ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.6 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 69611 253198 188471 2026-06-13T02:20:26Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253198 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৬৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{center|<poem>নাজানোহোঁ আৱাহন{{gap|2em}}নাজানোহোঁ বিসৰ্জ্জন পূজা মন্ত্ৰ নেজানো কিঞ্চিত। এতেকে পৰমেশ্বৰ {{gap|2em}}দাস ভৈলোঁ চৰণৰ মোক কৃপা কৰিতে উচিত।”</poem>}} {{gap}}নামঘোষাৰ এই স্তবটি গাই আমাৰ কৃষ্ণদাসী একেছাবে উঠি দীনবন্ধুক দুয়ো হাত যুৰি সেৱা কৰি পশ্চিমমুখে খোজ ল'লে। আমাৰ দীনবন্ধুৱে দুয়ো হাত যুৰি কৃষ্ণদাসীক সেৱা জনাই গালেঃ— {{center|<poem>ম‍ই দুৰাচাৰ {{gap|2em}}কেৱলে তোমাৰ অপৰাধী নাৰায়ণ ক্ষমিয়োক হৰি! {{gap|2em}}লৈয়ো দাস কৰি পশিলোঁ হেৰা শৰণ।</poem>}} এই ঘোষাটি গাই উঠি দয়াৰামে পূব মুখে খোজ ল'লে। ◆◆ {{center|{{x-larger|॥ ওঁ কৃষ্ণাৰ্পণমস্তু ॥}}}}<noinclude></noinclude> pu05q49i8kc4slwvnvd9zc4y4nbzkve 253199 253198 2026-06-13T02:22:04Z Rajdweep nlb 2118 253199 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৬৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{center|<poem>নাজানোহোঁ আৱাহন{{gap|2em}}নাজানোহোঁ বিসৰ্জ্জন পূজা মন্ত্ৰ নেজানো কিঞ্চিত। এতেকে পৰমেশ্বৰ {{gap|2em}}দাস ভৈলোঁ চৰণৰ মোক কৃপা কৰিতে উচিত।”</poem>}} {{gap}}নামঘোষাৰ এই স্তবটি গাই আমাৰ কৃষ্ণদাসী একেছাবে উঠি দীনবন্ধুক দুয়ো হাত যুৰি সেৱা কৰি পশ্চিমমুখে খোজ ল'লে। আমাৰ দীনবন্ধুৱে দুয়ো হাত যুৰি কৃষ্ণদাসীক সেৱা জনাই গালেঃ— {{center|<poem>ম‍ই দুৰাচাৰ {{gap|2em}}কেৱলে তোমাৰ অপৰাধী নাৰায়ণ ক্ষমিয়োক হৰি! {{gap|2em}}লৈয়ো দাস কৰি পশিলোঁ হেৰা শৰণ।</poem>}} এই ঘোষাটি গাই উঠি দয়াৰামে পূব মুখে খোজ ল'লে। ◆◆ {{center|{{larger|॥ ওঁ কৃষ্ণাৰ্পণমস্তু ॥}}}}<noinclude></noinclude> rjareqdz2h98fi3j4q6isvla0e7cvxb 253206 253199 2026-06-13T04:11:29Z BabulB 104 253206 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৬৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{center|<poem>নাজানোহোঁ আৱাহন{{gap|2em}}নাজানোহোঁ বিসৰ্জ্জন পূজা মন্ত্ৰ নেজানো কিঞ্চিত। এতেকে পৰমেশ্বৰ {{gap|2em}}দাস ভৈলোঁ চৰণৰ মোক কৃপা কৰিতে উচিত।”</poem>}} {{gap}}নামঘোষাৰ এই স্তবটি গাই আমাৰ কৃষ্ণদাসী একেছাবে উঠি দীনবন্ধুক দুয়ো হাত যুৰি সেৱা কৰি পশ্চিমমুখে খোজ ল'লে। আমাৰ দীনবন্ধুৱে দুয়ো হাত যুৰি কৃষ্ণদাসীক সেৱা জনাই গালেঃ— {{center|<poem>ম‍ই দুৰাচাৰ {{gap|2em}}কেৱলে তোমাৰ অপৰাধী নাৰায়ণ ক্ষমিয়োক হৰি! {{gap|2em}}লৈয়ো দাস কৰি পশিলোঁ হেৰা শৰণ।</poem>}} {{gap}}এই ঘোষাটি গাই উঠি দয়াৰামে পূব মুখে খোজ ল'লে। ◆◆ {{center|{{larger|॥ ওঁ কৃষ্ণাৰ্পণমস্তু ॥}}}}<noinclude></noinclude> h6w4svscpm7d0xso6nvt6rn3mswdyhs 104 69612 253197 188472 2026-06-12T19:30:52Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253197 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৬৩}}</noinclude>{{gap}}দীনবন্ধু— হাঁয় যোগ! হাঁয় উদাসৰ প্ৰতীক্ষা। এইবিলাক কি সাংঘাতিক বস্তু। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— প্ৰিয়তম, আপুনি ভুল বুজিছে। নহয় সাংঘাতিক। এইবিলাক কৰ্মইহে মায়া মুক্ত কৰি জীৱক শিৱত্ব পোৱায়। দৈহিক সংসৰ্গৰ সুখ অতি ক্ষুদ্ৰ, অতি নিকৃষ্ট। এই সুখে দুখো আনে। কিন্তু কৃষ্ণপ্ৰেমত যি সুখ সি অতুলনীয়। তাৰ হৰ্ণ-ভগন নাই। এতেকে নাথ! মনক বুজাই আপুনি বিদায় হওক। {{gap}}দীনবন্ধু— বাৰু বিদায় হ'ম। শেষ কথা এটা সোধোঁ। যি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই তোমাৰে মোৰে এইদৰে বিচ্ছেদ ঘটালে, আমাৰ জীৱনক দুখময় কৰিলে, সেই ৰজাকে দেখোন সহায় কৰি ফুৰিলা! {{gap}}কৃষ্ণদাসী— মই যিদিনাই কৃষ্ণপ্ৰেম বুকুত বান্ধি লৈছোঁ, সেইদিনাৰ পৰাই জানি লৈছোঁ মোৰ শত্ৰু-মিত্ৰ, আপোন-পৰ সকলো সমান। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই আমাক কোনো দুখ দিয়া নাই। আমাৰ পূৰ্বজন্মকৃত কৰ্মফলেই আমাক আমাৰ নিজৰ নিজৰ গতিৰ ফালে টানি আনিছে। {{gap}}দীনবন্ধু— বাৰু তুমি ক'ব পাৰানে আমি পূৰ্বজন্মত কি কৰিছিলোঁ? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— আকৌ ক'লেও নপতিয়াব পাৰে। বাৰু কওঁ শুনক। পূৰ্বজন্ম আপুনি হিমালয়ৰ হৃষীকেশত সাধুবেশে তপস্যা কৰি আছিল। মোক বিয়া কৰাই থৈ মোৰ মনৰ বাঞ্ছা সম্পূৰ্ণ হ'বলৈ নৌ পাওঁতেই মোক ত্যাগ কৰি আপুনি যোগত ধৰিছিল। পিছ মইও সংসাৰ ত্যাগ কৰি আপোনাক বিচাৰি বিচাৰি গৈ হৃষীকেশত পাই আপোনাৰ যোগ ভংগ কৰাই সংসাৰলৈ ওলোটাই আনো। উভয়ৰে সতি-সন্তান একো নহ'ল। পিছত কালপ্ৰাপ্ত হৈ উভয়ে মানৱ লীলা সামৰি এই জনমত এই ৰূপ হৈছোঁ। পাৰ্থিৱ সুখত আমাক কৃষ্ণই আৱদ্ধ হ'ব নিদিলে। সেই দেখি প্ৰিয়তম! বেজাৰ নকৰিব। কৃষ্ণৰ চৰণ একান্তমনে ধ্যান কৰক। মই আহিলোঁ। দুখুনী ৰহদৈক নাভাবিব। তেনেকুৱা ভাৱ কেতিয়াবা আহিলেই গাবঃ— {{center|<poem>“তুমি চিত্তবৃত্তি মোৰ{{gap|2em}}প্ৰৱৰ্ত্তক নাৰায়ণ তুমি নাথ ম‍ই নাথ ৱন্ত। চৰণ ছত্ৰৰ ছাঁয়া{{gap|2em}}দিয়া দূৰ কৰা মায়া কৰা দয়া মোক ভগৱন্ত। ধৰ্ম্মক জানোহোঁ মই {{gap|2em}}তথাপি প্রবৃত্তি নাই অধৰ্ম্মতো নিবৃত্তি নোহয়। হৃদি স্থিত হৱা তুমি {{gap|2em}}যেন কৰাবাহা স্বামী হৃষিকেশ কৰিব তেনয়।</poem>}}<noinclude></noinclude> j6p5zmex5eyi8c31g9hnnhjb9vt34ak 104 69613 253194 188473 2026-06-12T18:39:22Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253194 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৬০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{gap}}কৃষ্ণদাসী— তেন্তে শুনক। মই আগৰ আপোনাৰ সেই ৰহদৈয়ে। সৰুকালৰ পৰা মোৰ সেই আপদীয়া ৰূপটোৰ গুণেই আশাত নিৰাশা হৈ হৈ কামুক, লম্পটসকলৰ প্ৰলোভনৰ বস্তু হৈ, মই যি আপোনাক ভাল পাইছিলোঁ, আপোনাক নাপাই, ৰূপচিং বঙালৰ বিশেষ অত্যাচাৰত উপায় নাপাই আত্মহত্যা কৰিবৰ কাৰণে নৈত জাঁপ মাৰি পৰিছিলোঁ। পিছত আত্মহত্যা কৰিবৰ সময়তো কৃষ্ণৰ নাম লৈ “প্ৰভু! মোৰ গাত দোষ নাই। মোৰ পাপ নল’বা।” এনেকুৱা কাতৰ কৰি পানীত পৰাৰ বাবেই নেকি মোক কৃষ্ণই মৰিব নিদি মোৰ দেহাটো পানীত উটুৱাই উটুৱাই নি ককিলামুখত থকা আগমানন্দ স্বামীৰ আশ্ৰমৰ ঘাটৰ ওচৰৰ বালিত লগাই দিলে। ছয়শ বছৰ বয়সীয়া মহাপুৰুষে মোক তাৰ পৰা তুলি নি সেৱা শুশ্ৰূষা কৰি মোক বচালে। মহাপুৰুষে মোক সংসাৰলৈ উলটি গৈ ঘৰ-গৃহস্থী কৰি সংসাৰ চলাবলৈ আদেশ দিছিল। মই কিন্তু স্বামীজীৰ অনুগ্ৰহত সমাধিস্থ হৈ আপোনাক সত্ৰৰ ভিতৰতে চাইছিলোগৈ৷ আপোনাক নিদ্ৰাত মোৰ জীউটোৱে গৈ সোধাত আপুনি কৈছিল— “প্ৰাণৰ ৰহদৈ তোমাক পালে মই স্বৰ্গ এৰি নৰকলৈ যাব পাৰো।” এই কথাত ম‍ই পাৰোমানে কান্দিছিলোঁ, এনেতে আপোনাৰ সত্ৰৰ মঠৰ ভিতৰৰ সেই নবঘনশ্যাম, মূৰতিমোহন যেন ওলাই আহি আমাক ক'লে— “বাছাহঁত। তহঁতে পূৰ্বজন্মৰ কথা আৰু সাধন পাহৰিলিনে। আকৌ দুখময়, যাতনাময়, মায়া-মোহ পৰিপূৰ্ণ সংসাৰত সোমাই পাপৰ বাটলৈ যাব খুজিছনে?” যেন এই কথা ক'লে। উভয়ে পাৰোমানে কান্দিলো। তাৰ পিছত মই কৈছিলোঁ— “নালাগে প্ৰাণনাথ! এই হতভাগিনী পাপিনীৰ নিমিত্তে নিজৰ ধৰ্ম এৰিবলৈ। আপুনি কৈবল্য ধৰ্ম অৱলম্বন কৰি কৃষ্ণক পাবলৈ যি পথ লৈছে অভাগিনীয়েও সেই পথকে ল'ম। অভাগিনীয়ে আপোনাক কৃষ্ণৰূপে ভাবি জীৱন কটাম। সাৰ পাই এই সপোনৰ কথা কৈ বাবাক সোধাত বাবাই ক'লে যে আপুনি সঁচাকৈয়ে প্ৰতিজ্ঞা কৰি কেৱলীয়া ধৰ্ম লৈছে। আপুনি মোৰ নিমিত্তে বিচলিত হ'লে উভয়ৰে ধৰ্ম নাশ হ'ব। বাবাৰ এই কথা শুনি মোৰ সংসাৰলৈ বিৰক্তি জন্মিল। মই বাবাৰ শ্ৰীশ্ৰীচৰণত ধৰি কাতৰ কৰি মোৰ সেই ভুৱনমোহিনী ৰূপটো সলোৱাই এই ৰূপটো পাবলৈ খাটিলোঁ। বাবাই মোক যোগ শিক্ষা দি মোৰ হতুৱাই মোক কল্পাণ্ডি কৰি এই ৰূপ দিছে। ম‍ই এতিয়া অষ্টসিদ্ধি, নবনিধি এই সমস্তৰে গৰাকিনী। মই ইচ্ছা কৰিলে আহাৰ, নিদ্ৰা এই সমস্তকে পৰিত্যাগ কৰিও জীয়াই থাকিব পাৰোঁ। ইচ্চা কৰিলে— মই অতুল ঐশ্বৰ্যৰ গৰাকিনীও হ'ব পাৰোঁ। কিন্তু মই এই সমস্ত ঐশ্বৰ্য, সাংসাৰিক সুখ একোকে ইচ্ছা নকৰি মোৰ মন-প্ৰাণ সেই কলীয়া কানাইৰ চৰণতে সমৰ্পণ কৰিলোঁ। অনেক সময়ত কলীয়া কানাইৰ ৰূপ চিন্তা কৰিবলৈ ধৰোঁতে প্ৰিয়তম! আপোনাৰ<noinclude></noinclude> b4tg1r6ku4nxi5e9lt6blci0dgqg23j 104 69614 253193 188474 2026-06-12T18:34:47Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253193 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৯}}</noinclude>{{gap}}কৃষ্ণদাসী— তেন্তে আপুনি যদি বিশ্বাস কৰে কওঁ শুনক। {{gap}}দীনবন্ধু— কোৱা। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— অৱশ্যে মই ইমানদিনে ক'তো নক'লোঁ। কিন্তু আপোনাক এৰাব নোৱাৰিলোঁ। আপুনি ধৈৰ্য ধৰিবনে? {{gap}}দীনবন্ধু— ধৰিম। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— তেন্তে ময়ে আপোনাৰ সেই “ৰহদৈ লিগিৰী”। {{gap}}দীনবন্ধু— অসম্ভৱ। ৰহদৈ লিগিৰীৰ ৰূপ আছিল ভুৱনমোহিনী — তুমি হ’লা এজনী বুঢ়ী বৈষ্ণৱী। {{gap}}কৃষ্ণদাসী- যদি সেয়ে হয় তেন্তে ভালেই। {{gap}}দীনবন্ধু— নহয়! তুমি মোৰ সন্দেহ সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰাব লাগে। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— বাৰু মই আগৰ ৰহদৈ লিগিৰী হওঁনে নহওঁ এবাৰ চকু মুদি অলপ পিছত চাওকচোন। {{gap}}কৃষ্ণদাসীৰ এই কথাত দীনবন্ধুৱে ক্ষন্তেকলৈ চকু মুদি আকৌ মেলি দেখে কৃষ্ণদাসীৰ স্থলত ভুৱনমোহিনী ৰূপেৰে ৰহদৈ থিয় হৈ আছে। {{gap}}এই ৰূপ দেখা মাত্ৰকে দীনবন্দুৱে “আই ঔ মোৰ হেৰোৱা ৰতন পালোঁ ঔ” বুলি আগবাঢ়ি ৰহদৈক দুয়ো হাতে সাবটি ধৰিবলৈ গ'ল। কিন্তু ৰহদৈয়ে তৎক্ষণাৎ পিছ হুঁহকি ক'লে— “সাৱধান! ধৈৰ্য ধৰক। মোক আপুনি স্ত্ৰীভাৱে আঁকোৱালি নধৰিব। আপুনিও ধৰ্মৰ পৰা পতিত হ'ব, মোৰো সৰ্বনাশ ঘটিব।” এইবুলি কৈয়েই ৰহদৈ লিগিৰীয়ে সেই ৰূপ সামৰি কৃষ্ণদাসী ৰূপেৰে দীনবন্ধু দয়াৰামৰ আগত থিয় হ'ল। দয়াৰামে “তুমি মানৱী নে মায়াবিনী” বুলি মূছকঁছ গৈ পৰিল। তৎক্ষণাৎ শ্ৰৱণানন্দই কমণ্ডলুৰ পানী এচিটা চকুৱে-মুখে মাৰি দয়াৰামৰ চৈতন্য সঞ্চাৰ কৰি তেওঁক বহুৱালে। কৃষ্ণদাসীও তেওঁৰ সমুখতে বহি ক'লে— “প্ৰিয়তম! আপোনাক মই এই কাৰণেহে ইমানদিনে মোৰ পূৰ্বৰূপ দেখুৱা নাছিলোঁ। এতিয়াই সৰ্বনাশ হ'ব নধৰিছিল নে?” {{gap}}দীনবন্ধু— মই একোকে বুজিব পৰা নাই। মই বাস্তৱিক জগততে আছোঁ নে কিবা মায়াৰ ৰাজ্যতে আছোঁ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— যিদৰেই ভাবে। যদি ভাবে বাস্তৱ জগতত আছে তেনেহ'লে বাস্তৱ জগতত আছে— যদি বাবে মায়া ৰাজ্যতে আছে তেন্তে মায়া ৰাজ্যতে আছে। মোৰ মনেৰে বাস্তৱ জগত বা মায়া ৰাজ্য দুয়ো একে। {{gap}}দীনবন্দু— মই আৰু বিমোৰত পৰিলোঁ। ধৰ্মৰ দোহাই দি কৈছোঁ, বৈষ্ণৱী মোৰ ভ্ৰম দূৰ কৰা।<noinclude></noinclude> gj81puydhxsmdx5o48bqoc8vc34239c 104 69615 253195 188475 2026-06-12T19:04:07Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253195 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৬১}}</noinclude>ৰূপটোহে মোৰ মনত পৰিছিল। পিছত ম‍ই মহাপুৰুষক ইয়াৰ উপায় সোধাত মোৰ মহাপুৰুষে শিকালে যে আপোনাৰ ৰূপটোতে যদি ম‍ই মনেৰে মূৰত ম'ৰাৰ পাখি অৰ্পণ কৰোঁ, কাণত কুণ্ডল, হাতত বাঁহী, গলত বনমালা, কটিত পীতবস্ত্ৰ অৰ্পণ কৰোঁ তেন্তে আপোনাৰ ৰূপতেই ম‍ই কৃষ্ণক পাম। মই সেইদৰে কৰোঁতে কৰোঁতেই প্ৰিয়তম! কৃষ্ণৰ ৰূপ এতিয়া সুন্দৰকৈ ধ্যানত ধৰিব পাৰোঁ। {{gap}}দীনবন্ধু— অ' ভালেতোহে মইও আজি চাৰি বছৰৰ আগেয়ে সত্ৰত কেৱলীয়া হৈ সোমোৱাৰ তিনিদিনৰ দিনা তোমাক সপোনত দেখিছিলো আৰু তুমি কোৱাৰ দৰে হুবহু তোমাৰ সৈতে কথা পাতিছিলো। বাৰু প্ৰাণাধিক মোক এটা কথা কোৱাচোঁ মানুহ এজনক কৃষ্ণ বুলি ভাবিলে পাপ জানো নহয়। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— জ্ঞানেৰে সৈতে ভাবিব জানিলে পাপ নহয়। নাজানিলে পাপ হয়। {{Gap}}দীনবন্ধু— ইয়াৰ ভাব কি? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— “ইয়াৰ ভাব এই যে প্ৰত্যেক মানুহৰে আচল আত্মাটো ঈশ্বৰ কৃষ্ণৰে অংশ বা ঈশ্বৰ কৃষ্ণই— সেই আত্মাই এটা নাম বা ৰূপত আবদ্ধ হৈ লীলা কৰে। সেই দেখি আপোনাক ভাবোঁতে ম‍ই যদি আপোনাৰ ৰক্ত-মাংস হাত-ভৰি এইবিলাকতে মন সংযম নকৰি আপোনাৰ দেহৰ ভিতৰত লুকাই থকা সেই আত্মাটোক ভাবোঁ তেনেহ'লেই মোৰ চিন্তা কৰা হয়। সেই দেখি! আপোনাক ভাবোঁতে ভাবোঁতেই, আপোনাক মনে-প্ৰাণে ভাল পোৱাৰ কাৰণেই ম‍ই কৃষ্ণক পাইছোঁ। এই কৃষ্ণক পোৱা যিটো সুখ, তাৰ লগত সংসাৰৰ কোনো সুখৰেই তুলনা হ'ব নোৱাৰে। যি স্থলত আপোনাৰ ভালপোৱা কাৰণেই মই কৃষ্ণক পাইছোঁ সেই কাৰণে প্ৰাণনাথ, আপোনাৰ আত্মাটোৱেই মোৰ আত্মাটোৰ কৃষ্ণ— আপোনাক দণ্ডৱৎ” এইবুলি কৃষ্ণদাসীয়ে দীনবন্ধুক তৎক্ষণাৎ দুয়োহাত পাৰি দণ্ডৱ‍ কৰিলে। {{gap}}দীনবন্ধু— প্ৰিয়তমা! যদি মই তোমাৰ সেই পৰম প্ৰিয়তম কৃষ্ণই হওঁ তেন্তে মোৰ পৰা আঁতৰি যাব খুজিছা কিয়। মোক এৰি বৃন্দাবনলৈ যাব খুজিছা কিয়? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— নাথ! আত্মা আত্মাৰ পৰা কেতিয়াও আঁতৰি থাকিব নোৱাৰে। চাব জানিলে মোৰ দেহটো বৃন্দাবন বা হিমালয় য'লৈকে যাওক মোৰ আত্মাটো আপোনাৰ আত্মাৰ পৰাতো আঁতৰ হ'ব নোৱাৰে। কিয়নো আত্মা একেটাহে। {{gap}}দীনবন্ধু— প্ৰিয়তমা! মই তোমাৰ কথা বুজিব নোৱাৰোঁ। তেন্তে তুমি বৃন্দাবনলৈ যাবাগৈয়ে। