি তাইক বলিয়া কৰগৈ। তই মােৰ ভাই বা আন সম্বন্ধীয়া নহলি ; নপঢ়ি নুশুনি দুষ্টালি কৰি এনেকৈ ফুৰা বাবে নিতৌ তোৰ পিঠিত মই সৌকা মেলিবলৈ নেপালো ! গুচ! বা! মোৰ বিয়া হৈ গৈছে, তই মােৰ ঘৰ পাতিব নেলাগে। কামদেউ - আপােনাৰ বিয়া হৈ গৈছে বুলি মই জানো; মই সেই বাবে আপোনাৰ ওচৰলৈ অহা নাই । মই - কি বাবে আহিছ বেগাই ক। মাঠি-মুঠি থাকিব নেলাগে ৰাতি পুৱাইহে লাগে, পাৰো যদি মই অলপ চকু মুদোঁ। কামদেউ – আপুনি এই পৃথিবী এৰি স্বৰ্গলৈ যাবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল মােৰ স্বৰ্গ-মর্ত্য-পাতাল তিনি লোকত অব্যাহত গতি। বেছ কথা, আপুনি যদি স্বৰ্গলৈ যায়, তেন্তে বলক মই লৈ যাওঁ । এই কথা কবলৈহে মই আহিছোঁ। মই সঁচাকৈয়ে কৈছনে, নাই মোৰ সৈতে চুপতিহে কৰিছ ! চুপতি কৰিছ যদি সােকোতা পাবি, মই কেনে ভকত জনা নাই হবলা। কামদেউ- ৰাম ৰাম । আপুনি মােৰ ককাইদেউ, আপোনাৰে সৈতে জানাে মই চুপতি কৰিব পাৰো? সঁচাকৈ কৈছো, যায় যদি বলক মই লৈ যাওঁ। মই- যাওঁতে লৈ যাব পাৰ যদি। কিন্তু বৌৱেৰক হলে এৰি যাব নোৱাৰোঁ। কাম –কিয় বৌক এৰি যাব লাগিছে, তেওঁকো লৈ যামহঁক! কিন্তু এজন এজনকৈহে মই লৈ যাব পাৰিম। পলাই স্বৰ্গত সোমোৱা কথা দুইকো একে বেলিয়েই লৈ গলে কৰবাত ধৰা পৰিম। ধৰা পৰিলে আপোনালোক তো অজলা “নৰ মনিষ” বুলি সাৰিব, মইহে মৰা পৰিম। প্ৰথমতে দুৱৰীয়েই কোবাই মোৰ পিঠিৰ ছাল ছিঙিব; তাৰ পিছত ইন্দ্ৰৰ আগ পোৱালে নি কি হয় ইন্দ্ৰই হে জানে। আপোনাক আগেয়ে লৈ গৈ স্বৰ্গত থৈ আহোঁগৈ, তাৰ পাছত বৌক লৈ যামহি। মই-বাৰু তেন্তে। কিন্তু সাৱধানে কৰিবি বোপাই। ভাল-মন্দ তইহে জান' অ' আৰু এটা কথা; মোৰ বই বস্তু সোপা কি কৰিম? এৰি থৈ যাব হলে নোৱাৰোঁ। মই বোপাই বগা শিলৰ মেজখন কালিহে কিনি আনিছোঁ ।মখমলৰ জোতাজোৰা সৰব ন। কাম -- আপোনাৰ বস্তু এটাইবোৰ কেনেকৈ লৈ যাব? ধৰা পৰি মৰিব দিয়েনে? আপুনি বলে পৰা এটামান টোপোলাৰ জোখাই বাৰু লয় যদি বান্ধি লওক। বগা শিলৰ মেজ-চেজ এৰক, সেইবোৰ লৈ যাব নোৱাৰে। স্বৰ্গত গৈ আপুনি ঠান্-থিত লাগক গৈ, তাতে মই লাহে লাহে বগা শিলৰ মেজ এখনহে নেলাগে দহখন কিনি দিম। মখমলৰ জোতাজোৰ পিন্ধি লওক। মই – ( ভালেমান বেলি ভাবি) বাৰু মোৰ বোপাই তোৰ কথাই ৰওক। কিন্তু এদিন মান সময় দিব লাগিব; আজিয়েই মই যাব নোৱাৰো কাইলৈ ৰাতিকৈ আমি ঠিক হৈ ওলাই থাকিমহঁক, তই আহি লৈ যাবিহি মখমলৰ জোতাজোৰ নিপিন্ধো, টোপোলাত সুমাই লম, বাট বেয়া যদি পিন্ধি খোজ কাঢ়িলে সি ফাটিব। কাম–বাৰু তেন্তে কাইলৈ ঠিক মাজনিশা আহি আগেয়ে আপোনাক লৈ যামহি, তাৰ পাছত বৌক। মই -এৰা। ইয়াৰ পিছত সমাজিকতে দেখিলো যেন "কাইলৈ মাজনিশা” হল। যেন সকলো দিহা-পােহা কৰি নিব লগা বস্তু একেটা টোপােলাতে বান্ধি যাবলৈ দুয়ো সাজুহৈ ওলালো। যেন কামদেউ আগৰ দৰেই ছবিটোৰ পৰা নামি আহি আগ ৰাতিৰ কথা মতে মোক আগেয়ে যাবলৈ কলে। যেন মই ধােবাই কাপােৰৰ টোপােলা লোৱাদি বস্তুৰ টোপোলাটেো লৈ পিছে পিছে যাবলৈ ধৰিলাে। কিছুমান বেলিৰ মূৰত স্বর্গ পালো গৈ। কেনেকৈ কোন আৰু কেনেকুৱা বাটেদি গলো, আৰু যাওঁতে বাটত কি দেখিলো,কি শুনিলো,মোৰ একো মনত নাই। এটা মানুহ-দুনুহ নােহোৱা ঘৰত মােক সুমাই দি সি কলে, “আপোনাৰ এইটোৱেই বহা, ইয়াতে টোপালাটো থওক"। তাৰ কথামতে মই টোপোলাটো মাটিতে থৈ তাক কলো, “বাৰু মই টোপােলা থলো", তই লৰ মাৰি যা বৌৱেৰক লৈ আহগৈ,মোৰ মনটোৱে খু-ধুৱাব লাগিছে। “মই যাওঁ লৰি লৈ আহোঁগৈ” বুলি কামদেউ নাইকিয়া হল। কামদেউ যােৱাৰ পিছত, “এনেই বহিয়ে আছোঁ, এটা কামকে কৰোঁ” এই ভাবি লাহে লাহে টোপোলাটা মেলি এটা দুটাকৈ বস্তু উলিয়াই মাটিত থৈ যাবলৈ ধৰিলো। কিন্তু কি আচৰিত বস্তুবােৰ টোপোলাৰ পৰা উলিয়াই থোৱা ঠাইতে কেয়া-অঙ্গুলিটো সোমাব পৰা এটা ফুটা আছিল। মই ভাবিছিলো সেইটো পৰুৱাৰ গাঁত। সেই ফুটাই দি টলৰ্ টলৰ্ কৰে মোৰ বস্তুবােৰ এটা এটাকৈ সৰকি তলৰ পৃথিবীলৈ পৰিব লাগিছে দেখােন। মই দেখি তাে অবাক'স্বৰ্গখন এনে “বে মেৰামত” কিয় ? ইয়াত পাবলিক্ ওৱৰ্কচ্, লোকেলব’ৰ্ড আৰু মিউনিচিপেলিটী নাইনে কি? কিয় নহব অৱশ্যে আছে। ভাবিলো পাবলিক্-ওৱৰ্কচ্, লোকেলবৰ্ড- মিউনিচিপেলিটী-ঢেকিয়ে আমাৰ পৃথিবীত যেনেকৈ ধান বানে,ইয়াতো সেই দৰেই বানে। তাতে ঢেঙ্কূৰুচ, ইয়াতো সেই ঢেঙ্কূৰুচেই। স্বৰ্গৰ ঢেকি বুলি ঢেঙ্কূৰুচৰ ঠাইত মুৰুলিৰ মাত নেমাতে। অসমীয়া সংস্কৃতজ্ঞ “পণ্ডিতে” কবৰ নিচিনা “দূৰাৎ চ' পৰ্ব্বতা ৰম্য়া, ওচৰাৎ তু খলা বমা।” দূৰৰ পৰাহে স্বৰ্গ! এনেখন স্বৰ্গলৈকে আহিবলৈহে মানুহে দান-পূণ্য, হোম-যাগ আদি ইমানবিলাক কষ্টসাধ্য কাম কৰি হেপাহ কৰি মৰে। (নলাগে বোপাই মোক স্বৰ্গৰ সুখটো, কামদেউ আহিলে পৃথিবীৰ লৰা মই পৃথিবীলৈ গুচি যামগৈ। তাত টোপনি নোহোৱাকৈ গোটেই ৰাতি খপো সিও ভাল, তেওঁ মই এনে ঢেকি-স্বৰ্গত নেথাকেঁ॥ ইমান অকণমান বিন্ধাটোৱেদি নো মোৰ ডাঙৰ ডাঙৰ বস্তুবোৰ কেনেকৈ তললৈ সৰকি পৰিছে ঐ? স্বৰ্গৰ দেখোঁ সকলো কথাই অদ্ভূত। এই বিলাক ভাবি থাকেঁতেই দেখিলো, মোৰ বস্তু সৰকি পৰি আদখিনীয়া হলেই! আপদ কাল উপস্থিত হলে “অৰ্দ্ধং ত্য়জতি পণ্ডিতঃ, অৰ্দ্ধেন কুৰুতে কাৰ্য্য়ঃ।” যি গল গল,যি পাৰোঁ তাকে ৰাখোঁ, ভাবি একে দোপেই উঠি ফুটাটোত কেয়া আঙ্গুলি এটা সোমাই সোপা মাৰি ধৰিলো। অলপমান বেলি এই দৰেই ধৰি আছোঁ, কিন্তু ভাবি পোৱা নাই কিহেৰে ফুটাটো একে বেলিয়েই মাৰোঁ। স্বৰ্গলৈ আহি মোৰ বুদ্ধিটোও অকোৱালি নোপোৱা হল নে কি? এনেতে হঠাৎ কাণত পৰিল “লঙ্কা ক'ত ক'ত।” ভাবিলো, স্বৰ্গতো বুকুৰা চৰাই আছে; বেছ কথা সুবিধাই। এই কথা ভাবি থাকোতেই দুৱাৰত ঠক্ ঠক্ শব্দ শুনিলো, শুনি মনত হৰিষ মিলিল; ভাবিলো, কামদেউ বৌৱকে সৈতে উভতিল। মই--( ৰিঙ্গিয়াই ) দুৱাঁৰখন হেচা মাৰি দিলেই মেল খাব; ভিতৰৰ পৰাতো মই ডাং দিয়া নাই। মই মেলিবলৈ উঠি যাব নোৱাৰোঁ গলেই বাকী কেটা বস্তুও সৰকি পৰিব। লগুৱা-( বাহিৰৰ পৰা) দেউতা চাহ আনিছোঁ। মোৰ লগুৱা লৰাটোৰ মাত যেন শুনিলো। ভাবিলো ইনো স্বৰ্গ লৈ আহিল কেনেকৈ? মোৰ দুখ হয় বুলি কামে ইয়াকো আনি থৈ গলহি হবলা। ভালেই হল। লগুৱা -(বাহিৰৰ পৰা) দেউতা, চাহ আনিছোঁ, ভালেমান বেলি হল উঠক। মোৰ চকু দুটা চাঁট্‌ কৰে মেল খালে। সাৰ পালো। সাৰ পাই দেখিলো মোৰ সোঁ কাণখনৰ বিন্ধাত সোঁ হাতৰ কেয়া অঙ্গুলিটো সোমাই আছে; আৰু মই মোৰ সেই, চৰা-ঘৰতে শুই আছোঁ। ⸻ চোৰ প্ৰথম অধ্যায় ইন্দুমতীৰ বৰ নৰীয়া। তিনি মাহ তেওঁ শোৱাপাটিৰ পৰা উঠিব পৰা নাই। আজি নৰীয়া টান! গিৰিয়েক লোকেশ্বৰ বৰুৱা কাষতে বহি ৰাতি পৰ দি আছে। ৰাতি তিনি পৰ মান হৈছে, ইন্দুমতীয়ে গিৰিয়েকক পৰ দি নিচেই কাষলৈ মাতি আনি ক্ষীণ মাতেৰে কলে—“আজি তিনি মাহ মই শোৱাপাটিত পৰি নৰীয়া গাই কটাইছোঁ। ঘৰে ঘৰোৱাহ মানুহক কষ্ট দিছো। আপুনি মোৰ পৰা নথৈ দুখ পাইছে। লোকে তিৰোতাৰ পৰা সুখ পায়। আপুনি মোৰ পৰা সুখ-সম্পদ পাওক ছাৰি এদিন এসাজ ভাত সুখেৰে - ” লোকেশ্বৰ –“তোমাক এইবিলাক কথা কবলৈ কোনে মাতিছে। মনে মনে থাকা; কথা কলে নৰীয়া বাঢ়িব।” ইন্দুমতী -“নৰীয়া আৰু বাঢ়িবলৈ কি আছে! এতিয়া আৰু মই সিপুৰীলৈ ওলালো | মোৰ দুখৰ অন্ত হল, অপোনাৰো হল। চন্দ্ৰক মৰম-বেথা কৰিব। অপুনি যদি আকৌ বিয়া কৰায়, ('যদি' কিয়, বিয়া কৰাবই লাগিব, মোৰ পৰাতো আপোনাৰ সুখ নহল!) মাহীয়েকে যেন তাক দুখ নিদিয়ে।” এই কথাষাৰৰ অন্তত ইন্দুমতীৰ দুচকুৱে দুধাৰ লো বৈ গল,আৰু মাত বন্ধ হল।' লোকেশ্বৰ বৰুৱাইও চকুৰ লো টুকিবলৈ ধৰিলে। “কি আকৌ মই বিয়া কৰিম? হে পৰমেশ্বৰ। মই কি ইমান অধম হৈছোঁ এই জনমত ইন্দুক পাহৰি আকৌ এজনী তিৰোতা বিয়া কৰাই অনিম? ঈশ্বৰ! মোক যেন এনে মতি নিদিয়া। মোৰ ইন্দুৰ যদি কোনো কথা হয় তেন্তে এই সংসাৰত মোৰ বাকী কেইটা দিন-ইন্দু! ইন্দু! তেনে কৰিছা কিয়? ইন্দু?” ইন্দুমতী – “কি কৈছে? চন্দ্ৰক মোৰ কাষলৈ এবাৰ আনি দিয়ক, মই চাই লওঁ। অ-সি শুই আছে হবলা, তুলিলেই কান্দিব, থাওক। শুনক মই আপোনাক কওঁ। আপুনি আকৌ বিয়া কৰাব। আপোনাৰ সুখেই হে মোৰ মনৰ বাঞ্ছা। বিয়া নকৰালে কি জানি আপোনাৰ দুখ হব। মই গলে আপোনাৰ আলপৈচান ধৰিব কোনে? আপোনাৰ সেৱা কৰিব কোনে?” লোকেশ্বৰ -- “নিশ্চয় নিশ্চয়, মোৰ পৰা তেনে কাম নহয়। চন্দ্ৰলৈ মই মাহীমাক নানো। তোমাৰ মৰম-চেনেহ সোপাকে পুৰি নেখালে মই তেনে কাম কৰিম কেনেকৈ? এই পৃথিবীত মোৰ এবাৰ হে বিয়া “ইন্দু! ইন্দু! ইন্দু! মোক এবাৰ চকু মেলি চোৱাঁ। ইন্দু! ইন্দু, ইন্দুমতী –“কি?” লোকেশ্বৰ – “চোৱাঁচোন চকু মেলি চোৱা।” লাহকৈ চকু মেলি, অতি ক্ষীণ মাতেৰে ইন্দুমতীয়ে কলে “স্বামী, আপোনাৰ ভৰিটো মোৰ মূৰত তুলি দিয়ক স্বা - মী –গু -ৰু-!” লোকেশ্বৰ –“ইন্দু। ইন্দু! ইন্দু! ইন্দু! হায়! মোৰ ইন্দুক হাততে হেৰুৱালো হবলা! ইন্দু! ইন্দু। ইন্দু।” ❋ ❋ ❋ ❋ বন্তি নুমাল। দ্বিতীয় অধ্যায় চক্ৰধৰ ফুকন শিৱসাগৰৰ এজন ডাঙৰ লোক; কাছাৰীৰ আমোলা। তেওঁৰ “অমোলাপটি” ত ঘৰ; এগোহালি গৰু; এভড়াল ধান; এবাৰী তামোল-পান; এবাৰি বাঁহ; এপুখুৰী পানী, আৰু সৰুৱে-বৰে বাৰটা ঘৰ। অৱশ্যে বতাহত তিনিটা ঘৰৰ মূধচ, আজি এবছৰ হল উৰি গৈছে; দুটাৰ ছালেদি চৰগ দেখি; পাচোঁটাৰ বেৰ "মেৰামতৰ” অপেক্ষাত আছে; এটাৰ বেৰে ঢকুৱাৰ তাপলি পাইছে; আৰু এটাই পিৰালিৰ পৰা চুৱাপাতনি বটা পাইছে। কিন্তু আমি ফুকনৰ ঘৰৰ সেইবোৰ দোয় গুণত আজি চকু দিবলৈ অহা নাই। কাৰণ, সেইবিলাকত চকু দিবলৈ গলে তাৰ লগৰীয়া এইবিলাকত ও আমাৰ চকু পৰিব; যথাঃ- তেওঁৰ ধানৰ মৰণা চৰা-ঘৰৰ চোতালত বা ভিতৰত মৰা হয় ; আদগোহালি গৰু চৰা-ঘৰৰ ভিতৰত বন্ধা হয়; ভাত খোৱা মজিয়াত কেচু-মটা, বুলনি-ঘৰত কাঠ-ফুলা, পাণীপোতাত নেগুৰীয়া পোক, নাওৰাত জেলুকীয়া কেচু, আৰু বাৰীৰ আগফালে পাছফালে কচু-ঢেকিয়া আৰু চোৰাঁতৰ বুকুৱা হাবি। ইয়াৰ লগে লগে যে ফুকনৰ মহাজনীয়া টকচ্ ঘোৰাটো, নেজখাৰী মাখুন্দী হাতী জনী, লৰা পাঁচোটা, সৰু ছোৱালী দুজনা আৰু ফুকননীও চকুত পৰি যাব। এই বাবেহে কৈছো বোলো আমাৰ ফুকনৰ ঘৰ-বাৰী আদিত চকু দিবৰ সকাম কি? তেওঁৰ যি অছে সেয়ে থাওক, আমি তাত হস্তক্ষেপ নকৰোঁ। ধুমুহাত তেওঁৰ ঘৰৰ মূধচ উৰি গৈছে যদি তেওঁ তাক চোৱাই লব, সেই কথা গমি-গপি আমি আমাৰ মূৰৰ ঘিউ খৰচ কৰোঁ কিয়? আমাৰ মূৰৰ ঘিউ আমাৰ ঘৰৰ মূধচৰ কুশলৰ অৰ্থে খৰচ কৰাই ভাল। ভগা-বেৰে দি যদি শিয়াল কুকুৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমায়, তেওঁৰ ভাত-চৰু পেলনি যাব, বা তেওঁ টোকোন লৈ শিয়াল কুকুৰ খেদিব, তাত আমাৰ হৰণ-ভগন কি? চৰগ দেখা ছালে যদি উৰুখি পানী পৰে তেওঁৰ টপা মূৰ তিতিব আমাৰ কি? পিৰালিৰ কাষত যদি চুৱাপাতনি পাতিছে, তাৰ গোন্ধ-ভাপ সুগুণ- দুগুণ মহামতি চক্ৰধৰ ফুকনে ভুগিব, তাত আমাৰ লোকচান কি? এই নিমিত্তে সেইবিলাক কথাত বইচ বাইচ আজি আমি 'নকৰন্তি’। এই পৃথিবীত মত দুটা; নিজৰ আৰু লোকৰ। ফুকন ডাঙৰীয়া, লোকৰ মতে, উজনীত এজন লেখৰ মানুহ; আৰু নিজৰ মতে সমনীয়াশূন্য এজন মাথোন অসমীয়া ডাঙৰ মানুহ। কবলৈ পাহৰিছো, ফুকনৰ দৰমহা দেৰকুৰি টকা; আৰু কেয়া-মুদীৰ ঘৰত ধাৰ বাৰকুৰি বাৰ টকা। ফুকনৰ পাঁচোটা লৰা পাঁচ ৰকমৰ লেখা পঢ়াত পঢ়িত হল। প্ৰথমটো হাতীৰ মাউত, অৱশ্যে ঘৰৰে হাতীৰ, দ্বিতীয়টো বন-বৰাগী; তৃতীয়টোৰ কথা পাছত কম; চতুৰ্থটো হালোৱা; আৰু পঞ্চম বা নুমলীয়াটো যাত্ৰাগানৰ ওজা। তৃতীয়টোৰে সৈতে আমাৰ আজিৰ এই আখ্যানৰ সম্বন্ধ লাগিছে; সেই দেখি আন কেইটাৰ মাজৰ পৰা আমাৰ সম্বন্ধীয়া কুটমক আঁতৰাই লৈ, আমি আজিৰ ইতিহাসৰ বাটত বাট বোলো। ফুকনৰ তৃতীয় লৰাটোৰ নাম পশুপতি । পশুপতিৰ ওপজা ক্ষণত কোন গ্ৰহ বহিছিল, সোৱঁৰণী চাব জনা পণ্ডিতহে কব পাৰে; আমি মাথোন তাৰ ফলাফল এই দেখিছোঁ যে সৰুৰ পৰা তাৰ মন চুৰ কৰাৰ ফালে আওঢলীয়া। মাটি-মিঠা আমগছত চুৰ্ণ যেন টেঙা আম হলে, কেনেকৈ তেনে হল, যেনেকৈ বুজিব নোৱাৰি, ধৰমী চক্ৰধৰ ফুকনৰ তেজৰ পৰা এই পশুপতি, কেনেকৈ হল, ঠিক তেনেকৈ বুজিব নোৱাৰি। অমুক “গৰু-চোৰ” বুলিলে তুমি আমি যি বুজোহঁক, ভাল মানুহৰ লৰা পশুপতি সেয়েই হল। অৱশ্যে একে দিনাই পশুপতিয়ে এই মহাবিদ্যাত বিদগ্ধ বা দগদা উপাধি লভিছিল এনে নহয়; "এদেও দুদেও কৰিহে পশুপতিয়ে লোটা নিবৰ চেও” পাইছিল গৈ; আজি এখোপ কাইলৈ দুখোপকৈ উঠিহে পশুপতিয়ে মূধা ফুটাইছিল। প্ৰথমতে বৰচোৰ, তাৰ পিছত গৰু চোৰ, তাৰ পিছতহে আমাৰ পশুপতি দগধা-চোৰৰ শাৰীলৈ উঠিছিল। তৃতীয় অধ্যায় খৰালি ব্ৰহ্মপুত্ৰত বালিৰ এনে একোটা ডাঙৰ চাপৰি পৰে, যে তাক দেখিলে কাৰ তেতিয়া বিশ্বাস কৰিবৰ মন যায়, যে বাৰিষা সেই চাপৰি, পানীত লােণ নাইকিয়া হােৱাদি চকুৰ পচাৰতে নাইকিয়া হব ? লােকেশ্বৰ বৰুৱাৰ মনত, তিৰােতাৰ শোক আৰু দ্বিতীয় বাৰ বিয়া নক- ৰিবৰ প্ৰতিজ্ঞাস্বৰূপ যি দুটা বালিৰ বৰ চাপৰি পৰিছিল, শোকৰ খৰালি গৈ আনন্দৰ বাৰিষা অহিলত সি ভৰ সোঁতত কোনোবা কৰবালৈ উটি গল। ইন্দুমতী ঢুকুৱাৰ তিনি মাহ যাওঁতে নেযাওঁতেই তেওঁ আকৌ বিয়া কৰাই ন তিৰােতা ঘৰলৈ আনিলে ; জাৰ-কালিৰ অন্তত তেওঁৰ জীৱনত আকৌ বসন্তই দেখা দিলে ; আকৌ -। "প্ৰফুল্লচূ তাষ্কুৰতীক্ষ্ণসায়কো দ্বিৰেফমালাবিলসদ্ধনুৰ্গুণঃ। মনাংসিভেত্তুং সুৰতপ্রসঙ্গিনাং বসন্তযোধঃ সমুপাগতঃ প্রিয়ে।" নিশ্চয় কৈ কব পাৰোঁ, লোকেশ্বৰে নিজেও ভবা নাছিল যে তেওঁৰ মনৰ গতি এনেকৈ লৰিব । কিন্তু সংসাৰৰ এনেকুৱাই গতি। মানুহৰ মনৰ ওপৰত সময়ৰ এনেকুৱাই প্ৰভাৱ। জৰিগছৰ পুলিয়ে পুৰণি পকিঘৰ শিপাই পেলোৱাদি অলপ বয়সীয়া নতুন ঘৈণীয়েকে বয়সীয়াল লােকেশ্বৰ বৰুৱাক অসংখ্য শিপাৰে অতি শীঘ্ৰে শিপাই পেলালে । তেওঁ এতিয়া ঘৈণীয়েকৰ "উঠ” কথাত জপিয়ায়, আৰু “বহ” কথাত শোৱে । তেওঁ পাহৰিও এতিয়া ইন্দুমতীৰ নাম নকয়। ইন্দুমতী নাম এতিয়া তেওঁৰ কাণত বিহ-ফুল যেন তিতা। পেটৰ পোৱালি চেনেহৰ চন্দ্র, লগনীয়া মাহীয়েকৰ অনুগ্ৰহত দুদিনতে বাপেকৰ অপ্রিয় হল । আৰু এটা ন কথাই লোকেশ্বৰ বৰুৱাৰ গাত বাহ ললে । আগৰ ধূন-পেঁচৰ ধাৰ নোখোৱা লোকেশ্বৰ, এতিয়া আদহীয়া বয়সত, ধূন- পেঁচৰ ওচৰত ধাৰতে পোত খালে। আগে পিচে শেওঁতা, গাত পাতৰ-চোলা চুৰিয়া, গোঁফত আতৰ আৰু মুখত তামােলৰ ৰাং আদিৰে লোকেশ্বৰে বুঢ়া বয়সৰ বুঢ়া টেকেলাক ভেটি দি, তেওঁৰ ওপৰত “চমন জাৰি নকৰি বলৈ খাটি, মুখত এমোকোৰা হাঁহি লৈ ডেকালি কৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে। ন ঘৈণীয়েকক দিনৌ কি কি ন উপায়েৰে তেওঁ সন্তুষ্ট কৰিব, তাৰ ভাৱনা-চিন্তাতে তেওঁৰ সময় নিযুক্ত হল। চতুৰ্থ অধ্যায় ভাল মানুহৰ সমাজৰ পৰা নাম কটাই, পশুপতিয়ে সিন্ধি-দিয়া সকলৰ সমাজত নাম লেখাই সিন্ধি-দিয়া ব্যৱসায় বেগেৰে চলাবলৈ ধৰিলে। আজি অমুকৰ ঘৰত সিন্ধি-দিয়া বাতৰি, কাইলৈ তমুকৰ ঘৰত সিন্ধি-দিয়া বাতৰিত নগৰ তোলপাৰ লাগিল। চোৰ কোন? চোৰৰ চৰ্দ্দাৰ কোন? চোৰ পশুপতি। চোৰৰ চৰ্দ্দাৰ পশুপতি। মৰ আউসী। ৰাতি দুপৰ। লোকেশ্বৰ বৰুৱাৰ দুই নাকত বাজে গোতেই জগৎ নিমাত-নিতাল! এনে সময়ত বৰুৱাৰ শোৱনী ঘৰৰ বেৰত টক্-টক্-টক্ তিনটা টোকৰ পৰিল। ক্ষন্তেকৰ পিছতে শোৱনি ঘৰৰ দুৱাৰ মুকলি হল আৰু এজনী তিৰোতা মানুহ ভিতৰৰ পৰা ওলাই গৈ বাহিৰত থিয় হৈ থকা আন এটা মানুহৰ ডিঙিত সাবট মাৰি ধৰি সুধিলে, “তুমি আহিল। বাট চাওঁতে চাওঁছে মোৰ আমনি লাগিছিল। তুমি আজি ইমান পলম কৰিলা কিয়?” বাহিৰৰ মানুহটোৱে কলে, “পলম হোৱাৰ অৱশ্যে কাৰণ আছে | মই শুনিলো তোৰ গিৰিয়েৰ হেনো নগাৱঁলৈ বদলি হৈছে; আৰু ৬|৭ দিনৰ ভিতৰতে সি তোক লৈ হেনো নগাৱঁলৈ যাব; সঁচানে? সঁচা। নকলেও হব যে ভিতৰৰ পৰা দুৱাৰ মেলি ওলাই যোৱা তিৰোতা মানুহজনী লোকেশ্বৰ বৰুৱাৰ ন ঘৈণীয়েক। মানুহটো—“তেনে হলে তই মোক এৰি যাবলৈ ওলাইছ?” বৰুৱানী-( চকুৰ লো টুকি) “মইনো কি কৰিম?” মানুহটো – “কি কৰিবি? বুধি পোৱা নাই?” বৰুৱানী – “মই তো বিবুধি।” মানুহটো--“বিবুধি? মই যি কওঁ কৰিবি?” বৰুৱানী –“কি?” মানুহটো – “কৰিবি জানো?” বৰুৱানী -“ কৰিম।” মানুহটো – “এইখন দাৰে গিৰিয়েৰক এতিয়াই কাটি পেলা?” বৰুৱানী –“ইস, ৰাম! মই কেনেকৈ মানুহ কাটিম।” মানুহটো -"কেনেকৈ কাটিবি? বুজিলো তই মোক ভাল নেপাৱ!” বৰুৱানীয়ে এই কথা শুনি মানুহটোৰ ডিঙিত সাবটি ধৰি কান্দি কবলৈ ধৰিলে,“ প্ৰাণেশ্বৰ! এনে নিদাৰুণ কথা কিয় কলা? মই তোমাক ভাল নেপাওঁ? হৰি হৰি! মই তেন্তে কাৰ মুখ চাই জীয়াই আছোঁ। মানুই কাটিবলৈ মোৰ ভয় লাগে দেখিহে!” মানুহটো – “ভয় লাগে? বাৰু কাটিব নেলাগে। তোৰ গিৰিয়েৰে ৰাতি পুৱাই পুৱাই আহোতেই নিতৌ উঠি সেই মূৰ-শিতানৰ কাষত থকা লোটাটোৰ পানী খায় নহয়?” বৰুৱানী – “খায়।” মানুহটো –“তেন্তে নে এই ডোখৰ বিহ; সেই পানী লোটাত এতিয়াই পেলাই থ।–কি ভাবিছ? কৰিবি নে নকৰ?” বৰুৱানী – “বাৰু কৰিম।” মানুহটো-“বাৰু কি? মই জানিছোঁ তই নকৰ। মই তেনেহলে গুচি যাওঁ।” বৰুৱানী- “নেযাবা নেযাবা খং নকৰিবা, মই এতিয়াই কৰিম; এতিয়াই কৰিম।” ইয়াৰ পিছত দুয়ো বিদায় হল। পঞ্চম অধ্যায় কাল ৰাতি পূৱাই আহিল। পূবে ফেহুজালি দিলে। কুকুৰাই ডাক দি মানুহক টোপনিৰ পৰা উঠি নিজ নিজ কামত লাগিবলৈ জগাই দিলে। লোকেশ্বৰ বৰুৱাই মোহনিদ্ৰা পৰিহাৰ কৰি, ইষ্ট দেৱতাক সুমৰি হাত মেলি লোটাটো আনি যেই মুখত পানী ঢালিবলৈ ধৰিছে, “হে নেখাব! নেখাব!” বুলি এটা মানুহে বিজুলি-সঞ্চাৰে বৰুৱাৰ শোৱা ছালপিৰাৰ তলৰ পৰা ওলাই আহি তেওঁৰ হাতত ধৰিলে! বৰুৱাই ভয়ানক উছপ খাই থৰ্ থৰ্, কৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে; হাতৰ লোটাসৰি মাটিত পৰিল, আৰু ঘৈণীয়েকে সৈতে একে বেলিয়েই “চোৰ ঔ” বুলি গছৰ পাত-সৰা চিয়ঁৰ লগাই দিলে। ততালিকে বৰুৱাৰ বৰঘৰ ওচৰ চুবুৰীয়া মানুহেৰে উপচি পৰিল। চোৰ বান্ধত পৰিল আৰু টকৌপাতৰ ওপৰত বৰষুণৰ শিল পৰাদি তাৰ পিঠিত ঢকাটো ভুকুটো চৰটো গোৰটো পৰিবলৈ ধৰিলে। চকু- চাওঁতেই চাৰিওফালে এক হুলস্থুল কাণ্ড লাগি পৰিল। এই চোৰ সকলোৰে চিনাকি। আমাৰো। নকলেও হব যে চক্ৰধৰ ফুকনৰ বংশধৰ পুতেক সেই পশুপতিয়েই এই চোৰ। “মাৰ মাৰ! মাৰ! সিংহৰ পোৱালি শিয়াল হল! ভাল আমৰ পুলি বকৰাণিত গজিল!” অভ্যাগতসকলে মুখত এই কথা আৰু হাতত কিল-ভুকু লৈ পশুপতিক সম্ভাষণ কৰিবলৈ ধৰিলে। “ৰাইজহঁত মোক নেমাৰিবি ঐ। ৰজাৰ শৰণ! মই কি কওঁ আগেয়ে শুন?” পশুপতিৰ এই কাকুতিৰ উত্তৰত সকলোৱে, “চোৰে আকৌ কি কবি ? চোৰ বুলিলেই ওৰ; এই বুলি-আকৌ এজাউৰী গপ্ পপ্ কৰে কিল শোধলে। উপস্থিতসকলৰ গাৰ পৰা খংৰূপী “ষ্টাম” হাে হাে কৰে কিছুমান ওলাই গলত, “বাৰু কি কব খুজিছ ক” বুলি পশুপতিৰ ওপৰত ৰাইজৰ অনুমতি হ’ল । পশুপতিয়ে কবলৈ ধৰিলে—“ৰাইজসকল। মাৰ-কিল খােৱা মােৰ অভ্যাস আছে, তাৰ নিমিত্তে মই নেকেকাওঁ। চোৰৰ বিদ্যা শিকি গুৰুলাগুৰুল কিললৈ ভয় কৰিলে কি হব ? কিন্তু আপোনাসকলে বিচাৰ কৰি মােক কিলাওক বা ফাঁচীত দিয়ে বৰশীত দিয়ে দিয়ক। মই সকলো কথা ভাঙ্গি কওঁ। গল ৰাতি মই বৰুৱাৰ ঘৰত চুৰ কৰিবলৈ আহি তেওঁৰ শোৱাছালপিৰাৰ তলত সােমাই আছিলো; বোলাে বৰুৱা-বৰুৱানীৰ টোপনি আহিলে মোৰ কায্য় সিদ্ধি কৰি গুচি যাম।” ৰাইজ –“পাষণ্ড! “গিৰিহঁত গিৰিহঁতনীৰ ভালকৈ টোপনি আহিবলৈ বাট চাই আছোঁ, ৰাতি দুপৰ হল, গিৰিহঁতৰ টোপনি আহিল, গিৰিহঁতনীৰ অহা নাই।” ৰাইজ - “অহাহেঁতেন হৈছিল আৰু কি ! তই মূৰতে টাঙোন। মাৰিলিহেঁতেন।” এনেতে দুৱাৰত তিনিটা টোকৰ পৰা শুনিলো। তাৰ পিছত দেখোন গিৰিহঁতনী লাহেকৈ উঠি বাহিৰলৈ গল। ময়ো ছালপিৰাৰ তলৰ পৰা লাহেকৈ ওলাই হাতত-সৰে ভৰিত-সাৰে পিছে পিছে গৈ, কি কথা কি বতৰা দুৱাৰ-চুকৰ পৰা লুকাই চাবলৈ ধৰিলো। গিৰিহঁতনীয়ে এটা মানুহৰ ডিঙিত সাবট মাৰি ধৰি তাৰ অহাত পলম হােৱাৰ কাৰণ সুধিলে । সি কলে “মাক এৰি তই তোৰ গিৰিয়েৰৰ সৈতে নগৰলৈ যাব খুজিছ, এনে কথা হব নােৱাৰে । যদি তই মােক ভাল পাৱ, তেন্তে তােৰ গিৰিয়েৰক আজিয়েই কাটি পেলা!” বৰুৱানীয়ে গিৰিয়েকক কাটিবলৈ অমান্তি হোৱাত সি তেওঁৰ হাতত এডোখৰ বিহ দিলে, “এই ডোখৰ বিহ তোৰ গিৰিয়েৰৰ খোৱা পানীত মিহলাই দি তাক মাৰ।” গিৰিহঁতনীয়ে সেই কাম কৰিবলৈ গাত লোৱাত সি গুচি গল। মই লাহেকৈ আহি আকৌ ছালপিৰাৰ তলত সোমালো। বৰুৱানীয়ে তেতিয়াই, বকৱাৰ মূৰ-শিতানৰ কাষত থকা পানী লোটাত সেই বিহু ডোখৰ পেলাই দি পাটিত উঠি শুই পৰিল। মই দেখিলো যে এই অসতী মহাপাপী তিৰোতাজনীয়ে এতিয়া নিজৰ গিৰিয়েকক বধ কৰে; তেহেলৈ মোৰ যি হয় হওক, মই কেতিয়াও এনে কাৰ্য্য় হবলৈ নিদিওঁ। ইয়াকে মনত থিৰাং কৰি মই ওলাই নগৈ পুৱালৈকে সেই ছালপিৰাৰ তলতে আছিলো। আৰু ৰাতি পুৱালত বৰুৱা উঠি সেই বিহ দিয়া পানী খাবলৈ ধৰাত এই ছালপিৰাৰ তলৰ পৰা ওলাই তেওঁক সেই পানী খাবলৈ হাক দিছিলো। ইয়াৰ পিছত চোৰ বুলি হুৰামূৰা লাগি পাৰিছে; আৰু আপোনাসকলেও মোক বান্ধি-ছাতি কিলাইছে। এই কথা হয়নে নহয় এই গিৰিহঁতনিক সোধক।” এই বৃত্তান্ত শুনি সকলো কাঁহ-পৰি-জিন গল। লোকেশ্বৰ বৰুৱাৰ চেনেহৰ ন-ঘৈণীয়েকে, চোৰে-কোৱা সকলো কথা সৈ কাঢ়িলে। সামৰণি সেই দিনৰ পৰা পশুপতিৰ স্বভাৱ গোটেই বদলি হল। গছৰ ডালত পৰি থকা এজোৰ কৰচন চৰাইৰ এটাক, ব্যাধ এটাই কঁড়িয়াই মৰা দেখি ৰত্নাকৰ যেনে অতি অদ্ভুত পৰিবৰ্ত্তন ঘটিছিল, আজিৰ এই ঘটনা দেখি পশুপতিৰ তেনে পৰিবৰ্ত্তন ঘটিছিল। শেষ কালত পশুপতি এজন জ্ঞানী ধৰমী আৰু সৎলোক বুলি খ্যাত হৈছিল। পুত্ৰৱান পিতা প্রথম অধ্যায় কোনো কাৰ্য্য উপলক্ষে কিছু দিন আচান্সোলত বসতি কৰিছিলো । আচান্সোল ইষ্টইণ্ডিয়া ৰেল কোম্পানীয়ে কৰা এখন চহৰ। এখন সৰু গাৱঁৰ পৰা অলপ কালৰ ভিতৰতে ই এখন মুখীয়াল চহৰৰ শাৰীলৈ আহিল। ইষ্টইণ্ডিয়া ৰেল কোম্পানীয়ে এটা তিলক বেল কৰি তুলিলে বুলিব লাগে। পৃথিবীৰ ভিতৰত যি কেইটা বিখ্যাত ইঞ্জিন চেড্ আছে, আচান্সোলৰ ইঞ্জিন চেড্ তাৰ ভিতৰৰে লেখৰ এটা। এই আচান্সোলৰ এদিনৰ এটি সামান্য ঘটনা, আজিৰ এই উপাখ্যানৰ বিষয়। পুৱাৰ বেলিয়ে উদয়াচলত উঠি দশ দিকপালক সেৱা জনাই, ওৰেৰাতি উজাগৰে থাকি বৰণ সলােৱা জোনক শোৱনী ঘৰলৈ যাবলৈ কৈ, জোনৰ সোণৰ ভাৰ-পাচিজোৰৰ কান্ধ-মাৰিডাল কান্ধ পাতি লৈছে মাথোন ; মইও ওফোন্দাগালী গোমােঠামুঈ টোপনিক শােৱাপাটিৰ নিহালিৰে সৈতে কাতিকৈ থৈ, প্রাতঃ কৃত্য়াদি সমাপন কৰি, চাহপানী আৰু ৰুটি মাখনৰ ভাৰৰ শিকিয়া জোৰ মােৰ বাৰেওটি কালৰ সমল আলসুৱা পেটটিৰ কোমল কান্ধত লাহেকৈ দিছোঁ মাত্র ; এনে সময়তে ঘৰৰ আগচোতালৰ ফুলনী-বাৰীৰ দুৱাৰ মুখৰ পৰা “হিয়াঁচে ৰাও” কেৰকেৰীয়া মাত মোৰ কাণত পৰিল । হঠাৎ ইমান পুৱাই মোৰ দুৱাৰৰ ওপৰত উঠি-ৰজা বহি-ৰজা দুৱৰী মহাবীৰ প্ৰসাদ ভেৱাৰীয়ে, ইন্দ্ৰৰ বজ্রক লাজ দিব পৰা কঠুৱা ডিঙিৰে কোন দুৰ্ভগীয়াক দুৱাৰ মুখৰ পৰা দূৰ হবলৈ হুকুম কৰিছে বুজিব নোৱাৰি মই পােনতে টভক্ মাৰিলো ; আৰু মনত খেলাল, ভাগৱতত লিখা তাহানিৰ সনক-সনাতনকে আদি কৰি চাৰি সিদ্ধই, বৈকুণ্ঠ পুৰীৰে সৈতে জোৰ মাৰিব খোজা মোৰ এই এলান্ধু-কলীয়া খাপৰীৰ বঙ্গলাত সোমাই থুলন্তৰ পুৰুষ স্বয়ং মোৰে সৈতে পুৱাতে “ঠাণ্ডাই ঠাণ্ডাই মুলাকাত” কৰিবলৈ আহিছে নে কি? নাইবা দাৰোৱান কুলৰ আকাশ-বন্তি মহাবীৰ প্ৰসাদে ৰাতিপুৱাই-দিনটোলৈ জয়-বিজয় মুৰ্ত্তি ধৰিবৰ কাৰণ কি? “বেটা” ঋষিসকলৰ শাপত পৰে এতিয়া আৰু সৰহ বেলি নাই; অৱতাৰৰ ভাৰ মোৰেই মূৰত পৰিল দেখিছোঁ; নাইবা কাৰ গৰজ কোনে তাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ এই ভূ-ভাৰতত অৱতাৰ হবলৈ গাত লব? “ “সেৱকক যদি কৰে অপকাৰ, ছোৱে অপযশে স্বামীক ভাৰ?” একমূহুৰ্ত্তৰ ভিতৰতে মোৰ মনত ইমানবিলাক ফুচুং ভাবৰ খেলিমেলি লাগিল দেখি কাণ্ড টো কি, চাহ চকু-কাণৰ খৰিয়ালকে ভাঙ্গো বুলি লাহেকৈ “বাৰাণ্ডাৰ” আৰকাপোৰখন একতীয়াকৈ থৈ বিলাতী খুৰেৰে চিকুনুৱা নিকা মুখখন দীঘল নাকটোৰে সৈতে উলিয়াই দিলো। দেখো, চাৰি সিদ্ধৰ এক সিদ্ধও নাই। তেওঁবিলাকৰ বদলি ফটা চুৰিয়া পিন্ধা এটা লুৰলুৰিয়া বুঢ়া বামুণ, ফুলনি বাৰীৰ মেল খাই থকা দুৱাৰেদি সোমাই তললৈ মূৰটো গুজি মোৰ ঘৰৰ ফাললৈ আহিব লাগিছে; আৰু মহাবীৰ প্ৰসাদৰ “নিকাল যাও” “নিকাল যাওঁ” চিঞৰ, যেন বুঢ়াৰ কাণৰ বিন্ধাৰ মুখত “প্ৰবেশ-নিষেধ” লেখি আৰি দিয়া চাইন্ বোৰ্ড দেখি এটা এটাকৈ পিচহুহঁকি পৰিছে। সি যি হওক, হুকুম উলঙ্ঘনাকাৰীক বলেৰে শাসনৰ তললৈ আনিবৰ মনেৰে মহাবীৰ প্ৰসাদে, ভোবোলা ছাগলীৰ দাড়িৰ দৰে ওলোমা দীঘল দাড়ি জোকাৰি, সেই হাৰ-ছাল ওলোৱা বুঢ়াক ধৰিবলৈ শেনটো অহাদি আহিছে দেখি, মই বাহিৰলৈ ওলাই ব ৰকৈ তাৰ বেগত “ব্ৰেক” টানি দি ততা- লিকে তাক ফেঁচাৰ শাৰীলৈ “ডিগ্ৰেড্” কৰি, বুঢ়া বাপুক মাতি আনি মোৰ ঘৰৰ পিৰালিত বহুৱালো। বুঢ়াই ছানি পৰা ঘোলা চকুৰ পৰা ঘোলা চকু-লো টুকিবলৈ ধৰিলে। দেখি মোৰ মনত নথৈ দুখ লাগিল, মই বুঢ়াক যথাসাধ্য সান্ত্বনা দিবলৈ ধৰিলো। বুঢ়াৰ বয়সে আশীৰ ডেওনা ডেইছে কি নাই ঠিক কব নোৱাৰোঁ। মূৰত এডালিও চুলি নাই; তান্পুৰাৰ খোলাটো “পালিচ” কৰাদি কোনো বাই যেন মূৰটো চিকমিকিয়াকৈ পালিচ কৰিহে থৈছে। দাঁত নাইকিয়া সোতোৰা পৰা মুখখন দেখিলে সহজে মনত নেখেলায় যে একালত সেই মুখ দালিমগুটীয়া দাতে পোহৰাই থৈছিল। প্ৰায় পোন্ধৰ মিনিটমান বুঢ়াই কোনো কথা নকৈ কেৱল দুই চকুৰ পৰা দুধাৰ লো টুকিলে; সেই দৃশ্য দেখিলে কঠুৱা হিয়াৰ কৰুণৰসত দ্ৰৱ নহৈ থাকিব নোৱাৰে। কিছু মান বেলিৰ মূৰত বুঢ়াৰ শোকৰ খুন্দা কমি আহিল; ময়ো লাহে লাহে তেওঁৰ সবিশেষ বৃত্তান্তৰ আতি-গুৰি লবলৈ কাৰবাৰ কৰিলো। মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত বুঢ়াই কবলৈ ধৰিলে, “পৰমেশ্বৰে তোমালোকৰ মঙ্গল কৰক। মোৰ দুখৰ কথা কবলগীয়া নহয়। এই নিদাৰুণ সংসাৰত এই দুখীয়াৰ প্ৰতি এধানমানো পুতৌ কৰোতা মানুহ আছেনে? হায়! এই এধামৰা এধাজীয়া অকামিলা বুঢ়াৰ দুখৰ কাহিনী শুনি চকুৰ পৰা এটোপা বেজাৰৰ লো পেলাবৰ মানুহ সঁচাকৈয়ে এই পৃথিবীত আছেনে? নাই, নিশ্চয় নাই! মই ধুৰুপ বুজিছো। এই বুঢ়াবয়সত এই নিষ্ঠুৰ সংসাৰত জীয়াই থকাটোৱেই পাপ। বোপাইহঁত, তহঁতৰ সঁচাকৈয়ে ঘিণ লগা আৰু শোতাৰে সাৰি দলিয়াই পেলোৱা বুঢ়ালৈ মৰম লাগিছেনে? অসম্ভৱ অসম্ভৱ। মোৰ গাৰ তেজ মঙ্গহ দি যাক গঢ়িলো, চৰাইয়ে পোৱালিক টোপ খুৱাই পাখিৰে আবৰি ডাঙৰ দীঘল কৰাদি যিবিলাকক ডাঙৰ দীঘল কৰি খুটি খাব পৰা কৰিলো, সিহঁতৰতো মোৰ প্ৰতি এক তিলো দয়া মায়া নহ’ল। বুঢ়াই উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে। খন্তেকৰ মূৰত কান্দোন সামৰি আকৌ কবলৈ লাগিল, “তেনেহলে বোধকৰোঁ তুমি দয়ালু । এৰা অৱশ্যে পৃথিবীত এতিয়াও দয়ালু মানুহ আছে। এটাইবিলাক মানুহেই যদি সিহঁতৰ নিচিনা হলহেঁতেন তেন্তে আই বসুমতীয়ে পাপৰ ভাৰ সহিব নােৱাৰি নিশ্চয় ৰসাতললৈ গলহেঁতেন। বোপাই তোমাৰ সেই বৰ কান্দাজটোৱে যে মােক তােমাৰ ঘৰৰ চোতালৰপৰা গতিয়াই উলিয়াই দিব খুজিছিল, সি ঠিক কামকে কৰিছিল। তাৰ দোষ কি ? সি তাৰ কৰ্ত্তব্য কৰিছিল ; কাৰণ প্রকৃত পক্ষে মই এটা ভিকহু মগনিয়াৰ, বাটৰ কুকুৰ নহওঁ নো কি ? হায় বিধি! অম্বিকা-কালনাৰ নয়নচাদ মুখুৰ্য্যাৰ পুতেক কৃষ্ণচন্দ্র মুখুৰ্য্যা সঁচাকৈয়ে আজি বাটৰ ভিকহু? কেলেহুৱা কুকুৰ। তাৰ নিজা ঘৰ-বাৰী খেতি পথাৰ গুটি-ধান গছী-ধানৰ ভৰাল আছিল নে বোপাই ? নাই, নাই, নাছিল, নাছিল। দুর্কপলীয়া তাৰ কোনােকালে একো নাছিল। কিবা আছিল বুলি যদি তােমালােকে শুনিছিলা সি মিছা গোটেই মিছা উৰা বাতৰি, তাক নপতিয়াবাহঁক। আজি সচাকৈয়ে সি ডাল দৰিদ্ৰ, চুৱাঁপাতনিৰ কুকুৰ !” হাতীমূৰীয়া মুৰত তিনহতীয়া ওখ মথুৰা পাগুৰি মাৰি, ঠিক এনে সময়তে, দাৰােৱান মহাবীৰপ্ৰসাদ তেৱাৰীয়ে গজগতি গমনেৰে এখােজ দোখোজকৈ মোৰ ফাললৈ আগ বাঢ়ি আহি দীঘল চেলাম শােধাই সিংহৰ মাহীয়েক খুৰী ছাগলীৰ দৰে দীঘল দাড়ি জোকাৰি “বয়ান” কৰিলে “হুজুৰ, এইঠু পাগলা হায় ! ইস্কু নিকাল দেনেচে আচ্ছা।” দাৰােৱান জীৰ ইমানটো গধূৰ কথাৰ সমিধান মই খংমুৱাকৈ পাতলাই দিয়াত,তাৰ জুইৰ ভাপত বেটুৰে সৈতে বৰবেঙেনা টোটোৰা পৰাদি পাগুৰিৰে সৈতে তাৰ বৰ মুখখন টোঁটোৰা পৰি গ'ল। সিংহজীয়ে ভঙ্গ দি হুহঁকি গলত,“দেও আপুনি এতিয়া গা পা ধুই আজিলৈ ইয়াতে খাই বই অলপ জিৰাই-সতাই লওঁক, মই আপোনাৰ সকলো দিহা পোহা কৰি দিওঁ” এই বুলি বুঢ়াক মিঠা কথাৰে আশ্বাস দি এই ঘটনাৰ প্রথম আকাৰ ওৰ পেলালাে। দ্বিতীয় অধ্যায় দুপৰ ৰ’দত লেৰেলা পৰা গছৰ পুলিয়ে পানী-দুনি আৰু ছাঁ পাই গধূলি ঠন ধৰা দি, খাই-বই বুঢ়াই অলপ ঠন ধৰিলে। মই লাহে লাহে কুহুলিয়াই কুহুলিয়াই তেওঁৰ আতি-গুৰি লবলৈ ধৰিলো। বুঢ়াই কবলৈ ধৰিলে,-⸺ “ডাঙৰীয়া! মোৰ ঘৰ বৰ্দ্ধমানৰ অম্বিকা-কালনাত। মোৰ বোপাইৰ নাম নয়নচাঁদ মুখুৰ্য্যা আছিল। মোৰ নাম শ্ৰীকৃষ্ণচন্দ্ৰ মুখুৰ্য্যা। বৰ্দ্ধমান ৰজাৰ কাছাৰীত মোৰ পিতাই নায়েবৰ কাম কৰিছিল। পিতাই যদিও ভাঙৰ কাম কৰিছিল, তথাপি ধন সম্পত্তি ৰূপবান বিশেষ তেওঁ একো ৰাখি যাব নোৱাৰিলে। পিতাৰ মৃত্যুৰ পিছত মই ৰাণীগঞ্জ কয়লাৰ কুঠিত চল্লিশ টকা দৰমহাত চাকৰী কৰিছিলো! মোৰ গৰাকীজন পৰম কৃপালু লোক আছিল। তেওঁ আমোলাবিলাকক বাপেকে পুতেকক চেনেহ কৰাদি কৰিছিল। বিধাতাৰ ইচ্ছাত সকলোকে অনাথ কৰি আমাৰ অন্নদাতা যি দিনা অকালত কালৰ গৰাহত পৰিল, হায়! সেই দিনাই মোৰ দুৰ্দ্দশাৰ সূত্ৰপাত হয়। কাৰণ, তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ কয়লাৰ কুঠিত নানা গোলমাল ঘটিবলৈ ধৰিলে আৰু শেহত কুঠি আন গৰাকীৰ হাতলৈ যোৱাত পুৰণি আমোলাবিলাকৰ ভিতৰত ভালেমানৰ চাকৰী গল। সেই চাকৰী যোৱাবিলাকৰ ভিতৰত ময়ো এজন। চাকৰী কৰি যি অলপ অচৰপ ধন সাঁচিছিলো; তাৰেই ঘৰলৈ গৈ মাটি-বাৰী কিনি,খেতি-বাতি কৰি জীৱিকা নিৰ্ব্বাহ কৰিবলৈ ধৰিলো। বৰ পৰিশ্ৰমৰ ফলত মোৰ অৱস্থা ক্ৰমে ভাল হবলৈ ধৰিলে। কালক্ৰমত মোৰ এটা ভাল পকিঘৰ, এটা ডাঙৰ পুখুৰী, এগোহালি গৰু আৰু তিনিটা ধানৰ ভৰাঁল হ'ল। দুটি লৰা, এজনী ছোৱালী আৰু সহধৰ্ম্মিনীৰে সৈতে সুখেৰে গাৱঁৰ ভিতৰত এঘৰ মূখীয়াল মানুহ হৈ কাল কটাবলৈ ধৰিলো। আমৰ গাঁৱতে এটা লৰাৰে সৈতে মোৰ ছোৱালীজনী বিয়া দি, পো দুটাক লিখা পঢ়া শিকাই ডাঙৰ দীঘল কৰি বিয়া বাৰু দি দুজনী বোৱাৰী ঘৰলৈ আনিলো। এনেতে মোৰ পৰিবাৰ মৰে। মোৰ দুৰ্দ্দশাৰ দ্বিতীয় আধ্যাৰ আৰম্ভ এই খিনিতে। বুঢ়া কালত তিৰোতা মৰি যোৱা বৰ কষ্টকৰ। স্ত্ৰী শোকত কাঁতৰ হৈ মোৰ মনত বৈৰাগ্য উপজিল। সহধৰ্ম্মিনী বিহীন দুখৰ জীৱনৰ শেহভাগ পবিত্ৰধাম বাৰানসীত কটাবলৈ মনত সঙ্কল্প কৰি, মৰমৰ পো দুটাক মাতি আনি মনৰ কথা ভাঙি কৈ মোৰ ধন সম্পত্তি যি অছিল সোপাকে সিহঁতক লেখা পঢ়া কৰি দি লেঠা ছিঙি জৰ্জ্জৰীয়া হলো। কাশীলৈ যাবলৈ উদ্যোগ কৰিছোঁ, এনেতে টান মৰিয়াত পৰি শৰ্য্যাশায়ী হলো। কিছুদিনৰ পিছত নৰিয়া ভাল হল, কিন্তু মোৰ মনৰ পৰা কাশীলৈ যোৱাৰ সঙ্কল্প অলপ অলপকৈ কুমলি যাবলৈ ধৰিলে। দিনকে দিনে পো দুটিৰ মায়াই মোক টানকৈ বান্ধি আনিবলৈ ধৰিলে। আৰু মোৰ কাশীলৈ যাবৰ চিন্তা তল পৰি আহিল। নৰিয়াৰ সময়ত মোৰ ছোৱালীজনীয়ে মোক নথৈ সেৱা-শুশ্ৰদ্ধা কৰিছিল। তাইৰ যত্নতেই মই শীঘ্ৰে আৰোগ্য হৈ উঠিলো বুলিব লাগে। তাইৰ মৰমে মোক অনেক পৰিমাণে স্ত্ৰী-শোক পাহৰাই ৰাখিছিল। কিন্তু হায়? ঈশ্বৰে যাক দণ্ডিব খোজে তাৰ সুখ শান্তি কেনেকৈ হব? মোৰ তিৰোতাৰ মৃত্যুৰ ঠিক পাঁচমাহৰ পিছত মোৰ ছোৱালীজনী আই ওলাই ঢুকাল! মোৰ দুৰ্দ্দশাৰ তৃতীয় আধ্যাৰ আৰম্ভ এই খিনিতেই।” এই বুলিয়েই বুঢ়াৰ কণ্ঠৰোধ হ’ল,লৰাৰ নিচিনাকৈ উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে। ⸻ তৃতীয় অধ্যায় ‘কোৱা বাহুল্য, যে অতিৰিক্ত অপত্যস্নেহেই মোৰ ধবংসৰ মূল। পোনতে প্ৰৱলস্ত্ৰী-শোকত পুৰি-ডেই সকলোবিলাক পৰিত্যাগ কৰি কাশী- বাসী হম বুলি ভাবিছিলো; কিন্তু শোকৰ বল কমাৰ লগে লগে সন্তানৰ প্ৰতি মায়া বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিলে। পোহঁতে চকুৰ পানীৰে চল্ চলীয়া হৈ কলে, পিতাদেই, আমাক এৰি তুমি কলৈ যাবা? তুমি এৰি গলে, আমি কাৰ মুখ চাই থাকিম? আয়ে এৰি গল, তুমিও যদি আমাক এৰি যোৱা আমি অনাথ হমহকঁ। আই মৰি গল আমি আছোঁ, তোমাৰ দুজনী বোৱাৰী আছে। আমি প্ৰাণপণে তোমাৰ সেৱা-শুশ্ৰষা কৰি, তোমাক সুখে সন্তাষে ৰাখিবলৈ যতন কৰিমহঁক; তুমি নিশ্চিন্ত হৈ হৰিনাম গাবা, গোসাঁই পূজা কৰিবা, খাবা দাবা আৰু থাকিবা। সিহঁতৰ এই প্ৰৱল যুক্তিত আগৰ পৰা গুৰি উভলি থকা মোৰ সঙ্কল্প শিপাই সৈতে কাতি হৈ পৰিল। হায়! তেতিয়া এবাৰো মোৰ মনত নেখেলালে যে অমৃতত বিহ আছে; ফুলৰ ভিতৰত বিষাক্ত পোক আছে। দহ দিন গল, পোন্ধৰ দিন গল, এমাহত পৰিল, মোৰ সুখৰ সপোন ভাঙ্গি অহিবলৈ ধৰিল। অমৃতত বিহৰ গোন্ধ পালো, ফুলৰ ভিতৰত লুকাই থকা পোক লাহে লাহে মোৰ চকুত পৰি আহিল। দিনে দিনে মই স্পষ্ট দেখি আহিবলৈ ধৰিলো যে মোৰ মৰমৰ পোহঁতৰ মৰম-চেনেহ এফেৰা এফেৰাকৈ জোখত কমি আহিবলৈ ধৰিছে। দিনে দিনে মোৰ চকুৰ আগত পৰিবলৈ ধৰিলে যে মোৰ ঘৰ-বাৰী, ধন-সম্পত্তিৰ ওপৰত মোৰ একো কথা নচলে। সেই সম্পৰ্কে যদি মই কদাকাচিৎ পোহঁতক সৎপৰামৰ্শ দিবলৈ ওলাওঁ, সিহঁতে তাক উপলুঙ্গা কৰি উৰাই দি মোলৈ এনে ভাবে চায় যেন সেইবোৰ কথা মোৰ পক্ষে অনধিকাৰ চৰ্চ্চা হে। পোনতে এনেবোৰ দেখি মোৰ মনত বৰ বেজাৰ লাগিছিল যদিও, মনত এই বুলি প্ৰবোধ দিছিলো যে সিহঁত লৰা মানুহ, কি জানি বুজিব নোৱাৰি হে মোৰ সৈতে এনে অশোভন ব্যৱহাৰ কৰিছে। একো একোবাৰ সেই বাবে খঙো কৰিছিলো। কিন্তু পিছে গৈ পোহঁতে লাজৰ ঢাকনি গুচাই দেখা দেখিকৈ অভদ্ৰ আৰু অস্বাভাবিক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰাত মোৰ ভ্ৰম দূৰ হল। তেতিয়াহে বুজিব পাৰিলো মই বুঢ়াই কি মূৰ্খামিকে কৰিলো। লাহে লাহে মোৰ পূজা, খোৱা, পিন্ধা ইত্যাদি আৱশ্যকীয় বিষয় বিলকিতো মোৰ পো আৰু বোৱাৰীহঁতৰ অৱজ্ঞাৰ ভাব ফুটি ওলাবলৈ ধৰিলে। ক্ৰমশঃ অবজ্ঞা আহি অপমান আৰু লঘু-লাঞ্ছনাত পৰিল। সৰু বোৱাৰীয়ে নিতৌ মোৰ পূজাৰ নৈবেদ্য ফুল তুলসী আদি যতনাই দি আহিছিল; কালি পুৱা গা ধুই পূজা কৰিবলৈ গৈ গোসাঁই ঘৰ সোমাই দেখিলো যে পূজাৰ আয়োজন একো নাই। ভাবিলো কিজানি আজি বোৱাৰীয়ে পাহৰিলেই। ভালেখিনি বেলি বোৱাৰীহঁতক মাতি মাতি ভাগৰিলো, কোনেও একো সমিধান নিদিলে। এনেতে দেখোন সৰু বোৱাৰী আহি মোৰ গাৰ ফালে কোষা অৰ্ঘা ফুল তুলসী বিলাক ছাটি মাৰি পেলাই দি গুচি গল। কাৰণ সুধিলত তাই আকৌ মোকেই উৰাই ঘূৰাই গালি পাৰিলে। বৰ বোৱাৰীয়েও জাকৰ ফলীয়া হৈ মোক অপমান কৰিবলৈ সংকোচ নকৰিলে। পোহঁত কৰবালৈ গৈছিল, উভটি আহি ঘৈণীয়েকহঁতৰ চকুৰ পানীৰে দিয়া গোচৰ শুনি ঘৃতাহুতি হৈ মোক অবাচ্য ভাষাৰে গালি পাৰি ঘৰৰ পৰা ওলাই যাবলৈ কলে। দুখ অপমানত ম্ৰিয়মান হৈ, যিবিলাকক নিজৰ বুলি ইমান দিন বুকুত বান্ধি আছিলো, সেই বিলাকক জলাঞ্জলি দি কান্ধত এইখন গামোছা আৰু হাতত এইডাল লাথুটি লৈ, লাহে লাহে মেমাৰি ষ্টেচনলৈ আহি এজন ভদ্ৰলোকৰ পৰা অচান্সোললৈকে ৰেলৰ কেৰেয়া ফেৰা মাগি লৈ, এই পুৱাৰ গাড়ীত আহি ওলাইছোঁহি। ইয়াৰ পৰা খুজি মাগি কোনোমতে পৱিত্ৰ কাশীধামলৈ গৈ এই কলুষিত শৰীৰ বিসৰ্জ্জন দিব পাৰিলে, মোৰ জীৱনৰ শেহ আশা পূৰ হয়। ষ্টেচনতে এজন ভাল মানুহৰ মুখে আপোনাৰ বাতৰি পাই, ইয়াৰ পৰা কাশীলৈ যাবলৈ খৰচৰ নিমিত্তে পাইটো-পয়চাটো মাগিবলৈ আহিছিলো। যাক মই ইহকালৰ সাৰ বস্তু বুলি ভাবি বুকুত বান্ধি আছিলো সেই পোহঁতেই যেতিয়া মোক কেলেহুৱা কুকুৰৰ নিচিনাকৈ খেদি দিলে, আৰু এনে দুষ্ট সংসাৰত মোৰ জীয়াই থকাৰ সকাম কি?” এই বুলি বুঢ়াই মুচ্কচ্, গৈ মাটিত বাগৰি পৰিল। মূৰত তেল-পানী আৰু বিছনিৰ বা দিয়াত অলপ বেলিৰ মূৰত তেওঁৰ চেতনা আহিল , বুঢ়া ভালেমান সুস্থ হল। কিন্তু সেই নিশাই তেওঁৰ ঘু-ঘুয়া জ্বৰ হৈ পিচদিনা সাত বজাৰ সময়ত সেই পুত্ৰৱান পিতাই এই নিষ্ঠুৰ পৃথিবীৰ সকলো দুখ-যন্ত্ৰণা ভৰিৰে ঠেলি পেলাই জগৎপিতাৰ আনন্দ কোলালৈ শুচি গল। আমি তেওঁৰ শৱটীৰ সৎকাৰাদি যথা নিয়মে সমাধা কৰিলো। ⸻ জয়ন্তী প্ৰথম অধ্যায় জয়ন্তী ডাঙৰ মানুহৰ জিয়াৰী, ডাঙৰ মানুহৰ ঘৈণী; সৰুত বাপেকৰ ঘৰত সুখত উঠা, আৰু ডাঙৰত গিৰিয়েকৰ ঘৰত সৌভাগ্যৰ কোলাত লালিতা। দৈন্য-দৈত্য়ৰ তাড়নাত শাৰীৰিক কিম্বা মানসিক কষ্ট বাপেকৰ ঘৰত কি শহুৰৰ ঘৰৰ তেওঁ অনুভৱ কৰা নাছিল। কিন্তু সেই বুলি আন আন ডাঙৰ মানুহৰ জিয়াৰী বোৱাৰীৰ নিচিনাকৈ আলাসৰ লাড়ু- টাৰ দৰে নিস্কৰ্ম্মা হৈ সাজ-পাৰ, মেল-দোৱান, আৰু আহাৰ-নিদ্ৰাদিতে মাথোন কাল কটাই ৰংপুৰৰ এই সম্ভ্ৰান্ত ধনী বামুণৰ জিয়াৰী ডাঙৰ দীঘল হোৱা নাছিল। বাপেকৰ ঘৰতে গুণৱতী মাকৰ যতন আৰু শিকনিত ভবিষ্যত ঘৰুৱা জীৱনৰ প্ৰায় সকলো আৱশ্যকীয় কামত জয়ন্তী সুশিক্ষিত হৈ উঠিছিল। আসামৰ ভাল মানুহৰ ঘৰৰ জিয়ৰীয়ে যিবিলাক বিদ্যাত পাৰ্গতালি লাভ কৰা উচিত, জয়ন্তী আইদেউৰ সেই বিলাক একো বাকী নাছিল। “টিক বলধা ওলাই মাটি, মাক ভালে জীয়েক জাতি”, জ্ঞানী ডাকৰ এই বচনটিয়ে জয়ন্তীত সাৰ্থকতা লাভ কৰিছিল। তেওঁ গুনৱতী, শিপিনী মাকৰ আৰ্হিত গঢ় লৈ আপোন গুণেৰে ৰংপুৰ নগৰ পোহৰ কৰিছিল। কোনোবাই যদি সোধে, ৰংপুৰৰ ভিতৰত ভাল কাপোৰ বয় কেনে? উত্তৰ দিব লাগিব, জয়ন্তী আইদেৱে। ভাল পাৰি দিয়া কাপোৰ কাৰ তাঁতৰ পৰা ওলায়? কব লাগিব জয়ন্তীৰ। বিয়াই সবাহে সুললিত মাতেৰে সকলোতকৈ সুৱলাকৈ কোনে নাম দিব পাৰে? জয়ন্তীয়ে। দশম, কীৰ্ত্তন, ঘোষা, ৰত্নাৱলী প্ৰভৃতি পুথিবিলাকৰ কথা, ৰংপুৰৰ ভিতৰত কোন ছোৱালীৰ জিভাৰ আগত? শুনিবা জয়ন্তীৰ। গা ধুই মূৰ আচুৰি, কপালত সেন্দুৰৰ ফোট, কাণত কেৰু, ডিঙিত মণি, হাতত খাৰু আৰু বগা পাটৰ ৰিহা-মেখেলা পিন্ধি হাত জোৰকৈ বাল সূৰ্যৰ সেই বৰণীয় কান্তি ধ্যান কৰিবৰ সময়ত বশিষ্ঠজায়া অৰুন্ধতীৰ নিচিনা সুন্দৰী দেখুৱায় কাক? স্বীকাৰ কৰিব লাগিব, ৰমানাথ বৰুৱাৰ ষোল বছৰীয়া সহধৰ্ম্মিনী শ্ৰমতী জয়ন্তী দেৱীক। সঁচাসঁচিকৈয়ে ৰমানাথ বৰুৱাৰ পত্নী শ্ৰীমতী জয়ন্তী দেৱী পুৰণি আসামৰ ৰাজধানী ৰংপুৰ নগৰৰ মাজত সাবিত্ৰীৰ নিচিনা সতী, কমলাৰ নিচিনা সুন্দৰী, শচীৰ দৰে সৌভাগ্যৱতী বুলি ৰাষ্ট্ৰ আছিল। ⸻ দ্বিতীয় অধ্য়ায় আজি প্ৰায় এক শতিকা হবলগীয়া হল, অসম দেশ মানৰ দ্বাৰাই তিনিবাৰ আক্ৰান্ত হয়। তৃতীয় বাৰৰ আক্ৰমণ অতি ভীষণ। এইবাৰ অসম দেশে ব্ৰহ্মৰজাৰ সৈন্যৰ দ্বাৰা অধিকৃত হৈ স্বাধীনতা-ফুলৰ মালা ডিঙিৰ পৰা দলিয়াই পেলাই পৰাধীনতা-লোৰ শিকলি ভৰিত পিন্ধে। মানৰ গোৰোহনিয়ে স্বাধীন অসমৰ ওখ মূৰ দোৱাঁয়। আহোম ৰজাৰ গৌৰৱ ৰবি চিৰকাললৈ অস্ত যায়। ছশ বছৰ অকণ্টকা ৰাজ্য ভোগৰ পিছত সৌমাৰ-বিজেতা অহোম ৰজা চুকাফাৰ বংশধৰ সকল বাটৰ মগণিয়াৰ হ'ল। ১৭৪২ শকৰ ২ চ'তৰ পৰা ১৭৪৭ শকৰ ২১ মাঘলৈকে নৃশংস ব্ৰহ্মবাসীহঁতৰ অত্যাচাৰ নিষ্ঠুৰতা হত্যা আৰু লুটপাত আদিৰে অসম লালকাল আৰু জুৰুলা হয়।শেষত, বৃটীছ-সূৰ্য্য়ৰ উদয়ত, দুৰ্ভগীয়া অসমৰ পৰা, তিনি বছৰ দহ মাহ উনৈশ দিন ব্যাপী এই ঘোৰ এন্ধাৰ ৰাতিৰ ওৰ পৰে। এই সময় অসমৰ অৱস্থা বৰ্ণনা কৰিবলৈ কাপ অক্ষম। শিক্ষা, কৃষি, বাণিজ্য, শিল্প, সুখ, শান্তি পাপাত্মাবিলাকৰ দৌৰাত্ম্যত দেশৰ পৰা একেবাৰেই অন্তৰ্হিত হৈছিল। ইহঁতৰ অত্যাচাৰত প্ৰায় তিনিভাগৰ এভাগ প্ৰজা অসমৰ পৰা নাইকিয়া হৈছিল। স্বামীৰ পৰা তিৰোতাক, বাপেকৰ পৰা পুতেকক, কোলাৰ কেচুৱাৰ পৰা মাকক, এই দুৰাচাৰহঁতে চিৰজন্মলৈ আতৰ কৰিছিল। শই শই গাওঁ দেৱালয় আদি অগ্নিত আহুতি দিয়া হৈছিল। হেজাৰ হেজাৰ সতী সাধ্বীয়ে দুৰাত্মাহঁতৰ ভীষণ কৱলত সতীত্ব ৰত্ন বিসৰ্জ্জন দিব লগীয়াত পৰিছিল। প্ৰকৃতিৰ কাম্য-কানন অসম মহাতপা বশিষ্ঠ গালৱ গোকৰ্ণকে আদি কৰি যোগী তপস্বী ঋষি মুনিসকল, পবিত্ৰ আশ্ৰম অসম, নীলাচল, অশ্বক্ৰান্ত, মণিকণেৰ্শ্বৰ, উমানন্দ, শুক্ৰেশ্বৰ হয়গ্ৰীৱমাধৱ, বিশ্বনাথ প্ৰভৃতি হিন্দু দেৱতাসকলৰ পীঠস্থান তীৰ্থস্থান অসম শ্মশানত পৰিণত হৈছিল। ঠিক এই সময়ৰ এদিনৰ এটি ঘটনা লৈ আজি আমি আমাৰ আখ্যান আৰম্ভ কৰিলো। ⸻ তৃতীয় অধ্যায় দেশৰ এনে অৱস্থা। ধন প্ৰাণৰ এনেকুৱা অস্থিৰতা। ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহ মানৰ ভয়ত কাপুৰুষৰ দৰে ৰাজ সিংহাসন আৰু ৰাজধানী এৰি পলৰীয়া। গতিকে মানৰ সেনাপতি মিঙ্গিমাহা তিলুৱাই ৰাজ ছত্ৰ-দণ্ড বুটলি পোৱাদি পাই তুলি ললে। উদণ্ড মানৰ অত্যাচাৰ, লুটনি, হত্যা, কুন্ধচ ব্যৱহাৰ আৰু নৃশংসতাত দুৰ্ভগীয়া অসমৰ টলবলনি লাগি পৰিল। ৰমানাথ বৰুৱাই কি কৰিব কলৈ যাব একোকে ভাবি থিৰ কৰিব পৰা নাই। তেওঁৰ বন্ধু বান্ধৱ লগুৱা লিক্চৌৰ ভালেখিনিয়ে প্ৰাণৰ ভয়ত দেশ এৰি পলাল, অথবা অসমৰ অগাধ অৰণ্যত হিংসুক বনৰীয়া জন্তুৰ প্ৰতিবেশিত্ব স্বীকাৰ কৰিলে। ৰমানাথে দেখিলে, যে প্ৰাণ, মান, ধন, জন লৈ আৰু জন্মভূমিত বাস কৰা অসম্ভৱ হৈ উঠিল। তেওঁ এই অৱস্থাত সোনকালে বঙ্গদেশৰ ফাললৈ সস্ত্ৰীক পলোৱাৰ বাহিৰে আন একো উপায় দেখিবলৈ নেপাই এক সপ্তাহৰ ভিতৰতে জন্মভূমি ওচৰত কৰযোৰ কৰি বিদায় মাগি ভটীয়াই যাবলৈ কৃতসঙ্কল্প হল। ইয়াৰ ভিতৰতে এদিন ঠিক দুপৰ বেলিকা ৰমানাথ বৰুৱাই আহাৰদি কৰি চালপিৰাৰ ওপৰত শুই বিশ্ৰাম কৰিছে, চকুত অলপ তন্দ্ৰা আহিছে মাথোন; আৰু জয়ন্তী দেবীয়ে গৃহকাৰ্য্য সমাপন কৰি ওচৰতে বহী বিচনী এখন লৈ স্বামীক বিচিব লাগিছে। এনে সময়তে তেওঁলোকে বাহিৰৰ দুৱাৰত ধুপ্, ধুপ্, কৈ কোব পৰা শুনিবলৈ পালে। কি হৈছে, কিহৰ শব্দ বুলি সুধি নাম কাঢ়ি মাতি মতিও কোনো লগুৱা লিগিৰীৰ উত্তৰ নেপাই জয়ন্তীয়ে নিজে উঠি গৈ দেখিলে যে তিনিটা অস্ত্ৰধাৰী মানে টোকোনেৰে কুবিয়াই ঘৰৰ দুৱাৰখন ভাঙি দোডোখৰ কৰিছে। এই কাণ্ড দেখিয়েই জয়ন্তীৰ মুখ কেহেঁৰাজ-বটা যেন বিবৰ্ণ হল, ভয়ত তেওঁ থৰ্, থৰ্, কৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে। ঘৰৰ লগুৱা লিগিৰীহঁত ইয়াৰ আগেয়ে ঘৰ এৰি মূহুৰ্ত্তকতে কলৈ পলাই গল ঠিক নাই। চকুৰ পচাৰতে মানহঁতে ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই জয়ন্তী আৰু ৰমানাথক জৰিৰে কটকটীয়াকৈ বান্ধি ঘৰ লুটিবলৈ ধৰিলে। দেশৰ এনে হুলস্থল অৱস্থা দেখি ইয়াৰ দিন চেৰেকৰ আগেয়েই ৰমানাথ বৰুৱাই তেওঁৰ ৰূপ-বান অলঙ্কাৰ-পাতি আৰু মূল্যবান বয়-বস্তু বিলাক গুৱাহাটীলৈ তেওঁৰ ভায়েকৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিছিল। গতিকে মান ডকাইতহঁতে বিশেষ মূল্যবান একো লুটিবলৈ নেপালে। আশাত নিৰাশ হৈ মানহঁতৰ খং জুই জ্বলাদি জ্বলি উঠিল, দাঁতে কড়মড় কৰিবলৈ ধবিলে, চকুৰ পৰা জুইৰ আঙনি ওলাল। প্ৰথমটো মানে দ্বিতীয়টোলৈ চাই কলে, “ইহঁত বৰ টেঙৰ মানুহ; ৰূপবান অলঙ্কাৰপাতি সোপাকে আগৰ পৰাই কৰবাত লুকাই থৈছে। দ্বিতীয়টোৱে প্ৰথমটোৰ কথাৰ কোনো সৰ্মিধান নিদি ৰমানাথ বৰুৱাৰ পিঠিত চমটাৰে সাৰৌপ সাৰৌপকৈ তিনিকোব মাৰি গুজৰি সুধিলে, “ধন-বস্তুবিলাক কত লুকাই থৈছ এতি-, য়াই দেখুৱাই দে, নাইবা তহঁতক এই ঘৰৰ ভিতৰতে জুই দি পুৰি মাৰিম।” চমটাৰ কোবত ৰমানাথ বৰুৱাৰ পিঠিৰ পৰা ঝৰ্ ঝৰ্ কৈ তেজ পৰিবলৈ ধৰিলে, বপুৰিয়ে যন্ত্ৰণাত চেঙালুটী পাৰিবলৈ ধৰিলে। স্বামীৰ এনে অৱস্থা দেখি কান্দি কান্দি জয়ন্তীয়ে যোৰহাতকৈ কাতৰ কণ্ঠেৰে ডকাইতহঁতক কলে, “তোমালোকে এই দুখুনীৰ প্ৰতি দয়া কৰা, মোৰ দেউতাহঁত, মোৰ স্বামীক আৰু নেমাৰিবা। মই ঈশ্বৰক সাক্ষী কৰি কৈছো, আমাৰ হাতত এতিয়া একো নাই। সত্যে সত্যে তিনি সইত খাই কৈছো, ৰূপ-বান অলঙ্কাৰ পাতি বয়-বস্তু যি আছিল, আমি ইয়াৰ পৰা গুচি যাম বুলি দিন চেৰেক আগেয়েই আমাৰ গুৱাহাটীৰ মিতিৰ-কুটুমৰ ঘৰলৈ পঠিমাই দিলো। এতিয়া তোমালোকে আমাক দুয়োকো ছোৱা-ছোৱাকৈ কাটিলেও একো পাবৰ উপায় নাই। সেইদেখি মোৰ দেউতাহঁত আমাক মিছাতে মাৰি-কাটি আৰু যন্ত্ৰণা নিদি ঘৰত যি আছে তাকে লৈ তোমালোক যোৱাহঁক। তোমালোকৰ ভৰিত ধৰি কাবৌ কৈ মাতিছো মোৰ স্বামীক আৰু নেমাৰিবাহঁক। মোৰ ডিঙিত এইধাৰ মণি হাতত আৰু এইবোৰ খাৰু আছে, ইয়াকে মই সোলোকাই দিছো, তোমালোকে তেওঁক এৰি দিয়া। এই বুলি ডিঙিৰ মণিধাৰ আৰু হাতৰ খাৰুজোৰ সোলোকাই জয়ন্তীয়ে মানহঁতক দি কাকূতি কৰিবলৈ ধৰিলে। জয়ন্তীৰ কথা শুনি মান তিনটাই একে বেলিয়েই খল্ খল্ কৰে হাঁহি কলে, তহঁতে আমাক কেঁচুৱা লৰা বুলি ভাবিছ নেকি যে এইবিলাক মিছা কথা আমি বিশ্বাস কৰিম? কত কি লুকাই থৈছ বেগতে ক, নাইবা পোনতে এই চমতাৰে কোবাই তহঁতৰ পিঠিৰ ছাল ছিঙিম, তাৰ পিছত জুই লগাই দুইকো এই ঘৰৰ ভিতৰতে পুৰি ছাই কৰি গুচি যাম।” দুখুনী জয়ন্তীৰ কাকুতি মিনতিলৈ আওকাণ কৰি পামৰহঁতে ৰমানাথ বৰুৱাক কোবাই কিলাই যেনে যন্ত্ৰণা দিব ধৰিলে তাক বৰ্ণনা কৰিবলৈ এই কাপ অক্ষম। শেহত মানহঁতে যেতিয়া দেখিলে যে ইমান মৰিয়াই কিলাই জীয়াতু দিও ধন-বস্তু একোকে তেওঁলোকৰ পৰা পোৱা নগল, তেতিয়া প্ৰথম মানটোৱে লগৰীয়া দুটাৰ মুখলৈ চাই কলে, “আহ, ইহঁত দুইটাকেই লৈ যাওঁহঁক, মটাটো বেছ শকত আৱত আছে, আমাৰ বয়-বস্তুবিলাক ইয়াৰ পিঠিত তুলি দি লৈ যাওঁহঁক, তাৰ পিছত লাঠুৱাক কাটি পেলাম। আৰু এই তিৰোতা মানুহজনী দেখিবলৈ শুৱনী আছে, আমাৰ মলুকলৈ এইক লৈ গৈ আমাৰ ৰজাক ভেটী দিমহঁক; এনে ৰূপহী তিৰোতা ৰজাই পালে আমাৰ ওপৰত খুব সন্তুষ্ট হব!” দ্বিতীয়টোৱে প্ৰথমটোৰ কথাত অমত প্ৰকাশ কৰি কলে, “দেখ, ককাই তোৰ আজি কালি এটা ৰোগ হৈছে; যিহকে হওক এটা ভাল বস্তু পালেই আগেইয়ে তই কৈ পেলা যে এইটো আমাৰ দেশলৈ লৈ গৈ ৰজাক দিম। কিয়, ৰজাক দিম কিয়? মই কওঁ এই ৰূপহী তিৰোতাজনী মোৰ, মই কাকো নিদিওঁ! তহঁতে ৰূপ-বান বয়-বস্তু যি মন যায় লহঁক, কিন্তু মোৰ ভাগত এই। কথাষাৰ শুনা মাত্ৰকেই তৃতীয়টোৱে গৰ্জ্জি উঠি কলে ‘কাৰ? তোৰ? কেতিয়াও হব নোৱাৰে। বাৰু । মই দেখিম, কোনে মোৰ হাতৰ পৰা এইক নিয়ে? এই মোৰ।” দুইৰে ভিতৰত এই দৰে পৌৰাণিক সুন্দ-উপসুন্দীয়া দন্দ লাগিবৰ দেখি প্ৰথমটোৱে “এই কথাৰ মীমাংসা পিছত কৰা যাব” বুলি দুইকো বুজাই সান্ত্বনা কৰিলে। ইয়াৰ পিছত সস্ত্ৰীক ৰমানাথ বৰুৱাক, লুটি-পুটি পোৱা বস্তুৰে সৈতে বান্ধি মানহঁতে লৈ যাবলৈ ধৰিলে। জয়ন্তীয়েও বিপদহাৰী মধুসূদনক কাতৰ কণ্ঠে মাতি স্বামীৰে সৈতে চকুৰ লো টুকি যাবলৈ ধৰিলে। ⸻ চতুৰ্থ অধ্যায় বাটত যাওঁতে আত্মসংযমত অভ্যস্তা জয়ন্তীয়ে মনে মনে হঠাৎ এটা উপায় স্থিৰ কৰি খং আৰু বেজাৰৰ ভাও পৰিত্যাগ কৰি মানহঁতৰ ফালে চাই মৃদু মধুৰ মাতেৰে কলে “দেখ, ভায়া! তহঁতে যেতিয়া আমাক ধৰি লৈ গৈছ, আৰু ধন-বস্তু ৰাখিবৰ মিছা চেষ্টা কৰি কি ফল? আমিয়েই যেতিয়া গাওঁ-ভূই দেশ এৰি যাব লগীয়াত পৰিলো আৰু আমাৰ ৰূপ-বান ধন-সম্পত্তি কেনে খাব? মোৰ কপালত গোসাঁয়ে যি লিখিছে সেয়েই হব, কিন্তু যদি তইতে মোৰ স্বামীক নাকাটি এৰি দিবলৈ মান্তি হৱ তেন্তে আমাক ওভতাই আমাৰ ঘৰলৈ লৈ বল; ক'ত আমাৰ পেৰাই পেৰাই সোণৰূপ অলঙ্কাৰ পাতি পুতি লুকাই থৈছোহঁক, তহঁতক দেখুৱাই দিওগৈ।” জয়ন্তীৰ অলৌকিক ৰূপলাৱণ্যই ইতিপুৰ্ব্বেই ডকাইত হঁতক আংশিকৰূপে জয় কৰি ৰাখিছিল; এতিয়া তেওঁৰ এই সুমধুৰ বচনে আৰু বিপুল অৰ্থপ্ৰাপ্তিৰ লোভে সিহঁতক সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাজয় কৰিলে। সিহঁতে উলাহেৰে আকৌ উভতি আহি ৰমানাথৰ ঘৰৰ ওচৰ চাপিল। জয়ন্তীয়ে ঘৰৰ আগচোতালৰ কাষতে থকা এজোপা কাঞ্চন ফুলৰ গছ দেখুৱাই কলে, “এই খিনিতে চাৰি হাত মাটিৰ তলত আমি আমাৰ ৰূপ-বানৰ পেৰাবিলাক পুতি থৈছোঁ।” এই কথা কাণত পৰা মাত্ৰকতে মানহঁত কাঞ্চন গছত ৰমানাথক ভালকৈ বান্ধি ৰং মনেৰে কোৰ লৈ সেই দেখুৱাই দিয়া ঠাই ডোখৰ খানিবলৈ লাগিল। এই খিনিতে কোৱা যাওক যে ডকাইতহঁতে জয়ন্তীক অৱলা তিৰোতা মানুহ কলৈ পলাব বুলি সৰহ পৰ বান্ধি ৰাখিবৰ আৱশ্যক যেন নেভাবি মুকলিকৈ থৈছিল। সিহঁতে আৰু ভাবিছিল, যদি তেওঁ পলাব খোজেও ততালিকে এজনী তিৰোতা মানুহক ধৰি পেলাবলৈ সৰহ কথা নেলাগে। প্ৰায় আদঘণ্টামান বেলি তিনিউটা মানে ওপৰা ওপৰিকৈ চাৰি হাত মান দকৈ গাঁত খানিলে; কিন্তু ৰূপ-বানৰ কিম্বা আন বয়-বস্তুৰ একো চিন পোৱা নগল। প্ৰথম ডকাইতে জয়ন্তীৰ মুখলৈ চাই কলে, “চা চোন, ঐ মানুহজনী! তই আমাৰ সৈতে ঠাট্টা কৰিছ নেকি? এইয়া এডিঙীয়াকৈ গাঁত খানিলো, তোৰ ধনৰ পেৰা ক’তা?” জয়ন্তীয়ে গহীনকৈ উত্তৰ কৰিলে, “আৰু অলপমান খান নিশ্চয় ওলাব। আৰু নোলায় যদি আমিতো ডিঙি পাতিয়েই আঁছে, তাৰ নিমিত্তে চিন্তা কি? গাতঁৰ ভিতৰৰ মানটোৱে অশ্বস্ত হৈ আকৌ উৎসাহেৰে সৈতে খানিবলৈ লাগিল। গাঁতৰ পাৰত থকা দুটাই নিজ নিজ তৰোলৱাল কাষত থৈ কথা পাতি থাকোঁতেই চেগ চাই জয়ন্তীয়ে বিজুলীৰ বেগেৰে, সিহঁত দুইকো ঠেলা মাৰি সেই এডিঙীয়া দ গাঁতত পেলাই দি সেই তৰোৱালেৰেই মুহূৰ্ত্তৰ ভিতৰতে তিনিউৰো মূৰ তিনিটা কাটি পেলাই,ৰমানাথৰ হাতৰ বান্ধ সেলোকাই দি বলিয়াৰ দৰে নাচিবলৈ ধৰিলে। নিমিষৰ ভিতৰতে এনে আচৰিত পট পৰিবৰ্ত্তন ৰমানাথৰ সমাজিক যেন লাগিল। কত সেই ভীমকায় দুবৃৰ্ত্ত দস্যুৰ হাতত প্ৰতি নিমিষতে তেওঁ জীৱনৰ আশাত জলাঞ্জলি দিব লগীয়াত পৰিছিল, আৰু ক'ত খন্তেকতে সিহঁতৰ মৰা শ কেইটা স্বকৃত দুস্কাৰ্য্য়ৰ পৰাচিত সৰূপে নিজে-খনা গাঁতৰ ভিতৰত মূৰ নাইকিয়া হৈ পৰিল। ক'ত সেই ভয়ত সোত্ মোত্ খোৱা জয়ন্তীয়ে চকুৰ লোৰে ৰিহাৰ আচল তিয়াইছিল আৰু ক'ত নিমিষতে এই ৰণোন্মত্তা চামুণ্ডাৰূপিনী তিৰোতাই তৰোৱাল হাতত লৈ উন্মাদ নৃত্য কৰিব লাগিছে। ক’ত কাঞ্চন গছত ৰমানাথ বধ্য বন্দী ৰূপে বান্ধ খাই অছিল, আৰু ক’ত পলকৰ ভিতৰতে তেওঁ বান্ধৰ পৰা মুকলি হৈ স্বাধীনতা লভিছে। নিমিষতে দৃশ্য়ৰ কি অদ্ভূত সলনি! সঁচাকৈয়ে এই নৃত্যকাৰিণী উন্মাদিনী ৰমণীয়েই সেই শান্তা লজ্জাশীলা আৰু ভীতা জয়ন্তী নে? এইবিলাক স্বপ্ননে মায়া নে দিঠক? ৰমানাথে একো ঠিক কৰিব নোৱাৰি ধুৱঁলি-কুৱঁলী দেখি চকু মুদি বহি পৰিল। অলপ বেলিৰ আকৌ চকু মেলি তেওঁ দেখিলে যে ই সপোন নহয়। সঁচাকৈয়ে দুৰাত্মাহঁতৰ কৱন্ধ দেহ দ গাঁতৰ তলিত পৰি আছে, আৰু সঁচাসঁচিকৈয়ে তেওঁৰ হাতত বান্ধ নাই, তেওঁ স্বাধীন আৰু মুক্ত। আৰু সচাঁকৈয়ে তেওঁৰ প্ৰিয়তমা জয়ন্তী চুলি মেলা চামুণ্ডাৰ নিচিনাকৈ তেজেৰে ৰাঙলী হৈ হাতত দা লৈ নাচিব লাগিছে! হায়! জয়ন্তী সচাকৈয়ে উন্মাদ হলনে কি? ৰমানাথে স্পষ্টেখিকৈ দেল যে তেওঁৰ প্ৰাণপ্ৰিয়া জয়ন্তী বাহ্যজ্ঞানশূন্য উন্মত্তা। ইয়াৰ পিছত মানুহ-দুনুহৰ সাহায্যত জয়ন্তীক লৈ সেই ৰাতিয়েই ৰমানাথ বৰুৱাই ৰংপুৰ এৰি গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰিলে। গুৱাহাটী পাই নিজৰ ভায়েক আৰু বন্ধুসকলৰ সাহায্যত তেওঁ অনেক প্ৰকাৰ চিকিৎসাদি কৰালে, কিন্তু জয়ন্তী আৰু আৰোগ্য নহল। বিষম উন্মাদ ৰুগীয়া জয়ন্তীৰ মুখত তেওঁৰ জীৱনৰ শেহ পৰ্য্যন্ত, “মোৰ স্বামীৰ হাতত বান্ধ মোকালালো"--এষাৰ কথাৰ বাহিৰে আৰু একো কথা শুনা নগৈছিল। শেহত সকলো দুখ আৰু সকলো শোক হৰোঁতা মৃত্যুৱে আপোনাৰ কোমল কোলাত আশ্ৰয় দান কৰি, এই সতীক এই সংসাৰৰ দুখ যন্ত্ৰণাৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিলে। ডাক্তৰ বাবুৰ সাধু অলপ ধতুৱা মানুহৰ পক্ষে পূজাৰ সময়ত কলিকতাত টিকা টান। একেই কলিকতীয়া কলিকতা-বুঢ়ী নিতৌ নাচনিয়াৰ, তাতে আহিল নাতিনীয়েকৰ বিয়া দুৰ্গাপূজা, আৰু বুঢ়ীক পায় কোনে? গা সাতখন আঠখন! চাৰিওফালে ঢোলৰ কোব, পেঁপাৰ মাত, গাড়ীৰ ঘৰ্ ঘৰণি আৰু বস্তু বেচোঁতা মানুহৰ চিয়ঁৰ মিলি এক প্ৰকাণ্ড উৰ্মি-ৰোল উঠিল। ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই থাকিও ৰক্ষা পোৱা নেযায়। বঙ্গোপসাগৰৰ প্ৰচণ্ড ধুমুহা বতাহৰ কোব আৰু পৰ্ব্বত প্ৰমাণ ঢৌৰ হেন্দোল-দোপৰ হাত সাৰিবৰ অভিপ্ৰায়ে, তাৰ ওপঙি ৰোৱা “জাহাজৰ” কেবিনৰ ভিতৰত দুৱাৰ মাৰি সোমাই থকা যেনে, দুৱাৰত ডাং দি, ডুখৰি-পিৰাত দুখীয়া দেহ ডোখৰ সমৰ্পণ কৰি, এই পূজা-হেন্দোলনিৰ হাত সাৰোঁ বুলি, কলিকতাৰ ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই থাকিবলৈ যোৱাও তেনে। বজাৰত বস্তু কিনিবৈ গলে দোকানী পোহাৰিয়ে মানুহৰ তেজৰ সোৱাদ পোৱা বাঘৰ নিচিনাকৈ কিনোতাক গিলি থব খোজে। ঘৰত, চাকৰ-নাকৰ লৰা-ছোৱালীৰ পৰা চাঙ-তলৰ মেকুৰীটোলৈকে সকলোৱে দে দে লগায়। আন কি, চৰকাৰী ডাক-হৰকৰা, আৰু গোটেইটো-বছৰ-দুস্প্ৰাপ্য-ধুমকেতু পুলিচৰ পাহাৰা ওৱালাই ও কৰবাৰ পৰা ঘপহকৰে “হাওঁ-মাওঁ-খাও” কৰি ওলাই দীঘল ওলোটা চালাম দি, বোলে “হুজুৰ, পূজাকা বকি্চচ,!” এটাইতকৈ চৰা কলিকতাৰ ঠিকাগাড়ীৰ গাৰোৱান কেইটা। কিবা এটা পৰ্ব্ব-তৰ্ব্বৰ গোন্ধ ইহঁতৰ নাকেদি পেটত সোমালে, ইহঁতৰ “আ”টোও ডাঙৰ হয়,পেটটো ডাঙৰ হয়। পূজাৰ পোন্ধৰ কুৰি দিন মানৰ আগৰে পৰা ইহঁত ইমান কৈ “আ” কৰি মুখখন মেলে যে, নেজ শূড় আৰু দাঁতে সৈতে দঁতাল হাতী একোটা ইহঁতৰ মুখেদি সোমাই পেট পালেগৈও ইহঁতৰ মুখ আৰু পেটৰ খজুৱতি মৰিব বুলি বিশ্বাস নহয়। ইহঁতে চাৰি অনাৰ ঠাইত ঠিকা-গাড়ীৰ কেৰেয়া তিনি টকা কৰি বহি আছে, এতিয়া কি কৰা কৰাঁ। পূজাৰ সময়ত ৰেল কোম্পানীয়ে ৰেলযাত্ৰীসকলক অহা-যোৱা কৰিবলৈ সুবিধা কৰি কেৰেয়া কমাই দিয়ে। এবাৰৰ কেৰেয়াতে যাবও পাৰি আহিবও পাৰি। তাতে পূজাৰ ছুটি, অফিচ কাছাৰী বন্ধ, ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ মাহেন্দ্ৰযোগ। মোৰো গা উঠিল, ফুৰিবলৈ ওলালোঁ। বিস্তৰ কেৰেয়া দি অতি কষ্টে এধা-মৰা এধা-জীয়া ঘোৰাৰে এধা-ভগা গাড়ী এখন ধৰি, ষষ্ঠীৰ ৰাতি ঘৰৰ পৰা ওলাই আঠ বজাত হাওৰা ষ্টেচনলৈ আহিলো। ৰেল ষ্টেচনত কাৱৈ মাছৰ উজান উঠাদি যাত্ৰীৰ উজান উঠিছে। মানুহৰ মাজত বিৰ দি সন্ধি পাবলৈ নাই। লৰালৰিকৈ টিকিট কিনি ললোঁ। কিন্তু যিখন গাড়ীৰ ওচৰলৈকে যাওঁ, দেখোঁ সেই খনেই “ৰিজাৰ্ভ” কৰা। কি মস্কিল! অনেক বিচাৰি ভালেমান বেলিৰ মূৰত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ গাড়ী এখনত এটা মানুহৰ ঠাই খালি থকা পাই টুপুৰ কৰে উঠি খাজ খাই পৰিলো। টেটুলৈকে খাজ-খোৱা ভোজখোৱাসকলৰ দৰে, মেইল গাড়ীখন যাত্ৰীৰে খুন্দখাই পৰিল! গাড়ীখনত যিমান মানুহ উঠিল তাৰ দুগুণ মানুহে উঠিবলৈ ঠাই নেপাই উভতি যাব লগাত পৰিল। গাড়ীত উঠিলো হয়, কিন্তু মানুহৰ গাপ লাগি জাক দিয়া পকা মালভোগ কলটো যেন হলো। এতিয়া গাড়ীখন এৰি দিলেই মই বৰ্ত্তাত পৰিলো। মোৰ সৌভাগ্যগুণেই হওক, বা দুৰ্ভাগ্যগুণেই হওক, মই সোমোৱা খোটালিত মোৰ সহযাত্ৰী এটাইকেইজন থুলন্তৰ বঙ্গালী পুৰুষ। গা-ডাঙৰ বিষয়ত কোনো কম নহয়; ইজনতকৈ সিজন চৰা, সিজনতকৈ আৰু সিজন চৰা। এই ঘামৰ দিনত কোনে এই বৰপেটাল মানুহ কেইজন বাছি আনি একেটা খোটালিতে সুমাই দিছিল কব নোৱাৰোঁ। ইচ্ছা কৰি তেওঁলোকে নিজে সোমাইছে যেনও মনে নধৰে। এগাড়ী বৰপেট একে ঠাইতে গোটাই ৰং চাবৰ মনেৰে টেটোন বিধতাই নিশ্চয় এই কামটি কৰিলে। সি যি হওক, কঠালৰ ভিতৰত গুৰি-কথাল পকাটো সকলোৱে জানে, চাউলৰ টোমৰ ভিতৰত ডাঙৰ টোম থকাটোও লোকৰ অবিদিত নাই, আক ধান-সৰিয়হৰ ডুলিৰ ভিতৰত বৰ ডুলি থকা দেখা পোৱা মানুহো ঠিতাতে এবুৰি ছঁৰা ওলাব। এই স্থুলকায়সকলৰ ভিতৰতো এজন মহাকায় পুৰুষ আজি আমি সোঁ-চকুৰে দেখিলো। এওঁৰ গাটো বা পেটটো কিমান যে ডাঙৰ, মই এবাৰ উশাহ নসলোৱাকৈ একে উশাহে কবই নোৱাৰিম যেন পাওঁ। এওঁৰ কি নাম, কি কুল, কি শীল, কব নোৱাৰোঁ। কিন্তু ঘটোৎকৱচ হেন এই সুবৃহৎ পুৰুষজনক যি সুভাগী জননীয়ে দহ মাহ দহ দিন গৰ্ভত ধাৰণ কৰিছিল সেই হিড়িম্বা জননীৰ শ্ৰীচৰণ কমলেষু। এওঁৰ বিষয়ে মোৰ দুটা বক্তব্য আছে; প্ৰথমটি এই যে খোটালিটোৰ পাঁচভাগৰ এভাগ এওঁ অকলৈ জুৰি বহিছিল! আৰু এটা বক্তব্য এই যে, এওঁৰ কঁকালেৰে সৈতে চুৰিয়াৰ সমূলী ৰাহি নাহে। ঠিক কব লাগিলে এওঁ মকৰা-জাল যেন চুৰিয়াখন হাতেৰে সামৰি নধৰিলে নচলে। চমুকৈ এওঁৰ এটা “ডেফিনিচন” দিবলৈ গলে এই দৰে কলেই হব যে “এওঁ হাত ভৰি আদি ইন্দ্ৰিয় সংযুক্ত এটা পেট।” ক্ৰমশঃ মোৰ অনুমান হৈ আহিল যে এওঁৰ বৰ পেটটোত বাগবজাৰৰ ৰসগোল্লা যিমান আছে, গোটেই কলিকতাৰ কথাও সিমান আছে। 'অ’কাৰ ‘আ’কাৰ ‘ই’কাৰ, ‘উ'কাৰ যুক্ত যে কত ৰকমৰ কত সুৰীয়া কথা সৰ্ সৰ্ কৰে পাখি-লগা উইপৰুৱা গাতৰ পৰা ওলোৱাদি তাৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাল তাৰ লেখ-জোখ নাই। আয়তনত কনিষ্ঠ কেজনৰ বাগযন্ত্ৰ কেইটিও নিতান্ত নৰম “কোৱালিটি”ৰ নহয়; এডিচন্ চাহাবৰ নিজ হাতে কৰা ফনোগ্ৰাফেৰে ৰিজালেও নেহাৰিব কি জানি। মই এচুকত পৰি মহাকায়সকলৰ ৰং-ৰূপ চাই কোন মূহুৰ্ত্তত গাড়ী খন এৰিব, সেই মুহুৰ্ত্তৰ অপেক্ষাত উৰ্দ্ধমুখে বহি আছোঁ। য়ুৰোপীয় বেশৰ গুণত তেওঁলোক মোৰ কাষলৈ বৰকৈ চাপি অহা নাই। মহা মহাকায় জনে এবাৰ মোৰ ফাললৈ চাই সুধিলে, “Good night Sir, How far are you goiog?"সম্বোধনটো শুনি অলপ মিচি- কিয়াই উত্তৰ দিলো “Cawnpore,” মোৰ উত্তৰে এটাই কেজনৰ মুখ জঁয় পেলালে। তেওঁবিলাকে ভাবিছিল মই অলপতে কৰবাত নামিম, নামিলেই তেওঁলোকে এজন অবাঞ্ছনীয় বিদেশী সহযাত্ৰীৰ পৰা নিষ্কৃতি লভি নিজ নিজ মূল্যবান পেট কেইটি আয়াস কৰি থৈ সুখেৰে শয়ন কৰিব পাৰিব। তাৰে মূৰমৰিবৰ উপক্ৰম যেন দেখি লম্বোদৰসকলৰ মনত বিমৰ্ষ উপজিল। ১ম জন—“সাহেবকে কি অন্য গাড়ীতে পাঠাতে পাৰা যায় না?” ২য় জন-“দেখ চেষ্টা কোৰে, তুমি পাৰলেও পাৰতে পাৰ।” ৩য় জন—“বলনা সাহেবকে যে, সাহেব তোমাৰ এ গাড়ীতে কষ্ট হচ্ছে, পাশেৰ একখানা গাড়ীতে যাও।” নোদোকা এন্দুৰসকলৰ ভিতৰতো এই বিলাক পৰামৰ্শ চলিব লাগিছে, কিন্তু মেকুৰীৰ ডিঙিত ঘণ্টা আনি দিয়ে কোনটো এন্দুৰে? এই প্ৰশ্ন উথাপন হলত, ইমান কষ্টেৰে সজা তিনিমহলীয়া পৰামৰ্শঘৰটো হুৰ্ হুৰকৈ ভাগি পৰিল। তেওঁবিলাকৰ ধাৰণা, যে তেওঁলোকৰ বাঙ্গালী মাত চাহেবে নুবুজে; কিন্তু ধেমালিটো চাহাব বাহাদুৰ ডোখৰৰ বেয়া লগা নাছিল। এনেতে গাড়ী এৰিলে। আমিও উশাহ লৈ জীলো। মূহুৰ্ততে হাওৰা ষ্টেচন আমাৰ স্মৰণশক্তিৰ বিষয় হল। গাড়ীখনেও ইমান বেলি বন্দী হৈ থাকি বিৰক্ত হৈ শালৰ ঘোৰা মুকলি হোৱাদি মুকলি হৈ বিস্বাশবদে লৰদিলে। সভাপতি মহাকায়--“ওগো নৰেন বাবু, সাহেব কি কোৰে এমন ধাৰা চুপমেৰে ৰয়েছে বল তো? ওঁৰ কি মাথা ধৰে না?” নৰেন বাবু—“সাহেবেৰ বাচ্ছা যে, ওদেৰ সবই সম্ভব।” ডাক্তৰ বাবু—“সাহেবকে একবাৰ জিজ্ঞেস কৰে দেখ না কি কোৰে এমন চুপ কৰে থাকে?” সভাপতি-“হাঁ, জিজ্ঞেস কোৰে সাহেবেৰ কাছ থেকে একটা বুসি খাওনা, তাহলেই ঠিক হবে।” আন এজন –“তা বইকি, আমৰা এতজন বাঙ্গালী থাকতে একটা সাহেবও কাজটি কৰে নিজে প্ৰাণ নিয়ে পালাবে?” সভাপতি--“চুপ কৰ বাপু চুপ কৰ, আৰ বীৰত্ব কৰে কাজ নেই, ঢেৰ জানা আছে। এখন যে ৰকম দেখছি, সমস্ত ৰাতটাতো এই বোসেই কাটাতে হবে। কি কৰে সময়টা কাটাই বল দিকি’ন?” ডাক্তৰ বাবু-“তামাক খেয়ে।” আন এজন- “আমিতো বলি পৰনিন্দা কৰে। অবিশ্যি এমন একজন লোকেৰ নিন্দা কৰতে হবে, যাকে আমৰা সকলে জানি। ধৰুন সুৰেন্দ্ৰনাথ বানুৰ্জ্জী।” এই কথাষাৰ শুনি স্থলকায় সভাৰ সভ্যসকলৰ মাজত হাঁহিৰ ধুম পৰি গল। তুলনাত ক্ষীণকায় মইও মুখখন টিপা মাৰি ধৰি লুকাই সৰু-সৰা সমসাময়িক হাঁহি এটা মাৰি দিলোঁ। সভাপতি – “ফাজলামি কোৰে কাজ নেই আসুন্ না আমৰা প্ৰত্যেকে এক একটা কোৰে গল্প বলি, তাহলেই ৰাতটা কাবাৰ হয়ে যাবে।” সভাপতিৰ কথাত এটাই কেইজনে মত দিলত সেইটোৱেই সিদ্ধান্ত স্থিৰ হল। কিন্তু নৰেন বাবুৱে মুখখন কাতি কৈ লাহেকৈ কলে, “আমৰা নাহয় নিজেৰ গল্প বলব, সাহেবেৰ গল্পকে বলবে, বল দেখি? সেটা কি অমনি মাঠে মাৰা যাবে?” ডাক্তৰ--“সাহেবেৰ হয়ে না হয় আপনিই বলবেন।” নৰেন-“সাহেব তাৰ জন্য আমাকে কি দেবে?” আন এজন—“একটা কিক্।” এই কথা শুনি আকৌ এবাৰ তেওঁলোকৰ মাজত হাঁহিৰ ধ্বনি উঠিল। বেচেৰা নৰেন বাবুয়ে কিন্তু এইবাৰ লাজত পৰাৰ ভয়তহে সেইহাঁহিত যোগ দিলে; নতুবা তেওঁ যথেষ্ট অপ্ৰস্তুত হৈছিল। ডাক্তৰ - “তাহলে নৰেন বাবুকে দুটো গল্প বলতে হবে।” সকলোৱে ডাক্তৰৰ প্ৰস্তাৱত সন্মতি প্ৰকাশ কৰিলত আৰু সভাপতি মহাকায়েও ডিঙি নাইকিয়া লথৌ মূৰটো যথাসাধ্য দুপিয়াই তাক সমৰ্থন কৰিলত, সেইটো সিদ্ধান্ত স্থিৰ হ'ল। মইও ভদ্ৰতা ৰক্ষা কৰি পেটৰ ভিতৰতে নৰেন বাবুক নিফুট ধন্যবাদ এটা দি থলো। প্ৰথমতে ডাক্তৰ বাবুৰ সাধু কবৰ পাল পৰিল। ডাক্তৰ বাবুৱে আৰম্ভ কৰিলে-- প্ৰথমতে কৈ লওঁ, যদিও কথাটো সাধুকথাৰ শাৰীত পেলাই কবলৈ গৈছোঁ, কিন্তু ই সত্য ঘটনা। ১৮৮৬ চনত মই কলিকতাত মেডিকেল কলেজৰ শেষ মহলাত উঠি উদয়পুৰ ৰজাৰ ডাক্তৰ হৈ উদয়পুৰলৈ যাওঁ। এই উদয়পুৰ ৰাজপুতনাৰ উদয়পুৰ নহয়, ছোটনাগপুৰৰ উদয়পুৰ; চেন্ট্ৰেল প্ৰভিন্সৰ ৰায়গৰ বিলাসপুৰৰ কাষত। ইয়াৰ লোক সংখ্যা প্ৰায় চল্লিশ হেজাৰ, আৰু আয় উনৈশ কুৰি হেজাৰ। ১৮১৮ চনত নাগপুৰৰ ৰজা মাধুজী ভোচলাৰে (যাক সকলোৱে আপাচাহেব বুলিছিল ) সৈতে কৰা সন্ধি- পত্ৰ অনুসাৰে চাৰগুজা প্ৰভৃতি ৰাজ্যৰে সৈতে এই উদয়পূৰ ৰাজ্য ব্ৰিটিছ গবৰ্ণমেন্টৰ হাতলৈ আহে। তেতিয়াৰে পৰা ই ইংৰাজ গবৰ্ণমেণ্টৰ কৰতলীয়া। “এই উদয়পুৰতে এদিন পুৱা বজাৰৰ ফালে ফুৰিবলৈ গৈছলো, এনেতে দূৰৰ পৰা দেখিলো, এখন পোহাৰৰ আগত কিছুমান মানুহ গোটখাই গোলামাল কৰিব লাগিছে। কি হৈছে, জানিবৰ মনেৰে ওচৰ চাপি গৈ দেখিলো, এটা বাৰ-তেৰ বছৰীয়া লৰাক সেই পোহাৰৰে পোহাৰী এজনীয়ে ডোখৰাখৰি এডাল লৈ উৰাই ঘূৰাই মাৰিছে। কিন্তু ইমান মাৰে লৰাটোৰ চকুৰপৰা পানী এটোপা আৰু মুখৰপৰা চিয়ঁৰ এটাও উলিয়াব পৰা নাই। হাতুৰীৰ কোব লো এডোখৰে পিঠি দি সহাৰ দৰে সি কাঠখৰিৰ কোব পিঠি পাতি সহিব লাগিছে, আৰু হাতুৰীৰ কোবৰ তলৰ লো ডোখৰৰ দৰে মাৰৰ কোবত সি অলপ ইকটাসিকটা কৰি মাটিত পৰি দীঘল হৈ গৈছে মাথোন। দৰ্শকবৃন্দৰ ভিতৰৰ সৰহ ভাগে লৰাটোক পুতৌ কৰি এৰুৱাই দিয়া দূৰত থাওক, “বেছ হৈছে! আৰু মাৰ; ভাৰী দুষ্ট লৰা!” বুলি পোহাৰীক উৎসাহ দি লগাইহে দিছে। মই তৎক্ষণাৎ জনতাৰ মাজত সোমাই, লৰাটোক পোহাৰীজনীৰ হাতৰ পৰা এৰুৱাই, কিয় তাই তাক মাৰি ধোবাৰ পাট যেন কৰিছে, কাৰণ সুধিলো। মোৰ প্ৰশ্নটো মুখৰপৰা ওলাবলৈ পাওঁতে নাপাওঁতেই চাৰিউ ফালৰপৰা একেবাৰেই উত্তৰৰ কালী-পেঁপা বাজি উঠিল, “বাবু ই বৰ দগাবাজ লৰা, নিতৌ পোহাৰীৰ পোহাৰৰপৰা বস্তু চুৰকৈ খায়। আজি এইৰ এটা আখৈ লাড়ু চুৰ কৰিছিল, ধৰা পৰি মাৰ খাইছে। ইয়াৰ হাত বা ভৰি এটা মৰিয়াই ভাঙি নিদিলে ইয়াৰ জোৰাই-জোখাই শিকনি নহয়।” এটা নিৰ্ব্বাক নিঃসহায় লৰা আচামী, আৰু ইমানবিলাক বলৱন্ত বক্তা আৰু প্ৰহাৰ কৰোঁতা ফৰিয়াদী!দেখি মোৰ মনত নথৈ বেয়া লাগিল। কিন্তু দেখি আচৰিত মানিলো যে অচামীৰ আত্মৰক্ষাৰ কোনো যত্ন নাই; সি নিৰুত্তৰ। তাক দেখি এনে মনে ধৰিলে যে, এই পৃথিবীৰ সকলো লোকেই তাৰ বিপক্ষ, আৰু এনে মাৰ কিল খোৱাটো তাৰ জীৱনৰ এটা অপৰিহাৰ্য্য কাৰ্য্য়, এনে এটা বহুদিনীয়া বিশ্বাসে তাৰ মনত কৰাল মাৰি ধৰি আছে। হঠাৎ কৰবাৰপৰা এটা মানুহ আহি এনে দয়া প্ৰকাশ কৰি তাৰ ফলীয়া হোৱা দেখি সি নথৈ আচৰিত মানি মোৰ মুখৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে। মই পোহাৰীক তাইৰ আখৈ-লাড়ুটোৰ বেচ কিমান বুলি সোধাত, তাই কলে ‘এক পয়চা’ ,‘হোঁ নে এই দুই পয়চা’ বুলি মই তাইৰ আগত পয়চা দুটা পেলাই দিলো। মোৰ এই কাৰ্য্য় লৰা চোৰটোৰ চকুত আৰু অদ্ভুত যেন লাগিল। পোহাৰী—“আজি জানিবা আপুনি পয়চা দিলেই, কিন্তু কাইলৈ যেতিয়া সি আকৌ চুৰ কৰিব তেতিয়া কোনে পয়চা দিব?” মই-‘ই আৰু চুৰ নকৰে।’ মোৰ কথা শুনি দৰ্শকবৃন্দৰ ভিতৰত এটা ইতিকিংসূচক হাঁহিৰ ৰোল উঠিল। মই তালৈ ভ্ৰক্ষেপ নকৰি লৰাটোৰ হাতত ধৰি টানি তাক মোৰ ঘৰৰ ফালে লৈ আহিলো।তাক সুধিলো,‘তোৰ কোন আছে?’ লৰা-'মোৰ সকলো আছে? মই -‘মাৰ বাপেৰ আছে?’ লৰা - ‘নাই।” মই -‘ককায়েৰ ভায়েৰ আছে?’ লৰা—'নাই। মই- ‘আন কোনো নিতিৰ-কুটুম, বঙ্হ-পৰিয়াল আছে?’ লৰা - 'নাই।’ মই - ‘তেন্তে তই কিয় কৈছিলি তোৰ সকলো আছে বুলি?’ “সি মনে মনে থাকিয়েই মোৰ কথাৰ উত্তৰ দিলে। আচলতে তাৰ জীৱনত কেতিয়াও নোপোৱা এই নতুন বিধৰ আদৰ আৰু চেনেহেৰে মিহলি সম্ভাষণ শুনি, সি থোটামোজা খাই কিবা এটা কেনেবা অৱস্থা অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে,কি কব বা কি উত্তৰ দিব তাৰ ভূ হেৰাই পৰিছিল। তাৰ মুখ দেখি মোৰ মনে ধৰিলে, যে ‘এৰি দে বোপাই মই মাৰখাই জীওঁ।’ এনে এটা ভাবেৰে মোক যেন সি কাকুতি কৰিব লাগিছে। মনুষ্য জাতিৰ স্বভাৱ বুজা অতি কঠিন। অনেক সময়ত বুজি উঠা একেবাৰেই অসম্ভৱ। প্ৰাণীমাত্ৰৰে স্বভাৱ ৰক্ষণশীল, মানুহৰ গাত এই ৰক্ষণশীল স্বভাৱ অতি পৰিমাণে আছে। সুখেই হওক বা দুখেই হওক বৰ্ত্তমান যেনে অৱস্থাত মানুহ থাকে, সহজে সেই অৱস্থা সি পৰিবৰ্তন কৰিব নোখোজে। আমে- ৰিকাৰ দাস ব্যৱসায় তুলি দি বন্দী-বেটীবিলাকক মুকলি কৰি দিলত প্ৰথমতে বহুত বন্দী-বেটী মুক্ত অৱস্থালৈ যাবলৈ অনিচ্ছুক হৈছিল। সিহঁতৰ মনত সেই নতুন স্বাধীনতা অতি অদ্ভূত যেন লাগিছিল। “খালাচ” হৈ কি কৰিব একো ভাবি নেপাই অনেকে সেই দাসত্ব নেৰি আপোন গৰাকীৰ ঘৰতে আজীৱন কাল কাটাইছিল। আমি স্ত্ৰী স্বাধীনতা স্ত্ৰী স্বাধীনতা কৰি চিয়ঁৰো, কিন্তু হিন্দু মুছলমানসকলে নিজ নিজ ঘৰৰ ঘৈণীসকলক যদি সোধে, তেওঁলোকক এনে তেনে স্বাধীনতা লাগেলে নেলাগে, তেন্তে এশৰ ভিতৰত নিৰান্নব্বই জনাই তেওঁলোকৰ স্বামীসকলৰ মূৰত লৰা লৰিকৈ তেল-টেঙা আনি থপিয়াই দিবলৈ যে আহিব এই কথা নিশ্চয় কৈ কব পাৰো, অনেক গিৰিয়েক ঘৈণীয়েকে পুৱা গধূলি দন্দ কৰি অপোন বিবাহিত জীৱন বিহৰ নিচিনা আৰু ঘৰ বাঁহতল কৰি পেলায়, আৰু এনে অসুখীয়া জীৱন ওৰ পেলাবৰ মনেৰে কেতিয়াবা নিজৰ ডিঙিত ৰেপ দিবলৈ তামোল কটাৰি ও বিচাৰি আনে; কিন্তু কোনো পৰোপকাৰী শুভানুধ্যায়ী লোকে যদি দুই ৰো মাজত শান্তি স্থাপন কৰিবৰ মনেৰে দুইকো অন্ততঃ দিনচেৰেকমান আতৰ কৰি থব খোজে, তেন্তে সেই পৰোপকাৰী পুৰুষজনে তেওঁবিলাকৰপৰা বটাস্বৰূপে গালি আৰু কিল নোখোৱাকৈ সাৰিব পাৰিলেই তেওঁক বাহাদুৰ বুলিব লাগিব। লৰাটোৰ অনিচ্ছাস্বত্তেও মই তাক আনি মোৰ ঘৰত ৰাখি আদৰ সাদৰ মৰম-যত্ন কৰিবলৈ ধৰিলো। মোতকৈ ও মোৰ সহধম্মিণীয়ে তাক অতোলতোলকৈ মৰম কৰি দিনে ভাল কথা আৰু অলপ-অচৰপ লেখাপঢ়া শিকাবলৈ ধৰিলে। এই স্নেহপূর্ণ যত্নত ৰামলোচনৰ (তাৰ নাম ৰামলোচন) অতি অলপ দিনৰ ভিতৰতে স্বভাৱ-চৰিত্ৰ একেবাৰেই পৰিবৰ্ত্তন ঘটিল। আগৰ দুষ্টৰ চূড়ামণি, ৰাইজৰ গৰিহা-খােৱা, কিল-খাই-ডগা-পিঠীয়া ৰামলােচন ছমাহৰ ভিতৰতে এক সােণামুৱা ৰামলোচন হৈ উঠিল। প্রথমতে সংস্কৃত শিকা ছাতৰৰ মনত মুগ্ধবোধ ব্যাকৰণৰ সূত্ৰবোৰ যেনে লাগে প্রথম এমাহমানলৈকে আমাৰ মৰম-চেনেহ, আদৰ-সাদৰবোৰ তাৰ মনত তেনে লাগিছিল । সেইবোৰৰ মানে আৰু মূল্য সি একাকে বুজিব নােৱাৰিছিল। কোনো এটা বস্তু খাবলৈ দিলে সি চিলনীয়ে থাপ মৰা দি মাৰি নিছিল, আৰু তাক পিন্ধিব খাবলৈ দিয়া তাৰ নিজা বস্তু বোৰকে সি কিবা চুৰকৈ নিয়াদি নিছিল। আৰু দিনৰ দিনটো তাৰ পিঠিত কোনেও ডবা কোবোৱা নাই কেলেই সেই কথাৰ অৰ্থ মূৰ ঘমাইও ভাবি নেপাইছিল । এবছৰৰ ভিতৰতে ৰামলোচন এটা অতি বিশ্বাসী সংস্বভাবৰ লৰা হৈ পৰিল।কুমলীয়া লৰা, অলপ সেও-পোতকতে ভালৰ ফালে ঢাল ললে । তাৰ পাঁচ বছৰ বয়সতে মাক-বাপেক ভাই-ককাই যি আছিল এটাইবোৰ মাউৰত মৰিল। বপুৰা মাউৰা নিঠৰুৱা হৈ ঠোঙোনা- মোঙোণা খাই আলিবাটে গছ-তলে বাগৰি-জুগৰি চুৰ-তাৰিকৈ খাই তেতিয়াৰে পৰা আহি এই বাৰ বছৰ বয়সীয়া হৈছিল। কায়স্থৰ ঘৰৰ লৰা দেখি মই লাহে লাহে তাক ভাত ৰান্ধনী পাতিলো। সিও ইমান প্ৰভুৰ অনুৰক্ত হৈ উঠিছিল, যে মোৰ আৰু মোৰ সহধর্ম্মিণীৰ নিমিত্তে সি সদায় নিজৰ প্রাণ দিবলৈ প্রস্তুত। এই দৰে ছবছৰ কাটি গল। মই উদয়পুৰৰ কাম এৰি বেঙ্গল গৱৰ্ণমেণ্টৰ কাম লৈ বৰ্দ্ধমান বিভাগৰ—[১] এচিষ্টেণ্ট চার্জ্জন হৈ আহিলো । সিও মােৰ লগতে আহিল। সময়ে অমাৰ ভিতৰৰ মৰম-চেনেহ আৰু আত্মীয়তাৰ এক ধনিষ্টামানো টুটাব পৰা নাছিল। এদিন ৰাতিপুৱা শুই উঠি ৰামলোচন ৰামলোচন কৈ দেখোন মই মাতিছোঁ‌ হে মাতিছোঁ‌ ৰামলোচনৰ উত্তৰ নেপাওঁ। আন দিন ৰামলোচনে মই উঠাৰ আগেয়ে উঠি পুৱাৰ সকলো ঘৰুৱা কামৰ দিহা-পোহা কৰি ঠিক কৰে। আজিনো ইয়াৰ সাৰসুৰ নেপাওঁ কিয়? ভাবিলো, ইয়াৰ কিবা নৰীয়া হৈছে। সি শোৱা-খোটালিলৈ সোমাই গৈ দেখিলো ৰাম- লোচন ঘৰৰ চতিৰ পৰা অৰাঁ ডোল এডালৰ খোৰোচা গাঁঠিত ডিঙিটো সুমাই ওলমি আছে। কি ভয়ানক কাণ্ড। দেখি মোৰ গা থকৃথক্ কৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে। গোলমাল কৰি মানুহ দুনুহ মাতি তাক নমাই অনাই চাওঁ তাৰ ধাতু নাই। ৰামলোচনৰ ওলমি থকা দেহ বন্দীশালৰ পৰা ওলাই চাৰি-পাঁচ ঘণ্টা মানৰ আগেয়েই সিপুৰীলৈ পলাল! পুলিচ আহিল। ম্যাজিষ্ট্ৰেটৰ আগত বিচাৰ হল। সিদ্ধান্ত হল; আত্মহত্যা। দুখৰ কথা কি কম, পোষ্টমৰ্টম এক্‌জামিনেচনৰ ভাৰও মোৰ গাতে পৰিছিল। কি আগমঙহ-কলা-পৰি-যোৱা বেজাৰেৰে যে মই তাৰ গাত অস্ত্ৰ বহুৱাইছিলো কব নোৱাৰে৷', সেই কথা মনত পৰিলে এতিয়াও মোৰ চকুৰ পানী ওলাব খোজে। সি কিয় আত্মহত্যা কৰিলে, তাৰ কাৰণ বিচাৰি বিচাৰি তাৰ চুৰিয়া খোচোনাত পালো। খোচোনাত এডোখৰ তাৰ হাতৰ লেখা ওলালা। তাত লিখা অছিল, “ৰাজুবালা, আমি চলিলাম, তুমি তোমাৰ মনেৰ মত লোককে বিবাহ কৰিয়া সুখী হও!” কাকত ডোখৰ পঢ়ি মইটো অবাক! ই বঙ্গালীৰ দেশলৈ আহি তলে তলে প্ৰেম কৰিবলৈ শিকিছিল! আৰু তাৰ ফল স্বৰূপে ঈষা-বহ্নিত দগ্ধ হৈ বঙ্গালীৰ দৰে আত্মহত্যা কৰিবলৈকো শিকিলে। ইয়াৰ যে তলে তলে ইমান বিদ্যা হৈছিল, হৰি হৰি! মই আগেয়ে নেজানিলো, নতুবা মই তাৰ প্ৰতিবিধান কৰিব পাৰিলোহেঁতেন নৰেন বাবু-“ৰাজুবালাটা কে মশায়?” ডাক্তৰ—“আমাদেৰই এক প্ৰতিবাসীৰ মেয়ে।” নৰেনে বাবু - “তাৰ বয়স কত?” ডাক্তৰ-“তখন দশ বৎসৰ।” সভাপতি—“একটা দশ বছৰেৰ মেয়েৰ এত বিদ্যে?” ডাক্তৰ—“মশায়, সে যে বঙ্কিম বাবুৰ নভেল-পঢ়া আজ কালকাৰ বাঙ্গালী মেয়ে” নৰেন-দেখুন না, আমাদেৰ সাহেব, নেপোলিয়ানা ঘুম্ ঘুমাছে!” মই বেচেৰা চাহাব ডোখৰে চকু মুদি টলকা মাৰি ডাক্তৰৰ সাধু শুনিব লাগিছো। নৰেন বাবু নে কি, সেই চেলেপু জনে তাকে দেখি এইষাৰ কথা কথিলে। সভাপতি - “সে সব যাক, গল্পটা শেষ কৰুণ!” ডাক্তৰে আকৌ আৰম্ভ কৰিলে—“সেই দিনা ৰাতি তিনি বজাত মোৰ এবাৰ চাতকৰে টোপনি ভাগিল। শুনিলো, বাহিৰৰ দুৱাৰ মুখৰ পৰা ‘ডাক্তৰ বাবু! ডাক্তৰ বাবু! বুলি কোনোবা মানুহ এটাই মোক ৰিঙিয়াই মাতিছে।মাজে সময়ে ৰোগী চাবলৈ এই দৰে ৰাতি অহি মানুহে মোক মতে। মই ঘপ্কৰে উঠিলো। উঠিলো হয়, কিন্তু মোৰ খুব খং উঠিছে, যে দুৱৰিটোৱে কিয় উত্তৰ দি মানুহটোক বহিবলৈ ঘৰৰ দুৱাৰ মেলি দিয়া নাই। উঠি তেতিয়াও অকৌ দুবাৰ শুনিলো ‘ডাক্তৰ বাবু! ডাক্তৰ বাবু!‘চবুৰ কৰ যাতা হায়’ বুলি লৰালৰিকৈ আহি চৰা-ঘৰৰ দুৱাৰ মেলি দিলো। বাহিৰত ফৰিং-ফুটা জোনাক। দেখিলো ৰামলোচন চোতালত থিয় হৈ আছে!!! মই ‘আইঔ’! বুলি চিয়ৰ মাৰি দিলো। চিয়ৰ শুনি দুৱাৰৰ কাষতে শুই থকা দুৱৰিটোৱে “ক্যা হুৱা হজুৰ” বুলি শেৱা পাটিৰপৰা উঠি উধাতু খাই ওলাই আহিল। কিন্তু ৰামলোচন চকুৰ অগতে নাইকিয়া হল।” ডাক্তৰৰ সাধুত মই ইমান মগ্ন হৈ আছিলাে, কেতিয়া যে গাড়ী আহি আচাঞ্চোল পালেহি গমকে নেপালো। টিকেটকলেক্টৰে “Ticket please” বুলিলতহে খচ্মচ্ কৈ টিকেটটো উলিয়াই দেখুৱাই, পুৱাৰ গাড়ীত যাম ভাবি আচাঞ্চোলতে নামি পৰিলো। মই নামি যোৱা দেখি অতিকায়- সকলৰ বৰপেটৰ পৰা অহ্লাদসূচক এইকেইটা “আৱাজ” উঠিল “Thank you Shaheb, much obliged, you are very good". ⸺ ধোৱাঁখোৱা প্ৰথম অধ্যায় গঙ্গাৰাম ডাঙৰীয়া কছাৰীৰ পৰা আহি হাত-মুখ ধুই আগছোতালতে হাত-ভগা মাচিয়া ডোখৰত দুইমোন-দুই-সেৰীয়া খুলন্তৰ গাটো থৈ গধূলি বেলিকা জুৰ লৈছে। ডাঙৰীয়াৰ হাত ৰূপৰ ধোৱাঁখোৱাই, ভৰি হাতী- দাঁতৰ লা-দিয়া কঠাল কাঠৰ খৰমে, ডিঙি তুলসীৰ জগন্নথীয়া মলাই পোহৰাব লাগিছে। এনেতে, লৰ্ ফৰ্ কৰে টিকনি জোকাৰি তামোলৰ ৰ'ঙেৰে দেইপৰা, খুনুপাকৰ মুখ যেন ওঠ দুটা মিচিকীয়া হাঁহিৰ চোচনি দোলেৰে দুফালে টানি, ধূলীয়া, ফাপৰে-খোৱা, পেটু-ওলোৱা তালতলি চটি জোতাৰে কটপ্, কটপ্, কৰে গোৰোৱাত মাৰি, আমুকা পণ্ডিত ওলালহি [২]। গঙ্গাৰাম – আহ পণ্ডিত আহ বহ, আজি তিনি চাৰি দিন তোৰে সৈতে দেখা সাক্ষাৎ নাই! কলৈ গৈছিলি? পণ্ডিত - কলৈকো যোৱা নাছিলো দেউতা, কঁকালৰ বিষত এই তিন দিন ঘৰতেহে পৰি আছিলো। গঙ্গাৰাম – তহঁত ডেকা মানুহৰনো আকৌ কঁকালৰ বিষ কিহৰ? আমাৰ নিচিনা বয়সত তহঁতে শোৱাপাটীৰ পৰা উঠিবই নোৱাৰিবি কি জানি। হেৰ বাতীয়া, অমুকা পণ্ডিতলৈ ধপাত এচিলিম লৈ আহ। পণ্ডিত—সৰুতে দেউতা অমৃতা গছৰ পৰা পৰি মোৰ এই কঁকালৰ বিষটো হল; থাকি থাকি মাজে মাজে উক দি উঠে। আৰু এটা কথা, দেউতা বেলোতে ভাগ্যবান পুৰুষ; আমিনো এনে শৰীৰ পামনে? গঙ্গাৰাম— (মিচিকিয়াই) হেৰ ৰাতীয়া, তোৰ দেখোন ধপাত এচিলিমেই আজি অনা নহয়। বেগাই লৈ আহ। হেৰ ৰামেশ্বৰ। অ ৰামেশ্বৰ!–হেৰ ৰাতীয়া ৰামেশ্বৰ গল কলৈ? ৰাতীয়া-দেউতা ৰামেশ্বৰ বোপা নাই , কৰবাত ফুৰিবলৈ গৈছে। গঙ্গাৰাম—তয়ে ভিতৰত ক গৈ, গোহালি ঘৰৰ কাষৰ কঠাল জোপাৰ কঠালটো যে মই পৰাই শাল মৰাই থৈছিলো পকিব পায়; পণ্ডিতক সেইটো তেনেই খাবলৈ দিয়ক। ই নো ৰামেশ্বৰ গধূলি ফুৰিবলৈ যায় কলৈ? গোসাঁই ঘৰত চাকি-চুকা এটা দিবলৈ পাবলৈ নাই। ই সদায় সন্ধ্য়া বেলিকা কাৰ ঘৰলৈ গৈ কি কৰে, কিবা কব পাৰ নে পণ্ডিত? এনেতে পাঁচ বছৰীয়া মাহিন্দ্ৰী ভিতৰৰ পৰা দলিটো অহাদি লৰি কলে “দেউতা, ককাইদেৱে দিনৌ ফয়থলা নবিথৰ ঘৰত ধপাত খায়গৈ।” কথাষাৰ ডাঙৰীয়াৰ কাণত, তুলাত ফিৰিঙতি পৰাদি পৰিল। গঙ্গাৰাম-সঁচা নে ই কুলাধমে ধপাত খাবলৈ শিকিলে? মাহিন্দ্ৰী –সঁঠা সঁঠা দেউতা, ককাইদেৱে খুব ধপাত খায়। তুমি কাছাৰীলৈ গলে, তোমাৰ হোকাত ককাইদেউ আৰু ৰাতীয়া’ দুয়ো ধপাত খায়। মই নিতৌ তোমাক কৈ দিম বুলি হুমিয়াই থাকোঁ; তোমাক নকবলৈ নিতৌ তেওঁ মোক পয়থা দিম বুলি টুটুৱাই থাকে, নিদিয়ে; সেই দেখি কৈ দিলো। পণ্ডিত --হয় দেউতা ৰামেশ্বৰ বোপাই খুব ধপাত খাবলৈ শিকিলে; তেওঁৰ ধপাতৰ চাটি দেখিলে ভয় লাগে। গঙ্গাৰাম -মোক ইমান দিনে তহঁতে কোৱা নাছিলি কিয়? তহঁত এটায়ে মোক মৰিয়াই মাৰিবৰ কাৰবাৰ কৰিছহঁক। যা যা পণ্ডিত তই এতিয়াই বৰ্ হমবধীক ফয়চলানবিচৰ ঘৰৰ পৰা ধৰি লৈ আহ গৈ। ৰাতীয়া গোলামক ধৰ! ধৰ! মোৰ হোকাত ধপাত খায়। কি বিষম সাহ। ই গোলাম মোৰ লৰাটোক ধপাত খাবলৈ শিকালে! খালে! ⸻ দ্বিতীয় অধ্যায় ডাঙৰীয়াৰ ধোৱাঁখোৱাত ধপাত খোৱা আৰু ধপাত খাবলৈ শিকাই ৰামেশ্বৰৰ মূৰ খোৱা অপৰাধত বহুদিনীয়া পুৰণি লগুৱা ৰাতীয়াৰ পিঠিৰ ছাল আৰু চাকৰী লগে-ভাগে গ'ল। এই দণ্ডত ৰাতীয়াক আমি পুতৌ নকৰোঁ, তাৰ দোষ চাই দণ্ড হল। কিন্তু ঘাই জগৰীয়া কোন এই কথাৰ বুজ নহল। ঘাই জগৰীয়া ৰাতীয়াও নহয়, ৰামেশ্বৰও নহয়, ফচলানবিচৰ পুতেক বা আন লগৰ লগৰীয়া ধপতুৱাহঁতও নহয়। তেন্তে নো কোন? কলেও লাগিব লেঠা, বুলিব গা পালিহি দেখেeন। ফটামুখেৰে নকৈও নোৱাৰি। খাই জগৰীয়া - ডাঙৰ পাগুৰী, ডাঙৰ গাৰু আৰু ডাঙৰ গাৰে আমাৰ ডঙৰীয়া ভেবা গঙ্গাৰাম | জ্ঞানীলোকে কয়, উপদেশতকৈ আৰ্হি ভাল। তেওঁৰ নিজ ধপতুৱা তেজ মঙহেৰে গঠিত পাতল মনৰ পুতেকৰ আগত ধোৱাঁখোৱাঁ লৈ দিনে ৰাতিয়ে ধপাত খাই তেওঁ ঘৰ ধুৱঁলী-কুৱঁলি কৰি থাকিব, আৰু সেই পুতেকে সেই আৰ্হি নোলোৱাকৈ হাত সাবটি বহি থাকিব, এনে আশা কৰাটোৱেই অযুগুত। এশৰ ভিতৰত দুই চাৰিটা লৰাইহে, ধপাত আদি ৰাগীয়াল বস্তু খোৱা বাপেকৰ অসজ আৰ্হি লোৱা লোভৰ হাতৰ পৰা সাৰিব পৰা দেখা যায়। মানুহৰ মন, বিশেষকৈ লৰাৰ মন তপতে তপতে আমোদ পোৱা পাপকাৰ্য্য কৰিবলৈ অলপতে ঢাল লয়। লোকৰ, ঘাইকৈ মাক-বাপেকৰ আৰ্হি লোৱাটো লৰাৰ স্বভাৱ। থিতাতে ৰং-লগোৱা ৰাগীয়াল বস্তু, ধপতুৱা বাপেকৰ আৰ্হি আৰু ৰাতীয়া লগুৱাৰ কুসংসৰ্গ, এই এটাই কেইটাই লগলাগি ৰামেশ্বৰক ধপাত-গোসানীৰ আগত বলি দিলে। নেচাবি বোলা বস্তুটো বেছি দেখনিয়াৰ, আৰু নেখাবি বোলা বস্তুটো বৰ সোৱাদ যেন লাগে। আমাৰ ৰামেশ্বৰৰ মনতো খাবলৈ-হাক ধপাত, চেনিতকৈ সোৱাদ আৰু ধন-সোণতকৈ মূল্যবান হৈ উঠিল। দেখোঁতে দেখোঁতেই শ্ৰীল শ্ৰীযুক্ত গঙ্গাৰাম ডাঙৰীয়াৰ জল-পিণ্ডৰ আশা আমুকা পণ্ডিতৰ ভৰসা, ডাঙৰীয়ানীৰ আলসুৱা পুতেক শ্ৰীমান ৰামেশ্বৰ ডেকাডাঙৰীয়াৰ বৰ ধপতুৱা নাম জোৰহাট চহৰৰ, পূবে কুমাৰগাঁও পশ্চিমে দামুৰিচোৰগাওঁ, উত্তৰে ডোমগাওঁ, দক্ষিণে হাজাৰীগাওঁ আৰ বন্দীগাওঁ -এই চাৰি সীমা বিয়পি পৰিল। ⸻ তৃতীয় অধ্যায় কালক্ৰমত শ্ৰীযুত গঙ্গাৰাম ডাঙৰীয়াই নিজ নামৰ আগৰপৰা “শ্ৰী”ক আসনচ্যুত কৰি সেই ঠাইত ৺ এই চিনটি বহুৱাই, আৰু নিজ বংশধৰ ৰামেশ্বৰক নিজ উত্তৰাধিকাৰীৰ আৰু প্ৰতিনিধিৰ আসন এৰি দি, বিধৰ বায়ু-বাৰি-বহ্নি-বসুন্ধৰাৰে মিলি গল। ভূতপূৰ্ব্ব ৰামেশ্বৰ বোপা, ওৰফে ৰামেশ্বৰ ডেকা ডাঙৰীয়া, বৰ্ত্তমান শ্ৰীযুত ৰামেশ্বৰ সম্পূৰ্ণ ডাঙৰীয়া, গতিকে এই পাঁচ দফা বস্তুৰ মালিক হল :- (১) মাক আৰু ভনীয়েক। (২) ঘৈণীয়েক। (৩) ১০ জোপা বাঁহ, ১৭৫ জোপা তামোল, ২০ জোপা আম, ১৬ জোপা কঠাল, আৰু সৰু সুৰা আন আন গছেৰে সৈতে বৰঘৰ, মাৰল-ঘৰ চৰাঘৰ, গোসাই-ঘৰ আৰু গোহালি-ঘৰ বিশিষ্ট, জোৰহাট নগৰস্থ পৈতৃক সম্পত্তি। (৪) ১৮৪২৮৯ টকা কেঁয়া মুদি আৰু দুই চাৰিজন সুতখোৱা লোকৰ ঘৰত পৈতৃক ধাৰ। (৫) ৰূপৰ পৈতৃক ধোৱাঁখোৱা। অচিৰতে উল্লিখিত সম্পত্তিৰ স্বত্বাধিকাৰী নতুন ডাঙৰীয়া ৰামেশ্বৰৰ গমন গজেন্দ্ৰৰ নিচিনা! বচন ভগা-ঢোলৰ নিচিনা, আৰু গলধন মতা মহৰ নিচিনা হৈ পৰা দেখি আমি আচৰিত নেমানিলো। ৰামেশ্বৰ পূৰা ডাঙৰীয়াৰ গাদিত উঠিবৰ দিনাৰপৰা ৰূপৰ ধোঁৱাখোৱাৰ ধোৱাঁই, তেওঁৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ ওখ আশা পৰিপূৰ্ণ কৰি, বৰখুটা-বৰচতিৰে পৈতৃক চৰাঘৰটো, সকলোৱে দেখা শুনাকৈ ধুৱলী-কুৱঁলি কৰি থবলৈ ধৰিলে। ⸻ চতুৰ্থ অধ্যায় টকাই টকা আনে বুলি বুঢ়ালোকে কয়। বিয়োগ চিনৰ “-” কানমাৰি কান্ধত লৈ ১৮৪২৮৯ টকাই নিজৰ লগলৈ অতি অলপ দিনৰ ভিতৰতে ২৩১৩|০ টকা ভাৰ বান্ধি আনিলে ধাৰ দিওঁতা কেয়াঁ- মহাজন দোকানী পোহাৰীৰ ভিতৰত ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াক ভেট ভেট লাগি পৰিল। দলনিত নমা মহৰ ঠেঙত জোক ওলমাদি ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াৰ গাত জোকাজোকে মামলা-মোকৰ্দ্দমা ডিক্ৰি ডিক্ৰিজাৰি ওলমি পৰিল। যি আছিল সকলোবোৰ, ফুটা পাচীৰপৰা জুৰ জুৰ-কৰে বালি সৰি পৰাদি সৰি পৰি নাইকিয়া হল। ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াৰ কিন্তু তাত বেজাৰ নাই। হৰিয়ে দিছিল, হৰিয়েই আকৌ হৰি নিলে। উপজি আহোঁতে তেওঁ ধন-সম্পত্তি একো লগত লৈ অহা নাই, এই পৃথিবী এৰি যাওঁতেও সেইবিলাক একোকে তেওঁ লগত লৈ নেযায়। অৱশ্যে পৈতৃক ৰূপৰ ধোৱাঁখোৱাটো হাটৰপৰা যাবৰ দিনা তেওঁৰ দুচকুৱে দুধাৰ লো বৈ গৈছিল; কিন্তু লো দুধাৰ তেওঁ সকলোৰে আগতে তেতিয়াই মছি পেলালে। তেতিয়াৰপৰা তেওঁৰ চকুত পানী দেখিছো বুলি কোনোবাই শপত খাই কব পাৰে যদি কওকচোন? ৰুদাই গল ভদাই আহিল; ৰূপ খটোৱা ধোৱাঁখোৱা গল, তাৰ পিছ দিনাই নাৰিকলৰ উক' ধোৱাঁখোৱা, আহিল। ৰূপৰ ধোৱাঁখোৱাইদি যেনে বৰণৰ আৰু যি পৰিমানৰ ধোৱা তেওঁ উলিয়াইছিল, আজিৰ এই চৰতীয়া বেছৰ ধোৱঁখোৱাতো তেওঁ তেনে বৰণীয়া আৰু সিমান পৰিমাণে ধোৱাঁ উলিওৱাত কোনো ব্যাঘাত জন্মা নাই। তেন্তে তেওঁৰ নিচিনা জ্ঞানীলোকৰ তাত বেজাৰৰ কাৰণ কি আছে? অগেয়ে তেওঁ ঘৰ দুৱাৰ আদি নানা বিষয়ৰ ভাবনা জালত পৰি আছিল, এতিয়া সেই জালৰ পৰা এৰাই আহি এক ধোৱাঁখোৱাৰ চিন্তাত ৰ'লহি। শাপ নহল তেওঁৰ পক্ষে ই বৰ, আৰু “বান্ধ নহল পৰম প্ৰসাদ হে হল”, অন্ততঃ তেওঁৰ এনে বিশ্বাস। বোজা পেলাই এতিয়া ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াই গাটি ফুলৰা চাকি যেন লঘু পালে; আৰু ডাঙৰীয়াৰ লগে লগে আমি দৰ্শকসকলৰ গা কেইটিও লঘু লাগি পৰিল। বহুতে ভাবি মূৰ টপা কৰিছে, যে ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াৰ কিহত ইমান বিলাক ধাৰ লাগিল? তেওঁৰ দোষৰ ভিতৰত কেৱল ধপাত খোৱাটোৰ বাহিৰে দেখোন একো শুনিবলৈ পোৱা নেষায়। ধোৱাঁখোৱাই দিনে ৰাতিয়ে মৰিমুজি তোৰ্ তোৰাইও যে এই অলপ কালৰ ভিতৰতে মাতি আনি, ইমান বিলাক ধাৰৰ বৰষুণ বৰষাবৰ সমৰ্থ হব, এনে সম্ভব নহয়। সত্যৰ খাতিৰত সৈ কঢ়া উচিত যে ওপৰত কোৱা “বহুতৰ” ভিতৰত আমাৰ ও আসন আছে এই নিৰ্দ্দোষী “বহুত” বেচেৰাহঁতৰ নিচিনাকৈ, লোকৰ আপোন আপোন অৱস্থাদি সম্পর্কে গােপনীয় ঘৰুৱা কথা জানিবৰ নিমিত্তে আকলুৱা হৈ সুং বিচাৰি ফুৰা অভ্যাসটো আমাৰো নাই বুলি ধৰম চিয়াই কব নোৱাৰোঁ । কিন্তু অহােপুৰুষাৰ্থ কৰিও এইবাৰ এই কথাৰ সুং বা পুং বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰিলো। এইবাবে সুং অম্বেষণকাৰী ভাতৃমণ্ডলীৰ ওচৰত আমাৰ গলবস্ত্ৰে ক্ষমা প্রার্থনা। এইবিলাক যেই কিবা নহওক, এইটো ধূৰুপ যে পাঁচ দফা সম্পত্তিৰ মালিক ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়া টুটি গৈ দুবছৰৰ ভিতৰতে মোটে এদফাৰ মালিকত ৰলগৈ । সেই দফাও আগৰ দফাৰ পাইকহে, যথা - নাৰিকলৰ কোৰােকাৰ উকা হোকা একগোট । অর্থাৎ আগৰ পৈতৃক ৰূপ-খটোৱা ধােৱাঁখোৱাৰ প্রেতাত্মা বা ভূত চাৰি পয়চীয়া হােকা এটা। বিপদ নৈৰ ঢল অহাদি অহে। তেওঁৰ মাক ভনীয়েক আৰু ঘৈণীয়েককো বিপদৰ বানে এই সংসাৰৰ পৰা অলপ দিনৰ ভিতৰতে উটাই লৈ গুচি গল । সকলোৰে চকুৰ আগতে ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়া এই পৃথিবীত অকলশৰীয়া হৈ পৰিল । বিপদৰ বন্ধু এক ধােৱাঁখোৱাত বাজে ইহ সংসাৰত তেওঁৰ সহায়-সাৰথি আৰু কোনো নৰল । তাকে হাতত লৈ, পর্ব্বত যেন মানুহ সেই ৺গঙ্গাৰাম ডাঙৰীয়াৰ পুতেক অকলশৰীয়া ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়া, জোৰহাট নগৰৰ আলিবাটত টো টো ফুৰিবলৈ ধৰিলে। ——— পঞ্চম অধ্যায় জেঠৰ ৭ তাৰিখে দুপৰীয়া দীখৌমুখলৈ যোৱা বাটৰ গছ এজোপাৰ তলত এজন মানুহে হাতত ধােঁৱাখোৱা লৈ বহি জিৰাইছে । বৰ ৰ'দ কিন্তু গছৰ ছাঁত জুৰ। দুৰৰ গছনিত জিলীয়ে কেৰ-কেৰীয়া দীঘল সুৰীয়া, আমি বুজিব নােৱাৰা গীত গাইছে ; আৰু আলিৰ কাষৰ গছ জোপাৰ তলত সেই মানুহজনৰ হোকাই সেই গীতত আমি বুজিব পৰা চুটি আৰু দীঘল দুই ৰকমৰ গোৰ্‌গােৰীয়া সুৰ দিছে । এনে সময়তে টাপলি মৰা ছাতি এটা লৈ, আমাৰ চিনাকি টিকনি জোকাৰি, আৰু এজন মানুহ কাষ চাপি আহি মাত লগালে, “হ! এইটি আমাৰ ৰামেশ্বৰ বোপা ডাঙৰীয়া নে কি ? কৰ পৰা ওলালাহি ?” ৰামেশ্বৰ-তেৱেঁই। তুমি নাে কৰ পৰা ওলালাহি আগেয়ে কোৱাচোন ? আমুকা পণ্ডিত-মই এটা সকামত ৰংপুৰলৈ গৈছিলো। দক্ষিণ- পটীয়া গোসাঁই ঈশ্বৰৰ কাইলৈ শ্ৰাদ্ধ পৰিছে,তালৈকে যাবলৈ বুলি আহিছো, তুমিও সেই মুৱেইনে কি ? ৰামেশ্বৰ- এৰা, ঘুৰিপকি আহি আমিও সেই মুৱেই । ভালে দিন গুৰু ঘৰলৈ যোৱা নাই, এই সময়তে গৈ সেৱা এটা কৰি আহোঁগৈ বুলি ওলাইছােঁ। ভালেই হল, দুয়ো একে লগে যাওঁহঁক। ধপাত এহোঁপা নােখোৱানে ? পণ্ডিত- কিয় নেখাম? দিয়া। ৰামেশ্বৰ-এতিয়া আৰু তোমাৰ আগত মই তাহানিৰ নিচিনাকৈ ধােৱাঁখােৱা নুলুকাওঁ। হিঃ- হিঃ - হিঃ!মনত আছেনে ? পণ্ডিত - আছেতো; তুমি এতিয়া ডাঙৰৰ শাৰীলৈ “প্রমোচন’’ পালা। তেতিয়া তুমি “পোৱালি” আছিলা হিঃহিঃ হিঃ-- । ষষ্ঠ অধ্যায় দীখৌমুখত ধাপৰ নােহোৱা নাও এখন লৈ ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়া আৰু আমুকা পণ্ডিতে দক্ষিণপাটলৈ পাৰি দিলে। গোসাঁইৰ শৰাধ কিমান দক্ষিণা আৰু কাপোৰকানি পাব, মনে মনে তাৰ লেখ কৰি আমুকা পণ্ডিত নাৱৰ চৰথতে বহি টলকা মাৰি যাব লাগিছে। ডাঙৰীয়া ৰামেশ্বৰেও কাষতে বহি মৌন হৈ, কি ভাবি কব নোৱাৰোঁ, হোঁকা হুপি যাব লাগিছে। গুৰিয়াল -- দেউতা, সৌৱা ৰিণিকি ৰিণিকি দক্ষিণপাট সত্ৰৰ গছ দেখা পোৱা গৈছে। “হয়নে কতা?” বুলি ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াই, বা ভূতপূৰ্ব্ব ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াৰ অৱশিষ্টই, খচ্ মচ্ কৰে উঠি সত্ৰৰ উদ্দেশ্যে সেৱা কৰিব খোজোতেই, কেনেবাকৈ হাতৰ পৰা সচিলিম ধোৱাঁখোৱাটো ব্ৰহ্ম- পুত্ৰত পৰিল! ডাঙৰীয়াইও মূহুৰ্ত্ত মাত্ৰও অপেক্ষা নকৰাকৈ চৰ- তীয়া বেচৰ ধোৱাঁখোৱাটো ধৰি আনিবৰ মনেৰে নিজৰ শৰীৰটোক, নাৱৰীয়াহঁতৰ আৰু পণ্ডিতৰ “হে কি কৰা? কি কৰা?”চিয়ৰলৈ আওকাণ কৰি, জপং কৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজত পেলাই দিলে। হায়! হোকাটো ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ টান সোঁতত ভালেমান দুৰলৈকে সেঁ-সোঁ কৰে উটি যোৱা দেখা গল। কিন্তু ডাঙৰীয়াক আৰু দেখা পোৱা নগল। পণ্ডিত আৰু নাৱৰীয়াহঁতে মুৰেকপালে হাত দি, “হায় হায়। কি হল।" কৰিবলৈ ধৰিলে। বিয়লি বেলিকা নাওখন আহি দক্ষিণ পাটৰ ঘাট চাপিলহি।নাও ঘাট চপা দেখি পণ্ডিতে লাহেকৈ মাত লগালে; “নাৱৰীয়া ককাইহঁত এটা কথা; আদখিনি বাটলৈকেতো ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়া নাৱত আহিছিল; সেই দেখি সেই ডোখৰ বাটৰ বাবে আদখিনি কেৰেয়া তেওঁৰ গাত। মোৰ পৰা বাকী আদখিনিহে তহঁতে পাব লাগে।” নাৱৰীয়াহঁত-বাপু দেউ, আপুনি যাওক, আমাক একো দিব নেলাগে। আজি আমি এজন মানুহকে হেৰুৱালো, ধন লৈ আমি চহকী নহওঁ। এই কথা শুনি “বাৰু বোপাইহঁত কুশলে থাক” বুলি পণ্ডিতে দুই হাত ডাঙি নাৱৰীয়াহঁতক আশীৰ্ব্বাদ কৰি নাৱৰ পৰা বামলৈ উঠিবলৈ কাৰবাৰ কৰিছে, এনেতে কাষতে জাজী এসোপাৰ মাজত লাগি থকা এটা ধোৱাঁখোৱাত তেওঁৰ চকু পৰিল। খাগৰি এডা- লেৰে হাকুতিয়াই পণ্ডিতে হোকাটো আনিলে। দেখোন ৺ৰামেশ্বৰ ডাঙৰীয়াৰ সেই সাংঘাতিক ধোৱাঁখোৱাটো। ভদৰী প্ৰথম অধ্য়ায় “ঐ অ! ভাত লৈ আহ!-শুনিছনে? বোলো ভাত লৈ আহ।” এই বুলি নাঙলটো চোতালতে থৈ শিশুৰামে লৰালৰিকৈ আঠুমূৰীয়া তিতা চুৰিয়াখন সলাই ঘৈণীয়েক ভদৰীয়ে ভাত-ৰন্ধা খোটালি পাই দেখিলে, ভাতে ফুটহে কাঢ়িছে। আঞ্জাৰ ফালেও ততোধিক মলিয়াইছে বা কলিয়াইছে হে বুলিব লাগে। অৰ্থাৎ ঢেকীয়া শাকমুঠি মেলাহিবাটিটোত বাছি থোৱা হৈছে, ধোৱা হোৱা নাই; কলাপাত এডোখৰৰ ওপৰত ওচৰতে মৈদাখন মৰা ম'ৰা চৰাইটো যেন কাতি হৈ পৰি আছে, আৰু ঠেতেলামূৰীয়া মাটি সনা কাৱৈ মাছ কেইটাই, ভাং খাই টঙনাটঙনি কৰি মূৰ ফলাফলি কৰা ছাইসনা ফকিৰৰ দৰে, পৰি ছট্ ফট্ কৰিব লাগিছে। সিফালে ভাতচৰুৰ তলত গেৰেহা খৰি লৰালৰিকৈ সুমাই দি, ভদৰীয়ে কমাৰ ভাতীৰ নিচিনাকৈ ফোচ্ ফোচ্ কৰি ফুৱাইছে হে ফুৱাইছে কিন্তু খৰিৰ জাৰেই মৰা নাই, সোঁ-সেঁ-সোঁ কৰি খৰিয়ে কেকনিগেথনিহে ধৰিছে। শিশুৰামৰ খং মূৰৰ চুলিৰ আগ পালেগৈ। কেইবাটাও কথাই আজি পুৱাৰপৰা শিশুৰ খংজুই জলাই থৈছিল; দুপৰীয়া হাল মেলি আহি ভাত নোপোৱা কথাটোৱে সেই জলা জুইকুৰাত ঘিঁউ ঢলি দিলে মাথোন। প্ৰথম কাৰণ; অগদিনা শিশুক লঘোনে থৈ আৰু তাৰ হাল খতি কৰি নিষ্টুৰ কৃষ্ণা একাদশী গুছি গ'ল। দ্বিতীয় কাৰণ; একাদশী কৰি গা-ৰহা গৰাকীৰ দৰে, গৰুহালেও হালত নেজাওঁ নথওঁকৈ পুৱাৰেপৰা শিশুক মহা আমনি কৰি আছিল। স্বৰূপতে পথাৰৰ এটাইখিনি কথা ভাঙি-ছিঙি কব লাগিলে, গৰু হালৰ গাত, কামৰ সময়ত “গাফিলি” কৰি কান্ধত যুৱলিৰেই শুইপৰা জগৰ পৰে; আৰু গৰুৰ গৰাকীৰ গাতো হিন্দুৰ পূজ্য গোজাতীৰ বিপক্ষে অতি অহিন্দু বাইক প্ৰয়োগ কৰা আদি ডাঙৰ জগৰ আহি পৰে। লোকে যিহকে কওক, আমি কিন্তু লগনীয়া স্বভাৱৰ লোক নহওঁ। সেইবিলাক টুটকীয়া কথা লগাই, একাদশী কৰি পেটে কঁকালে লগা বপুৰা শিশুৰামক আৰু লঘোনে-ভােকে থবৰ আমাৰ ইচ্ছা নাই ; আৰু গৰু হালৰ ওপৰত ভদৰীৰ শেলাই বন্ধগৈ থকা ভাল মাতটো ঘহি পিহি গুচাই দিবৰ অভিলাষাে আমাৰ নাই। তৃতীয় কাৰণটো এই খিনিতে লগেভাগে কৈ থােৱা ভাল, নাইবা, ভদৰী-শিশুৰামৰ এই উপাখ্যানটো এই পৃথিবীত অঙ্গহীন হৈ ৰব । যথা; মাটিৰ সীমা ঠেলা বাবে বেথাই বহুৱাৰে সৈতে সেই পুৱাই পথাৰত শিশুৰামৰ অলপ খকা-খুন্দা লাগি আহিছে। খকা-খুন্দাটো, তপত ঘিউত লুচি ওফন্দাদি ওফন্দি, ডাঙৰ হৈ উঠিছিল, কিন্তু গতি বিষম দেখি বহুৱা বেথায়ে খােচ মাৰি, 'ওফন্দি উঠা ঢৌটো, ফুটাই দি পলাল দেখি জানিবা সেই খকা-খুন্দা অৱস্থাতে ৰ'ল। এই বিচিত্র সংসাৰত পূৰ্ব্বাপৰ প্রচলিত নিয়ম আছে, যে বাহিৰত যতে যিহতে পুৰুষৰ খং উঠক, তাত সেই খঙৰ সদ্ৱ্যৱহাৰ বা অসদ্ৱ্য়ৱহাৰ তেওঁ কৰিব নোৱাৰিলে, ঘৰলৈ উভতি আহি ঘৈণীয়েকৰ ওপৰত, সঁচাই-মিছাই সেই খং দপালি দি বৰমতা ওলায় । আমাৰ সংসাৰী শিশুৰামো এই প্রচলিত নিয়মৰ বাহিৰা নহয় ।ইয়াৰ আগেয়ে সি এদিন অঘাইটং বেথাই বহুৱাৰ পালতে পৰি নগুৰ্ণাগতি হৈ আহি, গােহলিত এতিয়ালৈকে জাকি দিয়া হােৱা নাই বুলি, ঘৰ সোমায়েই অনাহকতে ভদৰী বেচেৰীৰ পিঠিত ঔ পৰা কথাও আমি জানো। গিৰীয়েকৰ এনে বৰ মতালিৰ মানে ভদৰীয়েও বঢ়িয়াকৈ বুজি, একো নেমাতি আই বসুমতীৰ দৰে পিঠি পাতি দি সদাই সহি থাকে। বাস্তবিক পক্ষতে ভদৰীৰ এনে বিশ্বাস হৈ গৈছিল যে ভুকুটো ঢকাটো চৰটো গোৰটো আৰু কাঠখৰি আৰু ঢেকিঠোৰাৰ মাৰটো, উঠা-বহা খোৱা-লোৱাৰ লগৰে বিৱাহিত জীৱনৰ এটা অপৰিহাৰ্য্য অঙ্গ। কিন্তু সকলো কথাৰে এটা যুক্তি সঙ্গত সীমা আছে; মাৰ-কিলো যে অসীম ঈশ্বৰৰ লগতে এটা অসীম পদাৰ্থ এনে নহয়। সহন-শিৰোমণি বসুমতীৰো কেতিয়াবা কেতিয়াবা শিল- মাটিৰ গা কঁপে। আমাৰ সৰু-সহনীয়া ভদৰীৰ তেজ-মঙহৰ শৰীৰেও থাকি থাকি অসহ্য় হলে কেতিয়াবা দুটা এটা জিকাৰ মৰাটো কি টান কথা? কেঁচা খৰিৰ জুই ফুৱাই ফুৱাই নাকৰ পানী আৰু চকুৰ পানীয়ে একে হোৱা ভদৰীয়ে দুৰ্ভাগ্যবশতঃ আজিও এটা অসঙ্গত আৰু অযুগুত জিকাৰ মাৰি দিলে! শিশুৰাম-অমুকৰ জীয়েক, এই বেলি তিনিপৰীয়ালৈকে ভাত হোৱা নাই কিয়? ভদৰী-মোৰ মূৰটোৰে ভাত ৰান্ধি দিমনেকি? খৰি এডাল বুলিবলৈ নাই। গেৰেহা কেঁচা খৰি ফুৱাওঁতে ফুৱাওঁতে হাৰাশাস্তি হৈছো। নুবুজা নেমেলাকৈ দুপ্দুপাই উঠিলেই হল নে কি? “বেটী কি বুলিলি?” এই বুলি জমদগ্নি শিশুৰামে, কাৱৈ মাছৰ তেজ পিবলৈ টোপালি পাৰি পৰি থকা মৈদা খনৰে, ভদৰীৰ পিঠিত ওপৰা ওপৰিকৈ দোকোব মাৰিলে। তৃতীয় কোব মৰাৰ আগেয়ে ভদৰীৰ চিয়ঁৰ শুনি লৰি আহি, শিশুৰামৰ বেলেগতীয়া ভায়েক কিনাৰামে পিচ ফালপৰা “হে হে ককাই কি কৰা |” বুলি শিশুৰামক সাবটমাৰি থাপমাৰি হাতৰপৰা তেজেৰে ৰাঙলি মৈদাখন কাঢ়ি নিলে।ভদৰী তেজেৰে টুংৰলি হৈ মুচ্ কচ্ গৈ মাটিত পৰিল। ⸻ দ্বিতীয় অধ্যায় আস্পতালত থাকি তিন দিনৰ মূৰত ভদৰীয়ে জ্ঞান পালে। জ্ঞান পায়েই প্ৰথমেই কাষত থকা ডেৰেচীক সুধিলে “তেওঁ কলৈ গল?" ডেৰেচী—কোন “তেওঁ”? ভদৰী— অলপ অপ্ৰস্তুত হৈ আমাৰ তেওঁ। মোৰ গিৰীহঁত। ডেৰেচী- ও আদমি হাজোত মে আছে। ভদৰী-তেওঁক মাতি পঠিয়াওক দেউতা! ডেৰেচী-ক্যা মাতি পঠিয়াও গে; ও আদমি আভি আহিবে নাহি পাৰিবে। উচ্কো তো হাজত মে দিছে। আচ্ছা তুমি ৰহ আভি। তোমাৰা আদমিকা বাত তুমি আভি নাহি ভাবিবে। ও বাত আভি ভাবিলে হামি জানিছে তোমৰা বেমাৰ বহুৎ বেছি হবে। আস্পতালৰ ডেৰেচীৰ কথা শুনিয়েই ভদৰী আকৌ অজ্ঞান হৈ পৰিল। এনেতে বৰ ডাক্তৰ আহি পালেহি। ডাক্তৰে কম্পাউণ্ডৰৰ মুখে ৰোগীৰ সকলো অৱস্থা ভূ পাই শিশুৰামক হাজোতৰপৰা আনি তাইৰ আগত নিদিলে তাইৰ সোনকালে আৰোগ্য হবৰ আশা নাই বুজি, তেতিয়াই তাৰ দিহা কৰিলে। ⸻ তৃতীয় অধ্যায় এইবাৰ জ্ঞান পাই ভদৰীয়ে চকু মেলিয়েই দেখিলে তাই পৰি থকা শষ্যাৰ কাষত, দুটা ৰঙা পাগুৰীয়া কনিষ্টবলৰ মাজত শিশুৰাম থিয় হৈ আছে; কাষতে ডাক্তৰ চাহাব। ভদৰী- (শিশুৰামৰ ফালে চাই) তোমাৰ গা কেনে আছে? আজি ভাত খালানে? তোমাৰ ভাত পানী খোৱাত মহা দুখ হৈছে চাগৈ? উত্তৰস্বৰূপে শিশুৰামৰ দুচকুৱে দুধাৰ লো বৈ গল। ভদৰী- ( ডাক্তৰলৈ চাই হাত কৰযোৰ কৰি) দেউতা ঈশ্বৰ! ধৰ্ম্মৱতাৰ! এওঁৰ কোনো দোষ নাই, এওঁক এৰি দিয়ক। বেটী গোলামীয়ে চুলি চিঙ্গি কাতৰ কৰি মাতিছোঁ, মোৰ গিৰীহঁতক এৰি দিয়ক! মাছ বাছিবলৈ যাওঁতে উজুটি খাই পাতি থোৱা মৈদাত পৰি বেটি গোলামীৰ গা কাটিছে। ভদৰীৰ সকৰুণ কথা শুনি ডাক্তৰ, ডেৰেচী, কনিষ্টবল আদি সকলো অবাক! শিশুৰামেও আৰু থাকিব নোৱাৰি হৌ হৌ কৰে কান্দিবলৈ ধৰিলে, “নহয় হজুৰ। মইহে এইক মৈদাৰে কুবিয়ালো, মোক হজুৰ ফাঁচী দিয়ক। ধৰ্ম্মৱতাৰ মই মহাপাপী; মই এনে জনী তিৰোতাৰ হাত অস্ত্ৰেৰে কোব মাৰিলো।” সামৰণি অলপ দিনৰ ভিতৰতে ভদৰী সম্পূৰ্ণৰূপে আৰোগ্য হল। কিন্তু স্বামীক নিৰ্দ্দোষী কৰি আইনৰ গৰাহৰপৰা ৰাখিবলৈ তাই প্ৰাণপণে চেষ্টা কৰাত, তাৰ কঠিন পৰিশ্ৰমেৰে সৈতে তিনি মাহ ফাটকৰ হুকুম হল। শিশুৰামে হাঁহি হাঁহি বৰ ফাটকৰ ভিতৰলৈ, আৰু ভদৰীয়ে কান্দি কান্দি শোক-ভৰা হৃদয় লৈ আপোন ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই, এই খিনিতে আমাৰ এই বেগেতীয়া সাধুটি শেষ কৰি দিলে। ⸻ শিৱপ্ৰসাদ প্ৰথম অধ্যায় শিৱপ্ৰসাদৰ ঘৰ আনন্দপুৰত; বয়স ১৮ বছৰ। সি জাতত কহাঁৰ। সুস্থসবল আৰু সুশ্ৰী ডেকা। তাৰ মাক-বাপেক ককায়েক ভায়েক ভনীয়েক সকলো আছে; ঘৰত খাবলৈ ভাত, পিন্ধিবলৈ কাপোৰ আছে। কিন্তু মনত শান্তি নাই। অজি এবছৰ মানৰ পৰা তাৰ মানসিক অৱস্থা শোচনীয়। সি সঁচাসঁচিকৈয়ে ভাবে তাৰ সকলো আছে, অথছ সি ডালদৰিদ্ৰ। এবুকুৱা পানীত সি পৰি থাকিও তাৰ ডিঙি শুকান। তাৰ মন উদাস, হিয়া উদং, প্ৰাণ বলিয়া। আমি কিন্তু তাৰ গাত দায় নিদিওঁ; দায় দিওঁ যৌৱন প্ৰভাতৰ উত্ৰাৱল বতাহৰ গাত। মোহনী ভাঙৰ চিলিমৰ এহোপা ধোৱাঁই যেনেকৈ জাতিলাও এটাৰ সমান আয়তনৰ মানুহৰ মূৰ এটাৰ ভিতৰত উনপঞ্চাশটা বায়ুৰ অৱতাৰণা কৰিবৰ পক্ষে যথেষ্ট, প্ৰথম যৌৱনৰ এচাতি চোকা বতাহেই তেনেকৈ ন ডেকা এজনৰ মূৰৰ ভিতৰত কলৈ যাওঁ, কি কৰো নামৰ বিষম বাতিক জন্মাবৰ পক্ষে যথেষ্ট। বঙালী কবিয়ে বান্ধি থৈছেঃ- “জীবনে আজ কি প্ৰথম এল বসন্ত! নবীন বাসনা ভরে হৃদয় কেমন করে, নবীন জীবনে হল জীবন্ত! সুখ-ভরা এ ধরায় মন বাহিরিতে চায়, কাহারে বসাতে চায় হৃদয়ে! তাহারে খুঁজিব দিক-দিগন্ত।” যেমন দখিনে বায়ু ছুটেছে! কে জানে কোথাই ফুল ফুটেছে! তেমনি আমিও সখি যাব, না জানি কোথাই দেখা পাব! কার সুধাস্বর মাঝে জগতের গীত বাজে, প্ৰভাত জাগিছে কার নয়নে! কাহার প্ৰাণের প্ৰাণ অনন্ত! তাহরে খুজিব দিক দিগন্ত।” এই দেখি আমি বপুৰা শিৱপ্ৰসাদৰ গাত জানি শুনিয়েই দোষৰ ছিটা পেলোৱা নাই। জীৱনৰ ভিতৰত, সাধু-মহন্ত, ৰজা-প্ৰজা ধনী-খৰীভাৰী কোনেও, হাতত তাম-তুলসী গঙ্গাজল লৈ কব নেৱাৰে যে তেওঁ এবাৰ এই প্ৰথম যৌবন-ভাঙৰ চিলিমত হোপা মাৰি মন মুকলি কৰি নাই দিয়া বুলি। ৰজাৰ কোৱঁৰৰ গাত ওপৰত-কোৱা প্ৰথম বসন্তৰ বতাহ লাগিলে, মন্ত্ৰীৰ কোৱঁৰ, পাত্ৰৰ কোৱঁৰ আৰু বাৰীৰ কোৱঁৰক লগত লৈ তেওঁ দেশভ্ৰমণ কৰিবলৈ ওলায়; ভাল মানুহৰ লৰাৰ গাত এই বতাহ লাগিলে তেওঁ ঘৰ এৰি যাত্ৰাওৱালাৰ লগত পলাই যায় বা থিয়েটৰৰ দলত সোমায়, আৰু সৰু মানুহৰ লৰাৰ গাত উল্লিখিত সৰ্ব্বনশীয়া বা লাগিলে সি বলিয়া বতিয়া হৈ কাছাৰীত গোছৰৰ লেখ বঢ়ায়। সৰহ নকওঁ, বাঘ চাল পিন্ধা গোবৰখুটিৰ ছাই-সনা মহাযোগী মহাদেউৰ নামেও পুৰাণত “হৰমোহন” বুলি দণ্ডবিধি আইনমতে দণ্ডনীয় এটা গুৰুতৰ অভিযোগ আজিলৈকে ফট্ফটীয়া হৈ পৰি আছে। আমাৰ ন বৰুৱা শিৱপ্ৰসাদে এদিন ঘৰ এৰি অপোনাৰ সকলোকে শোক সাগৰত বুৰাই মনৰ মানুহ বিচাৰি “দখিনে বায়ু ছুটাদি” কৰবালৈ "ছুটিল”। পুৰুলিয়াত লচিমীয়াৰ ঘৰ। লচিমীয়া নৱযৌবনসম্পন্না শুভ্ৰদশনা শুভ্ৰবসনা কৃষ্ণাঙ্গী কোল সুন্দৰী। তাইৰ বাপেক মৰিল, মাক মথোন আছে। মাক বুঢ়ী আৰু নীচেই হোজা; জীয়েকো হোজাবিষয়ত মাকৰ নিৰ্ভুল নকল। লচিমীয়াই হাটবাৰৰ দিনা লাওটো কছুটো হাটত বেছি যি উপাৰ্জ্জন কৰি আনে, তাৰেই মাক-জীয়েক দুয়ো পোহ যায়। আইয়ৰ্ণ চাহাব পুৰুলিয়াৰ প্ৰজাৰঞ্জক হাকিম। বিলাতৰপৰা তেওঁ আহিবৰ বহুত দিন হোৱা নাই; কিন্তু তেওঁ ইয়াৰ ভিতৰতে পুৰুলিয়াৰ মানুহৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ পৰিছে। এদিন চাহাব হাট চাবলৈ গৈছিল। হাটতে লচিমীয়াই আলু কছু গোটাচেৰেক আগত লৈ পোহাৰ দি বহি আছে। চুম্বকৰ ফালে লো টান খাই আহা দি লচিমীয়াৰ ফালে চাহাব বাহাদুৰ টান খাই আহিল। চাহাব-“তোমাৰ ঘৰ কত আছে?” লচিমীয়া -“এই পুৰুলিয়াতে।” চাহাব——“তুমি দেখিবলৈ ভাৰী হুন্দৰী আছে।” লচিমীয়া– “হুন্দ্ৰীতো আছোঁ, থাকিলে কি হোবে চাহাব, হামাৰ জাতৰ মৰদলোকতো আমাকে হুন্দ্ৰী নাহি দেখে।” চাহাবে লচিমীৰ কথা শুনি হাঁহিবলৈ ধৰিলে। সচাকৈয়ে লচিমীয়াৰ মনত সদাই বেজাৰ যে তাইৰ আজিলৈকে বিয়া নহল। কোলৰ ভিতৰত দুখীয়া ছোৱালীৰ বিয়া হোৱা বৰ মস্কিল। একো একো জনী আবিয়ৈ থাকিয়েই বুঢ়ী হৈ মৰি যায়। সিহঁতৰ বিয়াৰ বাটত নানা প্ৰতিবন্ধক। ⸻ দ্বিতীয় অধ্যায় শিবপ্ৰসাদ অনাইবনাই ফুৰি এদিন পুৰুলিয়াৰ হাটত ওলালহি। হাটত হঠাৎ এবাৰ লচিমীয়াৰ সৈতে দেখা হল। দেখাও হল, ততালিকে দুয়ো দুইৰো চিটিকাতে লাগিল। নিমিষৰ ভিতৰতে শিৱপ্ৰসাদৰ মনত হল, যে সি যি বস্তুকে আজি অত দিন অনাইবনাই আকুল-ব্য়াকুল হৈ বিচাৰি ফুৰিছিল, এই কোল সুন্দৰীয়েই সেই বস্তুটো। এই সুন্দৰী নয়নতে “প্ৰভাত জাগিছে,” এই সুন্দৰীৰ সুধাস্বৰৰ মাজতে “জগতেৰ গীত বাজে”। ওপৰত-কোৱা বঙ্গালী কবিৰ গান এফাকি অকৌ আমি এই খিনিতে শিৱপ্ৰসাদৰ হৈ গাই দিওঁ— “আমাৰ পরাণ যাহা চায়, তুমি তাই, তুমি তাই গো! তোমা ছাড়া আর এ জগতে মোর, কেহ নাই কিছু নাই গো! তুমি সুখ যদি নাহি পাও, যাও, সুখের সন্ধানে যাও, আমি তোমারে পেয়েছি হৃদয় মাঝে আর কিছু নাহি চাই গো! ❋ ❋ ❋ ❋ ❋ পৰস্পৰ চকুৱাচকি হল, আৰু তাৰ লগে লগে পৰস্পৰৰ মন কিনা বেচাও হৈ গল। আজিৰ হাট কৰি লচিমীয়াই যি বস্তু পালে, আনন্দত উৎফুল্ল হৈ হাঁহি হাঁহি সেই বস্তু লৈ গৈ মাকৰ হাতত শোধাই দিলে। মাকে জোৱাঁই পালে, জীয়েকে স্বামী পালে, আৰু আমাৰ শিৱপ্ৰসাদে দেশে বিদেশে বিচাৰি ফুৰা বস্তু পালে! তিনিউৰো মনত মহা আনন্দ মিলিল। দুদিনৰ ভিতৰতে শিৱপ্ৰসাদ আৰু লচিমীয়া বিয়াৰ বান্ধত কটকটীয়াকৈ বান্ধ খালে। ⸻ তৃতীয় অধ্যায় পৃথিৱীখন সুমথিৰা টেঙাটোৰ নিচিনা ঘূৰণীয়া, আৰু দুমুৰে দুটা অলপ খোব। প্ৰথম দৃষ্টিত সেই খোব দুটা চকুত নপৰে। বিবাহিত জীৱনৰ পৃথিবীখনো তেনেকুৱা। প্ৰথমতে সি বেছ ঘূৰণীয়া যেন লাগে, আৰু দুমুৰৰ খোব দুটাও চকুত নপৰে। কিন্তু প্ৰথম অনুৰাগৰ ৰাগি কমি গলেই বিৰাগৰ দীঘল হামি আৰু ছুটি ছুটি হেকটিয়ে গা ৰাইজাই কৈ পেলায়। তেতিয়া সুখৰ পৃথিবীৰ গাৰ হেঙ্গুল হাইতাল সোপা উটি গৈ ধানখেৰৰ জুমুঠি ওলাই পৰে। তিনি মাহ যাওঁতে নেযাঁওতেই শিবপ্ৰসাদৰ ৰাগি এৰিলে। সমাজিকৰপৰা উঠি চেতন পোৱা মানুহৰ নিচিনাকৈ মনে মনে সি ভাবিবলৈ ধৰিলে -“মোৰ আই ক'ত? বোপাই ক’ত? ভাই ক’ত? মোৰ জাত ক’ত? দেশ কত? গাওঁ ক'ত?” মনত বিষাদ, বিৰাগ, আৰু বিৰক্ত উৎপন্ন হল। আৰু তাৰ ফলত সিফালে বেচেৰী নিৰ্দ্দোষী লচিমীয়াৰ মৰণদশা উপস্থিত হল। দিনে দিনে লাহে লাহে স্পষ্টকৈ দেখা গল যে শিৱপ্ৰসাদে লচিমীয়াক আৰু ভাল নোপোৱা হৈ আহিল। স্বামীৰ অযত্ন আক কঠোৰ ব্যৱহাৰত দিনে দিনে এই কোমল লতাটি জয় পৰি আহিবলৈ ধৰিলে। লচিমীয়াৰ ফালে স্বামীৰ প্ৰতি কাকুতি মিনতি কত অনুনয়-বিনয় কত ভক্তি স্নেহ চলিল, কিন্তু স্বামীৰ হৃদয়-দৰ্পণত তাৰ অলপো প্ৰতিবিম্ব নপৰিল। হায়?স্বামীৰ সেই পুৰণি স্নেহ-সৰোবৰৰ পানী শুকাল। বিবাহিত জীৱন সুখৰ বোজা নহৈ এই অলপকালৰ ভিতৰতে দুখৰ ভাব হৈ উঠিল। ঘৰত সুখ নেপাই শিবপ্ৰসাদে কানী-ভাং আৰু মদৰ খোলাত সুখ বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি অচিৰতে সেই তিনি বস্তুৰ নিষ্ঠাবান সেৱক হৈ পৰিল। ⸻ চতুর্থ অধ্যায় ভিখৰাজ-“শিৱপ্ৰসাদ ভাই, কি কৈছিলা! মই কানীৰ হোপা মাৰিছিলোঁ,কথাটো ভালকৈ মােৰ কাণত নপৰিল।” শিৱপ্ৰসাদ-–“ইয়াকে কৈছিলোঁ বোলোঁ মোৰ তিৰোতাজনীৰ পৰা মহা মস্কিলত পৰিলোঁ । গুড় এচেলেকা মোকো দিয়াচোন ।আজি কল নাইনে কি ?” ভিখৰাজ-- “নিয়া ভা, এইয়া গুড়। কল নেপালো। কি মস্কিলত পৰিলা ?” শিৱপ্ৰসাদ--“তাই জটৌপটৌকৈ মােৰ ডিঙিত ওলমি ধৰিছে, এৰাব নোৱাৰা হলো?” ভিখৰাজ –“কিয়নো এৰাব খুজিছা?” শিৱপ্ৰসাদ—“আই-বোপাই, ভাই-ককাই, গাওঁ-ভুই এৰি বিদেশত তিৰোতা এজনী টেটুত বান্ধি লৈনো কিমান থাকিবাহেঁ? গুড় ফেৰা বৰ সোৱাদ ক’ত পাইছিলা?” ভিখৰাজ-“দেশলৈ নােযোৱা কিয় ?” শিৱপ্ৰসাদ—“কোল জাতৰ তিৰােতাজনী দেশলৈ লৈ গৈ জাত-কুল হেৰুৱাই মৰিব দিছানে ? তুমিনো দিনে দিনে কিবা অঁকৰা হৈ আহিছানে কিহেঁ ?” ভিখৰাজ - “তেনেহলে কিনো কৰিব খুজিছ এতিয়া ?” শিৱপ্ৰসাদ - “ভালকৈ কানী-টিকিৰা এটাত হোঁপা মাৰি দিব খুজিছোঁ।” ভিখৰাজ -- “যোৱা কিবা তুমি ধেমালি কৰিবলৈ লাগিলা।” শিৱপ্ৰসাদ-“কৰিব খুজিছোঁ আৰু কি, এদিন ৰাতি ইয়াতে এৰি ভূৰুং কৰে পলাই গুচি যাম।” ভিখৰাজ -“তােমাক ভাল বুধি দিওঁ শুনিবানে?” শিৱপ্ৰসাদ—“বুধিটো দিয়াৰ আগেয়ে আৰু এফৰা মােক গুড় দিয়া।” ভিখৰাজ—“হােৱা, নিয়া ভাই, এইয়া গুড়।” শিৱপ্ৰসাদ – “কি বুধি দিবা কোৱাঁ ?” ভিখৰাজ-“তোমাৰ তিৰোতাজনী এৰিব খুজিছা যদি এনেই এৰিবা, কিয়, গোটাচেৰেক টকাৰ উপায় নকৰা কিয়?” শিৱপ্ৰসাদ--“কি টকাৰ উপায় কৰিম ?” ভিখৰাজ—“তােমাৰ ঘৈণীয়েৰাক আচান্সোললৈ লৈ বলা, মইও যাওঁ, তাত কুলিৰ ডিপো আছে। তাতে বেচি থৈ গোটাচেৰেক টকা লৈ ঘৰলৈ নোযোৱা কিয়?” শিৱপ্ৰসাদ - “কথাটো হওঁতে বেছ কৈছা, কিন্তু কিয় তাই আচান্সোললৈ যাব ?” ভিখৰাজ- “কিয় নেযাব। তাৰ বুধি আছে। তুমি তাইক কোৱাঁগৈ যে,‘বল আমি দুয়ো আসামলৈ যাওঁহঁক, তাত আমাৰ দুইৰাে ভাল চাকৰীৰ দিহা কৰিছোঁ। টকাকড়ি ঘটি আমি তাত সুখেৰে থাকিব পাৰিম। ইয়াত দুখত থাকি কি কৰিমহঁক।” এই বুলি তাইক সন্মত কৰাই লৈ বলা, আচান্সোলৰ কুলিৰ ডিপােতে তাইক দি মোৰ হাতৰপৰা একুৰি টকা লৈ তুমি ঘৰলৈ গুচি যাবা। শিৱপ্ৰসাদ –“ভিখৰাজ ককাই, তােমাক এটা চুমাকে খাওঁ দিয়া। তোমাৰ বুধি নহলে কি হয়? তুমি মোৰ পৰম বন্ধু।” ভিখৰাজ -“পৰাপক্ষত আমি পৰৰ উপকাৰহে কৰোঁ, অনিষ্ট নকৰো, লোকক সদাই ভাল বাটটোহে দেখুৱাব লাগে। পৰৰ অনিষ্ট কৰিনো সংসাৰত কেই দিন খাম লমহেঁ? কি বোলা?” শিৱপ্রসাদ--“হয়তো” বুলি ভিখৰাজাৰ কথাটোত সম্পূর্ণ সহানুভূতি প্ৰকাশক এই বচনটো মাতি ভাঙ্গৰ চিলিমত দীঘলকৈ হোঁপা মাৰি ভমক্ কৰে জুই তুলি দিলে :- “বম্ কলিকাতাৱালী, বচন নেবায় খালি, বম ভোলে, গাঞ্জা ঘোলে, সদা সুখে বহে, বম্ বম্, তলে গাঞ্জা উপৰে হাম।” ” ⸻ পঞ্চম অধ্যায় গিৰিয়েকে ঘৈণীয়েকৰ হতুৱাই কৰাব নোৱাৰে এনে কাম খুব অলপহে আছে। সতী তিৰোতাৰ স্বামীৰ বাহিৰে আন গতি নাই। বুজাই-বৰাই শিৱপ্ৰসাদে ঘৈণীয়েকক আসামলৈ যাবলৈ সন্মত কৰালে। এদিন ৰাতি বুঢ়ী মাক শুই থাকোতে লচিমীয়াক লগত লৈ শিৱপ্ৰসাদ আৰু ভিখৰাজ আড়িকাটি ৰেলত উঠি প্ৰস্থান কৰিলে। গাড়ীয়ে লৰুৱাই লৈ গৈ তিনি চাৰি ঘণ্টাৰ ভিতৰতে বপুৰি লচিমীয়াক শঠ স্বামী আৰু বঞ্চক বন্ধুৰে সৈতে আচান্সোল পোৱাই দিলেগৈ। আচান্সোল পাই ভিখৰাজে শিৱপ্ৰসাদক অলপ আঁতৰকৈ মাতি নি কলে, “ভাই, তোমাক এটা কথা কওঁ দেই?” শিৱপ্ৰসাদ - “কি কথা?” ভিখৰাজ – “ডিপোৰ চাহাবক তোমাৰ ঘৈণীয়াই আসামলৈ যাওঁ বুলি এখন গিৰমিট লেখি দিব লাগিল।” শিৱপ্ৰসাদ—“দিব।” ভিখৰাজ -“কিন্তু এটা কথা;তোমাৰ ঘৈণীয়া দেখিছো বৰ টেঙৰ তিৰোতা। তোমাক গিৰমিট্ লেখি দিয়া নেদেখিলে, তোমাৰ কথাত তাই সন্দেহ কৰিব, আৰু গিৰমিট্ লেখি নিদিয়ে। সেই দেখি তাইক দেখুৱাই তুমিও এখন মিছামিছি গিৰমিট লেখি দিয়া। সেইখন পিচে ফালি পেলাম, আৰু তুমি তোমাৰ কুৰি টকা ৰূপ লৈ ঘৰলৈ গুচি যাবা, কি বোলা?” শিৱপ্ৰসাদ-“দিম লেখি, তাত নো কি? তোমাৰ কথা মই কেতিয়াও নেপেলাওঁ।” ⸻ ষষ্ঠ অধ্যায় শিৱপ্ৰসাদ-'ভিখৰাজ ককাই, গিৰমিটটো লেখি দিয়া হল; এতিয়া মোক টকা কেইটা দিয়া ঘৰলৈ গুচি যাওঁগৈ।” ভিখৰাজ—“কিহৰ টকা।” শিৱপ্ৰসাদ--“মোক দিব খোজা কুৰিটকা ৰূপ।” ভিখৰাজ—(চকু ৰঙাকৈ) “তই মোক কেচুৱা লৰা পাইছিলি হবলা। বুঢ়াৰ হাতত চেঙেলি পৰিছ বুলি বুজকে পোৱা নাই। ঘৈণীয়েৰক বেচি টকা লৈ মোৰ হাতৰপৰা তই সাৰি যাবলৈ আহিছ।” এই বুলি ভিখৰাজে ডিপোৰ বৰকন্দাজৰ হাতত শিৱ প্ৰসাদ আৰু লচিমীয়াক গটাই দি এগ্ৰিমেন্ট দুখন লৈ ডিপোৰ চাহাবক দি টুপ্ কৰে নাইকিয়া হল। শিৱ প্ৰসাদৰ মুখ চুণ-দিয়া জোকৰ মুখ যেন হল। লচিমীয়াই তেতিয়াহে সকলো চক্ৰান্ত বুজিব পাৰি মুৰে কপালে হাত দি কান্দিবলৈ ধৰিল। “কোটাৰ ঘৰৰ কুটী, লোকলৈ বুলি হুল পুতি, আপুনি মৰে ফুটি।” ⸻ ৰতনমুণ্ডা প্ৰথম অধ্যায় মাঘপৰবলৈ (১) মাজতে তিন দিন আছে। কমিনী, জুনজুনী আৰু বুধুনীকে আদি কৰি লগৰীয়া ছোৱালী এটাইবোৰে নিজৰ অলঙ্কাৰপতি উলিয়াই মেলি জাৰি-জোকাৰি ঠিক কৰিছে; জুমুৰীয়ে সেই কামত হাত দিয়া নাই। নিদিয়াৰ কাৰণ আছে। তাইৰ ভৰিৰ অলঙ্কাৰ ক’ত? লগৰ ছোৱালীয়ে নেপুৰ-পিন্ধা ভৰিৰে নাচিব, আৰু তাই কোনটো লাজেৰে শুদা ভৰিৰে সিহঁতৰ লগত নাচিবলৈ যাব? “মহা ভাবনা” বুলি যে সংসাৰত এডোখৰ মহামস্কিল পলবোকা আছে, হাতী পৰাদি জুমুৰি তাতে পৰি গল। এই ভাবনাচিন্তাই জুমুৰীৰ ৰাতি টোপনি খেদিলে। “নেপুৰ এজোৰ কিনি দে” বুলি বাপেকক কবলৈকো, কোনখন মুখেৰে তাই সাহ কৰি সেই কথা কয়? তাইতো অবুজন ছোৱলী নহয়। চকুৰ আগতে সিদিনা তাই দেখিছিল, ৰজাৰ খাজনা ছমাহ দিব নোৱাৰি টেকেলাৰ হাতত বাপেকৰ কি লঘু-লাঞ্চনা ঘটিছিল! এনেস্থলত বাপেকক টকাৰ নিমিত্তে আমনি কৰি কন্দুৱাটো জুমুৰীৰ পক্ষে সম্ভৱ নে?দুখৰ কথা ভাবি জুমুৰী আমন-জিমনকৈ বহি আছে, এনেতে জুনজুনী সখিৰ হাঁহি-মুখে এটা কোল গীত ওঠততুলি লৈ, ডাৱৰৰ মাজৰপৰা জোনে ভুমুকি মৰাদি ভুমুকি মাৰিলেহি। গীতটো আমাৰ ভাষালৈ ভাঙ্গিলে এনেটো হয়ঃ - গছৰ চৰাই জোৰ ভূৰুঙাই উৰিল? ঘৰত নাই থাকিবৰ মন। মাঘৰ পৰব সখি নাচি আহিল : মোৰেনো লগৰীয়া কোন? অৱশ্যে গীতটোৰ সুৰটো কাকতত প্ৰকাশ কৰিবৰ উপায় নাই। সি সাৰঙ্গো নহয়, গৌৰীও নহয়, সুহাইও নহয়, ধনশ্ৰীও নহয়, যে ইয়াত লেখি নিও, গায়ন পাঠকে ধৰি টানি দিয়ক। সি সাত ৰাগ ছত্ৰিশ ৰাগিণীৰ বাপৰো বাজ কুলৰো বাজ। সি বনৰীয়া কোলৰ বনৰীয়া সুৰ। গীতটোৰ শেহৰ ফাকি এধাডুখৰীয়াকৈয়ে এৰি জুন্জুনীয়ে মাত লগালে। “সখি কি হল হে তোমাৰ? আমন-জিমনকৈ বহি কি ভাবিব লাগিছা?” জুমুৰী - “কি ভাবিম দেও হে, এনেয়েহে আছো বহি।” জুন্জুনী – “যোৱাহে, এনেই মানুহে এনেকৈ বহি থাকে? মোৰে শপত কোৱাঁ কি ভাবিছা? হাঁহি আহিছিলো, কিন্তু তোমাৰ বেজাৰ মুখৰ তপত ভাপ লাগি মোৰ হাঁহিটো জয় পৰি গল।” জুমুৰী-“আৰু কি ভাবিম, ইয়াকে ভাবিছিলো, বোলো, পশুইলৈ মাঘপৰব; মোৰ ভৰি উকা।” জুন্জুনী:-“তোমাৰ ভৰি কিয় উকা হবলৈ দিম। বাপেৰাই কি কয়?” জুমুৰী-বোপায়ে কি কব, তেওঁ কৰ পৰাইবা দিব? মই তেওঁক কমেই বা কিয়? সিদিনা ৰজাৰ খাজনাৰ বাবে কি হৈছিল নেদেখিছিলা। জুন্জুনী-“নেপুৰ এজোৰত কিমান বেচ লব? জুমুৰী—“নোৱাৰো কৰ দেওহে, মই কেতিয়াবা কিনিছোঁ জানো?” জুন্জুনী-“মোৰ হাতত আঠোটা পয়চা আছে; খৰি বেচি এটা এটাকৈ গোটাইছিলো। তাৰে যদি এজোৰ পায়, বলা সেই নেপুৰ বেচা দোকান খনলৈ যাওঁ। জুমুৰী-“এনে কথা কেলেই কোৱাঁ দেওহে, তোমাৰ দুখৰ বিতফেৰা ভাঙ্গিবলৈ মোৰ কি হৈছে।” জুন্জুনী- মই তোমাক ধাৰেহে দিছোঁ; কি হল খৰচ কৰিলা। মানুহে জানো ধাৰ নকৰে; ৰজাৰপৰা প্ৰজালৈকে সকলোৱে ধাৰ কৰে। বলা বলা। দ্বিতীয় অধ্যায় ৰতনমুণ্ডা বেঙামুণ্ডা কোলৰ পুতেক; ওঠৰ বছৰ বয়সীয়া; ব্য়ৱসায়ত কঁহাৰ; বাপেকৰ দোকানতে কঁহাৰৰ কাম কৰে। কাঁহৰ নেপুৰ খাৰু ইত্যাদি গঢ়ি কোলসুন্দৰীহঁতৰ হাত-ভৰি অলঙ্কিত কৰি যি অলপ-অচৰপ উপাজ্জৰ্ন হয়, তাৰেই বাপ পো উভয়ৰে সংসাৰ চলে। বাপেক কিবা কামত কৰবালৈ গৈছিল; ৰতনমুণ্ডাই দোকানতে নিজৰ কলা শৰীৰটো, আলিবাটত বগা চকুজোৰ, আৰু কৰবাত তাজী ঘোৰা যেন মনটো থৈ বহি আছে , এনেতে জুমুৰী অৰু জুন্জুনী হাতত ধৰা ধৰিকৈ ওলালহি। জুন্জুনী—হেৰা ককাই, আমাক এজোৰ সস্তা চাই ভাল নেপুৰ দিয়াছেন। মুহুৰ্ত্ততে ৰতনে জুমুৰীৰ আপাদমস্তক নিৰীক্ষণ কৰিলে; কৰিব লাগিল। জুন্জুনীৰ কথাষাৰ তাৰ কাণত পৰি, তেল-সনা গাত পানী পৰি পিচলি যোৱা দি পিচলি গল। জুন্জুনী - কিহেঁ, একো নেমাতা দেখোন? আমাৰ সখিৰ ৰূপ দেখিয়েই ভোল গলা নে কি? ৰতনমুণ্ডা-অ, কি কৈছা? কি লাগে। বোপাইৰ কথা সুধিছা। তেওঁ কিবা সকামত এতিয়াই ওলাই গৈছে। তাৰ কথা শুনি দুইজনী ছোৱালীয়ে খিল খিল কৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে। ৰতন মহা অপ্ৰস্তুত। বেচেৰাৰ এলান্ধু-কলীয়া মুখ যথাসাধ্য ৰঙাহৈ উঠিল। জুন্জুনী--বোলো, ককাই খবৰ কি? তোমাৰ গা ভাল? এওঁৰ ভৰিৰ সস্তা চাই এজোৰ নেপুৰ দিয়া। ৰতনে লৰালৰিকৈ উঠি জুমৰীৰ ভৰিৰ জোখ লৈ এজোৰ ভাল চাই নেপুৰ উলিয়াই আনিলে। জুনজুনী-ইয়াৰ বেচ কিমান? ৰতন-বাৰ অনা। বেচৰ কথা শুনি জুমুৰীয়ে “বলা সখি যাও” বুলি গিৰিব কৰে উঠিল। বহাঁ বহাঁ, ইমাননো লৰালৰি লগাইছা কেলৈ?” বুলি জুন্জুনীয়ে জুমুৰীৰ শাড়ীখনত অলপকৈ আজুৰি ধৰি তাইক বহুৱাই ৰতনৰ মুখলৈ চাই কলে, “ইমান বেচৰ নেলাগে; সস্তা চাই এজোৰ দিব নোৱাৰানে হে? তোমাক কৈ দিওঁ, আমাৰ হাতত মুঠেই দুঅনা পয়চাহে সমল।” এইবাৰ দেৰটকা বেচৰ এজোৰ বঢ়িয়া নেপুৰ ৰতনে উলিয়াই আনি কলে, “এইজোৰ দুঅনাত পাবা।” এই বুলিয়েই টপৰ্ কৰে বহি জুমুৰীৰ ভৰিত সি নেপুৰ পিন্ধাবলৈ লাগি গল। কোল ছোৱালীৰ নেপুৰ পিন্ধা এক ভয়ানক ব্যাপাৰ। নেপুৰ পিন্ধোতে একোজনীৰ ভৰিত ঘা লাগি তেজ ওলাই যায়; আৰু কান্দোন কাটোন চিয়ঁৰ-বাখৰ লাগি পৰে। কিন্তু পিন্ধা হৈ গলেই সেই কান্দোনৰ বতাহ বৰষুণ উৰি গৈ সিহতঁৰ মূখত হাঁহিৰ নিৰ্ম্মল আকাশে দেখা দিয়ে। ৰতনে যিমান পাৰে আলফুলকৈ নেপুৰজোৰ জুমুৰীৰ ভৰিত পিন্ধাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল; তথাপি যন্ত্ৰণাত তাইৰ চকুৰ লো ওলাবলৈ ধৰিলে। সি যিহত্তক, অলপ বেলিৰ ভিতৰতে জুমুৰীৰ ভৰিৰে, নেপুৰেৰে, কান্দোনেৰে, হাঁহিৰে বিপৰীত সম্মিলনী হল। . ⸻ তৃতীয় অধ্যায় অতি হেপাহৰ মাঘপৰব আহিল। কোল ডেকাডেকেৰীৰ অন্তৰে বাহিৰে আনন্দৰ ঢোল বাজি উঠিল। মুকলি পথাৰৰ মুকলি বতাহ মুকলিমূৰীয়া কোল ডেকাডেকেৰীৰ নাচোন-বাগোন গীতবাদ্যত খুলক লাগিল। সকলোৱে বছেৰেকীয়া দুখ-ভাগৰ এলাহ অনুৎসাহ খিয়লাখিয়লি দন্দ খৰিয়াল পুৰণি বছৰেৰে সৈতে বিদায় দি গা-মন পাতলাই লৈ ৰঙত উৰাও মাৰিলে। কিন্তু ৰবাচোন চাওঁ; হাতে-খাৰুৱে লগ লগাদি লগ লাগি ডেও দি দি সৌ দুটী কোন নাচি ফুৰিছে? আমাৰ চিনাকী জুমুৰী আৰু ৰতন নে কি? হয় , থমকি থমকি দুয়ো দুইৰ মুখলৈ চাই ফুচ্ ফুচ্ কৰে কিবা কব লাগিছে। কি কৈছে? কোনে জানে কি কৈছে; কপৌৱে কপৌৱনীৰ মুখলৈ চাই কি কয়, ভাটোৱে ভাটোৱনীৰ কাণত কি ফুচফুচায় কোনে জানে? ঘূৰণীয়া পৃথিবীত আমিও নাচি ঘূৰি গৈ থাকো আহাঁ, বাটতে উজুটি খাই ৰবৰ আমাৰ সকাম কি? ⸻ চতুৰ্থ অধ্যায় কেৱ'ল নৰ-নাৰীৰ মন-সমুদ্ৰত ক্ষন্তেকীয়া ঢৌ তুলি মাঘপৰবৰ ধুমুহা বছেৰেকলৈ গুচি গল। কিন্তু এই ধুমুহাৰ চাটিটোৱে এই ক্ষন্তেকৰ ভিতৰতে কেইখন প্ৰেম মাৰনাও ভাঙিি গুটিয়া কৰিলে, কেইখন গুটীয়া নাও লগ লগাই মাৰ বান্ধিলে, কিমান বুৰালে, কিমান ফালিলে, কত অতৰি-থকা আৰু ভঙ্গা বুকুজোৰা লগালে, কত জোৰা লগা বুকু ভাঙ্গিলে আৰু আঁতৰালে কোনে কব পাৰে? আনৰ কথা আমাক নেলাগে : ৰতনমুন্দা আৰু জুমুৰীৰ আঁতৰি থকা হৃদয় দুখন প্ৰেম সুৱগাৰে জালি একেবাৰেই নিৰহ নিপানীকৈ জোৰাই যে সি একেখন কৰি দি গল, আন নহলেও, এই বাবেই আমি মাঘপৰৱৰ ওচৰত ধৰুৱা। ৰতনমুণ্ডাৰ প্ৰাৰ্থনা মতে বাপেক বেঙামুণ্ডাই এদিন ভাল দিন বাৰ চাই পুতেকৰ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ কৰি জুমুৰীৰ বাপেকৰ ঘৰলৈ মানুহ পুঠিয়াই দিলে। ছোৱালীৰ বাপেকে প্ৰস্তাৱত সন্মতি প্ৰকাশ কৰাত “পানৰ”দিন ঠিক হল; অথাৰ্ৎ দৰাৰ বাপেক ছোৱালীৰ বাপেকৰ ঘৰলৈ গৈ তাৰে সৈতে মেল কৰি ঠিক কৰিবৰ দিন আহিল, যে ছোৱালীৰ বিয়া দিয়াৰ বাবে ছোৱালীৰ বাপেকে দৰাৰ বাপেকৰ পৰা কিমান ধনবস্তু লব। পোন বাটে কবলৈ গলে, অৰ্থাৎ ছোৱালী জনী সি কিমান দৰত বেচিব। ছোৱালীৰ বাপেকে এহাল বলদ গৰু, এজনী গাই, আৰু সাত টকা ৰূপৰ “দাওৱা” বা দৰ কৰি বহিল; দৰাৰ বাপেকে ইমান খিনি দিব নোৱাৰোঁ বুলি অস্বীকাৰ কৰি উঠিল! দুয়োৰো বান্ধ দুয়ো আটি ধৰাত মাজতে বিয়াৰ বান্ধ টো ভটৰ্ কৰি ছিগি থাকিল, আৰু ৰতন-জুমুৰী নিৰাশা নাদৰ দ তলিত উফৰি পৰিল। দুই লুভীয়া আৰু কিৰ্পিণ মহৰ যুজত মাজতে নিৰ্দ্দোষী বিৰিণাৰ মৰণ মিলিল। ⸻ পঞ্চম অধ্যায় পৰ্ব্বতৰ পৰা নৈ কোবেৰে বৈ আহিছে, ভেটা দি ৰাখে কাৰ সাধ্য! এপিনে ভেটা দিলে সি আনপিনে দুগুণ কোবেৰে ভাঙ্গিছিঙ্গি বৈ আহি তাৰ হোৰ তুলিব। এদিন ৰতন-জুমুৰী অদৃশ্য হল। কোনেও সিহঁতক বিচাৰি নেপালে। ঘৰৰপৰা পলাই আহোঁতে ৰতনৰ হাতত সমল ধেনু-কাঁড়, জুমুৰীৰ ভৰিত সমল সেই নেপুৰ ,আৰু দুইৰো উমৈহতীয়া সমল দ প্ৰেম। ❋ ❋ ❋ ❋ জুমুৰী-এই শিলটোৰ ওপৰত অলপ বহি জিৰাওঁ আহা, গোটেইটো দিন খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি মোৰ আৰু ভৰি নচলা হৈছেহি। ৰতন - মোৰ ইয়াত বহিবলৈ ভয় লাগে; বদি কেনেবাকৈ সিহঁতে অমাক বিচাৰি আহি পায়হি! সৌ যে ৰিণিকি ৰিণিকি দেখা গৈছে পৰ্ব্বতটো, সেইটো নেপাওঁগৈ মনে আমি নিৰাপদ নহওঁ। আহাঁ মোৰ বোকোছাত উঠাহি, মই লৈ গৈ থাকোঁ। ৰতনে জুমুৰীক বোকোছাত তুলি লৈ গৈ গধূলি এটা পৰ্ব্বতৰ গুহা পাই তাতে আশ্ৰয় ললেগৈ। গুহাৰ কাষেদি এটি সৰু পৰ্ব্বতীয়া জুৰি কুল্ কুল্ শব্দ কৰি কৰবালৈ বৈ গৈছে। চাৰিউফলে বনৰীয়া জন্তুৰে পৰিপূৰ্ণ অগাধ অৰণ্য। ৰাতি পুৱাল। নিশাচৰ জন্তু নিশাৰে সৈতে পলাল, দিবাচৰ জন্তু দিনৰে সৈতে ওলাল। ৰতনে ধেনুকাড় লৈ লৰালৰিকৈ এটা বনৰীয়া গাহৰি মাৰি আনি জুৰিৰ পাৰতে এধাপোৰা কৰিলে। তাৰেই দুয়োৰো আহাৰ কাৰ্য্য সমাপিত হল। আবেলি ৰতনমুণ্ডাই গা ধুবলৈ জুৰিত নামিল। জুমুৰী পাৰতে। ৰতনে পানীত বুৰ মাৰিলে। কিন্তু সেই বুৰ অনন্ত বুৰত পৰিণত হল। ৰতন আৰু নোলাল! গোটেইটো দিন জুমুৰীয়ে জুৰিৰ পাৰতে বহি বাট চাই কটালে, কিন্তু ৰতন আৰু নোলাল! ৰাতি হল। ৰতনক হাততে হেৰুৱাই কান্দি- কাটি তাই সেই গুহাতে পূৰ্ব্বৱতে সোমাই নিদ্ৰাৰ হাতত আত্ম সমৰ্পণ কৰিলে। আকৌ ৰাতি পুৱাল, আকৌ জুৰিৰ পাৰতে জুমুৰী বহি ৰতনক মাতি বিনাই কান্দি কাল কটালে, কিন্তু ৰতন নোলাল। ৰতনৰ ধেনু-কাঁড় লৈ, ওচৰৰপৰা জন্তু এটা মাৰি আনি পুৰি, দুভাগ কৰি, নিজে এভাগ খাই আৰু ৰতনলৈ এভাগ থৈ জুমুৰী বাট চাই আছে,হায়! তাইৰ ৰতন-মণি আৰু নাই! এইৰূপে সাদিন গল। ৰতন পানীৰ পৰা ওলাব এই মিছা আশাৰ সুতাত ওলমি, দিনত জুৰিৰ পাৰত বহি আৰু ৰাতি হলে গুহাত শুই জুমুৰীয়ে দিন কটাবলৈ ধৰিলে। এই নিঃসহায়, নিৰুপায়, অলপবুধীয়া, সৰল কোল ছোৱালীজনীৰ শোকৰ অৱস্থা বৰ্ণাব নোৱাৰি। ⸻ ষষ্ঠ অধ্যায় এদিন বনাইৰ ৰজা,[৩] ছাইবাচাৰ ডিপুটী কমিশ্যনৰে সৈতে হাতীৰে মৃগয়া কৰিবলৈ গৈছিল। হাবিত পহু বিচাৰি ফুৰোঁতে হঠাৎ এবাৰ বহুত দূৰৰ পৰা কান্দোনৰ এটা ধ্বনি আহি তেওঁবিলাকৰ কাণত পৰিল। ডি, কমিশ্যনৰ - “ওৱেল মহাৰাজ, সেইটো কিহে কান্দিছে শুনিছে?” ৰজা—“সেইটো হুজুৰ, দেও অৰ্থাৎ ভূতে কান্দিছে।” ডি, কমিশ্যনৰ – “নাহি নাহি কি ভূতে কান্দিছে, ভূত নাহি হ্যায়। সেইটো আদমি কান্দিছে।” ৰজা-“নহয় হজুৰ, এই জঙ্গলত বহুত ভূত আছে।” ডি, কমিশ্য়নৰ-“ওৱেল মাহুত, বো তৰফ মাতিছে, ওহি তৰফ চলাও 1 ৰজা - “হুজুৰ সেই তৰফ যাব নেলাগে; গলে সেই ভূতে হামিলোকক মাৰি ফেলাবে।” কমিশ্যনৰ- “মহাৰাজ, তুমি ভয় নাহি কৰিবে, ভূত নাহি হ্যায়।” হাতী হাবি ভাঙ্গি এখোজকৈ সেই ফালে যাবলৈ ধৰিলে। ৰজা বাহাদুৰেও একো নেমাতি অদৃষ্টৰ আৰু হাতীৰ হাতত আপোন ৰাজদেহটো সমৰ্পণ কৰি, মনে মনে ইষ্টদেৱতাক সুমৰিবলৈ লাগিল। কমিশ্যনৰ- “মহাৰাজ, তুমি এতনা কঁপিছে কেলৈ? ভয় কৰিছে? মোৰ গাত নাহি ধৰিবে, হাতীকা হাওদামে ধৰিবে।” ৰজা – “না-নাহি হজুৰ হামি ভয় কৰা না-নাই।” অলপ সময়ৰ ভিতৰতে সিবিলাক সেই কান্দোনৰ ঠাইত উপস্থিত হল। দেখিলে, এজনী কোল ছোৱালীয়ে পানীৰ ফালে চাই, এটা জুৰীৰ পাৰতে শিল এডোখৰৰ ওপৰত বহি, আগতে পোৰামঙ্গহ ডোখৰচেৰেক লৈ বিনাই কান্দিব লাগিছে।নকলেও হব যে, এই ছোৱালীজনীয়েই আমাৰ ৰতনমুণ্ডাৰ জুমুৰী। ডিপুটী কমিশ্য়নৰে লাহে লাহে জুমুৰীৰ মুখৰপৰা, আগৰপৰা গুৰিলৈকে গোটেই বৃত্তান্ত উলিয়াই লৈ, তাইক বুজাই-বৰাই আপোন হাতীত তুলি লৈ আহি, নিজে তাইৰ গাৱঁলৈ গৈ তাইক বাপেক মাকক শোধাই দিলে। কিন্তু কি দুখৰ কথা। বাপেক মাকে তাইক নিজৰ ছোৱালী বুলি সাবটী লওক ছাৰি, ভূত বুলি টাঙোন লৈ মাৰিবলৈ উঠিল! সিহঁতে বোলে, “হুজুৰ, আমাৰ ছোৱালী আজি সাদিন হল এটা ডেকা লৰাৰে সৈতে পলাই কৰবালৈ গল। এই জনী নৈৰ পাৰৰ যক্ষিনী, আমাৰ ছোৱালীৰ ৰূপ ধৰি চলিবলৈ আহিছে। কমিশ্যনৰে অনেক বুজাই ও সিহঁতৰ মনৰ ভ্ৰম গুচাব নোৱাৰি, আৰু বনাইৰ ৰজাইও সিহঁতৰ মতে মত দিয়া দেখি, তাইৰ বিপদৰ আশঙ্কা কৰি, তাইক লগত লৈ আহি, ছাই বাচাৰ খ্ৰীষ্টান মিশ্যনৰিৰ বৰ্ডিঙত থৈ দিলে। ⸻ পৰিশিষ্ট (১) মাঘ-পৰব কোলৰ এক মহোৎসৱ। বছেৰেকত কোলৰ সাতোটা পৰব বা উৎসৱ হয়; তাৰ ভিতৰত মাঘ-পৰবেই ঘাই। বঙ্গালীৰ ভিতৰত দুৰ্গোৎসৱ যেনেকুৱা, অসমীয়াৰ ভিতৰত বহাগৰ বিহু যেনেকুৱা, কোলৰ ভিতৰত বহাগৰ বিহু যেনেকুৱা, কোলৰ ভিতৰত মাঘপৰব তেনেকুৱা। কোলৰ সকলো পৰবৰ প্ৰধান আৱশ্যকীয় বস্তু হৈছে “হাড়ীয়া” মদ। ভাত ৰান্ধি তাক বাহি কৰি থৈ গেলাই এই মদ প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই মদ কৰিব পৰা বিদ্যাটো কোল কামিনীহঁতৰ এটা প্ৰধান আৱশ্যকীয় গুণৰ ভিতৰত। এই মদ কৰাত নিপুণতা দেখুৱাব পাৰিলে কোল ছোৱালীয়ে কাজী নাম পায়। মাঘপৰব মাঘ মহীয়া হয়। মাঘত কোলৰ ভড়াল ধানেৰে পূৰ, আৰু মন আমোদেৰে পূৰ হয়। সিহঁতৰ ধাৰণা, মাঘ মাহত মানুহৰ মন কুপ্ৰবৃত্তিতে ইমান উপচি পৰে যে তাক চৰিতাৰ্থ কৰি ক্ষয় নকৰিলে নহয়। এই পৰব তিন দিন হয়। এই তিন দিনত চাকৰে গৰাকীৰ প্ৰতি কৰ্ত্তব্য, লৰা ছোৱালীয়ে মাক বাপেকৰ প্ৰতি কৰ্ত্তব্য, মুনিহ মানুহে ভিৰোতা মানুহৰ প্ৰতি সন্মান, তিৰোতাই স্ত্ৰীসুলভ নম্ৰতা গাম্ভীৰ্য্য় আৰু লাজ সমূলী পাহৰে। পৰবৰ আৰম্ভতে কুকুৰা কাটি সিহঁতৰ দেৱতাৰ আগত বলি দিয়া হয়। পলাশ ফুল আৰু পিঠাৰ নৈবিদ্যৰে সৈতে এই বলিদি পুৰহিত বা পুৰোহিতৰ অভাৱত গাৱৰ প্ৰধান মান্যৱন্ত জ্ঞানী বয়সীয়া কোলে প্ৰাৰ্থনা কৰে, অহা বছৰলৈ যেন লৰাছোৱালীৰে সৈতে সিহঁত নিৰাপদ হয়; আৰু যেন বতৰত বৰষুণ আৰু শস্য হয়। এনেকৈ, কোলবিলাক শান্ত আৰু গম্ভীৰ প্ৰকৃতিৰ মানুহ। তিৰোতা মানুহৰ প্ৰতি সিহঁতে সদায় শিষ্ট আৰু কোমল ব্যৱহাৰ কৰে।কোল তিৰোতাবিলাক ৰঙ্গীয়াল আৰু মুকলি-মূৰীয়া। সিহঁতৰ গাত হিতাহিত আৰু কৰ্ত্তব্য-অকৰ্ত্তব্য বিবেচনা কৰিব পৰা এটা জ্ঞান সদায় থাকে। আন দেশী সৰু মানুহৰ তিৰোতবিলাকৰ মুখত যেনে অশ্লীল গালি বা মাত-কথা শুনিবলৈ পোৱা যায়, কোলনীবিলাকৰ মুখত তেনে মাত-কথা শুনিবলৈ পোৱা নেযায়। ইইঁতে পৰৰ টান মাত অলপো সহিব নোৱৰে আৰু লোককো তেনে মাত নিদিয়ে। কিন্তু মাঘপৰবত ইহঁতৰ ওপৰত-কোৱা গুণ আৰু আচৰণ বিলাক সমূলী লোপ পায়। এই পৰবৰ কালত পুতেক-জীয়েকে মাক-বাপেকক, আৰু মাক বাপেকে, পো জীক অশ্লীল কথাৰে গালি পাৰি আনন্দ অনুভৱ কৰে। ডেকা ডেকেৰীয়ে কুপ্ৰবৃত্তিৰ বশবৰ্তী হৈ একে বাৰেই পশুৰ নিচিনা ব্যৱহাৰ কৰে। আৰু বাপেক মাকে নিজ নিজ কন্যাক যৎপৰোনাস্তি স্বাধীনতা দিয়ে। ডেকা ডেকেৰীৰ ভিতৰত খুব নাচ হয়। (২) পৰ্ব্বতীয়া নদীত গা ধুবলৈ গৈ মাজে মাজে মানুহ অদৃশ্য হৈ কলৈ যায় কোনও কব নোৱাৰে; শৱটো পৰ্য্য়ন্ত পোৱা নেয়ায়। প্ৰবাদ আছে,নদীত ভয়ানক অজগৰ সাপ আছে;সেই সাপে মানুহ,গৰু প্ৰভৃতি জন্তুবোৰ পানীত নামিলে ধৰি গিলি থয়। প্ৰকৃত পক্ষে এনে নহয়। এই বিলাক পৰ্ব্বতীয়া নদীৰ ঠায়ে ঠায়ে তললৈ পানী টানি নিয়া গাতৰ দৰে আছে। তাত যি বস্তুৱেই পৰে তৎক্ষণাৎ তাক তললৈ সোঁতে টানি লৈ যায়। ⸻ ভেমপুৰীয়া মৌজাদাৰ এওঁকে বোলে। এওঁৰ ঘাই নাম ডাঙৰীয়া শ্ৰীযুত লম্বোদৰ শৰ্ম্মা বৰুৱা। এই ধানপুৰীয়া কঠাল যেন নামটো ওপৰত উল্লেখ কৰা উপলুঙা নামৰ ডাঠ পাতৰ তলত সদায় ঢাক থাই থাকে, কাৰো সতকাই চকুত নপৰে। ডাঙৰীয়াৰ ঘৰ উজনীত আৰু সেই ফালৰে ভেমপুৰ মৌজাৰ মৌজাদাৰ। বৰ ডাঙৰ লোক। মূৰ ডাঙৰ, কাণ ডাঙৰ, হাত ডাঙৰ, ভৰি ডাঙৰ আৰু সকলোত কৈ পেট ডাঙৰ। বোধকৰোঁ ডাঙৰীয়াৰ এনে ভবিষ্যত ভাবিহে তেওঁৰ দীৰ্ঘদশী পিতৃদেৱতাই তেওঁৰ নাম লম্বোদৰ ৰাখি থৈছিল। কিন্তু দেউতাকে নামটো যতে ৰাখিলে ততে থাকিল; ডাল-পাত পুলি-পোখা মেলি সি আৰু বাঢ়িব নেজানিলে। তেওঁক ভেমপুৰীয়া বুলিলেহে সকলোৱে চিনে। চলিত গল্প আছে; এদিন হেনো ডাঙৰীয়াই ৰাতি কৰবাৰ পৰা ফুৰি আহি বাহিৰৰ পৰা ডাঙৰীয়ানীক ঘৰৰ দুৱাৰ মেলি দিবলৈ কলত, ডাঙৰীয়ানীয়ে কোন বুলি সোধাত “মই লম্বোদৰ” বুলি উত্তৰ দিলে। উত্তৰ শুনি ডাঙৰীয়ানীয়ে ‘চোৰ ঔ।” “চোৰ ঔ” বুলি চিঞৰ লগাই দিছিল। পাছে লৰালৰিকৈ লম্বোদৰ গুছি ভেমপুৰীয়া হলতহে জানিবা সেই যাত্ৰাত ডাঙৰীয়াৰ মান ৰ'ল। অলপ আগৰে পৰা ধৰি আমাৰ ডাঙৰীয়াৰ ইতািহসটোৰ সংক্ষেপ আভাস দিওঁ। সুপ্ৰসিদ্ধ অধ্যাপক ৺উৰ্ব্বীধৰ শিৱসাগৰীয়া বৰুৱাৰ পঢ়াশালিক বছৰছেৰেক লবো নামেৰেই তেওঁ শবদ সাধি বিদ্যাৱন্ত হৈ কাছাৰীত লম্বোদৰ শৰ্ম্মা বৰুৱা নামেৰে মহাপেচ কামত সোমাল। মহাপেচ খানাক কাকত পেচ, বাহিৰত কথা পেচ আৰু মুখৰ ভিতৰত বুঢ়াতামোল-কোমল তামোল পেচ কৰি থাকোতেই ,দুই এক বছৰৰ ভিতৰতে তেওঁৰ নামেৰে পেটৰে দন্দ ভাগিল; অৰ্থাৎ পেটটো দেখিলেই তেওঁৰ নামটোলৈ, আৰু নাম টো শুনিলেই তেওঁৰ পেটটোলৈ সকলোৰে মনত পৰা হল। তৰাং পানীত পিঠীয়া মাছৰ পিঠি ওলাই পৰাদি সোনকালে কাছাৰী ঘৰত ডাঙৰীয়াৰ পিঠি ওলাই পৰিল। বৰচাহাবৰ বৰ চকু ডাঙৰীয়াৰ ওপৰত পৰিল; আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে তেওঁ মহাপেচখানাৰ পৰা ওলাই ভেমপুৰীয়া মৌজাদাৰৰ বিষয়খন পালে। কি ‘গেৰ গেৰি (Gregory) কি “খিলিপ্,” (philip), কি “কম্বল” (Campbell), কি লেমটেম” (Lamb) চাহাব, ডাঙীয়াই এদিন বা দুদিন তেওঁক লগ পালেই হল, টুপুৰ কৰে ডাঙৰীয়াই হজুৰৰ বৰ খাতনীয়াৰ হৈ পৰিল। আমি কওঁ, ডাঙৰীয়াৰ ৰাশিটো কিছু বলী; জহৰমহৰ ডোখৰৰ আগত ফেটী সাপৰ ফেটটো যেনেকৈ দোঁ খায়, আমাৰ ডাঙৰীয়াৰ আগতো ওপৰত কোৱা চাহাবসকলৰ হেটটো বা ফেটটো তেনেকৈ দো থাই পৰে। কিন্তু নিন্দক বিলাকে ইয়াৰ ব্যাখ্য বেলেগ প্ৰকাৰে কৰে। সিহঁতে কয়, ডাঙৰীয়াৰ প্ৰাতঃসন্ধ্যা, একাদশী-আউসীত খতি হলেও,পুৱা গধূলি বৰচাহবক চালাম খতি নহয়। এদিন হেনো বৰচাহাব পুৱা ফুৰি আহি চাকৰক বুটজোতা সোলোকাই দিবলৈ কওঁতে আমাৰ ডাঙৰীয়া আগতে অছিল; চাহাবৰ চাকৰ আহি পাওঁতে নৌপাওঁতেই ডাঙৰীয়াই টপৰাই বহি বুট সোলোকাই দিলে। চাহাবৰ চাকৰ বিলাকৰ মুখ তলি ফুটা নে কি কব নোৱাৰি, ফুটা মাটিকলহৰপৰা পানী বোৱাদি সিহঁতৰ মুখৰপৰা এই কথাটোও বৈ ওলাই পৰিবলৈ বৰ পলম নেলাগিল। সি যি হওক, এদিনৰ এই ক্ষুদ্ৰ ঘটনা এটাৰ পৰা লম্বোদৰ শৰ্ম্মা বৰুৱা ভেমপুৰীয়া মৌজাদাৰ ডাঙৰীয়াৰ গাৰপৰা সাত পুৰুষীয়া মানৰ গোবৰ-মাটিৰ লেওটো খহি পৰাটো সম্ভৱ নহয়। ডাঙৰীয়া পাবত-গজা লোক নহয়। শাস্ত্ৰত কৈছে, মৃগ মীন আৰু সাধুলোক সকলৰ দ্ব্যবি ভোম আৰু খল বিলাক নিস্কাৰণ বৈৰি। এতিয়াও এই মৃগপহু ডাঙৰীয়াৰ বিনাকাৰনতে হোৱা বৈৰিৰ আটক নাই। হৰিনাৰ মাংসই বৈৰি,আমাৰ ডাঙৰীয়াৰো বৰপেটটোৱেই যে বৈৰি ই কথা ঠিক। বৰপেটটো দেখি নিশ্চয় সকলোৰে খিয়াল লাগে। কিন্তু খিয়াল লাগিলে কি হব, ডাঙৰীয়াই কিবা তেওঁৰ বেচেৰা বৰপেট ডোখৰক তামোল পানৰ শৰাই দি মাতি আনিছিলগৈনে কি? সি পূৰ্ব্বজন্মৰ পুণ্যৰ ফলত হোৱা বস্তু। ডাঙৰীয়াৰ মৌজাতো ঘৰ আছে, নগৰতো ঘৰ আছে। ডাঙৰীয়াৰ মৌজালৈ গলে মৌজাৰ মাটি তলৰপৰা ওপৰ হয়, নগৰলৈ আহিলে নগৰৰ মাটিৰো সেই দশা হয়। অন্ততঃ তেনে হয় বুলি ডাঙৰীয়াই নিজে ভাবে। বৰচাহাব মফস্বললৈ গলে মৌজাদাৰ ডাঙৰীয়াৰ কপাল ফুলে বুলি শুনা যায়। একেবাৰেই হেনো এবছৰলৈ ডাঙৰীয়াৰ নিজ খোৰাকৰ দুখ গুচে। ৰায়- জৰপৰা বিনামূলীয়াকৈ আদায় কৰা ৰচত বৰচাহাবলৈ যদি এগুণ যায়, ডাঙৰীয়াৰ ভড়ালত হাতৰ-পাচ তাৰ ৯ গুণ বৈ যায়। কুলি ধৰাতো ডাঙৰীয়া হেনো কালান্তক যম। এই অমৃতক্ষণ পৰিলে হেনো, ডাঙৰীয়াৰ ‘আখেজ”ৰ ডাঙৰ খালবিলাকত ধুমাধুমিকৈ মাটি পৰি পোট খাই যায়। ভদায়ে দিনটোত পাঁচোট দণ্ডবৎ কৰি পাঁচবাৰ ডাঙৰীয়াক ‘দেউতাঈশ্বৰ’ নুবুলিলে, “বাৰু দেখা যাব।” ৰূদায়ে তাৰ বাৰীত হোৱা সোন্দা কল থোকা ডাঙৰীয়ালৈ পঠিয়াই নিদি, তাৰে বৰসবাহ কৰিলে, “বাৰু তই থাক, তই কেনে ৰূদাই ওলাইছ দেখিম।” ঘিণায়ে ডাঙৰীয়াৰ জীয়েকৰ বিয়ালৈ পাঁচ ঘট গাখীৰ দিম বুনি তিনিঘট দিলে “তই দিনদেক বাট চা।” ডাঙৰীয়াই লোকৰপৰা বৰঙ্গণি তুলি নিজৰ নামে নিজৰ ঘৰত কৰা কালী পূজালৈ, পানীৰমে তিনিপুৰা কোমলচাউলৰ ঠাইত দুপুৰাহে দিলে, “পানীৰাম দুদিনমান ৰ তোক পানী কৰিম।” ৰাজভক্তি ডাঙৰীয়াৰ গাত সোতৰ অনা বিদ্যমান। মন গলে চাহাবৰ ছাপৰাচীটোৱেও ডাঙৰীয়াৰ হতুৱাই তাৰ ভৰিৰ ফটুৱাইবিলাকত তপত তেল দিয়াই লব পাৰে। চাহাবৰ ছাপৰাচীৰ আগত পানীত তিতা মেকুৰীটো যেন হৈ থকা ডাঙৰীয়াৰ শুভদৰ্শন আমাৰ অদৃষ্টত কেইবা দিনো ঘটিছে; কিন্তু নিন্দকবিলাকে যে কয় “ভেমপুৰীয়া মৌজাদাৰে বৰচাহাবৰ ছাপৰাচীৰ আগত হাত যোৰকৈ কথা কয় এই কাম আমি হলে আপোন চকুৰে দেখা নাই। মিছাকৈ পৰৰ বেয়াটো আমি কেতিয়াও নকওঁ। মৌজাদাৰ ডাঙৰীয়া শুদা শক্তিৰ লোক নহয়। মহাপুৰুষ সদ্ব্ৰাহ্মণ। তেওঁ পাহ ৰাখি মূৰ খুৰাই ৰঙাচন্দনৰ ফোট লয়; দাৰিগোফ নেৰাখে; লোকৰ হোকাত ধপাত নোহোপে। তিনি সন্ধ্যা পূজা আহ্ণিক নিয়ম মতে কৰে; লোকৰ ঘৰত কেতিয়াও শৰাধে বিয়ায় জলপান এটাও নেখায়; মানুহক শপত খুৱাব লাগিলে নিজৰ গালৈ চোৱাই বা আপোনাৰ খৰম চুবলৈ কৈ শপত খুৱায়; দুৰ্গা পূজাত আৰু কালী পূজাত নিজ হাতে ছাগলী কাটে, বা আগত থিয় দি থাকি লোকৰ হতুৱাই কটাই তাৰ তেজৰ ফোটেৰে নিজৰ বহল কপাল শুৱনী কৰে; মুখেৰে দিনে ৰাতিয়ে ‘মা কালী ’‘জয় দুৰ্গা’ কৰি থাকে; আন কি শিৱৰাত্ৰিত ভাঙৰ মিঠৈ আৰু বিয়াৰ দিনা ঘোটা খাই ডাঙৰীয়াই বলিয়া হৈ গাৰ কাপোৰ-কানি খহাই থোৱাও দেখা গৈছে। ইমানতো তোমাৰ সন্দেহ আছেনে যে আমাৰ ডাঙৰীয়া সদ্ব্ৰাহ্মণ আৰু মহাপুৰুষ? আছে যদি কোৱা, তোমাৰ মুখ একেবাৰেই মাৰি থবৰ দিহা কৰোঁ। ডাঙৰীয়া অমুক বৰুৱাৰ ঘৰৰ শিৰ ফুটা প্ৰাচীন বংশৰ লোক। ডাঙৰীয়াৰ বংশত কৈ অসমত কোনো ডাঙৰ বংশ নাই; ডাঙৰীয়াই নিজ মুখ পদ্মৰেই এই কথা অনুগ্ৰহকৈ দিনটোত সহস্ৰবাৰ তেওঁৰ অনুগত লোক- সকলৰ আগত কৈ থাকে। এনেস্থলত তোমাৰ সন্দেহ কৰিবৰ কি কাৰণ থাকিব পাৰে আমি দেখোন ক্ষুদ্ৰ বুদ্ধিৰে তাক ঢুকি নেপাওঁ। অবুজনক বুজাবলৈ আৰু ঢেৰুৱাৰ ঠাৰি সিজাবলৈ আমি গাত লব নোৱাৰোঁ তেহেলৈ তুমি যিহকে মন যায় কোৱাঁ। “ডাঙৰীয়াই ভেটিখায়”! খাবটো ডাঙৰলোেকে ভেটী নেখাই তুমি আমি ছাল-ছিগা ভিকহুৱে ভেটী খামনে? তোমা-আমাক ভেটী কোনোবাই মুখখন চাই দিবহি। লঘোনে-ভোকে থাকি আউনীআটিত শপত খাই কব পাৰি, তুমি ভেটী খাবলৈ পোৱাহেঁতেন ভেটী খোৱাৰ বিৰুদ্ধে তোমাৰ চন্দ্ৰমুখ ফেৰা নিশ্চয় গজালি থলাহেঁতেন! আৰু কৈছা, “ডাঙৰীয়াই বেটী-বন্দী চাকৰ-নাকৰক দৰমহা নিদিয়ে। সিহঁতে দৰমহা খুজিলে, চোতালত শুকাবলৈ মেলি দিয়া কাঠ-খৰি লৈ, সিহঁতক দৰমহাৰ সলনি প্ৰহাৰ দিয়ে।” প্ৰহাৰ দিবতো : দৰমহা নিদিবতো; ডাঙৰীয়াৰ হাতৰ মাৰ খোৱাটো যে সিহঁতৰ পক্ষে সৌভাগ্যৰ কথা, সেইটো গৰুহঁতে কেতিয়াও নুবুজে দেখিহে! মুৰ্খহঁতেনো ডাঙৰীয়াৰ পৰা দৰমহা বিচাৰে কিয়? বৰ লোকক দিয়েনে নাই বৰ লোকৰ পৰা নিয়ে? ডাঙৰীয়া জ্ঞানী লোক, জানি শুনিয়েই তেওঁ চাকৰহঁতক দৰমহা নিদিয়ে। ব্ৰহ্মস্ব নিবলৈ দি ৰৌ-ৰৌ নৰকত ডাঙৰীয়াই সিহঁতক পেলাই মাৰিলেই তুমি সন্তুষ্ট? হাড় মূৰ ভাঙি লগুৱালি কৰাৰ পুৰস্কাৰ শেষত সিহঁতক ডাঙৰীয়াই এইটোকে দিয়ক আৰু কি! তোমাৰ বুদ্ধিটো মেমেৰা হৈ যাব লাগিছে, তাৰ গুৰিত সাৰ-জাবৰ দিব লগীয়া হলহি দেখিছোঁ। ঘৰে ঘৰে ডাঙৰীয়াই জলপান চেলেকি ফুৰা বাবে জগৰ লাগিল? আহা! কি জগৰটোকেই বিচাৰি পালেহি একা। যাৰ পাই তাৰে ঘৰত জলপান চেলেকি ফুৰি কত তপস্যাৰ ফলত পোৱা ব্ৰাহ্মণৰ জাতটো নিয়ালেই তোমালোকৰ মনত সুখ। ৺গুৰুজনে বৰগীতত বান্ধি থোৱা কথাটো ঠিক টং কৰিলেই বুজিব পাৰিবা। “কত তপস্যাই, নৰতনু পাই, বিকাইলোঁ কাঞ্চন মোলে।” তোমালোকৰ মতি গতি ঘোৰ কলিয়ে গ্ৰাস কৰিলে। বাৰু তুমি আমাক এই কথাটোৰ সমিধান দিয়াচোন, ডাঙৰীয়াৰ জোৰৰ-ফেৰৰ কোন মানুহ আছে যে তাৰ ঘৰত গৈ তেওঁ জলপান খাব পাৰে? আৰু ডাঙৰীয়াৰ এটা দুটা যি দোষৰ কথা কৈছা, তাৰ বিষয়ে তোমাক চমুকৈ কৈ থওঁ। কীৰ্ত্তনত আছে, “সৰ্ব্ব ভক্ষ বহ্নি সবাকো শোষে; তাঙ্ক কি কৰিব ইসব দোষে।” মহৎ লোকক ক্ষুদ্ৰ পাপে চুব নোৱাৰে। জুইয়ে কেঁচা পকা দুইকো পোৰে। কি কলা? সিদিনা ৰাতি দুপৰত ডাঙৰীয়ানীয়ে অমুকী বেটীৰ ওপৰত খং কৰি, আৰু স্বামীৰ ঘিণ-লগা ব্যৱহাৰত, নিজৰ জীৱনকে ধিক্কাৰ দি, চিয়ৰ-বাখৰ কৰি লৰ মাৰি নৈত পৰি মৰিবলৈ গৈছিল কিয়?-কি কলা? ওঁ — গৈছিল কিয়?-উৰহি গছৰ ওৰটো নেপালে তুমি নেৰা। তোমাৰ মুখৰ লগতে কেতিয়াবা তুমি কটা যাবা মই দেখিছোঁ : কেপ কেপাই নেথাকিবা মনে মনে থাকা! ইতি শ্ৰীভেমপুৰীয়া মৌজাদাৰস্ব আখ্যানং সম্পূৰ্ণং সমাপ্তং। ⸻ নকওঁ মাহেকৰ আগৰেপৰা আমাৰ গাত উলাহ, ফাকুৱা আহিছে। তাতে ঘৰতে পূজা; উলাহৰ ওপৰত উলাহ পৰি আমাৰ ৰং ৰংপুৰৰ ৰংঘৰটোৰ সমান হৈছে। পূজালৈ বয়-বস্তু নৈবেদ্য-উপকৰণ গোটাবলৈ আমি লৰা- বোৰে উঠি-পৰি লাগিছোহঁক। আজি অদিবাস। মেষদাহ হব। কি আনন্দ। ভৰি, তই মাটিত পৰ নে নপৰ কব পাৰ নে? ৰং, তই থাকিবলৈ মোৰ বুকুত ঠায়ে নোজোৰাত পৰিল, কি কৰিম, নিজগুণে ক্ষমা কৰিবি। আলিবাটেদি যোৱা সৌ কেটা মানুহলৈ চোৱা; গোটেইটো গাৰ ভৰ ভৰিত দি, আৰু ভৰিৰ গোটেইখন পতা মাটিত পেলাই কেনেকৈ লেহেমকৈ খোজ কাঢ়িছে। সোৰোপোহঁত! অলপো যদি তহঁতৰ গাত উছাহ আছে! এনে লেহেম খোজ ফটুৱাই-ফটা ভৰিৰে দেখোন নিতৌ কাঢ়িব লাগিছ, তেও অমনি লগা নাই নে? আজি ফাকুৱাৰ দিনাও মাটিত ফটা চৰণ কেইটা নেপেলোৱাকৈ খোজ কাঢ়িলে কিবা জগৰ লাগে নে? ৰঙে আমাৰ মনৰ ভাৰৰ গঢ় এনেবিলাক কৰিছিল। উৎসৱৰ দিনা ডেও দি দি খোজ কঢ়াটোহে আমাৰ মনত স্বাভাবিক যেন লাগিছিল। আমি লৰাবোৰে গাইপতি একোটা কামত মহা উৎসাহেৰে লাগি গৈছো। মোৰ বেছি হেপাহ,পূজাত ফুল সৰহকৈ গোট খাব কেনেকৈ। সেই দেখি ফুল তোলা বাবটো মই ললো। পুৱাৰপৰা ফুলৰ কুকি হাতত লৈ, আঘোনমহীয়া পথাৰৰ পকা ধান দোৱাদি, আমাৰ ফুলনী বাৰীৰ আৰু লোকৰ ফুলনী কি ঠাইখনৰ নাম কাঢ়িলে গাড়ীৰ ঘৰ্ঘৰণিত মই ভালকৈ নুশুনিলো। এই পণ্ডিতৰ কোনেও নাম নেকাঢ়ে সকলোৱে এওঁক আমুকা পণ্ডিত বুলি মাতে। এওঁ ইমান কিৰ্পিন যে এওঁৰ নাম কাঢ়িলে হেনো নাম কাঢ়োতা জনৰ সেই দিন ভাতচৰুলৈ জাল নেযায়। আমিও এই ভয়তে নাম নেকাঢ়ি আমুকা বুলি গা সাৰিলো। বনাই—ছোটনাগপুৰৰ তলৰ এখন কৰতলীয়া ৰাজ্য। গুগল অচিআৰৰ যোগেদি পাঠোদ্ধাৰ কৰক আৰু কেইটামান সাধাৰণ ভুল প্ৰতিস্থাপন কৰক অসমীয়া লিখোতে হোৱা কেইটামান সাধাৰণ ভুল প্ৰতিস্থাপন কৰক উচ্চতৰ বিশেষ চিহ্নসমূহ সহায় {{header | title = সাধু-কথাৰ কুকি | author = লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা | year = ১৯৪৯ | translator = | section = | previous = [[সাধু-কথাৰ কুকি|বেটুপাত]] | next = [[সাধু-কথাৰ কুকি/স্বর্গাৰােহণ|স্বর্গাৰােহণ]] | notes = | categories = }} <pages index="সাধু-কথাৰ কুকি.pdf" from=3 to=100/> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:উপপৃষ্ঠা]] সাধাৰণ সংকেত <!-- --> <nowiki></nowiki> {{}} {{{|}}} | [] [[|]] "" = [[শ্ৰেণী:]] #REDIRECT [[]] &nbsp; <nowiki></nowiki> <pagelist/> <span class="plainlinks"></span> <s></s>   <ref></ref> <ref name="" /> {{smallrefs}} {{reflist}} <references /> <includeonly></includeonly> <noinclude></noinclude> <onlyinclude></onlyinclude> <blockquote></blockquote> <pre></pre> <code></code> <tt></tt> <syntaxhighlight lang="html5" enclose="div"></syntaxhighlight> {{DEFAULTSORT:}} {{hyphenated word start|}} {{hyphenated word end|}} সাৰাংশ: এইটো এটা অগুৰুত্বপূৰ্ণ সম্পাদনা এই পৃষ্ঠাটো লক্ষ্য কৰক লক্ষ্য-তালিকাত ৰখাৰ সময়: You do not have any watchlist labels. পৰিবৰ্তনসমূহ সংৰক্ষণ কৰি, আপুনি ব্যৱহাৰৰ চৰ্ত্তসমূহৰ সৈতে সন্মতি প্ৰকাশ কৰিছে আৰু এই বিষয়ে সন্মত হৈছে যে আপোনাৰ বৰঙণি ক্ৰিয়েটিভ কমন্স CC-BY-SA ৩.০ অনুজ্ঞাপত্ৰ আৰু জি.এফ.ডি.এল.ৰ অধীনত মুকলি কৰা হ'ব। আপুনি সন্মত হৈছে যে ক্ৰিয়েটিভ কমন্স লাইছেন্সৰ অধীনত এট্ৰিবিউছনৰ বাবে হাইপাৰলিঙ্ক বা ইউ.আৰ.এল. উল্লেখেই যথেষ্ট। এই খচৰাত ব্যৱহৃত পৃষ্ঠাসমূহ: মিডিয়াৱিকি:Proofreadpage pagenum template (উৎস চাওক) সাঁচ:Block center (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Center (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Css image crop (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Gap (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Header (সম্পাদনা কৰক) (অৰ্দ্ধ-সুৰক্ষিত) সাঁচ:Header/year (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Ifnumber (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Is number (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Larger (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Nop (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Page break (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Rule (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:X-larger (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:বঙালী ৰ (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:বঙালী ৰা (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:বঙালী ৰি (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:বঙালী ৰে (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১০০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/২৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৩৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৪৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৫৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৬৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৭৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৮৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯০ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯৩ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯৪ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯৫ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯৬ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯৭ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯৮ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/৯৯ (সম্পাদনা কৰক) সূচী:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf (সম্পাদনা কৰক) Module:ConvertTime (সম্পাদনা কৰক) Module:Edition (সম্পাদনা কৰক) Module:Wikibase (সম্পাদনা কৰক) এই পৃষ্ঠাখন এটা অদৃশ্য শ্ৰেণীৰ সদস্য: Parser profiling data: [৩][৪][৫][৬][৭][৮][৯][১০][১১][১২][১৩][১৪][১৫][১৬][১৭][১৮][১৯][২০][২১][২২][২৩][২৪][২৫][২৬][২৭][২৮][২৯][৩০][৩১][৩২][৩৩][৩৪][৩৫][৩৬][৩৭][৩৮][৩৯][৪০][৪১][৪২][৪৩][৪৪][৪৫][৪৬][৪৭][৪৮][৪৯][৫০][৫১][৫২][৫৩][৫৪][৫৫][৫৬][৫৭][৫৮][৫৯][৬০][৬১][৬২][৬৩][৬৪][৬৫][৬৬][৬৭][৬৮][৬৯][৭০][৭১][৭২][৭৩][৭৪][৭৫][৭৬][৭৭][৭৮][৭৯][৮০][৮১][৮২][৮৩][৮৪][৮৫][৮৬][৮৭][৮৮][৮৯][৯০][৯১][৯২][৯৩][৯৪][৯৫][৯৬][৯৭][৯৮][৯৯][১০০] শ্ৰেণী: ১৯৪৯ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম সা-সঁজুলি দিব্য দত্ত বাৰ্তা (0) জাননী (0) আলোচনা পছন্দসমূহ বিটা লক্ষ্য-তালিকা বৰঙণিসমূহ প্ৰস্থান পৃষ্ঠাউৎসআলোচনা পঢ়কসম্পাদনাইতিহাস চাওকচকু ৰাখক অধিক সন্ধান কৰক ৱিকিউৎসত সন্ধান কৰক বেটুপাত সমাজৰ বাটচ'ৰা কেন্দ্ৰীয় আলোচনা ৱিকিপত্ৰিকা শেহতীয়া সাল-সলনি লেখকৰ তালিকা যিকোনো লেখা যিকোনো লেখক যিকোনো সূচী সহায় দান কৰক প্ৰদৰ্শন বিকল্প বিন্যাস ২ পৃষ্ঠাৰ লিংক লুকুৱাওক লেখাৰ কাষত পৃষ্ঠা লিংক সঁজুলিসমূহ ইয়ালৈ থকা সংযোগসমূহ প্ৰাসংগিক সালসলনিসমূহ ফাইল আপল’ড পৃষ্ঠাটোৰ বিষয়ে তথ্য সংক্ষিপ্ত ইউআৰএল প্ৰাপ্ত কৰক Extract words ≥3 letters ভাষাসমূহ গোপনীয়তা নীতিৱিকিউৎসৰ বিষয়েদায়লুপ্তিআচৰণ বিধিউন্নয়নকাৰীপৰিসংখ্যাকুকিৰ বিবৃতিমোবাইল সংস্কৰণ Wikimedia Foundation Powered by MediaWiki 57ouyad45s7pnf8hpva14e1azkusmxs 252946 252945 2026-06-08T11:08:21Z দিব্য দত্ত 575 পৃষ্ঠাটোক " সাধু-কথাৰ কুকি/আমালৈ নাপাহৰিব সম্পাদনা ←বেটুপাত সাধু-কথাৰ কুকি (১৯৪৯) লেখক: লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা স্বর্গাৰােহণ→ খচৰা মনত ৰাখিব এয়া মাথোন প্ৰাক্‌দৰ্শনহে। আপোনাৰ..."ৰে সলনি কৰা হ'ল 252946 wikitext text/x-wiki সাধু-কথাৰ কুকি/আমালৈ নাপাহৰিব সম্পাদনা ←বেটুপাত সাধু-কথাৰ কুকি (১৯৪৯) লেখক: লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা স্বর্গাৰােহণ→ খচৰা মনত ৰাখিব এয়া মাথোন প্ৰাক্‌দৰ্শনহে। আপোনাৰ সালসলনিসমূহ এতিয়াও প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাই! → সম্পাদনা ক্ষেত্ৰলৈ যাওক বাৰীৰ ফুল অন্ত কৰিলোঁ। ফুলে গোঁসাই-ঘৰ উপচি পৰিল, তেও মোৰ হেপাহ পলোৱা নাই। পলাশৰ ওপৰত চকু আছে। লুকাই দুমুখীয়া দা এখন লৈ পলাশফুল পাৰিবৰ মনেৰে বিলৰ সিপাৰলৈ গলোঁ। লুকাই যাব লগীয়াত পৰিছিলোঁ এই বাবে যে আমাৰ অভিভাবকৰ হুকুম নাই, যে আমি গছত উঠোঁ। আৰু হুকুম অমান্য কৰা বাতৰি যদি কেনেবাকৈ অভিভাবকৰ কাণত উঠে তেন্তে আমাৰ পিঠিতো চেকনি উঠিবলৈ সৰহ পলম নহব। তাতে বিলৰ পাৰত বাঘ-থকা হাবিৰ মাজত পলাশ গছ। এনে স্থলত চাৰি-ফিট-এঘাৰ-ইঞ্চ-দীঘল লৰা এটাৰ সাধ্য কি যে ভৰ-দুপৰীয়া এনে এটা কাম দেখা-শুনাকৈ মৰসাহ দি কৰিবলৈ যায়? কিন্তু অভিভাবক যিমান কি কট্কটীয়া হাক্ থাকক সৰু কালত মই, গছত-উঠা, সাঁতোৰা আদি মুনিহ-বিদ্যা লুকাই চুৰকৈ চৰ্চ্চা কৰি তাত অধ্যাপকৰো অধ্যপক হৈ উঠিছিলো। ফাকুৱাৰ উলাহ, আৰু বসন্তকালৰ ডাল-ভৰা পলাশ ফুলৰ মনমোহা কান্তিয়ে জগাই দিয়া মোৰ মনৰ হেপাহক, অভিভাবক আৰু হাবিৰ ভয়ে গছকি তল পেলাব নোৱাৰিলে। অকলৈ সুৰ্‌ সুৰ্‌ কৈ হাবিৰ মাজৰ পলাশৰ তল পালোগৈ। ভৰ-দুপৰ। ৰদটো পকি পৰিছে। বেলিয়ে মুৰকে ভৰিকে ছাঁৰে লগলগাই দিছে। চৰাই-চিৰিকতি নিমাত। চাৰিউ ফাল নিজম। শব্দৰ ভিতৰত, পলাশৰ শুকান পাতত মোৰ ভৰি পৰি যি খৰ্‌খৰণি উঠিছে সেইয়েইহে। ইমান নিজাম যে শুকান পাতৰ ওপৰত এখোজ দি আন খোজ দিবলৈ মোৰ মনত শঙ্কা হৈছে, পছে সেই খৰ্ খৰণি শুনি চাৰিউফালৰ গছ-গছননিবোৰে উচপ খাই উঠে। গছ-গছনিৰ কথাকে নেলাগে, প্ৰথম খোজত উঠা খৰ খৰণিটোৱেই দ্বিতীয় খোজৰ খৰ খৰণি শুনি উচপ খাই উঠা যেন লাগিবলৈ ধৰিলে। মোৰ বুকুৰ ভিতৰ ঢপ্‌ঢপনি স্পষ্টকৈ মোৰ কাণত পৰিল। ৰূপহ ৰঙা ফুলেৰে পলাশ জোপা ৰাঙলি হৈ আছে। লোভত মুখত পানী ওলোৱাদি যদি চকুতো পানী ওলাবৰ নিয়ম থাকিল হেঁতেন তেন্তে সেই ফুল দেখি সৰ সৰ কৰে মোৰ চকুৰ পানী ওলাইছে বুলি কলোহেঁতেন। এনেতে বিলৰ সিপাৰে এটা মহু-গুৱালে গালে:— “কেলৈ ফুলিলি ৰূপহী মদাৰ ঐ? কেলৈ পেলালি কলি? গুৰুতো নেলাগে ভকততো নেলাগে, থাক তৰে ভৰি সৰি।” ৰিণিকি ৰিণিকি এই বনগীত ফাকি মোৰ কাণত পৰিল। ভাবিলো মদাৰৰতো এই দশা, পলাশক কিন্তু আজি মই গুৰু ভকতক নলগাই নেৰোঁ। কঁকালত দা খুন গুজি, লৈ পলাশ গছত উঠি গলো। গছজোপা সৰু নহয়; দুই মুনিহে আকোৱালি নোপোৱা। মই কিন্তু এটা লেখৰ গছোৱাই বুলি অগেয়েই উনুকিয়াই থৈছোঁ। অঙ্গদ সুগ্ৰীৱ উঠাদি টপ্ টপ্ কৰে উঠি গৈ এটা খাঁকি পাবলৈ মোৰ বেছি প্ৰয়াস নেলাগিল। লৰা-মন, গছৰ খাঁকিত উঠি মোৰ ৰাজ পাটত উঠা যেন লাগিল। নেলাগিবই বা কিয়, কেঁচা কলঠহুৰা এডালকে, জৰিৰ লেকাম লগাই, ঘোৰা কৰি উঠি চেকুৰি ফুৰি, ঘোৰাত উঠাৰ সুখ অনুভৱ কৰা কালটোক বিদায় দিবৰতো বহুদিন হোৱা নাছিল। ফুলেৰে ভৰি থকা ডাল এটা কাটি তললৈ পেলাই দিওঁ বুলি, দাখন ডাঙি লৈছোঁ, এনেতে যেন কোনোবাই কিবা গুণ্ গুণাই কোৱা কথা মোৰ কাণত পৰিল। কোনে নো কি কলে ঐ? ইফালেও চাওঁ সিফালেও চাওঁ, কতো একো নেদেখোঁ। গছ জোপাইয়ে, তাৰডালত কোব নেমাৰিবলৈ মোক কাকুতি কৰি কিবা কৈছেনে কি? কবও পাৰে, কাৰণ মই যে আজি ৰাজসিংহাসনত উঠি ৰজা হৈছোঁ। গছেও সেইটো বুজ পাইছে যেন পাওঁ। ৰজাৰ আগত গোচৰ কৰিবলৈ অনেকৰ অনেক কথা থাকে। “ওৱেল” গছ তোৰ কি কবলগা আছে, সোনকালে ক, ৰজাৰ আজি ফোৰছেদ বহুৎ কম আছে। তোৰ যদি ঘৈণীয়েৰে তোক এৰি গুচি গৈছে, তেন্তে মই এতিয়াই তাইক তোক ডিগিৰি দিম। কিন্তু যদিহে কব খুজিছ, তোৰ ডাল নেকাটিবলৈ, তেন্তে তোৰ গোচৰ ডিচ্মিচ্ বা ঘিচ্মিচ্ ।” এই বুলি আকৌ দাৰ নালটোৰ খামোচটো কটকটীয়াকৈ ধৰি ডালটে বলি দিব খোজোতেই আকৌ গুণ্ গুণ্ কৰে কোনোবাই কিবা কোৱা যেন লাগিল। কোবটো “মলতবি” কৰি আকৌ চাৰিউ ফালে চকু ফুৰালো। এইবাৰ চকুত পৰিল, পলাশ গছৰ গুৰিৰ পৰা এবেগেত মান দূৰত পৰি থকা লাওখোলাৰে সৈতে মানুহৰ জকা এটা! এইবাৰ সাহেৰে বন্ধোৱা মোৰ বুকুখন অলপ লৰিল দেই। এই জকাটোৱেই মোক কিবা কৈছেনে কি? জকাটোৱে নো কি কব পাৰে? সি মৰা মানুহৰ জকা। কিবা ভূতেই তাত লম্ভিছে বা? কি ভূত লম্ভিব। ভূত থকাটো তো মই বিশ্বাস নকৰো। গৱৰ্ণমেন্ট হাইস্কুলৰ প্ৰথম শ্ৰেণীত পঢ়ি যদি আকৌ ভূত মানিব লাগিল, তেন্তে মোৰ জীৱনত ধিক্কাৰ, স্কুলৰে বদনাম, প্ৰথম শ্ৰেণীৰে হাঁহিয়াত, আৰু আমাৰ হেড মাষ্টৰৰো অপযশ। নহয় নহয় ভূত নহয়, ভূত নাই। এতিয়া ঠিক বুজিলো, বতাহে সৌ শিমলু গছজোপাৰ ঢোণ্ডত, ভাটৌৰ অনুপস্থিতিত, অনধিকাৰ প্ৰৱেশ কৰি, ভাটৌৱনিৰ কাণত মনোবেদনা জনাইছে। বাৰু, এই মানুহৰ জকাটো নো কৰ পৰা আহি ইয়াত ওলালহি? অ' আৰু বেলি যে আমাৰ সেই আহোম লগুৱাটো মৰিছিল, তাক এই খনতে কৰবাত পুতিছিল। শিয়ালে বোধকৰো তাৰে জকাটো খানি উলিয়াই টানিটুনি আনি খিনিত পেলালেহি। এইবিলাক কথাৰ এটা সন্তোষজনক মানসিক সমালোচনা কৰি পলা- শৰ ডালটোত দুমুখীয়া দাৰে আকৌ বাহু ডাঙি কোব মাৰিব খোজোতেই, মোৰ পেটত এটা আমৰলি পৰুৱাই কৰবাৰ পৰা আহি কেটেৰ কৰে অসমীয়া লিখোতে হোৱা কেইটামান সাধাৰণ ভুল প্ৰতিস্থাপন কৰক গুগল অচিআৰৰ যোগেদি পাঠোদ্ধাৰ কৰক আৰু কেইটামান সাধাৰণ ভুল প্ৰতিস্থাপন কৰক উচ্চতৰ বিশেষ চিহ্নসমূহ সহায় {{header | title = সাধু-কথাৰ কুকি | author = লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা | year = ১৯৪৯ | translator = | section = | previous = [[সাধু-কথাৰ কুকি|বেটুপাত]] | next = [[সাধু-কথাৰ কুকি/স্বর্গাৰােহণ|স্বর্গাৰােহণ]] | notes = | categories = }} <pages index="সাধু-কথাৰ কুকি.pdf" from=101 to=103/> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:উপপৃষ্ঠা]] সাধাৰণ সংকেত <!-- --> <nowiki></nowiki> {{}} {{{|}}} | [] [[|]] "" = [[শ্ৰেণী:]] #REDIRECT [[]] &nbsp; <nowiki></nowiki> <pagelist/> <span class="plainlinks"></span> <s></s>   <ref></ref> <ref name="" /> {{smallrefs}} {{reflist}} <references /> <includeonly></includeonly> <noinclude></noinclude> <onlyinclude></onlyinclude> <blockquote></blockquote> <pre></pre> <code></code> <tt></tt> <syntaxhighlight lang="html5" enclose="div"></syntaxhighlight> {{DEFAULTSORT:}} {{hyphenated word start|}} {{hyphenated word end|}} সাৰাংশ: এইটো এটা অগুৰুত্বপূৰ্ণ সম্পাদনা এই পৃষ্ঠাটো লক্ষ্য কৰক লক্ষ্য-তালিকাত ৰখাৰ সময়: You do not have any watchlist labels. পৰিবৰ্তনসমূহ সংৰক্ষণ কৰি, আপুনি ব্যৱহাৰৰ চৰ্ত্তসমূহৰ সৈতে সন্মতি প্ৰকাশ কৰিছে আৰু এই বিষয়ে সন্মত হৈছে যে আপোনাৰ বৰঙণি ক্ৰিয়েটিভ কমন্স CC-BY-SA ৩.০ অনুজ্ঞাপত্ৰ আৰু জি.এফ.ডি.এল.ৰ অধীনত মুকলি কৰা হ'ব। আপুনি সন্মত হৈছে যে ক্ৰিয়েটিভ কমন্স লাইছেন্সৰ অধীনত এট্ৰিবিউছনৰ বাবে হাইপাৰলিঙ্ক বা ইউ.আৰ.এল. উল্লেখেই যথেষ্ট। এই খচৰাত ব্যৱহৃত পৃষ্ঠাসমূহ: মিডিয়াৱিকি:Proofreadpage pagenum template (উৎস চাওক) সাঁচ:Block center (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Gap (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Header (সম্পাদনা কৰক) (অৰ্দ্ধ-সুৰক্ষিত) সাঁচ:Header/year (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Is number (সম্পাদনা কৰক) সাঁচ:Page break (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১০১ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১০২ (সম্পাদনা কৰক) পৃষ্ঠা:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf/১০৩ (সম্পাদনা কৰক) সূচী:সাধু-কথাৰ কুকি.pdf (সম্পাদনা কৰক) Module:ConvertTime (সম্পাদনা কৰক) Module:Edition (সম্পাদনা কৰক) Module:Wikibase (সম্পাদনা কৰক) এই পৃষ্ঠাখন এটা অদৃশ্য শ্ৰেণীৰ সদস্য: Parser profiling data: [১০১][১০২][১০৩] শ্ৰেণী: ১৯৪৯ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম সা-সঁজুলি দিব্য দত্ত বাৰ্তা (0) জাননী (0) আলোচনা পছন্দসমূহ বিটা লক্ষ্য-তালিকা বৰঙণিসমূহ প্ৰস্থান পৃষ্ঠাউৎসআলোচনা পঢ়কসম্পাদনাইতিহাস চাওকচকু ৰাখক অধিক সন্ধান কৰক ৱিকিউৎসত সন্ধান কৰক বেটুপাত সমাজৰ বাটচ'ৰা কেন্দ্ৰীয় আলোচনা ৱিকিপত্ৰিকা শেহতীয়া সাল-সলনি লেখকৰ তালিকা যিকোনো লেখা যিকোনো লেখক যিকোনো সূচী সহায় দান কৰক প্ৰদৰ্শন বিকল্প বিন্যাস ২ পৃষ্ঠাৰ লিংক লুকুৱাওক লেখাৰ কাষত পৃষ্ঠা লিংক সঁজুলিসমূহ ইয়ালৈ থকা সংযোগসমূহ প্ৰাসংগিক সালসলনিসমূহ ফাইল আপল’ড পৃষ্ঠাটোৰ বিষয়ে তথ্য সংক্ষিপ্ত ইউআৰএল প্ৰাপ্ত কৰক Extract words ≥3 letters ভাষাসমূহ গোপনীয়তা নীতিৱিকিউৎসৰ বিষয়েদায়লুপ্তিআচৰণ বিধিউন্নয়নকাৰীপৰিসংখ্যাকুকিৰ বিবৃতিমোবাইল সংস্কৰণ Wikimedia Foundation Powered by MediaWiki dzq86h1khauzj9p382kam20ogofyode 252947 252946 2026-06-08T11:09:09Z দিব্য দত্ত 575 252947 wikitext text/x-wiki [[সদস্য:দিব্য দত্ত/common.js|common.js]] {| class="wikitable sortable" |- ! কিতাপৰ নাম !! লেখক |- | [[ৰাজসূয় কাব্য]] || |- |[[বিদ্যুত বিকাশ]] || চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা |- |[[মেঘনাদ বধ]] ||চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা |- |[[তীৰ্থযাত্ৰী]] ||নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ |- |[[বৰবৰুৱাৰ ভাবৰ বুৰবুৰণি]] ||বেজবৰুৱাৰ |- |[[সন্ধ্যা বন্তিৰ শিখা]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[গোহাঞিবৰুৱা]] ||দণ্ডীনাথ কলিতা |- |[[মৰাণ জীয়ৰী]] ||কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য |- |[[শেৱালি]] ||ৰত্নকান্ত বৰকাকতি |- |[[ভাষাবিদ বাণীকান্ত]] ||দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মা |- |[[সাংখ্য দৰ্শন]] ||ৰাধানাথ ফুকন |- |[[গোপালদেৱ চৰিত কথা]] ||ৰত্নেশ্বৰ গোঁসাই দৌকা চাপৰি সত্ৰ |- |[[মালিকা]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[অসমীয়া সাহিত্যৰ অধ্যয়ন]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[অসমা]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[গাঁৱে নগৰে]] ||ডিম্বেশ্বৰ নেওগ |- |[[লুইতী]] ||পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱা |- |[[ইংলেণ্ডৰ বুৰঞ্জী]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[অসমীয়া কথাসাহিত্য পুৰণিভাগ]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[জাতকমালা]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[আইদেউ]] ||কমলেশ্বৰ চলিহা |- |[[জয়মতী]] ||পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা |- |[[অসমীয়া কথা সাহিত্য]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[জাতকমালা]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[সুৰভি]] ||বেজবৰুৱা |- |[[জোনবিৰি]] ||বেজবৰুৱা |- |[[ভাষণ]] ||শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী |- |[[অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[ছোভিয়েট দেশত এভূমুকি]] ||অমলেন্দু গুহ |- |[[গীতাবোধ- গান্ধী]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[ৰামবিজয় নাট]] ||হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা |- |[[মহামোহকাব্য]] ||বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা |- |[[সাতশৰী অসম বুৰঞ্জী]] ||সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা |} nuqdzpklnw9ou5d9812f2bmdiyvowaq 104 83932 252838 225461 2026-06-07T12:26:05Z BabulB 104 252838 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>দুয়োটাকে মাতি আনি মিল কৰাই দিওঁ; গণকৰ দৰে তাহাঁতৰ ভবিষ্যতৰ সুখৰ কথা গণনা কৰি মন ভাল লগাওঁ। {{gap}}“মহুৱা দুপৰীয়া ঘৰলৈ নেযায়; তাইক চাহাবৰ কিচেনব পৰা খাবলৈ দিছিল; মহুৱাই তাৰে কিছু ফেকুৰ কাৰণে আনি মোৰ কোঠাত থয়। ফেকু আবেলি ঘৰৰপৰা আহিলেই কোনোবা তলকত মাতি নি খাবলৈ দিয়ে। প্ৰথম ভালপোৱাত যিমান মৰম কৰিব লাগে মহুৱাই ফেকুক তাতকৈ বেচি কৰিছিল; তাৰ সুখ-সন্তোষৰ যিমান যিনি ভাৰ লব লাগে, তাতকৈ বেচি ভাৰ লবলৈ যোৱা দেখি কেতিয়াবা মোৰ হাঁহি উঠিছিল। {{gap}}“দুপৰীয়াৰ হাজিৰা শেষ কৰি ফেকুয়ে মোৰ বিছনাত জিৰণি লৈছে। মনে মনে তাৰ আশা কিজানিবা মহুৱাক এবাৰ লগ পায়ে। বঙলাত কাম শেষ কৰি কোঠাত সোমাই তাক সেই অৱস্থাত দেখি কলোঁ, 'তই মিছাতে খাপ পিতি মৰিছ কিয়? ঈশ্বৰে তহঁত দুটাক জোব লগায়ে পঠাইছে—ভুল হবৰ ভয় নাই।' {{gap}}“ভুল ঈশ্বৰে নকৰে, মানুহেহে কৰে।” ফেকুয়ে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“দিন-ৰাতিৰ দৰে তহঁত দুটাই ইটোয়ে সিটোৰ পিছে পিছে যেনেকৈ ঘূৰিছে—তাত ভুল হোৱাৰ থল নাই।” {{gap}}“আমাৰ ভুল নহলেও অন্য বিপদ আছে।” ফেকুয়ে কওঁ নকওঁকৈ কলে। {{gap}}“কিহৰ বিপদ নকৱ কিয়?” ম‍ই সুধিলোঁ। {{nop}}<noinclude></noinclude> 0640bp5s1avnzc4k62qmo3fwvlkpsoj 104 83939 252839 225468 2026-06-07T12:27:32Z BabulB 104 252839 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>সোমাওঁতেই বেহুচ হৈ পৰি থকা চাহাবে ডাৰ্লিং ডাৰ্লিং বুলি সেৰসেৰাই মোক জপিয়াই ধৰিলে৷ সুবিধাই পালোঁ— বিছনালৈ চোঁচোৰাই নি এই দুই লোহাৰ হাতেৰে ডিঙি টিপি ভালকৈ শুৱাই থলোঁ; কলা তিৰোতাৰ তল কাপোৰ ডাঙিবলৈ তাৰ টোপনি ভগাৰ আশা নাই।” ইতিকি-অৱজ্ঞাত কথাখিনি শেষ কৰি বনৰীয়া ম'হৰ দৰে ফেকুয়ে ফোঁপাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}“তই এতিয়া কৰিবি কি? পুলিচে ৰাতিপুৱাই তোক বিচাৰ লগাব।” ভয় মই কলোঁ। {{gap}}“পুলিচৰ সাধ্য নাই মোক ধৰিবলৈ। এতিয়াই ম‍ই বাগিছা এৰিম; ৰাতি নৌপুৱাওঁতেই আমাৰ ঘৰলৈ গৈ বোপাইক সকলো কথা কবি। কোনোবাই মোক খবৰ লবলৈ গলে কব তিনি দিনব আগতে কাজিয়া কৰি ঘৰৰ পৰা মই ওলাই গৈছে। সঁচাকৈয়ে আজি তিনিদিন মই ঘৰত থকাই নাছিলোঁ; দিনতো বঙলাত কাম কৰি ৰাতি আলোমণিৰ খৰত শুই থাকো। বোপাইহঁতৰ বিপদ হলে তই যি হয় কৰিবি, তই মোৰ জৱাব জৰি; সেইহে যোৱাৰ আগতে তোৰ আগত সকলো কথা কবলৈ আহিলোঁ।” {{gap}}“মহুৱাক লগত নিবি?” {{gap}}“কলৈ নিম? তাইকো শেষ কৰি গলোঁ হেঁতেন। একে ৰাতিতে পিছে ছুটা খুন কৰিবলৈ হাত কঁপিল। তাতে তাইৰ পেটত পোৱালি।” ফেকুৰ মুখৰ পৰা কথা নহয় খঙৰ ফিৰিঙতি উফৰিল। {{gap}}“পেটত পোৱালি?” উচপ খাই সুধিলোঁ৷ {{nop}}<noinclude></noinclude> qn1kc16kj62cu9kypt6zb3q2uw3kay1 104 83945 252836 225667 2026-06-07T12:22:05Z BabulB 104 252836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude><section begin="A" />{{gap}}“চনিয়া বুজিব নোৱাৰা ছোৱালী, তাইৰ কথা-বতৰা সকলো অদ্ভুত। চকু মুখ, গাৰ বৰণ মাকৰ দৰে নহৈ বাপেকৰ দৰে হল, সেইহে তাই আৰ্মি চাহাবৰ দৰে দুৰ্দ্দান্ত; মতা শাসন কৰা ছোৱালী।” {{gap}}নতুনকৈ চিগাৰেট এটা জ্বলাই বুধুয়ে যাবলৈ থিয় হৈ কলে, “নৰেশ্বৰ, বাগিছালৈ আহিয়েই তই চনিয়াৰ লগ লাগিলি; পিছে বাগিছাৰ এঠা লাগিলে উৰিব নোৱাৰা হবি; নমৰালৈকে বাগিছাত আমাৰ নিচিনাকৈ লাগি ৰবি।” পৰিহাসপূৰ্ণ কথাৰ শেষ কৰি মুখৰ চিগাৰেটত চকু-কাণ বন্ধ কৰি হোপা মাৰি বুধু ওলাই গ'ল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|এঘাৰ}}}} {{gap}}শুক্ল পক্ষ; প্ৰাণ মতলীয়া কৰা জোনাক। পুৰণা লাইনৰ- পৰা অহা মাদলৰ 'বিৰিণা বিণ ৰিহিনা ৰিণ' মন বলিয়া কৰা সুৰত প্ৰকাশ হৈছে—নাচনীয়ে নাচিছে, মতা-তিৰোতা গোট খাইছে। নুশুবা, আহাঁ নিশা ফুলা ডিমৰু ফুল চোঁৱাহি৷ চাহগছৰ মাজেদি যোৱা আলিয়েদি বুধুৰ লগত নৰেশ্বৰেও মাদলৰ মাত অনুসৰণ কৰিলে। ফাকুৱালৈ মাত্ৰ চাৰি দিনহে আছে। আলোমণিৰ আগচোতালত উৎসৱৰ আয়োজন আলচ কৰিবলৈ বুঢ়া-বুঢ়ী, ডেকা-গাভৰু, লৰা-ছোৱালী গোট খাইছে। আগৰ মেনেজাৰ নাটল চাহাবে দেখা-শুনাকৈয়ে আলোমণিক ৰখাই- <section end="B" /><noinclude></noinclude> 463j419wks7uhm4aghhknj3lgx7b8nn 104 83961 252840 226675 2026-06-07T12:32:46Z BabulB 104 252840 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>সময়ত পাভৈজানৰ চাহাবক ময়ে বহুমতে ধৰাধৰি কৰি হে মটৰত তুলি দিব লগা হল। আৰ্মি চাহাবৰ মৃত্যু-ভোজৰ দৰে মদৰ বটল শেষ হোৱা পাৰ্টি আজিলৈকে দেখা নাই। আমাৰ পাভৈজানত পানী নহৈ মদ হোৱা হেঁতেন আৰ্মি চাহাবৰ শোকত চাহাবহঁতে গোটেই খনকে সেই ৰাতি শুহিলেহেঁতেন। {{gap}}“মানুহ মৰিলে চাহাববোৰে মদ-ভাতহে খায়?” নৰেশ্বৰে বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰে প্ৰশ্নটো কৰিলে। {{gap}}“চাহাবক কিবা আমাৰ মানুহৰ দৰে পাইছনে? চাৰি কুৰি বছৰীয়া ককাকটো ঢুকালেও হাঐ-বিঐকৈ চিঞৰিব? মৰাটো মৰিলেই, তাৰ বাবে মিছাতে কান্দি-কাটি নেখাই-নবই অশান্তি কৰিলে কি লাভ? হাঁহি-মাতি, ভোজ-ভাত খাই মৰাটোৰ কথা যিমান সোনকালে পাহৰিব পাৰি তাৰ দিহাহে কৰিব লাগে।” {{gap}}“আৰ্মি চাহাবৰ মৃত্যুৰ তেনেহলে একো খা-খবৰেই নকৰিলে? পুলিচকো খবৰ-খাতি নিদিলে?” {{gap}}“ক'ত পুলিচক খবৰ দিব? পুলিচক খবৰ দিলে কেচু খোচৰোঁতে সাপহে ওলালহেঁতেন। পুলিচক জনাওক ছাৰি বাগিছাব বৰবাবুৰ লগতো আৰ্মি চাহাবৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে মেমচাহাবে এষাৰ কথা নুলিয়ালে। চিঞৰ বাখৰ, হৈ-চৈ নোহোৱাকৈ ঘটনাটো থাপি-থুপি কেনেকৈ গোপনে ৰাখিব পাৰে তাৰেহে মেমচাহাবক চেষ্টা কৰা দেখিলো। নতুন মেনেজাৰ নহালৈকে এণ্ড্ৰুজ পাদুৰি বঙলাতে আছিল। সেই কেইদিন আমি<noinclude>{{center|১৪৮}}</noinclude> nq97vcbxa3195jabuip4rm629leh90d 252841 252840 2026-06-07T12:34:11Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252841 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>সময়ত পাভৈজানৰ চাহাবক ময়ে বহুমতে ধৰাধৰি কৰি হে মটৰত তুলি দিব লগা হল। আৰ্মি চাহাবৰ মৃত্যু-ভোজৰ দৰে মদৰ বটল শেষ হোৱা পাৰ্টি আজিলৈকে দেখা নাই। আমাৰ পাভৈজানত পানী নহৈ মদ হোৱা হেঁতেন আৰ্মি চাহাবৰ শোকত চাহাবহঁতে গোটেই খনকে সেই ৰাতি শুহিলেহেঁতেন। {{gap}}“মানুহ মৰিলে চাহাববোৰে মদ-ভাতহে খায়?” নৰেশ্বৰে বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰে প্ৰশ্নটো কৰিলে। {{gap}}“চাহাবক কিবা আমাৰ মানুহৰ দৰে পাইছনে? চাৰি কুৰি বছৰীয়া ককাকটো ঢুকালেও হাঐ-বিঐকৈ চিঞৰিব? মৰাটো মৰিলেই, তাৰ বাবে মিছাতে কান্দি-কাটি নেখাই-নবই অশান্তি কৰিলে কি লাভ? হাঁহি-মাতি, ভোজ-ভাত খাই মৰাটোৰ কথা যিমান সোনকালে পাহৰিব পাৰি তাৰ দিহাহে কৰিব লাগে।” {{gap}}“আৰ্মি চাহাবৰ মৃত্যুৰ তেনেহলে একো খা-খবৰেই নকৰিলে? পুলিচকো খবৰ-খাতি নিদিলে?” {{gap}}“ক'ত পুলিচক খবৰ দিব? পুলিচক খবৰ দিলে কেচু খোচৰোঁতে সাপহে ওলালহেঁতেন। পুলিচক জনাওক ছাৰি বাগিছাব বৰবাবুৰ লগতো আৰ্মি চাহাবৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে মেমচাহাবে এষাৰ কথা নুলিয়ালে। চিঞৰ বাখৰ, হৈ-চৈ নোহোৱাকৈ ঘটনাটো থাপি-থুপি কেনেকৈ গোপনে ৰাখিব পাৰে তাৰেহে মেমচাহাবক চেষ্টা কৰা দেখিলো। নতুন মেনেজাৰ নহালৈকে এণ্ড্ৰুজ পাদুৰি বঙলাতে আছিল। সেই কেইদিন আৰ্মি<noinclude>{{center|১৪৮}}</noinclude> 425bxj5trv9kso0eken73cml930tem7 104 83995 252846 226048 2026-06-07T13:39:01Z BabulB 104 252846 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Block center|<poem> বুদুলেকে বালে নাইও {{gap|4em}}কিও নাই পুছাই, ভাণ্ডাপানী দেলে নাইও দশকুটুম বাইছালে নাইও {{gap|4em}}দশোটাকা মোলাই, বিশকুটুম বাইছালে নাইও {{gap|4em}}বিশে টাকা মোলাই।</poem>}} {{gap}}[ঘৰত গিৰিহঁত নহলে কোনে সোধা-পোছা কৰিব? এঘটি লাওপানী যাচিলে দহ জন কুটুম্ব গোট খাবহি, দহজন গোটখালে আৰু কুজিন আহিব – লাওপানী এটোপাৰ আশাত।] {{gap}}দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে বাহু মেলি মেলি মূৰ তললৈ ডোৱাই আঠু ভাঙ্গি ভাঙ্গি গীতৰ লগতে নাচিছে; বাকী মতা-তিৰোতাও তেওঁৰ লগে লগে গীত ধৰি নাচিছে। মাদলে, নাগেৰা ঢোলৰ নিনাদে, সকলোকে মতলীয়া কৰিলে। {{gap}}উত্ৰাৱল হৈ আলোমণিয়ে নৰেশ্বৰৰ হাতখন আজুৰি থিয় হল৷ {{gap}}“গানত কি কৈছে বুজিছ? কৈছে, ঘৰত মানুহ নেথাকিলে কোনে সুধিব? এবাতি লাওপানী দিলে দহোটা মানুহ গোট খাব; দহোটা গোট খালে আৰু দহোটা আহিব। তেতিয়া নাচ গান হব; আহ, এতিয়া নাচিবি।” নৰেশ্বৰৰ গাত হাতেৰে সাবতি আলোমণিয়ে জুমৰ বাহিৰতে নাচিবলৈ ধৰিলে;<noinclude></noinclude> 529ku78kw1eoqh6y80tpxs8wjzev6ud 104 84007 252847 226073 2026-06-07T13:40:48Z BabulB 104 252847 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>নৰেশ্বৰৰ ওচৰলৈ চুচৰি আহি কলে, – “চনিয়া চাহাবৰ চৰাই; আমাৰ লাইনৰ সজাত তাইক কেনেকৈ সুমুৱাই ৰাখিবি? আজি নহয়, কালিলৈ ভুৰুং কৰে কাৰবাৰ লগত উৰি যাব। পাৰ যদি তোৰে সজাত ভৰাই থ।” ৰাগীৰ মাত্ৰা বুঢ়ীৰ চৰিল; মুখৰপৰা লেলাৱতি বাগৰিছিল; কথাই কথাই হাঁহি মাটিত বাগৰিলে। {{gap}}পুনৰ মাদলত চাপৰ পৰিল। বুঢ়া-ডেকা এপিনে—বুঢ়ী- গাভৰু অন্য পিনে দুশাৰী হৈ সমুখা-সমুখিকৈ থিয় হ’ল—যুদ্ধৰ ভঙ্গিমাত। কোনো কোনো ডেকাৰ হাতত ধনু-কাড়; কোনো জনৰ হাতত লাঠি; আনবোৰৰ হাত ধনু ধৰাৰ ভঙ্গিমাত। দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে পাগুৰি মৰা কাপোৰখন কান্ধৰপৰা কঁকাললৈকে নমাই চুকিয়া-চুকিকৈ বান্ধি জাপি নাচৰ কাৰণে সাজু হ'ল। মাদলৰ শব্দৰ লগত মিলাই তিনি জাপ মাৰি দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে বিলম্বিত সুৰত গীতৰ ধুৱা জুৰিলে। মাদলৰ ছেৱে ছেৱে চিকাৰ যাত্ৰাৰ ভঙ্গীত নাচ-গীত আৰম্ভ হল। ভৰিৰ খোজত বনৰীয়া জন্তুৰ পিছে পিছে খেদি যোৱাৰ তাল, হাতত ধনু আৰু বৰ্শা নিক্ষেপণৰ ভঙ্গি, কাৰো কাৰো মুখত ভয়লগা মুখা; নাচৰ লগে লগে কণ্ঠত কণ্ঠ মিলা সমস্বৰৰ গীত ধ্বনিত হল— {{Block center|<poem> গাৰা গাৰাতে লাংদো বিয়ানা বয়ানা ভাই ::::বিয়ানা বয়না। লাই লাইতে দোবাদো তিপাৰা ::::তোপোৰা ভাই ::::::তিপাৰা তোপোৰা।</poem>}}<noinclude></noinclude> ba2a61ufbcqf8rohuigbcly3ocb0ugw 252848 252847 2026-06-07T13:42:17Z BabulB 104 [[Special:Contributions/BabulB|BabulB]] ([[User talk:BabulB|আলোচনা]])-ই কৰা [[Special:Diff/252847|252847]] নম্বৰ সম্পাদনাটো বাতিল কৰা হৈছে 252848 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>নৰেশ্বৰৰ ওচৰলৈ চুচৰি আহি কলে, – “চনিয়া চাহাবৰ চৰাই; আমাৰ লাইনৰ সজাত তাইক কেনেকৈ সুমুৱাই ৰাখিবি? আজি নহয়, কালিলৈ ভুৰুং কৰে কাৰবাৰ লগত উৰি যাব। পাৰ যদি তোৰে সজাত ভৰাই থ।” ৰাগীৰ মাত্ৰা বুঢ়ীৰ চৰিল; মুখৰপৰা লেলাৱতি বাগৰিছিল; কথাই কথাই হাঁহি মাটিত বাগৰিলে। {{gap}}পুনৰ মাদলত চাপৰ পৰিল। বুঢ়া-ডেকা এপিনে—বুঢ়ী- গাভৰু অন্য পিনে দুশাৰী হৈ সমুখা-সমুখিকৈ থিয় হ’ল—যুদ্ধৰ ভঙ্গিমাত। কোনো কোনো ডেকাৰ হাতত ধনু-কাড়; কোনো জনৰ হাতত লাঠি; আনবোৰৰ হাত ধনু ধৰাৰ ভঙ্গিমাত। দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে পাগুৰি মৰা কাপোৰখন কান্ধৰপৰা কঁকাললৈকে নমাই চুকিয়া-চুকিকৈ বান্ধি জাপি নাচৰ কাৰণে সাজু হ'ল। মাদলৰ শব্দৰ লগত মিলাই তিনি জাপ মাৰি দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে বিলম্বিত সুৰত গীতৰ ধুৱা জুৰিলে। মাদলৰ ছেৱে ছেৱে চিকাৰ যাত্ৰাৰ ভঙ্গীত নাচ-গীত আৰম্ভ হল। ভৰিৰ খোজত বনৰীয়া জন্তুৰ পিছে পিছে খেদি যোৱাৰ তাল, হাতত ধনু আৰু বৰ্শা নিক্ষেপণৰ ভঙ্গি, কাৰো কাৰো মুখত ভয়লগা মুখা; নাচৰ লগে লগে কণ্ঠত কণ্ঠ মিলা সমস্বৰৰ গীত ধ্বনিত হল— {{Block center|<poem> গাৰা গাৰাতে লাংদো বিয়ানা বয়ানা ভাই {{gap|6em}}বিয়ানা বয়না। লাই লাইতে দোবাদো তিপাৰা {{gap|6em}}তোপোৰা ভাই {{gap|9em}}তিপাৰা তোপোৰা৷</poem>}}<noinclude></noinclude> o6xlqnyqrer2uarz6fxflk94gmk35un 104 84164 252849 226752 2026-06-07T13:43:22Z BabulB 104 252849 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Block center|<poem> ৰিচি গেদাং বোলে তেতেঙ্গাৰো ওমাই আঙ্গচিবোলে তেতেঙ্গা ওমাই। </poem>}} {{gap}}[মতাই সুধিছে, মোৰ ঘৰলৈ যাবি? নেযাওঁ; তোৰ ঘৰলৈ গলেনো কি দিবি? চৰায়ে যেনেকৈ মাইকীজনীক মুখত টোপ খুৱাই দিয়ে—সেই লেখীয়াকৈ তই মোক খুৱাবিনেকি?] {{gap}}দুমকী আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগে বাধুৰ মাকে চুচৰি নৰেশ্বৰৰ কাষ চাপিল; চাৰ্কাচৰ বাঘিনীৰ দৰে চকুত টোপনি। চকুৰ পতা দুটা জোৰ কৰি মেলি বুঢ়ীয়ে নৰেশ্বৰলৈ চাই অস্পষ্ট সুৰৰে কলে, “দুমকী জনী দুষ্ট নহয়, নিছাহে কৰে বেছি। নিছা নকৰি বা খাব কি? কম বয়সতে বিয়া সোমাইছে। বছৰে বছৰে পেটত কেচুৱা—চাহ গছৰ যেন কুঁহিপাত। বিয়া হোৱাৰ পাচ বছৰত পাচোটা লৰা-ছোৱালী পাইছে। এপাল কুকুৰা পোৱালিক খুৱাব কি? সপ্তাহত যি পাই পাচদিন খাই— বাকী দিন নিছা কৰে।” {{gap}}নাচ-গীতৰ কোলাহলত বুঢ়ীৰ কিছু কথা কাণত পৰিছে— কিছু নৰেশ্বৰে অনুমানতে বুজিলে। লাহে লাহে মাদল- নাগেৰাৰ দ্ৰুত তাল ধীৰ হল; সৰহ-ভাগেই ভাগৰি পৰি এজন দুজনকৈ নাচৰপৰা আঁতৰি ঠায়ে ঠায়ে পূৰ্ব্বৰ দৰে জুম পাতি বহিলগৈ। নাচৰ স্থলত চাৰি-পাচজন ডেকা-গাভৰুহে মাদলৰ শেষ চাপৰলৈকে হাত ধৰা-ধৰিকৈ নাচি আছে—মুখৰ গীত অৱশ্যে কিছু পৰৰ পৰা নোহোৱা হল। মাদল স্তব্ধ হল; হিৰ-হিৰ-হিৰ কিৰিলি পাৰি চিঞঁৰি ডেকা-গাভৰু কেইজন<noinclude></noinclude> jbyybread30ack2g4xdv5jm9raa6d2w 104 84170 252850 226759 2026-06-07T13:44:44Z BabulB 104 252850 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude><section begin="A" />মাকৰ হাতৰ স্নেহৰ পৰশৰ দৰে শীতল বতাহে জৰ-জৰকৈ কৃষ্ণচূড়া ফুলৰ পাহী সিঁচৰতি কৰিলে। সেই অৱস্থাত সেই যুগল মূৰ্ত্তিৰ সন্মুখত সৰহ সময় থকা সমীচীন নহয় বুলি নৰেশ্বৰে তাৰ গাৱঁলীয়া জ্ঞানেৰেই বুজিলে। {{gap}}“পুৱা সোনকালে উঠিব লাগিব; মই যাওঁ।” উত্তৰলৈ বাট নেচাই নৰেশ্বৰে চাহ গছৰ মাজে মাজে উভতিল। কেই- শাৰীমান চাহ-গছ পাৰ হৈ ঘূৰি চালে — গছৰ গুৰিত সৰ্গ-সৰ্পিনী এহাল নুৰানুৰি খাই পৰি আছে। জোনৰ পোহৰো স্নান পৰিল; স্তব্ধতাৰ সেউজীয়া ছাদৰখনিয়ে পৃথিবীখনক মেৰাই পেলালে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|বাৰ}} {{gap}}পুৱা বঙলাৰ কাম শেষ হোৱাত মিচেচ মিলাৰে জৰুৰী চিঠি এখন দিবলৈ নৰেশ্বৰক অফিচলৈ পঠিয়ালে। চাহাব অফিচত নাই; কাম চাবলৈ বাগিছাৰ মাজলৈ ওলাই গ'ল। বৰবাবুয়ে কল-ঘৰৰ পোৱালি মহৰীৰ লগত নৰেশ্বৰক পোন্ধৰ নম্বৰৰ চেক্‌চনলৈ চাহাৰৰ গুৰিলৈ পঠালে – পুৱা সেই চেচনতে পাত তোলা হৈছে। পোৱালি মহৰী নৰেশ্বৰতকৈ কেইবছৰ মানৰহে ডাঙৰ হব; কানি-কাপোৰৰে দেখনিয়াৰ চেহেৰা। গাত চুটি পেণ্ট, হাতখৰা কামিজ, ভৰিত জোতা। তেল-টেঙ্গা সানি মুখখন টুপটুপীয়াকৈ থৈছে। {{gap}}“তই হবলা বঙলাত নতুনকৈ সোমাইছ?” অফিচ ঘৰৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> lbuyqdva61rzw3kr8q8xdmnswyiq32j 104 84243 252853 227069 2026-06-07T13:49:24Z BabulB 104 252853 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>লগে পোৱালি মহৰী আৰু নৰেশ্বৰ পাত ছিঙি থকা তিৰোতা শাৰীৰ সমুখা-সমুখি হল। নৰেশ্বৰে কেতিয়াও নেদেখাৰ দৰে কুলি ৰমণীয়ে সমদলত পাত ছিঙাৰ দৃশ্য উপভোগ কৰিছে। চাহ-গছৰ পাহীৰ মাজত শাৰী শাৰীকৈ সোমাই চাহ-গছৰ কুঁহিপাত ছিঙি কোনো জনীয়ে কঁকালৰ কলা খচলত (কাপোৰৰ মোনা) ভৰাইছে। পাত তোলা এই বছৰ প্ৰথম আৰম্ভ হৈছে; নমুনা পাতহে তুলিছে। বেছি পাত তোলা নহয় দেখি সৰহ ভাগ তিৰোতাই কঁকালত খচল ওলোমাই লৈছে। গাভৰু কেইজনীয়ে অৱশ্যে বুকুত বেতৰ টুকুৰি ওলমাই নললে পাত তোলাৰ সুখকে নেপায়। {{gap}}পূজাৰীৰ সশ্ৰদ্ধ দৃষ্টিৰে পাত তোলা তিৰোতাবোৰলৈ একেথৰে চাই থকা দেখি এজনীয়ে চিঞৰিলে, “এই নৰেশ্বৰ চাইছ কি? আহ, আমাৰ লগত পাত তুলিবি।” {{gap}}পৰিচিত কণ্ঠত নিজৰ নামটো শুনি নৰেশ্বৰে দিশ্‌, নিৰ্ণয় যন্ত্ৰৰ দৰে ডিঙিটো ঘূৰালে –চনিয়া।নৰেশ্বৰ বিব্ৰত হোৱা দেখি তিৰোতাবোৰে অমাৰ্জ্জিতভাৱে হাঁহিলে। চনিয়াৰ কাষতে পাত তুলি থকা সাবিত্ৰীয়ে চনিয়াক নিজৰ গাৰে ঠেলা মাৰি, “এই জনীয়ে ক'ৰ নৰেশ্বৰ পাইছে” বুলি কৈ খোপাৰপৰা মুকলি হোৱা কিচ কিচীয়া চুলিটাৰি মুখত বহলকৈ মেলি খিল্‌-খিলাই অহা হাঁহিটো ঢাকিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সামান্য হাঁহি উঠা কথাৰ প্ৰসঙ্গতে কুলি-ৰমণী বলিয়া হয়। আটাইকেইজনীৰে ওঠত হাঁহিৰ তৰঙ্গ সংক্ৰামিত হল। এবাৰ চনিয়ালৈ, এবাৰ<noinclude>{{center|১৮০}}</noinclude> cj0lebs0zuwdnn9uqb2inyzxghwm2jr 104 84245 252854 227075 2026-06-07T13:55:13Z BabulB 104 252854 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude> নৰেশ্বলৈ, এবাৰ ইজনীয়ে সিজনীলৈ চাই চাই হাঁহিলে। হাঁহি খলকনিৰ মাজতে অলেখ আনন্দৰ কাহিনী উজ্জ্বল হল। {{gap}} কুলি ৰমণীৰ হাঁহিৰ উত্তাপত নৰেশ্বৰ দেই পুৰি যোৱা দেখি পোৱালি মহৰীয়ে তিৰোতাবোৰলৈ লক্ষ্য কৰি কলে, “এই, ইমান হাঁহিবলৈ তহঁতৰ কি হৈছে?” {{gap}}“কি হব? চনিয়াৰ কথাত হাঁহিছোঁ৷” চনিয়াৰ কাষতে থকা সাবিত্ৰীয়ে আকৌ খিল্‌ খিলাই উত্তৰ দিলে। {{gap}}“আমি হাঁহিলে তই হাজিৰা দিবি জানো?” অন্য এজনীয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে। {{gap}} “হাঁহিত হাজিৰা দিলে, চনিয়ায়ে বেচি হাজিৰা পাব।” সাবিত্ৰীয়ে মাতিলে। {{gap}} “তহঁতে জনা নাই? পোৱালি বাবুৰ হিংসা হৈছে।” দসোদাই মাতিলে। {{gap}} “কিয়?” চনিয়ালৈ কেৰাহিকৈ চাই সাবিত্ৰীয়ে সুধিলে। {{gap}}“পোৱালি বাবুক এৰি চনিয়াই নৰেশ্বৰ নে কি তাক ধৰিছে।” {{gap}}“নৱাবে পাইৰি, লগাই ৰেতি (নতুন পাইৰিত ৰেতি নেমাৰিলে আঙুলিত খাপ নেথায় )। {{gap}}অশ্লীলতাৰ ব্যঞ্জনা থকা গীতৰ সুৰৰে সাবিত্ৰীয়ে গোৱা কথাষাৰিয়ে ফটকাত হে জুই জ্বলালে। গোপন ৰহস্যত ইজনীয়ে সিজনীৰ গাত ঠেলা মাৰি চাহ-গছৰ ওপৰতে ঢলি ঢলি পৰাৰ অৱস্থা। {{nop}}<noinclude>{{center|১৮১}}</noinclude> 5threc7b9vxstesx25vbf3a911k21zj 104 84246 252855 227082 2026-06-07T13:56:27Z BabulB 104 252855 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude> {{gap}} ইমান পৰ দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰেও চকুৰ কোণৰে হাঁহি কুলি ৰমণীৰ হাঁহি-তামচাৰ কথা শুনি আছিল। বাগিছাৰ আমনি লগা অবিৰাম পাত ছিঙা কামৰ মাজত দৰদী মনৰ চপলতাই বনুৱা তিৰোতাক সজীৱ কৰি ৰাখিছে—সেই কথা দুৰ্জ্জনে বুজে। শত অভাৱ-অনাটনৰ মাজত জীৱনৰ হাঁহি আনন্দ উপভোগ কৰিবলৈ সমৰ্থ নোহোৱা হলে বনুৱাই জন্মৰ লগে লগেই আত্মহত্যা কৰিলেহেঁতেন। কিন্তু হাতৰ ক্ষিপ্ৰতাতকৈ মুখৰ হাঁহি অধিক হোৱাত দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ সহ্য নহল। চৰ্দ্দাৰে বিচাৰে কামৰ লগে লগে হাঁহি; কাম নেওচি হাঁহি সি নিবিচাৰে। তিৰোতাবোৰক প্ৰকৃতিস্থ কৰিবলৈ দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰে পাত ছিঙি এৰি থৈ যোৱা শাৰীৰ পিনে আগবাঢ়ি গৈ কলে, “এই পাহী কোনে ভাঙিছিল?” পাহীৰ চাহ এজোপাৰ ওপৰত মূৰ তুলি থকা অকণমানি ডালটো নিজ আঙুলিৰে মচককৈ ভাঙি ভোৰ-ভোৰালে—“দফে দফে কৈ আছোঁ—পাংখাডাল ভাঙি যাবি; বাত নাই শুনিছে; পাংখাডাল সব এৰি থৈ গৈছে।” দুই চাৰি জোপাৰ এৰি থৈ যোৱা পাংখাডাল নিজেই ভাঙি পুনৰ কলে, “এই, এই, এই পাহীৰ পাত কোনে ছিঙিছিল? আহ আহ; বাৰে বাৰে কৈ আছোঁ ডক পাত উঠাবি, বাজী পাত ফেলাই দিবি, খাৰা পাত ভাঙিবি; তহঁতে নাই শুনিছে।” {{gap}} দুৰ্জ্জনৰ দুৰ্বাক্যত অন্য পাহীৰ গাত হাত দিয়া কেইজনীয়ে ইজনীয়ে সিজনীৰ মুখলৈ চালে।<noinclude>{{center|১৮২}}</noinclude> n0h0go59fwf38slmmsrte8m1p4zl6pv 104 84247 252856 227085 2026-06-07T13:57:17Z BabulB 104 252856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“সেই পাহী তই তুলিছিলি? যা, ভাঙি থৈ আহ গৈ।” সাবিত্ৰীয়ে দসোদাক কলে। {{gap}} দসোদাৰ প্ৰথম কেচুৱা হৈছে; দুই বেলা পেট ভৰাই খাবলৈ নেপালেও কুলি তিৰোতাৰ বুকু ফিন্দ খাই থাকে। খাৰা পাতৰ দৰে পোন হৈ থকা স্তন দুটাৰ এটা বুকুত বন্ধা কেচুৱাটোৰ মুখত গুজি দি দসোদাই এৰি থৈ অহা পাহীত বাজী পাত ভাঙিবলৈ ঘূৰি গল। {{gap}}দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ গম্ভীৰ নিৰ্দেশত হঁহা মুখবোৰ জাপ গল— ৰদৰ তাপত ক্ষন্তেকলৈ ঝিয়াৰ দলটো যেন পাখি জপাই নিস্তব্ধ হল। নীলাভ বৰণৰ দুপৰীয়াৰ আকাশ; তাৰ ছাঁ পৰি সেউজীয়া চাহ-গছে মনোৰম ৰূপ লৈছিল। নৰেশ্বৰ গাৱঁৰ লৰা; গাৱঁৰ উচ্ছৃঙ্খল গছ-গছনিৰ মাজত সি ডাঙৰ দীঘল হৈছে। মানুহৰ কাৰিকৰী হাত লাগি সেউজীয়া গছৰ যে এনে শোভা বৃদ্ধি হব পাৰে, তাৰ কল্পনাৰ অতীত আছিল। ৰঙা, বগা, কলা সকলো বৰণৰ ভিতৰত সেউজীয়া বৰণত সি চুম্বকৰ আকৰ্ষণ উপলব্ধি কৰিলে। সেউজীয়া সৰ্ব্ব ঋতুৰ বন্ধু; অপৰিবৰ্ত্তনীয় তাৰ বৰ্ণ; কুলি ৰমণীৰ দৰে সকলোৰে লগত সেউজীয়াৰ আত্মীয়তা। সি ভাবিলে, পুৰণি পৃথিবীখনক সেউজীয়ায়ে নবীন শোভাৰে অসামান্য কৰি ৰাখিছে। চাহ গছৰ সেউজী সৌন্দৰ্যত অৱসাদ নাই—আছে সম্মোহন। {{gap}}“এই নৰেশ্বৰ, বাবু হৈ কি চাইছ? সব বাবু হলে চাহ-পাত ছিঙিব কোনে?” চনিয়াৰ আহ্বানত নৰেশ্বৰে মূৰ তুলি চালে।<noinclude>{{center|১৮৩}}</noinclude> jf9nlo7r96xsjdfkzv8rgpz37x4c04o 252857 252856 2026-06-07T13:57:39Z BabulB 104 252857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“সেই পাহী তই তুলিছিলি? যা, ভাঙি থৈ আহ গৈ।” সাবিত্ৰীয়ে দসোদাক কলে। {{gap}} দসোদাৰ প্ৰথম কেচুৱা হৈছে; দুই বেলা পেট ভৰাই খাবলৈ নেপালেও কুলি তিৰোতাৰ বুকু ফিন্দ খাই থাকে। খাৰা পাতৰ দৰে পোন হৈ থকা স্তন দুটাৰ এটা বুকুত বন্ধা কেচুৱাটোৰ মুখত গুজি দি দসোদাই এৰি থৈ অহা পাহীত বাজী পাত ভাঙিবলৈ ঘূৰি গল। {{gap}}দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ গম্ভীৰ নিৰ্দেশত হঁহা মুখবোৰ জাপ গল— ৰদৰ তাপত ক্ষন্তেকলৈ ঝিয়াৰ দলটো যেন পাখি জপাই নিস্তব্ধ হল। নীলাভ বৰণৰ দুপৰীয়াৰ আকাশ; তাৰ ছাঁ পৰি সেউজীয়া চাহ-গছে মনোৰম ৰূপ লৈছিল। নৰেশ্বৰ গাৱঁৰ লৰা; গাৱঁৰ উচ্ছৃঙ্খল গছ-গছনিৰ মাজত সি ডাঙৰ দীঘল হৈছে। মানুহৰ কাৰিকৰী হাত লাগি সেউজীয়া গছৰ যে এনে শোভা বৃদ্ধি হব পাৰে, তাৰ কল্পনাৰ অতীত আছিল। ৰঙা, বগা, কলা সকলো বৰণৰ ভিতৰত সেউজীয়া বৰণত সি চুম্বকৰ আকৰ্ষণ উপলব্ধি কৰিলে। সেউজীয়া সৰ্ব্ব ঋতুৰ বন্ধু; অপৰিবৰ্ত্তনীয় তাৰ বৰ্ণ; কুলি ৰমণীৰ দৰে সকলোৰে লগত সেউজীয়াৰ আত্মীয়তা। সি ভাবিলে, পুৰণি পৃথিবীখনক সেউজীয়ায়ে নবীন শোভাৰে অসামান্য কৰি ৰাখিছে। চাহ গছৰ সেউজী সৌন্দৰ্যত অৱসাদ নাই—আছে সম্মোহন। {{gap}}“এই নৰেশ্বৰ, বাবু হৈ কি চাইছ? সব বাবু হলে চাহ-পাত ছিঙিব কোনে?” চনিয়াৰ আহ্বানত নৰেশ্বৰে মূৰ তুলি চালে। {{nop}}<noinclude>{{center|১৮৩}}</noinclude> 75e98hczufr8i2d73inudesb04mssrp 104 84249 252858 227093 2026-06-07T13:59:38Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>জোখ পৰা ঠাইতে কলি আৰু পাতৰ সৈতে ঠাৰিটো আঙুলিৰে আজোৰ মাৰি ছিঙিলে। {{gap}} “ধেৎ, সেই ৰকম ছিঙ্গিলে পাতে দুখ পাব, গছো মৰিব। বুকুৰ পোৱালি চুৰ কৰিলে মাকে নেকান্দিব নে ? গছে-পাতে দুখ নোপোৱাকৈ মৰমেৰে ছিঙিবি।” {{gap}} অন্য এটা ঠাৰিত চনিয়াই ফুট-ডাল থিয় কৰাত নৰেশ্বৰে পুনৰ ছিঙিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। ” {{gap}} “সব আঙুলি লগাই নাজুৰিবি ? বুঢ়া আঙুলিৰ লগত দুটা আঙুলি লৈ টিপা মাৰি মচ্ কৰে ভাঙি দে।” নৰেশ্বৰৰ আঙুলি তিনিটা নিজৰ আঙুলিৰে জপাই ধৰি ঠাৰি ডালত লগাই দিলে ৷ চনিয়াৰ আঙুলিৰ স্পৰ্শত নৰেশ্বৰৰ গোটেই দেহত পুলকৰ কদম ফুল ফুলিল ; উত্তেজনাত গোটেই শৰীৰ কঁপিল ৷ নৰেশ্বৰৰ নিশব্দ স্পন্দন চনিয়াৰ অন্তৰত বাজিলগৈ। উঠি অহা ওঠৰ হাঁহিটো দাতৰে কামুৰি বন্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি অর্থপূর্ণ চাৱনিৰে চনিয়াই নৰেশ্বৰলৈ মূৰ তুলি চালে। ওঠ কামুৰি থকা চনিয়াৰ দাঁত পাৰি কামিনী ফুলৰ দৰে শুভ্ৰই নহয়, সুঘ্রাণো—নৰেশ্বৰে অনুভৱ কৰিলে । {{gap}}পাত ছিঙি থকা পাহীটো শেষ কৰি লগৰ মাইকীবোৰ এজনী এজনীকৈ আগৰ পাহীটোৰ মাজত সোমালগৈ। চনিয়াৰ ভাগৰ গছ কেইজোপাৰ পাত তোলা শেষ হোৱা নাই। সোঁ-বাওঁ দুই পিনৰ গছৰপৰা সমানে দুই হাতেৰে তাই খচখচ্ পাত তুলিবলৈ লাগিল । নৰেশ্বৰেও এটা এটাকৈ কুঁহিপাত<noinclude>{{center|১৮৫}}</noinclude> jybcucdjqaw1ewhct8zxv1ozf9ptq4y 104 84251 252859 227095 2026-06-07T14:00:23Z BabulB 104 252859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>ছিঙি চনিয়াৰ খচলত ভৰালে। দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰে দূৰৈৰ পৰা দুয়োটাৰে আলেখ লেখ বুজি চাহাবৰ বঙলাৰ বেহেৰাক চনিয়াৰ কাষৰপৰা খেদাবলৈ হুকুমৰ সুৰত কলে, “এই চনিয়া, জলদি জলদি কৰিছ—বাজী পাত ফেলাই যোৱা নাই।” বাজীৰ ক'তো প্ৰয়োজন নাই, তিৰোতাই হওক বা চাহ-পাতেই হওক। {{gap}} চনিয়াৰ গাতে গা ঘঁহাই নৰেশ্বৰৰ চাহপাত তোলাৰ শিক্ষা লোৱা কাৰ্য্যক চৰ্দ্দাৰে ভাল পোৱা নাই বুলি বুজি পোৱালি মহৰীয়ে ৰিঙিয়ালে, “এই আহ, আহ্,, চাহপাতৰ ৰং গাত লাগিলে পিছত এৰুৱাব নোৱাৰিবি।” মহৰীৰ মুখত ওলাব খুজিছিল, চনিয়াৰ ৰং—চাহপাতৰ নহয়। {{gap}} কোনো কোনো গছত সময় নৌহওঁতেই ফল ধৰে; কোনো কোনোৰ নিবিচৰা বস্তু হঠাতে লাভ কৰাৰ সৌভাগ্য ঘটে। নৰেশ্বৰৰ তেনে সৌভাগ্য প্ৰাপ্তিত পোৱালি মহৰীৰ ঈৰ্ষাও হল। বোন্দাই বোন্দাক দেখি নেওঁ মেওঁ চিঞৰাৰ দৰে পোৱালি মহৰীয়ে গা ধেনুভিৰীয়া কৰি আকৌ মাতিলে, “এই, মই যাওঁ; কলঘৰত পাত জুখিবগৈ লাগিব; তই তাঁহাতৰ লগতে উমলি থাক।” পোৱালি মহৰীয়ে যি বাটে আহিছিল, সেই বাটে খোজ আগবঢ়ালে। {{gap}}নৰেশ্বৰ চাহ-পাহীৰ মাজৰ পৰা লৰালৰিকৈ ওলাল—প্ৰশ্ন- বোধক চিনৰ দৰে থিয় হৈ থকা দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ কাষেদিয়েই। দুৰ্জ্জনৰ চকুত শাসনৰ কঠোৰ দৃষ্টি। লৰা-লৰিকৈ খোজ লৈ পোৱালি মহৰীৰ কাষ চাপি কলে, “সিদিনা ৰাতি নাচত লগ<noinclude>{{center|১৮৬}}</noinclude> cbn49os1m9m1cao8hpaywzm39chajte 252860 252859 2026-06-07T14:01:37Z BabulB 104 252860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>ছিঙি চনিয়াৰ খচলত ভৰালে। দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰে দূৰৈৰ পৰা দুয়োটাৰে আলেখ লেখ বুজি চাহাবৰ বঙলাৰ বেহেৰাক চনিয়াৰ কাষৰপৰা খেদাবলৈ হুকুমৰ সুৰত কলে, “এই চনিয়া, জলদি জলদি কৰিছ—বাজী পাত ফেলাই যোৱা নাই।” বাজীৰ ক'তো প্ৰয়োজন নাই, তিৰোতাই হওক বা চাহ-পাতেই হওক। {{gap}} চনিয়াৰ গাতে গা ঘঁহাই নৰেশ্বৰৰ চাহপাত তোলাৰ শিক্ষা লোৱা কাৰ্য্যক চৰ্দ্দাৰে ভাল পোৱা নাই বুলি বুজি পোৱালি মহৰীয়ে ৰিঙিয়ালে, “এই আহ, আহ্,, চাহপাতৰ ৰং গাত লাগিলে পিছত এৰুৱাব নোৱাৰিবি।” মহৰীৰ মুখত ওলাব খুজিছিল, চনিয়াৰ ৰং—চাহপাতৰ নহয়। {{gap}} কোনো কোনো গছত সময় নৌহওঁতেই ফল ধৰে; কোনো কোনোৰ নিবিচৰা বস্তু হঠাতে লাভ কৰাৰ সৌভাগ্য ঘটে। নৰেশ্বৰৰ তেনে সৌভাগ্য প্ৰাপ্তিত পোৱালি মহৰীৰ ঈৰ্ষাও হল। বোন্দাই বোন্দাক দেখি নেওঁ মেওঁ চিঞৰাৰ দৰে পোৱালি মহৰীয়ে গা ধেনুভিৰীয়া কৰি আকৌ মাতিলে, “এই, মই যাওঁ; কলঘৰত পাত জুখিবগৈ লাগিব; তই তাঁহাতৰ লগতে উমলি থাক।” পোৱালি মহৰীয়ে যি বাটে আহিছিল, সেই বাটে খোজ আগবঢ়ালে। {{gap}}নৰেশ্বৰ চাহ-পাহীৰ মাজৰ পৰা লৰালৰিকৈ ওলাল—প্ৰশ্নবোধক চিনৰ দৰে থিয় হৈ থকা দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ কাষেদিয়েই। দুৰ্জ্জনৰ চকুত শাসনৰ কঠোৰ দৃষ্টি। লৰা-লৰিকৈ খোজ লৈ পোৱালি মহৰীৰ কাষ চাপি কলে, “সিদিনা ৰাতি নাচত লগ<noinclude>{{center|১৮৬}}</noinclude> jhadys24jqmpxo7ouekkatcsh882kzo 104 84252 252861 227099 2026-06-07T14:01:56Z BabulB 104 252861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>পোৱা চৰ্দাৰ এইটো নহয় দেও; এইটোৰ সেই দুটা চকু নহয়, কমাৰ শালৰ অঙঠাহে।” {{gap}} “কাৰ কথা কৈছ? দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰ? নেজান? সি ভয়ঙ্কৰ মানুহ—মেনেজাৰ চাহাবেও তাক ভয় কৰে!” পোৱালি “মহৰীয়ে নৰেশ্বৰলৈ ঘূৰি চাই কলে। {{gap}} “চাহাবেও ভয় কৰে? বাগিছাত তেন্তে ৰাখিছে কিয়?” {{gap}}“চাহাৰবোৰ আমাৰ তোৰ নিচিনা বুৰ্বক নেকি? দুৰ্জ্জনৰ- পৰা কেনেকৈ কাম আদায় কৰিব লাগে—চাহাবহঁতে বুজে। দুৰ্জ্জনৰ দৰে তিনি চাৰিজন চৰ্দাৰ আছে দেখিহে হাজাৰ কুলিক এটা বগা বঙ্গালেই শাসনত ৰাখিব পাৰিছে। দুৰ্জ্জনেই চাহাব কেৰাণীৰ পৰা কুলি ছোৱালীকো ৰক্ষা কৰি আছে।” {{gap}} “বলিয়া শিয়ালৰ নিচিনা তাৰ চকু দুটা দেখি কোনে ভয় নেখাব?” {{gap}} “দুৰ্জ্জনৰ চকু পকোৱা দেখি এই বাগিছাতে চাহাবৰ হাতৰ দুই নলীয়া বন্দুক সুলকি পৰিছিল, জান?” {{gap}}“কেনেকৈ?” নৰেশ্বৰে বেগাই আহি পোৱালি মহৰীৰ খোজত খোজ মিলাই উৎসুকেৰে সুধিলে। {{gap}} “আগৰ মেনেজাৰ এটাই কুলি মাইকী এজনীক বঙলাত সুমুৱাইছিল; মানুহজনীৰ গিৰিয়েকৰ মুখে দুৰ্জ্জনে খবৰ পাই হাতত বাঁহৰ টোকোন লৈ অকলেই ৰাতি বঙলা ওলালগৈ। চকিদাৰ, চাপ্ৰাচি কাকো গণা-গণ নকৰি একেবাৰে বঙলাৰ বাৰাণ্ডাত হাজিৰ। চাপ্ৰাচিৰ লগত চিঞৰ-বাখৰ লাগি<noinclude>{{center|১৮৭}}</noinclude> d1m16y1vv94vgc5y7lik8dn47ctzc19 252862 252861 2026-06-07T14:03:02Z BabulB 104 252862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>পোৱা চৰ্দাৰ এইটো নহয় দেও; এইটোৰ সেই দুটা চকু নহয়, কমাৰ শালৰ অঙঠাহে।” {{gap}} “কাৰ কথা কৈছ? দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰ? নেজান? সি ভয়ঙ্কৰ মানুহ—মেনেজাৰ চাহাবেও তাক ভয় কৰে!” পোৱালি “মহৰীয়ে নৰেশ্বৰলৈ ঘূৰি চাই কলে। {{gap}} “চাহাবেও ভয় কৰে? বাগিছাত তেন্তে ৰাখিছে কিয়?” {{gap}}“চাহাৰবোৰ আমাৰ তোৰ নিচিনা বুৰ্বক নেকি? দুৰ্জ্জনৰপৰা কেনেকৈ কাম আদায় কৰিব লাগে—চাহাবহঁতে বুজে। দুৰ্জ্জনৰ দৰে তিনি চাৰিজন চৰ্দাৰ আছে দেখিহে হাজাৰ কুলিক এটা বগা বঙ্গালেই শাসনত ৰাখিব পাৰিছে। দুৰ্জ্জনেই চাহাব কেৰাণীৰ পৰা কুলি ছোৱালীকো ৰক্ষা কৰি আছে।” {{gap}} “বলিয়া শিয়ালৰ নিচিনা তাৰ চকু দুটা দেখি কোনে ভয় নেখাব?” {{gap}} “দুৰ্জ্জনৰ চকু পকোৱা দেখি এই বাগিছাতে চাহাবৰ হাতৰ দুই নলীয়া বন্দুক সুলকি পৰিছিল, জান?” {{gap}}“কেনেকৈ?” নৰেশ্বৰে বেগাই আহি পোৱালি মহৰীৰ খোজত খোজ মিলাই উৎসুকেৰে সুধিলে। {{gap}} “আগৰ মেনেজাৰ এটাই কুলি মাইকী এজনীক বঙলাত সুমুৱাইছিল; মানুহজনীৰ গিৰিয়েকৰ মুখে দুৰ্জ্জনে খবৰ পাই হাতত বাঁহৰ টোকোন লৈ অকলেই ৰাতি বঙলা ওলালগৈ। চকিদাৰ, চাপ্ৰাচি কাকো গণা-গণ নকৰি একেবাৰে বঙলাৰ বাৰাণ্ডাত হাজিৰ। চাপ্ৰাচিৰ লগত চিঞৰ-বাখৰ লাগি<noinclude>{{center|১৮৭}}</noinclude> 3qctnzi5sao710x5sfdq0awvy6qqqeq 104 84253 252863 227102 2026-06-07T14:11:51Z BabulB 104 252863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>থাকোঁতেই বন্দুক খাজি চাহাব ওলাই আহিল; দুই নলীয়া তাৰ গালৈ টোৱাওঁতেই হাতৰ টোকোনৰে দুৰ্জ্জনে বন্দুক ওফৰাই পঠিয়ালে। বন্দুকৰ গুলিত অৱশ্যে তাৰ সোঁহাতৰ আঙুলি দুটা উৰি গল। চাহাবে প্ৰাণৰ ভয়ত চৰ্দাৰৰ হাতত খামোচ মাৰি হেণ্ডচেক কৰিলে। নিজেই দৰবপাতি লগাই বেণ্ডেজ কৰি তিৰোতাজনীৰ সৈতে ঘূৰাই পঠালে। দুৰ্জ্জনে কথাটো মনে মনে ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও, তাৰ হাতৰ ছিঙ্গা আঙুলিয়েই কথাটো সদৰী কৰিলে। অপমান পাই চাহাব অন্য বাগানলৈ বদলি লৈ গল।” {{gap}} দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ প্ৰতি ওপজা নৰেশ্বৰৰ ঘৃণা সহজতে শ্ৰদ্ধাত পৰিণত হল। কলঘৰৰ ঘণ্টাত এটা এটাকৈ এঘাৰটাৰ কোব পৰিল। {{gap}} “বহুত বেলি হল। পক উঠিবলৈ মৰাপাত ৰংঘৰত পালেং বান্ধি থোৱা তিনি ঘণ্টা হল। এতিয়া ফায়াৰিঙলৈ আনিব লাগিব।” চাহাবৰ ধম্‌কিৰ ভয়ত পোৱালি মহৰীয়ে নৰেশ্বৰক মাত নলগোৱাকৈয়ে হুৰমুৰকৈ কলঘৰলৈ বেগ দিলে। {{center|'''তেৰ'''}} হাতত কাগজপত্ৰ এসোপা লৈ মেনেজাৰৰ কুঠৰীৰপৰা ওলায়ে দুৱাৰ মুখত নৰেশ্বৰক দেখি বৰ কেৰাণীয়ে ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে নিমিষৰ ভিতৰতে তাক পৰিদৰ্শন কৰি সুধিলে, “চাহাবৰ নতুন বেহেৰাটো হবলা? কি লাগে?”