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— মোৰ দেহটো যাবই। {{gap}}দীনবন্ধু— ময়ো যদি লগতে যাওঁ?<noinclude></noinclude> 1jjocky7kmn9zqp61id9s3m2at28koh 104 69616 253196 188476 2026-06-12T19:11:17Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253196 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৬২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{gap}}কৃষ্ণদাসী— ক্ষমা কৰিব। আপোনাৰ ঢেৰ কৰ্ম অসমতে আছে। দেখক এতিয়া অসম ভূমি সাগৰৰ সিপাৰৰ সুসভ্য ব্ৰিটিছ জাতিৰ হাতলৈ আহিব। অসমত শান্তি স্থাপিত হ'ব। মান মৰাণৰ উপদ্ৰৱত অসমৰ ধৰ্ম-কৰ্ম সমস্ত লোপ হৈ ৰৈছে। এই সমস্তৰে পুনৰ সংস্কাৰ লাগিব। অসমত মাইকী মানুহৰ দ্বাৰাই ধৰ্মৰ সংস্কাৰ হোৱাৰ নিয়মো নাই, উপায়ো নাই। মহাপ্ৰভু শংকৰ, দামোদৰ, মাধৱ, হৰিদেৱ এইসকলৰ নাম- ধৰ্মইহে অসমীয়া জাতিক উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিব আৰু সেই নাম-ধৰ্ম আপোনাৰ নিচিনা উৎসাহী ডেকা ভকতে সত্ৰে সত্ৰে, গাঁৱে-ভূঁয়ে নাম গাই ফুৰিহে মানুহৰ মাজত বিলাব পাৰিব। সেই দেখি প্ৰিয়তম! আপুনি অসমতে ৰ'ব লাগিব। আপোনাৰ কণ্ঠত সৰস্বতী বহিল বুলি জানিব। আপুনি যলৈকে যায় ত’তে হয় নাম গোৱাসকলৰ লগত নাম গাই,,নতুবা ওজা গাই, মানুহৰ মন প্ৰভু কৃষ্ণলৈ আকৰ্ষণ কৰিব। {{gap}}দীনবন্ধু— প্ৰিয়তমা! তুমিনো সেইদৰে অসমত কেলেই নাম-ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিব নোৱাৰিবা? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— তাৰ কাৰণ অসমত এতিয়ালৈকে মাইকী মানুহে ধৰ্ম বিলাই ফুৰা নাই। চাৰিসত্ৰীয়াসকল উদাসীন পুৰুষ। মাইকী মানুহ থাকিবলৈ বেলেগকৈ সত্ৰৰ আৰ্হিৰে অসমত আশ্ৰম নাই। মোৰ কৰ্ম আছে পশ্চিম জগতত। কৃষ্ণই মোক সপোনতে আদেশ কৰিছে তেওঁৰ নাম তেওঁৰ প্ৰাণীৰ মাজত বিলাবলৈ। বোধকৰোঁ এই কাৰণেই প্ৰভুৱে মোক সৰুৰে পৰা নিৰাশ কৰি কৰি সোণক জুইত পুৰি পুৰি উজ্জ্বল কৰাৰ দৰে দুখ দিছিল। এতিয়া নাথ! মোৰ দুখ নাই। ক্ষুধা-তৃষ্ণাই, শ্ৰমে-ক্লান্তিয়ে, শীতে-উষ্ণে একোৱে মোক বিকল কৰিব নোৱাৰে। মোৰ এই দেহ কৃষ্ণৰ কৰ্মত অৰ্পিত। {{gap}}দীনবন্ধু— প্ৰিয়তমা! কিন্তু কৃষ্ণই তোমাক মোকে এনেকৈ বিচ্ছেদ কৰিহে তেওঁৰ নাম প্ৰচাৰ কৰোৱাব পাৰে নে এনেই নোৱাৰে নে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— নাথ! ভাবি চাওকচোন। দুখৰ মাজত হে কৃষ্ণক পোৱা যায়। সুখৰ মাজত পোৱা নাযায়। মনত কৰকচোন বুদ্ধদেৱ, চৈতন্য মহাপ্ৰভু, শ্ৰীশংকৰদেৱ, শ্ৰীমাধৱদেৱ এই সকলোৱেই কৃষ্ণৰ অৰ্থে কিমান দুখ পাইছিল আপোনাৰ মোৰ নো বেছি কি দুখ! {{gap}}দীনবন্ধু— প্ৰিয়তমা! তেন্তে তোমাৰ মোৰে দৈহিক মিলন অসম্ভৱ? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— অসম্ভৱ! আপুনি দৈহিক মিলনৰ বিষয়ে ভাবিলেও পাপ হ’ব— কিয়নো আপুনি উদাস লওঁতেই প্ৰতিজ্ঞা লৈছে। মোৰ পক্ষেতো অসম্ভৱেই কাৰণ যি পুৰুষেই মোক কামভাৱে ধৰিবলৈ আহিব সেই পুৰুষেই মোৰ অনিচ্ছাসত্ত্বেও তৎক্ষণাৎ মোৰ যোগৰ জুইত পুৰি ভস্ম হ'ব।<noinclude></noinclude> 0ephkoc0l5zmq7sb2hsfcxrh11i0i0p 104 69617 253192 188477 2026-06-12T18:22:27Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253192 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৫৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{Center|{{x-larger|ত্ৰয়োবিংশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|কৃষ্ণদাসী}}}} {{gap}}চন্দ্ৰকান্তই কৰা প্ৰত্যেক ৰণতে আমাৰ কৃষ্ণদাসীয়ে তেওঁৰ সেৱক দল লৈ আহতক সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিছিল। ৰজাইও অনেক সময়তে তেওঁৰ পৰা বুধি-ভৰসা লৈছিল। আৰু ৰাণীয়েও কৃষ্ণদাসীৰ পৰা অনেক সময়ত বুজনি আৰু সান্ত্বনা বাক্য পাইছিল। {{gap}}হাদিৰাচকিৰ ৰণৰ শেহত কৃষ্ণদাসীয়ে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ লগতে শ্ৰৱণানন্দ আৰু দীনবন্দুৰে সৈতে গোৱালপাৰাৰ এলেকালৈ গ'ল। গোৱালপাৰাৰ ঘাটত ৰজাৰ নাও চপাৰ পিছদিনা কৃষ্ণদাসীয়ে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ আগলৈ আহি জনালে যে, তেওঁৰ কৃষ্ণদাসীৰ অসমৰ কৰ্ম কৰা শেষ হ'ল। তেওঁ এতিয়া আৰু অসমত নাথাকে, বৃন্দাবনলৈ হেনো যাব। কৃষ্ণদাসীৰ এই কথা শুনি ৰজা বৰ ম্ৰিয়মান হ'ল। কৃষ্ণদাসীয়ে ৰজা আৰু ৰাণী উভয়কে কাকূতি-মিনতি জনাই বিদায় ল'লে। তেওঁৰ সেৱাদলৰ সকলোকে বিদায় দিলত তেওঁৰ দলৰ সকলোবিলাকেই কেৱল দীনবন্ধুত বাজে নিজ নিজ সত্ৰৰ গুৰুৰ লগ লৈ গৈ অনেককাল গুৰু ভকতসকলৰে সৈতে গোৱালপাৰাৰ এলেকাত বাস কৰিলে। পিছত অসমত ইংৰাজৰ আমোল পৰি শান্তি স্থাপিত হ'লত সত্ৰীয়া গোসাঁই-ভকতসকল আকৌ উজনিলৈ আহি নিজ নিজ সত্ৰ সংস্কাৰ কৰি আকৌ নিজ নিজ সত্ৰত ৰ'লহি। অনেক প্ৰজা দেশলৈ উলটি নাহি গোলাৱপাৰা, ৰংপুৰ, কোচবিহাৰ ইত্যাদি জিলাতেই ঘৰ-দুৱাৰ কৰি ৰ'ল অসংখ্য মানুহ ছিলট জয়ন্তীয়াৰ ফালেও ৰ'ল। অনেকক মানে ধৰি নিলে। অসংখ্য অসমীয়াই মানৰ হাতত প্ৰাণ হেৰুৱালে। মানৰ দিনৰ আগৰ মুঠ চল্লিশ লক্ষ অসমীয়াৰ স্থলত ইংৰাজে অসম ল'বৰ সময়ত মুঠেই আঠ লক্ষহে অসমীয়া লৈছিলগৈ। {{gap}}কৃষ্ণদাসীৰ পৰা সকলাৱে বিদায় লোৱাৰ শেহত দীনবন্ধুৱে কৃষ্ণদাসীৰ আগত পিছদিনা ক’লে— “পিছত বৈষ্ণৱী! তুমি দেখোন মোক তোমাৰ পূৰ্বৰ পৰিচয় আজিলৈকে নিদি এতিয়া অসম এৰি বৃন্দাবনলৈ যাবলৈ ওলালা।” {{gap}}কৃষ্ণদাসী— আতৈ! মোৰ পূৰ্ব পৰিচয় পাই আপোনাৰ যে লাভ নহয়েই বৰং আপোনাৰ মন বিচলিতহে হ'ব পাৰে। {{gap}}দীনবন্ধু— আজি এই দুই-তিনি বছৰে তোমাৰ লগত ফুৰিও মোৰ মন ডাঠ কৰিব নোৱাৰিলোঁ নে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— সেইটো মই কেনেকৈ ক'ম। আপোনাৰ মনক আপুনিহে জানে। {{gap}}দীনবন্ধু— মই আশা কৰিছোঁ ঈশ্বৰ কৃষ্ণ‍ই মোক বিচলিত নকৰে।<noinclude></noinclude> 8azqc532y76iqnm8dqf2q1tfgzssvbl 104 69618 253191 188478 2026-06-12T18:13:37Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253191 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৭}}</noinclude>সৈন্য আগবাঢ়ি গ'ল। {{gap}}মহাগড়তে মানেৰে সৈতে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ তয়া-ময়া ৰণ হ'ল। এই যুঁজত চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই নিজৰ জীৱনটোকে পণ কৰি অতি বিক্ৰমেৰে সৈতে চালনা কৰি ৰণ দিছিল। সাত দিন সাত ৰাতি স্বৰ্গদেৱে অক্লান্তভাৱে পৰিশ্ৰম কৰি নিজে বগা ঘোঁৰা এটাৰ ওপৰত উঠি হিলৈদাৰীসকলৰ হতুৱাই খাৰ নুঢুকালমানে বন্দুক মৰাই মান বধ কৰিলে। কাঁড়ীসকলেও কাঁড়েৰে মান বধিলে— ৰজাই নিজেও বেগী ঘোঁৰাৰ ওপৰত উঠি দুয়োহাত তৰোৱাল চলাই ভালেমান মান ৰণুৱা ধ্বংস কৰিলে। কিন্তু অসমীয়াৰ দুৰ্কপালৰ গুণত শ্যাম ফুকনৰ নাৱৰীয়া সৈন্যজাক আহি তিলোৱাৰ লগ লগাত আৰু উত্তৰ পাৰৰ বন্দুলাৰ সৈন্য জাকৰো প্ৰায় আধা সৈন্য পাৰ হৈ আহি তিলোৱাৰ লগ লগাই মানৰ সোতৰ হাজাৰ সৈন্য হ'ল। সোতৰ হাজাৰৰ লগত ৰজাৰ সাত হাজাৰ তিষ্ঠিব নোাৰিলে। ৰজাৰ সৈন্য ঘাটি পলাল। ৰজাইও শেষত কৃষ্ণদাসী আৰু তেওঁৰ দল আৰু নিজৰো আহত হোৱা যিমান সৈন্য পাৰিলে নিজৰ নাৱত আৰু আনহঁতে এৰি থৈ যোৱা নাওবিলাকত তুলি দি নৈৰে ভটিয়াই গুৱাহাটী পাই তাতো নৰৈ একেবাৰে গোৱালপাৰা সোমালগৈ। উজনিৰ সন্ত-মহন্ত উদাসীন সমস্তই নাৱেদি ভটিয়াই গৈ গোৱালপাৰা জিলাৰ এলেকাত নৈৰে পাৰে পাৰে বাহৰ বান্ধি বান্ধি ৰ'ল। আমাৰ শ্ৰৱণানন্দ, কৃষ্ণদাসী আৰু দীনবন্দুও সেৱক দলেৰে সৈতে গোৱালপাৰালৈ গ'ল। মানে প্রতিদ্বন্দ্বী নাপাই এফালৰ পৰা দেশ জয় কৰি গ'ল। য'তে-ত'তে অসমীয়া মানুহে এফেৰাও সিহঁতৰ বিৰুদ্ধাচাৰণ কৰিলে ততে ততে মানে পৈশাচিক অত্যাচাৰ কৰি অসমীয়া মানুহক কাটি-মাৰি, ঘৰে-দুৱাৰে জুই দি জীয়াই জীয়াই পুৰি মাৰি, বাপেকৰ আগত পুতেকক, স্বামীৰ আগত তিৰোতাক কাটি-মাৰি নাশ কৰি গ'ল। মানৰ লগতে কেতখিনি দেশদ্রোহী অসমীয়াইও মানৰ সাজ-পাৰ লৈ নিজ দেশৰ ওপৰতে অত্যাচাৰ কৰিছিল। মানে বৰনগৰলৈ গৈ বৰনগৰীয়া চণ্ডী বৰুৱাক কিদৰে ধৰি মাৰিলে, হাদিৰাচকিত চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই আকৌ কিদৰে মানেৰে সৈতে যুঁজি শেহত ঘাটি চকুৰ লো টুকি টুকি আকৌ গোৱালপাৰাৰ ফাললৈ ভটিয়াই গ'ল, এই সমস্ত বিষয় ‘মনোমতীত আছে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ শেহ পৰিণাম কি হ'ল বুৰঞ্জী পাঠক মাত্রেই জানে। মানে হাদিৰাচকিৰ ৰণৰ পিছত কোম্পানীৰ হাতত ঘটাৰ পিছতো চন্দ্ৰকান্তক উজনিত ৰজা পাতিম বুলি মাতি পঠিয়ালে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাইও কোম্পানীৰ তেওঁক ৰজা নাপাতি পুৰন্দৰ সিংহক হে ৰজা পাতিবলৈ খোজাত তেওঁ আকৌ মানৰ কথা বিশ্বাস কৰি উজনিৰ যোৰহাটলৈ গ'ল। তেওঁ যোৰহাট পোৱা মাত্ৰকে মানহঁতে তেওঁক ধৰি বন্দীশালত থৈ তাকে খোৱা বস্তুৰ লগত বিষ দি তেওঁৰ প্ৰাণ মাৰিলে।<noinclude></noinclude> 24qwva8nanzjdm7o96foagpntxusafb 104 69619 253190 188479 2026-06-12T18:07:02Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253190 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৫৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>কৰিবানে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। দাসীয়ে তাতো সহায় কৰিম। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত— বৈষ্ণৱী! মই তোমাৰ ঋণ শুজিব নোৱাৰিম। তুমি দেখোন মোক মোৰ বিপদ কালত য'তে-ত'তে তোমাৰ সাধ্য অনুসাৰে সহায় কৰি ফুৰিছা। নিশ্চয় তুমি মোৰ কোনোবা জনমৰ পৰম হিতৈষী বন্ধু আছিল। ধন্যা তুমি! {{gap}}কৃষ্ণদাসী— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। মোক ধন্যবাদ নিদিব। মই যিদিনাই এই ভিখাৰিণীৰ বেশ লৈছোঁ, সেইদিনাই মই আতুৰক, ৰোগীক সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰা, দুখীয়াক পুতৌ কৰা ধৰ্ম লৈছোঁ। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত— হ'লেও তুমি মোৰ কোনোবা জন্মৰ বন্ধু আছিলা। তুমি আন ঠাইত নাথাকি যদি তোমাৰ ৰাণীৰ লগত থাকা তেন্তে মই বৰ সন্তোষ পাম। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! মই নিতৌ একোবাৰ ৰাণীমাৰ তালৈ গৈ দুই- তিনি দণ্ডমান বহি-মেলি কথা-বতৰা পাতিম; কিন্তু ম‍ই নিশা মোৰ ভিখাৰীৰ আখৰাত বা গছৰ তলত বাজে গৃহস্থী মানুহৰ ঘৰত থাকিব নোৱাৰোঁ। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত— বাৰু তেনেকৈয়ে হওক। {{dhr}} {{center|{{x-larger|দ্বাবিংশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|মহাগড়ৰ ৰণ}}}} {{gap}}বাৰিষা অন্ত হৈ কাতি মাহ পৰোঁতেই বৰ্মা দেশৰ পৰা এই বছৰ অৰ্থাৎ ১৮২২ খ্ৰীষ্টাব্দত মিঙ্গিমাহা তিলোৱা নামৰ এজন সেনাপতিৰে সৈতে অসংখ্য মান নতুনকৈ আহি ৰংপুৰত মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙৰ লগ লাগিল। মানৰ সেনা অপৰিমিত হ'ল। যোগেশ্বৰকে আৰু মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙকে উজনি অসম শাসন কৰিবলৈ থৈ মিঙ্গিমাহা তিলোৱাই প্ৰায় কুৰি হেজাৰ সেনা লৈ ভাটি অসম জয় কৰিবলৈ ওলাল। তেওঁ সৈন্য তিনিভাগে ভগালে। এজাকক মিঙ্গিমাহা বন্দুলাৰ তলে, এজাক নৈয়েদি নাৱেৰে শ্যাম ফুকনৰ তলে, এজাক নিজে দক্ষিণ পাৰেদি লৈ যাত্ৰা কৰিলে। {{gap}}মান অহা বাতৰি শুনি আমাৰ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱেও মনে মনে বহি নাথাকি তেওঁৰ দুহেজাৰ হিন্দুস্থানী আৰু শিখ সৈন্য, তিনি হাজাৰ কামৰূপীয় সৈন্য আৰু নিজৰ আহোমৰে অতি যত্ন কৰি এক হেজাৰ হিলৈদাৰী সৈন্য, তিনিশ বন্দুক আৰু ন মোন খাৰে সৈতে নিশাকে দিন কৰি দিনকে নিশা কৰি এটা গড় সজাই তাত যিমানদূৰ পাৰে ৰছদ-পত্ৰ লৈ মানেৰে সৈতে ৰণ দিবলৈ সাজু হৈ ৰ'ল। তেওঁৰ ল'ৰা-তিৰোতা গুৱাহাটীতে বৰফুকনকৰ আশ্ৰয়ত এৰিলে। তেওঁৰ লগতে আমাৰ কৃষ্ণদাসীৰ সেৱক দলো গ'ল। গুৱাহাটীৰ পৰা নাৱেদিও কিছু অসমীয়া<noinclude></noinclude> tn430vbruzddol12ml1dyr1yt4ffewp 104 69620 253189 188480 2026-06-12T17:53:35Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253189 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৫}}</noinclude>যে তেওঁ যাকে তেওঁৰ সেৱক দলত সোমাবলৈ আহ্বান কৰিছিল সেইজনেই তেওঁৰ কথা পেলাব নোৱাৰিছিল। {{Dhr}} {{center|{{x-larger|একবিংশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|পুৰন্দৰ সিংহ আৰু চন্দ্ৰকান্ত সিংহ}}}} {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই গুৱাহাটীত থাকি ভাটিৰ ফালৰ পৰা অহা শিখ আৰু হিন্দুস্থানী দুহেজাৰ চিপাহীৰ লগতে কামৰূপৰ পৰাও তিনি হাজাৰমান ভাল কোঁচ,কলিতা, কছাৰী সৈন্য গোটালে। তেওঁ যি সময়ত এইদৰে গুৱাহাটীত সৈন্য গোটাই-পিটাই আছিল সেই সময়ত পুৰন্দৰ সিংহ আৰু ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঁয়ে ভূটান আৰু বিজনী দুৱাৰৰ ফালে সৈন্য গোটাই লৈ মে' মাহৰ অন্তত যুগীঘোপাত আগৰে পৰা থকা ব্ৰছ নামৰ এজন চাহাবক সেই সৈন্যৰ কাপ্তান পাতি গুৱাহাটী দখল কৰিবলৈ অহাত চন্দ্ৰকান্তই ততালিকে তেওঁৰ সৈন্যদলৰ হতুৱাই ৰুছৰ সৈন্যক আক্ৰমণ কৰি ঘটুৱালে আৰু ব্ৰুছক বন্দী কৰিলে। পিছত ক্ৰছে চন্দ্ৰকান্তৰ অধীনত কাম কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰাত তেওঁক এৰি দিলে। ব্ৰুছে কলিকতাৰ পৰা তিনিশ বন্দুক আৰু ন মোন খাৰ আনি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক দিয়াত চন্দ্ৰকান্তই মানৰ সৈতে ৰণ দি দেশ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সাজু হৈ ৰ'ল। {{gap}}এই যুঁজত যিবিলাক সৈন্য আহত হৈছিল সেই সমস্তকে আমাৰ কৃষ্ণদাসী, দীনবন্দু আৰু শ্ৰৱণানন্দই তেওঁবিলাকৰ সেৱক দলৰ সহায়ত নৈৰ পাৰত এটা দীঘলকৈ বাহৰ সাজি সেই আহতসকলক তালৈ কঢ়িয়াই আনি ৰাখি সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব ধৰিলে। কৃষ্ণদাসীয়ে বিশেষকৈ দুবৰিৰ ৰস খুন্দি খুন্দি উলিয়াই ঘাবিলাকত দি তেওঁৰ সেৱক দলে তোলা পুৰণি কাপোৰ খাৰেৰে সিজাই লৈ ধুই সেই ঘাবিলাক বন্ধাইছিল আৰু আহত হোৱাসকলক খুজি-মাগি অনা পথ্যাদি দিছিল। তেওঁবিলাকৰ এই কাম সন্ত-মহন্ত সকলোৱে শলাগিছিল। ৰজা চন্দ্ৰকান্তইও এই আহত হোৱাসকলক চাবলৈ আহোঁতে সেৱক দলৰ ভিতৰত কৃষ্ণদাসীক দেখি সুধিলে— “বৈষ্ণৱী মা! তুমিও এই ৰণত ঘাইল হোৱা সৈন্যবিলাকক শুশ্ৰূষা কৰি ফুৰিছা নহয়নে?” {{gap}}কৃষ্ণদাসী— হয় স্বৰ্গদেউ। কিন্তু মই অকলে এই কাম কৰা নাই। এইজনা উদাসীন ভকতৰ (দীনবন্ধুক দেখুৱাই) আৰু মোৰ এই গুৰুভাই এই দুজনৰ সহায়ত দাসীয়ে এই সেৱক দলটো গঢ়ি ৰোগী আতুৰসকলক সেৱা কৰি ফুৰিছোঁ৷ মানৰ সৈতে স্বৰ্গদেৱৰ বোধকৰো অহা আঘোণ মাহত আকৌ এখন তুমুল ৰণ লাগিব। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত— এৰা! মইও সেইটো উমান পাইছোঁ। পিছত তাতো মোক সহায়<noinclude></noinclude> jlknn8s7xkfc1p8387xugjh320dvjh5 104 69624 253200 188484 2026-06-13T02:31:21Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253200 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫১}}</noinclude>প্ৰসংগ কৰি বহাত চাউল এমুঠি সিজাই খাই হাতত তামোল-পাণ আৰু কটাৰীৰে সৈতে কৰাপাটলৈ ওলাই আহি শ্ৰৱণানন্দ আৰু কৃষ্ণদাসীৰ আগত বহি তামোলখন কটাৰ লগে লগে সুধিলে— কেলেই নো মোক লগ পাব বিচাৰিছিলা? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— মই আপোনাক সুধিব খোজো আপোনাৰ নাম কি? {{gap}}দয়াৰাম— মোৰ নাম দয়াৰাম আগৰ। এতিয়াৰ নাম দীনবন্ধু দাস। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— বাৰু আতৈ! আপুনি কওকচোন আপুনি এই ভৰ ডেকা বয়সতে সংসাৰ ধৰ্ম এৰি কেলেই উদাসীন হ'ল। {{gap}}দীনবন্ধু— সেইবিলাক ভালেমান কথা। মনত পৰিলে বেয়া লাগে আৰু ক’বও নাপায়। পিছত তোমাৰ মাতটো এই ক'ৰবাত শুনিছিলো শুনিছিলো যেন লাগিছে। মোক নাভাবিবা। কোৱাচোঁ তুমি আগৰ অসমীয়া মানুহ নে বঙালী, নে হিন্দুস্থানী মানুহ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— আতৈ! মই আগৰ অসমীয়া জীয়ৰীয়েই। {{gap}}দীনবন্ধু— তেন্তে তুমি কোৱাচোঁ তুমি তিৰোতা মানুহ হৈ এই গেৰুৱা কাপোৰ কেলেই পিন্ধিছা। তোমাৰ লগৰজন কি জাতৰ মানুহ। তোমাৰ কি হয়। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— মোৰ লগৰজন আগৰ বঙালী ব্ৰাহ্মণ। মোৰ গুৰুভাই হয়। পিছত মোৰ বিষয়ে ইয়াকে ক'ব পাৰোঁ যে মোৰ আই-বোপাই, বাই এই সকলো মৰি ঢুকুৱাত আৰু মোৰ জাতৰ কুলৰ মানুহৰ কাৰো ঘৰত আশ্ৰয় নোপোৱাত আৰু তাৰ লগে লগে মানুহৰ আৰু সমাজৰ অত্যাচাৰত ম‍ই ভিখাৰিণী হৈ দেশে-বিদেশে কৃষ্ণৰ নাম গাই, কৃষ্ণৰ ৰূপ চিন্তি খুজি-মাগি খাই ফুৰিছোঁ। মুঠৰ ওপৰত মোৰ বৃত্তান্ত ইমানেই। {{gap}}দীনবন্ধু— তামোল কাটি উঠি দুয়োকো দুখন তামোল দি তাৰ পিছত নিজেই এখন খাই ক'লে— হওতে ফকীৰণি! তুমি যি দুখত ফকীৰণি হ'লা ময়ো প্ৰায় তেনেকুৱা দুখ-বেজাৰতে সংসাৰ ত্যাগ কৰি বৈৰাগী হৈ সত্ৰৰ উদাসীন ধৰ্ম কৰিলোঁ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— নহয় আতৈ! আপুনি কি দুখত এই ভৰ ডেকা বয়সত বৰাগী হ'ল মোক ক'ব লাগে। {{gap}}দীনবন্ধু— যদি মই ক'ব লাগে তেন্তে আশা কৰোঁ তুমিও মোক তোমাৰ আঁতিগুৰি সকলো কথা ক'ব লাগিব। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— বাৰু। আপোনাৰ বিৱৰণ কোৱাৰ আগেয়ে আপুনি অকপটচিত্তে কওক আপুনি “আৰু সংসাৰ নকৰোঁ মায়াৰ মুখ নাচাওঁ” এনেকুৱা বুলি গুৰুৰ আগত শপত খাই উদাসীন হৈছে নে ইচ্ছা কৰি সত্ৰৰ পৰা ওলাই গৈ সংসাৰ<noinclude></noinclude> k1aq7zfcch2865bn0vffft4yxbzi9ih 106 83003 253224 253044 2026-06-13T07:05:40Z BabulB 104 253224 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=সেউজী পাতৰ কাহিনী |Language=as |Volume= |Edition=১ ম |Author=ৰাস্না বৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=অসমীয়া সাহিত্য মন্দিৰ |Address=শ্বিলং |Year=1959 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist 1="নাম" 2="-" 3="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 4="প্ৰকাশন" 5="উছৰ্গা" 6="-" 7="1" /> |Volumes= |Remarks={{Auxiliary Table of Contents|width=250px| * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এক|এক]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/দুই|দুই]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/তিনি|তিনি]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/চাৰি|চাৰি]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/পাঁচ|পাঁচ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ছয়|ছয়]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/সাত|সাত]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/আঠ|আঠ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/নয়|নয়]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/দশ|দশ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এঘাৰ|এঘাৰ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাৰ|বাৰ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/তেৰ|তেৰ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/চৈধ্য|চৈধ্য]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/পোন্ধৰ|পোন্ধৰ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ষোল|ষোল]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/সোতৰ|সোতৰ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ওঠৰ|ওঠৰ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/উনৈছ|উনৈছ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বিছ|বিছ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/একৈছ|একৈছ]] * [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাইছ|বাইছ]] }} |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> {{WSPRC2025}} |Width= |Css= |Header={{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}} |Footer= }} chfpoh1ezdd1fsqruwc44kvvo9v80u4 104 84034 253164 226288 2026-06-12T15:23:00Z BabulB 104 253164 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>দাঁত ওঠৰ মাজত সুমুৱাই আকৌ কলে, “মই হলে কলোঁ, নৰেশ্বৰে যদি ইচ্ছা কৰিছে, তই মত দি দে; সি তিৰোতা এৰি যোৱা মানুহ নহয়।” {{gap}}“মোব কথা তই ভাবিব নেলাগে; তোৰ খনকে সোনকালে পাত। ৰাধুৰ বাপেক যেনেহে— লাগিলে কাৰোবাক কথা দি দিব। আজিকালি কুৰ্ম্মিক ৰাধুহঁতৰ ঘৰলৈ বৰকৈ অহা-যোৱা কৰা দেখিছোঁ৷” তিৰোতাৰ দৰে মনোৰম কাহিনী আনে সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে; লখুক বশলৈ আনিবলৈ পিছৰ কথাষাৰ চনিয়াই অকস্মাতে আবিষ্কাৰ কৰিলে। {{gap}}টোপোলাটো চোতালৰপৰা তুলি লবলৈ কুঁজা হোৱা লথুয়ে কথাষাৰ শুনি লৰালৰিকৈ পোন হৈ মিনতি ভৰা মাতেৰে কলে, “চনিয়া, পিতাইৰ আগত কথাটো আজিয়েই উলিয়াবিচোন; ৰাধুৰ মাক-বাপেকৰ লগত কথা-বতৰা পাতি সোনকালে বিয়াখন ঠিক কৰিবলৈ কবি। দিয়া-থোৱাৰ কথাত আমাৰ বুঢ়ায়ো দিগদাৰ লগাব। ধাৰ-ধুৰ কৰি হলেও মই সকলো যোগাৰ কৰিম, বুঢ়াক কবি।” {{gap}}ৰং চাবলৈ কোৱা মিছা কথাষাবে লখুৰ অন্তৰত আঘাত দিয়াত চনিয়াৰ অনুশোচনা হল; তাই লৰালৰিকৈ উত্তৰ দিলে, “বাৰু, তই ভালে ভালে ঘূৰি আহগৈ; ককাক কৈ আজিয়েই সকলো খাতাং কৰিম। তই আহি ভোজ-ভাতৰ দিন বাৰ ঠিক হোৱা শুনিবিহি।” {{gap}}প্ৰেমত পৰা ডেকা গাভৰুৰে শিশুৰ দৰে সকলোৰেপৰা<noinclude>{{center|৩২৭}}</noinclude> ect94rgejyt5nleazco96djw0k5fwyn 104 84035 253165 226291 2026-06-12T15:24:40Z BabulB 104 253165 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বিচাৰে স্নেহ-অনুকম্পা। লৰালি কালৰেপৰা সুখ-দুখৰ সঙ্গী চনিয়াৰ আশ্বাসত আত্ম-তৃপ্তিৰ লক্ষণ লথুৰ সমগ্ৰ দেহত বিৰিঙি পৰিল। {{gap}}কলঘৰৰ সমুখত পোঁ পোঁ পোঁ লৰীৰ হৰ্ণ বাজিল। বোজাই দিয়া চাহ বাকচত বহি লগৰীয়াই দীঘলাই চিঞঁবিলে—“লখু, লখু, আহ, আহ”— যেন সুদূৰৰ জাহাজৰ উঁকি। টোকোন টোপোলা হাতত লৈ হুৰমুৰকৈ যাবলৈ ওলাই লখুয়ে শেষবাৰলৈ মাত লগালে, “চনিয়া, আহোঁ দেই।” তাৰ চকুৰ চাহনিত মধুৰ কৃতজ্ঞতা; ঘনচিৰিকাৰ দৰে উল্লাসত জপিয়াই জপিয়াই লখুয়ে যাত্ৰা কৰিলে। {{gap}}বাটৰ গছ কেইজোপাই আঁৰ নকৰালৈকে চনিয়াৰ চকুয়ে লখুক অনুসৰণ কৰিলে। লখুৰ লগত তাই সৰুৰেপৰা একেখন বিছনাতে শুইছিল; একেখন এলুমিনিয়ামৰ ঠালতে দুয়োয়ে খাইছিল, একেলগে উমলিছিল; ধেমালিৰ বস্তু লৈ আজোৰ-পিজোৰ কৰি কাজিয়া কৰিছিল; ইফালে ইটোয়ে সিটোক ক্ষন্তেক নেদেখিলে থাকিবও নোৱাৰিছিল। মাকৰ মাৰ-ধৰ অত্যাচাৰৰপৰা কত দিন সি চনিয়াক ৰক্ষা কৰিছে। উৰালত ধান এগাল পেলাই চৰিয়াক খুন্দিবলৈ দি লখুৰ মাক পাত ছিঙিবলৈ গুচি যায়; চনিয়াই ধান খুন্দক চাৰি উৰাল মাৰিকে ডাঙিব নোৱাৰিছিল। লখুয়ে আহি তাইক সহায় কৰিছিল; দুয়োটাই লাগি ভাগি ধান খুন্দিছিল। সুবিধা পালেই দুয়োটাই পাভৈজান নৈত সাতুৰিবলৈ গৈছিল, মাছ<noinclude>{{center|৩২৮}}</noinclude> noe2by5u05fgdlsfgndmdo2ys34hrnt 104 84036 253166 226293 2026-06-12T15:26:26Z BabulB 104 253166 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ধৰিছিল; কাষৰ জাৰণিলৈ গৈ চৰাই পোৱালি ধৰি আনি পুহিছিল। সৰুৰেপৰা কিমান চৰাই পোৱালি দুয়োটাই নুপুহিলে? কিমান চৰাই পোৱালি তাহাঁতৰ মৰমত নমৰিল? সুখ-দুখৰ কৰুণ মধুৰ স্মৃতিৰ টুকুৰাবোৰে মনোৰম হৈ পাতল মেঘৰ দৰে অকস্মাত চনিয়াৰ অন্তৰ আকাশত অনাই-বনাই ভাহি উঠিল। চনিয়াই উপলব্ধি কৰিলে— বয়সৰ লগে লগে দুয়োৰো দেহৰ পৰিবৰ্ত্তন ঘটিছে; মনৰো সলনি হৈছে; সৰু- কালৰ নিবিড় আকৰ্ষণ দুয়োৰ মাজত দিনে দিনে শিথিল হৈছে; মধুচক্ৰত মৌমাখি ঘূৰাৰ দৰে লখুৰ মন প্ৰাণ এতিয়া ৰাধুত আবদ্ধ। লখুৰ স্থিৰ মন, সহজ সৰল জীৱনৰ আকাঙ্খাৰ লগত তাইৰ অস্থিৰ আৰু সংশয়ত ভুলি থকা মনক ৰিজাই চনিয়াই নিজকে অভিশাপ দিলে। তাইৰ মনত স্থিৰতা নাই কিয়? কিয় তাই কোনো কথাতে অনাবিল আনন্দ উপভোগ কৰিব নোৱাৰে? কিয় তাইৰ নিজৰ ওপৰতে নিজৰ অভিমান? নিজৰ ওপৰতে প্ৰতিশোধ লোৱাৰ কিয় তাইৰ অসংবৰণীয় আকাঙ্খা? বিদ্ৰোহ বিক্ষোভ তাইৰ তেজৰ কণিকাবোৰৰ লগত এক হৈ মিহলি হৈ গৈছে। নহয়, তাইৰ দেহত তেজ নাই—আছে শিৰাই শিবাই বিহৰ সোঁত। {{gap}}অসংলগ্ন চিন্তাত চনিয়া উত্তেজিত হল; কিবা ভাবি ভাবি চোতালৰ কাষত থকা বুঢ়া নিমগছ জোপাৰ গুৰিলৈ গল। নিমগছৰ গুৰিৰ ধোন্দটোৰ মুখৰপৰা শুকান পাতবোৰ উলিয়ালে; ধোন্দটোত হাত সুমুৱাই তাৰ ভিতৰৰপৰা অকণ-<noinclude>{{center|৩২৯}}</noinclude> 54knd0djsocia0mn9myt3f2xjg8faem 104 84037 253167 226295 2026-06-12T15:29:17Z BabulB 104 253167 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>মানি মোনা এটা টানি আনিলে। বাগিছাত কাম কৰি সপ্তাহে সপ্তাহে যি পাই সকলোখিনি তাই বুঢ়ী মাকৰ হাতত দিয়ে; দুই চাৰিটা পইচাহে নিজৰ হাতত ৰাখে— হাটত ইটো-সিটো কিনিবলৈ। তাইৰ হাতত গোটখোৱা পইচা কেইটা নিমগছৰ ধোন্দতে সুমুৱাই সাঁচে। মোনাটো হাতত জোকাৰি পইচাখিনি গণিলে; ষোল টকা তেৰ অনা দু'পইচা। মোনাটোৰে সৈতে পইচাখিনি শাৰীৰ আচলত বান্ধি জপনাৰ মুখলৈ গৈ জিতেৰীক চিঞৰিলে। লখুৰ ভনীয়েক জিতেৰী ওচৰতে সমনীয়াৰ লগত ধেমালি কৰি আছিল। চনিয়াৰ চিঞৰত চুলি মেলি তাই দৌৰি আহিল। বুঢ়া-বুঢ়ী ঘৰত নাই; লাইনৰ কাৰোবাৰ ঘৰত সকাম খাবলৈ গৈছিল; দুখু, টিপু দুয়োটা বাগিছাত। জিতেৰীক ঘৰত ৰখীয়া থৈ চনিয়া গাঁও ফুৰিবলৈ ওলাল। {{gap}}বাটতে জানকীৰ লগ পালে; চনিয়া জানকীৰ ঘৰলৈকে ওলাইছিল—তাইক বগা কুকুৰা এযোৰা লাগে। জানকীৰ গৰালত বগা কুকুৰা আছে; পিছে চনিয়াক বেচিবৰ তাইৰ ইচ্ছা নাই—হাটত সৰহ দাম পোৱাৰ আশাত। চনিয়াই পেৰাপেৰি কৰিলে; যি বিচাৰে সেই দামকে দিবলৈ ওলাল; বগা কুকুৰা চনিয়াক পূজালৈ লাগে। {{gap}}“মই হলে দৰাদৰি নকৰোঁ; পিছত দিব থবলৈও নাই; হাতে হাতে দুটকা দিব লাগিব।” {{gap}}চনিয়াই আচলৰ বান্ধ মোকোলাই বাটতে জানকীৰ হাতত<noinclude>{{center|৩৩০}}</noinclude> 69viiqs6ebr84k0n5l7mty7hkvdvb4i 104 84038 253168 226298 2026-06-12T15:30:46Z BabulB 104 253168 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>টকা দুটা দিলে। জানকীয়ে চনিয়াক ঘৰলৈ লৈ গল। বেলি পৰা নাই; কুকুৰাজাকে চোতালত খুটি খাই ফুৰিছে। জানকীয়ে ভিতৰৰ পৰা চাউল এমুঠি আনি গৰালৰ ওচৰত ছটিয়াই “কুৰ কুৰ” বুলি চিঞৰিলে। টি-টিকৈ লৰি আহি কুকুৰাজাক গৰালৰ কাষ চাপিল। চনিয়াৰ সৈতে লগলাগি দুয়োজনীয়ে তাৰে কেইটামানক খেদিকুৰি গৰালত ভৰালে; নোদোকা বগা কুকুৰা দুজনীও গৰালত সোমাল। জানকীয়ে কুকুৰা দুটা ধৰি জৰীৰে ঠেঙ বান্ধি চনিয়াৰ হাতত দিলে। ক' ক’কৈ চিঞৰি কুকুৰাহালে চনিয়াৰ হাতত চট্‌ফটালে। কুকুৰাহালৰে সৈতে চনিয়াই ঠিতাদাহেই ৰাধুহঁতৰ ঘৰৰ পিনে খোজ ললে। {{gap}}ৰাধুৰ বাপেক ধপাত হুপি চোতালত বহি আছিল; কুকুৰাৰ ক' ক' মাত শুনি মুখ তুলিয়েই চনিয়াক দেখিলে। কুকুৰা দুটা ৰাধুৰ বাপেকৰ সমুখত থৈ চনিয়াই কলে, “আমাৰ বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে তহঁতলৈ দিছে।” কুকুৰাহাল মাটীত থৈ চনিয়াই শাৰীৰ আগৰ বান্ধৰ পৰা টকা দুটাও উলিয়ালে। {{gap}}“এই, লখুৰ বাপেকে কুকুৰা এহাল পঠাইছে।” ভিতৰত থকা ঘৈণীয়েকক উদ্দেশ্য কৰি কলে; ইতিমধ্যে চনিয়াই বুঢ়াৰ হাতত টকা দুটাও দিলে। {{gap}}“কোন আহিছে?” ব্যগ্ৰভাৱে ৰাধুৰ মাকে ভিতৰৰ পৰাই সুধিলে। {{gap}}“চনিয়া আহিছে।” ঘৈণীয়েকে দেখে বুলি বুঢ়াই লৰালৰিকৈ টকা দুটা কঁকালৰ খোচনাত গুজিলে। ফুটা কলহত<noinclude>{{center|৩৩১}}</noinclude> p1jaof40j9259fkzc72jzadppk4ed4l 104 84039 253169 226300 2026-06-12T15:32:22Z BabulB 104 253169 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পানী ভৰোৱা, তিৰোতাৰ হাতত ধন সঁচা, সমান কথা; বুঢ়াৰ দীঘল জীৱনৰ অভিজ্ঞতা। বয়সৰ লগে লগেহে সকলো পুৰুষেই নিজৰ তিৰোতাক বুজিবলৈ সক্ষম হয়। {{gap}}কঁক্ কঁক্ শব্দ শুনি ৰাধুৰ মাকে উখল-মাখলকৈ চোতাললৈ আহি তৃপ্তিৰে কুকুৰাহাল চাই হাতত তুলি ললে—ওজন অনুমান কৰিবলৈ। {{gap}}“ঘৰৰ?” {{gap}}“কত ঘৰৰ পাবি? লখুৱে কৰবাৰ পৰা বিচাৰি-খোচাৰি কিনি আনিছে।” ঘৰৰ বস্তুৰ দাম নাই—চনিয়াই জানে। {{gap}}“লখু নিজে নাহিল কিয়?” বুঢ়ীৰ মৰম মিহলি প্ৰশ্ন। {{gap}}“সি লৰীত জাহাজঘাটলৈ গ'ল।” {{gap}}“হয়, হয়; আজি চাহপাত গৈছে। এইবাৰ চাহপাতহে চাহপাত! ৰাতি-দিন কলঘৰ চলিছে।” হোকাত টানকৈ হোপা মাৰি বুঢ়াই শলাগিলে। {{gap}}“এই ৰাধু, ৰাধু”, মনৰ সন্তোষেৰে বুঢ়ীয়ে মাতিলে—লখুয়ে পঠোৱা মুৰ্গী দুটা দেখুৱাবলৈ। কোনো উত্তৰ নেপাই বুঢ়ীয়ে নিজে নিজেই কলে, “ছোৱালী ছাগলী একে; য'ত বিচৰা ত’ত পাবলৈ নাই।” {{gap}}অনাহকত অশান্তিৰ সৃষ্টি হব বুলি চনিয়াই মাত দিলে, “ৰাধু নাই হবলা; থওক দে। মই যাওঁহে। আমাৰ বুঢ়াই এদিন আহি কথা-বতৰা ঠিক কৰিব।” চনিয়া যাবলৈ উঠিল।