<noinclude>{{center|১৮৮}}</noinclude> 4i9wbs0z8vfde7zc8z54od46d1afgk8 252864 252863 2026-06-07T14:12:23Z BabulB 104 252864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude><section begin="A" />থাকোঁতেই বন্দুক খাজি চাহাব ওলাই আহিল; দুই নলীয়া তাৰ গালৈ টোৱাওঁতেই হাতৰ টোকোনৰে দুৰ্জ্জনে বন্দুক ওফৰাই পঠিয়ালে। বন্দুকৰ গুলিত অৱশ্যে তাৰ সোঁহাতৰ আঙুলি দুটা উৰি গল। চাহাবে প্ৰাণৰ ভয়ত চৰ্দাৰৰ হাতত খামোচ মাৰি হেণ্ডচেক কৰিলে। নিজেই দৰবপাতি লগাই বেণ্ডেজ কৰি তিৰোতাজনীৰ সৈতে ঘূৰাই পঠালে। দুৰ্জ্জনে কথাটো মনে মনে ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও, তাৰ হাতৰ ছিঙ্গা আঙুলিয়েই কথাটো সদৰী কৰিলে। অপমান পাই চাহাব অন্য বাগানলৈ বদলি লৈ গল।” {{gap}} দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ প্ৰতি ওপজা নৰেশ্বৰৰ ঘৃণা সহজতে শ্ৰদ্ধাত পৰিণত হল। কলঘৰৰ ঘণ্টাত এটা এটাকৈ এঘাৰটাৰ কোব পৰিল। {{gap}} “বহুত বেলি হল। পক উঠিবলৈ মৰাপাত ৰংঘৰত পালেং বান্ধি থোৱা তিনি ঘণ্টা হল। এতিয়া ফায়াৰিঙলৈ আনিব লাগিব।” চাহাবৰ ধম্‌কিৰ ভয়ত পোৱালি মহৰীয়ে নৰেশ্বৰক মাত নলগোৱাকৈয়ে হুৰমুৰকৈ কলঘৰলৈ বেগ দিলে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|'''তেৰ'''}} হাতত কাগজপত্ৰ এসোপা লৈ মেনেজাৰৰ কুঠৰীৰপৰা ওলায়ে দুৱাৰ মুখত নৰেশ্বৰক দেখি বৰ কেৰাণীয়ে ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে নিমিষৰ ভিতৰতে তাক পৰিদৰ্শন কৰি সুধিলে, “চাহাবৰ নতুন বেহেৰাটো হবলা? কি লাগে?” <section end="B" /><noinclude>{{center|১৮৮}}</noinclude> om23ekzzqcbszbd1vj949o0gc1avkwk 252867 252864 2026-06-07T14:16:12Z BabulB 104 252867 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude><section begin="A" />থাকোঁতেই বন্দুক খাজি চাহাব ওলাই আহিল; দুই নলীয়া তাৰ গালৈ টোৱাওঁতেই হাতৰ টোকোনৰে দুৰ্জ্জনে বন্দুক ওফৰাই পঠিয়ালে। বন্দুকৰ গুলিত অৱশ্যে তাৰ সোঁহাতৰ আঙুলি দুটা উৰি গল। চাহাবে প্ৰাণৰ ভয়ত চৰ্দাৰৰ হাতত খামোচ মাৰি হেণ্ডচেক কৰিলে। নিজেই দৰবপাতি লগাই বেণ্ডেজ কৰি তিৰোতাজনীৰ সৈতে ঘূৰাই পঠালে। দুৰ্জ্জনে কথাটো মনে মনে ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও, তাৰ হাতৰ ছিঙ্গা আঙুলিয়েই কথাটো সদৰী কৰিলে। অপমান পাই চাহাব অন্য বাগানলৈ বদলি লৈ গল।” {{gap}} দুৰ্জ্জন চৰ্দাৰৰ প্ৰতি ওপজা নৰেশ্বৰৰ ঘৃণা সহজতে শ্ৰদ্ধাত পৰিণত হল। কলঘৰৰ ঘণ্টাত এটা এটাকৈ এঘাৰটাৰ কোব পৰিল। {{gap}} “বহুত বেলি হল। পক উঠিবলৈ মৰাপাত ৰংঘৰত পালেং বান্ধি থোৱা তিনি ঘণ্টা হল। এতিয়া ফায়াৰিঙলৈ আনিব লাগিব।” চাহাবৰ ধম্‌কিৰ ভয়ত পোৱালি মহৰীয়ে নৰেশ্বৰক মাত নলগোৱাকৈয়ে হুৰমুৰকৈ কলঘৰলৈ বেগ দিলে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|'''তেৰ'''}} হাতত কাগজপত্ৰ এসোপা লৈ মেনেজাৰৰ কুঠৰীৰপৰা ওলায়ে দুৱাৰ মুখত নৰেশ্বৰক দেখি বৰ কেৰাণীয়ে ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে নিমিষৰ ভিতৰতে তাক পৰিদৰ্শন কৰি সুধিলে, “চাহাবৰ নতুন বেহেৰাটো হবলা? কি লাগে?” {{nop}}<section end="B" /><noinclude>{{center|১৮৮}}</noinclude> ebetrow3fgnuwdy9bp11s3cz4wr8aq8 104 84254 252866 227105 2026-06-07T14:15:56Z BabulB 104 252866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}} “চাহাব বঙলালৈ যোৱা পলম হব; মেমচাহাবে চাহ পঠাইছে।” {{gap}} নৰেশ্বৰৰ হাতৰ বগা কাপোৰৰ টোপোলাটোত চকু থৈ বৰ কেৰাণীয়ে কলে, “এৰাতো; আজি কেচৰ সংখ্যা সৰহ; নিষ্পত্তি মাৰোতে মাৰোতে আমাৰো মাজৰাতি নহলেগৈয়ে ৰক্ষা যোৱা সপ্তাহৰ আপত্তি কেতবোৰ শুনিবলৈও বাকী আছে। বাৰু তই ৰ; ম‍ই চাহাবৰ চাপ্ৰাচিক খবৰ দিওঁ।” {{gap}} বৰ কেৰাণীয়ে পুনৰ চাহাবৰ কুঠৰীত সোমাই চাপ্ৰাচিক মাতি আনি নৰেশ্বৰৰ লগ লগাই দিলে। চাপ্ৰাচিৰ লগতে নৰেশ্বৰ কুঠৰীত সোমাল; চাপ্ৰাচিয়ে চাহাবৰ টেবুলৰ কাষৰ কাগজপত্ৰ আঁতৰাই দিয়াত নৰেশ্বৰে টোপোলাটোৰপৰা কাঠাল জোৰা উলিয়াই সেই ঠাইতে থলে। সৰু ঠাল-খনত কাগজৰে মেৰোৱা বিস্কুট-কেকৰ পেকেটটোও থলে; ফ্লাস্কটোৰপৰা কাপত চাহ ঢালি চাহাবৰ পিছপিনে থিয় দি ৰল। মিলাৰে কাগজত লিখি থকা অৱস্থাতেই বিচকুট এটুকুৰা ভাঙি মুখত দিলে; চাহৰ কাপটো এবাৰ সোহা মাৰি আকৌ লিখাত লাগিল। হাতৰ কলমটো মেজৰ ওপৰত থৈ কেক এটুকুৰা মুখত দি কাষত থিয় দি থকা চাপ্ৰাচিক হুকুম দিলে, “জামাদাৰবাবু...।” অসম্পূৰ্ণ আদেশৰ অৰ্থ বুজি চাপ্ৰাচিয়ে জামাদাৰবাবুক ধৰৰ দিবলৈ গল। চাহাবে ডিঙিটো চকীত হেলাই দি চাহৰ কাপত দ্বিতীয়বাৰ সোহা দিলে।<noinclude>{{center|১৮৯}}</noinclude> rer4c6tv45g0jahwg6vqs1sex8fc8jq 252868 252866 2026-06-07T14:16:34Z BabulB 104 252868 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}} “চাহাব বঙলালৈ যোৱা পলম হব; মেমচাহাবে চাহ পঠাইছে।” {{gap}} নৰেশ্বৰৰ হাতৰ বগা কাপোৰৰ টোপোলাটোত চকু থৈ বৰ কেৰাণীয়ে কলে, “এৰাতো; আজি কেচৰ সংখ্যা সৰহ; নিষ্পত্তি মাৰোতে মাৰোতে আমাৰো মাজৰাতি নহলেগৈয়ে ৰক্ষা যোৱা সপ্তাহৰ আপত্তি কেতবোৰ শুনিবলৈও বাকী আছে। বাৰু তই ৰ; ম‍ই চাহাবৰ চাপ্ৰাচিক খবৰ দিওঁ।” {{gap}} বৰ কেৰাণীয়ে পুনৰ চাহাবৰ কুঠৰীত সোমাই চাপ্ৰাচিক মাতি আনি নৰেশ্বৰৰ লগ লগাই দিলে। চাপ্ৰাচিৰ লগতে নৰেশ্বৰ কুঠৰীত সোমাল; চাপ্ৰাচিয়ে চাহাবৰ টেবুলৰ কাষৰ কাগজপত্ৰ আঁতৰাই দিয়াত নৰেশ্বৰে টোপোলাটোৰপৰা কাঠাল জোৰা উলিয়াই সেই ঠাইতে থলে। সৰু ঠাল-খনত কাগজৰে মেৰোৱা বিস্কুট-কেকৰ পেকেটটোও থলে; ফ্লাস্কটোৰপৰা কাপত চাহ ঢালি চাহাবৰ পিছপিনে থিয় দি ৰল। মিলাৰে কাগজত লিখি থকা অৱস্থাতেই বিচকুট এটুকুৰা ভাঙি মুখত দিলে; চাহৰ কাপটো এবাৰ সোহা মাৰি আকৌ লিখাত লাগিল। হাতৰ কলমটো মেজৰ ওপৰত থৈ কেক এটুকুৰা মুখত দি কাষত থিয় দি থকা চাপ্ৰাচিক হুকুম দিলে, “জামাদাৰবাবু...।” অসম্পূৰ্ণ আদেশৰ অৰ্থ বুজি চাপ্ৰাচিয়ে জামাদাৰবাবুক ধৰৰ দিবলৈ গল। চাহাবে ডিঙিটো চকীত হেলাই দি চাহৰ কাপত দ্বিতীয়বাৰ সোহা দিলে। {{nop}}<noinclude>{{center|১৮৯}}</noinclude> s8zqanq0bmbphnywk8ttqai623yzp6y 104 84255 252869 227427 2026-06-07T14:21:25Z BabulB 104 252869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}জামাদাৰবাবু ইতিমধ্যে চাহাবৰ মেজৰ সমুখত উপস্থিত হলহি। মানুহজন চুটি-চাপৰ, গাৰ বৰণ চাহপাতৰ দৰে; খাকী হাফপেন্টৰ ওপৰত বগা কামিজ এটা। লিখি থকা কাগজখন মেনেজাৰে তেওঁলৈ আগবঢ়াই দি কলে, “কালিৰ কাম জাৰি কাগজ ; পঢ়িব লাগে।” {{gap}}জামাদাৰে কাগজখন সন্তর্পণে হাতত ললে ; ইংৰাজীত লেখা; তাতে চাহাবৰ অকোৱা পকোৱা হাতৰ আখৰ । সদায় একে ধৰণৰ লিখা পঢ়াৰ অভ্যাসতহে জামাদাৰে পঢ়িব পাৰিলে ৷ {{gap}}দেশীয় উচ্চাৰণৰে জামাদাৰে পাঠ কৰিলে—<br/> টিপিং: অল ওমেন (লাইন এণ্ড ফাল্টু) চেক্‌চন নম্বৰ নাইটিন, টুৱেন্টি, টুৱেন্টি ফোৰ, টুৱেন্টি ফাইভ, ফৰ্টি।<br/> চেলিং হো : চাম লেতৰা এট্ নিউ এক্সটেন্‌ছন প্লান্টিং।<br/> ট্রেনচ্, প্লান্টিং: চেইম এজ ইয়েষ্টাৰ-ডে।<br/> ড্রেইন ডিপিং: চেইম এজ ইয়েষ্টাৰ-ডে (লাইন এণ্ড ফাল্টু)।<br/> নিউ ড্রেইন: এনগেইজ এজ মেনি এজ ৰিকোৱাৰ ফৰ ডিগিং ড্রেইন ইন নিউ লাইন । {{gap}}নিউলাইন শব্দটো মাতি জামাদাৰে চাহাবলৈ চালে; চাহাবে তললৈ মূৰ কৰি চাহৰ কাপত মুখ দিছিল। জামাদাৰ হঠাতে ৰোৱাত মূৰ তুলি সুধিলে, “নিউ লাইন কব নোৱাৰে ৷” {{gap}}“নিউ লাইন চাৰ, ......?” জামাদাৰৰ মুখত চিন্তাৰ ভাব দেখি চাহাবে ব্যাখ্যা কৰিলে “জঙ্ঘলি লাইনৰ ওচৰত নতুন<noinclude>{{center|১৯০}}</noinclude> kzyxk03ca1foa25ct3rrvnecygqwlyf 252870 252869 2026-06-07T14:22:01Z BabulB 104 252870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}জামাদাৰবাবু ইতিমধ্যে চাহাবৰ মেজৰ সমুখত উপস্থিত হলহি। মানুহজন চুটি-চাপৰ, গাৰ বৰণ চাহপাতৰ দৰে; খাকী হাফপেন্টৰ ওপৰত বগা কামিজ এটা। লিখি থকা কাগজখন মেনেজাৰে তেওঁলৈ আগবঢ়াই দি কলে, “কালিৰ কাম জাৰি কাগজ ; পঢ়িব লাগে।” {{gap}}জামাদাৰে কাগজখন সন্তর্পণে হাতত ললে ; ইংৰাজীত লেখা; তাতে চাহাবৰ অকোৱা পকোৱা হাতৰ আখৰ । সদায় একে ধৰণৰ লিখা পঢ়াৰ অভ্যাসতহে জামাদাৰে পঢ়িব পাৰিলে ৷ {{gap}}দেশীয় উচ্চাৰণৰে জামাদাৰে পাঠ কৰিলে—<br/> টিপিং: অল ওমেন (লাইন এণ্ড ফাল্টু) চেক্‌চন নম্বৰ নাইটিন, টুৱেন্টি, টুৱেন্টি ফোৰ, টুৱেন্টি ফাইভ, ফৰ্টি।<br/> চেলিং হো: চাম লেতৰা এট্ নিউ এক্সটেন্‌ছন প্লান্টিং।<br/> ট্রেনচ্, প্লান্টিং: চেইম এজ ইয়েষ্টাৰ-ডে।<br/> ড্রেইন ডিপিং: চেইম এজ ইয়েষ্টাৰ-ডে (লাইন এণ্ড ফাল্টু)।<br/> নিউ ড্রেইন: এনগেইজ এজ মেনি এজ ৰিকোৱাৰ ফৰ ডিগিং ড্রেইন ইন নিউ লাইন । {{gap}}নিউলাইন শব্দটো মাতি জামাদাৰে চাহাবলৈ চালে; চাহাবে তললৈ মূৰ কৰি চাহৰ কাপত মুখ দিছিল। জামাদাৰ হঠাতে ৰোৱাত মূৰ তুলি সুধিলে, “নিউ লাইন কব নোৱাৰে ৷” {{gap}}“নিউ লাইন চাৰ, ......?” জামাদাৰৰ মুখত চিন্তাৰ ভাব দেখি চাহাবে ব্যাখ্যা কৰিলে “জঙ্ঘলি লাইনৰ ওচৰত নতুন<noinclude>{{center|১৯০}}</noinclude> gldewmjmdne8vu4qxzydc2haepmvwop 104 84270 252871 227685 2026-06-07T14:26:07Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252871 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>চাফা কৰা প্লটত নিউ লাইন বহিব ৷ তাত টুয়েন্টি কুলি লগাই দিব লাগে।” {{gap}}শিক্ষকৰ সমুখত ছাত্ৰই পাঠ পঢ়াৰ দৰে জামাদাৰে ভয়ে ভয়ে পাঠ কৰিলে— {{Playscript|gap=4|প্লান্টিং:| এনগেইজ ফর্টি মেন এণ্ড ওমেন ফৰ চেড্ ট্ৰি প্লান্টিং এণ্ড ফৰ নেকিং ঘেৰা ফৰ চেঙ্‌ টি । পুট চাম ওমেন হোৱেৰ ইন ফিলিং ভেকেঞ্চিঞ্চ প্রিভিয়াচলি ইন চ’য়িং ক্রোটেটবিয়া চিডচ্।}} {{gap}}এটা পেৰেগ্রাফ পঢ়ি শেষ কৰা—পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা সমান। জামাদাৰে নিশ্বাস সলাই আকৌ পঢ়িলে— {{Playscript|gap=4|উইডিং :| টি প্লান্ট নার্চাৰি এণ্ড ইয়ং প্লান্টচ। চেইন এজ প্রিভিয়াচ ডে ।}} {{Playscript|gap=4|এক্সটেনচন :| পুট চাম ফাল্টু, মেন ফৰ আপকটিং স্তাম্পচ্, এণ্ড কাটিং চেড্ টিম্বাৰ।}} {{gap}}জোটাবলৈ টান পাই জামাদাৰ ক্ষন্তেক ৰোৱা দেখি মিলাৰে কলে, “গ” অন্।” {{gap}}“ইফ্ ইট্‌ ৰেইনচ্ গাৰ্লচ উইল বি এনগেইজড্ ৰিমুভিং চেৱাল ইন চেক্‌চন টুয়েলভ্, থাৰটিন্।” পাঠ শেষ কৰি কাগজ দুখন দুভাজ কৰি জামাদাৰে সুধিলে, “চেৱাল তুলি লগে লগে দেৱাই লগাই যাবলৈ দিম নেকি চাৰ?” {{gap}}“বৰষুণত দাৱাই এৰাই যাব?” {{gap}}“কম বৰষুণত নেযাব চাৰ।”<noinclude>{{center|১৯১}}</noinclude> nfaxl6odoiv1eetckb6lop6xrntwqhh 252872 252871 2026-06-07T14:27:38Z BabulB 104 252872 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>চাফা কৰা প্লটত নিউ লাইন বহিব ৷ তাত টুয়েন্টি কুলি লগাই দিব লাগে।” {{gap}}শিক্ষকৰ সমুখত ছাত্ৰই পাঠ পঢ়াৰ দৰে জামাদাৰে ভয়ে ভয়ে পাঠ কৰিলে— {{Playscript|gap=4|প্লান্টিং:| এনগেইজ ফর্টি মেন এণ্ড ওমেন ফৰ চেড্ ট্ৰি প্লান্টিং এণ্ড ফৰ নেকিং ঘেৰা ফৰ চেঙ্‌ টি । পুট চাম ওমেন হোৱেৰ ইন ফিলিং ভেকেঞ্চিঞ্চ প্রিভিয়াচলি ইন চ’য়িং ক্রোটেটবিয়া চিডচ্।}} {{gap}}এটা পেৰেগ্রাফ পঢ়ি শেষ কৰা—পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা সমান। জামাদাৰে নিশ্বাস সলাই আকৌ পঢ়িলে— {{Playscript|gap=4|উইডিং :| টি প্লান্ট নার্চাৰি এণ্ড ইয়ং প্লান্টচ। চেইন এজ প্রিভিয়াচ ডে ।}} {{Playscript|gap=4|এক্সটেনচন :| পুট চাম ফাল্টু, মেন ফৰ আপকটিং স্তাম্পচ্, এণ্ড কাটিং চেড্ টিম্বাৰ।}} {{gap}}জোটাবলৈ টান পাই জামাদাৰ ক্ষন্তেক ৰোৱা দেখি মিলাৰে কলে, “গ” অন্।” {{gap}}“ইফ্ ইট্‌ ৰেইনচ্ গাৰ্লচ উইল বি এনগেইজড্ ৰিমুভিং চেৱাল ইন চেক্‌চন টুয়েলভ্, থাৰটিন্।” পাঠ শেষ কৰি কাগজ দুখন দুভাজ কৰি জামাদাৰে সুধিলে, “চেৱাল তুলি লগে লগে দেৱাই লগাই যাবলৈ দিম নেকি চাৰ?” {{gap}}“বৰষুণত দাৱাই এৰাই যাব?” {{gap}}“কম বৰষুণত নেযাব চাৰ।” {{nop}}<noinclude>{{center|১৯১}}</noinclude> pcd0omfteetnhp19n00wyl45ken0fok 104 84277 252873 227145 2026-06-07T14:30:25Z BabulB 104 252873 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>চনিয়াই বেগাবেগিকৈ আহি তাৰ হাতত ধৰিলে। নৰেশ্বৰে মিলাৰৰ পিনে কেৰাহিকৈ চালে—কিজানিবা চাহাবে দেখিছেই, তলমূৰকৈ চাহাব কাগজ পঢ়াত মগ্ন। {{gap}} “এই চনিয়া, ইয়াত কি হৈছে?” লাহে লাহে নৰেশ্বৰে সুধিলে। {{gap}} “আজি বৃহস্পতিবাৰ; মেনেজাৰে কেচ সুধিব। মেনেজাৰৰ বেতৰ কোব কাৰ কাৰ পিঠিত পৰে ঠিক নাই।” {{gap}} “কিয়?” লগে লগে নৰেশ্বৰৰ বুকুৰ কঁপনি উঠিল। {{gap}} “অলপ ৰ। নিজেই চকুৰে দেখিবি।” {{gap}} “চাহাবে দেখে যদি?” {{gap}} “চাহাবে তোকহে চাই থাকিব? বহ। সৌ পাগুৰিমৰা চৰ্দ্দাৰৰ পাগুৰিৰপৰা আমাক কোনেও নেদেখে।” নৰেশ্বৰৰ হাতখন টানি চনিয়াই জোৰকৈ বহুৱালে। {{gap}} “বৰবাবু, প্ৰথম কেচ কৰি আছে?” ফাইলৰপৰা মূৰ তুলি ওচৰতে থিয়হৈ থকা বৰ কেৰাণীক মিলাৰে সুধিলে। {{gap}}বৰ কেৰাণীয়ে মেজৰ ফাইলটো নিজৰ হাতত লৈ সমুখত বহি থকা কুলিবোৰলৈ চাই সুধিলে; “দোমাৰি আহিছনে নাই?” {{gap}} পিছপিনৰপৰা উত্তৰ আহিল, “আহিছোঁ বাবু।” আগৰ শাৰীৰ মানুহবোৰে মূৰ ঘূৰাই দোমাৰিলৈ উৎসুকেৰে চালে। {{gap}}“দোমাৰিয়ে চাৰ ঔ-টেঙা বাগিছাৰ ছোৱালী এজনী বিয়া কৰিছে। সেই বাগিছাৰ চাহাবলৈ চিঠি লিখি ছোৱালীজনী<noinclude>{{center|১৯৩}}</noinclude> 6u0rf5mhb40u6ew125dz2zddyoavqsl 104 84298 252874 227211 2026-06-07T14:34:06Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252874 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>তাক আনি দিব লাগে। আমি অফিচৰপৰা চিঠি এখনব ড্ৰাফট তৈয়াৰ কৰিছোঁ। চাহাবৰ হুকুম হলে পঠাব পাৰোঁ।” {{gap}}“পঢ়িব লাগে।” বৰ কেৰাণীৰ মুখলৈ মূৰ তুলি চাহাবে নিৰ্দেশ দিলে। Dear Sir, {{gap}} “The marriage between Domari (male) of our garden with Kuari (female) of your garden was performed in January last. We have not yet received Transfer Slip for Kuari of your garden. Further, the boy says that the Transfer Slip was already sent to us by your clerk, which is not yet received. The bearer of this ''chit'' proceeds to your garden with his marriage party to bring the girl here. {{gap}} I shall be extremely grateful to you, if you send the girl here with a Transfer Slip with her husband Domari and party.” {{gap}}“ঠিক আছে।” মেনেজাৰে মূৰ দুপিয়ালে। {{gap}}“এই দোমাৰি, তহঁত ছোৱালী আনিবলৈ কেতিয়া যাবি?” {{gap}}“জেঠ মাহত আনিম।” দোমাৰিয়ে থিয় হৈ ঘোঁৰাৰ ফানৰদৰে কঁপালত পৰা চুলি বাওঁ হাতৰ আঙুলিৰে আজুৰি মাত দিলে। {{gap}} “বৰবাবু, কৈ দিব দোচোৰা বাগানত নিছা কৰি গণ্ডগোল কৰিলে শাস্তি পাব।”<noinclude>{{center|১৯৪}}</noinclude> h18jv36zthwm8xjj9kxqjutahi5gg32 252875 252874 2026-06-07T14:36:00Z BabulB 104 252875 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>তাক আনি দিব লাগে। আমি অফিচৰপৰা চিঠি এখনৰ ড্ৰাফট তৈয়াৰ কৰিছোঁ। চাহাবৰ হুকুম হলে পঠাব পাৰোঁ।” {{gap}}“পঢ়িব লাগে।” বৰ কেৰাণীৰ মুখলৈ মূৰ তুলি চাহাবে নিৰ্দেশ দিলে। Dear Sir, {{gap}} “The marriage between Domari (male) of our garden with Kuari (female) of your garden was performed in January last. We have not yet received Transfer Slip for Kuari of your garden. Further, the boy says that the Transfer Slip was already sent to us by your clerk, which is not yet received. The bearer of this ''chit'' proceeds to your garden with his marriage party to bring the girl here. {{gap}} I shall be extremely grateful to you, if you send the girl here with a Transfer Slip with her husband Domari and party.” {{gap}}“ঠিক আছে।” মেনেজাৰে মূৰ দুপিয়ালে। {{gap}}“এই দোমাৰি, তহঁত ছোৱালী আনিবলৈ কেতিয়া যাবি?” {{gap}}“জেঠ মাহত আনিম।” দোমাৰিয়ে থিয় হৈ ঘোঁৰাৰ ফানৰদৰে কঁপালত পৰা চুলি বাওঁ হাতৰ আঙুলিৰে আজুৰি মাত দিলে। {{gap}} “বৰবাবু, কৈ দিব দোচোৰা বাগানত নিছা কৰি গণ্ডগোল কৰিলে শাস্তি পাব।”<noinclude>{{center|১৯৪}}</noinclude> rc6msirjias8o2v6b1zwpxhnpythiia 252876 252875 2026-06-07T14:46:30Z BabulB 104 252876 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>তাক আনি দিব লাগে। আমি অফিচৰপৰা চিঠি এখনৰ ড্ৰাফট তৈয়াৰ কৰিছোঁ। চাহাবৰ হুকুম হলে পঠাব পাৰোঁ।” {{gap}}“পঢ়িব লাগে।” বৰ কেৰাণীৰ মুখলৈ মূৰ তুলি চাহাবে নিৰ্দেশ দিলে। Dear Sir, {{gap}} “The marriage between Domari (male) of our garden with Kuari (female) of your garden was performed in January last. We have not yet received Transfer Slip for Kuari of your garden. Further, the boy says that the Transfer Slip was already sent to us by your clerk, which is not yet received. The bearer of this ''chit'' proceeds to your garden with his marriage party to bring the girl here. {{gap}} I shall be extremely grateful to you, if you send the girl here with a Transfer Slip with her husband Domari and party.” {{gap}}“ঠিক আছে।” মেনেজাৰে মূৰ দুপিয়ালে। {{gap}}“এই দোমাৰি, তহঁত ছোৱালী আনিবলৈ কেতিয়া যাবি?” {{gap}}“জেঠ মাহত আনিম।” দোমাৰিয়ে থিয় হৈ ঘোঁৰাৰ ফানৰদৰে কঁপালত পৰা চুলি বাওঁ হাতৰ আঙুলিৰে আজুৰি মাত দিলে। {{gap}} “বৰবাবু, কৈ দিব দোচোৰা বাগানত নিছা কৰি গণ্ডগোল কৰিলে শাস্তি পাব।” {{nop}}<noinclude>{{center|১৯৪}}</noinclude> 401mfhkuo47n0cf3hrl4aq6fw2wt3t3 104 84299 252877 227222 2026-06-07T14:56:20Z BabulB 104 252877 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}} “শুনিছনে নাই, চাহাবে কৈছে লোকৰ বাগানত হাবিয়া খাই গণ্ডগোল কৰিলে বেত খাবি।” {{gap}} “নাই, কিয় গণ্ডগোল কৰিম।” দোমাৰি বহাত ওচৰৰে এজনে দোমাৰিৰ হৈ সেই উত্তৰ দিলে। {{gap}} “ৰংকৌ, তোলৈ এইটো জাননী দিয়া হৈছিল; শ্ৰীৰংকৌ জঙ্ঘলী লাইন। {{gap}} এই চিঠিৰ দ্বাৰাই তোমাক জাননী দিয়া হৈছে যে তুমি মোৰ অফিচত পৰহিলৈ বৃহস্পতিবাৰে চাৰি বজাত হাজিৰ হবাহি। যেহেতুকে তোমাৰ ওপৰত শ্ৰীকুলবাহাদুৰ জঙ্ঘল চকিদাৰে ৰিপৰ্ট দিছেহি যে তুমি বিনা অনুমতিত ফাল্টু মানুহ লৈ বাগানৰ গ্ৰাণ্টৰ বাঁহ কাটি থকা অৱস্থাত উক্ত চকিদাৰে তোমাক সোধাত তুমি চিঞৰি ধনু মাৰিম বোলা কথা শ্ৰীবিৰছা চৰদাৰ, ৰামসিং মাজি আদিয়ে শুনিছে। এতেকে তুমি বাগানৰ নিয়ম অনুসৰি উক্ত সময়ত পৰহিলৈ হাজিৰ হবাহি, নহলে বাগানৰ নিয়ম পালন নকৰা অপৰাধত দায়ী হবা।” {{gap}} উশাহ সলাই বৰ কেৰাণীয়ে সুধিলে, “বিৰছা চৰ্দাৰ, ৰামসিং মাজি আহিছহঁকনে নাই?” {{gap}}“আহিছো বাবু”, গৰপ কৰে থিয় হৈ দুয়োটাই চালাম ঠুকি একেলগে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তহঁতে তাক বাঁহ কটা, আৰু কুলবাহাদুৰক ভয় দেখুৱা দেখিছিলি?” {{gap}} “দেখিছিলোঁ।” {{nop}}<noinclude>{{center|১৯৫}}</noinclude> 8s0eywqaqwo7m8n81jd1as7osf7s37q 252878 252877 2026-06-07T14:56:39Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252878 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}} “শুনিছনে নাই, চাহাবে কৈছে লোকৰ বাগানত হাৰিয়া খাই গণ্ডগোল কৰিলে বেত খাবি।” {{gap}} “নাই, কিয় গণ্ডগোল কৰিম।” দোমাৰি বহাত ওচৰৰে এজনে দোমাৰিৰ হৈ সেই উত্তৰ দিলে। {{gap}} “ৰংকৌ, তোলৈ এইটো জাননী দিয়া হৈছিল; শ্ৰীৰংকৌ জঙ্ঘলী লাইন। {{gap}} এই চিঠিৰ দ্বাৰাই তোমাক জাননী দিয়া হৈছে যে তুমি মোৰ অফিচত পৰহিলৈ বৃহস্পতিবাৰে চাৰি বজাত হাজিৰ হবাহি। যেহেতুকে তোমাৰ ওপৰত শ্ৰীকুলবাহাদুৰ জঙ্ঘল চকিদাৰে ৰিপৰ্ট দিছেহি যে তুমি বিনা অনুমতিত ফাল্টু মানুহ লৈ বাগানৰ গ্ৰাণ্টৰ বাঁহ কাটি থকা অৱস্থাত উক্ত চকিদাৰে তোমাক সোধাত তুমি চিঞৰি ধনু মাৰিম বোলা কথা শ্ৰীবিৰছা চৰদাৰ, ৰামসিং মাজি আদিয়ে শুনিছে। এতেকে তুমি বাগানৰ নিয়ম অনুসৰি উক্ত সময়ত পৰহিলৈ হাজিৰ হবাহি, নহলে বাগানৰ নিয়ম পালন নকৰা অপৰাধত দায়ী হবা।” {{gap}} উশাহ সলাই বৰ কেৰাণীয়ে সুধিলে, “বিৰছা চৰ্দাৰ, ৰামসিং মাজি আহিছহঁকনে নাই?” {{gap}}“আহিছো বাবু”, গৰপ কৰে থিয় হৈ দুয়োটাই চালাম ঠুকি একেলগে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তহঁতে তাক বাঁহ কটা, আৰু কুলবাহাদুৰক ভয় দেখুৱা দেখিছিলি?” {{gap}} “দেখিছিলোঁ।” {{nop}}<noinclude>{{center|১৯৫}}</noinclude> ro1tj8mhh28rw35n85b9dw82j7m2bbu 104 84300 252879 227221 2026-06-07T14:58:48Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252879 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“ৰংকৌ তোৰ কি কব লগা আছে ক।” {{gap}}“মোৰ নামত মিছাতে আখেজত চৰ্দ্দাৰে লগাইছে; মই বাঁহ কটা নাই।” উঠো নুঠোকৈ উঠি কথা কেইষাৰ কৈয়ে ৰংকৌ বহি পৰিল। {{gap}}“ৰংকৌক ওচৰত মাতিব লাগে।” চাহাবে কলে ৷ {{gap}}“ৰংকৌ, ওচৰলৈ আহ।” {{gap}}বৰ কেৰাণীয়ে চাহাবৰ নির্দ্দেশ দোহাৰৰ লগে লগে আগন্তুক ভয়ে সকলোকে নিস্তব্ধ কৰিলে। কেইমিনিট মানলৈ কোনো সাৰি-শব্দ নাই; অকস্মাতে দুম্, দুম্ শব্দ, ৰংকৌয়ে বহাৰপৰা উঠি লাইনৰ পিনে ভিৰাই লৰ মাৰিলে। {{gap}}“চৰ্দ্দাৰ, যাহঁক যাহঁক, ধৰি আনগৈ।” বৰ কেৰাণীৰ আদেশত তিনি চাৰিজন চৰ্দ্দাৰে ৰংকৌৰ পিছে পিছে শিশুপাল খেদা দিলে; দুটা চৰ্দ্দাৰে দুই বাহুত ধৰি ৰংকৌক চাহাবৰ আগত হাজিৰ কৰিলে। ওচৰতে সৌকা হাতত লৈ থকা চৰ্দ্দাৰৰপৰা সৌকাডাল লৈ চাহাবে ৰংকৌক তিনি কোব মাৰি এৰি দিলে। ৰংকৌই প্রতিশোধৰ চকুৰে তাক ধৰি অনা চৰ্দ্দাৰ কেইটালৈ চাই মুখৰে ভোৰ-ভোৰাই গুছি গল ৷ {{gap}}“ঘূৰণ তই বাপেৰক মাৰিছিলি ?” বৰ কেৰাণীয়ে পঢ়া- কাগজৰ পৰা চকু তুলি সন্মুখলৈ চাই প্ৰশ্ন কৰিলে । {{gap}}“সি হাৰিয়া খাই বলিয়া হৈছিল বাবু; ম‍ই তাৰ দোষ এৰি দিছো।” ঘূৰণৰ হৈ বাপেক মনবোধে লৰালৰিকৈ উত্তৰ দিলে।<noinclude>{{center|১৯৬}}</noinclude> 4vl6ddzgiy37cpp1gqq1j1sq6p8x6uu 104 84387 252880 228192 2026-06-07T15:09:20Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252880 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>দাই-দোষ এৰি মিলি-জুলি থাকিবই লাগিব; তাতে সি লেংৰা মানুহ; তাৰ লগত কি কাজিয়া কৰিম?” ছোৱালীজনীৰ হাতত ধৰি থিয় হৈ দুখেৰীয়ে কলে। {{gap}}“তহঁতৰ আপোচ হৈ গল, যা এতিয়া। ঘৰলৈ যা; ইয়াত আৰু হৈ-গোল্লা নকৰিবি।” {{gap}}লেংৰাৰ লগতে ছোৱালী জনীৰ হাতত ধৰি দুখেৰীও উঠি গল। {{gap}}“এমিকেৱ্‌লি চেটেল্ড।” সমুখলৈ আগবঢ়াই দিয়া কাগজ খনত লিখা কথাষাৰকে মেনেজাৰে মুখৰে দোহাৰিলে। {{gap}}“তিংৰা বস্তিৰ কালিচৰণ আৰু জোনাকী আহিছনে? এতোৱাৰ বাপেকৰ লগত তহঁতৰ মকামিলা হলনে নাই?” {{gap}}“ক’ত হৈছে বাবু? আমি যি যি বস্তু ধৰিছো এতোৱাৰ বাপেক মাকে দিব নোখোজে। চাহাবৰ হুকুম পালে আমাৰ ছোৱালীক আজি আমি জোৰকৈ লৈ যাম। লগত আমি মানুহ লৈ আহিছোঁ।” কালিচৰণে চাহাবৰ পিনে হাতজোৰ কৰিলে। {{gap}}কলঘৰৰ চিমনিৰ দৰে মুখৰ চিগাৰেটৰ ধোঁৱা উলিৱাই মেনেজাৰে অন্যমনস্কভাৱে সুধিলে, “হেইটোক কি লাগে?” {{gap}}“চাৰ, আমাৰ বাগিছাৰ এতোৱাই কালিচৰণৰ ছোৱালী ফুলাওক যোৱা দেওবাৰে হাটৰপৰা ফুচুলাই আনি এতিয়া নিজৰ ঘৰত ৰাখিছে, কালিচৰণে গম পাই দেওবাৰে ৰাতি মানুহ লৈ ঘূৰাই নিবলৈ আহিছিল। দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে হৈ-হাল্লা বন্ধ<noinclude>{{rh||১৯৮|}}</noinclude> 9yn4gt0rbyjksopgv6xtwdyizr8mpic 104 84437 252886 227946 2026-06-07T15:22:02Z BabulB 104 252886 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“বিৰিন্দা, তই গিৰিয়েৰৰ লগত নথকাকে ঠিক কৰিছনে কি?” চাহাবৰ আৰামৰ নিশ্বাসলৈ লক্ষ্য কৰি বৰ কেৰাণীয়ে সুধিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। {{gap}}কাপোৰৰ বান্ধটো টানি পিঠিৰ কেচুৱাটো উজুৱাই থিয় দি বিৰিন্দাই কলে, “তাৰ লগত নেথাকোঁ; সি হাৰিয়া খাব, সদায় মাৰিব। তাৰ মাৰ খাই মই ঘৰ নকৰোঁ।” {{gap}}“তই কলৈ যাবি?” {{gap}}“দোচৰা মানুহলৈ যাম, নহলে বোপাইৰ ঘৰলৈ গুচি যাম। নিজে কামাই কৰোঁ; মোৰ কি ভয় আছে?” বিৰিন্দাই পিঠিৰ কেচুৱাটো ওপৰলৈ উজুৱাই বান্ধিলে। {{gap}}“গিৰিয়েৰে কি কয়? বোন্দা আছেনে নাই?” {{gap}}“তাইক মই কেলৈ যাবলৈ দিম? তাইৰ পেটত পোৱালি আছে; সেইটো মোৰহে পোৱালি। পিছত তাই যি কৰে কৰিব; এতিয়া পেটৰ পোৱালিৰে সৈতে আনলৈ যাবলৈ নিদিওঁ।” ওচৰতে বহি থকা বোন্দাই ঘপহ কৰে উঠি বিৰিন্দালৈ ভিক্ষাৰীৰ দৰে চালে। {{gap}}“তই মোক নেমাৰ বুলি ক।” {{gap}}“হুজুৰৰ আগত কাণত ধৰি শপত কৰিছোঁ— তোক নামাৰো।” বোন্দাই দুই হাতৰে নিজৰ কাণত ধৰি বিৰিন্দাৰ হাত দুখনত আজুৰি কলে, “বল, বল ঘৰলৈ বল। মতা তিৰোতাৰ কাজিয়া লাগেই; তাকে চাহাবত জনাবৰ কি দৰ্কাৰ! আহ্, আহ্ ৰন্ধা-বঢ়া কৰিবলৈ ৰাতি হব।” বৰবাবুৰ ৰায় শুনিবলৈ<noinclude></noinclude> qaujtmk2c0g7mh280dg3zl4l0lp4zxi 104 84438 252887 228051 2026-06-07T15:24:01Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বাট নেচাই বোন্দা-বিৰিন্দা দুয়োয়ে কোবাকুবিকৈ গুচি গল। পোহনীয়া কুকুৰ দৰে গোৰ খায়ো বিবাহিত তিৰোতাই গিৰিহঁতৰ ভৰিত ঘূৰি লেটি লয়। {{gap}}“বিৰিন্দাৰ কেচ এমিকেবলি চেটেল্ড ছাৰ।” “বৰবাবু, কেচ বন্ধ কৰিব লাগে।” মেনেজাৰ নিৰ্দেশত বিৰক্তি। {{gap}}“ছাৰ, মোংগ্ৰাৰ কেচ টো যোৱা সপ্তাহৰ পৰা পেন্‌ডিং হৈ আছে। সেইটো বিচাৰ হলেই বন্ধ কৰিম।” {{gap}}“অ, মোংগ্ৰাৰ নাইকী মোৰ ওচৰত আহি আছে। তাইৰ কি আপত্তি আছে?” {{gap}}“ছাৰ, যোৱা দেওবাৰৰ আগৰ দেওবাৰে ৰাতি পুৰণি লাইনৰ মোংগ্ৰাৰ মাইকী ফান্দো ঘৰৰ পৰা নাইকিয়া হয়। দুদিনৰ পিছত লাইন চৰ্দাৰে তাইক লগ পায়। ৰূপচিঙৰ লগত গিৰিয়েক-ঘৈণীয়েকৰ দৰে থাকিবলৈ আহিছে বুলি ফান্দোয়ে চৰ্দ্দাৰক জনায়। কিন্তু জাত নিমিলাত ৰূপচিঙে ফান্দোক এতিয়া ৰখাব খোজা নাই; তাৰ জাতৰ মানুহে তাৰ লগত খোৱা-বোৱা কৰিবলৈ আপত্তি কৰিছে, ৰূপচিঙে ফান্দোক ঘূৰাই দিব খোজে।” {{gap}}“ৰূপচিঙে লগত ৰাখি ঘূৰাই দিলে মোংগ্ৰাই লব?” মেনেজাৰে আৰু কিবা সুধিব খুজি ৰৈ গৈ আচৰিতভাৱে মাথোন বৰবাবুলৈ চালে। {{gap}}মেনেজাৰৰ অন্তৰত যে অনেক গভীৰ সমস্যাই অগাডেৱা কৰিছিল সেই কথা বিস্ময়-বিমূঢ় মুখখনেই স্পষ্ট কৰিলে!<noinclude>{{center|২০৭}}</noinclude> nw5t3f0c3ixs5j4zjrnxavodxuv0tia 104 84441 252888 228057 2026-06-07T15:24:49Z BabulB 104 252888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}বৰবাবুয়ে মেজৰপৰা কাগজ-পত্ৰ সামৰি ললে, চৰ্দ্দাৰে চকী-মেজ অফিচ ঘৰলৈ কঢ়িয়ালে। {{gap}}ৰাতিপুৱাই ঘৰৰপৰা ওলাইছে; চৰুৰ তলৰ জুইকুৰাৰ দৰে গোটেই দিনৰ ৰদটো মূৰৰ ওপৰতে জ্বলি আছে। গাখীৰ-চেনি নোহোৱা পানী-চাহ টোপাৰ বাহিৰে পুৱাৰপৰা এই সন্ধিয়ালৈকে খুদকণ এটাও কাৰো পেটত পৰা নাই। চাহাব উঠাৰ লগে লগে মতা-তিৰোতা সকলোৱেই খৰ-খেদাকৈ নিজ নিজ লাইনৰ পিনে বাট ললে, নৰেশ্বৰ চনিয়াও মানুহ লানীৰ পিছ ধৰিলে। {{gap}}“অকণমান কথাতে ইমান মাৰ-ধৰ খাই বাগিছা এৰি গুচি নেযাই কিয়?” বেজাৰত বিৱৰ্ণ মুখেৰে নৰেশ্বৰে চনিয়াক সুধিলে। {{gap}}“তই নেজান? কুলিয়ে মাক-বাপেক, মতা-তিৰোতা, লৰা-ছোৱালী চব এৰিব পাবে—এৰিব নোৱাৰে মাথোন চাহ-গছ কেইজোপা। ” চনিয়াৰ কথাই কথাই ব্যঙ্গ, ব্যথা, ক্ষোভ-অভিমান মিহলি। {{gap}}“ৰতউ আজি মৰিব বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ; সি চাগৈ পাটীৰ পৰা গাৰ বিষত কেইবাদিনলৈকে৷ উঠিব নোৱাৰিব।” {{gap}}“পাটীত পৰি আৰাম কৰিলে খুৱাব কোনে? কেচুৱা হোৱা তিৰোতাই দুদিন পাটীত পৰি থাকিবলৈ নেপায়—পিঠিত দুকোব সৌকা পৰোঁতেই গাৰ বিষত উঠিব নোৱৰা হব?” {{gap}}নৰেশ্বৰে বুজিলে এইবোৰ চনিয়াৰ অন্তৰৰ কথা নহয়— বিপৰীত উত্তৰ তাইৰ মজ্জাগত। {{nop}}<noinclude>{{center|২১০}}</noinclude> hb6f9sk4ne9o3bq2ttswjj7lu59wr08 104 84442 252889 228059 2026-06-07T15:25:11Z BabulB 104 252889 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}দুখৰ কথাৰ আলোচনাত মনস্তাপ বাঢ়ে। অপ্ৰীতিকৰ এই কথোপকথন নৰেশ্বৰে মৌনতাৰে শেষ কৰিবলৈ বিচাৰিলে। কিন্তু আচৰিত— মানুহে দুখ পাতলাবলৈ দুখৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিহে আনন্দ পায়। {{gap}}অলপ পৰ চিন্তাগ্ৰস্ত হৈ চনিয়াই আৰম্ভ কৰিলে, “কুলিৰ ইমান শাস্তি দেখিও পাদুৰিয়ে উপদেশ দিয়ে,—“যি কোনোৱে তোমাক সোঁ গালত চৰ মাৰে, তালৈ বাওঁ গাল পাতি দিবা। কোনোৱে তোমাৰ ওপৰত গোচৰ কৰি তোমাৰ চোলা লব খোজে তালৈ তোমাৰ বৰ কাপোৰখনো দিবা।” পাদুৰিৰ মুখত যি দৰে শুনিছিল সেইদৰে আঁৰ নলগাকৈ ব্যঙ্গভাৱে চনিয়াই আবৃত্তি কৰিলে। নৰেশ্বৰে শুনিছিল উৎকৰ্ণ হৈ—কিন্তু এটা শব্দৰো মৰ্ম্ম তাৰ উপলব্ধি নহল। {{gap}}“আমি বোলে মানুহৰ পুত্ৰ। মানুহৰ পুত্ৰই সেৱা-শুশ্ৰূষা পাবলৈ নহয়—কৰিবলৈ, আৰু অনেকৰ মুক্তিৰ অৰ্থে আপোন প্ৰাণ দিবলৈ আহিল।” অৰ্থহীন ভাষাত চনিয়াই ভোৰভোৰালে। বনুৱাৰ শাস্তি দেখি খন্তেকলৈ তাইৰ মূৰৰ বিকৃতি ঘটিছে—নৰেশ্বৰে ভাবিলে। কলঘৰ পাৰ হৈয়ে চনিয়াই নৰেশ্বৰৰ লগ এৰি লাইনৰ বাটেদি অন্ধকাৰত খৰখেদাকৈ গল। {{gap}}চনিয়া যেতিয়া ৰতৌৰ ঘৰ ওলাল – ঘোৰ আন্ধাৰ। পিঠিত কেচুৱা বান্ধি ৰতৌৰ ঘৈণীয়েকে চোতালত চৰু-হাড়ি ঘঁহিছিল; লগে লগে ভিতৰত পৰি থকা ৰতৌৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি জুৰিছে। চোতালত ভৰি দিওঁতে নিদিওঁতেই ঘৈণীয়েকে কোৱা শুনিলে {{nop}}<noinclude>{{center|২১১}}</noinclude> 0qnj9r8wyylt3gt01vrn22xs72vomxk 104 84443 252890 228065 2026-06-07T15:25:34Z BabulB 104 252890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{gap}}—“বাগান এৰি যাবলৈ কৈয়ে আছোঁ; কি সুখত ইয়াত থাকিম? লোকৰ গচকত যোৱা চাহ-পাতকিটা আনোতেই পিঠি ডৰাডৰ কৰি কোৱাইছে!” {{gap}}“তই কলেই হলনে? যাবি কলৈ? নতুন গিৰমিটৰ বছৰ পূৰ হোৱা নাই। পলাই গলে ধৰাই আনি আকৌ মাৰ-ধৰ নকৰিব? সেই কথা থ’- তই আলোমণিৰ পৰা হাৰিয়া এবাটিকে আনি দে। বিখত মৰিছো।” {{gap}}“নিছা লগাই পিঠিৰ বিষ কিমান দিনলৈ পাহৰি থাকিবি? বল, দোচোৰা বাগানলৈ পলাই যাওঁ।” বালিৰে ঘঁহি পৰিষ্কাৰ কৰা কেৰাহিটোত পানী ঢালি ঢালি ৰতৌৰ ঘৈণীয়েকে বলকিলে। {{gap}}“হাৰামজাদী, বাৰে বাৰে একে কথাই কৈ থাকে; মই মৰিছোঁ বিখত—তাই কয় পলাই যাবলৈ।” ৰতৌয়ে ঘৈণীয়েকক উদ্দেশ্য কৰি অজস্ৰ অবাইচ মাত উচ্চাৰণ কৰিলে। মাত-বোল নকৰাকৈ গুৱাল-গালি সহি থকা অভ্যাস কুলি ৰমণীৰ নাই। ঘৈণীয়েকেও উৎকট গালি পাৰিলে। কথাৰ পৰা কুৰুক্ষেত্ৰৰ আশঙ্কা কৰি চনিয়াই লৰা-লৰিকৈ মাত দিলে, “এই, ৰতৌ ক'ত?” {{gap}}কোণৰ নালত ধৰি কেৰাহিটো হাতত তুলি মুখৰ অশ্লীল কথাষাৰ বন্ধ কৰি কলে, “পিঠিৰ বিখত চিঞৰি আছে।” {{gap}}“মই মধু আনিছিলোঁ।” {{gap}}“তাকে আনিবলৈ মোক চিঞৰিছে, দেগৈ যা।” {{gap}}আন্ধাৰৰ মাজত চনিয়াৰ হাতৰ ঘটিটোলৈ লক্ষ্য কৰি খঙত<noinclude>{{center|২১২}}</noinclude> k163ozw0p8aupn6waivtp0mivocz0rb 104 84445 252891 228071 2026-06-07T15:26:06Z BabulB 104 252891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>তুলিছে; তাৰ লগতে স্কুল এখনো পাতিছে। মাজে সময়ে জোনাথনে লাইনলৈ আহি কুলিহঁতৰ সুখ-দুখৰ বা-বাতৰি লয়, সুবিধা পালে বাইবেল পঢ়ি শুনায়; খৃষ্টান ধৰ্ম্মৰ সহজ সৰল উপদেশ দিয়ে। বাগিছাৰ মতা-তিৰোতাই কিবা যদি ধৰ্ম্ম শিক্ষা—ধৰ্ম শিক্ষা কিয় কোনো শিক্ষা যদি পাইছে— সি জোনাথন আৰু তেওঁৰ গুৰু পাদুৰি এণ্ড্ৰুজ চাহাবৰ অনুগ্ৰহতহে। {{gap}}ৰতৌৰ লাইনতে কেইবাদিনৰে পৰা লৰা এটাৰ অসুখ; বাগিছাৰ ডাক্তৰৰ ঔষধত ভাল নোহোৱাত পাদুৰিক মাতি পঠিয়াইছিল। ৰতৌৰ সন্ধিয়াৰ শাস্তিৰ কথা শুনি পাদুৰিয়ে তাৰ খবৰ লবলৈকে আহিল। চনিয়াই ৰতৌৰ পিঠিত হাত ফুৰাই থকা দেখি পাদুৰিয়ে নিজে বেগটো মেলি তুলা অলপমান টিনচাৰ বেঞ্জিনৰ বটলটো উলিয়াই কলে, “চনিয়া এই দাৱাইটো তুলাৰে ঘাত লগাই দে।” জোনাথনে চনিয়াক জন্মৰেপৰা চিনি পায়; তাইৰ বদমেজাজটো বুজি মৰমো কৰে। {{gap}}আলফুলকৈ চনিয়াই তুলাত ঔষধ লগাই ৰতৌৰ পিঠিত সানি দিলে; পোৰণিত ৰতৌ উস্উসাই উঠিল; “চয়তান, দুচ্মন, কেতিয়াবা তাক কোৰেৰে ঘপিয়াম।” মেনেজাৰক উদ্দেশ্য কৰি কোৱা প্ৰত্যেকটো কথা ডবল-কোবৰ ঘাপৰ দৰে তাৰ মুখৰপৰা ওলাল। {{gap}}“ৰতৌ, গালি পৰা পাপ...” পাদুৰিয়ে কলে। {{gap}}“গালি পৰা পাপ? ছালাই মাৰি খুন কৰিবলৈ ভাল হল— মই গালি পৰা পাপ।” তুঁহজুইৰ মাজত লুকাই থকা ক্ৰোধ<noinclude>{{center|২১৪}}</noinclude> mzqdmcigc7gdrto813e6senfgi7wjsi 252892 252891 2026-06-07T15:27:20Z BabulB 104 252892 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>তুলিছে; তাৰ লগতে স্কুল এখনো পাতিছে। মাজে সময়ে জোনাথনে লাইনলৈ আহি কুলিহঁতৰ সুখ-দুখৰ বা-বাতৰি লয়, সুবিধা পালে বাইবেল পঢ়ি শুনায়; খৃষ্টান ধৰ্ম্মৰ সহজ সৰল উপদেশ দিয়ে। বাগিছাৰ মতা-তিৰোতাই কিবা যদি ধৰ্ম্ম শিক্ষা—ধৰ্ম শিক্ষা কিয় কোনো শিক্ষা যদি পাইছে— সি জোনাথন আৰু তেওঁৰ গুৰু পাদুৰি এণ্ড্ৰুজ চাহাবৰ অনুগ্ৰহতহে। {{gap}}ৰতৌৰ লাইনতে কেইবাদিনৰে পৰা লৰা এটাৰ অসুখ; বাগিছাৰ ডাক্তৰৰ ঔষধত ভাল নোহোৱাত পাদুৰিক মাতি পঠিয়াইছিল। ৰতৌৰ সন্ধিয়াৰ শাস্তিৰ কথা শুনি পাদুৰিয়ে তাৰ খবৰ লবলৈকে আহিল। চনিয়াই ৰতৌৰ পিঠিত হাত ফুৰাই থকা দেখি পাদুৰিয়ে নিজে বেগটো মেলি তুলা অলপমান টিনচাৰ বেঞ্জিনৰ বটলটো উলিয়াই কলে, “চনিয়া এই দাৱাইটো তুলাৰে ঘাত লগাই দে।” জোনাথনে চনিয়াক জন্মৰেপৰা চিনি পায়; তাইৰ বদমেজাজটো বুজি মৰমো কৰে। {{gap}}আলফুলকৈ চনিয়াই তুলাত ঔষধ লগাই ৰতৌৰ পিঠিত সানি দিলে; পোৰণিত ৰতৌ উস্উসাই উঠিল; “চয়তান, দুচ্মন, কেতিয়াবা তাক কোৰেৰে ঘপিয়াম।” মেনেজাৰক উদ্দেশ্য কৰি কোৱা প্ৰত্যেকটো কথা ডবল-কোবৰ ঘাপৰ দৰে তাৰ মুখৰপৰা ওলাল। {{gap}}“ৰতৌ, গালি পৰা পাপ...” পাদুৰিয়ে কলে। {{gap}}“গালি পৰা পাপ? ছালাই মাৰি খুন কৰিবলৈ ভাল হল— মই গালি পৰা পাপ।” তুঁহজুইৰ মাজত লুকাই থকা ক্ৰোধ<noinclude>{{center|২১৪}}</noinclude> 7i98m63j5yp68pmpm4fjik2jqvgkf4i 104 84449 252893 228081 2026-06-07T15:28:35Z BabulB 104 252893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude> {{gap}}উশাহ সলায় আগতকৈ গভীৰ স্বৰে পাদুৰিয়ে পঢ়িলে— “তোমালোক পৃথিবীৰ লোণ; কিন্তু যদি লোণৰ সোৱাদ গুচিল তেন্তে তাক কিহেৰে লোণা কৰা যাব? সেয়ে তেতিয়াৰ পৰা একো কাৰ্য্যৰ নহয়, কেৱল বাহিৰলৈ পেলোৱাৰ, আৰু মানুহৰ গচকাৰ যোগ্যহে হয়। তোমালোক জগতৰ পোহৰ। পৰ্ব্বতৰ ওপৰত থকা নগৰ গুপ্ত হব নোৱাৰে। আৰু মানুহে চাকি লগাই, দোণৰ তলত নথৈ, গছৰ ওপৰতহে থয়; তাতে ঘৰত থকা সকলোৱে পোহৰ দিয়ে; এইৰূপে তোমালোকৰ পোহৰ মানুহৰ আগত প্ৰকাশিত হওক; তাতে সিবিলাকে তোমালোকৰ ভাল কৰ্ম্ম দেখি পিতৃৰ স্তুতি কৰিব।” পুথি জপাই চকু মুদি পাদুৰিয়ে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে— {{gap}}“প্ৰভু যিচু খ্ৰীষ্টৰ অনুগ্ৰহ, ঈশ্বৰৰ প্ৰেম, আৰু পৱিত্ৰ আত্মাৰ সহভাগিতা আমাৰ সকলোৰে লগত থাকোক, আমেন।” {{gap}}বাকী তিনিজনেও প্ৰাৰ্থনাৰ সুৰত একেলগে 'আমেন' উচ্চাৰণ কৰিলে৷ বেগত কিতাপ আৰু ঔষধৰ বটল ভৰাই পাদুৰি নিশব্দে ওলাই গল। গোটেই পৰিবেশটো পাদুৰিৰ স্নেহ-অকপট কল্যাণ-কামনাই শান্তিময় কৰি গ'ল। {{gap}}আকাশ কলা ডাৱৰে ছানি পেলাইছিল। বৰষুণৰ আগন্তুক; বাহিৰত অন্ধকাৰ—অনুমানৰ ওপৰতহে বাট চিনিব পাৰি। পাদুৰিয়ে কাঠীটো মাৰি জেপৰ ঘড়িত সময় সংকেত বিচাৰিলে; প্ৰায় আঠ বাজে। লাইনৰ কোনো মানুহৰ ঘৰত পোহৰৰ পৰিচয় নাই। অভাৱ অনাটনত জীৱন যাৰ দুৰ্ব্বহ—অন্ধকাৰৰ<noinclude>{{center|২১৮}}</noinclude> 3r90ssavxmdiz79io8aoq55cp361o48 252894 252893 2026-06-07T15:29:00Z BabulB 104 252894 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}উশাহ সলায় আগতকৈ গভীৰ স্বৰে পাদুৰিয়ে পঢ়িলে— “তোমালোক পৃথিবীৰ লোণ; কিন্তু যদি লোণৰ সোৱাদ গুচিল তেন্তে তাক কিহেৰে লোণা কৰা যাব? সেয়ে তেতিয়াৰ পৰা একো কাৰ্য্যৰ নহয়, কেৱল বাহিৰলৈ পেলোৱাৰ, আৰু মানুহৰ গচকাৰ যোগ্যহে হয়। তোমালোক জগতৰ পোহৰ। পৰ্ব্বতৰ ওপৰত থকা নগৰ গুপ্ত হব নোৱাৰে। আৰু মানুহে চাকি লগাই, দোণৰ তলত নথৈ, গছৰ ওপৰতহে থয়; তাতে ঘৰত থকা সকলোৱে পোহৰ দিয়ে; এইৰূপে তোমালোকৰ পোহৰ মানুহৰ আগত প্ৰকাশিত হওক; তাতে সিবিলাকে তোমালোকৰ ভাল কৰ্ম্ম দেখি পিতৃৰ স্তুতি কৰিব।” পুথি জপাই চকু মুদি পাদুৰিয়ে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে— {{gap}}“প্ৰভু যিচু খ্ৰীষ্টৰ অনুগ্ৰহ, ঈশ্বৰৰ প্ৰেম, আৰু পৱিত্ৰ আত্মাৰ সহভাগিতা আমাৰ সকলোৰে লগত থাকোক, আমেন।” {{gap}}বাকী তিনিজনেও প্ৰাৰ্থনাৰ সুৰত একেলগে 'আমেন' উচ্চাৰণ কৰিলে৷ বেগত কিতাপ আৰু ঔষধৰ বটল ভৰাই পাদুৰি নিশব্দে ওলাই গল। গোটেই পৰিবেশটো পাদুৰিৰ স্নেহ-অকপট কল্যাণ-কামনাই শান্তিময় কৰি গ'ল। {{gap}}আকাশ কলা ডাৱৰে ছানি পেলাইছিল। বৰষুণৰ আগন্তুক; বাহিৰত অন্ধকাৰ—অনুমানৰ ওপৰতহে বাট চিনিব পাৰি। পাদুৰিয়ে কাঠীটো মাৰি জেপৰ ঘড়িত সময় সংকেত বিচাৰিলে; প্ৰায় আঠ বাজে। লাইনৰ কোনো মানুহৰ ঘৰত পোহৰৰ পৰিচয় নাই। অভাৱ অনাটনত জীৱন যাৰ দুৰ্ব্বহ—অন্ধকাৰৰ<noinclude>{{center|২১৮}}</noinclude> 6ho0chhmlvjsz8h4mzfo59oqg5yzy4w 104 84451 252895 228175 2026-06-07T15:29:36Z BabulB 104 252895 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“তইতো সদায় দি থাক; আমি শোধ দিম কেনেকৈ?” লওঁ নলওঁকৈ হাতৰ মুঠিটো টান কৰিলে, কেনেবাকৈ আন্ধাৰত পইচা কেইটা হেৰায় বুলি। {{gap}}“যেতিয়াই পাৰ দিবি।” উত্তৰৰ প্ৰত্যাশা নকৰি পাদুৰি আগবাঢ়িল। {{gap}}নগ্ন অৰ্দ্ধনগ্ন ল'ৰা-ছোৱালী কেইটামানে মাজ-বাটতে ধেমালি কৰি আছিল; উৰি-ফুৰা গুবৰুৱা ধৰি পাখি ছিঙ্গি কিৰিলি পাৰি জপিয়াইছে; কষ্টত গুবৰুৱাই চি-চিঞাইছে। পাদুৰিৰ লগত মতা-তিৰোতা, লৰা-বুঢ়া সকলোৰে পৰিচয়; বহু ল'ৰা- ছোৱালীক পাদুৰিয়ে নাম কাঢ়িয়েই মাতে। নাম ধৰি মাতিলে বন্ধুত্ব অন্তৰঙ্গ হয়—পাদুৰিয়ে জানে। লাইনৰ মানুহেও ভৰিব খোজৰ শব্দ, গল খেকাৰি আনকি ছাটোতে পাদুৰিক চিনি পায়। ল'ৰা-ছোৱালীহঁতে অন্ধকাৰতে পাদুৰিৰ চেহেৰাটো ধৰিব পাৰি তেওঁক বেৰি ধৰিলে। পাদুৰিয়ে কোনোবাটোৰ মূৰত হাত থলে, কোনোটোক গালত, কোনোটোক পিঠিত চপৰিয়ালে। মিঠাইগুটি মুখত পৰাৰ দৰে পাদুৰিৰ স্পৰ্শত গোটেইজাক আনন্দত উৰুলিকৃত হল। {{gap}}“এইটো উমি নহয় নে?” নিজৰ মূৰটো তললৈ দোঁৱাই আন্ধাৰতে আকৃতিটো অনুমান কৰি সুধিলে। বাকীবোৰ ল'ৰা- ছোৱালীয়ে একে লগে ‘হয়, হয়' বুলি চিঞৰিলে। {{gap}}“উমি, এই কেইদিন স্কুললৈ কিয় যোৱা নাই?” {{gap}}“ঘৰত সৰু ছোৱালীজনী ৰাখিছোঁ৷” উমিয়ে লাহে লাহে কলে। {{nop}}<noinclude>{{rh||২২০|}}</noinclude> 1k350wjd3o92wsqq75ctosklsv03fq2 104 84452 252896 228110 2026-06-07T15:30:05Z BabulB 104 252896 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“বেচ্ বেচ্ ঘৰতো কাম কৰিব লাগে, স্কুলতো যাব লাগে।” লৰাহঁতক পিঠিত চপৰিয়াই পাদুৰি আগ বাঢ়িল। লৰাহঁতক এৰাই দুখোজ গৈছেহে মাথোন, কেইবাটাও কঙ্কালে পাদুৰিক আগভেটি ধৰিলে। পাদুৰি নীৰৱ দেখি এজনে মাতিলে, “পাদুৰি, আমি তোলৈকে খপি আছোঁ।” {{gap}}থমকি পাদুৰিয়ে মানুহ কেইজনৰ মুখলৈ চাই কলে, “কিয়?” {{gap}}“আমাক তই শাস্ত্ৰ শুনাবি।” {{gap}}“বহুত ৰাতি হ'ল। তহঁতৰো চাগৈ ভাগৰ ধৰিছে।” কথাষাৰ কৈ কি কৰিব কি নকৰিব পাদুৰিয়ে চিন্তা কৰিলে। জোনাথনৰ মনত পৰিল শাস্ত্ৰৰ বচন এফাঁকিলৈ, ‘মানুহৰ পুত্ৰই সেৱা শুশ্ৰূষা পাৱলৈ নহয়—কৰিবলৈ আৰু অনেকৰ মুক্তিৰ অৰ্থে প্ৰাণ দিবলৈ।” {{gap}}“আমাৰো আকৌ ভাগৰ! দিনটো কোৰ মাৰোঁ, ৰাতিটো গাহৰি পৰা দি পৰি থাকোঁ। হাৰিয়া খাই নাচ কৰোঁ।” এজনে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তই আহি কেতিয়াবা আমাক দুটা ভাল কথা শিকাৱ, পাপ নকৰিবলৈ কৱ। নহলে কুলিৰ ওচৰলৈ কোননো আহে, তাহাতৰ সুখ-দুখৰ কাহিনী শুনিবলৈ? তাহাঁতক দুই-চাৰিটা ভাল কথা শিকাবলৈ? হাৰিয়া খাই সেই কাৰণেই চব পাহৰিব খোজো।” মানুহজনৰ এই ব্যথাভৰা উক্তিত পাদুৰিৰ মুখ আন্ধাৰতকৈও গহীন হল। {{gap}}প্ৰত্যুত্তৰ নিদি পাদুৰি কাষৰ ঘৰৰ চোতালত থিয় হলগৈ। {{nop}}<noinclude>{{center|২২১}}</noinclude> clyxf7mlkpnsl0pp2ns3v4r5aj4po1d 252897 252896 2026-06-07T15:30:39Z BabulB 104 252897 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“বেচ্ বেচ্ ঘৰতো কাম কৰিব লাগে, স্কুলতো যাব লাগে।” লৰাহঁতক পিঠিত চপৰিয়াই পাদুৰি আগ বাঢ়িল। লৰাহঁতক এৰাই দুখোজ গৈছেহে মাথোন, কেইবাটাও কঙ্কালে পাদুৰিক আগভেটি ধৰিলে। পাদুৰি নীৰৱ দেখি এজনে মাতিলে, “পাদুৰি, আমি তোলৈকে খপি আছোঁ।” {{gap}}থমকি পাদুৰিয়ে মানুহ কেইজনৰ মুখলৈ চাই কলে, “কিয়?” {{gap}}“আমাক তই শাস্ত্ৰ শুনাবি।” {{gap}}“বহুত ৰাতি হ'ল। তহঁতৰো চাগৈ ভাগৰ ধৰিছে।” কথাষাৰ কৈ কি কৰিব কি নকৰিব পাদুৰিয়ে চিন্তা কৰিলে। জোনাথনৰ মনত পৰিল শাস্ত্ৰৰ বচন এফাঁকিলৈ, ‘মানুহৰ পুত্ৰই সেৱা শুশ্ৰূষা পাৱলৈ নহয়—কৰিবলৈ আৰু অনেকৰ মুক্তিৰ অৰ্থে প্ৰাণ দিবলৈ।” {{gap}}“আমাৰো আকৌ ভাগৰ! দিনটো কোৰ মাৰোঁ, ৰাতিটো গাহৰি পৰা দি পৰি থাকোঁ। হাৰিয়া খাই নাচ কৰোঁ।” এজনে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তই আহি কেতিয়াবা আমাক দুটা ভাল কথা শিকাৱ, পাপ নকৰিবলৈ কৱ। নহলে কুলিৰ ওচৰলৈ কোননো আহে, তাহাতৰ সুখ-দুখৰ কাহিনী শুনিবলৈ? তাহাঁতক দুই-চাৰিটা ভাল কথা শিকাবলৈ? হাৰিয়া খাই সেই কাৰণেই চব পাহৰিব খোজো।” মানুহজনৰ এই ব্যথাভৰা উক্তিত পাদুৰিৰ মুখ আন্ধাৰতকৈও গহীন হল। {{gap}}প্ৰত্যুত্তৰ নিদি পাদুৰি কাষৰ ঘৰৰ চোতালত থিয় হলগৈ।<noinclude>{{center|২২১}}</noinclude> 005m0e30d8sfy2x81cggx120rk3u0y4 104 84507 252898 228176 2026-06-07T15:31:54Z BabulB 104 252898 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>মানুহবোৰ তেওঁৰ পিছে পিছে গ'ল। ঘৰৰ গিৰিহঁতে লৰা-লৰিকৈ পাদুৰিক ভঙা পেকিং বাকচ এটা আনি বহিবলৈ দিলে। বেগটো কাষতে থৈ, পাদুৰি বহিল। চাওঁতে চাওঁতে কেইবা গৰাকী মতা তিৰোতাই পাদুৰিক অৰ্দ্ধচন্দ্ৰাকৃতিত বেৰি ললে। এজনে লেম্প এটা আনি কাষতে ডাঙি ধৰিলে। {{gap}}আদিম মানবব দৰে সহজ প্ৰকৃতিৰ এই মানুহবোৰৰ পৰিশ্ৰমৰ তিক্ততা দূৰ কৰিবলৈ শিক্ষিত সমাজৰ দৰে আনন্দৰ অনুষ্ঠান যে নাই, সেই কথা পাদুৰিয়ে জানে। সেই কাৰণেই কেতিয়াবা গোটেই ৰাতি নাচ-গান কৰি নতুবা মদ খাই নহলে নিজৰ তিৰোতাক অত্যাচাৰ কৰি অথবা পৰৰ তিৰোতাত সঙ্গম উৎসুক হৈ ঘৃণা-ধৰা জীৱনৰ অৱসাদ আঁতৰাবলৈ চেষ্টা কৰে। পশু প্ৰবৃত্তি উত্তেজিত কৰিবলৈ মালিকে মদৰ ভাটিখানাও বাগিছাৰ কাষতে বহুৱাইছে। কেৱল যিচুৰ প্ৰতি প্ৰগাঢ় ভক্তিত তাহাঁতে পাদুৰিৰ কাষ নেচাপে, সেই কথাও পাদুৰিয়ে বুজে। সদায় দেখি থকা দৃশ্য আৰু ভোগ কৰা জীৱন পাদুৰিৰ ওচৰত ক্ষন্তেকলৈ পাহৰিব পাৰে—তাতে তাহাঁতৰ সন্তুষ্টি। যিচুৰ উপদেশতকৈ সাধু-কথাৰ নিচিনা মনোৰম যিচুৰ জীৱনী বনুৱাৰ অধিক হৃদয়গ্ৰাহী। {{gap}}পাদুৰিয়ে মোনাৰপৰা বাইবেল উলিয়াই চকু মুদি ক্ষন্তেক প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে, “ভাইহঁত, ঈশ্বৰৰ দূত যিচুৰ জীৱনীৰ বিষয়ে আমি শুনিছোঁ। যিচুয়ে মানুহৰ দুখ দূৰ কৰি পাপৰপৰা তাহাঁতক পৰিত্ৰাণ কৰিবলৈ নিজৰ মৃত্যুৰ দ্বাৰা স্বৰ্গ-ৰাজ্যৰ বাট<noinclude>{{rh||২২২|}}</noinclude> la5xnr29ni4qa8o0scrwrpdy56so72j 104 84508 252899 228177 2026-06-07T15:33:45Z BabulB 104 252899 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নিপন নিয়ৰ শেনছোৱা" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude><section begin="A" />আমাক দেখুৱাই দি গৈছে। যিচুয়ে তেওঁৰ জীৱন কালতে মানুহৰ দুখ কেনেকৈ দূৰ কৰিছিল, তাৰ বিৱৰণ মই বাইবেল শাস্ত্ৰৰ পৰা এতিয়া পঢ়ি শুনাম।” {{gap}}পাদুৰিয়ে দুই হাতেৰে বাইবেল মেলিলে। লেম্পটো একেবাৰে পুথিৰ ওচৰলৈ আনি এজনে ডাঙি ধৰিলে। পাদুৰিয়ে বাইবেলৰপৰা যিচুয়ে দুজন অন্ধক চকু দান কৰা, ভূতে ধৰা মানুহক সুস্থ কৰা, তেজ যোৱা ৰোগত ভোগা তিৰোতাক জীৱন দানৰ আখ্যা এটা এটাকৈ পঢ়ি শুনালে। বাইবেল জপাই পাছৰিয়ে সমুখলৈ চালে। সৰু সৰু ল'ৰা-ছোৱালীবোৰ ইতিমধ্যে চোতালত টোপনিত লালকাল। বুঢ়ী তিৰোতা কেইগৰাকীয়েও হামিৱাইছে; আকাশত মেঘে গাজিছে। পাহৰি যাবলৈ থিয় হল; কেইবাজনো বহুৱাই অন্ধকাৰত পাদুৰিক বাট দেখুৱাই আগবঢ়াই দিবলৈ হাতত আধা জ্বলা লেম্প লৈ লগত ওলাল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|চৈধ্য}} {{gap}}চনিয়াৰ ভাটো এটা আছিল; ৰঙা, দীঘল বেঁকা ঠোঁট; ঘন সেউজীয়া পাখিৰ বৰণ। তাই ওলাওঁতে সোমাওঁতে সুৰ ধৰি কলকলায়, “চ-নি-য়া, চ-নি-য়া; আহ্ আহ্।” ভাটৌটো মৰিল। ভৰিত শিকলি লগাই ডালত বান্ধি থলে দুখ পাব বুলি চনিয়াই ভাটৌটো সজাত পুহিছিল। ছোৱালী শূন্য ঘৰৰ দৰে <section end="B" /><noinclude>{{rh||২২৩|}}</noinclude> d6whcpgau1ethn03kfhbevrqdsk7f3x 252900 252899 2026-06-07T15:34:07Z BabulB 104 252900 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নিপন নিয়ৰ শেনছোৱা" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude><section begin="A" />আমাক দেখুৱাই দি গৈছে। যিচুয়ে তেওঁৰ জীৱন কালতে মানুহৰ দুখ কেনেকৈ দূৰ কৰিছিল, তাৰ বিৱৰণ মই বাইবেল শাস্ত্ৰৰ পৰা এতিয়া পঢ়ি শুনাম।” {{gap}}পাদুৰিয়ে দুই হাতেৰে বাইবেল মেলিলে। লেম্পটো একেবাৰে পুথিৰ ওচৰলৈ আনি এজনে ডাঙি ধৰিলে। পাদুৰিয়ে বাইবেলৰপৰা যিচুয়ে দুজন অন্ধক চকু দান কৰা, ভূতে ধৰা মানুহক সুস্থ কৰা, তেজ যোৱা ৰোগত ভোগা তিৰোতাক জীৱন দানৰ আখ্যা এটা এটাকৈ পঢ়ি শুনালে। বাইবেল জপাই পাছৰিয়ে সমুখলৈ চালে। সৰু সৰু ল'ৰা-ছোৱালীবোৰ ইতিমধ্যে চোতালত টোপনিত লালকাল। বুঢ়ী তিৰোতা কেইগৰাকীয়েও হামিৱাইছে; আকাশত মেঘে গাজিছে। পাহৰি যাবলৈ থিয় হল; কেইবাজনো বহুৱাই অন্ধকাৰত পাদুৰিক বাট দেখুৱাই আগবঢ়াই দিবলৈ হাতত আধা জ্বলা লেম্প লৈ লগত ওলাল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|'''চৈধ্য'''}} {{gap}}চনিয়াৰ ভাটো এটা আছিল; ৰঙা, দীঘল বেঁকা ঠোঁট; ঘন সেউজীয়া পাখিৰ বৰণ। তাই ওলাওঁতে সোমাওঁতে সুৰ ধৰি কলকলায়, “চ-নি-য়া, চ-নি-য়া; আহ্ আহ্।” ভাটৌটো মৰিল। ভৰিত শিকলি লগাই ডালত বান্ধি থলে দুখ পাব বুলি চনিয়াই ভাটৌটো সজাত পুহিছিল। ছোৱালী শূন্য ঘৰৰ দৰে <section end="B" /><noinclude>{{rh||২২৩|}}</noinclude> 06rvczjn1j0y59a1omi7huzbot07pqg 104 84546 252881 228217 2026-06-07T15:11:05Z BabulB 104 252881 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“হেৰ, তহঁতৰ কাজিয়াখন এৰ; কি কি দিবলৈ ৰাজী আছ, অভিৰণে স্বীকাৰ কৰ। ” {{gap}}“সিহঁতে বিচৰা সৱ বস্তু পাব; কিন্তু খাহী এটাহে দিম, দুটা নেপাব।” {{gap}}“এৰা আজিকালি দুটা খাহী দিয়া টান।” বৰ কেৰাণীয়ে নিজেই কলে। {{gap}}“এটা ভাল খাহীয়েই ডাঙৰ ভোজ হৈ যাব; দুটা খাহীৰ দাম সিহঁতে ক'ত পাব?” জুমৰ এজনে বৰ কেৰাণীক সমৰ্থন কৰি মাতিলে।—“তেনেহলে এটা খাহীয়েই ঠিক হ'ল।” বৰ কেৰাণীয়ে কেই মিনিটমান কালিচৰণলৈ চাই ৰল। কালিচৰণৰ ওচৰতে বহি থকা জোনাকীয়ে গিৰিয়েকৰ কাপোৰত আঁজুৰি সকলোৱে শুনাকৈ কলে, “তোমাক ধুতী এটা আৰু মোক শাৰী লাগিব বুলি নোকোৱা কিয়? ফুলাওয়ে পিন্ধা হাঁচুলিডালো ঘূৰাই দিব লাগিব। এতোৱাই তাইক এডাল নতুন গঢ়াই দিব।” {{gap}}কালিচৰণে ঘৈণীয়েকে কোৱা কথা খিনিকে বৰ কেৰাণীৰ ফালে চাই কোৱাত বৰ কেৰাণীয়ে অভিবৰ্ণক সুধিলে, “এই শুনিছনে নাই, ফুলাওৰ মাকে কি বিচাৰিছে? ৰাজী আছনে?” {{gap}}“মিতিৰ হৈছোঁ যেতিয়া ছোৱালীৰ মাক-বাপেকক মন যোগাই বস্তু দিবই লাগিব।” সমৰ্থনত অভিৰণৰ সন্তুষ্টিৰ ভাৱ। {{gap}}“ফিষ্ট কেতিয়া হব ডেট্‌ ঠিক কৰিব লাগে? আমি খাবলৈ যাব।”<noinclude>{{center|২০০}}</noinclude> scuxuetszkg9tnfg0qifx3dcg47q4m3 104 84547 252882 228219 2026-06-07T15:16:02Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252882 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}মেনেজাৰৰ ধেমেলীয়া মন্তব্যত আড়ষ্টভাব ক্ষন্তেকলৈ অন্তৰ্দ্ধান হোৱাত সকলোৰে মুখত আকৌ হাঁহি বিৰিঙিল। বৰ কেৰাণীয়ে প্ৰশ্ন নৌ কৰোতেই কালিচৰণে উত্তৰ দিলে, “অহা মাহৰ পূৰা জোনত ভোজ-ভাত হব হুজুৰ।” {{gap}}“এতিয়া মিতিৰ হলিহঁক। কাজিয়া কন্দল নকৰি ঘৰলৈ উভতি যাহঁক।” {{gap}}অভিৰণ, এতোৱা, কালিচৰণ, জোনাকী সকলোৱেই চাহাবৰ পিনে হাতজোৰ কৰি উঠিল। কালিচৰণৰ তিৰোতা জোনাকীৰ মুখত এমোকোৰা হাঁহি। {{gap}}“এমিকেব্‌লি চেটেল্ড চাৰ।” {{gap}}কাম জনা ডেকা মাইকী এজনী বাগিছালৈ অহাৰ বাতৰিত সন্তোষ পাই চাহাবে কলে, “বৰবাবু, কৈ দিব লাগে ফিষ্টত আমি পাচ টকা বকচিচ, দিম।” চাহ গছৰ দৰে বাগিছাত গাভৰু তিৰোতাৰ প্ৰয়োজন বৰ কেৰাণী বুজে। বৰবাবুয়ে পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰাৰ লগে লগে জাউৰি জাউৰি চাপৰি পৰিল। যাব খোজা অভিৰণহঁতৰ দলটোয়ে দুয়ো হাত কপালত থৈ পুনৰ চাহাবক কৃতজ্ঞতাৰে চালাম ঠুকিলে। {{gap}}“থেংকচ্ গড়।” অৱসাদত চাহাবে বাহু দুটা মেলি দিলে। {{gap}}“জখৌ এতিয়া তোৰ গোচৰ ক।” {{gap}}তপিনাটোত লাগি থকা খেৰ-কুটা হাতৰে জোকাৰি জখৌ উঠিল; গা-গাৰি নাইকিয়া মানুহটো; চুলি জপৰা; জাতিলাওটোৰ দৰে ঘূৰণীয়া মূৰটো। মুখখনৰ ওপৰত খাচিয়া {{nop}}<noinclude>{{center|২০১}}</noinclude> mo9zs4pzyykh1m45odhx1zjx68s966x 104 84548 252883 228222 2026-06-07T15:18:02Z BabulB 104 252883 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পাহাৰৰ স্কোয়াচ ফল এটাহে যেন সুৰঙা দুটা কৰি বহুৱাই থোৱা হৈছে; মুখখনতকৈ মানুহটোৰ নাকটোতহে প্ৰথমে চকু পৰে। “চৰ্দ্দাৰে নিজেই দেখোন জানে।” তপিনাত হাত ফুৰাই ফুৰাই জখৌয়ে কলে; জুমটোৰ মানুহে কৌতুহলৰে জখৌক চালে। {{gap}}“চৰ্দ্দাৰে জানিলে নহয়; চাহাবক জনাব লাগে।” বৰ কেৰাণীয়ে ভেকাহি মাৰিলে। {{gap}}“শনিবাৰে বাগানৰপৰা যাওঁতে আমাৰ মতা-মাইকী দুয়োটাকে বিষ্ণুয়ে তাৰ ঘৰত পৰ্সাদ খাবলৈ মাতিলে। তাৰ চোতালত বহি পৰ্সাদ লওঁতে বিষ্ণুয়ে মোব তিৰোতাজনীক ভিতৰলৈ নিবলৈ হাতত ধৰিলে। মোৰ তিৰোতাক কিয় হাতত ধৰিছ বুলি মনা কৰাত চোতালৰ পৰা বাঁহ এচটা লৈ বিষ্ণুয়ে মোক মাৰিলে। তাৰ ঘৰৰ ভিতৰৰপৰা কেশৱ ওলাই আহি সিও মাৰ-ধৰ কৰাত ম‍ই পলাই আহিলোঁ।” {{gap}}“ঘৈণীয়েৰক বিষ্ণুৰ ঘৰত এৰি থৈ আহিলি? তয়ো দেখিছোঁ বৰ মতা?” বৰ কেৰাণীৰ নাকটো ঘৃণাত এফলীয়া হ'ল। {{gap}}“কি কৰিম? মাইকীৰ লগত জানটো দিমনে?” {{gap}}“কেশৱ আহিছনে নাই? ক-চোন ঘটনাটো কি?” দুবাৰ-তিনিবাৰ একেটা প্ৰশ্নকে সুধি বৰ কেৰাণীয়ে চাৰিওপিনে চকুৰে কেশৱক চলথ কৰিলে। কোনো উত্তৰ নাই। {{gap}}“কেশৱ কামত আজি হাজিৰ নাই।” দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে জনালে।<noinclude>{{center|২০২}}</noinclude> apncauoy0k426qs9otd620pz9g0knp9 252884 252883 2026-06-07T15:18:24Z BabulB 104 252884 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পাহাৰৰ স্কোয়াচ ফল এটাহে যেন সুৰঙা দুটা কৰি বহুৱাই থোৱা হৈছে; মুখখনতকৈ মানুহটোৰ নাকটোতহে প্ৰথমে চকু পৰে। “চৰ্দ্দাৰে নিজেই দেখোন জানে।” তপিনাত হাত ফুৰাই ফুৰাই জখৌয়ে কলে; জুমটোৰ মানুহে কৌতুহলৰে জখৌক চালে। {{gap}}“চৰ্দ্দাৰে জানিলে নহয়; চাহাবক জনাব লাগে।” বৰ কেৰাণীয়ে ভেকাহি মাৰিলে। {{gap}}“শনিবাৰে বাগানৰপৰা যাওঁতে আমাৰ মতা-মাইকী দুয়োটাকে বিষ্ণুয়ে তাৰ ঘৰত পৰ্সাদ খাবলৈ মাতিলে। তাৰ চোতালত বহি পৰ্সাদ লওঁতে বিষ্ণুয়ে মোব তিৰোতাজনীক ভিতৰলৈ নিবলৈ হাতত ধৰিলে। মোৰ তিৰোতাক কিয় হাতত ধৰিছ বুলি মনা কৰাত চোতালৰ পৰা বাঁহ এচটা লৈ বিষ্ণুয়ে মোক মাৰিলে। তাৰ ঘৰৰ ভিতৰৰপৰা কেশৱ ওলাই আহি সিও মাৰ-ধৰ কৰাত ম‍ই পলাই আহিলোঁ।” {{gap}}“ঘৈণীয়েৰক বিষ্ণুৰ ঘৰত এৰি থৈ আহিলি? তয়ো দেখিছোঁ বৰ মতা?” বৰ কেৰাণীৰ নাকটো ঘৃণাত এফলীয়া হ'ল। {{gap}}“কি কৰিম? মাইকীৰ লগত জানটো দিমনে?” {{gap}}“কেশৱ আহিছনে নাই? ক-চোন ঘটনাটো কি?” দুবাৰ-তিনিবাৰ একেটা প্ৰশ্নকে সুধি বৰ কেৰাণীয়ে চাৰিওপিনে চকুৰে কেশৱক চলথ কৰিলে। কোনো উত্তৰ নাই। {{gap}}“কেশৱ কামত আজি হাজিৰ নাই।” দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে জনালে। {{nop}}<noinclude>{{center|২০২}}</noinclude> hh5skqjxtvi99zcn7v732oqvhy71dpi 104 84549 252885 228224 2026-06-07T15:21:03Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252885 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“ছাৰ, কেচ, ইজ, পেণ্ডিং ফৰ্ ওৱাণ্ট অৱ উইট্‌নেচ্।” {{gap}}“অলৰাইট, অলৰাইট।” মেনেজাৰে কাগজত মন্তব্য লিখিলে। {{gap}}“সুখদেৱে বেমাৰ বুলি দুদিন বাগানত হাজিৰা দিয়া নাই, ছাব; বিৰচা চৰ্দ্দাৰে কৈছে সি ঔ-গুৰি বাগিছাত ফালটু খাটিছে।” {{gap}}“তাক হাজিৰ কৰিব লাগে।” {{gap}}চাহাবৰ আদেশৰ লগে লগেই চৰ্দ্দাৰে সুখদেৱৰ হাতত ধৰি আজুৰি চাহাবৰ ওচৰলৈ আনিলে। মেজৰ ওপৰত পৰি থকা সৌকাডাল হাতত লৈ চাহাব চকীৰ পৰা উঠিল; হাতত সৌকা লৈ মেনেজাৰক আগবাঢ়ি অহা দেখিয়েই, “ফাল্টু কাম কৰা নাই হুজুৰ; মাইকীটোৰ বেমাৰৰ দাৱাই আনিবলৈহে গৈছিলো।” বুলি সুখদেৱে আঠুকাঢ়ি চাহাবৰ ভৰিত পৰি কাও-বাঁও কৰিলে। {{gap}}“দাৱাই আমাৰ হচপিটেলত নাই?” সৌৰপ কৰে কোব লগাই মেনেজাৰে কলে। {{gap}}“ডাক্তৰে ভাল দাৱাই নিদিয়ে হুজুৰ; সৱ পানী দাৱাই। অসমীয়া বস্তিৰ পৰা দাৱাই আনিবলৈ গৈছিলোঁ হুজুৰ।” সৌকাৰ কোব খাই খাই সুখদেৱে চিঞৰিলে। {{gap}}“আমি আচ্চা দাৱাই দিব। একদম ভাল হৈ যাব।” {{gap}}কোব খাই পলাব খোজোতেই চৰ্দ্দাৰে ধৰি ঘূৰাই আনিলে। দহ-কোব বেত পাই চিঞৰি বাখৰি সুখদেৱ যতে আছিল ততে শুই পৰিল। জেপৰ ৰুমালৰে মূৰৰ ঘাম মছি চাহাব পুনৰ চকীত বহিলহি। {{nop}}<noinclude>{{center|২০৩}}</noinclude> o71u2yukm7hc6x15pspgixg7kv3jygq 104 92334 252903 252236 2026-06-07T15:55:55Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>লগতে পাৰতে চৰি থকা ভিন্নৰঙী ৰাজহাঁহৰ জাকৰ মাজত আমি ফটো উঠিলো। এজন ফটোগ্ৰাফাৰে আমাৰ ঠিকনাবোৰ লৈ ফটো মাৰি প্ৰতি কপি ফটোত পঞ্চাশ টকাকৈ বিচাৰিলে। তেওঁ আমাক “নিশ্চিত হৈ থাকক, সময়মতে ফটো পাই যাব”—বুলি কথা দিলে (পিছত যথাসময়ত মই কলেজত ফটো কেইকপি পাইছিলো)। বৰাতলা হ্ৰদৰ সৌন্দৰ্য্য উপভোগ কৰি ‘বন বিহাৰ’ লৈ বুলি আগবাঢ়িলো। {{gap}}বৰাতলা হ্ৰদৰ পৰা ‘বন বিহাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান’লৈ বুলি আমাৰ যাত্ৰা কৰিলো। বন বিহাৰৰ টিকট কাউণ্টাৰত টিকট কাটি আমি একোখনকৈ চাইকেল ভাড়াত ল’লো। উদ্যানখনত প্ৰতিখন চাইকেলৰ বাবদ ভাড়া দি ঘূৰিব পৰাৰ ব্যৱস্থা আছে। উল্লেখযোগ্য যে এখন গেটৰ পৰা লৈ যোৱা চাইকেলখন ঘূৰি আহি একেখন গেটত ঘূৰাই নিদি, বন বিহাৰ চাই শেষ কৰি সিটো মূৰত থকা গেটখনত চমজাই দিলেও হয়। আমি বন বিহাৰত জীৱ-জন্তুবোৰ চোৱাৰ লগতে উদ্যানখনৰ নৈসৰ্গিক শোভাও উপভোগ কৰিলো। বন বিহাৰত এটা কথা লক্ষ্য কৰিছিলো যে জীৱ-জন্তুবোৰ চিৰিয়াখানাত ৰখাৰ দৰে অতি সীমিত ঠাইৰ ভিতৰত আবদ্ধ কৰি ৰখা নাছিল। চিৰিয়াখানাবোৰত বাঘ এটা ৰাখিবলৈ খুব বেছি একঠামান মাটিৰ ব্যৱস্থা কৰাহে দেখা যায়; কিন্তু ‘বন বিহাৰত দেখিছিলো জন্তুবোৰ ৰাখিবলৈ কমেও চাৰি-পাঁচ বিঘা মাটিৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৰ্থাৎ সম্পূৰ্ণ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত জীৱ-জন্তুবোৰ চৰি ফুৰিবলৈ তেওঁলোকে সুবিধা কৰি দিছিল। ‘বন বিহাৰ’ চাই উঠি আমি ভুপালৰ বজাৰত বস্তু কিনিবলৈ গ’লো। দুই-এপদ লাগতিয়াল সামগ্ৰী কিনি আমি ‘স্থানিকৰাজ ভৱন’ত সোমাই পৰিলো আৰু সেই দিনা ৰাতিয়েই দিল্লী অভিমুখে ৰে’লত উঠি দিলো। ৰে’লত আহি থাকোতে মাজতে আমাৰ মনত এটা কথা খেলালে যে আগ্ৰাত নামি তাজমহল, আগ্ৰা ফৰ্ট চাই যোৱাটো ভাল হ’ব। কথামতেই কাম! আমি পুৱা চাৰিমান বজাতেই আগ্ৰা ষ্টেচন পালোহি আৰু হোটেল বিচাৰি ষ্টেচনৰ পৰা বাহিৰলৈ আহিলো। ষাঠি–পয়ষষ্টিমান বয়সৰ ৰিক্সাৱালা এজনে হোটেললৈ লৈ যোৱাৰ কথা ক’লে। সেই সময়তে কেইজনমান অ’ট চালক আহি<noinclude>{{rh|| ২২ ✦ {{gap}} ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> 2h3505v26nn4l0a744zgmmfxfilf2ps 104 92335 252902 252237 2026-06-07T15:49:15Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252902 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>ডেভেলপমেণ্ট’ৰ মুৰব্বী ড° ৰাধাকৃষ্ণন নায়াৰে Adolscent Health and Development Project সম্পৰ্কে নাতিদীৰ্ঘ আলোচনা আগবঢ়ায়। নায়াৰ ডাঙৰীয়াৰ উপৰিও NSS ৰ প্ৰগ্ৰেম এডভাইজাৰ এছ. কে. ছাহানীয়েও প্ৰজেক্টটো কেনেকৈ কৰিব লাগিব, য়ুথ অফিছাৰ আৰু জিলা সমন্বয়কৰ কি ভূমিকা হ’ব ইত্যাদি দিশবোৰ সকলোকে বুজাই দিয়ে। কাৰ্য্যসূচীৰ শেষত ড° ৰাধাকৃষ্ণণ নায়াৰে য়ুথ অফিচাৰসকলক পিছদিনা প্ৰজেক্টবোৰ যুগুতাই আনিবলৈ আহ্বান জনাই প্ৰথম দিনাৰ কাৰ্য্যসূচী সমাপ্ত কৰিলে। {{gap}}২৪ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা পুৱা পাঁচ বজাতেই উঠি ভূপালৰ ৰে’ল ষ্টেচনলৈ বুলি অট’ এখন লৈ প্ৰশান্ত বৰা ছাৰ আৰু ম‍ই যাত্ৰা কৰিলো। ভূপালৰ পৰা দিল্লীলৈকে আমাৰ ঘূৰি অহাৰ টিকট নাছিল বাবে তৎকাল ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে টিকট কাটিবলগীয়া হ’ল। দিল্লীৰ পৰা ডিব্ৰুগড় বা মৰিয়নিলৈকে আহিবলৈ ৰাজধানী এক্সপ্ৰেছৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ‘সম্পৰ্ক ক্ৰান্তি’ আদি কোনো দ্ৰুতবেগী ৰে’লত টিকট নাপাই শেষত ‘ব্ৰহ্মপুত্ৰ মেইল’ত নিশ্চিত টিকট পাই প্ৰশান্ত বৰা ছাৰে ডিব্ৰুগড়তেই টিকট কাটি ৰাখিছিল। কিন্তু ভূপালৰ পৰা দিল্লীলৈকে কোনো নিশ্চিত টিকট নাপাই টিকট কৰি ৰখা নাছিল। আমি দুয়ো গৈ শাৰী পাতি দিল্লীলৈকে এখন ৰে’লত টিকট কৰিলোঁ। ৰেলৰ টিকেট কৰি অহাৰ পাছত আমি ‘স্থানিকৰাজ ভৱনলৈ আহি গা-পা ধুই ব্ৰেকফাষ্ট কৰি আকৌ প্ৰগ্ৰেমত সোমাই পৰিলো। ২৪ ছেপ্তেম্বৰ তাৰিখটো ‘ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনিৰ দিৱস' (NSS Day) হিচাপে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত উদযাপন কৰা হয়। আমি অংশগ্ৰহণ কৰা প্ৰগ্ৰেমটোৰ সম্পৰ্কে বিভিন্নজনে বক্তব্য ৰখাৰ লগতে য়ুথ অফিচাৰসকলে ক’ত, কেনেকৈ কেতিয়া প্ৰগ্ৰেমবোৰ কৰিব তাৰ বিষয়ে প্ৰি প্লেন নায়াৰ ডাঙৰীয়াৰ সন্মুখত দাঙি ধৰিলে। সেইদিনা দুই বজাত দুপৰীয়াৰ আহাৰৰ ব্যৱস্থা আছিল আৰু দুই বজাৰ লগে লগে অনুষ্ঠানৰ অন্ত পৰিল। অনুষ্ঠান সোনকালে শেষ হোৱা দেখি প্ৰশান্ত বৰা ছাৰ আৰু ম‍ই ‘বৰাতলা লেক’, ‘বন বিহাৰ’ চাবলৈ গ’লো। বৰাতলা হ্ৰদত বিভিন্ন ধৰণৰ নাৱৰ মেলা উপভোগ কৰাৰ<noinclude>{{rh||ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ. {{gap}}✦ ২১ |}}</noinclude> 0gmewgtb918ehwgvz9fm5ag5iq5lguv 104 92341 252913 252667 2026-06-07T18:05:26Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252913 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>এজন ল’ৰাই Skating প্ৰদৰ্শন কৰিলে। আগবেলাটো চুলাং ভেলীত থকা দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰাই দিয়াৰ লগতে ‘কেবল কাৰ ৰপ্‌ৱে’ত ‘যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে এপাক উঠি আহিব পাৰে’ বুলি দুপৰীয়াৰ আহাৰ হোৱাৰ সময়লৈকে সকলোকে মুকলিকৈ এৰি দিলে। কোনো কোনোৱে ৰপ্‌ৱেত উঠি পাহাৰৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিলে। দুপীয়াৰ আহাৰ খাই উঠাৰ লগে লগে আমাক সকলোকে দুই কিল’মিটাৰমান আঁতৰত থকা নদীৰ কাষলৈ লৈ গ’ল। নদীখনৰ দুয়োপাৰে থকা দুজোপা গছত ৰছী বান্ধি দি নদীখন পাৰ হ’বলৈ দিলে। আমাৰ গ্ৰুপৰ পৰা নীহাৰাণী আৰু ম‍ই অনায়াসে পাৰ হ’লো। ‘ৰিভাৰ ক্ৰছিং এক্টিভিটিছ’ কৰাই আমাক পুনৰ কেম্পলৈ লৈ আহিলে আৰু আমি কেম্পত খাই-বৈ শুই থাকিলো। সেই ৰাতি কেম্পত এটা ঘটনা ঘটিল। আমি সকলোবোৰ নিজা নিজা বিচনাত শুই পৰিছোহে মাত্ৰ (তেতিয়া ৰাতিএঘাৰমান বজাত)—তিনিজন ল’ৰাই আমাৰ কোঠাটোলৈ সোমাই আহি নংজা চিংফৌক বিচনাৰ পৰা নামি যাবলৈ ক’লে। নংজা চিংফৌৱে হুলস্থুল কৰাত আমি সকলোৱে বিচনাৰ পৰা উঠি টৰ্চলাইট জ্বলাই ল’লো। সেই তিনিজন ল’ৰা আন কোনো নহয়—এজন পশ্চিম বঙ্গৰ যাদৱপূৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ল’ৰা (যি জনে কেম্পত যোগাসন শিকাইছিল) আন এজন—NSS ৰ প্ৰগ্ৰেম এডভাইজাৰ সাৰদা আলি খানৰ পুত্ৰ আৰু আনজন যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰেই ছাত্ৰ। তিনিওজনে মদ খাই মাতাল হৈ নংজা চিংফৌৰ লগত তৰ্কত লিপ্ত হ’বলৈ ধৰিলে। সেই সময়তে মই লাহেকৈ কেমেৰাটো উলিয়াই ভিডিঅ’ ৰেকৰ্ডিং কৰাত লাগি গ’লো। পাঁচ মিনিটমান ভিডিঅ’ ৰেকৰ্ডিং কৰাৰ পিছত ৰেকৰ্ডিং বন্ধ কৰি সিহঁত তিনিওজনকে ওলাই যাবৰ বাবে অলপ ডাঙৰকৈ মাত উলিয়াই নিৰ্দেশ দিলো। যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ল’ৰাজনে মোৰ ফালে চোঁচা লোৱা নিচিনা কৰিলে আৰু মই তাক এটা গতা মাৰি পঠিয়ালো একেটা গতাতে সি দৰ্জাত জোৰেৰে খুন্দা খাই ৰৈ গ’ল। আমাৰ কোঠাত হোৱা হুলস্থুল শুনি কাষত থকা টেন্টৰ পৰা ল’ৰাবোৰ ওলাই আহিল। এটা সময়ত ঘটনাটো<noinclude>{{rh|| ৩০ ✦ {{gap}} ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> dq2wzal2jjh3gwudpv2nxbj3xpbe0mq 104 92342 252912 252700 2026-06-07T17:56:29Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252912 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>মোক চা, মোক চা কৰি ফটোৰ বাবে প’জ দি থাকে। {{gap}}চুলাঙৰ এটা Mountaineering Institute ৰ কেম্পত আমাক ৰাখিলে। কেম্পটোৰ ভিতৰত কাঠৰ জুইৰ হিটাৰৰ (Heater) ব্যৱস্থা আছে। চিকিম, মণিপুৰ আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ Contingent Leader ক্ৰমে প্ৰেমকুমাৰ ৰায়, টম্বা সিং ছাৰ, নংজা চিংফৌ আৰু ম‍ই একেটা কোঠালিতে থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিলো। পিছদিনা আমাক পাহাৰ এটাৰ ওপৰেদি খোজ কঢ়াই পাঁচ কিল’মিটাৰমান আঁতৰত থকা ধুনীয়া পাহাৰীয়া নদী এখনৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। নদীখনৰ কাষে কাষে শিলাময় পৰিৱেশেৰে পূৰ্ণ ঠাইডোখৰত প্ৰতি মুহূৰ্ততে বতাহ বলি থাকে। নদীখনৰ সিটো পাৰত এটা শিৱ মন্দিৰো আছে আৰু আমি সকলোৱে শিৱ মন্দিৰটো দৰ্শন কৰি আহিলো। {{gap}}সন্ধ্যা হোৱাৰ লগে লগে চুলাং ভেলীত ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপ দেখি তবধ মানিলো। আমি লৈ যোৱা চুৱেটাৰ, জেকেট আদি পিন্ধাৰ উপৰি কেম্পত দিয়া Windproof jacket পৰিধান কৰিহে ত’ত পালো। প্ৰেমকুমাৰ ৰায়, টম্বা সিং ছাৰ আৰু মই হোটেল এখনত কিবা-কিবি খাবলৈ সোমাই গ’লো। হোটেলৰ মালিকজনে ভেড়াৰ চুপ, চিকেন মম’ আৰু বিয়েৰ হ’ব বুলি জনালে। টম্বা সিং ছাৰ আৰু প্ৰেম কুমাৰ ৰায়ে একোটাকৈ বিয়েৰ লোৱাৰ বিপৰীতে ম‍ই চিকেন মম’ আৰু চুপ ল’লো। ভেড়াৰ চুপখিনি খোৱাৰ পিছত শৰীৰত বেলেগ এটা শক্তি পালো। ইমানপৰে দেহত লাগি থকা ঠাণ্ডা ভেড়াৰ ছুপখিনি খোৱাৰ পিছত নাইকীয়া হৈ গ’ল। সন্ধিয়া সাতমান বজাতেই ৰাতিৰ আহাৰ তৈয়াৰ হ’ল আৰু আমি ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি উঠি জুইৰ তাপত হাত-ভৰিবোৰ সেক দি বিচনাত পৰি থাকিলো। {{gap}}২০ নৱেম্বৰৰ পুৱাই আমাক সকলোকে দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াসমূহ দেখুৱাবলৈ লৈ গ’ল। আমি থকা কেম্পৰ কাষতে পেৰা গ্ৰাইডিং, জৰ্বিং (Zorbing) কুৱাড বাইকিং (Quad Bilenig) কেবল কাৰ ৰপৱে (Cable car Ropway) আদি দেখা পাই আছিলো। ৰাতিপুৱা ৮ মান বজাত এখন বৰফ পৰা ফিল্ডত<noinclude> {{rh||ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ. {{gap}}✦ ২৯ |}}</noinclude> em6kxzjogyibkj1mwaxp05dlwoizc9p 104 92344 252842 252216 2026-06-07T13:07:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252842 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৬|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|গোলাপী পেগু দলে}}}} {{Gap}}To awake the people it is the women who must be awak- ened. Once she is on the move, the family moves, the village moves, the nation moves - J. N. Nehru (মানুহক জাগ্ৰত কৰিবলৈ হ'লে মহিলাক নিশ্চয়কৈ জাগ্ৰত কৰিব লাগিব৷ মহিলাই এবাৰ যেতিয়া গতি কৰে, তেতিয়া পৰিয়ালে গতি কৰে, গাঁওখনে গতি কৰে আৰু ৰাষ্ট্ৰই গতি কৰে। {{Gap}}নাৰী সম্পৰ্কে দিয়া বিখ্যাত উক্তিবোৰৰ ভিতৰত ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ উক্তিবোৰৰ এক বিশেষ গুৰুত্ব দেখা যায়। গোলাঘাট জিলাৰ মিচিং অধ্যুষিত গাঁওবোৰৰ ভিতৰত দুসুঁতিমুখ গাঁওখন নিঃসন্দেহে এখন উল্লেখযোগ্য গাঁও বুলি ক'ব পাৰি। কাৰণ এই গাঁৱতেই শিক্ষাৰ বুনিয়াদ গঢ়ি তুলিবলৈ এচাম মানুহে যেনেদৰে আগবাঢ়ি আহিছিল তাৰ ফচল সমগ্ৰ গোলাঘাটৰ মিচিং সমাজে কিবা নহয় কিবা এটা পাইছে বুলি ক'ব পাৰি। সম্ভৱতঃ গোলাঘাট জিলাৰ মিচিং অধ্যুষিত অঞ্চলৰ ভিতৰত দুসুঁতি মুখ গাঁৱতেই অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানবোৰ প্ৰথমে স্থাপিত হৈছিল। এই দুসুঁতিমুখ গাঁৱতেই বিখ্যাত পেগু পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল এগৰাকী সন্মোহনী শক্তিৰ অধিকাৰিনী নাৰী যাৰ নাম – গোলাপী পেগু। গোলাপী পেণ্ডৰ বিষয়ে কোৱাৰ আগতে দুসুঁতি মুখৰ পেগু পৰিয়ালটোৰ কথা উল্লেখ কৰাটো উচিত হ'ব। দুসুঁতিমুখৰ পেগু পৰিয়ালৰ ইতিবৃত্ত লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে অঞ্চলটোৰ ভিতৰতে তেওঁলোকৰ এটা সুকীয়া পৰিচয় থকাৰ লগতে সমাজতো এক বিশেষ গুৰুত্ব আছে। গোলাঘাট জিলাৰ মিচিংসকলৰ ভিতৰত পেগু পৰিয়ালটো আজিও জাকতজিলিকা হৈ আছে বুলি ক'ব পাৰি। মিচিং সমাজৰ সবাতোকৈ নামী- দামী পৰিয়ালৰ লোকসকলৰ লগত মিতিৰ-কুটুম থকাৰ উপৰি শিক্ষা-দীক্ষা, ৰাজনীতি, অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান কৰা আদি সামাজিক ক্ষেত্ৰটো পৰিয়ালটোৰ লোকসকলৰ অৱদান লেখত ল'বলগীয়া। উল্লেখযোগ্য যে ২০০৮ চনত ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাত<noinclude></noinclude> p2muxnho44ibgs4vj5ztjllt3lueg01 104 92380 252843 252355 2026-06-07T13:11:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252843 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৮|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> ৰিঃবি গাচেং আদিৰে সম্বৰ্ধনা জনাইছিল। গোলাপী পেগুৰ বয়ন শিল্পৰ উদ্ভাৱনী কৌশল আৰু শৈল্পিক নিপুনতা দেখি ইন্দিৰা গান্ধীয়ে তবধ মানিছিল আৰু ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছিল। '''সাংসাৰিক জীৱনঃ'''�� {{gap}}গোলাপী পেগুৱে সাংসাৰিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল উত্তৰ লক্ষীমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাৰ ওচৰৰ মাতমৰা গাঁৱৰ বিখ্যাত দলে পৰিয়ালৰ বোৱাৰী হিচাপে ললিসিং আৰু কলচি দলেৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ লক্ষ্যনাথ দলে সেইসময়ত লক্ষীমপুৰ জিলা আদালতৰ অধিবক্তা আছিল। দুসুঁতিমুখৰ ফালে ডেকাকালত ফুৰিবলৈ আহোঁতে লক্ষ্যনাথে জীৱনৰ উপযুক্ত সংগিনী হিচাপে গোলাপী পেগুক বাছি ল'লে। মিচিং নিয়ম মতে তেওঁলোক বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈ আৰু তেওঁলোকৰ যুগ্মজীৱনৰ সাক্ষীস্বৰূপে দুগৰাকী জী ক্ৰমে বৰদা, নিদা আৰু চাৰিজনকৈ পুত্ৰ ক্ৰমে চহান, ৰোহন, মিগম আৰু দূৰ্লভৰ জন্ম হয়। লক্ষ্য দলে এজন সাহসী আৰু নিষ্ঠাৱান কৰ্মী আছিল বাবেই ১৯৬২ চনত লখিমপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হ'ল। লক্ষ্য দলেৰ ৰাজনৈতিক বিচক্ষণতা, দূৰদৰ্শিতা আৰু দৃঢ়মনৰ গৰাকী হোৱাৰ বাবেই পুণৰ ১৯৭২ আৰু ১৯৭৮ চনত লক্ষীমপুৰ সমষ্টিৰ পৰাই বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৭৪ চনৰ শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ মন্ত্ৰীসভাৰ তেওঁ বান নিয়ন্ত্ৰণ মন্ত্ৰী আছিল। ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত আগুৱাই নিয়াত পত্নী গোলাপী পেণ্ড দলেৰ ভূমিকাক স্বামী লক্ষ্যনাথ দলেই অন্তঃকৰণেৰে মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্বলৈকে স্বীকাৰ কৰি গৈছিল। {{Gap}}সময় সলনি হোৱাটো পৃথিৱীৰেই নিয়ম। সময় অতি নিষ্ঠুৰ। কথাতেই কোৱা হয় ‘গতিশীল সময়ৰ আহ্বান আৰু মুক্ত বতাহক পৃথিৱীৰ কোনেও হাতৰ মুঠিত ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে।' সাংসাৰিক জীৱনৰ সুখময় দিনবোৰ গতি কৰাৰ সময়তেই ১৯৮০ চনৰ ৪ মে' তাৰিখে গোলাপীৰ স্বামী লক্ষ্যনাথ দলে দুৰাৰোগ্য কেন্সাৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুমুখত পৰে। {{Gap}}স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত গোলাপীয়ে আন স্বভাৱজাত নাৰীৰ দৰে সোঁতৰ<noinclude></noinclude> fa2drxztrnbbu5l6ztc9bjnlerxbz1a 252844 252843 2026-06-07T13:11:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252844 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৮|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> ৰিঃবি গাচেং আদিৰে সম্বৰ্ধনা জনাইছিল। গোলাপী পেগুৰ বয়ন শিল্পৰ উদ্ভাৱনী কৌশল আৰু শৈল্পিক নিপুনতা দেখি ইন্দিৰা গান্ধীয়ে তবধ মানিছিল আৰু ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছিল। '''সাংসাৰিক জীৱনঃ''' {{gap}}গোলাপী পেগুৱে সাংসাৰিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল উত্তৰ লক্ষীমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাৰ ওচৰৰ মাতমৰা গাঁৱৰ বিখ্যাত দলে পৰিয়ালৰ বোৱাৰী হিচাপে ললিসিং আৰু কলচি দলেৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ লক্ষ্যনাথ দলে সেইসময়ত লক্ষীমপুৰ জিলা আদালতৰ অধিবক্তা আছিল। দুসুঁতিমুখৰ ফালে ডেকাকালত ফুৰিবলৈ আহোঁতে লক্ষ্যনাথে জীৱনৰ উপযুক্ত সংগিনী হিচাপে গোলাপী পেগুক বাছি ল'লে। মিচিং নিয়ম মতে তেওঁলোক বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈ আৰু তেওঁলোকৰ যুগ্মজীৱনৰ সাক্ষীস্বৰূপে দুগৰাকী জী ক্ৰমে বৰদা, নিদা আৰু চাৰিজনকৈ পুত্ৰ ক্ৰমে চহান, ৰোহন, মিগম আৰু দূৰ্লভৰ জন্ম হয়। লক্ষ্য দলে এজন সাহসী আৰু নিষ্ঠাৱান কৰ্মী আছিল বাবেই ১৯৬২ চনত লখিমপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হ'ল। লক্ষ্য দলেৰ ৰাজনৈতিক বিচক্ষণতা, দূৰদৰ্শিতা আৰু দৃঢ়মনৰ গৰাকী হোৱাৰ বাবেই পুণৰ ১৯৭২ আৰু ১৯৭৮ চনত লক্ষীমপুৰ সমষ্টিৰ পৰাই বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৭৪ চনৰ শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ মন্ত্ৰীসভাৰ তেওঁ বান নিয়ন্ত্ৰণ মন্ত্ৰী আছিল। ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত আগুৱাই নিয়াত পত্নী গোলাপী পেণ্ড দলেৰ ভূমিকাক স্বামী লক্ষ্যনাথ দলেই অন্তঃকৰণেৰে মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্বলৈকে স্বীকাৰ কৰি গৈছিল। {{Gap}}সময় সলনি হোৱাটো পৃথিৱীৰেই নিয়ম। সময় অতি নিষ্ঠুৰ। কথাতেই কোৱা হয় ‘গতিশীল সময়ৰ আহ্বান আৰু মুক্ত বতাহক পৃথিৱীৰ কোনেও হাতৰ মুঠিত ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে।' সাংসাৰিক জীৱনৰ সুখময় দিনবোৰ গতি কৰাৰ সময়তেই ১৯৮০ চনৰ ৪ মে' তাৰিখে গোলাপীৰ স্বামী লক্ষ্যনাথ দলে দুৰাৰোগ্য কেন্সাৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুমুখত পৰে। {{Gap}}স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত গোলাপীয়ে আন স্বভাৱজাত নাৰীৰ দৰে সোঁতৰ<noinclude></noinclude> aolvpd5ac0rwsiwv1ox2f2tububq1xq 252845 252844 2026-06-07T13:12:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252845 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৮|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> ৰিঃবি গাচেং আদিৰে সম্বৰ্ধনা জনাইছিল। গোলাপী পেগুৰ বয়ন শিল্পৰ উদ্ভাৱনী কৌশল আৰু শৈল্পিক নিপুনতা দেখি ইন্দিৰা গান্ধীয়ে তবধ মানিছিল আৰু ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছিল। '''সাংসাৰিক জীৱনঃ''' {{gap}}গোলাপী পেগুৱে সাংসাৰিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল উত্তৰ লক্ষীমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাৰ ওচৰৰ মাতমৰা গাঁৱৰ বিখ্যাত দলে পৰিয়ালৰ বোৱাৰী হিচাপে ললিসিং আৰু কলচি দলেৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ লক্ষ্যনাথ দলে সেইসময়ত লক্ষীমপুৰ জিলা আদালতৰ অধিবক্তা আছিল। দুসুঁতিমুখৰ ফালে ডেকাকালত ফুৰিবলৈ আহোঁতে লক্ষ্যনাথে জীৱনৰ উপযুক্ত সংগিনী হিচাপে গোলাপী পেগুক বাছি ল'লে। মিচিং নিয়ম মতে তেওঁলোক বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈ আৰু তেওঁলোকৰ যুগ্মজীৱনৰ সাক্ষীস্বৰূপে দুগৰাকী জী ক্ৰমে বৰদা, নিৰদা আৰু চাৰিজনকৈ পুত্ৰ ক্ৰমে চহান, ৰোহন, মিগম আৰু দূৰ্লভৰ জন্ম হয়। লক্ষ্য দলে এজন সাহসী আৰু নিষ্ঠাৱান কৰ্মী আছিল বাবেই ১৯৬২ চনত লখিমপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হ'ল। লক্ষ্য দলেৰ ৰাজনৈতিক বিচক্ষণতা, দূৰদৰ্শিতা আৰু দৃঢ়মনৰ গৰাকী হোৱাৰ বাবেই পুণৰ ১৯৭২ আৰু ১৯৭৮ চনত লক্ষীমপুৰ সমষ্টিৰ পৰাই বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৭৪ চনৰ শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ মন্ত্ৰীসভাৰ তেওঁ বান নিয়ন্ত্ৰণ মন্ত্ৰী আছিল। ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত আগুৱাই নিয়াত পত্নী গোলাপী পেণ্ড দলেৰ ভূমিকাক স্বামী লক্ষ্যনাথ দলেই অন্তঃকৰণেৰে মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্বলৈকে স্বীকাৰ কৰি গৈছিল। {{Gap}}সময় সলনি হোৱাটো পৃথিৱীৰেই নিয়ম। সময় অতি নিষ্ঠুৰ। কথাতেই কোৱা হয় ‘গতিশীল সময়ৰ আহ্বান আৰু মুক্ত বতাহক পৃথিৱীৰ কোনেও হাতৰ মুঠিত ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে।' সাংসাৰিক জীৱনৰ সুখময় দিনবোৰ গতি কৰাৰ সময়তেই ১৯৮০ চনৰ ৪ মে' তাৰিখে গোলাপীৰ স্বামী লক্ষ্যনাথ দলে দুৰাৰোগ্য কেন্সাৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুমুখত পৰে। {{Gap}}স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত গোলাপীয়ে আন স্বভাৱজাত নাৰীৰ দৰে সোঁতৰ<noinclude></noinclude> 326fw8adeg6i19zgrgswt9m5leldtv3 104 92381 252929 252356 2026-06-08T05:16:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|number|মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦|৩৯}}</noinclude> লগত নিজকে বিলীন কৰি দিয়া নাছিল। সোঁতৰ বিপৰীতে যুঁজিবলৈ প্ৰস্তুত কৰি আটাইকেইটি সন্তানকে শিক্ষিত, কৰ্ম আৰু দক্ষ কৰি তুলিলে। কাৰণ স্বামীৰ বিয়োগৰ পিছত ঘৰৰ সমস্ত দায়িত্ব শিৰ পাতি লৈ জীৱন সংগ্ৰাম আৰম্ভ কৰি আটাই কেইটি ল'ৰা-ছোৱালীকে 'প্ৰকৃত মানুহ হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ তেওঁ যত্ন কৰিছিল। কালক্ৰমত বৰপুত্ৰ IAS Officer হ'ল, মাজু ল'ৰা প্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱসায়ী হোৱাৰ উপৰি এজন অভিনেতা, তৃতীয় পুত্ৰই শুল্ক বিভাগত চাকৰি কৰি স্বেচ্ছামূলক অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিলে, সৰু পুত্ৰ ডাক্তৰ আৰু সৰু জী নীৰদা অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এখন চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী। প্ৰতিগৰাকী পো-বোৱাৰী আৰু জী-জোঁৱাই আৰু নাতি-নাতিনীহঁতৰ অতি মৰমৰ আদৰ্শবান এইগৰাকী নাৰীয়ে ঘৰ এখন কেনেকৈ ধৰিব লাগে, কেনেকৈ সকলোকে শুশ্ৰূষা কৰিব লাগে, কাক কেনেকৈ সন্মান কৰিব লাগে ইত্যাদি কথাবোৰত ভালদৰে শিক্ষা দিছিল। গাঁও তথা চুবুৰীয়া লোকসকলৰ অতিকে আপোন এইগৰাকী মহিলাই উত্তৰ-লক্ষীমপুৰ পৌৰসভাৰ পৰা বিনা প্ৰতিদ্বন্দিতাৰে চেতিয়া গাঁও (ৱাৰ্ড নং ৫) ১৯৮৪ চনৰ পৰা ক্ৰমাগতভাৱে তিনিবাৰকৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ বোকা ছটিওৱা, বিভাজন নীতি আদি অতি লেতেৰা ৰাজনীতি ব্যৱস্থাৰ মাজতো সকলোৱে বিনাচৰ্তে মুকলিকৈ নিৰ্বাচিত কৰাৰ অন্তৰালত নিশ্চয়কৈ গোলাপী পেণ্ডৰ ব্যক্তি আৰু ব্যক্তিত্বৰ এক গভীৰ দিশ লুকাই আছে। ভ্ৰমণ ভালপোৱা এইগৰাকী মহিলাই জীৱনৰ বিয়লি সময়ছোৱাত মুম্বাই, দিল্লী, আগ্ৰা, পঞ্জাৱ, অমৃতসৰ, শ্ৰীনগৰ, নাইনিতাল. কলিকতা আদি ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমণ কৰাৰ উপৰি ইংলেণ্ড আৰু চিংগাপুৰো ভ্ৰমণ কৰিছিল। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ শ্বিলং, চেৰাপুঞ্জী, ইটানগৰ, পাছিঘাট, জিৰ' আদি ঠাইলৈ তেওঁ প্ৰায়েই ফুৰিবলৈ গৈছিল। বিয়লি বেলাত স্বামীহীনভাৱে সাংসাৰিক জীৱন- যাপন, নাতি-নাতিনীৰ সৈতে খেলা, আজৰি সময়ত ফুৰিবলৈ যোৱা আদি কৰি ফুৰোঁতে ২০০৭ চনত মুম্বাইত স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰোঁতে কেন্সাৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছে বুলি চিকিৎসকে জনায়। পৰিয়ালৰ লোকে তৎকালীন ভাৱে আগষ্ট মাহত মুম্বাই হস্পিতালত অস্ত্ৰোপচাৰ কৰে। কিন্তু অস্ত্ৰোপচাৰৰ পাছত ২০১০ চনত কেন্সাৰ ৰোগ সমগ্ৰ শৰীৰলৈ সংক্ৰমিত হয়। যাৰফলত দুৰাৰোগ্য কৰ্কট ৰোগত ভুগি ২০১৩<noinclude></noinclude> n4chi4ghbutm1iptoez0xe71zvx5ms1 104 92404 252911 252701 2026-06-07T17:46:59Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252911 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>আমাৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ অংকুৰ সেন আৰু ছাত্ৰী উদেষ্ণা নেওগে সৃষ্টিশীল নৃত্য, সত্ৰীয়া নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিলে। অসমৰ বিহু চাই অৰুণাচলৰ ৰেচ্‌মা নামৰ ছোৱালীজনীয়ে মোক ক’লে “ছাৰ মই আপোনালোকৰ ছোৱালী কেইজনীতকৈ বেছি ধুনীয়া নাচিব পাৰিম”। {{gap}}১৮ নৱেম্বৰৰ দিনা দিল্লীৰ পৰ্যটন ক্ষেত্ৰসমূহ দেখুৱাবৰ বাবে কেম্প কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা আয়োজন চলিল। জৱাহৰলাল নেহৰু ষ্টেডিয়ামৰ ভিতৰত সকলোকে প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দি ষ্টেডিয়ামখনৰ চৌদিশে এপাক ফুৰালে। দিল্লীৰ গেট্‌ৱে অৱ ইণ্ডিয়া, বিজ্ঞান ভৱন, লটাছ টেম্পল, ৰাজঘাট, লালকিল্লা আদি ঘূৰাই আমাক গাড়ীৰ ভিতৰতে পেকেট লান্স খাবলৈ দিলে আৰু পৰ্যটনৰ ক্ষেত্ৰসমূহ চাই শেষ হোৱাৰ পিছত কেম্পলৈ ঘূৰাই আনিলে। পিছদিনা দলসমূহক দুটা ভাগত ভাগ কৰি মানালি আৰু ধৰ্মশালালৈ দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ নিয়াৰ কথা কেম্পৰ ফালৰ পৰা ঘোষণা কৰিলে। আমাৰ অসমৰ দলটি মানালিলৈ যাব বিচৰাত কেম্প কমাণ্ডেণ্টক ম‍ই কথাটো অৱগত কৰিলো। দুপৰীয়া আহাৰ খাই উঠাৰ পিছতেই গাড়ীৰে আমাক কাশ্মিৰী গেটলৈকে লৈ গ’ল। কাশ্মিৰী গেটৰ পৰা সন্ধ্যা ছয় বজাত মানালি অভিমুখে যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। ৰাতি এঘাৰমান বজাত চণ্ডীগড় পালোগৈ আৰু চণ্ডীগড়ৰ এখন হোটেলত সকলোকে চাহ, ভাত ইত্যাদি খাব পাৰিব বুলি বাছৰ ড্ৰাইভাৰে জনালে। আমি বাছৰ পৰা নামি চাহ খাই আকৌ যাত্ৰা কৰিলো। সেইৰাতিটো চণ্ডীগড়ত কুঁৱলী দেখি আচৰিত পাইছিলো। দুই মিটাৰ দূৰত্বও কুঁৱলীৰ পৰা একো মণিব পৰা নাযায় আৰু তেনেকুৱা কুঁৱলী ফালি গাড়ী কেনেকৈ চলাইছিল সেয়া ড্ৰাইভাৰবোৰেহে গম পাব। ১৯ নৱেম্বৰৰ দিনা পুৱান মান বজাত চুলাং ভেলী (Solang Valley) পালোগৈ। মানালিৰ পৰা চৈধ্য কিল’মিটাৰ আগলৈ লাডাখ যোৱা ৰাস্তাত চোলাং ভেলী অৱস্থিত। চুলাং ভেলীত নামিয়েই তাৰ সৌন্দৰ্য্য দেখি আমি অভিভূত হৈ পৰিলো। বৰফেৰে আবৃত বগা ৰঙৰ পৰ্বতবোৰৰ তলত ওখ ওখ পাইন গছৰ কজলা ৰঙৰ পাহাৰে সকলোকে<noinclude>{{rh|| ২৮ ✦ {{gap}} ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> km0j5lozgvjc5c4bspem9biem8afvyk 104 92405 252910 252699 2026-06-07T17:36:12Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252910 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>চেমিনাৰ হ’লত বিভিন্ন বক্তাৰ ভাষণ, সন্ধ্যা পাঁচ বজাৰ পৰা ন বজালৈকে বিভিন্ন ৰাজ্য তথা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলসমূহৰ সাংস্কৃতিক সন্ধ্যা; এনেদৰেই পাঁচ দিন গতানুগতিকতাৰে কেম্পত দিনবোৰ পাৰ হ’বলৈ ধৰিলে। ১৭ নৱেম্বৰৰ দিনা আমাৰ অসমৰ দলটিয়ে বিহু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাৰ কথা। বিহু নৃত্যত তিনিজনী ছোৱালীয়ে ভালকৈ নাচিব জনাৰ বিপৰীতে তিনিজনীয়ে জীৱনত হেনো বিহু নাচিয়েই পোৱা নাই। তথাপি নাচি নোপোৱা তিনিজনীয়ে মঞ্চত গৈ নাচিবৰ বাবে মোৰ ওচৰলৈ অনুমতি ল’বলৈ আহিল। ইফালে সদায় নাচি থকা কেইজনীয়ে মোৰ ওচৰলৈ আহি আপত্তি দশাই ক’বলৈ ধৰিলে—“ছাৰ এইকেইজনীয়ে একো নাচিবই নাজানে দেখিবলৈ কিবা অদ্ভুত হৈছে। তেওঁলোকক আপুনি যেনেতেনে বুজাওক।” তাৰ মাজৰে এজনীয়ে আৰু এখোপ চ’ৰা হৈ মোক আপত্তি কৰি কলে— “ছাৰ গোটেই অসমৰেই বদনাম হ’ব, ইফালে কেমেৰা লৈ ভিডিঅ’ ৰেকৰ্ডিঙো কৰিব, ভাল নহ’লে আমিয়েই লাজ পাম। তাহাঁতেই নাচক নহ’লে আমি নানাচো।” ইফালেদি নাচিব নজনা কেইজনী সাজি কাচি ৰাঙলী হৈ আহিছে নাচিমেই বুলি আগবাঢ়ি আহিল। শেষত আটাইকেইজনীকে নাচিবলৈ অনুমতি দি ক’লো—“যা যা ভালকৈ নাচিবি অসমৰ নাম থকাকৈ।” ইফালে আচফিকা ইছলামে ঘোষিকাৰ ভূমিকাৰে মাইকৰ কাষলৈ গৈ বিহুৰ বিষয়ে ইংৰাজীতে দুই মিনিটমান অসমৰ বিহু কি, কেতিয়া পালন কৰা হয়, বিহু যে অসমীয়াৰ প্ৰাণ ইত্যাদি কথা কৈ দৰ্শকক মঞ্চৰ সন্মুখ ভাগলৈ ভেবা লাগি চাই থাকিবলৈ বাধ্য কৰালে। পকংজ চমুৱাই ঢোলৰ চাপৰ মাৰি বিহু আৰম্ভ কৰিছেহে মাথোন নাচনীকেইজনী আহি মঞ্চ পালেহি। ঢোলৰ তালে তালে তিনিজনীয়ে ভালকৈ নচাৰ বিপৰীতে এদিনো নাচি নোপোৱা কেইজনীয়ে তিনিজনীক অনুসৰণ কৰি কৰি নাচিবলৈ ধৰিলে। ঢোলৰ গুমগুমনিত মঞ্চ উৰি যাওঁ উৰি যাওঁ কৰিছে, মঞ্চত বহি থকা দৰ্শকো জপিয়াই জপিয়াই নাচিবলৈ ধৰিলে। তেনেকৈয়েই অসমৰ বিহু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি আমাৰ দলটি মঞ্চৰ তললৈ নামি আহিল। অসমৰ বিহুৰ লগতে<noinclude>{{rh||ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ. {{gap}}✦ ২৭ |}}</noinclude> fxmu3axcqfumb37j46710j7aywaykiz 104 92406 252909 252698 2026-06-07T17:21:37Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252909 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে আৰু ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি কোঠালৈ বুলি আগবাঢ়িলো। প্ৰথম দিনা Contingent Leader সকলক পুৰুষ হ’লে ল’ৰাবোৰৰ লগত আৰু মহিলা হ’লে ছোৱালীৰ লগত থাকিবলৈ আহ্বান জনালে। আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ দহ মিনিটমান পিছতেই এজন ল’ৰাই প্ৰতিটো কোঠাত আহি ক’লেহি যে “Contingent Leader সকলক তলৰ আলোচনা কক্ষলৈ কেম্প কমাণ্ডেন্টে মাতিছে।” লগে লগেই মই তললৈ গৈ আমাৰ কেম্পৰ বাবে অস্থায়ীকৈ ব্যৱস্থা কৰা আলোচনা কক্ষত উপস্থিত হ’লো। পশ্চিম বঙ্গৰ য়ুথ অফিচাৰ পাটনায়ক ডাঙৰীয়াই কেম্পৰ অৰ্থ, টিমৰ অৰ্থ আদি সুন্দৰকৈ ব্যাখ্যা কৰিলে। পাটনায়কে কোৱা কেম্পৰ অৰ্থ হৈছে—C. মানে হ’ল Co-Ordination, A মানে হ’ল adjustment, M মানে হ’ল Management আৰু P মানে হ’ল Punctuality। ঠিক সেইদৰে টিমৰ অৰ্থও তেওঁ ক’লে যে T মানে হৈছে Together, E মানে হৈছে—Everybody, A মানে হ’ল Achieve আৰু M মানে হ’ল More “কেম্পলৈ আহিছে যেতিয়া আপোনালোকে কেম্পৰ সকলো নিয়ম-শৃংখলা বজাই ৰখাৰ লগতে আয়োজক সমিতিয়ে নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া কাৰ্য্যসূচীসমূহতো সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিব আৰু কাইলৈ পুৱা পাঁচ বজাতেই ফিল্ডত যোগাসন হ’ব সকলো উপস্থিত থাকিব লাগিব।” লগতে প্ৰতিখন ৰাজ্য বা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক কাৰ্য্যসূচীৰ বিষয়েও