<noinclude>{{center|৩৩২}}</noinclude> sczmaqp83dubtwtcguj14gz6f07onq8 253171 253169 2026-06-12T15:33:17Z BabulB 104 253171 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পানী ভৰোৱা, তিৰোতাৰ হাতত ধন সঁচা, সমান কথা; বুঢ়াৰ দীঘল জীৱনৰ অভিজ্ঞতা। বয়সৰ লগে লগেহে সকলো পুৰুষেই নিজৰ তিৰোতাক বুজিবলৈ সক্ষম হয়। {{gap}}কঁক্ কঁক্ শব্দ শুনি ৰাধুৰ মাকে উখল-মাখলকৈ চোতাললৈ আহি তৃপ্তিৰে কুকুৰাহাল চাই হাতত তুলি ললে—ওজন অনুমান কৰিবলৈ। {{gap}}“ঘৰৰ?” {{gap}}“কত ঘৰৰ পাবি? লখুৱে কৰবাৰ পৰা বিচাৰি-খোচাৰি কিনি আনিছে।” ঘৰৰ বস্তুৰ দাম নাই—চনিয়াই জানে। {{gap}}“লখু নিজে নাহিল কিয়?” বুঢ়ীৰ মৰম মিহলি প্ৰশ্ন। {{gap}}“সি লৰীত জাহাজঘাটলৈ গ'ল।” {{gap}}“হয়, হয়; আজি চাহপাত গৈছে। এইবাৰ চাহপাতহে চাহপাত! ৰাতি-দিন কলঘৰ চলিছে।” হোকাত টানকৈ হোপা মাৰি বুঢ়াই শলাগিলে। {{gap}}“এই ৰাধু, ৰাধু”, মনৰ সন্তোষেৰে বুঢ়ীয়ে মাতিলে—লখুয়ে পঠোৱা মুৰ্গী দুটা দেখুৱাবলৈ। কোনো উত্তৰ নেপাই বুঢ়ীয়ে নিজে নিজেই কলে, “ছোৱালী ছাগলী একে; য'ত বিচৰা ত’ত পাবলৈ নাই।” {{gap}}অনাহকত অশান্তিৰ সৃষ্টি হব বুলি চনিয়াই মাত দিলে, “ৰাধু নাই হবলা; থওক দে। মই যাওঁহে। আমাৰ বুঢ়াই এদিন আহি কথা-বতৰা ঠিক কৰিব।” চনিয়া যাবলৈ উঠিল। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৩২}}</noinclude> 7bmdtn7uaysgdzu6lroip2yurqjmkzq 104 84040 253170 226303 2026-06-12T15:32:49Z BabulB 104 253170 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}বজাৰৰ বস্তু পৰীক্ষা কৰা দি হাতৰ কুকুৰাহাল আকৌ এবাৰ চাই বুঢ়ীয়েই উত্তৰ দিলে, {{gap}}“কথা-বতৰা ঠিক হৈয়ে আছে; আমাৰ বুঢ়াক কৈছোঁ বস্তু- বাহানিত বৰকৈ ধৰি থাকিব নেলাগে; লৰা-ছোৱালীৰ মন খাইছে—বিয়াখন হব লাগে।” {{gap}}“লখুৰ বাপেকেই কওকহি — কি দিব পাৰে নোৱাৰে। মোৰ ছোৱালী হাটৰ বস্তু নহয়, তাতে যে দৰাদৰি কৰি থাকিম।” আত্ম-গৌৰৱত ৰাধুৰ বাপেকে কলে। চনিয়াই খোজ ললে। {{gap}}ৰাধুহঁতৰ পদূলিতে কঠাল পুলি এটা; তাৰে ডাল এটা ডোঁৱাই চনিয়াই পাত ছিঙিছে। ৰাধু তেনেতে সেই পিনেই আহিল। সন্ধিয়া পৰত তাহাঁতৰ পদূলিত কঠালপাত ছিঙিবলৈ অহা চনিয়াক দেখি ৰাধুৰ সন্দেহ হল। কঠালপাত ছিঙিবলৈ চনিয়া অহা নাই; নিশ্চয় কিবা অনৰ্থ ঘটাবলৈহে এই তিনি সন্ধিয়াখন ওলাইছেহি। চনিয়াৰ কথা-কাৰ্য্য সকলো আও পকীয়া; কেতিয়া কি কৰে, কি কয় ধৰিবই নোৱাৰি। তাইৰ কথাবোৰ কেৰেলাৰ দৰে তিতা; ভয়ে ভয়ে ৰাধু তাইৰ পৰা আঁতৰি থাকে। চনিয়াক মাতিবনে নেমাতিব গুণা-গঁথা কৰি থাকোঁতেই চনিয়াই নিজেই মাত লগালে, “এই সন্ধিয়া কাকনো লগ পাই আহিলি গৈ?” অকাৰণত খং তোলাই ৰং চোৱা চনিয়াৰ স্বভাৱ। . “মই কাক লগ পাওঁ নেপাওঁ তোক কবলৈ যাম কিয়?” খঙৰে উত্তৰ দি ৰাধুয়ে ঘৰলৈ খোজ আগবঢ়ালে।<noinclude>{{center|৩৩৩}}</noinclude> co2a3m8l2qbmcl0o6ucfe6h70jj1nmp 253172 253170 2026-06-12T15:35:18Z BabulB 104 253172 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}বজাৰৰ বস্তু পৰীক্ষা কৰা দি হাতৰ কুকুৰাহাল আকৌ এবাৰ চাই বুঢ়ীয়েই উত্তৰ দিলে, {{gap}}“কথা-বতৰা ঠিক হৈয়ে আছে; আমাৰ বুঢ়াক কৈছোঁ বস্তু-বাহানিত বৰকৈ ধৰি থাকিব নেলাগে; লৰা-ছোৱালীৰ মন খাইছে—বিয়াখন হব লাগে।” {{gap}}“লখুৰ বাপেকেই কওকহি — কি দিব পাৰে নোৱাৰে। মোৰ ছোৱালী হাটৰ বস্তু নহয়, তাতে যে দৰাদৰি কৰি থাকিম।” আত্ম-গৌৰৱত ৰাধুৰ বাপেকে কলে। চনিয়াই খোজ ললে। {{gap}}ৰাধুহঁতৰ পদূলিতে কঠাল পুলি এটা; তাৰে ডাল এটা ডোঁৱাই চনিয়াই পাত ছিঙিছে। ৰাধু তেনেতে সেই পিনেই আহিল। সন্ধিয়া পৰত তাহাঁতৰ পদূলিত কঠালপাত ছিঙিবলৈ অহা চনিয়াক দেখি ৰাধুৰ সন্দেহ হল। কঠালপাত ছিঙিবলৈ চনিয়া অহা নাই; নিশ্চয় কিবা অনৰ্থ ঘটাবলৈহে এই তিনি সন্ধিয়াখন ওলাইছেহি। চনিয়াৰ কথা-কাৰ্য্য সকলো আওপকীয়া; কেতিয়া কি কৰে, কি কয় ধৰিবই নোৱাৰি। তাইৰ কথাবোৰ কেৰেলাৰ দৰে তিতা; ভয়ে ভয়ে ৰাধু তাইৰ পৰা আঁতৰি থাকে। চনিয়াক মাতিবনে নেমাতিব গুণা-গঁথা কৰি থাকোঁতেই চনিয়াই নিজেই মাত লগালে, “এই সন্ধিয়া কাকনো লগ পাই আহিলি গৈ?” অকাৰণত খং তোলাই ৰং চোৱা চনিয়াৰ স্বভাৱ। . “মই কাক লগ পাওঁ নেপাওঁ তোক কবলৈ যাম কিয়?” খঙৰে উত্তৰ দি ৰাধুয়ে ঘৰলৈ খোজ আগবঢ়ালে। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৩৩}}</noinclude> ssigief62iuk5a5wbgu7swju1kx0wz2 104 84041 253173 226305 2026-06-12T15:36:50Z BabulB 104 253173 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“লখু নাই নহয় : তোৰ আজি ৰাতি সুবিধাই হৈছে।” চনিয়াৰ চকুয়ে মুখে পৰিহাসৰ হাঁহি। {{gap}}“তহঁতৰ লখু থাকিল নেথাকিল মোৰ কি হল? লখুক লৈ তয়ে থাক গৈ।” বাদানুবাদলৈ অপেক্ষা নকৰি ৰাধু ভোৰ-ভোৰাই আঁতৰি গল। {{gap}}ছিঙা ঠাল-পাতখিনি জুকিয়াই চনিয়াই ভয় দেখুৱাৰ স্বৰত উত্তৰ দিলে, “বাৰু, লখু আহিলেই কম—তইনো কাৰ লগত ওলাই গৈছিলি।” {{gap}}উৰিফুৰা পাতল মেঘ ডোখৰ স্তব্ধ হোৱাৰ দৰে চনিয়াৰ কথাত ৰাধু ক্ষন্তেক ৰৈ গ'ল; ভয় আশঙ্কাত তাই চনিয়ালৈ ঘূৰি চালে—চনিয়াই ঘটাব নোৱাৰা অঘটন একোৱেই নাই! চনিয়াব মূৰ্ত্তিটো ইতিমধ্যে অন্ধকাৰত চিনিব নোৱাৰা হল। লুইতৰ পাৰৰ নল খাগৰিৰ দৰে বিপদৰ মৃদু-কঁপনিতে তিৰোতা হালে জালে—কিন্তু ধুমুহাত হলে উভলি নপৰে। বেঙৰ দৰে জাপমাৰি ৰৈ ৰৈ চনিয়ালৈ ঘূৰি চাই চাই ৰাধু ঘৰ সোমালগৈ। {{gap}}লখুৰ মাক ৰান্ধনীঘৰত ব্যস্ত; জিতেৰী মাকৰ কাষতে; দুখু টিপুও ওলাই গৈছে। পিৰালিতে শিয়ালটোৰ দৰে জোপ লৈ বুঢ়া ককাকে চনিয়াক দেখি সুধিলে, “কলৈ গৈছিলি?” “ছাগলীজনীলৈ কঠালপাত আনিলোঁ।” উত্তৰৰ লগে লগে চোতালৰ সোঁকাষৰ টিনপাতৰ ছালিখনৰ তলত বান্ধি থোৱা ছাগলীজনীৰ কাষ পালে। চনিয়াৰ ভৰিৰ সঁহাৰি পায়ে ছাগলীজনীয়ে বেবাবলৈ ললে; চনিয়াই মুখত কঠালপাত<noinclude>{{center|৩৩৪}}</noinclude> 7y7rleul3msk0d8n1wo5b4q29gt9sbf 253174 253173 2026-06-12T15:38:42Z BabulB 104 253174 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“লখু নাই নহয় : তোৰ আজি ৰাতি সুবিধাই হৈছে।” চনিয়াৰ চকুয়ে মুখে পৰিহাসৰ হাঁহি। {{gap}}“তহঁতৰ লখু থাকিল নেথাকিল মোৰ কি হল? লখুক লৈ তয়ে থাক গৈ।” বাদানুবাদলৈ অপেক্ষা নকৰি ৰাধু ভোৰ-ভোৰাই আঁতৰি গল। {{gap}}ছিঙা ঠাল-পাতখিনি জুকিয়াই চনিয়াই ভয় দেখুৱাৰ স্বৰত উত্তৰ দিলে, “বাৰু, লখু আহিলেই কম—তইনো কাৰ লগত ওলাই গৈছিলি।” {{gap}}উৰিফুৰা পাতল মেঘ ডোখৰ স্তব্ধ হোৱাৰ দৰে চনিয়াৰ কথাত ৰাধু ক্ষন্তেক ৰৈ গ'ল; ভয় আশঙ্কাত তাই চনিয়ালৈ ঘূৰি চালে—চনিয়াই ঘটাব নোৱাৰা অঘটন একোৱেই নাই! চনিয়াৰ মূৰ্ত্তিটো ইতিমধ্যে অন্ধকাৰত চিনিব নোৱাৰা হল। লুইতৰ পাৰৰ নল খাগৰিৰ দৰে বিপদৰ মৃদু-কঁপনিতে তিৰোতা হালে জালে—কিন্তু ধুমুহাত হলে উভলি নপৰে। বেঙৰ দৰে জাপমাৰি ৰৈ ৰৈ চনিয়ালৈ ঘূৰি চাই চাই ৰাধু ঘৰ সোমালগৈ। {{gap}}লখুৰ মাক ৰান্ধনীঘৰত ব্যস্ত; জিতেৰী মাকৰ কাষতে; দুখু টিপুও ওলাই গৈছে। পিৰালিতে শিয়ালটোৰ দৰে জোপ লৈ বুঢ়া ককাকে চনিয়াক দেখি সুধিলে, “কলৈ গৈছিলি?” “ছাগলীজনীলৈ কঠালপাত আনিলোঁ।” উত্তৰৰ লগে লগে চোতালৰ সোঁকাষৰ টিনপাতৰ ছালিখনৰ তলত বান্ধি থোৱা ছাগলীজনীৰ কাষ পালে। চনিয়াৰ ভৰিৰ সঁহাৰি পায়ে ছাগলীজনীয়ে বেবাবলৈ ললে; চনিয়াই মুখত কঠালপাত<noinclude>{{center|৩৩৪}}</noinclude> mycj67mxv67ha0wfz1lm6hnkox2jpms 104 84042 253175 226310 2026-06-12T15:41:33Z BabulB 104 253175 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কেইটা দিলেগৈ। কঠালপাতৰ লগতে ছাগলীজনীয়ে চনিয়াৰ হাতখনো চেলেকিলে। কঠালপাত কেইটা মাটীত পেলাই সোঁহাতেৰে ছাগলীজনীৰ গাত চপৰিয়ালে। মনবোধৰ ছাগলী জনীয়ে একে বাহতে পাঁচোটা পোৱালি দিছিল; পাঁচোটা পোৱালি একেলগে ডাঙৰ কৰিবলৈ টান হোৱাত এটা পোৱালি খোজাত চনিয়াক দিলে। আৰ-তাৰ ঘৰৰপৰা গাখীৰ খুজি-মাগি আনি খুৱাই পোৱালিটো চনিয়াই ডাঙৰ কৰিলে। তিনি চাৰি মাহ হওঁতে নহওঁতেই পোৱালিটো এবাৰ হেৰাইছিল। লাইনৰ প্ৰত্যেকৰে বাৰী চলথ কৰিলে; লখু আৰু চৰিয়া দুয়ো বিচাৰি বিচাৰি সন্ধিয়া ৰিজাৰ্ভ পালেগৈ। ‘বগী বগী' বুলি মাতোঁতেই ‘বে বে' বুলি উত্তৰ আহিল। জাৰণিৰ মাজত লেতেকু গছ এজোপাত পোৱালিটো বন্ধা; সমুখত কঠালপাত, আৰু ওচৰতে কলপাত দুখনমান। কোনোবাই বাতি কাটিবৰ ব্যৱস্থা কৰি থৈছিল। সেই অকণমান পোৱালিটোৱেই এতিয়া গাভিনী; পেটটো দুয়ো পিনে ঢোল যেন হৈ ফিন্দি তলপেট মাটিত চুচৰি যাওঁ চুচৰি যাওঁ। {{gap}}“মাৰৰ দৰে তয়ো পাঁচোটা পোৱালি জগাবি?” আলফুলকৈ ছাগলীজনীৰ পেটত হাত ফুৰালে। {{gap}}“নাই নাই; দুটা পোৱালিয়েই হব। পাঁচোটা জগালে পোৱালিক গাখীৰ খুৱাবলৈ তোৰ লগত কোন লাগি থাকিব?” ওহাৰত গাখীৰ হৈছে নে নাই চনিয়াই হাতেৰে আজুৰি চালে। বাট কেইটা দীঘল হৈছে; কিন্তু খহটা খহটা। কোনেও<noinclude>{{center|৩৩৫}}</noinclude> anf6zbniwtk0q6ik3u5tzd2rnutdand 104 84043 253176 226313 2026-06-12T16:06:47Z BabulB 104 253176 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কেতিয়াও হাত নিদিয়া অংশত হাত পৰাত বগীয়ে ঠেং আছাৰি বে-বে কৈ চিঞৰিলে। {{gap}}“সুৰসুৰাইছে।” হাঁহি মাৰি ছাগলীজনীৰ বাটৰপৰা হাতটো আঁতৰাই আনিলে। {{gap}}লখু ঘৰত নাই; চনিয়াই ভাবিছিল আজি ৰাতি সোনকালে খাই বৈ শুব। লখুয়ে মাজৰ কোঠাৰ দুৱাৰখনৰ ওচৰতে বস্তা কেইটামান পাৰি শোৱে। দুই পিনৰ দুটা কোঠাৰ এটাত চনিয়া, জিতেৰী আৰু বুঢ়া-বুঢ়ী শোৱে; অন্যটোত লখুৰ ভায়েক দুটা শোৱে। চনিয়াই আজি লখুৰ ঠাইতে শুবলৈ ললে৷ লখু ৰাতি ঘৰত নেথাকিলে অন্য দিনাও তাই লখুৰ ঠাইকে অধিকাৰ কৰে। চনিয়াৰ টোপনি অহা নাছিল; মাটীত পৰা বস্তাৰ ওপৰত বাগৰিব লাগিছে। দুখু টিপুয়ে, বহুত পৰলৈকে খিক্‌-খিককৈ হাঁহি খিকিন্দালি কৰি কথা পাতি আছিল। বুঢ়া-বুঢ়ীৰ আগৰাতি সদায়ে গভীৰ টোপনি। {{gap}}বহুৱাৰ পৰিশ্ৰম কেৱল জীৱিকা অৰ্জ্জনৰ কাৰণেই নহয়, সি নিদ্ৰাৰ নিমন্ত্ৰণ। খন্তেক পিছতে মাজনিশাৰ নিস্তব্ধতাই গোটেই ঘৰ নিমাও মাও কৰিলে। {{gap}}মৰাপাতৰ চটৰ বিছনাত বাগবি চনিয়াই চটফটাই আছিল; পইতাচোৰা দুটাই তাইৰ গা শুঙি ফুৰিছে। পইতাচোৰা বিচাৰোঁতে অকস্মাতে হাতখন নিজৰ অনাবৃত বুকুত লাগি গোটেই শৰীৰ শিহঁৰি উঠিল—নিশাৰ নিশব্দ অন্ধকাৰত পাত ফুটি কলিটি ওলালে ফুলগছে শিহঁৰি উঠাৰ দৰে। ইচ্ছা<noinclude>{{center|৩৩৬}}</noinclude> 2fcz9ui6utlcnbqeq1noqtaaa6sd6ed 104 84057 253177 226376 2026-06-12T16:28:49Z BabulB 104 253177 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কৰিয়েই দ্বিতীয় বাৰ চনিয়াই বুকুত হাত ফুৰালে; তাই মন নকৰাকৈয়ে বুকুৰ দুফালৰ মঙহ দুচপৰা ওখ হৈ পৰিছে; নিজৰে তাত হাত লগাত লাজত নিশব্দে হাঁহিলে। হাত দুখন বুকুৰ ওপৰত থৈ ভৰি দুখন দীঘলকৈ মেলি দিলে—শৰীৰৰ দীৰ্ঘতা অনুমান কৰিবলৈ। ভৰি পঠানত উম লৈ থকা মেকুৰীজনীৰ গাত ভৰি লগাত তাই নেওঁ মেওঁ কৈ আঁতৰি গল। {{gap}}চনিয়া উঠি বহিল; শিতানত থোৱা টোপোলাটো হাতত লৈ আন্ধাৰতে ঘৰটো এবাৰ চাই ললে। সদায় দেখি থকা সেই সাধাৰণ ঘৰটো আজি তাইৰ মানত অতুলনীয় যেন লাগিল। দুৱাৰখন লাহেকৈ মেলা স্বত্ত্বেও কেৰকেৰ্ শব্দ হল; সেই ক্ষীণ শব্দটোয়ে তাইক যেন মিনতি জনালে – 'থাক, থাক'। দুৱাৰখন জপাই চনিয়া চোতালত থিয় হল। ছাগলী বন্ধা ছালিখনতে নৰেশ্বৰৰ লগত নতুনকৈ বিচাৰি অনা ভাটৌটো বাঁহৰ ডালটোত বন্ধা আছিল; ভাটৌটোয়ে জুপুকা মাৰি বুকুৰ মাজত ঠোঁটটো সুমুৱাই টোপনিয়াইছিল। চনিয়াই চৰাইটোৰ ভৰিত মেৰোৱা আঙঠিটো সোলোকাই দিলে; তথাপি সি উৰিবলৈ কুৰু কাৰাং নকৰাত ডালটো লৰালে। শিশুৰ দৰে অকৃতজ্ঞ ভাটৌটোয়ে ওভোটাই তাইৰ আঙুলিত খোট মাৰি দিলে। মৰম কৰিলে খোটেহে’—মনে মনে কথাষাৰ কৈ চনিয়াই ডালটো আকৌ লৰালে। ঢপঢপাই অকণমান উৰি চৰাইটো পুনৰ আগৰ ঠাইত বহিলগৈ। দুদিন থকা সজাটো এৰিবলৈ চৰাইৰো সত নেযায়—কথাষাৰ চিন্তি চনিয়া এফলীয়া হল। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৩৭}}</noinclude> b8davbnvlviyty1ybtelpwzoc1658gy 104 84058 253178 226383 2026-06-12T16:30:18Z BabulB 104 253178 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}বিৰাট বিগ্ৰহৰ দৰে সমুখতে বুঢ়া নিমগছ জোপা; নিম পুলিটো মাক মহুৱাই ৰোৱা বুলি বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে কোৱা-মেলা কৰে। সংসাৰৰ দুখ-বেজাৰত জৰ্জ্জৰিত হৈ চনিয়াই এই নিমজোপাৰ তলতে লখুহঁতৰ লগত নিমগুটিৰে খলিগুটিও খেলিছিল। এই কাৰণে তিতা নিমপাতো তাইৰ জিভাত মিঠা নিমজোপাৰ পাত কেইটামান ভাজিয়েই শুদা ভাতো তৃপ্তিৰে খায়। এই নিমৰ পাত চোৱায়ে সৰুৰেপৰা কত অসুখ তাইৰ ভাল হৈছে। এবাৰ গোটেই গা খুদ-খহুৰে ভৰি পৰিছিল; নিমপাত বাতি লগাওঁতে ৰাতিৰ ভিতৰতে শুকাই চৰচৰিয়া পৰিল। লাইনৰ আই পূজাত মানুহে এই নিমৰে পাত নি লগায়। কোনোবাই বেমাৰ আজাৰত নিমজোপাৰ ছাল এৰুৱাবলৈকো আহে; চনিয়াই নিদিয়ে। নিমজোপাৰ গাত চনিয়া আধানমান পৰ আওজিলে; গছজোপাৰ খহটা ছালত হাত ফুৰাওঁতে তাইৰ দুই চকুয়েদি জৰজৰকৈ বৈ যোৱা চকুপানী নিমজোপাৰ গুৰিত পৰিলগৈ। মৃদু বতাহ এজাকে গছজোপাৰ পাত লৰাই দিলে; জিৰজিৰকৈ দুই চাৰিটা পাত তাইৰ মূৰত পৰিল। গাত পৰা পাত এখিলা হাতেৰে খেপিয়াই চোবালে। মধুৰ স্মৃতিৰ লগত মিহলি হৈ তিতা পাত মিঠা মিঠা লাগিল। {{gap}}কঁকালত আতি বন্ধা শাৰীৰ আগটোৰে চকু মছি চনিয়া বাটলৈ ওলাল। বাটত কোনোবা মানুহ আছেনে নাই আগপিনে পিছপিনে ঘূৰি ঘূৰি চালে। ক্ষীণ জোনৰ পোহৰ<noinclude>{{center|৩৩৮}}</noinclude> so4vqtg9atmgs3nqk5cxs04bg5x52tk 104 84059 253179 226389 2026-06-12T16:31:30Z BabulB 104 253179 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>—কোনো মানুহৰ সা-সঁহাৰি নাই ৷ লাহে লাহে তাই নৰেশ্বৰ থকা ঘৰটোৰ কাষ ওলালগৈ ; বঙলাৰ পিনে যোৱা ঘাই বাটটো এৰি, বেৰাৰ চুকৰ মেটোৰ অহা-যোৱা কৰা বাটটোয়েদি নৰেশ্বৰৰ কোঠাৰ পিছপিনৰ খিড়িকিত টুকুৰিয়ালে। এবাৰ লাহেকৈ টুকুৰিয়ালে—কোনো সাৰসুৰ নাই ; আকৌ জোৰৰে টুকুৰিয়ালে । খিড়িকি মুকলি হল। মাজৰাতিখন চনিয়াক তাৰ খিড়িকিৰ সমুখত দেখি নৰেশ্বৰ বিস্ময়ত অভিভূত হল। চনিয়াই ঠাৰে-চিঞাবে নৰেশ্বৰক তাইৰ পিছ লবলৈ কৈ সাউত-কৰে বাটলৈ ওলাই গল। নৰেশ্বৰে দুৱাৰ নেমেলিলে; খিৰিকিয়েদিয়েই জাপ মাৰি ওলাল ৷ বঙলাৰ মুখৰ বহল বাটটো এৰি চাহৰ পাহীৰ মাজে মাজে লুংলুঙীয়া বাটটোৱেদি দুয়ো পাভৈজানৰ পিনে খোজ ললে ; চনিয়া আগত, নৰেশ্বৰ পিছত। আগে আগে যোৱা চনিয়াই দুখোজমান পিছুৱাই নৰেশ্বৰৰ কাষ চাপি সুধিলে, {{gap}}“তোক মই প্ৰথমে এইখিনিতে লগ পাইছিলোঁ, নহয় ?” {{gap}}“মাজ নিশাখন তাকে কবলৈ ইয়ালৈ আহিছ ?” আচৰিত হৈ নৰেশ্বৰে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তোৰ ভয় লাগিছেনে কি ?” চনিয়াৰ কথাত পৰিহাসৰ সুৰ। {{gap}}“হাঁহিছ? চকীদাৰে দেখাহেঁতেন ?” {{gap}}“তোৰ লগত মই পাপ কাম কৰিবলৈ আহিছোঁ বুলি ভাবিলেহেঁতেন !”<noinclude>৩৩৯</noinclude> qb8nsok13pxtn1rv1c9stjddn1ipvq3 253180 253179 2026-06-12T16:32:31Z BabulB 104 253180 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>—কোনো মানুহৰ সা-সঁহাৰি নাই ৷ লাহে লাহে তাই নৰেশ্বৰ থকা ঘৰটোৰ কাষ ওলালগৈ ; বঙলাৰ পিনে যোৱা ঘাই বাটটো এৰি, বেৰাৰ চুকৰ মেটোৰ অহা-যোৱা কৰা বাটটোয়েদি নৰেশ্বৰৰ কোঠাৰ পিছপিনৰ খিড়িকিত টুকুৰিয়ালে। এবাৰ লাহেকৈ টুকুৰিয়ালে—কোনো সাৰসুৰ নাই ; আকৌ জোৰৰে টুকুৰিয়ালে । খিড়িকি মুকলি হল। মাজৰাতিখন চনিয়াক তাৰ খিড়িকিৰ সমুখত দেখি নৰেশ্বৰ বিস্ময়ত অভিভূত হল। চনিয়াই ঠাৰে-চিঞাবে নৰেশ্বৰক তাইৰ পিছ লবলৈ কৈ সাউত-কৰে বাটলৈ ওলাই গল। নৰেশ্বৰে দুৱাৰ নেমেলিলে; খিৰিকিয়েদিয়েই জাপ মাৰি ওলাল ৷ বঙলাৰ মুখৰ বহল বাটটো এৰি চাহৰ পাহীৰ মাজে মাজে লুংলুঙীয়া বাটটোৱেদি দুয়ো পাভৈজানৰ পিনে খোজ ললে ; চনিয়া আগত, নৰেশ্বৰ পিছত। আগে আগে যোৱা চনিয়াই দুখোজমান পিছুৱাই নৰেশ্বৰৰ কাষ চাপি সুধিলে, {{gap}}“তোক মই প্ৰথমে এইখিনিতে লগ পাইছিলোঁ, নহয় ?” {{gap}}“মাজ নিশাখন তাকে কবলৈ ইয়ালৈ আহিছ ?” আচৰিত হৈ নৰেশ্বৰে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তোৰ ভয় লাগিছেনে কি ?” চনিয়াৰ কথাত পৰিহাসৰ সুৰ। {{gap}}“হাঁহিছ? চকীদাৰে দেখাহেঁতেন ?” {{gap}}“তোৰ লগত মই পাপ কাম কৰিবলৈ আহিছোঁ বুলি ভাবিলেহেঁতেন !” {{nop}}<noinclude>{{center|৩৩৯}}</noinclude> 6b7mcfaf87zyucpgfjf584v6npfo0rq 104 84060 253181 226390 2026-06-12T16:33:47Z BabulB 104 253181 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে তোক ঘৰ সোমাবলৈ নিদিব।” {{gap}}“মাজনিশা যি ছোৱালীয়ে ঘৰ এৰে, ঘৰৰ দুৱাৰ চিৰকালৰ কাৰণে তাইলৈ বন্ধ। ঘৰলৈ ঘূৰি নেযাওঁ বুলিয়েইতো এই মাজনিশা ওলাই আহিছোঁ।” {{gap}}কথাৰ লগে লগে দুয়ো আহি নৈৰ কাষ পালেহি । ডাৱৰৰ মাজত লুকুৱা জোনৰ অকণি পোহৰ নদীৰ বুকুত সিঁচৰতি হৈ এক শান্ত পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছিল। নদীৰ পানীৰ মৌনতা মাজে মাজে ভাঙিছে—পোক খেদি ফুৰা বাদুলিৰ সোঁ সোঁ শব্দই। {{gap}}চনিয়াৰ কথাৰ কোনো অর্থ উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰি মুঢ় হৈ নৰেশ্বৰে সুধিলে, “তই কি কৰিবলৈ আহিছ?” {{gap}}“ভয় নেখাবি, ম‍ই ঘৰৰ পৰা পলালো।” প্রতি-প্রশ্নৰ কাৰণে বাট নেচাই কলে, {{gap}}“যোৱাবাৰৰ চাৰ্কাচ আকৌ আহিছে ; চাৰ্কাচৰ মেনেজাৰক লগ ধৰিছিলোঁ ; সি মোক কাম দিম বুলি কৈছে। মোক ৰচীত নাচিবলৈ শিকাব। কানি-কাপোৰ পিন্ধিলে মোক বোলে মেমৰ দৰেই দেখাব। তোৰ মিলাৰ চাহাবৰ মেমৰ দৰে হম! ”কণ্ঠৰ স্বৰ কৰুণ কৰি যোগ দিলে, “চাৰ্কাচ বোলে পৃথিবীৰ সকলো ঠাইতে ঘূৰে । চাৰ্কাচ পার্টিত লগলাগিলে সৰুতে মোক এৰি থৈ যোৱা আইক কৰবাত কিজানিবা লগ পাওঁয়েই !” {{gap}}নৰেশ্বৰে ভূতেপোৱা মানুহৰ দৰে নিশ্বাস বন্ধ কৰি শুনিছিল; চনিয়াই সঁচাই কৈছেনে, তাৰ লগত মাজৰাতিখন ধেমালিকে কৰিছে—বিৰক্ত হৈ সুধিলে – “ৰাতিখন মোৰ<noinclude>{{center|৩৪০}}</noinclude> pxwg2iga7v8pxswgxu55tvmrzm587kc 104 84065 253182 226399 2026-06-12T16:35:12Z BabulB 104 253182 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>লগত ধেমালি কৰিছ কিয়? বল্‌ বল্, ঘৰলৈ উভতি বল্। লখুয়ে গম পালে, দুয়োটাকে ইয়াতে ধৰিবহি।” {{gap}}“তই ভয় কৰিব নেলাগে; লখু জাহাজ ঘাটলৈ গৈছে—চাহৰ বাকচ বোজাই দিবলৈ।” অলপ পৰ ৰৈ চনিয়াই কলে, “নৰেশ্বৰ, সঁচায়ে কৈছোঁ; মই যাবলৈ ওলাই আহিছোঁ৷ যোৱাৰ আগতে ভাবিলোঁ, তোক লগ পাই যাওঁ।” চনিয়াই আৰু কব নোৱাৰিলে; শাৰীৰ আচলটো চকুত দিলে । {{gap}}চনিয়াৰ হাতখন চকুৰপৰা আঁতৰাই নৰেশ্বৰে কলে, “চনিয়া, তই কি বলিয়ালি কৰিবলৈ ওলাইছ? তোক ম‍ই চাৰ্কাচৰ মানুহৰ লগত পলাই যাবলৈ দিম নে ? বাগিছা এৰি তই যদি যাৱ—মোৰ লগতেই যাব লাগিব।” নৰেশ্বৰৰ কথাত আছিল অকপট স্নেহ, গভীৰ কল্যাণ-কামনা, দৃঢ় আশ্বাস । {{gap}}“নৰেশ্বৰ, লগ পোৱা দিনৰ পৰা তই মোক মৰম কৰি আহিছ; জানো, মই গুচি গলে দুখ পাবি ; মোৰ শোকত তই বাগিছা এৰিবি। পিছে, মোক বিয়া কৰাই সুখী হোৱা কথা তই নেভাবিবি। মোক লৈ কোনো মানুহেই সুখী হব নোৱাৰে; মোৰ দেহত তেজ নাই, আছে বিহ। তই জানই এই বাগিছাৰ প্ৰতি জোপা চাহ গছকে মই প্রাণদি ভাল পাওঁ, বাগিছাৰ প্রত্যেক ডেকা-গাভৰুকে আপোন বুলি ভাবোঁ। তথাপি বাগিছাখনৰ ওপৰত মোৰ হিংসা। ইচ্ছা হয়, প্রত্যেক জোপা চাহ গছ উভালি পেলাওঁ; কলঘৰ ভাঙি দিওঁ ; চাহাবৰ বঙলাত জুই জ্বলাওঁ, মিলাৰ চাহাবক খুন কৰো, ডেকা-গাভৰু-<noinclude>{{center|৩৭১}}</noinclude> 063d0gumjct8sbqqbhwvqi8liqxpqas 104 84066 253183 226400 2026-06-12T16:36:37Z BabulB 104 253183 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>হঁতক নিজ নিজ গাওঁলৈ ঘূৰাই পঠাওঁ । বাগিছাই যেন মোৰ ভাই-ভনী, আই-বোপাইক দিনে দিনে দেহত মনত দুখীয়া কৰি পেলাইছে; দিনে দিনে পাপ প্রলোভনলৈ টানি লৈ গৈছে। বাগিছাখনক কেতিয়াবা অতিকৈ ভাল পাওঁ, কেতিয়াবা ঘৃণা কৰোঁ । ঘৃণা, ভালপোৱা, দুয়োটাৰে লগত বহুদিন যুজিলোঁ; শেহত ঘৃণাৰে জয় হল।” কথা নহয়, অগ্নিশিখা। নৰেশ্বৰে বোবাৰ দৰে স্তব্ধ হৈ শুনিলে । {{gap}}“তোৰ আৰু লখুৰ মৰম সদায় মোৰ মনত পৰিব ; হয়তো তহঁতৰ কাৰণে ঘূৰি আহিবলৈ মোৰ মনে কান্দিব। মই উলটি নাহিম। মই জানো, মোৰ পৰা তহঁতৰ দুখহে বাঢ়িব, অশান্তি হব।” {{gap}}মনৰ কব নোৱৰা কথাখিনি চনিয়াই নৰেশ্বৰৰ হাতটোত হাত ফুৰায়ে প্ৰকাশ কৰিবলৈ বিচাৰিলে । ভাবব আবেগত চনিয়াই যিবোৰ কথা কলে, তাৰ অর্দ্ধেকো নৰেশ্বৰৰ হৃদয়ঙ্গম নহল। চনিয়াৰ মূৰৰ বিকৃতি ঘটিছে, সি ভাবিলে ৷ {{gap}}“চনিয়া, পাদুৰিৰ উপদেশ শুনি শুনি পাপ-পুণ্যৰ কথা তই বৰকৈ ভবা হলি। কি কৈছ, তই নিজেই বুজা নাই।” নৰেশ্বৰৰ বিশ্বাস হল, পাদুৰিৰ ধৰ্ম্ম লবলৈ গৈয়ে চনিয়া উত্তেজিত হৈছে ; পাদুৰিবোৰে হিন্দুৰ অমঙ্গল সাধিছে বুলি সি কৰবাত শুনিছিল। তাইৰ বলিয়া সংকল্প ত্যাগ কৰিবলৈ নৰেশ্বৰে আৰু কিবা কব খুজিছিল—কিন্তু কোনো উপদেশৰ কথা সেই মুহূৰ্ত্তত তাৰ মনলৈ নাহিল । নৰেশ্বৰ সৰুৰেপৰাই কথাৰ ভিক্ষাৰী । {{nop}}<noinclude>{{center|৩৪২}}</noinclude> lq3b3r1mkeyi8toqj3vjc2mi91afktc 104 84067 253184 226401 2026-06-12T16:39:05Z BabulB 104 253184 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“মই নুবুজা নহয়, তইহে মোৰ কথা বুজা নাই।” মোনাটোৰ পৰা কিবা এটা উলিয়াই নৰেশ্বৰৰ হাতত দি কলে, “তই মোৰ এটা উপকাৰ কৰি দিবি ; এই ডাল এণ্ড্ৰুজ চাহাবক কেনেবাকৈ দিয়াবি। এণ্ড্ৰুজ চাহাবে আইৰ আঙঠি এটাৰে সৰুতে মোক এই ৰূপৰ হাৰডাল গঢ়াই দিছিল; ক্রুছ এডাল ইয়াতে লগোৱা আছে। মিছনৰ স্কুল এৰাৰ পৰা এই ডাল মই পিন্ধা নাই। ক্রুছ ডাল ডিঙিত থাকিলে বোলে বেয়া কাম কৰিব নোৱাৰি; আজিৰ পৰা এই ডালৰ মোৰ দৰ্কাৰ নাই—পাদুৰিৰ বস্তু পাদুৰিক দিবি। লখুৰ হাততে পঠালোহেঁতেন; পিছে, ঘৰ এবাৰ কথা গম পালে—সি ৰাতি-দিন মোক পহৰা দিলেহেঁতেন।” ক্ষন্তেক ৰৈ চনিয়াই কিবা ভাবিলে —লখুৰ কথা। চনিয়াৰ চকুৰ পৰা জৰ-জৰকৈ চকু-পানী ওলাল—পুৱাৰ নিয়ৰৰ দৰে শীতল, নিৰ্ম্মল। {{gap}}অধিক সময় অপেক্ষা কৰিলে মমতা বাঢ়িব, যাত্ৰাৰ সংকল্প শিথিল হব, তাকে ভাবি চনিয়াই চকুৰ পানী টুকি টুকি থোকাথুকি মাতেৰে কলে, “মই যাওঁ; তোৰ মৰম জীৱাই থাকোঁমানে মনত পৰিব।” {{gap}}নৰেশ্বৰে বুজিলে, চনিয়াৰ মূৰৰ বিকাৰ; তাই নিজৰ অৱস্থাত নাই; ৰাতি বাগিছাৰ মাজে মাজে বলিয়াৰ দৰে ঘূৰি, পুৱা প্রকৃতিস্থ হৈ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিব। অকলে অকলে ৰাতিখননো তাই যাব কলৈ ? কি কৰিব নকৰিব ভাবি-চিন্তি থাকোতেই অকস্মাত ৰাতিৰ গহীন আন্ধাৰত চনিয়া হেৰাই গল । {{nop}}<noinclude>{{center|৩৪৩}}</noinclude> d8orboe1urrfadtcr0ag1ffthxppr10 104 84068 253185 226402 2026-06-12T16:40:58Z BabulB 104 253185 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“চনিয়া,” আৰ্তনাদ এটা মাথোন তাৰ কণ্ঠৰপৰা উচ্চাৰিত হল। সকলো সেউজীয়া পাত নিস্তব্ধ; শিপাধৰা গছৰ দৰে নৰেশ্বৰ যতে থিয় হৈ আছিল ততে জঠৰ লাগি বল। {{gap}}চনিয়াই অন্তৰৰ গোপনতম কোণত হয়তো তিলমান আশা পুহিছিল—নৰেশ্বৰো তাইৰ লগত ওলাব বুলি। নৰেশ্বৰৰ কথা-বতৰাত কিন্তু কোনো উষ্মাৰ আভাস তাই নেপালে। ভাব-প্ৰৱণতা নৰেশ্বৰ বংশত নাই; নিষ্ক্ৰিয়তা তাৰ মজ্জাগত। প্ৰচণ্ড আঘাত নেপালে বটগছৰ দৰে কোনো পুৰুষেই কক্ষচ্যুত নহয়; নৰেশ্বৰ তাৰ ব্যতিক্ৰম হব কেনেকৈ? চনিয়াই মুখ তুলি কোৱা হলে সি অৱশ্যে আনন্দৰেই তাইক অনুসৰণ কৰিলেহেঁতেন। চনিয়াও অভিমানী—আহ্বান জনাব তাই নেজানে। সকলো তিৰোতাৰ দৰে তাই কাকো ভাল পাব নোখোজে—ভালপোৱা কিন্তু বিচাৰে। {{gap}}পৃথিবীৰ দৰে গধুৰ মনটোৰে নৰেশ্বৰক এৰি নৈৰ কাষৰ সৰু বাটটোয়েদি কিছুৰ গৈ দুৰূহ সমস্যাৰ সিদ্ধান্ত পোৱাৰ দৰে চনিয়াই হঠাতে পথ পৰিবৰ্ত্তন কৰিলে; বলিয়া পাক লৈ বাগিছাৰ মাজৰ আলিলৈ ব্যগ্ৰভাৱে টোৱাই আহিল। {{gap}}পাত তোলাৰ ভৰপক সময়; প্ৰায়বোৰ চেক্‌চনতে পাত ছিঙ্গা আৰম্ভ হৈছে; কেইদিনমান ৰাতিও পাত মাৰিছে। কলঘৰৰ চিমনিৰ পৰা হুচ্ হুচ্ শব্দ আহিছে; ভিতৰত জ্বলি থকা বিজুলী চাকীৰ পোহৰ দূৰৈৰ পৰাই মণিব পাৰি। চট্‌ চট্‌ কৰি চনিয়া কলঘৰৰ কাষ পালেহি; গেটত ক্ষন্তেক বৈ কলঘৰৰ<noinclude>{{center|৩৪৪}}</noinclude> 7l3yo8ymku6ot4jts83qsbyqvyfp976 104 84069 253186 226403 2026-06-12T16:42:10Z BabulB 104 253186 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ভিতৰ সোমাই ফায়াৰিং মেচিনৰ ওচৰত ৰলগৈ। মোংগ্রাই কলৰপৰা ওলাই মাটীত পৰা চাহপাতবোৰ থুপাইছে। কলঘৰৰ বুঢ়া বাবুয়ে চাহপাত দুমুঠি হাতত লৈ ফায়াৰিঙত ঠিকমতে ৰং উঠিছেনে নাই মূৰৰ ওপৰৰ বিজুলী ঢাকীৰ পোহৰত পৰীক্ষা কৰিছে। চনিয়াক হঠাতে সন্মুখত দেখি প্ৰশ্ন কৰিলে, “ৰাতিখন তই কলঘৰলৈ কেলৈ আহিলি?” {{gap}}“লখুক বিচাৰি আহিছোঁ।” {{gap}}“লখুৰ জানো আজি ডিউটি আছে ?” বুঢ়া বাবুয়ে মোংগ্ৰালৈ চালে। উত্তৰলৈ অপেক্ষা নকৰি চনিয়া ৰোলিং কল শাৰীৰ কাষ চাপিল। ৰোলিং কল একেলগে ছটা চলিছে। ছটা বনুৱাই ওচৰতে দমলাগি পৰি থকা লেৰেলা পাতবোৰ কলত সুমুৱাই দিছে; কলৰ চকৰীৰ লগত মুখত খোৱা ধপাতৰ দৰে পাক খাই পাক খাই কলৰপৰা পাতবোৰ তাম-বৰণীয়া হৈ মাটীত বাগৰি পৰিছে। কেইজনমান বহুৱাই নুৰি খোৱা পাত টুকুৰীত তুলি গাপ দিবলৈ ৰং-ঘৰলৈ নিছে। বিচাৰি অহা মানুহজনক তাতো নেদেখি চনিয়া ৰংঘৰৰ পিনে গল। ৰং-ঘৰৰ বিলাতী মাটীৰ মজিয়াত ৰোলকৰা পাতৰ পাচীটো বহলাই পালেং বান্ধি মেলি দি ওলাই মনবোধে দুৱাৰ মুখতে চনিয়াক দেখি মাত দিলে, “চনিয়া, পোৱালি বাবুক লগ পাবলৈ আহিলি নেকি ? তাৰ আজি ৰাতি ডিউটি নাই।" {{gap}}চনিয়াই একো নেমাতিলে ; মনবোধ আঁতৰ হোৱাৰ পিছতো ৰং-ঘৰৰ মজিয়াত কিছু সময় থিয় হৈ চনিয়াই কিবা ভাবিলে ৷<noinclude>{{center|৩৪৫}}</noinclude> 4821ldav5xadkubiptxw8elgkok3a4w 253187 253186 2026-06-12T16:42:44Z BabulB 104 253187 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ভিতৰ সোমাই ফায়াৰিং মেচিনৰ ওচৰত ৰলগৈ। মোংগ্রাই কলৰপৰা ওলাই মাটীত পৰা চাহপাতবোৰ থুপাইছে। কলঘৰৰ বুঢ়া বাবুয়ে চাহপাত দুমুঠি হাতত লৈ ফায়াৰিঙত ঠিকমতে ৰং উঠিছেনে নাই মূৰৰ ওপৰৰ বিজুলী ঢাকীৰ পোহৰত পৰীক্ষা কৰিছে। চনিয়াক হঠাতে সন্মুখত দেখি প্ৰশ্ন কৰিলে, “ৰাতিখন তই কলঘৰলৈ কেলৈ আহিলি?” {{gap}}“লখুক বিচাৰি আহিছোঁ।” {{gap}}“লখুৰ জানো আজি ডিউটি আছে ?” বুঢ়া বাবুয়ে মোংগ্ৰালৈ চালে। উত্তৰলৈ অপেক্ষা নকৰি চনিয়া ৰোলিং কল শাৰীৰ কাষ চাপিল। ৰোলিং কল একেলগে ছটা চলিছে। ছটা বনুৱাই ওচৰতে দমলাগি পৰি থকা লেৰেলা পাতবোৰ কলত সুমুৱাই দিছে; কলৰ চকৰীৰ লগত মুখত খোৱা ধপাতৰ দৰে পাক খাই পাক খাই কলৰপৰা পাতবোৰ তাম-বৰণীয়া হৈ মাটীত বাগৰি পৰিছে। কেইজনমান বহুৱাই নুৰি খোৱা পাত টুকুৰীত তুলি গাপ দিবলৈ ৰং-ঘৰলৈ নিছে। বিচাৰি অহা মানুহজনক তাতো নেদেখি চনিয়া ৰংঘৰৰ পিনে গল। ৰং-ঘৰৰ বিলাতী মাটীৰ মজিয়াত ৰোলকৰা পাতৰ পাচীটো বহলাই পালেং বান্ধি মেলি দি ওলাই মনবোধে দুৱাৰ মুখতে চনিয়াক দেখি মাত দিলে, “চনিয়া, পোৱালি বাবুক লগ পাবলৈ আহিলি নেকি ? তাৰ আজি ৰাতি ডিউটি নাই।" {{gap}}চনিয়াই একো নেমাতিলে ; মনবোধ আঁতৰ হোৱাৰ পিছতো ৰং-ঘৰৰ মজিয়াত কিছু সময় থিয় হৈ চনিয়াই কিবা ভাবিলে ৷ {{nop}}<noinclude>{{center|৩৪৫}}</noinclude> o7acx09hvglk91tf0um3iurn3v130lf 104 84070 253188 226405 2026-06-12T16:44:25Z BabulB 104 253188 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}ওপৰত পাত শুকাবলৈ মেলি দিয়া চাঙত কোনোবাই লাহে লাহে কথা পাতিছে; আওকাণ কৰিলেও আকর্ষণ কৰে। পোৱালি মহৰীয়ে কিজানি কুলি গাভৰুৰ লগত প্ৰেমৰ আদান প্ৰদান চলাইছে। অদ্ভুত এক বেদনাই চনিয়াৰ অন্তৰ আক্ৰমণ কৰিলে। কলঘৰৰ বাজ ওলাই, চোৰৰ দৰে শব্দ নকৰাকৈ খট-খটি বগাই পাত মেলি থোৱা চাং শাৰীৰ মাজ ওলাল। হাৱাঘৰত বিজুলী বন্তি নাই ; তাঁৰৰ জালৰ ফুটাৰ মাজেদি আকাশখনে অলেখ চকুৰে ভুমুকি মাৰিছে। ৰোলিং কলত কেচাপাত পাক খোৱা দি চাঙৰপৰা নুৰিয়ানুৰি কৰাৰ শব্দ আহিছে। উমানে উমানে চনিয়াই চাৰিওফালে চালে। বোন্দাৰ দৰে চাঙৰ পৰা জপিয়াই মানুহৰ মূৰ্ত্তি এটাই বেঙা মেলি চনিয়াৰ কাষ চাপিলহি। টিংমিন । আঠুলৈকে পৰা পাইজামাটোৰ বাহিৰে গাত আন কাপোৰ নাই। সোণ খটোৱা সমুখৰ দাঁতপাৰিৰে হাঁহি মাৰি লাওৰ দৰে মূৰটো জোকাৰি সুধিলে, “কাক বিচাৰে?” ভাষা-জ্ঞান নোহোৱা বাবে নে কমভাষী স্বভাৱৰ কাৰণেই চীনা মিস্ত্ৰিৰ সৰহ কথা কোৱাৰ অভ্যাস নাই ; মুখৰ হাঁহি, মূৰৰ ভঙ্গিতেই অধিক উত্তৰ ৷ {{gap}}চাঙৰ পাতৰ মাজৰপৰা কেৰ-মেৰ কৰি অন্য এটি মূর্তি বাহিৰ হল—পাগলী ; টিংমিনৰ তিৰোতা। কোনো প্রশ্নলৈ অপেক্ষা নকৰি চনিয়াৰ কাষ চাপি আপোনা-আপুনি কলে, “মিস্ত্ৰিৰ ৰাতি কলঘবত কাম। জানই নহয়, মিনক এৰি ম‍ই অকলে থাকিব নোৱাৰো।” নিজৰ কথাত নিজে ৰস পাই<noinclude>{{center|৩৪৬}}</noinclude> 5ypcftyjzkak4py1hj78158c71b0bne 104 84071 253207 226435 2026-06-13T04:16:00Z BabulB 104 253207 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>হাঁহিলে; মিনে মূৰ জোকাৰি ঘৈণীয়েকক মাথোন সমৰ্থনকৰিলে। {{gap}}“তহঁতৰ নিচিনা ছোৱালীলৈ ভয় লাগে; মোৰ মিনটো ধুনীয়া; অকলে পালে তহঁতে কিজানি তাক বলিয়া কৰ।” পাগলীৰ কথাত চনিয়াৰ গহীন মুখতো ঈষৎ হাঁহি বিৰিঙিল। {{gap}}চনিয়াৰ একেবাৰে কাষ চাপি পাগলীয়ে কলে, “বুজিছ, মিনৰ লগৰ ছাঁৰ দৰে ফুৰো দেখিয়েই মানুহে মোক পাগলী বোলে। চা-চোন মাক-বাপেকক এৰি মিন সৰুতেই দেশৰপৰা পলাই আহিছে; ইয়াত তাৰ আপোন বুলিবলৈ কোনো নাই; তাৰ মাত-কথাও কোনেও নুবুজে। সেয়েহে তাৰ মনৰ সুখ-দুখৰ কথা কাকো বুজাব নোৱাৰে। মাকৰ বাৰোটা লৰা-ছোৱালীৰ ভিতৰত মিনেই নুমলীয়া। বাপেক সৰুতেই মৰিল; মাকৰ মৰমতেই সি ডাঙৰ হৈছিল। অকণমান কথা এটাতে মাকৰ লগত কাজিয়া কৰি ঘৰ এৰি নানা দেশ নানা যাত্ৰীৰ লগত ঘূৰি ঘূৰি বাগিছা ওলালহি। আজিও অকলশৰীয়া হলে মাকৰ কথাকে ভাবে; ৰাতি টোপনিতে মাকৰ লগত কথা পাতি উচুপি উচুপি কান্দে; মাকৰ সপোন দেখিবলৈ কানি খাই দিনতে টোপনিয়ায়। মাকৰ কথা পাহৰাবলৈ গাত হাত ফুৰাই ফুৰাই সাধুকথা কৈ ম‍ই তাক শুৱাব লাগে। বয়স হৈছে যদিও মিনটোৰ মনটো এতিয়াও কেচুৱাৰ দৰে; সৰু লৰাৰ দৰে অলপতে ঠেহ পাতি নোখোৱা হয়। মই কাষত নেথাকিলে<noinclude>{{center|৩৪৭}}</noinclude> pg18u4pp1efme6c9zbascb6b82aylpq 104 84072 253208 226437 2026-06-13T04:17:32Z BabulB 104 253208 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>সি অকলে ভয়ো কৰে। সেই দেখিহে বুকুৰ পোৱালিৰ দৰে খন্তেকলৈও তাক এবিব নোৱাৰো।” {{gap}}বহুত পৰ বন্ধ কৰি থোৱা নিশ্বাসহে যেন সীতাই স্বস্তিৰে ত্যাগ কৰিলে। কথাখিনি কৈ মাতৃত্বৰ দাবীৰে মিনলৈ চালে। সেই সংকেতৰ অৰ্থ বুজি মিনে সপোনৰ আৱেশত মূৰ দুপিয়ালে। {{gap}}ইমান দিন পাগলীক লগৰীহঁতৰ সৈতে চনিয়াই ঠাট্টা-বিদ্ৰূপেই কৰি আহিছিল; হঠাৎ আজি তিৰোতাৰ প্ৰেমৰ মাজত মাতৃ-স্নেহৰ পৰিচয় পাই পুৰণি সুৰত পুলকিত হোৱাৰ দৰে সীতাৰ নতুন পৰিচয়ত চনিয়া চঞ্চল হল। তাই ভাবিলে, পাগলীৰ দৰে কেইজনী তিৰোতাই গিৰিয়েকক এনেকুৱা মাকৰ স্নেহেৰে মেৰাই পেলাব পাৰিছে? মাজৰাতিখন মিছাতে এই মতা-তিৰোতা হালক আহুকাল কৰাত চনিয়াৰ নিজকে অপৰাধী অপৰাধী যেন লাগিল। এনে অপৰাধ যে তাই কিমান নকৰিছে? চাহ গছৰ পাহীৰ মাজত ৰাতি শুই থকা ডেকা-গাভৰুৰ মাজত অকস্মাতে ওলাই কতক লঘূ-লাঞ্চনা কৰিছিল। মুহূৰ্ত্ত পলম নকৰি একো মাত বোল নলগোৱাকৈ হুৰ-হুৰ কৰে তাই বাট ওলাই নিশ্বাস সলালে। তাই যি সন্দেহ কৰিছিল—সি নহয়; ৰক্ষা! {{gap}}বাটৰ কাষৰ অন্ধকাৰত অলপ ৰল; নিস্তব্ধতা ভাঙ্গিবলৈ হাতৰ মোনাটো অনাহকত জোকাৰিলে। তাই নিজেই বুজিব পৰা নাই, তাইৰ হৃদয় কিহৰ সন্ধানত বিভ্ৰান্ত। নিতে নিতে চন্দ্ৰৰ দৰে সলনি হলেও নাৰীৰ অন্তৰত পুৰুষৰ চিত্ৰ চিৰকাল<noinclude>{{center|৩৪৮}}</noinclude> l1qe0hlqs32tigwhmsy264fm6ggokfi 104 84073 253209 226442 2026-06-13T04:18:50Z BabulB 104 253209 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>মছ, নোযোৱা কলঙ্ক। নিজৰ মনতে বিৰবিৰাই লাহে লাহে চনিয়াই বাবুসকলৰ কোৱাৰ্টাৰলৈ যোৱা বাটটোকে ধৰিলে। একে শাৰীতে ওচৰা-ওচৰিকৈ কেইবাটাও সৰু টিনৰ বঙলা; সৰুতে বাবুহঁতৰ এই ঘৰবোৰত তাই কাম কৰিছিল; এই ঘৰবোৰৰ বাহিৰ ভিতৰ, বাট-পথ চনিয়াৰ ভালকৈয়ে পৰিচিত। লাইনৰ শেষৰ ঘৰটোৰ সমুখৰ পদূলিত ৰৈ চাৰিও পিনে চালে; আন্ধাৰত একোকে নেদেখি ভৰিত সাৰে হাতত সাৰে সৰু গেটখন মেলি কম্পাউণ্ডৰ ভিতৰ সোমাল; সন্তৰ্পণে খট-খটি বগাই দুৱাৰত শব্দ কৰিলে। দুৱাৰ মেলি বাৰাণ্ডাত চনিয়াক দেখি পোৱালি মহৰীয়ে প্ৰমাদ গণিলে। চনিয়াই মহৰীক ঠেলিয়েই ভিতৰ সোমাল। {{gap}}“দুৱাৰদলিত থিয় হৈ কি চাইছ? দুৱাৰ জপা।” {{gap}}তিৰোতাৰ দৃষ্টিৰ প্ৰচণ্ড প্ৰতাপ; মেকুৰীৰ দৰে আন্ধাৰতো জ্বলি থকা চনিয়াৰ চকু দুটাৰ ভয়ত পোৱালি মহৰীৰ কপাল ফুটি ঘাম ওলাল। ধুতীৰ আগৰে ঘাম মছি মছি কি কৰিব নকৰিব বিবুধি হৈ দুৱাৰ জপাই থিয় দি ব'ল। {{gap}}“তোৰ বিছনাত কেতিয়াও বহা নাই, ভাগৰ লাগিছে, বহোঁ।” অনুমতিলৈ বাট নেচাই তাই বিছনাত বহিল; ভাগৰ অৱশ্যে তাইৰ বাৰুকৈয়ে লাগিছিল; দুটামান দীঘল উশাহ টানি সুধিলে, “কথা নকৱ? কি হল?” {{gap}}“চনিয়া, এই ৰাতিখন?” সেপ ঢুকি ঢুকি সেহাই সেহাই মাতিলে। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৪৯}}</noinclude> hdrsmb5fxmzwnyw461cicbnra16xwqx 104 84074 253211 226459 2026-06-13T04:22:04Z BabulB 104 253211 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}পোৱালি মহৰীৰ মুখৰ কথা মুখতে ৰল; চনিয়াই থিয় হৈ গৰ্জ্জি উঠিল, “তিৰোতা আছে? ইমান দিন মোক ফাঁকি দিছিলি? তহঁত চৱ বাবুয়েই বদমাইচ; কুলি ছোৱালীক ভাল পাৱ; বিয়া কৰাবলৈ ভয় কৰ?” বিছনাৰ ওপৰত থোৱা মোনাটোৰপৰা কাগজৰে নুৰিওৱা টোপোলা এটা উলিয়াই পোৱালি মহৰীৰ গালৈ দলি মাৰি কলে, “ল, তই ভাল পাই দিয়া বস্তুবোৰ ঘূৰাই ল'। ভাবিছিলোঁ যাবৰ দিনা মৰমৰ মাতষাৰ দি তোৰ বস্তু তোক ওভোটাই দি মোৰ দোষৰ বাবে ক্ষমা খুজিম। তোৰ কুন্ধচ মনটো দেখুৱাই, মোক আৰু ঘিণ লগালি।” মাটীত পৰা টোপোলাটো তুলি লৈ পোৱালি মহৰীৰ হাতত গুজি দি পুনৰ কলে, “ল, ল; আজিয়েই গৈ এইবোৰ ঘৈণীয়েৰক পিন্ধাগৈ।” {{gap}}ঘৃণাত জিভাৰ আগলৈ অহা থুখিনি মজিয়াতে থু থু কৰি পেলাই চনিয়া বতাহৰ দৰে বাউলি হৈ বাট পালেগৈ। নৰেশ্বৰৰ সমান নহলেও পোৱালি মহৰীয়েও তাইক ভাল পাই বুলি তাইৰ কিছু বিশ্বাস জন্মিছিল; সেই বিশ্বাসত আত্মপ্ৰসাদ লভিছিল; নাৰী হিচাবে গৌৰবো অনুভৱ কৰিছিল। যাবৰ সময়ত সেয়েহে শেষ সাদৰী মাত এষাৰ লগাবলৈ চনিয়াই মাজৰাতি পোৱালি মহৰীৰ কোঠাত সোমাবলৈ সাহ কৰিছিল। ইমান দিনৰ সেই সঁচাই-মিছাই কৰা বিশ্বাস কাঁচৰ দৰে ঠনঠনাই ভাঙি চূৰমাৰ হোৱাত খং-ক্ষোভত তাই অস্থিৰ হ'ল। {{gap}}কুকুৰাৰ ডাক কাণত পৰিল; পুৱালৈ কিমান বেলি গম<noinclude>{{center|৩৫১}}</noinclude> ev8js2noknqmvnutho6s0dcph1qytqz 104 84075 253212 226464 2026-06-13T04:23:46Z BabulB 104 253212 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude><section begin="A" />লবলৈ আকাশলৈ চালে। আকাশে কেৱল সময়ৰ সংকেতেই নিদিয়ে—অন্তৰৰ অলেখ প্রশ্নৰ সমিধানো দিয়ে। চনিয়াই আকাশত তৰা লেখিলে; জোনটোৰ অস্পষ্ট আভাস মাথোন পালে। চোৰাংচোৱাৰ দৰে ডাৱৰৰ আঁৰে আঁৰে ৰৈ তাইৰ গতি-বিধি জুমা-জুমি কৰাত জোনটোলৈ খং উঠিল; বিষাদৰ কালত জোনটোৰ মুখত কৌতুকৰ হাঁহি —চনিয়াৰ ভাল নেলাগিল ৷ বিৰ্-বিৰকৈ জোনটোক শাও দি কোন বাটে খোজ ললে চনিয়াই নিজেই ধৰিব নোৱাৰিলে । <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|বিছ}}}} {{gap}}পিছদিনা সন্ধিয়া কলঘৰৰ সন্মুখত ট্ৰাকৰপৰা নমা মাত্ৰকে চনিয়াৰ সংবাদ দিবলৈ কেইবাজনো মতা-তিৰোতাই লখুক ঘেৰি ধৰিলে ; হেতা-ওপৰা লাগিল কোনে প্রথমে লখুৰ কাষ চাপি আদ্যোপান্ত বর্ণাৰ পাৰে; নিজৰ অনুমানৰে সানি-পুতকি প্রত্যেকেই ঘটনাটো কবলৈ বিচাৰিলে ৷ পুৱাৰেপৰা গোটেইখন বাগিছা বিচাৰি চলথ কৰিও চনিয়াৰ একো সুং-সুত্ৰ উলিয়াব পৰা নাই। সাবিত্ৰীহঁতৰ আগত চনিয়াই বোলে বাগিছা এৰি যোৱাৰ কথা উলিয়াইছিল; বাগিছা ত্যাগ কৰি নতুন আনন্দ বিচাৰি চহৰলৈ যোৱাৰ কথা বহু ডেকা-গাভৰুয়েই অৱশ্যে মাজে সময়ে চিন্তা কৰে । ওচৰৰ বাগানৰ ডেকাই তাইক পলুৱালে বুলি কোনো কোনোৱে কোৱা-কুই কৰিলে ৷ ঔতলি বাগানৰ <section end="B" /><noinclude>{{center|৩৫২}}</noinclude> k3emajlggtpo3a9rn664cllrejx42dv 104 84076 253226 226466 2026-06-13T07:07:50Z BabulB 104 253226 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ডেকা এটা মাজে সময়ে চনিয়াৰ গুৰিলৈ অহাও কোনোৱে দেখা হল। কাৰো বিশ্বাস চনিয়াক পৰুৱাই পালে; দুই চাৰিদিন অ'ত ত'ত ঘূৰাই আকৌ ওভোটাই আনিব। মোংগ্ৰাৰ সন্দেহ পোৱালি মহৰীয়েই চক্ৰান্ত কৰি চনিয়াক কৰবাত পলুয়াই ৰাখিছে—লখুক সি কথাষাৰ মনে মনে জনালে। {{gap}}লথু যেতিয়া ঘৰ সোমাল, বুঢ়া-বুঢ়ী দুয়োয়ে চোতালতে হা-হুতাশ কাঢ়ি আছিল। অবোধ প্ৰাণী এটা হেৰালেও বেজাৰ লাগে; সৰুৰেপৰা চনিয়া লখুহঁতৰ লগতে ডাঙৰ দীঘল হৈছে। পাদুৰিৰ ঘৰ এৰি অহাৰ লগে লগে ৰামু কানু দুয়োয়ে চনিয়াক নিজৰ ভনীয়েকৰ দৰে মৰম কৰিছিল। তাতকৈ কৰবাৰ ছোৱালী এজনীক বেছি আদৰ কৰা দেখি প্ৰথমে লখুৰ ককায়েকহঁতৰ ওপৰত অভিমান হৈছিল; চনিয়াকো সি হিংসা কৰিছিল। পিছত লখু চনিয়া দুয়োটো নলে গলে লগা হল। লখু উভটি আহি কম দুখ পাবনে? তাইৰ দুখতে সিয়ো ঘৰ নেৰিলেহে ৰক্ষা – বুঢ়া-বুঢ়ীৰ সিয়ো এক চিন্তা হল। {{gap}}এইবোৰ ভাবি থাকোঁতে বুঢ়া-বুঢ়ীৰ ৰামু-কানুলৈ মনত পৰিল; তাহাঁতৰ ডাঙৰ সন্তান; দুয়োটা ডেকা বয়সতে মৰিছে; ৰামু মৰিল বসন্ত ৰোগত; কানুক সাপে খুটি মাৰিলে। তাহাঁত দুটা থকা হেঁতেন বুঢ়া-বুঢ়ীৰ আজি অৱস্থা চাই কোনে? নাতি-নাতিনীৰে ঘৰ ভৰি থাকিলেহেঁতেন। ৰামু-কানুৰ পাহৰি যাওঁ যাওঁ হোৱা মুখ দুখন আকৌ বুঢ়া-বুঢ়ীৰ মনত উদ্ভাসিত হল; দুয়োটাৰে লৰালিৰ ঘটনাবোৰে পুতলা নাচৰ পুতলাৰ দৰে বুঢ়া-<noinclude>{{center|৩৫৩}}</noinclude> 3rr73pozeerez0mh935i53np1w3jhu5 104 84077 253227 226468 2026-06-13T07:09:16Z BabulB 104 253227 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বুঢ়ীৰ মনত ধেমালি কৰিলেহি। দুখে দুখৰ স্মৃতি জগাই তোলে। সেই বেজাৰ মুহূৰ্ত্তৰ সুযোগ লৈ অতীত জীৱনৰ সুখ-দুখ, বেজাৰ-বিপত্তিৰ ঘটনাবোৰে অসংলগ্নভাৱে বুঢ়া-বুঢ়ীৰ মনত জুমুৰি দি ধৰিলে; দুয়োৰো চকুৰপৰা জৰ-জৰকৈ ধাৰ নিছিগা চকুলো বৈ গ'ল। {{gap}}জিতেৰীৰ নিজৰ ওপৰতে খং; কিয় তাই চনিয়াৰ লগত একে পাটীতে গ'ল ৰাতি নুশুলে। তেতিয়াহলে তাইৰ ওচৰৰ পৰা চনিয়াক কোনেও নিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। চনিয়াক নেপাই জিতেৰীয়ে দিনটো একো নেখাই নবই উচুপি উচুপি কান্দি আছে। দুখু টিপুয়েও দিনটো পানী এটোপা মুখত দিয়া নাই; যাৰ যাৰ ঘৰলৈ চনিয়াৰ যোৱাৰ সম্ভাৱনা, সেইবোৰত খা-খবৰ লৈ ফুৰি দুয়োটাই তেতিয়াও ঘৰ সোমোৱাহি নাই। কলঘৰত মোংগ্ৰা সাবিত্ৰীহঁতৰ মুখৰপৰা যি শুনিছিল বাপেক-মাকৰ পৰাও লখুয়ে সেই কথাকে হুবহুই শুনিলে; অ'ত ত'ত হে বৰ্ণনাৰ অকণমান ইফাল সিফাল হেৰ-ফেৰ হল। চিৰদিনৰ কাৰণে চনিয়াই যে তাহাঁতক এৰি যাব সেই কথা লখুৰ বিশ্বাস নহল। চনিয়াৰ মনৰ চঞ্চলতা সি জানে; ৰোগ নোহোৱা মানুহে শৰীৰত মিছাতে ৰোগৰ চিন্তা কৰি অসুখী হোৱাৰ দৰে চনিয়াও মাজে মাজে অমঙ্গল অত্যাচাৰৰ আশঙ্কা কবি অস্থিৰ হয়। ৰহমত খানচামাই চনিয়াক বঙলাত কাম দিয়াৰ কথা কবলৈ তাৰ বাপেকৰ ওচৰ চপা, সি জানে। তাহাঁতৰ ঘৰলৈ ভবিষ্যতে ভৰি নিদিবলৈ ৰহমতক সি শাসনো কৰিছিল। লখু<noinclude>{{center|৩৫৪}}</noinclude> 1x1sh1ymqm0ehcnl2zq06zsebmmpjk8 104 84078 253228 226471 2026-06-13T07:10:45Z BabulB 104 253228 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>জীয়াই থাকে মানে চনিয়াক বঙলাত তুলিবলৈ কোনো চাহাবৰ শক্তি নাই। এইবোৰ মিছা ভয় বিতৃষ্ণাত উত্তেজিত হৈ চনিয়াই ঘৰ এৰিলেনেকি? লখুৰ বিশ্বাস, দুই-চাৰি দিনৰ পিছত তাই ঘূৰি আহিবই আহিব। বাপেক-মাকক আশ্বাস দি লখুয়ে পোনে পোনেই নৰেশ্বৰক বিচাৰি গল। নৰেশ্বৰক ক'ত লগ পোৱা সম্ভৱ অনুমান কৰি লখু তিনি নম্বৰৰ চেকচনৰ একেচিয়া গছ জোপাৰ গুৰি পালেগৈ। পুলি গছ, তললৈ ওলমি পৰা ডাল-পাতৰে একেচিয়া পুলিটিয়ে সেউজী কুঞ্জ নিৰ্ম্মাণ কৰিছিল নৰেশ্বৰ চনিয়াক বহু দিন লখুয়ে সেই গছৰ তলতে অসময়ত লগ পাইছিল। প্ৰেমৰ পটভূমিত একেচিয়া পুলিটিৰ দৰে বহু গছ-লতাই ডেকা গাভৰুৰ প্ৰথম প্ৰেম নিবিড় কৰাত সহায় কৰে; সেয়েহে প্ৰিয়জনতকৈ প্ৰকৃতি ডেকা-গাভৰুৰ অধিক ভাল পোৱাৰ পাত্ৰ। সেই সন্ধিয়াও পত্ৰ পুষ্প পল্লবত সেউজীয়া একেচিয়াৰ সঙ্গত নৰেশ্বৰে সান্ত্বনা বিচাৰি আহিছিল; চনিয়াৰ অনেক স্মৃতি, অনেক কথা, একেচিয়াৰ ডাল-পাততে বিচাৰিছিল। {{gap}}শোকৰ ব্যাধি নৰেশ্বৰৰ মনত সংক্ৰামিত হল; নিজব অভিশপ্ত বংশৰ বিষয়েও সি ভাবিলে। সেই বংশৰ অভিশাপে ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰে তাৰ জীৱন জৰ্জ্জৰিত কৰি তুলিছে; 'ভাল পোৱা সকলৰ পৰা পদে পদে বঞ্চিত হৈ জীৱন সমুদ্ৰত সি নৌকাহীন নিসঙ্গ যাত্ৰী। লখুৰ আকস্মিক আহ্বানত নৰেশ্বৰৰ তন্ময়তা ভাঙ্গিল; গোপন শোক চকুৰ পানীত নিজৰি গল। এষাৰ দুষাৰকৈ যোৱা ৰাতি চনিয়াৰ লগত হোৱা সাক্ষাতৰ কথা লখুক<noinclude>{{center|৩৫৫}}</noinclude> pmk29ut7wickoamv3qmr9i0rtf15iv0 104 84079 253229 226475 2026-06-13T07:11:35Z BabulB 104 253229 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কলে; চনিয়াৰ তুচ্ছ এষাৰি কথাই, সামান্য এটি ঘটনাই নৰেশ্বৰৰ সমগ্ৰ ভালপোৱা কেনেকৈ আলোড়িত কৰিছিল, তাৰো আভাস লখুক দিলে। চনিয়াৰ লগতে ৰাতি গুচি নোযোৱাত তাৰ নিজকে দোষী দোষী লাগিল। কি কৰি সেই দোষৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিব সকৰুণ ভাৱেই লখুক সুধিলে। দুয়ো তেতিয়াই চাৰ্কাচ পথাৰলৈ গ'ল; চাৰ্কাচৰ চিন চাব নাই; গোটেই পথাৰ অন্ধকাৰ; দ'ম খাই থকা হাতী-ঘোঁৰাৰ লাদৰ দুৰ্গন্ধ। ৰাতিৰ এন্ধাৰত গাঁতৰপৰা ওলোৱা ডাল-শলিয়াই আহাৰৰ অন্বেষণত চাৰিওপিনে পিয়া-পি দি ফুৰিছে—উৎসৱৰ অৱশিষ্টৰ ভাগ বিচাৰি কন্দল লগোৱা ভিক্ষাৰীৰ দলৰ দৰে। {{gap}}চাৰ্কাচ পাৰ্টিৰ বিষয়ে সুধিবলৈ ওচৰে পাজৰে কোনো মানুহ নেপাই লখু নৰেশ্বৰ দুয়ো বিষণ্ন মনে বাগিছামুৱা হল। বাটতে ওচৰৰ বাগিছাৰ বহুৱা এজনৰ লগত দেখা-দেখি হল। কথাই কথাই তাৰ পৰা চাৰ্কাচ পাৰ্টিৰ কিছু সম্ভেদ পালে; তিনি দিন মানৰ আগতে টম্বু ভাঙি জন্তু-জানোৱাৰৰে সৰহখিনি মানুহ গ'ল; যি দুই-এজন বাদ বাকী আছিল তেওঁলোকেও কালিয়েই যাত্ৰা কৰিলে। নৰেশ্বৰে অনুমান কৰিলে, পিছৰ দলটোক বাটত লগ ধৰিবলৈ চনিয়াই কিজানি ৰাতিয়েই খোজ ললে। চাৰ্কাচ পাৰ্টিৰ পৰা চনিয়াক ঘূৰাই আনিবলৈ নৰেশ্বৰ তেতিয়াই যাবলৈ ওলোৱাত, লখুয়ে জোৰ কৰি বাধা দিলে। লখুৰ মতে, চনিয়া চাৰ্কাচ পাৰ্টিৰ লগত যোৱা ছোৱালী নহয়; যদিও কেনেবাকৈ মনৰ বিকাৰত গৈছে, দুই-চাৰি দিনৰ ভিতৰত নিশ্চয় ঘূৰি<noinclude>{{center|৩৫৬}}</noinclude> kdgflahzvbrrx63upry8f9ivamozmsm 104 84080 253230 226477 2026-06-13T07:13:04Z BabulB 104 253230 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>আহিবই আহিব। যিমানেই চেষ্টা নকৰক, বাগিছা আৰু লখুহঁতক এৰি সৰহদিন তাই ক'তো থাকিব নোৱাৰে—জালত পৰা মাছৰ দৰে ঘৰলৈ উভতিবলৈ চট্‌ফটাব। {{gap}}মহুৱাৰ সম্বন্ধীয় পৰিয়াল এটা ঔতলি বাগিছাত আছিল; সৰুতে চনিয়াক চাবলৈ এবাৰ তাহাতে মাতি পঠিয়ালে; লখুৰ ককায়েক ৰামুৰ লগত উলহ-মালহকৈ কেইদিনমানলৈ মিতিৰ খাবলৈ তাই গল। পিছে মিতিৰ ঘৰ পোৱা মাত্ৰকে উলটি আহিবলৈ তত নোহোৱা হ'ল; বৰকৈ কন্দা-কটা কৰি একো নোখোৱা নোবোৱা হোৱাত সেই ৰাতিয়েই তাইক ঘূৰাই আনি ৰামু ঘৰ ওলালহি। পূৰ্ব্বৰ কেইবাটাও কাহিনী উল্লেখ কৰি আসামী পক্ষৰ উকিলৰ দৰে লখুয়ে চনিয়াৰ সদ্য প্ৰত্যাবৰ্তনকেই নৰেশ্বৰৰ আগত প্ৰমাণ কৰিলে। {{gap}}সংগ্ৰামী মনোবৃত্তি নৰেশ্বৰৰ নাছিল; জীৱনৰ জটিল সমস্যা সমূহৰো সি সহজ সমাধান বিচাৰিছিল। ভাগ্যত তাৰ সেয়েহে অটল বিশ্বাস। ভাগ্যত যাৰ নিষ্ঠা, সন্তুষ্টি তাৰ সহজ হয়। বিষাদৰ অন্ধকাৰে আচ্ছন্ন কৰা নৰেশ্বৰৰ মন লখুৰ যুক্তি আশ্বাসত পোহৰ হল; লখুৰ স্নেহৰ কাঠীয়ে তাৰ মনৰ নুমুৱা প্ৰদীপ পুনৰ জ্বলালে; চোৰৰ দৰে চনিয়া নৰেশ্বৰৰ মনৰ আন্ধাৰ কোণত লুকালগৈ। {{gap}}বাগিছাৰ জীৱন অফুৰন্ত, অপৰিবৰ্তনীয়। গছ-পাত এখিলা সৰিলে যি কণ সলনি নহয়, চনিয়াৰ আকস্মিক অন্তৰ্দ্ধানতো বাগিছাত তেনে কোনো পৰিবৰ্ত্তন নঘটিল। সাৱিত্ৰী-সোহাগীহঁত<noinclude>{{center|৩৫৭}}</noinclude> a14qvcmd1q9i6mix71ql6x3i7edqu0l 104 84081 253231 226479 2026-06-13T07:15:12Z BabulB 104 253231 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>আগৰদৰেই হাঁহি-উৎসাহেৰে পাত ছিঙিবলৈ গল। মাদলৰ সুৰে পূৰ্ব্বৰ দৰেই মতা-তিৰোতাক উত্ৰাৱল কৰিলে; বনুৱাৰ জীৱনৰ কৰ্ম্মচঞ্চলতা পূৰ্বৰ দৰেই ৰ'ল। প্ৰগাঢ় বিশ্বাসেৰে চনিয়া ঘূৰি অহালৈ বাট চাই নৰেশ্বৰেও মেমচাহাবৰ কামত পূৰ্ব্বৰৰ দৰে আত্ম-নিয়োগ কৰিলে। বিশ্বাসে মিলাই হৰি, – বাপেকৰপৰা শুনা শাস্ত্ৰবচনে নৰেশ্বৰৰ অস্থিৰ চিত্ত কিছু শান্ত কৰিলে। {{center|{{x-larger|একৈছ}}}} {{gap}}মিচেচ মিলাৰ পুৱা পলমকৈ শুই উঠে। তাতে আজি গিৰিয়েকো নাই; মিলাৰ কলিকতা নে দাৰ্জ্জিলিঙলৈ গৈছে। মেমচাহাবৰ উঠা পলম হব বুলিয়েই নৰেশ্বৰে তাৰ পুৱাৰ কাম শেষ কৰাত লেহেম কৰিছে। এই কেইমাহৰ ভিতৰতে নৰেশ্বৰৰ চলন-ফিৰণ, সাজ-পোছাকৰ পৰিবৰ্ত্তন ঘটিছে। গাঁৱলীয়া গাঁৱলীয়া চেহেৰা নাই। সি পুৱা শুই উঠি দাড়ি-গোঁফ খুৰাই গা ধুই বগলিবৰণৰ দীঘল পেণ্ট-কোট পিন্ধে; স্নো-পাউডাৰ ঘঁহি গাল দুখন চিক্‌চিকাই ৰাখে; দীঘল চুলি পিছলৈ পেলাই আচোৰে—সেওঁতা নেফালে। ভৰিত চেণ্ডেল—বঙলাৰ ভিতৰলৈ চেণ্ডেল পিন্ধি অৱশ্যে নোসোমায়; খটখটিতে সোলোকায়। চনিয়া যোৱাৰ পৰা মুখৰ বৰণ মলিন হোৱাৰ লগে লগে সাজ-পোছাকৰো উজ্জ্বলতা কিছু কমিল। {{gap}}ৰান্ধনী ঘৰৰপৰা ট্ৰেখনত চাহৰ সৰঞ্জাম, বিচ্‌কুট, কাপজোৰ<noinclude>{{center|৩৫৮}}</noinclude> 8bllpkxht5y4l25bki63bd98az71jq1 253233 253231 2026-06-13T07:18:09Z BabulB 104 253233 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude><section begin="A" />আগৰদৰেই হাঁহি-উৎসাহেৰে পাত ছিঙিবলৈ গল। মাদলৰ সুৰে পূৰ্ব্বৰ দৰেই মতা-তিৰোতাক উত্ৰাৱল কৰিলে; বনুৱাৰ জীৱনৰ কৰ্ম্মচঞ্চলতা পূৰ্বৰ দৰেই ৰ'ল। প্ৰগাঢ় বিশ্বাসেৰে চনিয়া ঘূৰি অহালৈ বাট চাই নৰেশ্বৰেও মেমচাহাবৰ কামত পূৰ্ব্বৰৰ দৰে আত্ম-নিয়োগ কৰিলে। বিশ্বাসে মিলাই হৰি, – বাপেকৰপৰা শুনা শাস্ত্ৰবচনে নৰেশ্বৰৰ অস্থিৰ চিত্ত কিছু শান্ত কৰিলে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{x-larger|একৈছ}}}} {{gap}}মিচেচ মিলাৰ পুৱা পলমকৈ শুই উঠে। তাতে আজি গিৰিয়েকো নাই; মিলাৰ কলিকতা নে দাৰ্জ্জিলিঙলৈ গৈছে। মেমচাহাবৰ উঠা পলম হব বুলিয়েই নৰেশ্বৰে তাৰ পুৱাৰ কাম শেষ কৰাত লেহেম কৰিছে। এই কেইমাহৰ ভিতৰতে নৰেশ্বৰৰ চলন-ফিৰণ, সাজ-পোছাকৰ পৰিবৰ্ত্তন ঘটিছে। গাঁৱলীয়া গাঁৱলীয়া চেহেৰা নাই। সি পুৱা শুই উঠি দাড়ি-গোঁফ খুৰাই গা ধুই বগলিবৰণৰ দীঘল পেণ্ট-কোট পিন্ধে; স্নো-পাউডাৰ ঘঁহি গাল দুখন চিক্‌চিকাই ৰাখে; দীঘল চুলি পিছলৈ পেলাই আচোৰে—সেওঁতা নেফালে। ভৰিত চেণ্ডেল—বঙলাৰ ভিতৰলৈ চেণ্ডেল পিন্ধি অৱশ্যে নোসোমায়; খটখটিতে সোলোকায়। চনিয়া যোৱাৰ পৰা মুখৰ বৰণ মলিন হোৱাৰ লগে লগে সাজ-পোছাকৰো উজ্জ্বলতা কিছু কমিল। {{gap}}ৰান্ধনী ঘৰৰপৰা ট্ৰেখনত চাহৰ সৰঞ্জাম, বিচ্‌কুট, কাপজোৰ <section end="B" /><noinclude>{{center|৩৫৮}}</noinclude> lmvltffk66dpvr1nni87jxtcoz5rtea 104 84082 253210 226456 2026-06-13T04:20:02Z BabulB 104 253210 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“কথা পিছত হম। পানী এগিলাচ দে।” অলপ ৰৈ কলে, “কুলি ছোৱালীক পানী দিবলৈ গিলাচ আছে?” চকুৰ কোণেৰে ব্যঙ্গ কৰি হাঁহিলে। {{gap}}পোৱালি মহৰীয়ে মেজৰ ওপৰৰ লেম্পটোৰ ফিটাডাল বঢ়াই বিছনাৰ কাষতে থকা কলহৰপৰা বাকী পানী এগিলাচ চনিয়াৰ হাতত দিলে। {{gap}}“তই খোৱা গিলাচত খাম?” চনিয়াৰ অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই গৈছিল; ঢক্‌ ঢক্‌ কৈ পানী গিলাচ পিলে। পোৱালি মহৰীয়ে সৰগপৰা মানুহৰ দৰে একে থিৰে তাইলৈ চাই ৰল। গিলাচটো মাটীত থৈ উশাহ সলাই কলে, “বহ; মোৰ ওচৰত বহিবলৈও ভয় কৰনে?” {{gap}}“চনিয়া, তোৰ কি হল? বেচিকৈ হাৰিয়া খালিনেকি? এই ৰাতিখন......।" {{gap}}পোৱালি মহৰীয়ে কথাষাৰ শেষ কৰিবলৈ নেপালে; চনিয়াই মুখ ভেঙুচালি কৰি দোহাৰিলে, “ৰাতিখন? ৰাতি লগ পাবলৈ তয়ে দেখোন ভৰিত ধৰি আছিলি?” {{gap}}“এনেকৈ আহিলে মানুহে .....!” কথাষাৰ শেষ কৰিবৰ সাহস নহল। {{gap}}“মানুহে? তোৰ মানুহে জানিলে মোৰ কি হব? মোক বিয়া কৰাম বোলা নাছিলি?” চনিয়াৰ স্বৰ তীব্ৰ হৈ উঠিল। {{gap}}“গাৱঁত মোৰ তিৰোতা আছে নহয়। মই তোক ভালপাওঁ; পিছে, বিয়া.......” {{nop}}<noinclude>{{center|৩৫০}}</noinclude> 9u4ksr7mw6pzcyivgpoe71x6mexdqoo 104 84083 253232 226533 2026-06-13T07:17:13Z BabulB 104 253232 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>তুলি ওপৰত বগা কাপোৰৰে ঢাকোন দি দুৱাৰত টক্‌টকাই নৰেশ্বৰ ভিতৰ সোমাল। মিচেচ মিলাৰে লৰালৰিকৈ বিছনাৰ পৰা উঠি গৈ দুৱাৰৰ খিলিটো খুলি পুনৰ আঠুৱাৰ তলত সোমাল। 'গুড মৰ্ণিং মেমচাহাব' বুলি নৰেশ্বৰে ট্ৰেখন বিছনাৰ কাষৰ টিপয়ত থৈ আঠুৱাখনব মূৰৰ শিতানৰ চুকটো তুলিবলৈ উপক্ৰম কৰিলে—মেমচাহাবৰ চাহত চুমুক দিবলৈ সুবিধা কৰি। {{gap}}“কলা ঘোঁৰা আন; তোৰ দৰে কলা নহয়-ৰঙা।” বাহু দুটা মূৰৰপিনে অৱসাদত এৰি দি হামিয়ালে; মেলখোৱা মুখবিবৰ ঢাকিবলৈ হাতেৰে দুই ওঠত লাহে লাহে চপৰিয়ালে। {{gap}}পালেং চাহৰ লগত মদখোৱা চাহাবৰহে অভ্যাস, সিও কাশ্চিতহে; মেমচাহাবে পুৱাতে মদ খোৱা নৰেশ্বৰৰ ইমান দিন চকুত পৰা নাছিল। ভাত-খোৱা কোঠাৰ আলমাৰিৰ পৰা ঘোঁৰাৰ ছবিথকা বটল আনি পাতল চাহৰ ৰঙৰ পানী খিনি কাচৰ সৰু গিলাচ এটাত নৰেশ্বৰে ঢালি দিলে; ইতিমধ্যে মিচেচ মিলাৰে চিগাৰেট জ্বলাই বিছনাত বহি চাহৰ পিয়লাত মুখ দিছিল। নৰেশ্বৰৰ হাতৰপৰা গিলাচটো লৈ বাঞ্ছিত প্ৰেমিকক চুমা দিয়াৰ আগ্ৰহেৰে গিলাচত চুমা দি একে সোহাই আধা খিনি শেষ কৰি নৰেশ্বৰলৈ নিৰ্দেশৰ চকুৰে চালে। {{gap}}“মেমচাহাৰ, আৰু খোৱা ভাল নহব।” নৰেশ্বৰৰ স্বৰত পূৰ্ব্বৰ ভয় নাই; সাহসৰেই কলে। {{gap}}“চাহাব নাই—তয়ে মোৰ চাহাব হৈ গৈছ? মোৰ কি ভাল, কি বেয়া—হুকুম কৰিব পৰা হৈছ!” মদে ডিঙিত চেৰ-<noinclude>{{center|৩৫৯}}</noinclude> hnfwuq7goorn9rn30c7gshezzobaixw 104 84084 253235 226539 2026-06-13T07:22:10Z BabulB 104 253235 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>চেৰাই ধৰাত মুখখন বিকটাই মিচেচ মিলাৰে উত্তৰ দিলে। গিলাচৰ তলিত থকা কণো একে সোহাতে শেষ কৰি নৰেশ্বৰে হাতত ধৰি থকা বটলটোৰ গাত গিলাচেৰে ঠক-ঠকালে; গিলাচটো আধা পূৰাই নৰেশ্বৰে বটলটো লৈ বেগ বেগিকৈ কোঠাৰ বাহিৰ ওলাল। মিচেচ মিলাৰে তাৰ দ্ৰুত পলায়ন লক্ষ্য কৰি হাঁহিলে। আধাখোৱা ডিকেন্টাৰ টিপয়ৰ ওপৰত থৈ মিচেচ মিলাৰে কাষৰ টেবুলত থকা গ্ৰামোফোনত ছাবি দি ৰেকৰ্ড এখন লগালে; নাচোনৰ সুৰ বাজি উঠিল। মিচেচ মিলাৰে ৰেকৰ্ডৰ লগত সুৰ মিলাই গালে— {{Block center|<poem> ::::::::If you have a wife ::::::::Who's messing up your life! ::::::::Don't know what to do, ::::::::You're about all thru. ::::::::Just don't sit and sob! :::::::Rock! a-rock! a-rock-a-ya :::::::::::hu-yu-nee!</poem>}} লগে লগে ফক্স ট্ৰটৰ নৃত্য-ভঙ্গিত মত্ত হল। {{gap}}নৰেশ্বৰ ঘূৰি আহি কোঠাত সোমাল। ৰাতি পিন্ধা কোট পাইজামাৰে বিছনাৰ পৰা উঠিয়েই মেমচাহাবে নচা সি বহুদিন পুৱা দেখিছে। নাচলৈ লক্ষ্য নকৰি নৰেশ্বৰে বিছনাৰ ডাৰৰ পৰা আঠুৱাখন এৰুৱাবলৈ উপক্ৰম কৰিলে। মিচেচ মিলাৰে মুখৰ চিগাৰেটটো চাহৰ পিয়লাৰ ভিতৰত দলিয়াই দি নাচি<noinclude>{{center|৩৬০}}</noinclude> 4nhywaj0nm3azmdj4zwgvtx7xc510js 253236 253235 2026-06-13T07:23:30Z BabulB 104 253236 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>চেৰাই ধৰাত মুখখন বিকটাই মিচেচ মিলাৰে উত্তৰ দিলে। গিলাচৰ তলিত থকা কণো একে সোহাতে শেষ কৰি নৰেশ্বৰে হাতত ধৰি থকা বটলটোৰ গাত গিলাচেৰে ঠক-ঠকালে; গিলাচটো আধা পূৰাই নৰেশ্বৰে বটলটো লৈ বেগ বেগিকৈ কোঠাৰ বাহিৰ ওলাল। মিচেচ মিলাৰে তাৰ দ্ৰুত পলায়ন লক্ষ্য কৰি হাঁহিলে। আধাখোৱা ডিকেন্টাৰ টিপয়ৰ ওপৰত থৈ মিচেচ মিলাৰে কাষৰ টেবুলত থকা গ্ৰামোফোনত ছাবি দি ৰেকৰ্ড এখন লগালে; নাচোনৰ সুৰ বাজি উঠিল। মিচেচ মিলাৰে ৰেকৰ্ডৰ লগত সুৰ মিলাই গালে— {{Block center|<poem> ::If you have a wife ::Who's messing up your life! ::Don't know what to do, ::You're about all thru. ::Just don't sit and sob! Rock! a-rock! a-rock-a-ya :::hu-yu-nee!