পাটনায়ক ডাঙৰীয়াই অৱগত কৰিলে। সভাৰ পৰা উভতি আহি মই আমাৰ দলটিৰ সকলোকে কথাখিনি অৱগত কৰি ল’ৰাবোৰৰ লগতে শুই থাকিলো। {{gap}}১৩ নবেম্বৰৰ পৰা ১৭ নবেম্বৰলৈকে প্ৰতিদিনেই একেই কাৰ্য্যসূচী চলিবলৈ ধৰিলে। পুৱা পাঁচ বজাত যোগাসন, সাত বজাত ফিল্ডৰ পৰা উভতি আহি গা-পা ধুই ন বজাৰ ভিতৰত ব্ৰেকফাষ্ট কৰি ৰেডি হৈ চাৰে ন বজাৰ পৰা দুপৰীয়া চাৰে বাৰ বজালৈকে আলোচনা কক্ষত বিভিন্ন বক্তাৰ ভাষণ, চাৰে বাৰ বজাৰ পৰা ডেৰ বজালৈকে লান্স টাইম, দুই বজাৰ পৰা চাৰি বজালৈ আকৌ<noinclude>{{rh|| ২৬ ✦ {{gap}} ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> rofcvk1au2lnvwvki82pioaw0o1b1wd 104 92407 252908 252697 2026-06-07T17:06:37Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252908 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude> {{center|{{Xxx-larger|'''দিল্লীৰ মেগা শিবিৰ আৰু মানালিৰ '''এড্‌ভেন্সাৰ কেম্প''''''}}}} {{gap}}২০১১ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰৰ পৰা ২৪ নৱেম্বৰলৈ দিল্লীত ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনিৰ (NSS) উদ্যোগত নতুন দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু স্টেডিয়ামত বাৰদিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰে ‘মেগা কেম্প’ৰ আয়োজন কৰিছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ আটাকেইখন ৰাজ্যৰ লগতে কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলসমূহেও মেগা কেম্পত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অসমৰপৰাও অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, যোৰহাট কলেজ আৰু ঢকুৱাখনা কলেজৰ NSS ৰ Volunteer সকলে উক্ত মেগা কেম্পত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল। বিশেষকৈ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ক্ৰমে শ্বামিনা বেগম,ৰ’দালি দুৱৰা, আছফিকা ইছলাম, নীলকমল দত্ত, ৱাছিফুৰ ৰহমান, ৰিতুপল দত্ত; ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা মুনমী গগৈ, পংকজ চমুৱা, ৰঞ্জিত চুতীয়া, পাপৰি চুতীয়া আৰু যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰঞ্জন দত্ত, অংকুৰ সেন, উদেষ্ণা নেওগ, নীহাৰিকা দাসে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। {{gap}}ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ তত্ত্বাৱধানৰ বাবে গুৱাহাটীস্থিত ‘ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনি’ৰ উত্তৰ-পূব মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ তৰফৰ পৰা মোক Contingent Leader হিচাপে যাবলৈ আহ্বান জনাইছিল। নৰ্থ ইষ্ট ৰেজিঅ’নেল চেণ্টাৰৰ (NER) আহ্বান মৰ্মে মই চৈধ্যজনীয়া দলটিৰ নেতৃত্ব লৈ গুৱাহাটীৰ পৰা দিল্লীলৈ ৰাওনা হ’লো। গুৱাহাটীৰ পৰা সম্পৰ্‌ক ক্ৰান্তি’ত যাত্ৰা কৰি ১২ নৱেম্বৰ তাৰিখে সন্ধ্যা সাতমান বজাত নিউ দিল্লী ষ্টেচন পালেগৈ। নিউ দিল্লী ষ্টেচনৰ পৰা টেক্সি লৈ জৱাহৰলাল নেহৰু ষ্টেডিয়ামত আমি সোমাই পৰিলো। আয়োজকসকলে আমাক ভাগে ভাগে<noinclude>{{rh||ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ. {{gap}}✦ ২৫ |}}</noinclude> beqjt6at8c1pop12z99t52sd5l74pb7 252920 252908 2026-06-07T18:47:49Z JyotiPN 1603 252920 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude> {{center|{{Xx-larger|'''দিল্লীৰ মেগা শিবিৰ আৰু মানালিৰ '''এড্‌ভেন্সাৰ কেম্প''''''}}}} {{gap}}২০১১ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰৰ পৰা ২৪ নৱেম্বৰলৈ দিল্লীত ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনিৰ (NSS) উদ্যোগত নতুন দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু স্টেডিয়ামত বাৰদিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰে ‘মেগা কেম্প’ৰ আয়োজন কৰিছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ আটাকেইখন ৰাজ্যৰ লগতে কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলসমূহেও মেগা কেম্পত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অসমৰপৰাও অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, যোৰহাট কলেজ আৰু ঢকুৱাখনা কলেজৰ NSS ৰ Volunteer সকলে উক্ত মেগা কেম্পত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল। বিশেষকৈ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ক্ৰমে শ্বামিনা বেগম,ৰ’দালি দুৱৰা, আছফিকা ইছলাম, নীলকমল দত্ত, ৱাছিফুৰ ৰহমান, ৰিতুপল দত্ত; ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা মুনমী গগৈ, পংকজ চমুৱা, ৰঞ্জিত চুতীয়া, পাপৰি চুতীয়া আৰু যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰঞ্জন দত্ত, অংকুৰ সেন, উদেষ্ণা নেওগ, নীহাৰিকা দাসে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। {{gap}}ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ তত্ত্বাৱধানৰ বাবে গুৱাহাটীস্থিত ‘ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনি’ৰ উত্তৰ-পূব মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ তৰফৰ পৰা মোক Contingent Leader হিচাপে যাবলৈ আহ্বান জনাইছিল। নৰ্থ ইষ্ট ৰেজিঅ’নেল চেণ্টাৰৰ (NER) আহ্বান মৰ্মে মই চৈধ্যজনীয়া দলটিৰ নেতৃত্ব লৈ গুৱাহাটীৰ পৰা দিল্লীলৈ ৰাওনা হ’লো। গুৱাহাটীৰ পৰা সম্পৰ্‌ক ক্ৰান্তি’ত যাত্ৰা কৰি ১২ নৱেম্বৰ তাৰিখে সন্ধ্যা সাতমান বজাত নিউ দিল্লী ষ্টেচন পালেগৈ। নিউ দিল্লী ষ্টেচনৰ পৰা টেক্সি লৈ জৱাহৰলাল নেহৰু ষ্টেডিয়ামত আমি সোমাই পৰিলো। আয়োজকসকলে আমাক ভাগে ভাগে<noinclude>{{rh||ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ. {{gap}}✦ ২৫ |}}</noinclude> ak6oyyywrji729tsjtaz26irf9sk2nx 252921 252920 2026-06-07T18:50:02Z JyotiPN 1603 252921 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude> {{center|<poem>{{Xx-larger|'''দিল্লীৰ মেগা শিবিৰ আৰু মানালিৰ''' '''এড্‌ভেন্সাৰ কেম্প'''}}</poem>}} {{gap}}২০১১ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰৰ পৰা ২৪ নৱেম্বৰলৈ দিল্লীত ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনিৰ (NSS) উদ্যোগত নতুন দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু স্টেডিয়ামত বাৰদিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰে ‘মেগা কেম্প’ৰ আয়োজন কৰিছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ আটাকেইখন ৰাজ্যৰ লগতে কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলসমূহেও মেগা কেম্পত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অসমৰপৰাও অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, যোৰহাট কলেজ আৰু ঢকুৱাখনা কলেজৰ NSS ৰ Volunteer সকলে উক্ত মেগা কেম্পত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল। বিশেষকৈ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ক্ৰমে শ্বামিনা বেগম,ৰ’দালি দুৱৰা, আছফিকা ইছলাম, নীলকমল দত্ত, ৱাছিফুৰ ৰহমান, ৰিতুপল দত্ত; ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা মুনমী গগৈ, পংকজ চমুৱা, ৰঞ্জিত চুতীয়া, পাপৰি চুতীয়া আৰু যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰঞ্জন দত্ত, অংকুৰ সেন, উদেষ্ণা নেওগ, নীহাৰিকা দাসে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। {{gap}}ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ তত্ত্বাৱধানৰ বাবে গুৱাহাটীস্থিত ‘ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনি’ৰ উত্তৰ-পূব মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ তৰফৰ পৰা মোক Contingent Leader হিচাপে যাবলৈ আহ্বান জনাইছিল। নৰ্থ ইষ্ট ৰেজিঅ’নেল চেণ্টাৰৰ (NER) আহ্বান মৰ্মে মই চৈধ্যজনীয়া দলটিৰ নেতৃত্ব লৈ গুৱাহাটীৰ পৰা দিল্লীলৈ ৰাওনা হ’লো। গুৱাহাটীৰ পৰা সম্পৰ্‌ক ক্ৰান্তি’ত যাত্ৰা কৰি ১২ নৱেম্বৰ তাৰিখে সন্ধ্যা সাতমান বজাত নিউ দিল্লী ষ্টেচন পালেগৈ। নিউ দিল্লী ষ্টেচনৰ পৰা টেক্সি লৈ জৱাহৰলাল নেহৰু ষ্টেডিয়ামত আমি সোমাই পৰিলো। আয়োজকসকলে আমাক ভাগে ভাগে<noinclude>{{rh||ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ. {{gap}}✦ ২৫ |}}</noinclude> 02byyd8vlnd8cxwxxetp87tsbipxbuy 104 92408 252904 252694 2026-06-07T16:04:11Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>বয়োজ্যেষ্ঠ ৰিক্সাৱালাজনক ধমক দিয়াৰ লগতে অশ্লীল ভাষাৰে গালি-গালাজ পাৰিবলৈ ল’লে। তেওঁলোকে ৰিক্সাৱালাজনক ষ্টেচনলৈ আকৌ নাহিবলৈ সঁকিয়াই দি আমাক যাবলৈ দিলে। আমি ৰিক্সাৱালাজনৰ লগত ৰিক্সাত উঠি হোটেলত সোমাই পৰিলো। {{gap}}২৫ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা পুৱা আঠমান বজাত উঠি তাজমহল চাবলৈ বুলি আগবাঢ়িলো। কিন্তু সেইদিনা শুক্ৰবাৰ আছিল বাবে তাজমহল, বন্ধ আছিল। আমাৰ আশাত চেঁচাপানী পৰিল যদিও তাজমহলৰ বাহিৰেদি যমুনা নদীৰ পাৰৰ পৰা আমি তাজমহল চাই ‘আগ্ৰা ফৰ্ট’লৈ বুলি আগবাঢ়িলো। ‘আগ্ৰা ফৰ্ট’ত সোমাই এপাক ঘূৰি আমি উত্তৰ প্ৰদেশৰ ষ্টেট ট্ৰেন্সপৰ্ট এখনত উঠি দিল্লীলৈ বুলি যাত্ৰা কৰিলো। আগ্ৰাৰ পৰা দিল্লীলৈকে সুন্দৰ পথত বাছত বহি এটা সুকীয়া আমেজ ল’লো। কিন্তু আধাবাটতে এজন বাছৰ ড্ৰাইভাৰক পুলিছে লাঠীৰে প্ৰহাৰ কৰা ঘটনাক লৈ ঠাইডোখৰত (ঠাইডোখৰৰ নাম মনত নাই) ড্ৰাইভাৰ সন্থাই প্ৰতিবাদ কৰি আছিল। এঘণ্টামান ট্ৰেফিক জামত পাৰ কৰাৰ পিছত ৰাস্তা খোল খালে আৰু আমি দিল্লী পালোহি। বাছ আস্থানৰ পৰা এখন অট’লৈ আমি অল্ড দিল্লী জংছনত ব্ৰহ্মপুত্ৰ মেইলৰ অপেক্ষাত ৰেলৱে ষ্টেচনতে বহি পৰিলো। অল্ড দিল্লীৰ ৰেলৱে ষ্টেচনটো বৰ ধুনীয়া দেখিলো। সেইদিনা ষ্টেচনটোৰ সন্মুখত এখন ‘ৱাইন চপ’ত মানুহৰ ভিৰ দেখি তবধ মানিলো। মাজনিশা এঘাৰমান বজাত ব্ৰহ্মপুত্ৰ মেইল আহি যথাস্থানত লাগিলেহি আৰু আমি নিজা আসন গ্ৰহণ কৰি অসমলৈ বুলি উভতিলো। পিছদিনা সাতমান বজাত প্ৰশান্ত চাৰে জনালে যে তেওঁৰ সৰু বেগটো কোনোবাই চুৰ কৰি লৈ গ’ল। প্ৰশান্ত ছাৰে আগ্ৰাৰ এটা চামৰা উদ্যোগত সোমাই কেইবাজোৰো জোতা-চেণ্ডেল আৰু অন্যান্য সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰি আহিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ মেইল সময়তকৈ তিনি-চাৰিঘণ্টমান পলমকৈ আহি মৰিয়ণিত পালেহি আৰু মৰিয়ণি ষ্টেচনত প্ৰশান্ত বৰা ছাৰক বিদায় দি যোৰহাটলৈ আহোঁ। {{gap}}মধ্যপ্ৰদেশৰ ভূপালত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰশিক্ষণৰ অন্তৰালত আমাক আকৌ<noinclude>{{rh||ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ. {{gap}}✦ ২৩ |}}</noinclude> nj2rdakehkwohn4tmmw2i4c1k6r1bcq 104 92409 252907 252695 2026-06-07T16:19:32Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252907 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>গুৱাহাটীৰ খাৰঘূলিস্থিত ‘ডনবক্স ইনষ্টিটিউট’ত ১৩ অক্টোবৰৰ পৰা ১৬ অক্টোবৰলৈকে এটা প্ৰশিক্ষণৰ আয়োজন কৰিলে। উক্ত প্ৰশিক্ষণত জিলা সমন্বয়ক সকলৰ উপৰিও যোৰহাট জিলা, ডিব্ৰুগড় জিলা আৰু কামৰূপ মেট্ৰ’ৰ NSS থকা প্ৰতিখন মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰসকলক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। চাৰিদিনীয়া প্ৰশিক্ষণটোত তামিলনাডুৰ দুগৰাকী মহিলা সমল ব্যক্তিৰ লগতে অসমৰ ৰত্না সিং নামৰ এগৰাকী সমল ব্যক্তিয়ে আমাক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। অনুষ্ঠানৰ শেষৰ দিনা সকলো জিলা সমন্বয়কক নিজা নিজা জিলাত গৈ হাইস্কুল আৰু হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলবোৰক লৈ Adolscent Health and Development Project বোৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। যাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সমগ্ৰ যোৰহাট জিলাৰ হাইস্কুল আৰু হায়াৰ ছেকেণ্ডৰী স্কুল প্ৰধান শিক্ষক/ অধ্যক্ষসকলক লৈ ২০০৯ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰ তাৰিখে শিক্ষা ভৱনত Adolscent Project and Life Skill সম্পৰ্কে এদিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰ আয়োজন কৰা হয়। যোৰহাট জিলাৰ মুঠ ১৭০ খন বিদ্যালয়ৰ (সেই সময়ত মাজুলী যোৰহাট জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল) অধ্যক্ষ আৰু প্ৰধান শিক্ষকে কৰ্মশালাটোত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অধ্যক্ষ তথা প্ৰধান শিক্ষকসকলৰ বাবে লোৱা কাৰ্য্যসূচীৰ পিছত ১৬,১৭ আৰু ১৮ ডিচেম্বৰ (২০০৯ চন) প্ৰতিখন হাইস্কুল আৰু হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী স্কুলৰ পৰা একোজনকৈ শিক্ষকে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অনুষ্ঠানটোত NART ৰ সমল ব্যক্তি ৰত্না সিং আৰু NSS ৰ Assistant Youth Officer নকুল দেউৰীয়ে সমল ব্যক্তি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ৰত্না সিঙৰ বক্তৃতা, ব্যক্তিত্ব আৰু কাৰ্য্যকলাপ দেখি সকলো অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে কাৰ্যসূচী সন্দৰ্ভত ভূয়সী প্ৰশংসা আগবঢ়াইছিল।<noinclude>{{rh|| ২৪ ✦ {{gap}} ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> gv4t9vrc701h2b3owv034ts7175w17e 104 92418 252930 252488 2026-06-08T05:20:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦|৪১}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|জয়ন্তী গোঁহাই দলে}}}} {{gap}}গোহাঁই দলে— উপাধিটো দেখিয়েই সকলোৰে মনত নিশ্চয় প্ৰশ্ন উঠিব “গোহাঁই দলে’ কেনেকৈ মিচিং হ’ল? পৃথিৱীত হয়তো এনে কোনো নিৰ্দিষ্ট জাতি নাই যি Assismilation বা আত্মীকৰণ হোৱা নাই। কাৰণ মানৱ জাতিৰ ইতিহাসেই হৈছে প্ৰবজন আৰু আত্মীকৰণৰ ইতিহাস। সুদূৰ ব্ৰহ্মদেশৰ পৰা আহি আহোমসকলে নিজা ধৰ্ম, ভাষা এৰি অসমীয়া ভাষা সৰ্বাস্তকৰণে গ্ৰহণ কৰি ইতিহাসৰ পাতনি তৰাৰ দৰে মিচিংসকলৰ তেনেধৰণৰ অনেক ইতিহাস সাক্ষী হৈ আছে। আনকি মিচিংসকলৰ মাজতেই থকা অনেক ব্যক্তিৰ মাজত এতিয়াও বৈজ্ঞানিকভাৱে জিন পৰীক্ষা কৰিলে অইন কথাটো বাদেই মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ লোক হিচাপেও হয়তো প্ৰমাণিত নহ'ব পাৰে। যি কি নহওক গোলাঘাট জিলাৰ প্ৰথম মেট্ৰিকুলেট আৰু ইণ্টাৰমেডিয়েট পাছ কৰা মিচিং মহিলাগৰাকীয়েই হৈছে জয়ন্তী গোহাঁই দলে। ''''জয়ন্তী গোহাঁই দলে' কেনেকৈ হ'ল?''' {{gap}}গোলাঘাট জিলাৰ (সেইসময়ত শিৱসাগৰ জিলা) ন-ভঙা মিচিং গাঁৱত ১৯৪২ চনৰ ১ মাৰ্চ তাৰিখে জয়ন্তী গোহাঁই দলেৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃৰ নাম আছিল মহেশ্বৰ বুঢ়াগোহাঁই আৰু মাতৃ কুচৌ পেণ্ড। তেওঁৰ পিতৃ মৰঙীখোৱা বুঢ়াগোহাঁই বংশৰ ল'ৰা আছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ মোমায়েক সোণাবৰ পেণ্ড গাওঁবুঢ়া হোৱাৰ লগতে আঢ্যৱন্ত খেতিয়ক আছিল। সোণাবৰৰ কেইবাটাও হাতী আছিল বাবে অসমৰ বাহিৰেও নাগালেণ্ড, অৰুণাচল আদি অনেক ঠাইৰ মানুহৰ লগত বন্ধুত্ব গঢ়ি তুলিব পাৰিছিল। সেইসময়ত মিচিং গাঁওবোৰত কলগছ নাছিল আৰু সেয়ে হাতীবোৰৰ খাদ্যৰ বাবে মৰঙীলৈ লৈ যোৱা হৈছিল। মৰণ্ডিত মহেশ্বৰ বুঢ়াগোহাঁয়ে হাতীৰ মালিক সোণাবৰৰ লগতে মাউতবোৰৰ লগতো সু-সম্পৰ্ক বৰ্তাই ৰাখিছিল বাবে মাজে-সময়ে ন-ভঙালৈ অহা-যোৱা কৰিছিল। মহেশ্বৰৰ দেউতাকৰ<noinclude></noinclude> l0oiy0k2o59tjjvkq3oyqc981xfbbqh 252931 252930 2026-06-08T05:22:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252931 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦|৪১}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|জয়ন্তী গোঁহাই দলে}}}} {{gap}}গোহাঁই দলে— উপাধিটো দেখিয়েই সকলোৰে মনত নিশ্চয় প্ৰশ্ন উঠিব “গোহাঁই দলে’ কেনেকৈ মিচিং হ’ল? পৃথিৱীত হয়তো এনে কোনো নিৰ্দিষ্ট জাতি নাই যি Assismilation বা আত্মীকৰণ হোৱা নাই। কাৰণ মানৱ জাতিৰ ইতিহাসেই হৈছে প্ৰবজন আৰু আত্মীকৰণৰ ইতিহাস। সুদূৰ ব্ৰহ্মদেশৰ পৰা আহি আহোমসকলে নিজা ধৰ্ম, ভাষা এৰি অসমীয়া ভাষা সৰ্বাস্তকৰণে গ্ৰহণ কৰি ইতিহাসৰ পাতনি তৰাৰ দৰে মিচিংসকলৰ তেনেধৰণৰ অনেক ইতিহাস সাক্ষী হৈ আছে। আনকি মিচিংসকলৰ মাজতেই থকা অনেক ব্যক্তিৰ মাজত এতিয়াও বৈজ্ঞানিকভাৱে জিন পৰীক্ষা কৰিলে অইন কথাটো বাদেই মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ লোক হিচাপেও হয়তো প্ৰমাণিত নহ'ব পাৰে। যি কি নহওক গোলাঘাট জিলাৰ প্ৰথম মেট্ৰিকুলেট আৰু ইণ্টাৰমেডিয়েট পাছ কৰা মিচিং মহিলাগৰাকীয়েই হৈছে জয়ন্তী গোহাঁই দলে। ''''জয়ন্তী গোহাঁই দলে' কেনেকৈ হ'ল?''' {{gap}}গোলাঘাট জিলাৰ (সেইসময়ত শিৱসাগৰ জিলা) ন-ভঙা মিচিং গাঁৱত ১৯৪২ চনৰ ১ মাৰ্চ তাৰিখে জয়ন্তী গোহাঁই দলেৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃৰ নাম আছিল মহেশ্বৰ বুঢ়াগোহাঁই আৰু মাতৃ কুচৌ পেণ্ড। তেওঁৰ পিতৃ মৰঙীখোৱা বুঢ়াগোহাঁই বংশৰ ল'ৰা আছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ মোমায়েক সোণাবৰ পেণ্ড গাওঁবুঢ়া হোৱাৰ লগতে আঢ্যৱন্ত খেতিয়ক আছিল। সোণাবৰৰ কেইবাটাও হাতী আছিল বাবে অসমৰ বাহিৰেও নাগালেণ্ড, অৰুণাচল আদি অনেক ঠাইৰ মানুহৰ লগত বন্ধুত্ব গঢ়ি তুলিব পাৰিছিল। সেইসময়ত মিচিং গাঁওবোৰত কলগছ নাছিল আৰু সেয়ে হাতীবোৰৰ খাদ্যৰ বাবে মৰঙীলৈ লৈ যোৱা হৈছিল। মৰঙীত মহেশ্বৰ বুঢ়াগোহাঁয়ে হাতীৰ মালিক সোণাবৰৰ লগতে মাউতবোৰৰ লগতো সু-সম্পৰ্ক বৰ্তাই ৰাখিছিল বাবে মাজে-সময়ে ন-ভঙালৈ অহা-যোৱা কৰিছিল। মহেশ্বৰৰ দেউতাকৰ<noinclude></noinclude> 878xifgeegrcv4vc52lxh1ff5s2zgre 104 92419 252933 252489 2026-06-08T05:35:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪২|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> কেইবা গৰাকীও পত্নী আছিল। এবাৰ কিবা কাৰণত মাহী মাকৰ লগত বাক্-বিতণ্ডা হোৱাত তেওঁ নভঙালৈ গুচি আহে। সেইসময়ত ন-ভঙাৰ মিচিং লোকসকল শিক্ষাৰ পোহৰৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছিল আৰু সেয়ে মহেশ্বৰে গাঁওখনৰ লোকসকলক অ-আ-ক-খ শিকোৱাৰ লগতে স্বাক্ষৰ কৰিবলৈকো বহুতক শিকাইছিল। কালক্ৰমত সোণাবৰৰ ভনীয়েক কুচৌ পেগুৰ লগত মহেশ্বৰৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠাত দুয়ো বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। বহুদিন ধৰি সোণাবৰৰ ঘৰতে থকাৰ পিছত মহেশ্বৰ আৰু কুচৌৱে চাৰিঘৰীয়াত নিজে হাবি ভাঙি প্ৰায় বিশ বিঘামান মাটিত খেতি কৰিবলৈ ল’লৈ। দুয়োৰে সাংসাৰিক জীৱনৰ চিনস্বৰূপে বাপাও, মনেশ্বৰ, নগেন, বগী, পদুমী, সাৱিত্ৰী, জয়ন্তী আৰু মালিতাৰ জন্ম হৈছিল। তিনিজন ককায়েক, তিনিগৰাকীকৈ বায়েক আৰু এগৰাকী কনিষ্ঠা ভনীয়েকৰ সৈতে এক সুন্দৰ সোণালী শৈশৱ জয়ন্তীয়ে পাৰ কৰিছিল। সেইসময়ত জয়ন্তীৰ এজন খুড়াক গৌৰী চন্দ্ৰ গোহায়ে গোলাঘাটৰ কাছাৰীত তৰণিৰ কাম কৰিছিল। তেওঁ অবিবাহিত আছিল বাবে ককায়েকৰ ল'ৰা- ছোৱালীকেইটাকে নিজৰ সন্তানৰ মৰ্য্যদা দি গোলাঘাটৰ নিউ ক্ৰচৰোডৰ ওচৰত অধিবক্তা বিপিন ফুকনৰ মাটিত এটা ঘৰ সাজি মনেশ্বৰ, নগেন, জয়ন্তী আৰু মালিতাক থাকিবলৈ দি পঢ়াৰ সুবিধা কৰি দিছিল। জয়ন্তী গোহায়ে গোলাঘাট মিছন স্কুলৰ পৰা ১৯৫৮ চনত মেট্ৰিক পাছ কৰাৰ বিপৰীতে ১৯৫৯ চনত দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাত ইণ্টাৰমেডিয়েট পাছ কৰিছিল। মিছন স্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়ত ডেৰগাঁৱৰ চিকাৰী ঘাটলৈ বাছত আহি মহাত্মা গান্ধীৰ অস্থি বিসৰ্জনৰ কাৰ্যসূচী চোৱাৰ কথা মনত আছেবুলি তেওঁৰ মুখৰ পৰা জানিব পৰা গৈছে। বিদ্যালয়- মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত অৱস্থাত তেওঁ ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰত প্ৰতিভাৰো পৰিচয় দিছিল। কিয়নো মহাবিদ্যালয় সপ্তাহত তেওঁ ১০০ মিটাৰ, ২০০ মিটাৰ, ৪০০ মিটাৰ দৌৰ প্ৰতিযোগিতাত সদায়েই প্ৰথম হৈছিল। আনকি কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়ত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত হোৱা আন্তঃমহাবিদ্যালয় ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতাতো অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ সুযোগ লাভ কৰিছিল। {{gap}}ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰৰ উপৰি তেওঁ গীত-নৃত্য আৰু অভিনয়ো কৰিছিল। মিছন স্কুলত পঢ়াৰ সময়ত গোলাঘাটৰ দণ্ডধৰ ছোৱালী হাইস্কুলত প্ৰতি দেওবাৰে সংগীতৰ<noinclude></noinclude> 33q3warsr9lioves6mm2bthb6zlen2e 104 92420 252932 252490 2026-06-08T05:33:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252932 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦ |৪৩}}</noinclude> বিদ্যালয় এখন সেইসময়ত চলিছিল। সেই সংগীত বিদ্যালয়তে এসৰাজ (Esraj) বজোৱাৰ উপৰি তেওঁ অভিনয়ো কৰিছিল। বিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত অৱস্থাত ‘গোলাঘাট এমেচাৰ হলত নাটকত তেওঁ অভিনয় কৰি দৰ্শকৰ যথেষ্ট প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। '''চাকৰি জীৱনঃ''' {{gap}}কলেজীয়া জীৱনৰ শিক্ষা (বিশেষকৈ স্নাতক ডিগ্ৰী) গ্ৰহণ কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰি জয়ন্তী গোহাঁই দলেই শিক্ষকতা বৃত্তিত আত্মনিয়োগ কৰিলে। ১৯৬০ চনত বাঁহগুৰি মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিবলৈ ল'লে। দুবছৰমান পিছতেই বিদ্যালয়খনে চৰকাৰী সাহায্যও লাভ কৰাৰ ফলত একমাত্ৰ ইণ্টাৰমেডিয়েট আছিল বাবে প্ৰধান শিক্ষক পদতো তেওঁ অধিষ্ঠিত হ'ল। একে সময়তে দুৰ্গাপূজা উপলক্ষে দেৰগাঁও টাউন ক্লাবে আয়োজন কৰা নাট সমাৰোহত ফণী শৰ্মাৰ ভোগজৰা নাটকত অভিনয় কৰা বাবে দেৰগাঁও কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ নীলপদ্ম ফুকনে টাউন ক্লাবৰ সদস্য হিচাপে তেওঁক মনোনীত কৰে। দেৰগাঁও টাউন ক্লাবৰ সদস্যসকলৰ ভিতৰত দেৰগাঁও বালিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক যোগেশ্বৰ হাজৰিকাও আছিল। যোগেশ্বৰ হাজৰিকাৰ পৰামৰ্শ মৰ্মে ১৯৬৩ চনৰ ০২ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁ ইংৰাজী বিষয়ৰ শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে দেৰগাঁও বালিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় যোগদান কৰে। গোলাঘাট মিচন স্কুলত পঢ়াৰ বাবে জয়ন্তী গোহাঁই দলেৰ ইংৰাজী উচ্চাৰণ অতি উন্নত আছিল আৰু সেই কথা সমগ্ৰ দেৰগাঁওবাসীয়েই স্বীকাৰ কৰে। ভূগোল বিষয়ৰ প্ৰতি অত্যন্ত উৎসাহী আছিল বাবেই ভূগোল বিষয়তো তেওঁ বিদ্যালয়ত পাঠদান কৰিছিল। মধ্য ইংৰাজী শাখাৰ উপৰি মাজে মাজে উচ্চ মাধ্যমিক শাখাতো পাঠদান কৰিবলগীয়া হৈছিল। {{Gap}}জয়ন্তী গোঁহাই দলেই পাঠদানৰ উপৰি ছাত্ৰীসকলৰ নিয়মানুবৰ্তিতা, দেশপ্ৰেম আদিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই তুলিবৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষাৰ্থী বাহিনীৰ (NCC) দায়িত্বও পালন কৰিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰৰ নাগপুৰত তিনিমাহ প্ৰশিক্ষণ লৈ তেওঁ তৃতীয় বিষয়া হিচাপে ৰেংক লাভ কৰি পুনৰ মধ্যপ্ৰদেশৰ গোৱালিয়ৰৰ পৰাও তিনিমাহ<noinclude></noinclude> ruaua4id64f744yp027dpw1ywsoewxk 104 92421 252934 252491 2026-06-08T05:37:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪৪|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> প্ৰশিক্ষণ লৈ উত্তীৰ্ণ হৈ অহাৰ পিছত NCC ৰ দ্বিতীয় বিষয়া হিচাপে কেবাবছৰো কাৰ্য্যনিবাহ কৰে। পুনৰ গোৱালিয়ৰত গৈ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি প্ৰথম বিষয়া (1st Officer, NCC) হিচাপে দায়িত্ব লৈ ছাত্ৰীসকলক পৰিচালনা কৰিছিল। দেশপ্ৰেম, দেশৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা, দেশৰ অখণ্ডতা ৰক্ষা কৰা, আমি সকলো ভাৰতীয় আদি শ্লোগান দি ছাত্ৰীসকলক দেৰগাঁও আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ, ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ শিবিৰ আদিত অংশগ্ৰহণ কৰাত নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিছিল। চন, তাৰিখ, বছৰ আদিৰ কথা মনত নাই যদিও মহাৰাষ্ট্ৰৰ কানহানত অসমৰ হৈ দেৰগাঁও বালিকা বিদ্যালয়ৰ এটি দল নিৰ্বাচিত হৈ তাত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ পোৱাটো তেওঁৰেই কৃতিত্ব বুলি ক'ব লাগিব। '''সামাজিক দায়বদ্ধতাঃ''' {{gap}}দেৰগাঁৱৰ প্ৰায়বোৰ সামাজিক কামবোৰত জয়ন্তী গোঁহাই দলেক জড়িত থকা দেখা যায়। দেৰগাঁও টাউন ক্লাৱ, দেৰগাঁও কেন্দ্ৰীয় বিহু সন্মিলন, দেৰগাঁও মিচিং কৗবাং আদিত জড়িত হোৱা বাবেই তেওঁক দেৰগাঁও অঞ্চলৰ কেইবাটাও সংগঠনে ইতিমধ্যে সম্বন্ধনা জনাইছে। ছাত্ৰ সন্থাৰ আন্দোলনৰ সময়ত ৰাজপথলৈ ওলাই গৈ ধৰ্ণা কাৰ্য্যসূচীও পালন কৰিছিল আৰু সেইসময়ৰ ছাত্ৰসন্থাৰ প্ৰতিটো কাম-কাজতে তেওঁ সহযোগ কৰিছিল। ২০০০ চনৰ ২৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা এইগৰাকী আগৰণুৱা নাৰীৰ সৈতে যোৱা ৩০ আগষ্ট ২০১৮ তাৰিখে দেৰগাঁৱস্থিত তেওঁৰ বাসগৃহত কেইটামান সাক্ষাৎকাৰৰ দৰে প্ৰশ্ন কৰিছিলো। সেইকেইটা হৈছে— প্ৰথম প্ৰশ্নঃ ১) আপোনাৰ দেউতাক যিহেতু বুঢ়াগোহাঁই ফৈদৰ লোক। আপুনি উপাধি গোহাঁই লিখে --- আপোনাৰ পৰিচয় কি? জয়ন্তী গোহাঁই দলে : মই গোহাঁই লিখো যদিও মোৰ ভাই, ককাই, বাই-ভনী দ্বিতীয় প্ৰশ্নঃ ২) সকলোৱে ‘দলে’ লিখে। সেইকাৰণে মই মিচিং বুলিহে নিজকে পৰিচয় দিওঁ— অৰ্থাৎ মই হাড়ে হিমজুৱে মিচিং। গোলাঘাট জিলাৰ দৰে জিলা সদৰত থাকি আপুনি পঢ়িবলৈ<noinclude></noinclude> nbivxyftlhk9jo84arlw284oolnden6 104 92422 252935 252492 2026-06-08T05:39:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252935 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা ✦ |৪৫}}</noinclude> আগবাঢ়ি যোৱাটো আজিৰ সময়তো মিচিং সমাজত বিৰল। অৰ্থাৎ নিচেই কম সংখ্যক অভিভাৱকেহে নিজৰ ল'ৰা- ছোৱালীক সৰুতেই মাক-দেউতাকৰ চকুৰ পৰা আঁতৰত ৰাখি পঢ়ায়। এইক্ষেত্ৰত আপুনি কাৰপৰা অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল? জয়ন্তী গোহাঁই দলে ঃ মোৰ খুৰাদেউ গৌৰীচন্দ্ৰ গোহাঁই গোলাঘাটৰ কৰ্টত তৰণিৰ কাম কৰিছিল। তেওঁ আমাক ভতিজা-ভতিজীৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালী বুলিয়েই সকলোৰে আগত পৰিচয় দিছিল। তেওঁ যিহেতু বিয়া-বাৰু কৰোৱা নাছিল আৰু • সেয়েহে আমাক প্ৰতিটো খোজতে তেওঁ অনুপ্ৰেৰণা দিছিল। খুড়াদেৱে জীৱনত দিয়া আদৰ্শকে আপুনি গ্ৰহণ কৰি থাকিলে নে অইন কিবা কাৰণত আপুনি সাংসাৰিক জীৱনত প্ৰৱেশ নকৰিলে? তৃতীয় প্ৰশ্ন ঃ ৩ . জয়ন্তী গোহাঁই দলে ঃ খুড়াৰ আদৰ্শ বুলি নহয়। বিয়া বাৰুৰ প্ৰস্তাৱ মোলৈ বহুত চতুৰ্থ প্ৰশ্নঃ ৪) আহিছিল। দেৰগাঁও আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰত প্ৰশিক্ষণৰত অৱস্থাত অহা অনেক মিচিং ডেকা বিশেষকৈ D.S.P. ৰেংকৰ ল'ৰাও আগবাঢ়ি আহিছিল। কিন্তু মোৰ দাদা- বাইদেউ আৰু ভণ্টিৰ ল'ৰা-ছোৱালী কেইবাজনকো প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰাই দায়িত্ব ল'বলগীয়া হোৱাত সাংসাৰিক জঞ্জালত সোমাবলৈ আৰু ইচ্ছা নগ'ল। কাৰণ ম‍ই আঁতৰি গ'লেই সিহঁতক চোৱা-চিতা কৰা কোনো নহ'ব বুলি ভাবিলো। মিচিং নাৰীৰ প্ৰতি আপোনাৰ ধাৰণা কি? জয়ন্তী গোহাঁই দলে : মিচিং নাৰী স্বাভাৱিকতে আজলী। আমাৰ দিনত ঘৰৰ বাহিৰলৈকে ওলাবলৈ মিচিং গাভৰুৱে ভয় কৰিছিল। বৰ্তমান তুলনামূলকভাৱে আগবাঢ়িছে বুলি ক'ব লাগিব। এতিয়াৰ<noinclude></noinclude> 9bvph6crex0uzzgkzp7wc4m5p55ynfi 252942 252935 2026-06-08T06:15:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252942 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦ |৪৫}}</noinclude> আগবাঢ়ি যোৱাটো আজিৰ সময়তো মিচিং সমাজত বিৰল। অৰ্থাৎ নিচেই কম সংখ্যক অভিভাৱকেহে নিজৰ ল'ৰা- ছোৱালীক সৰুতেই মাক-দেউতাকৰ চকুৰ পৰা আঁতৰত ৰাখি পঢ়ায়। এইক্ষেত্ৰত আপুনি কাৰপৰা অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল? জয়ন্তী গোহাঁই দলে ঃ মোৰ খুৰাদেউ গৌৰীচন্দ্ৰ গোহাঁই গোলাঘাটৰ কৰ্টত তৰণিৰ কাম কৰিছিল। তেওঁ আমাক ভতিজা-ভতিজীৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালী বুলিয়েই সকলোৰে আগত পৰিচয় দিছিল। তেওঁ যিহেতু বিয়া-বাৰু কৰোৱা নাছিল আৰু • সেয়েহে আমাক প্ৰতিটো খোজতে তেওঁ অনুপ্ৰেৰণা দিছিল। খুড়াদেৱে জীৱনত দিয়া আদৰ্শকে আপুনি গ্ৰহণ কৰি থাকিলে নে অইন কিবা কাৰণত আপুনি সাংসাৰিক জীৱনত প্ৰৱেশ নকৰিলে? তৃতীয় প্ৰশ্ন ঃ ৩ . জয়ন্তী গোহাঁই দলে ঃ খুড়াৰ আদৰ্শ বুলি নহয়। বিয়া বাৰুৰ প্ৰস্তাৱ মোলৈ বহুত চতুৰ্থ প্ৰশ্নঃ ৪) আহিছিল। দেৰগাঁও আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰত প্ৰশিক্ষণৰত অৱস্থাত অহা অনেক মিচিং ডেকা বিশেষকৈ D.S.P. ৰেংকৰ ল'ৰাও আগবাঢ়ি আহিছিল। কিন্তু মোৰ দাদা- বাইদেউ আৰু ভণ্টিৰ ল'ৰা-ছোৱালী কেইবাজনকো প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰাই দায়িত্ব ল'বলগীয়া হোৱাত সাংসাৰিক জঞ্জালত সোমাবলৈ আৰু ইচ্ছা নগ'ল। কাৰণ ম‍ই আঁতৰি গ'লেই সিহঁতক চোৱা-চিতা কৰা কোনো নহ'ব বুলি ভাবিলো। মিচিং নাৰীৰ প্ৰতি আপোনাৰ ধাৰণা কি? জয়ন্তী গোহাঁই দলে : মিচিং নাৰী স্বাভাৱিকতে আজলী। আমাৰ দিনত ঘৰৰ বাহিৰলৈকে ওলাবলৈ মিচিং গাভৰুৱে ভয় কৰিছিল। বৰ্তমান তুলনামূলকভাৱে আগবাঢ়িছে বুলি ক'ব লাগিব। এতিয়াৰ<noinclude></noinclude> p93fki3z7gnyubt8wl5977ue6h73ddd 252943 252942 2026-06-08T06:16:25Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252943 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦ |৪৫}}</noinclude> আগবাঢ়ি যোৱাটো আজিৰ সময়তো মিচিং সমাজত বিৰল। অৰ্থাৎ নিচেই কম সংখ্যক অভিভাৱকেহে নিজৰ ল'ৰা- ছোৱালীক সৰুতেই মাক-দেউতাকৰ চকুৰ পৰা আঁতৰত ৰাখি পঢ়ায়। এইক্ষেত্ৰত আপুনি কাৰপৰা অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল? জয়ন্তী গোহাঁই দলে ঃ মোৰ খুৰাদেউ গৌৰীচন্দ্ৰ গোহাঁই গোলাঘাটৰ কৰ্টত তৰণিৰ কাম কৰিছিল। তেওঁ আমাক ভতিজা-ভতিজীৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালী বুলিয়েই সকলোৰে আগত পৰিচয় দিছিল। তেওঁ যিহেতু বিয়া-বাৰু কৰোৱা নাছিল আৰু সেয়েহে আমাক প্ৰতিটো খোজতে তেওঁ অনুপ্ৰেৰণা দিছিল। খুড়াদেৱে জীৱনত দিয়া আদৰ্শকে আপুনি গ্ৰহণ কৰি থাকিলে নে অইন কিবা কাৰণত আপুনি সাংসাৰিক জীৱনত প্ৰৱেশ নকৰিলে? তৃতীয় প্ৰশ্ন ঃ ৩ . জয়ন্তী গোহাঁই দলে ঃ খুড়াৰ আদৰ্শ বুলি নহয়। বিয়া বাৰুৰ প্ৰস্তাৱ মোলৈ বহুত চতুৰ্থ প্ৰশ্নঃ ৪) আহিছিল। দেৰগাঁও আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰত প্ৰশিক্ষণৰত অৱস্থাত অহা অনেক মিচিং ডেকা বিশেষকৈ D.S.P. ৰেংকৰ ল'ৰাও আগবাঢ়ি আহিছিল। কিন্তু মোৰ দাদা- বাইদেউ আৰু ভণ্টিৰ ল'ৰা-ছোৱালী কেইবাজনকো প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰাই দায়িত্ব ল'বলগীয়া হোৱাত সাংসাৰিক জঞ্জালত সোমাবলৈ আৰু ইচ্ছা নগ'ল। কাৰণ ম‍ই আঁতৰি গ'লেই সিহঁতক চোৱা-চিতা কৰা কোনো নহ'ব বুলি ভাবিলো। মিচিং নাৰীৰ প্ৰতি আপোনাৰ ধাৰণা কি? জয়ন্তী গোহাঁই দলে : মিচিং নাৰী স্বাভাৱিকতে আজলী। আমাৰ দিনত ঘৰৰ বাহিৰলৈকে ওলাবলৈ মিচিং গাভৰুৱে ভয় কৰিছিল। বৰ্তমান তুলনামূলকভাৱে আগবাঢ়িছে বুলি ক'ব লাগিব। এতিয়াৰ<noinclude></noinclude> gwwtdf8qgkk3qk31zn8usr4ui3wrsf9 104 92424 252936 252494 2026-06-08T05:49:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252936 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা ✦ |৪৭}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|পদ্মাৱতী পেগু কুটুম}}}} {{gap}}ভাৰতীয় সামাজিক প্ৰেক্ষাপটত নাৰীসকলক পুৰুষৰ তুলনাত পিছপৰা বুলি সততে স্বীকাৰ কৰা হয়। নাৰীক নদী, লক্ষ্মী, মাতৃ, দেৱী আদি নানান বন্দনাৰেও বন্দিত কৰা বিভিন্ন সমাজত লক্ষ্য কৰা হয়। আনহাতে যুগে যুগে সমাজভেদে নাৰীয়ে লাঞ্ছিত, বঞ্চিত আৰু ত্যাগৰ প্ৰতীক হিচাপেই নিজকে জলাঞ্জলি দিবলগীয়াও হয়। সকলো দুখ-ক্ষোভ বুকুৰ মাজতে ৰাখি নীৰৱে সহ্য কৰি যোৱা অনন্য সত্তাই হ'ল নাৰী। ভূপেন হাজৰিকাৰ দৰে বিশ্বমানৱৰ গীত গোৱা শিল্পীয়েও নিজা ভাতৃ জয়ন্ত হাজৰিকাৰ কণ্ঠেৰে “নিয়তি” বোলছবিত নাৰী সম্পৰ্কে কৈছে— “হেজাৰ হওক মহিলা পাহৰি নাযাবা মহিলা পুৰুষৰ তল।” ইয়াতকৈও এখোপ বগাই নাৰীক পুনৰ একেটি গীতত “পুৰুষ জাতিটো পৃথিৱীত নহ'লে মহিলা থাকিব পাৰে? ” — বুলি তাচ্ছিল্য কৰিবলৈকো এৰা নাই। তাৰ মাজেৰেই সমাজত কিছুমান সবলা নাৰীয়ে সকলো বাধা অতিক্ৰম কৰি নিজকে আত্মনিৰ্ভৰশীল হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হয়— তেনে এগৰাকী নাৰী হৈছে পদ্মাৱতী পেগু কুটুম। {{Gap}}গোলাঘাট জিলাৰ বোকাখাট মহকুমাৰ ৰঙামাটি মৌজাৰ অন্তৰ্গত এখন গাঁও হৈছে দুসুঁতি মুখ। দুসুঁতি মুখ নামটোৱে পোনছাতেই নদীকেন্দ্ৰিক শব্দ হিচাপে (দুখন নদীৰ মুখ সংগম থলী) সকলোৰে আগত পৰিচয় বহন কৰে। দুসুঁতিমুখ গাঁওখনৰ উৎপত্তি তথা বিদ্যালয় সম্পৰ্কে দিলীপ বৰাদেৱে দুসুঁতি মুখ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ সোণালী জয়ন্তী উৎসৱৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ (২৮ আৰু ২৯ জানুৱাৰী, ২০১১ খৃষ্টাব্দ) ‘দুসুঁতিমুখ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ চমু ইতিহাস আৰু সোণালী জয়ন্তী উৎসৱ' শীৰ্ষক লেখাটোত লিখিছে— “আৰম্ভণিতেই দুসুঁতিমুখ গাঁওখনৰ নামটো উৎপত্তি সম্পৰ্কে থোৰতে ক'বলৈ গ'লে ই দুটা সুঁতিৰ সঙ্গমস্থলৰ পাৰত অৱস্থিত। এটা হ'ল দিচৈ সুঁতি আৰু আনটো হ'ল এই দিচৈ সুঁতিৰে আন এটা অংশ চেঙেলী সুঁতি নামে দুসুঁতিমুখৰ কিছু আগত দুভাগ হৈ যোৱাত এই ঠাইৰ নাম দুসুঁতিমুখ হ'ল<noinclude></noinclude> 6covc18w6t8p0prpw2zx9m4hm4klzs8 252937 252936 2026-06-08T05:49:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 252937 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦ |৪৭}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|পদ্মাৱতী পেগু কুটুম}}}} {{gap}}ভাৰতীয় সামাজিক প্ৰেক্ষাপটত নাৰীসকলক পুৰুষৰ তুলনাত পিছপৰা বুলি সততে স্বীকাৰ কৰা হয়। নাৰীক নদী, লক্ষ্মী, মাতৃ, দেৱী আদি নানান বন্দনাৰেও বন্দিত কৰা বিভিন্ন সমাজত লক্ষ্য কৰা হয়। আনহাতে যুগে যুগে সমাজভেদে নাৰীয়ে লাঞ্ছিত, বঞ্চিত আৰু ত্যাগৰ প্ৰতীক হিচাপেই নিজকে জলাঞ্জলি দিবলগীয়াও হয়। সকলো দুখ-ক্ষোভ বুকুৰ মাজতে ৰাখি নীৰৱে সহ্য কৰি যোৱা অনন্য সত্তাই হ'ল নাৰী। ভূপেন হাজৰিকাৰ দৰে বিশ্বমানৱৰ গীত গোৱা শিল্পীয়েও নিজা ভাতৃ জয়ন্ত হাজৰিকাৰ কণ্ঠেৰে “নিয়তি” বোলছবিত নাৰী সম্পৰ্কে কৈছে— “হেজাৰ হওক মহিলা পাহৰি নাযাবা মহিলা পুৰুষৰ তল।” ইয়াতকৈও এখোপ বগাই নাৰীক পুনৰ একেটি গীতত “পুৰুষ জাতিটো পৃথিৱীত নহ'লে মহিলা থাকিব পাৰে? ” — বুলি তাচ্ছিল্য কৰিবলৈকো এৰা নাই। তাৰ মাজেৰেই সমাজত কিছুমান সবলা নাৰীয়ে সকলো বাধা অতিক্ৰম কৰি নিজকে আত্মনিৰ্ভৰশীল হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হয়— তেনে এগৰাকী নাৰী হৈছে পদ্মাৱতী পেগু কুটুম। {{Gap}}গোলাঘাট জিলাৰ বোকাখাট মহকুমাৰ ৰঙামাটি মৌজাৰ অন্তৰ্গত এখন গাঁও হৈছে দুসুঁতি মুখ। দুসুঁতি মুখ নামটোৱে পোনছাতেই নদীকেন্দ্ৰিক শব্দ হিচাপে (দুখন নদীৰ মুখ সংগম থলী) সকলোৰে আগত পৰিচয় বহন কৰে। দুসুঁতিমুখ গাঁওখনৰ উৎপত্তি তথা বিদ্যালয় সম্পৰ্কে দিলীপ বৰাদেৱে দুসুঁতি মুখ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ সোণালী জয়ন্তী উৎসৱৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ (২৮ আৰু ২৯ জানুৱাৰী, ২০১১ খৃষ্টাব্দ) ‘দুসুঁতিমুখ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ চমু ইতিহাস আৰু সোণালী জয়ন্তী উৎসৱ' শীৰ্ষক লেখাটোত লিখিছে— “আৰম্ভণিতেই দুসুঁতিমুখ গাঁওখনৰ নামটো উৎপত্তি সম্পৰ্কে থোৰতে ক'বলৈ গ'লে ই দুটা সুঁতিৰ সঙ্গমস্থলৰ পাৰত অৱস্থিত। এটা হ'ল দিচৈ সুঁতি আৰু আনটো হ'ল এই দিচৈ সুঁতিৰে আন এটা অংশ চেঙেলী সুঁতি নামে দুসুঁতিমুখৰ কিছু আগত দুভাগ হৈ যোৱাত এই ঠাইৰ নাম দুসুঁতিমুখ হ'ল<noinclude></noinclude> lmj7zqgilmjq9f82hdgi5quteu4jjy0 104 92425 252938 252495 2026-06-08T06:07:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252938 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪৮|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> বুলি ক'ব পাৰি। প্ৰথম অৱস্থাত বৰ্তমানৰ দুসুঁতিমুখ মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়খনিত দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰা বৰ্ষতে ১৯৪৭ চনত তাতে প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। কিন্তু বানপানী, গৰাখহনীয়া আদি প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ কবলত পৰি বিদ্যালয়ৰ ভেটিও বিপন্ন হোৱাত পিছলৈ ইয়াক সুৰক্ষণৰ স্বাৰ্থত বৰ্তমান স্থানলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়। বৰ্তমান এই গাঁও ৰাজহ গাঁও হিচাপে ‘১নং পাঠৰী মিৰি' বুলি পৰিচিত। এই দুসুঁতিমুখ মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়খনিৰ ওপৰত ভেজা দিয়েই সেই সময়ৰ অঞ্চলটোৰ কেইগৰাকীমান সমাজকৰ্মী, শিক্ষানুৰাগী আৰু বিদ্যোৎসাহী স্বনামধন্য ব্যক্তিৰ অক্লান্ত শ্ৰম, ত্যাগ আৰু নিৰলস প্ৰচেষ্টাৰ বলত ১৯৬০ চনত দুসুঁতি মুখ হাইস্কুলখনিয়ে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছিল।” এই দুসুঁতিমুখতেই ১৯৪৮ চনৰ ০১ জানুৱাৰী তাৰিখে পদ্মাৱতী পেণ্ডই জন্মলাভ কৰিছিল। পিতৃৰ নাম আছিল স্বৰ্গীয় সুন্দৰ পেগু আৰু মাতৃ স্বৰ্গীয়া বুন্দুৰী পেগু। খেতিয়ে বাতিয়ে নদন-বদন সুন্দৰ পেগু আৰু বুন্দুৰী পেগুৰ যুগ্ম জীৱনৰ সাক্ষীস্বৰূপে সাতোটাকৈ সন্তান ক্ৰমে কমল, গৰখীয়া, অসমনী, ভোগীৰাম, পদ্মা, চন্দ্ৰ আৰু বিলাচনৰ জন্ম হৈছিল। সেই সময়ত মিচিং মানুহে নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰতি একেবাৰে গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা নাছিল। সেয়ে পদ্মাৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী অসমনীকো বিদ্যালয়লৈ পঠিওৱা নাছিল। কিন্তু বায়েক অসমনী আৰু জ্যেষ্ঠ ভাতৃ কমল আৰু গৰখীয়াই পদ্মাক বিদ্যালয়লৈ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে আগুৱাই দিছিল। দুসুঁতি মুখ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত চতুৰ্থ শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অৱস্থাতেই দেউতাক সুন্দৰ পেগুৰ মৃত্যু হোৱাত পদ্মাৱতীৰ ঘৰখনলৈকো অমানিশা নামি আহিল। পদ্মাৰ মাতৃয়ে সেয়ে বিদ্যালয়লৈ পঠিওৱাৰ পৰিৱৰ্তে ঘৰত কাম কৰা, পথাৰত আহুধান নিৰোৱা, কঠিয়া তোলা, ভৰিৰে ধান মৰা আদি কামত নিয়োগ কৰিছিল। তদুপৰি সেইসময়তে পদ্মাৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ বিলাচন তেনেই কুমলীয়া অৱস্থাত থকা বাবে তেওঁকো বোকোচাত উঠাই লৈ ফুৰাবলগীয়া হৈছিল। বিদ্যালয়লৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে ঘৰত থাকিলে সকলোৰে সহায়-সাৰথি হ'ব বুলি মাতৃয়ে তেওঁক বিদ্যালয়লৈ যোৱাত বাধা দিছিল। দুসুঁতি মুখত ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈকে পঢ়াৰ পিছত তেওঁলোকৰ বংশৰে বায়েক গোলাপী পেগুৱে (এই পুথিখনত অগ্ৰণী নাৰী হিচাপে ঠাই পাইছে) লক্ষীমপুৰৰ গাৰ্লচ স্কুলত সপ্তম শ্ৰেণীত নাম ভৰ্ত্তি কৰি দিছিল। গোলাপী পেগুৰ স্বামী লক্ষ্য দলে<noinclude></noinclude> 5rif7ilnrzbeflhufaegd32hgw8m38j 104 92426 252939 252496 2026-06-08T06:09:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252939 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা ✦ |৪৯}}</noinclude> সেইসময়ত লক্ষীমপুৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক আছিল। কিন্তু সেইসময়ত দুসুঁতি মুখত হাইস্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাতৰি পাই পদ্মা পেগুৱে গাঁৱতে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ লক্ষীমপুৰৰ পৰা উভতি আহে। দুসুঁতি মুখত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ১৯৬৪ চনত দহজন বিদ্যাৰ্থীয়ে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু তাৰে চাৰিগৰাকীয়ে উত্তীৰ্ণ হয়। তেওঁলোক আছিল ক্ৰমে- - টংকেশ্বৰ লইং, নন্দেশ্বৰ লইং, কমলেশ্বৰ গগৈ আৰু একমাত্ৰ ছাত্ৰী পদ্মাৱতী পেগু। {{Gap}}দুসুঁতি মুখ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছতেই কলেজীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ পদ্মাৱতী পেগুই যোৰহাটৰ দেৱীচৰণ বৰুৱা ছাত্ৰী মহাবিদ্যালয়ত কলা শাখাত নামভৰ্ত্তি কৰে। ১৯৬৫ চনত প্ৰি-ইউনিভাৰচিটি পাছ কৰি উঠিয়েই শিৱসাগৰ জিলাৰ যোৰহাট মহকুমাৰ অন্তৰ্গত ভলুকাগুৰি গাঁৱৰ চেনিৰাম কুটুমৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। ভলুকাগুৰি গাঁওখন গৰাখহনীয়াৰ কবলত পৰি তিনিবাৰমান স্থান সলাবলগীয়া হ'ল। বৰ্তমান তেওঁলোকৰ গাঁওখন বিশ্বনাথ জিলাৰ গহপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত লোহিতমুখৰ অন্তৰ্গত (কিছুদিন আগলৈকে শোণিতপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল) চেনিৰাম কুটুম আৰু পদ্মাৰ যুগ্মজীৱনৰ সাক্ষীস্বৰূপে দুজন পুত্ৰ ক্ৰমে সন্তোষ আৰু শৈলেন আৰু দুগৰাকী কন্যা অৰুণা আৰু পপীৰ জন্ম হয়। ১৯৬৬ চনত 'ৰঙাগড়া চিনিয়ৰ বেছিক' স্কুলত এজন শিক্ষকে ট্ৰেইনিঙত যোৱাৰ বাবে তাৰ ঠাইত পদ্মা পেগুৱে শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে পিছত ১৯৬৭ চনত তেওঁ কুটুম গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত স্থায়ী পদত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে। সেইসময়ত মিচিং সমাজত নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ নিচেই কম আছিল বাবে দুই-এজনী ছাত্ৰীয়ে কিছুদিনৰ বাবে বিদ্যালয়লৈ গৈছিল যদিও আধাতে শিক্ষা সামৰি গুচি গৈছিল। ১৯৬৯ চনত কুটুম গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা স্থান বদলিকৰণ হৈ ভলুকাগুৰি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে তেওঁ যোগদান কৰে। পদ্মাৱতী পেগুৱে শিক্ষাদান দিয়া অনেক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে (বেংকৰ বিষয়া যেনে ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ বিষয়া লক্ষ্য কুটুম, ৰিজাৰ্ভ বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ কৰ্মচাৰী মাণিক কুটুম, ট্ৰাইবেল কৰ্পৰেশ্যনৰ শাখা প্ৰৱন্ধক ৰবি পেগু, কেইবাগৰাকীও শিক্ষয়িত্ৰী, অনেক চিকিৎসা বিভাগৰ কৰ্মীয়ে) আজিও দেশ আৰু জাতিৰ স্বাৰ্থত<noinclude></noinclude> 6lneahtchruwxfgpa0ts5clrd43ljn7 104 92428 252940 252498 2026-06-08T06:11:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 252940 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫০|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> সেৱা আগবঢ়াই আছে। ১৯৬৯ চনৰ পৰা সুদীৰ্ঘ সাতত্ৰিশ বছৰ ভলুকাগুৰি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি ২০০৬ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ৩১ তাৰিখে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। � '''সাংসাৰিক জীৱনঃ''' {{gap}}১৯৬৭ চনত কুটুম গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষয়িত্ৰী পদত যোগদান কৰাৰ লগতে পদ্মা পেগুৱে নিৰানব্বৈ জনীয়া এটা যৌথ পৰিয়ালৰ সদস্যা হ'বলগীয়া হয়। তেওঁ নিজ মুখেৰে কোৱা শুনিবলৈ সাধু যেন লগা কথাখিনি আছিল এনেধৰণৰ— একেখন ঘৰত তিনিজনকৈ শহুৰ, দুগৰাকীকৈ শাহু আই (এগৰাকী শাহুৰেক সেইসময়ত ইহলীলা সম্বৰণ কৰিছিল) ডাঙৰজন শহুৰেকৰ চাৰিজনকৈ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰী, মাজু শহুৰেকৰ দুজনকৈ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰী, নিজা শহুৰেকৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীৰে সৈতে নিৰানব্বৈ জনীয়া সংসাৰৰ মাজত এক বিচিত্ৰ জীৱন-যাপন কৰিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁলোকৰ এশ পুৰাতকৈ অধিক কৃষিভূমি আছিল আৰু নিতৌ ম'হৰ পৰা এশ লিটাৰতকৈ অধিক গাখীৰ বিক্ৰী কৰিছিল। দুজনকৈ মাছ ধৰা বিহাৰী লোক তেওঁলোকৰ ঘৰত ৰাখিছিল আৰু তেওঁলোকে নিতৌ বিশ-ত্ৰিশ কেজিতকৈয়ো বেছি মাছ ধৰি আনিছিল। ঘৰত ম'হৰ উপৰি সাত হাল মণিপুৰী গৰু ৰাখিছিল। সাত-আঠজন স্থায়ী খেতি কৰা লোক ৰখাৰ উপৰি গাঁৱৰে ছয়-সাত গৰাকীমান কাম কৰা ছোৱালীয়ে নিতৌ পথাৰত কাম কৰিছিল। তিনিটা ভঁৰালত মেটমৰা ধানেৰে ফুটি-ফাটি থকাৰ উপৰি দুশ কুইণ্টলমান ধান বজাৰত বছেৰেকত বিক্ৰী কৰিছিল। ধানৰ উপৰি বছৰেকত এশ কুইণ্টলমান সৰিয়হ চল্লিশ-পঞ্চাশ কুইণ্টলমান মটৰ বিক্ৰী কৰা হৈছিল। উল্লেখযোগ্য যে সেইসময়ত কাজিৰঙাৰ পৰা হৰিণা পহুবোৰ বাৰিষা সময়ত (কেতিয়াবা খৰালি সময়ত বেছিকৈ ওলাইছিল আৰু পহু মাংসও খাবলৈ পাইছিল – সেয়া আছিল ১৯৬৮ চনৰ কথা। উল্লেখযোগ্য যে পদ্মাৱতীৰ শহুৰেক বইৰিং কুটুম সমগ্ৰ আহঁতগুৰি মৌজাৰ ভিতৰত এজন নামী-দামী ব্যৱসায়ী আছিল। দেৰগাঁৱৰ কাংকানী ষ্টৰৰ মালিকৰ লগত তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছিল আৰু ব্যৱসায় প্ৰসাৰৰ কাৰণে তেওঁলোকে সৰিয়হ পিহি বিক্ৰী কৰিছিল। তেনে এক পৰিৱেশৰ মাজতো পদ্মা পেগুই নিজকে সজাই -<noinclude></noinclude> qc8sob21r20e1ncxzmsj2i48lux4h2f 252941 252940 2026-06-08T06:12:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252941 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫০|✦ মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা|}}</noinclude> সেৱা আগবঢ়াই আছে। ১৯৬৯ চনৰ পৰা সুদীৰ্ঘ সাতত্ৰিশ বছৰ ভলুকাগুৰি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি ২০০৬ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ৩১ তাৰিখে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। '''সাংসাৰিক জীৱনঃ''' {{gap}}১৯৬৭ চনত কুটুম গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষয়িত্ৰী পদত যোগদান কৰাৰ লগতে পদ্মা পেগুৱে নিৰানব্বৈ জনীয়া এটা যৌথ পৰিয়ালৰ সদস্যা হ'বলগীয়া হয়। তেওঁ নিজ মুখেৰে কোৱা শুনিবলৈ সাধু যেন লগা কথাখিনি আছিল এনেধৰণৰ— একেখন ঘৰত তিনিজনকৈ শহুৰ, দুগৰাকীকৈ শাহু আই (এগৰাকী শাহুৰেক সেইসময়ত ইহলীলা সম্বৰণ কৰিছিল) ডাঙৰজন শহুৰেকৰ চাৰিজনকৈ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰী, মাজু শহুৰেকৰ দুজনকৈ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰী, নিজা শহুৰেকৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীৰে সৈতে নিৰানব্বৈ জনীয়া সংসাৰৰ মাজত এক বিচিত্ৰ জীৱন-যাপন কৰিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁলোকৰ এশ পুৰাতকৈ অধিক কৃষিভূমি আছিল আৰু নিতৌ ম'হৰ পৰা এশ লিটাৰতকৈ অধিক গাখীৰ বিক্ৰী কৰিছিল। দুজনকৈ মাছ ধৰা বিহাৰী লোক তেওঁলোকৰ ঘৰত ৰাখিছিল আৰু তেওঁলোকে নিতৌ বিশ-ত্ৰিশ কেজিতকৈয়ো বেছি মাছ ধৰি আনিছিল। ঘৰত ম'হৰ উপৰি সাত হাল মণিপুৰী গৰু ৰাখিছিল। সাত-আঠজন স্থায়ী খেতি কৰা লোক ৰখাৰ উপৰি গাঁৱৰে ছয়-সাত গৰাকীমান কাম কৰা ছোৱালীয়ে নিতৌ পথাৰত কাম কৰিছিল। তিনিটা ভঁৰালত মেটমৰা ধানেৰে ফুটি-ফাটি থকাৰ উপৰি দুশ কুইণ্টলমান ধান বজাৰত বছেৰেকত বিক্ৰী কৰিছিল। ধানৰ উপৰি বছৰেকত এশ কুইণ্টলমান সৰিয়হ চল্লিশ-পঞ্চাশ কুইণ্টলমান মটৰ বিক্ৰী কৰা হৈছিল। উল্লেখযোগ্য যে সেইসময়ত কাজিৰঙাৰ পৰা হৰিণা পহুবোৰ বাৰিষা সময়ত (কেতিয়াবা খৰালি সময়ত বেছিকৈ ওলাইছিল আৰু পহু মাংসও খাবলৈ পাইছিল – সেয়া আছিল ১৯৬৮ চনৰ কথা। উল্লেখযোগ্য যে পদ্মাৱতীৰ শহুৰেক বইৰিং কুটুম সমগ্ৰ আহঁতগুৰি মৌজাৰ ভিতৰত এজন নামী-দামী ব্যৱসায়ী আছিল। দেৰগাঁৱৰ কাংকানী ষ্টৰৰ মালিকৰ লগত তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছিল আৰু ব্যৱসায় প্ৰসাৰৰ কাৰণে তেওঁলোকে সৰিয়হ পিহি বিক্ৰী কৰিছিল। তেনে এক পৰিৱেশৰ মাজতো পদ্মা পেগুই নিজকে সজাই -<noinclude></noinclude> g3v9vkj5v732t4kwrwqhcnj3skcuwlc 104 92432 252944 252502 2026-06-08T06:20:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252944 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মিচিং নাৰীকণ্ঠ গোলাঘাট জিলাৰ অগ্ৰণী মিচিং নাৰীৰ জীৱন গাথা✦ |৫৩}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|ৰেৱতী শ‍ইকীয়া পেগু}}}} {{Gap}}গোলাঘাট জিলাৰ বোকাখাট মহকুমাৰ অন্তৰ্গত এখন ঠাইৰ নাম হৈছে ধনশিৰিমুখ। এই ধনশিৰিমুখ অঞ্চলৰ পৰাই অনেক মিচিং ব্যক্তিয়ে বিভিন্ন সময়ত সমাজক নেতৃত্ব দি অহা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। ধনশিৰিমুখ সম্পৰ্কে শিশুৰাম পেগুৰ 'ধনশিৰিমুখৰ কথা' নামৰ গ্ৰন্থখনত উল্লেখ কৰিছে এনেদৰে— “১৯৪০ চনৰ আগৰ কথা। তেতিয়া ধনশিৰি মুখ আছিল এটা নামজ্বলা জাহাজঘাট। সুদূৰ গুৱাহাটীৰ পৰা ডিব্ৰুগড়লৈকে দুয়োপাৰ সাঙুৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত তাহানিৰ জল পৰিৱৰ্তন ব্যৱস্থা অনুযায়ী জাহাজ চলাচল কৰিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে থকা ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰ-নগৰবোৰ সংযোগ কৰি জাহাজঘাটবোৰ পতা হৈছিল। গুৱাহাটী, তেজপুৰ, শিলঘাট, গমিৰি, ধনশিৰিমুখ, বদতি, নিমাতি আৰু ডিব্ৰুগড়েই প্ৰধান জাহাজঘাট আছিল। ... জাহাজঘাটটো যি ঠাইত অৱস্থিত তাৰ কাষতে মিলিত ধনশিৰি নদীখন ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ লগত মিলিত হৈছিল। সেইবাবেই সম্ভৱ ঠাইডোখৰৰ নাম দিয়া হৈছিল ধনশিৰিমুখ (পৃষ্ঠা-১৫) {{Gap}}উল্লেখযোগ্য যে মিচিং সকলৰ মাজত থকা মুঠ এঘাৰটা দলৰ ভিতৰত 'বিহিয়া 'সকল অন্যতম। এই বিহিয়াসকলৰ বিষয়ে টংকেশ্বৰ লইঙৰ ১৯৭০ চনৰ দুই আগষ্টত ‘দৈনিক অসমত প্ৰকাশিত ‘দোৱান নোকোৱা মিৰি' শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধত প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায়। টংকেশ্বৰ লইঙৰ মতে—“ তেওঁলোক সাংস্কৃতিক দিশত মিচিং। জাতিগত হিচাপে অসমৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোক গোট হৈ মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত মিচিংসকলৰ কাষতে থাকি মিচিং জীৱনধাৰাকে গ্ৰহণ কৰি তেওঁলোকে নিজকে মিচিং বুলি পৰিচয় দি আহিছে। বৰ্তমান তেওঁলোকো ভঙা অসমীয়াত ভাৱ বিনিময় কৰা দেখা যায়। অন্যান্য ভাষা নোকোৱা মিচিং সম্প্ৰদায়কতকৈ তেওঁলোকৰ ভাষাটো উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া ভাষাৰ বেছি ওচৰ চপা। উপাধিবোৰ তেওঁলোকে পূৰ্বৰ দৰে গগৈ, বৰুৱা, শ‍ইকীয়া আদি হৈ আছে।... বিহিয়া শব্দটোৱে<noinclude></noinclude> 97ypxu55n230y4h8btd05nhm4l7ykbt 104 92443 252923 252788 2026-06-07T19:02:03Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>ঠেলি জুম বান্ধি থকা মানুহবোৰৰ পাৰ কৰি দিলো। তেতিয়া সকলো অবাক হৈ পৰিল। এজনে মোক সুধিলে—“আপুনি কি খায়?” মই “বান্দৰৰ কলিজা”—বুলি উত্তৰ দিলো। বাহু যুদ্ধ দেখাৰ পিছত মোক সকলোৱে চিৰিয়াখানাৰ জন্তু চোৱাৰ দৰে চাবলৈ ধৰিলে। সেইদিনা সন্ধ্যা সকলোৱে আহি শিৱিৰত উপস্থিত হ’লোহি। সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ সময়ত আমাৰ দলটিয়ে Stop Ragging নামৰ এখন নাটক প্ৰদৰ্শন কৰিলে। সেইদিনা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে প্ৰগ্ৰেম শেষ কৰি জনালে যে তেওঁলোক গোৱালৈ যাব বিচাৰে। কাৰণ গোৱালৈ ধাৰৱাদৰ পৰা দুঘণ্টাৰ বাট মাত্ৰ। {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় শিৱিৰৰ নামৰ হোৱা কাৰ্যকলাপবোৰ দেখি কাৰো মনত ভাল নলগা হ’ল। সেয়ে পাঁচ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰৰ সমন্বয়কক গোৱালৈ যাবৰ বাবে এদিনৰ অনুমতি বিচাৰি এখন দৰ্খাস্ত লিখিলো। কিন্তু সমন্বয়কে আমাক যাবলৈ অনুমতি নিদিলে। সেই দিনাখন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত তৰ্ক প্ৰতিযোগিতা, লোক-গীত প্ৰতিযোগিতা আদি অনুষ্ঠিত হ’ল। আমাৰ কলেজৰ নীতিশ গগৈ আৰু ৰিপুঞ্জয় নাথে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে নীতিশে লোক গীতত প্ৰথম পুৰস্কাৰ লাভ কৰিলে। ইফালে আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে গোৱালৈ বৰকৈ যাবলৈ ইচ্ছা কৰাত মই এটা বুদ্ধি সাজিলো যে পুৱা পাঁচমান বজাতেই উঠি গাড়ী এখন ৰিজাৰ্ভ কৰি গুচি যাম আৰু দহমান বজাত ঘূৰি আহিম। {{gap}}ছয় তাৰিখে পাঁচ বজাতেই গাড়ী আহি কৰ্ণাটক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গেটৰ সন্মুখত ৰৈ ড্ৰাইভাৰে মোলৈ ফোন মাৰিলে। আমি সকলোৱে ওলাই যাওঁতে বাটত এজন প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ আৰু দুজনমান ছাত্ৰই লগ পালে। আমাৰ দুষ্ট বুদ্ধিবোৰ গম পাই তেখেতে ক’লে যে “দুজনমান ল’ৰা আপোনালোকৰ লগত পঠাই দিয়া হ’ব আপোনালোক অকলে যাব নালাগে।” পিছত তেওঁ কানাড়া ভাষাত ফোন কৰাত শিবিৰৰ সমন্বয়কে আহি ক’লে যে “আমি এনেকৈ পঠাব নোৱাৰিম বেয়া নাপাব। আজি Local Sight Seeing ৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ব আৰু আপোনালোক<noinclude>{{rh| |৬০✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> r8pvpf0whnhomdjxdciqnxvtuy29fcv 104 92453 252914 252655 2026-06-07T18:09:15Z JyotiPN 1603 /* সমস্যা থকা */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252914 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="2" user="JyotiPN" /></noinclude>সেইদৰে ‘বেটী বচাও, বেটী পঢ়াও’ আন্দোলনৰ জৰিয়তেও নতুনকৈ আঁচনি ৰূপায়ণৰ চেষ্টা চলোৱা হৈছে। প্ৰতি দুমাহৰ মূৰে মূৰে চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়সমূহলৈ গৈ শিক্ষা সম্পৰ্কীয় খতিয়ান ৰখা হয়। শিক্ষক, ডাক্তৰ, ইঞ্জিনীয়াৰ আদিৰ নিযুক্তি এশ শতাংশ‍ই নিকা। কাৰণ চৰকাৰী চাকৰি পাবলৈ হ’লে কাম কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ খতিয়ান দেখুৱাবলৈ দিয়া হয়। {{gap}}সমগ্ৰ গুজৰাটত সত্তৰ শতাংশ শৌচাগাৰ ইতিমধ্যে নিৰ্মাণ হৈ গৈছে। ৰাজ্যখনত সাতখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিপৰীতে ২০০২ চনৰ পৰা ২০১৫ চনৰ ভিতৰত ওঠৰখন বিশ্ববিদ্যালয় নতুনকৈ প্ৰতিস্থা কৰা হৈছে আৰু বৰ্তমান গুজৰাটত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংখ্যা মুঠ ২৫ খনলৈ বৃদ্ধি পালে। প্ৰতিবছৰে তিনিশ মেধাবী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দক্ষতা বিকাশৰ বাবে বিনামূলীয়াকৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে, যাতে সৰ্বভাৰতীয় প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষা যেনে IAS, IPS আদিত সাফল্য আনিব পাৰে। ৰাজ্যখনত থকা প্ৰতিখন জিলাকে সমানে গুৰুত্ব দিবৰ বাবে প্ৰতিবছৰে গণৰাজ্য দিৱস আৰু স্বাধীনতা দিৱস ভিন ভিন্‌ জিলাত উদ্‌যাপন কৰা হয়। বৃক্ষ ৰোপন আৰু বনভোজস্থলীৰ বাবে প্ৰতি জিলাত দুই একৰ মাটি ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। মুখ্যমন্ত্ৰীক যিকোনো লোকে নিযুক্তি নোলোৱাকৈ লগ কৰিব পাৰে। কিডনীৰ অসুখ, চকুৰ অসুখ আদিত ভোগা লোকসকলৰ বিনামূলীয়া চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। ২০০২ চনৰ পৰা স্থিৰ চৰকাৰ থকাৰ বাবে বাৰ বছৰ ধৰি ৰাজ্যখনত কোনো আন্দোলন নাই। কৰ্মচাৰীসকলক কৰ্মযোগী কৰি তুলিবলৈ যত্ন কৰা হৈছে বাবে দুৰ্নীতি বহু পৰিমাণে কমিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।” মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীৰ লগত মত বিনিময় হোৱাৰ পিছতেই আমাক ভাৰতীয় প্ৰবন্ধ সংস্থান (Indian Institute of Management) দেখাবলৈ লৈ গ’ল। প্ৰতিষ্ঠানখনৰ ভিতৰত থকা লাইব্ৰেৰী, ব্যায়ামাগাৰ, হোষ্টেল, প্ৰেক্ষাগৃহ আদি চাই উঠি ফিল্ডত দুগৰাকীমান ইটালীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক লগ পালো। ছাত্ৰীগৰাকীয়ে এডাল বান্দৰ বিড়ি হুপি আছিল। প্ৰথমে আমি সকলোৱে চিগাৰেট বুলি ভাবিছিলো যদিও বান্দৰ বিড়ি<noinclude>{{rh| |৭৮✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> n12hu8xz3y6js6tpsfg7pp3zr6wehsr 252915 252914 2026-06-07T18:14:51Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252915 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>সেইদৰে ‘বেটী বচাও, বেটী পঢ়াও’ আন্দোলনৰ জৰিয়তেও নতুনকৈ আঁচনি ৰূপায়ণৰ চেষ্টা চলোৱা হৈছে। প্ৰতি দুমাহৰ মূৰে মূৰে চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়সমূহলৈ গৈ শিক্ষা সম্পৰ্কীয় খতিয়ান ৰখা হয়। শিক্ষক, ডাক্তৰ, ইঞ্জিনীয়াৰ আদিৰ নিযুক্তি এশ শতাংশ‍ই নিকা। কাৰণ চৰকাৰী চাকৰি পাবলৈ হ’লে কাম কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ খতিয়ান দেখুৱাবলৈ দিয়া হয়। {{gap}}সমগ্ৰ গুজৰাটত সত্তৰ শতাংশ শৌচাগাৰ ইতিমধ্যে নিৰ্মাণ হৈ গৈছে। ৰাজ্যখনত সাতখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিপৰীতে ২০০২ চনৰ পৰা ২০১৫ চনৰ ভিতৰত ওঠৰখন বিশ্ববিদ্যালয় নতুনকৈ প্ৰতিস্থা কৰা হৈছে আৰু বৰ্তমান গুজৰাটত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংখ্যা মুঠ ২৫ খনলৈ বৃদ্ধি পালে। প্ৰতিবছৰে তিনিশ মেধাবী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দক্ষতা বিকাশৰ বাবে বিনামূলীয়াকৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে, যাতে সৰ্বভাৰতীয় প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষা যেনে IAS, IPS আদিত সাফল্য আনিব পাৰে। ৰাজ্যখনত থকা প্ৰতিখন জিলাকে সমানে গুৰুত্ব দিবৰ বাবে প্ৰতিবছৰে গণৰাজ্য দিৱস আৰু স্বাধীনতা দিৱস ভিন ভিন্‌ জিলাত উদ্‌যাপন কৰা হয়। বৃক্ষ ৰোপন আৰু বনভোজস্থলীৰ বাবে প্ৰতি জিলাত দুই একৰ মাটি ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। মুখ্যমন্ত্ৰীক যিকোনো লোকে নিযুক্তি নোলোৱাকৈ লগ কৰিব পাৰে। কিডনীৰ অসুখ, চকুৰ অসুখ আদিত ভোগা লোকসকলৰ বিনামূলীয়া চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। ২০০২ চনৰ পৰা স্থিৰ চৰকাৰ থকাৰ বাবে বাৰ বছৰ ধৰি ৰাজ্যখনত কোনো আন্দোলন নাই। কৰ্মচাৰীসকলক কৰ্মযোগী কৰি তুলিবলৈ যত্ন কৰা হৈছে বাবে দুৰ্নীতি বহু পৰিমাণে কমিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।” মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীৰ লগত মত বিনিময় হোৱাৰ পিছতেই আমাক ভাৰতীয় প্ৰবন্ধ সংস্থান (Indian Institute of Management) দেখাবলৈ লৈ গ’ল। প্ৰতিষ্ঠানখনৰ ভিতৰত থকা লাইব্ৰেৰী, ব্যায়ামাগাৰ, হোষ্টেল, প্ৰেক্ষাগৃহ আদি চাই উঠি ফিল্ডত দুগৰাকীমান ইটালীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক লগ পালো। ছাত্ৰীগৰাকীয়ে এডাল বান্দৰ বিড়ি হুপি আছিল। প্ৰথমে আমি সকলোৱে চিগাৰেট বুলি ভাবিছিলো যদিও বান্দৰ বিড়ি<noinclude>{{rh| |৭৮✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> mojmsvfmr5blvr1ohxjhjop8ed7qazu 104 92456 252916 252666 2026-06-07T18:33:57Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252916 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>বুলি নিশ্চিত হৈ বৰকৈ আমাৰ মাজত ৰসালাপ কৰিছিলো। সন্ধ্যা পৰত সেউজীয়া ঘাঁহনিৰ ওপৰত সকলোৱে অলপ সময় বহি I.I.M ৰ পৰা ওলাই আহিলো। ২৩ চেপ্তেম্বৰৰ সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াৰ কাৰ্য্যসূচী হিচাপে তামিলনাডু, কেৰেলা আদি ৰাজ্যৰ অনুষ্ঠান আছিল যদিও মই চাবলৈ নগলো আৰু সেই সন্ধিয়া আমাৰ কোঠাত একেলগে থকা ড° বাবুলাল চি. পাঞ্চালে তেওঁৰ গাড়ীত বহুৱাই লৈ River front দেখুৱাই আনিলে। ৰিভাৰ ফ্ৰন্টৰ পৰা ঘূৰি আহি সেই ৰাতিটো বিচনাতে পৰি থাকিলো। {{gap}}২৪ চেপ্তেম্বৰ দিনৰ দহ বজাৰ পৰাই অনুষ্ঠান আৰম্ভ হ’ল। অনুষ্ঠানত ব্ৰিগেডিয়াৰ অৰবিন্দ কাপুৰ নামৰ এজন সুবক্তাই ব্যক্তিত্ব বিকাশৰ ওপৰত বক্তৃতা আগবঢ়াইছিল। অৰবিন্দ কাপুৰৰ বক্তৃতাৰ পিছতেই প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাকুমাৰী ঈশ্বৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি.কে. চন্দ্ৰিকা দিদি নামৰ এগৰাকী ব্ৰহ্ম কুমাৰীয়ে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্থিতি, ভগৱানৰ অৱস্থিতি, বিশ্ব শান্তি আদি বিভিন্ন ধৰ্মীয় দিশৰ বক্তৃতা দিছিল। সেইদিনা সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাত অসমৰ দলটিয়ে বিহু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাৰ উপৰি ওজা বিজন গগৈয়ে ঢোলবাদন প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। অসমৰ দলটিৰ উপৰি আহমেদাবাদৰ এটি নাট্যগোষ্ঠীয়ে বৰ সুন্দৰ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। {{gap}}২৫ চেপ্তেম্বৰৰ দিনা বক্তা হিচাপে আমন্ত্ৰিত হৈছিল ড° জয়ন্তী এছ. ৰবি। সমাজ বিজ্ঞানী, দক্ষ প্ৰশাসক, শিক্ষাবিদ, শিল্পী আৰু সু-বক্তাৰূপে খ্যাত জয়ন্তী এছ. ৰবিয়ে স্বাস্থ্য, শিক্ষা, কলা, শিল্প আদি বিভিন্ন দিশত বক্তৃতা আগবঢ়াইছিল। বক্তাগৰাকীয়ে বক্তৃতা আগবঢ়াওঁতে প্ৰেক্ষাগৃহত থকা সকলোৱেই ধ্যানমগ্ন হৈ কথাখিনি শুনিছিল। জয়ন্তী এছ. ৰবিৰ পিছতেই অনুষ্ঠানত অংশ ল’বৰ বাবে আহমেদাবাদ চিটি মেয়ৰ মিনাক্ষী পেটেল আহিছিল। মিনাক্ষী পেটেল ডাঙৰীয়ানীয়ে আধাঘন্টামান ভাষণ দি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ লগত মত বিনিময় কৰিছিল। সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ কাৰ্য্যসূচীত সেইদিনা পাঞ্জাৱী ল’ৰা এজনে সুন্দৰ সমৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। উৰিষ্যাৰ নৃত্য শিল্পীয়ে সেই সন্ধ্যাটিত ওডিছী নৃত্যত সকলোৰে<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৭৯|}}</noinclude> cjza9sp2s75iyojfbs69v6efowbhs1k 104 92457 252917 252669 2026-06-07T18:38:23Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252917 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>মন মুহি পেলাইছিল। {{gap}}২৬ চেপ্তেম্বৰৰ দিনা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত কুইজ আৰু Voice of NIC প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈছিল। শিৱিৰৰ সঞ্চালক কমল কুমাৰ ডাঙৰীয়া নিজেও এজন সুন্দৰ শিল্পী আৰু সেয়ে Voice of NIC প্ৰগ্ৰেমৰ উদ্বোধনী কমল কুমাৰ ছাৰ ডাঙৰীয়াই কিশোৰ কুমাৰৰ “পল পল দিল কে সাথ হম ৰেহতী হোঁ”—গীতটিৰে শুভাৰম্ভ কৰিছিল। {{gap}}কমল কুমাৰ ডাঙৰীয়াই কণ্ঠদান কৰোঁতে সকলোৱেই কিশোৰ কুমাৰৰ হুবহু মাত উলিয়াইছে বুলি প্ৰশংসা কৰিছিল। সেইদিনা কুইজ আৰু ভইচ অৱ এন.আই.চি. কোনোটোতে আমাৰ অসমৰ দলটিয়ে পুৰস্কাৰ পাবলৈ সক্ষম নহ’ল। ২৬ চেপ্তেম্বৰ ৰাতিটো T. A. form fill up কৰা Voucher জমা দিয়া ইত্যাদি কামত ব্যস্ত থাকিবলগীয়া হোৱাত সাংস্কৃতিক সন্ধ্যা উপভোগ কৰিব নোৱাৰিলো। {{gap}}২৭ চেপ্তেম্বৰৰ দিনা সকলোকে শিবিৰৰ আয়োজকসকলে T.A. দি পুৱা এঘাৰ বজাতেই বিদায় দিলে। আমিও শিবিৰৰ পৰা বিদায় লৈ ৰেল ষ্টেচনৰ ক্লক ৰূমত আমাৰ বেগবোৰ ৰাখি ‘কাংকাৰিয়া লেক’ চাবলৈ গ’লো। ‘কাংকাৰিয়া লেক’ত আমি স্পীড বট’ত এপাক ঘূৰি আহিলো। হ্ৰদটোৰ কাষতে থকা সৰু-সুৰা দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াবোৰ উপভোগ কৰি পুনৰ আহমেদাবাদ জংচনলৈ আহিলো।আহমেদাবাদৰ পৰা আশ্ৰম এক্সপ্ৰেছ’ত সন্ধ্যা ৬.৩০ বজাত উঠি ২৮ তাৰিখে পুৱা পাঁচ বজাত জয়পুৰত নামি দিলো। জয়পুৰৰ পৰা বাছত আগ্ৰালৈ বুলি সকলোৱে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলো আৰু আগ্ৰাৰ হোটেল Samode Inn ত সোমাই সকলোৱে গা-পা ধুই উঠি তাজ মহললৈ যাত্ৰা কৰিলোঁ। তাজ মহলত এপাক ঘুৰি পুনৰ নতুন দিল্লী অভিমুখে বাছত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলো। নতুন দিল্লীৰ পৰা ‘সম্পৰ্ক ক্ৰান্তি’ত ৰাতি বাৰমান বজাত যাত্ৰা কৰি ৩০ চেপ্তেম্বৰত আবেলি গুৱাহাটী পালোহি। গুৱাহাটীত সকলোকে বিদায় দি হিমাংশু শ‍ইকীয়া আৰু মই ACTA Guest House ত থাকিলো। পিছদিনা অৰ্থাৎ পহিলা অক্টোবৰত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ<noinclude>{{rh| |৮০✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> deybhqw861ly9m4z3and65nsmn9h3ai 104 92458 252918 252672 2026-06-07T18:39:30Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 252918 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>মণিকৰ্ণেশ্বৰ দেৱালয়, কানাই বৰশীবোৱা শিলালিপি, দীর্ঘেশ্বৰী দেৱালয়, অশ্বক্লান্ত দেৱালয়, দৌল গোবিন্দ মন্দিৰ আদি চাই গেষ্ট হাউচলৈ উভতি আহিলো। দুই অক্টোবৰৰ দিনা ‘জন শতাব্দী'ত গুৱাহাটীৰ পৰা আহি যোৰহাট পালোহি।<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৮১|}}</noinclude> 2352jzu2oo6bef57zm8jd2pv74134lu 104 92459 252919 252676 2026-06-07T18:47:00Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252919 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude> {{center|'''{{Xx-larger|বিংশতম্ ৰাষ্টীয় যুৱ মহোৎসৱ, নিউ ৰায়পুৰ}}'''}} {{gap}}২০১৬ চনৰ ১২ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৬ জানুৱাৰীলৈকে ছত্তিশগড়ৰ নিউ ৰায়পুৰত বিংশতম ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱৰ অনুষ্ঠিত হৈছিল। Ministry of youth affairs and sports ৰ দ্বাৰা আয়োজিত সেই সময়ত বিভাগটোৰ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী হিচাপে আছিল বৰ্তমানৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱাল ডাঙৰীয়া। ২০১৫ চনতো তেখেত বিভাগটোৰ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী হৈ থাকোঁতে ১৯ তম ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱ গুৱাহাটীত আয়োজন কৰিছিল। গুৱাহাটীত অতি সফলতাৰে মহোৎসৱটি পাৰ কৰাৰ পিছত বিংশতম ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱো অতি সুন্দৰভাৱে আয়োজিত হ’ব পাৰে বুলি মনতে ভাবি আছিলো। ২০১৫ চনত N.S.S.ৰ মোক Contingent Leader হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ সুযোগ দিয়াৰ পিছত আকৌ এবাৰ ইমান সুন্দৰ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ পাম বুলি ভবা নাছিলো। কাৰণ ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱ ভাৰত চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা বছৰেকত এবাৰেই অনুষ্ঠিত কৰে। N.S.S. ৰ ফালৰ পৰাও এখন ৰাজ্যৰ পৰা মাত্ৰ আঠ-দহজনীয়া দল এটিকহে নিৰ্বাচিত কৰি পঠিওৱা হয় আৰু তাতে অসমত N.S.S. ৰ গোট থকা দুশখনতকৈও অধিক কলেজ আছে। সেয়ে মই ২০১৬ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ পাম বুলি সপোনতো ভবা নাছিলো। আঠ জানুৱাৰী তাৰিখে NER কেন্দ্ৰৰ পৰা মোলৈ ফোন কৰি ক’লে—“য়ুথ ফেষ্টিভেলত নাগালেণ্ডৰপৰা অংশগ্ৰহণ কৰিবলগীয়া দলটিয়ে যাব নোৱাৰিম বুলি আমাক জনাইছে আৰু আপুনি সাতজনীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দল এটি লৈ অংশগ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে ৰাওনা হওক আৰু ১২ জানুৱাৰীত নিউ ৰায়পুৰ পাবগৈ লাগিব।” অধ্যক্ষ মহোদয়ৰ (ড° দেৱব্ৰত শৰ্মা) পৰা অনুমতি লৈ মই আঠ তাৰিখেই ছাত্ৰ-ছাত্ৰী গোটাই ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ<noinclude>{{rh| |৮২✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> bm8rir5si6j2tzw1hzcz0qqt88tp04v 104 92465 252925 252780 2026-06-07T19:11:57Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252925 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>মহোৎসৱলৈ বুলি সাজু হ’লো। মহাবিদ্যালয়ৰ সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰমৰ ছাত্ৰ চিন্ময় শ‍ইকীয়া, মনোজ শ‍ইকীয়া আৰু অৰ্কজ্যোতি বৰাক ন তাৰিখে পুৱাই গৈ যোৰহাট টাউন ষ্টেচনত শাৰী পাতি ‘তৎকাল টিকট’ কৰিবলৈ দিলো আৰু ভাগ্যক্ৰমে ছটা টিকট কনফাৰ্মদ পালো। সেয়েহে ন তাৰিখে ৰাতিয়েই এ.এছ.টি.চি. বাছত গৈ দহ তাৰিখে পুৱা গুৱাহাটী পালোগৈ। গুৱাহাটীত পুৱাই এখন হোটেলত গা-পা ধুই ‘কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত হাওৰালৈ বুলি উঠি দিলো। দলটিত কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল আছিল ক্ৰমে চিন্ময় শ‍ইকীয়া, মনোজ শ‍ইকীয়া, অৰ্কজ্যোতি বৰা, কিশোৰ প্ৰাণ গোস্বামী, কাকলি দত্ত, কৰিশ্মা বৰা, পৰিস্মিতা বৰা। এঘাৰ তাৰিখে পুৱাই ‘কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত হাওৰা পালোগৈ আৰু হাওৰা ষ্টেচনৰ লগতে থকা যাত্ৰী নিবাসত সন্ধ্যা সময়লৈকে দুটা কোঠাৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ। যাত্ৰী নিবাসত গা-পা ধুই উঠি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ‘ভিক্টোৰিয়া মেমৰিয়েল’ দেখুৱাবলৈ লৈ গ’লো। ‘ভিক্টোৰিয়া মেমৰিয়েল’ চোৱাৰ পিছত আমাৰ হাতত সময় আছিল বাবেই ‘চায়েন্স চিটি’ও সেইদিনা দেখুৱালো। পিছবেলা হাওৰাৰ পৰা ৰায়পুৰলৈ আকৌ যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল আৰু ১২ তাৰিখে পুৱা চাৰি বজাত ৰায়পুৰ জংচনত উপস্থিত হ’লো। ৰায়পুৰৰ পৰা নিউ ৰায়পুৰলৈ দূৰত্ব হৈছে তেইছ কিল’মিটাৰ। আমি এখন সৰু গাড়ী ভাড়া কৰি নিউ ৰায়পুৰ পালোগৈ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱৰ বাবে আয়োজন কৰা বিশাল ঠাইখনত উপস্থিত হ’লো। ১২ জানুৱাৰীৰ পুৱা দহমান বজাত আমাৰ পঞ্জীয়ন হ’ল আৰু সকলোকে একোখনকৈ ‘আইডেনটিটি কাৰ্ড’ প্ৰদান কৰিলে। প্ৰায়বোৰ দল ১১ জানুৱাৰীৰ দিনাই উপস্থিত হৈছিল বাবে আমাৰ কাৰণে সুকীয়াকৈ থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিবলগীয়া হ’ল। আমাৰ দলটিক ঠিক-ঠাক কৰালৈকে পিছবেলা দুইমান বাজিল। সেইদিনা আমি কোনো অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিবলৈ পোৱা নাছিলো। {{gap}}১৩ জানুৱাৰীৰ দিনা দহ বজাৰ পৰা এন. এচ. এচৰ অনুষ্ঠানবোৰ আৰম্ভ হ’ল। অনুষ্ঠানত ছত্তিশগড়ৰ শিক্ষামন্ত্ৰী আৰু পাঠক উপাধিৰ এগৰাকী মহিলা<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৮৩|}}</noinclude> dt8fb2hc9s3k21hqlpcifeuytb4v9ap 104 92466 252926 252781 2026-06-07T19:16:49Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252926 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>আই.এ.এছ বিষয়াই ভাষণ প্ৰদান কৰে। মহিলা বিষয়া গৰাকীয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ যুৱশক্তিয়ে বিশ্বৰ আগশাৰীৰ দেশসমূহৰ শক্তিৰ লগত কেনেদৰে ফেৰ মাৰিব লাগিব, উদ্ভাৱনীমূলক শক্তি প্ৰয়োগ কৰি কেনেদৰে কামত লগাব লাগিব ইত্যাদি বিষয়ৰ বক্তব্য সুন্দৰভাৱে শ শ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ আগত দাঙি ধৰিছিল। সন্ধ্যা সময়ত ডাইনিং হল কেইটাৰ কাষত থকা মঞ্চত বিভিন্ন ৰাজ্যৰ শিল্পীয়ে গীত-নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। {{gap}}চৈধ্য জানুৱাৰীৰ দিনা বক্তৃতা দিবৰ বাবে {{SIC|আমন্ত্ৰিত|আমন্ত্ৰণ}} জনোৱা হৈছিল ছত্তিশগড়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ সভাপতি গৰাকীক। ওখ আৰু ক্ষীণাকৃতিৰ ব্যক্তিজনে ভাৰতবৰ্ষৰ হিন্দুত্ববাদৰ সমৰ্থনত এক উগ্ৰ ভাষণ প্ৰদান কৰিছিল। বক্তৃতাৰ প্ৰসংগত তেওঁ কৈছিল “হাজাৰ বছৰীয়া প্ৰাচীন ভাৰতৰ হিন্দু সভ্যতাক মোগলসকলে আহি ধ্বংস কৰি পেলালে। বাবৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰায়বোৰ মোগল সম্ৰাটে হিন্দু লোকসকলৰ ওপৰত অবৰ্ণনীয় অত্যাচাৰ চলোৱাৰ লগতে গণ হত্যা, মঠ-মন্দিৰ ধ্বংস, ধৰ্মান্তৰকৰণ কৰা আদি কাৰ্য্যত লিপ্ত আছিল। চুলতান মামুদে ভাৰতবৰ্ষ আক্ৰমণ কৰি মন্দিৰত থকা দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্ত্তিবোৰ ভাঙি-চিঙি চূৰমাৰ কৰাৰ উপৰি মূৰ্ত্তিবোৰৰ পৰা সোণবোৰ আঁতৰাই মছজিদত দুৱৰমেট্‌ (Doormat) হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ৰাজপুত বীৰ ৰাণা প্ৰতাপ সিংহ, মহাৰাজ শিৱাজী আদিৰ দৰে বীৰ নথকা হ’লে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ হিন্দুসকলে আজিও গোলামৰ দৰেই থাকিবলগীয়া হ’লহেঁতেন।” বক্তাজনৰ ভাষণত হলটোৰ দৰ্শক-শ্ৰোতাৰ জাউৰীয়ে জাউৰীয়ে হাত চাপৰি বাজিবলৈ ধৰিলে। সভাস্থলীত থাকি এনে লাগিছিল যে মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈ যোৱা ধৰ্ম–নিৰপেক্ষ দেশৰ ধাৰণাটো দেখোন কিবা হৈ গৈছে। অনুষ্ঠানত দুই-এক নৃত্য-গীত মাজে মাজে চলিবলৈ ধৰিলে। সেইদিনা অনুষ্ঠানৰ শেষৰ বক্তা হিচাপে আহিছিল পশ্চিমবংগৰ বেলু মথৰ প্ৰেচিডেন্ট মহাৰাজ। তেখেতে ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞান, ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ, ধৰ্মৰ প্ৰয়োজন কি—ইত্যাদি নানান দিশ আলোকপাত কৰিছিল। বক্তাজনৰ<noinclude>{{rh| |৮৪✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> 2rupqcyzlcuw4wkxzdrzwjn0cj4lu35 104 92467 252927 252782 2026-06-07T19:28:50Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252927 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>সাৰুৱা বক্তব্য আৰু মিঠা ভাষণত বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ লগতে প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ সকলে এঘুমটি মাৰিলে। মোৰ কাষতে বহি থকা চিকিম, মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, গুজৰাটৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰৰ টোপনি যোৱা দৃশ্য কেমেৰাত বন্দী কৰি প্ৰগ্ৰেমৰ শেষত আটাইকেইজনকে দেখুৱালে। সকলোৱে মিচিকি হাঁহি মাৰি ‘থেংক ইউ ছাৰ’ বুলি ক’লে। এন.এছ.এছৰ প্ৰগ্ৰেম শেষ হোৱাত আমি ডাইনিং হলত আহাৰ গ্ৰহণ কৰি নিজ নিজ কোঠাত গৈ শুই থাকিলো। {{gap}}পোন্ধৰ জানুৱাৰীৰ দিনা বক্তা হিচাপে আহিছিল এভাৰেষ্ট শৃংগ বিজয়ী ভাৰতীয় মহিলা অৰুণিমা সিন্হা। কৃত্ৰিম ভৰিৰে তেওঁ কেবাবাৰো এভাৰেষ্টৰ শৃংগত আৰোহণ কৰি বিশ্ব ৰেকৰ্ড কৰি থৈছে। ভলীবল খেলুৱৈৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গুণ্ডাৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈ কেনেদৰে দুয়োখন ভৰি হেৰুৱাবলগীয়া হ’ল, কৃত্ৰিম ভৰিৰে তেওঁ কেনেকৈ এভাৰেষ্ট শৃংগ বগাই সম্পূৰ্ণ কৰিছিল ইত্যাদি ৰোমাঞ্চিত কাহিনী শুনাই দৰ্শকক আপ্লুত কৰি তুলিছিল। জানিব পৰা মতে অহা-যোৱা, থকা-খোৱা ইত্যাদিৰ বাহিৰেও কেৱল এঘন্টাৰ বক্তৃতাৰ বাবদ অৰুণিমা সিন্হাই ডেৰ লাখ টকা মাননি (Remuneration) লয়।অৰুণিমা সিন্হাৰ পিছতেই ৰেণু যাদৱ নামৰ এগৰাকী মহিলা সৈনিক বিষয়াই ভাষণ দিয়ে। ৰেণু য়াদৱ ডাঙৰীয়ানীয়ে মহিলা সৈনিক কেনেদৰে হ’ব পাৰি, দেশক কেনেদৰে প্ৰতিৰক্ষাৰ দিশত সেৱা আগবঢ়াব পাৰি ইত্যাদি দিশসমূহ দৃশ্য-শ্ৰব্য মাধ্যমৰ জৰিয়তে বিভিন্ন ভিডিঅ’ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ৰেণু যাদৱৰ লগতে এজন কৰ্ণেল আৰু এগৰাকী এয়াৰ ফৰ্চৰ মহিলা চিকিৎসা কৰ্মীয়ে বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছিল। সেইদিনা দুপৰীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতেই এন.এচ.এচ ৰ প্ৰগ্ৰেমবোৰ শেষ হ’ল। দুপৰীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতেই যুৱ মহোৎসৱৰ বাবে প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰদৰ্শনী মেলা আৰু বিপনীসমূহত এপাক ঘূৰিলো। সন্ধ্যা সময়ত পেৰাচুট বেলুন, গেছৰ পেৰাছুটত মানুহ উঠি উৰি যোৱা আদি চাবলৈ গ’লো। ঠায়ে ঠায়ে অনেক আমোদজনক আৰু দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া উপভোগ কৰাৰো ব্যৱস্থা আছিল। সমগ্ৰ ফিল্ডখনৰ এপাক ঘুৰি আমি ৰাতিৰ<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৮৫|}}</noinclude> gba91ki1i7r60r4m4bcdtcds024j84s 104 92468 252928 252783 2026-06-07T19:33:10Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252928 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>আহাৰ গ্ৰহণ কৰিলো। ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সময়তে এন.এচ.এচ ৰ ফালৰপৰা জনালে যে টি.এ আৰু চাৰ্টিফিকেটসমূহ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। আমি টি.এ. আৰু চাৰ্টিফিকেট সংগ্ৰহ কৰি সকলোৱে নিজ নিজ কোঠাত শুই পৰিলো। {{gap}}১৬ তাৰিখে পুৱাই আমি ভাৰতীয় সৈন্যই প্ৰদৰ্শন কৰা টেংক, ৰাডাৰ আদি চালো। সকলোৱে টেংক, বুলেট প্ৰুফ গাড়ী আদিত উঠি ফটো মাৰিলো। ইয়াৰোপৰি বলুকা শিল্পী, মৃৎ শিল্প, চিত্ৰ, ভাস্কৰ্যৰ প্ৰদৰ্শনী চাই কেম্পলৈ ঘূৰি আহোঁ। কেম্পত ব্ৰেকফাষ্ট কৰি ৰায়পুৰ ষ্টেচনলৈ বুলি উভতনি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলো। সেইদিনা মহোৎসৱৰ বাবে ব্যৱহাৰ হোৱা বিশেষ বাছেৰে বিনামূলীয়াকৈ আহি ৰায়পুৰ ষ্টেচন পালোহি। দুপৰীয়া বাৰমান বজাত আমি জামছেদপুৰলৈ (টাটানগৰ) ৰেলত উঠিলো আৰু ৰাতি চাৰে দহমান বজাত টাটানগৰত উপস্থিত হ’লো। টাটানগৰ ষ্টেচনৰ এটা শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠা ছোৱালীকেইজনীৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰাৰ বিপৰীতে আমাৰ পাঁচজনে Dormitory Hall এটাত কটালো। {{gap}}১৭ জানুৱাৰীৰ পুৱা পাঁচ বজাত হাওৰা ষ্টেচনলৈ বুলি এখন পেজেঞ্জাৰ ৰেলত উঠিলো আৰু দহমান বজাত হাওৰা ষ্টেচন পালোহি। হাওৰা ষ্টেচনৰ যাত্ৰী নিবাসৰ দুটা কোঠা বুকড্ কৰি গা-পা ধুই উঠি ‘ব’টানিকেল গাৰ্ডেন’ চাবলৈ গ’লো। ‘ব’টানিকেল গাৰ্ডেন’ৰ বিখ্যাত বনিয়ান ট্ৰি, ডাবল নাট, জলাশয়, নানান তৰহৰ উদ্ভিদ আদি চাই ‘নিউ মাৰ্কেট’ ত বজাৰ কৰিলো। সন্ধ্যা ছয় বজাত ‘কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত মৰিয়নিলৈ বুলি উঠি দিলো আৰু ২০ তাৰিখে মাজৰাতি এক বজাত অৰ্থাৎ ২১ তাৰিখে মৰিয়নিত আহি পালোহি। মৰিয়নিৰ পৰা যোৰহাটলৈকে এখন সৰু গাড়ী ৰিজাৰ্ভ কৰি সকলোৱে নিজ নিজ ঘৰত সোমাই পৰিলো।<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৮৬|}}</noinclude> ov7jp5i21hf09et70zdjncxprsjtaa3 104 92472 252924 252789 2026-06-07T19:06:36Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252924 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>কাইলৈ যাবগৈ পাৰিব।” আমি লাজ পাই ঘূৰি আহিব লগা হ’ল আৰু সেইদিনা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে Local Sight Seeing কৰিলে যদিও ম‍ই কোঠাতে সোমাই দিনটো কটালো। {{gap}}সাত তাৰিখে সকলোকে টালি-টোপোলা বান্ধি আজৰি হ’বলৈ দিলো। ইফালেদি ৰাজস্থানৰ দলটোৱে ছয় তাৰিখৰ ৰাতিয়েই গোৱালৈ যাত্ৰা কৰিলে। ৰাজস্থানৰ দলটিয়ে গোৱাৰ পৰা আমাৰ ল’ৰাবোৰক ফোন কৰি আছে যে সকলোৱে গোৱালৈ আহিব লাগে। আমাৰ ল’ৰাবোৰেও মোক বৰকৈ খাটনি কৰি আছে যে সোনকালে শিৱিৰৰ পৰা বিদায় ল’ব লাগে। কেম্পৰ পৰা কিন্তু গধূলিহে বিদায় দিয়া হ’ব বুলি জনালে। উপায়হীন হৈ “চাৰ্টিফিকেটসমূহ নিদিলেও নিদিব কেৱল আমাক টি. এ. দিলেই হ’ব” – বুলি তেওঁলোকৰ ওচৰত গৈ কথা পাতিলো। পিছত যেনিবা দুপৰীয়া বাৰ বজাত চাৰ্টিফিকেট আৰু টি.এ. আমাক দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। শিৱিৰৰ পৰা পোনচাটেই হুৱলি জংচন পালোহি। হুৱলিৰ পৰা ৰাতি চেকেন্দ্ৰাবাদলৈ বুলি ৰেলত উঠি দিলো আৰু আঠ ফেব্ৰুৱাৰীত চেকেন্দ্ৰাবাদ পাই হোটেলত ৰাতিটো থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ। {{gap}}আঠ তাৰিখে আমাৰ হাতত সময় আছিল বাবে চাৰ্মিনাৰ, চ’লাৰ জং মিউজিয়াম, হুছেইন সাগৰ লেক আৰু গোলকুণ্ডা ফৰ্ট সকলোৱে সকলোৱে দৰ্শন কৰিলো। আঠ তাৰিখে ৰাতিটো পুনৰ চেকেন্দ্ৰাবাদত কটাই ৯ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা ‘ৰামজী ফিল্ম চিটি’ চাবলৈ গ’লো। ‘ৰামজী ফিল্ম চিটি’ চাই বিয়লি চাৰিমান বজাত হাওৰালৈ বুলি ৰেলত উঠি দিলো। পিছদিনা অৰ্থাৎ দহ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা হাওৰা জংচনৰ ‘গেষ্ট হাউচ’ত ৰাতিটো কটালো। এঘাৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা কলিকতাৰ চিৰিয়াখানা চাই সন্ধ্যা ছয় বজাত ‘কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত মৰিয়নিলৈ বুলি উঠি দিলো। বাৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ মাজৰাতি ডেৰ বজাত অৰ্থাৎ তেৰ ফেব্ৰুৱাৰীত আমি মৰিয়নি পালোহি। মৰিয়নিৰ পৰা চিধাই যোৰহাটলৈ বুলি সৰু গাড়ী ভাড়া কৰি যোৰহাট পালোহি।<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৬১|}}</noinclude> gsb1bk7jwp5f1bv6o9e8yeliwl8p31v 104 92473 252922 252790 2026-06-07T18:57:53Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 252922 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>আমি হনুমান মন্দিৰ এটা পালোগৈ। ইফালে সমন্বয়কৰ লগত গাড়ীত উঠি চাৰিজন প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰেও মন্দিৰ পালেহি। ট্ৰেকিং কৰাৰ সময়ত যে পানীৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে সেইকণ চিন্তাও উদ্যোক্তাসকলৰ মনত নেখেলালে। খঙৰ ভমকতে ৰাজস্থানৰ ভাৰত ভূষণ পাণ্ডে নামৰ ল’ৰাজনে “কানাড়া লেবাৰ জাতি তহঁতে এইবোৰ কি বুজি পাবি”—বুলি তাচ্ছিল্য কৰিবলৈ ল’লে। কথাষাৰ কোনোবা এজন কানাড়া ল’ৰাৰ কৰ্ণগোচৰ হ’ল আৰু ল’ৰাজনে তেওঁলোকৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰকেইজনক কথাষাৰ কৈ দিলে। মুহূৰ্ততে পৰিৱেশ উত্তপ্ত হ’বলৈ লৈছিল যদিও প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰসকলৰ মাজত বুজাবুজি মাধ্যমেৰে কথাষাৰ শাম কটোৱা হ’ল। ইফালেদি মন্দিৰত কি কৰিব, কি নকৰিব কোনো প্ৰি-প্লেন নোহোৱাকৈ কৰা ট্ৰেকিঙৰ অন্তত এজন প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰৰ মনত এটা বুদ্ধি খেলালে। তেওঁ সকলোকে এঠাইত থূপ খাবলৈ দি নিজৰ পাৰদৰ্শিতা সকলোৰে আগত প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ ক’লে। কোনো কোনোৱে জিমনাষ্টিকছ দেখুৱাৰ বিপৰীতে কোনো কোনোৱে কৌতুক অভিনয়, একক অভিনয় আদি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ ধৰিলে। ধীৰেন নামৰ ৰাজস্থানৰ ল’ৰাজনে প্ৰস্তাৱ দিলে যে বাহুৰ যুদ্ধ (ঠেলাঠেলি কৰি) প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে। ধীৰেন বোলা ল’ৰাজন পাঁচ ফুট দহ ইঞ্চিমান ওখ আৰু সদায়েই শৰীৰ চৰ্চা কেন্দ্ৰত গৈ শৰীৰ চৰ্চা কৰে। দুজনমান কানাড়া ল’ৰাই ধীৰেনৰ লগত বাহু যুদ্ধ কৰি চালে যদিও ধীৰেনে অনায়াসে কানাড়া ল’ৰা দুজনক হৰুৱালে। অসম দলৰ কথা ওলোৱাত অসমৰ ফালৰ পৰা অৰূপ বৰাক পঠিওৱা হ’ল। অৰূপ বৰা অলপ চুটি-চাপৰ যদিও সি শৰীৰ চৰ্চা কৰে। কিন্তু অৰূপ বৰাকো যুজঁত ধীৰেনে হৰুৱাই “ৰাজপুত হ্যয় হম” বুলি মাচুল (Muscle) দেখুৱাই ফিতাহি মাৰিবলৈ ধৰিলে। ধীৰেনৰ ফিতাহি মোৰ মনত সহ্য নহ’ল আৰু মই সকলোৰে আগত স্ব-ইচ্ছাই ধীৰেনৰ মুখা-মুখি হ’লো। প্ৰথমে মোক সকলোৱে ৰং কৰিবলৈ আহিছে বুলি হাঁহিবলৈ ধৰিলে। বহুতে “ছাৰ কাম অন, কাম অন”—বুলি হাঁহি হাঁহি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। সময়ত ধীৰেনৰ হাতৰ আঙুলিৰ ফাঁকত মোৰ আঙুলি সুমুৱাই ঠেলা ঠেলি আৰম্ভ হ’ল। ধীৰেনৰ দুখন হাত একে পাকতে জপতিয়াই দি ম‍ই তাক বহু দূৰলৈকে<noinclude>{{rh| |{{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৫৯|}}</noinclude> fvort09eewqvd1iulc9fj5j8pz3l3sr 0 92481 252837 2026-06-07T12:23:42Z BabulB 104 "{{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/নয়|নয়]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এঘাৰ|এঘাৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="সে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252837 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/নয়|নয়]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এঘাৰ|এঘাৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=137 to=156 fromsection="B" tosection="A" /> qp9otrfve23kugc56cqhgpc5fvdb5g5 0 92482 252851 2026-06-07T13:46:28Z BabulB 104 " <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=156 to=181 fromsection="B" tosection="A" />" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252851 wikitext text/x-wiki <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=156 to=181 fromsection="B" tosection="A" /> 27e0rtgslqett7tn12qum8fwbddmmpz 252852 252851 2026-06-07T13:46:50Z BabulB 104 252852 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/দশ|দশ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাৰ|বাৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=156 to=181 fromsection="B" tosection="A" /> 8o0uee4ouq5mnab8glhhs2q7gavn6m0 0 92483 252865 2026-06-07T14:14:09Z BabulB 104 "{{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এঘাৰ|এঘাৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/তেৰ|তেৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="সে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252865 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এঘাৰ|এঘাৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/তেৰ|তেৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=181 to=194 fromsection="B" tosection="A" /> g53rhtgpvk26s2paenj8ya30qppsfz4 0 92484 252901 2026-06-07T15:35:30Z BabulB 104 "{{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাৰ|বাৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/চৈধ্য|চৈধ্য]] | notes = | categories = }} <pages index="..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 252901 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাৰ|বাৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/চৈধ্য|চৈধ্য]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=194 to=229 fromsection="B" tosection="A" /> 70xto1k1q2e3wfrkdr4a0kenbfgz2zl