</poem>}} লগে লগে ফক্স ট্ৰটৰ নৃত্য-ভঙ্গিত মত্ত হল। {{gap}}নৰেশ্বৰ ঘূৰি আহি কোঠাত সোমাল। ৰাতি পিন্ধা কোট পাইজামাৰে বিছনাৰ পৰা উঠিয়েই মেমচাহাবে নচা সি বহুদিন পুৱা দেখিছে। নাচলৈ লক্ষ্য নকৰি নৰেশ্বৰে বিছনাৰ ডাৰৰ পৰা আঠুৱাখন এৰুৱাবলৈ উপক্ৰম কৰিলে। মিচেচ মিলাৰে মুখৰ চিগাৰেটটো চাহৰ পিয়লাৰ ভিতৰত দলিয়াই দি নাচি<noinclude>{{center|৩৬০}}</noinclude> a3bc38r6zzst3v8jh7p67fhoet6lhlg 253237 253236 2026-06-13T07:23:49Z BabulB 104 253237 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>চেৰাই ধৰাত মুখখন বিকটাই মিচেচ মিলাৰে উত্তৰ দিলে। গিলাচৰ তলিত থকা কণো একে সোহাতে শেষ কৰি নৰেশ্বৰে হাতত ধৰি থকা বটলটোৰ গাত গিলাচেৰে ঠক-ঠকালে; গিলাচটো আধা পূৰাই নৰেশ্বৰে বটলটো লৈ বেগ বেগিকৈ কোঠাৰ বাহিৰ ওলাল। মিচেচ মিলাৰে তাৰ দ্ৰুত পলায়ন লক্ষ্য কৰি হাঁহিলে। আধাখোৱা ডিকেন্টাৰ টিপয়ৰ ওপৰত থৈ মিচেচ মিলাৰে কাষৰ টেবুলত থকা গ্ৰামোফোনত ছাবি দি ৰেকৰ্ড এখন লগালে; নাচোনৰ সুৰ বাজি উঠিল। মিচেচ মিলাৰে ৰেকৰ্ডৰ লগত সুৰ মিলাই গালে— {{Block center|<poem> ::If you have a wife ::Who's messing up your life! ::Don't know what to do, ::You're about all thru. ::Just don't sit and sob! Rock! a-rock! a-rock-a-ya :::::hu-yu-nee!</poem>}} লগে লগে ফক্স ট্ৰটৰ নৃত্য-ভঙ্গিত মত্ত হল। {{gap}}নৰেশ্বৰ ঘূৰি আহি কোঠাত সোমাল। ৰাতি পিন্ধা কোট পাইজামাৰে বিছনাৰ পৰা উঠিয়েই মেমচাহাবে নচা সি বহুদিন পুৱা দেখিছে। নাচলৈ লক্ষ্য নকৰি নৰেশ্বৰে বিছনাৰ ডাৰৰ পৰা আঠুৱাখন এৰুৱাবলৈ উপক্ৰম কৰিলে। মিচেচ মিলাৰে মুখৰ চিগাৰেটটো চাহৰ পিয়লাৰ ভিতৰত দলিয়াই দি নাচি<noinclude>{{center|৩৬০}}</noinclude> d0ui3tphvmp214kz2yzczkafge99mrk 104 84085 253238 226589 2026-06-13T07:25:13Z BabulB 104 253238 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নাচি নৰেশ্বৰৰ ওচৰ চাপিল; নাচোনৰ ভঙ্গিত নৰেশ্বৰৰ হাতখনত ধৰি গ্ৰামোফোনৰ কাষলৈ টানি নিলে। মেমচাহাবৰ এই অদ্ভুত আচৰণত নৰেশ্বৰৰ চকু-মুখ লাজকুৰীয়া হাঁহিৰে উপচি পৰিল। যি মেমচাহাবে হাঁহিলে শব্দ নকৰে, নাকত ৰুমালেৰে সোপা দি হাঁচি বন্ধ কৰে, চিঞৰ-বাখৰ কৰি কথা নেপাতে, সেই মেমচাহাবৰ আজি হল কি?—ৰঙা পানীটোপাই মেমচাহাবৰ ৰঙা তেজ পুৱাতেই গৰম কৰিলে—নৰেশ্বৰে ভাবিলে। {{gap}}“নৰেশ্বৰ, আহ, নাচ।” কথাৰ লগে লগে ভৰি আগলৈ পিছলৈ কৰি নৰেশ্বৰৰ সোঁ হাতখন নিজব বাওঁ হাতেৰে ধৰি ৰেকৰ্ডৰ সুৰৰ লগে লগে ধৰাধৰি কৰা দুয়োখন হাত ওপৰ তললৈ অনা-নিয়া কৰিলে। {{gap}}“মেমচাহাব, মই নাচিব নেজানো।” অপৰাধীভাৱে সি কলে; কিন্তু মেমচাহাবৰ আঙুলিৰপৰা নিজৰ হাতখন এৰুৱাবলৈকো কোনো চেষ্টা নকৰিলে। {{gap}}“চৱ মানুহে কি নাচিব জানে? কেৱল তিৰোতাৰ হাতত ধৰি পিছে পিছে যায়।” গীত আৰু নাচোনৰ চেৱে চেৱে কৈ গ'ল। নৰেশ্বৰে এনে কথা চনিয়াৰ মুখতো শুনিছিল—তাৰ মনত পৰিল। মেমচাহাবৰ লগত ভৰি চোঁচোৰাই চোঁচোৰাই অনিচ্ছা সত্ত্বেও সি যাবলৈ বাধ্য হল। মুখৰ গীত ক্ষন্তেকলৈ বন্ধ কৰি নাচোনৰ তালে তালে কলে, – “পাৰিবি, পাৰিবি; ঠিক হৈ আহিছে। মিলাৰক বিলাতৰ চেল্চি ক্লাবত প্ৰথম মই<noinclude>{{center|৩৬১}}</noinclude> f9nr2lpfrgk0ig88o8bs3laezdjitht 253239 253238 2026-06-13T07:25:30Z BabulB 104 253239 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নাচি নৰেশ্বৰৰ ওচৰ চাপিল; নাচোনৰ ভঙ্গিত নৰেশ্বৰৰ হাতখনত ধৰি গ্ৰামোফোনৰ কাষলৈ টানি নিলে। মেমচাহাবৰ এই অদ্ভুত আচৰণত নৰেশ্বৰৰ চকু-মুখ লাজকুৰীয়া হাঁহিৰে উপচি পৰিল। যি মেমচাহাবে হাঁহিলে শব্দ নকৰে, নাকত ৰুমালেৰে সোপা দি হাঁচি বন্ধ কৰে, চিঞৰ-বাখৰ কৰি কথা নেপাতে, সেই মেমচাহাবৰ আজি হল কি?—ৰঙা পানীটোপাই মেমচাহাবৰ ৰঙা তেজ পুৱাতেই গৰম কৰিলে—নৰেশ্বৰে ভাবিলে। {{gap}}“নৰেশ্বৰ, আহ, নাচ।” কথাৰ লগে লগে ভৰি আগলৈ পিছলৈ কৰি নৰেশ্বৰৰ সোঁ হাতখন নিজব বাওঁ হাতেৰে ধৰি ৰেকৰ্ডৰ সুৰৰ লগে লগে ধৰাধৰি কৰা দুয়োখন হাত ওপৰ তললৈ অনা-নিয়া কৰিলে। {{gap}}“মেমচাহাব, মই নাচিব নেজানো।” অপৰাধীভাৱে সি কলে; কিন্তু মেমচাহাবৰ আঙুলিৰপৰা নিজৰ হাতখন এৰুৱাবলৈকো কোনো চেষ্টা নকৰিলে। {{gap}}“চৱ মানুহে কি নাচিব জানে? কেৱল তিৰোতাৰ হাতত ধৰি পিছে পিছে যায়।” গীত আৰু নাচোনৰ চেৱে চেৱে কৈ গ'ল। নৰেশ্বৰে এনে কথা চনিয়াৰ মুখতো শুনিছিল—তাৰ মনত পৰিল। মেমচাহাবৰ লগত ভৰি চোঁচোৰাই চোঁচোৰাই অনিচ্ছা সত্ত্বেও সি যাবলৈ বাধ্য হল। মুখৰ গীত ক্ষন্তেকলৈ বন্ধ কৰি নাচোনৰ তালে তালে কলে, – “পাৰিবি, পাৰিবি; ঠিক হৈ আহিছে। মিলাৰক বিলাতৰ চেল্চি ক্লাবত প্ৰথম মই<noinclude>{{center|৩৬১}}</noinclude> n9jbn6vi93r4i5ijt8wd1ditgfv3sb7 104 84086 253240 226592 2026-06-13T07:27:46Z BabulB 104 253240 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>যেতিয়া লগ পাওঁ-সিও নাচিব নেজানিছিল; চৱ ছোৱালীয়ে হাঁহিছিল।” মিচেচ মিলাৰে ৰেকৰ্ডৰ নাচৰ সুৰৰ লগত ভৰি মিলাই গল— {{Block center|<poem>Oh! Barnardine! Oh, oh, oh, Barnardine! When you wonder into my dream, You are a vision in glorious pink, I, go, go, go, for Barnardine, Oh, oh, oh, oh, Barnardine.</poem>}} {{gap}}গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডৰ এপিঠি শেষ হৈ সোঁ সোঁ শব্দ ওলাইছে; মিচেচ মিলাৰে নৰেশ্বৰৰ হাত এৰি ৰেকৰ্ডখন লুটিয়াই দিবলৈ গল। এই সুযোগতে, “মেমচাহাব, গোচলৰ পানী” বুলি ফাটেকৰপৰা পলোৱা কয়দীৰ দৰে নৰেশ্বৰ পলাল। মিচেচ মিলাৰে গিলাচৰ বাকী থকা পানীক শেষ কৰি চিগাৰেট জ্বলাই পুনৰ ৰেকৰ্ডৰ তালে তালে নাচিলে। {{gap}}গা-ধোৱা ঘৰত গৰম পানী থোৱা হৈছে বুলি নৰেশ্বৰে জনালে। ছাবি শেষ হোৱাত গ্ৰামোফোনৰ ৰেকৰ্ড আপোনা-আপুনি বন্ধ হৈছিল। কাপোৰ থোৱা বহুল আলমাৰিটোৰ ছয়ফুটীয়া আইনাখনৰ সমুখত মিচেচ মিলাৰ থিয় হল। পাতল মুগাবৰণীয়া ৰেচমৰ দৰে বৰকটা চুলিৰ পৰা লাহে লাহে কাঁটা কেইডাল খুলি চুলিখিনি আঙুলিৰে আচুৰিলে; চেগা-চোৰোকাকৈ লাগি থকা ওঠব ৰং দাঁতেৰে কামুৰি কামুৰি এৰুৱাবলৈ যতন<noinclude>{{center|৩৬২}}</noinclude> sbdq8zftfiqidxmjx0njl1yaszqpdr4 104 84087 253241 226593 2026-06-13T07:29:08Z BabulB 104 253241 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কৰিলে; আলফুলকৈ আঙুলিৰ আগেৰে চকুৰ কোণ আৰু পিৰি মোহাৰিলে; চ্লিপিং জেকেটৰ জেপৰপৰা কণমান ৰুমাল উলিয়াই তাৰ কোণত থুই সানি নাকৰ দুই কাষ ঘঁহিলে। ভৰিৰপৰা মূৰলৈকে পৰম তৃপ্তিৰে নিজৰ দেহাটো আকৌ এবাৰ আৰ্চ্চীত চালে। হঠাতে পিচপিনে থিয় হোৱা নৰেশ্বৰৰ মুখখন আইনাত ওলাল। মেমচাহাবে মূখ ঘূৰাই চালে—বিছনাত বেড্‌ কভাৰ পাৰিবলৈ উদ্যত হোৱা নৰেশ্বৰে আইনাত স্পষ্ট হোৱা মেমচাহাবৰ শৰীৰটো চাই আছিল। মিচেচ মিলাৰৰ ব্যস্ত হল। কুটিল কটাক্ষত অপ্ৰতিভ হৈ নৰেশ্বৰ পুনৰ বেড্কভাৰ পৰাত মেমচাহাবে অলজ্জ ভাৱেই সুধিলে, “দেখিবলৈ ধুনীয়া?” {{gap}}ভাজ লাগি থকা বেড্ কভাৰখন সমান কৰিবলৈ হাতফুৰাই থাকোঁতে অকস্মাত মেমচাহাবৰ আচৰিত প্ৰশ্ন শুনি নৰেশ্বৰে ঠটমঠ খালে। মেমচাহাবলৈ নোচোৱাকৈয়ে নৰেশ্বৰৰ মুখৰ পৰা ওলাল, “মেমচাহাৰ সৰস্বতীৰ দৰে সুন্দৰ।” {{gap}}“সৰস্বতী কোন? হচপিটেলত দেখা কুলি ছোৱালীজনী?” মেমচাহাবৰ প্ৰশ্নত বিদ্ৰূপৰ মন্তব্য। {{gap}}অকাৰণত চনিয়াক আক্ৰমণ কৰাত নৰেশ্বৰৰ অন্তৰত আঘাত লাগিল; সিও ব্যঙ্গ ভাৱেই উত্তৰ দিলে – “ৰাম, ৰাম, নহয়, মেমচাহাব, সৰস্বতী দেৱী গোসানী; চক্‌চক্‌কৈ বগা চেহেৰা; শুকুলা ৰাজহাঁহৰ ওপৰত বহি থাকে, বছৰে বছৰে মানুহে পূজা কৰে।” {{nop}}<noinclude>{{center|৩৬৩}}</noinclude> 6xs8bmd51xkz1c9pytzeod21l317eim 104 84088 253242 226595 2026-06-13T07:29:54Z BabulB 104 253242 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“কিহৰে পূজা কৰ? জন্তু হত্যা কৰ?” নৰেশ্বৰৰ কথাৰ সুৰ ধৰিব নোৱাৰি মেমচাহাবে সহজ ভাৱেই সুধিলে। {{gap}}“নাই, নাই, মেমচাহাব; সৰস্বতীৰ আগত বলি নহয়। সৰস্বতীক ফল-ফুলেৰে পূজা কৰে।” {{gap}}“মোকো পূজা কৰিবি?” মেমচাহাবে মধুৰ হাঁহি মাৰি সুধিলে। {{gap}}“মেমচাহাবক বাগিছাৰ সকলোৱেই পূজা কৰে।” নৰেশ্বৰে মেমচাহাবৰ অহঙ্কাৰত ইচ্ছা কৰিয়েই ইন্ধন যোগালে। {{gap}}“বাগিছাৰ কুলিৰ কথা নহয়; তই পূজা কৰিবি?” কথাষাৰ কৈ মেমচাহাবে সুবিন্যাস ভ্ৰূৰে এনে ভাৱে চালে—নৰেশ্বৰক যেন ডাইল সাপেহে ডাকিলে। {{gap}}মিচেচ মিলাৰে মেলো নেমেলোকৈ ওৱাৰ্ড্ৰোবৰপৰা চিল্কৰ ড্ৰেচিং গাউনটো উলিয়াই গোচলৰ কোঠাত সোমাল। বিছনাৰ ডাঁৰৰ পৰা আঠুৱাখন খহাই চাহৰ সৰঞ্জামৰ সৈতে ট্ৰেখন ডাঙি এই পুৱাতে মেমচাহাবৰ অস্বাভাৱিক উৎফুল্লতাৰ কাৰণ কি চিন্তা কৰি নৰেশ্বৰে বাজ ওলাল। চাহাব ঘৰত নাই—নিঃসঙ্গ অকলশৰীয়া জীৱনৰ তিক্ততা মদ খাই নাচ-গান কৰি দূৰ কৰিবলৈ মেমচাহাবৰ চেষ্টা— নৰেশ্বৰে ভাবিলে। নৰেশ্বৰ নিজেও আজি নিঃসঙ্গ; বাঞ্ছিতজনৰপৰা সিও বিবৰ্জ্জিত। নিজৰ বিষাদপূৰ্ণ জীৱনৰ কথা ভাবোঁতে মেমচাহাবৰ উপেক্ষিত জীৱনৰ প্ৰতি স্বভাৱতেই তাৰ সহানুভূতি জন্মিল। স্বামী-পৰিত্যক্তা তিৰোতা সঁচাকৈয়ে অকলশৰীয়া। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৬৪}}</noinclude> l4i1noy3c5fws2f1ge75r0t7l8lbjdp 104 84089 253243 226597 2026-06-13T07:30:26Z BabulB 104 253243 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}গোচলৰ ঘৰত সোমালে নাই বুলিও মিচেচ মিলাৰৰ এঘণ্টা লাগে। সময় যাৰ নেযাই নুপুৱাই, সি এনেকৈয়ে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ নকৰিলে, সময় যে স্থাণু হৈ পৰিব। {{gap}}মনত নানা ভাবৰ খেলি-মেলি লগাত কোঠা পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ অহাত নৰেশ্বৰৰ পলম হল; আগেয়েও কেতিয়াবা সি পলমকৈ কোঠাত সোমায়; তেতিয়া তাৰ আগ্ৰহ আছিল মেমচাহাৰব প্ৰসাধন কাৰ্য্য লক্ষ্য কৰা। প্ৰসাধনৰ সময়ত নৰেশ্বৰ কোঠাত প্ৰবেশ কৰিলে মেমচাহাবে লাজ সংকোচ নকৰে; আপত্তিও নকৰে। জন্তুৰ সমুখত নাৰী জানো লজ্জাৱতী? নৰেশ্বৰে লাহে লাহে আহি কুঠৰীৰ খিড়িকি মেলি দিলে; পুৱাৰ সূৰুযৰ কোমল পোহৰ গোটেই কোঠাটোত বিয়পি পৰিল। কুঁহি-পাতৰ ওপৰেদি লয়-লাসে ঢৌ খেলি খেলি অহা কেঁচা বতাহজাকে খিড়িকিৰ পৰ্দ্দাক সম্ভাষণ জনালেহি। গাত কেৱল চ্লিপিং গাউনটো সুমুৱাই মিচেচ মিলাৰে ড্ৰেচিং টেবুলৰ সমুখৰ কুচন লগোৱা সৰু টুলখনত বহিলহি। গাৰ সুবাসত গোটেই কুঠৰীটো চঞ্চল হৈ পৰিল। ফণিৰে চুলি আচুৰি দুয়োপিনে কাণৰ কাষৰ চুলিত কেকোৰা সৰু ফণি দুখন গুজি দিলে; সৰু বটলটোৰপৰা আঙুলিৰ নখত টোপাটোপ তেল ঢালি দি অকণমাণি বুৰুজ ডালেবে ম্নানপবা ৰং এৰুৱালে। সেন্দুৰীয়া গোলাপীয়া ৰঙা কিউটেক্সৰ অকণি অকণি বটল কেইটা হাতত তুলি লিৰিকি বিদাৰি চালে; গোলাপীয়া ৰঙৰ বটলটো মেলি তাৰ মুখত লাগি থকা সৰু তুলিকাৰে নখ ৰঙচুৱা কৰিলে। ৰঙ<noinclude>{{center|৩৬৫}}</noinclude> puwf8xrxxti78bamxwhnfwwncdpojvt 104 84090 253244 226602 2026-06-13T07:31:38Z BabulB 104 253244 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>লগোৱা হলত দুই হাতৰ আঙুলি দহোটা অৰ্দ্ধভঙ্গ কৰি সমানে কিউটেক্স লাগিলনে নাই পৰীক্ষা কৰিলে। সৰু ফণিখনৰে ভ্ৰূযুগল আচুৰি ঘনে ঘনে আই ব্ৰো-পেন্সিলেৰে ভ্ৰূযুগলত আঁক দিলে। তাৰ পিছত সোণালী বৰ্ণৰ চিক্‌চিকাই থকা অন্য কেইটামান সৰু চুঙা হাতত লৈ কিবা ভাবিলে। আটাই কেইটা চুঙাৰ ওপৰত ৰঙা ৰহণৰ বৃত্ত—উগ্ৰ, পাতল, স্নিগ্ধ ৰঙা ৰঙা নখৰ ৰহণৰ লগত ৰজিতা খোৱা চুঙাটোৰ খাপটো খুলি চুঙাটো দুই ওঠত ঘঁ হিলে; অকণমানি ৰুমালখনৰে দুই ওঠৰ কাষত বাগৰি পৰা ৰংখিনি মাজে মাজে সন্তৰ্পণে মছিলে। {{gap}}মেজৰ ওপৰত থকা ঘূৰণীয়া সৰু আইনাখন মুখৰ একেবাৰে কাষলৈ আনি ওঠৰ ৰঙটো নিৰীক্ষণ কৰি সেই ৰঙৰ লগত হাত নখৰ ৰং মিলালে। সমুখৰ পৰা সৰু সৰু বটল কেইটা আঁতৰাই হাত মেলি হাঁহকণী আকৃতিৰ ইয়াৰ্ডলি ক্ৰিমৰ বটলটো আৰু মুখত লগোৱা পাউডাৰৰ টেমাটো সমুখলৈ আনিলে। বটলটোৰ ভালেখিনি ক্ৰিম সোঁহাতৰ তৰ্জ্জনীত লৈ গাল-কপালত সানিলে। গোলাপী ৰঙৰ বকফুলৰ দৰে ৰঙচুৱা হৈ ফুলি নুঠালৈকে নাকটোত ৰং ঘহিলে। অন্য এটা দীঘল পাউডাৰৰ টেমাৰ সাফৰ ঘূৰাই ফুটা কেইটা উলিয়াই পদুম পাহীৰ দৰে বগা গলধনটোত জিৰজিৰকৈ জোকাৰি দিলে। এটাৰ পিছত আন জোৰা বাহু- হাত ত্ৰিকোণাকৃতিত ওপৰলৈ তুলি নাম-ঘামহীন কাৰ্যলতিতো টেমাটো উবুৰিয়ালে। টেমাটো টেবুলত থৈ স্তূপীকৃত হোৱা পাউডাৰ গলধনত, আৰু দুয়ো কাণৰ চুকৰপৰা পিঠিলৈকে<noinclude>{{center|৩৬৬}}</noinclude> aszrp7fb99ez0dz6krw4c3gc47hkbgv 104 84091 253245 226605 2026-06-13T07:33:00Z BabulB 104 253245 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বহলাই দিলে। চকু কেইটা ঘৰব চিলিঙত থৈ ওলাই পৰা ডিঙিত টেমাটো জোকাৰি দিলে; ড্ৰেচিং গাউনটো মুকলি কৰি বুকুৰ মাজৰ গাঁত ডোখৰ পাউডাৰৰে পূৰাই পেলালে। {{gap}}প্ৰসাধনত কিবা খুত ৰলনে বুলি বাৰে বাৰে আৰ্চ্চীত চাই নিজৰ ৰূপতে নিজে ভোল গল। শেষবাৰলৈ গাউনত পৰা পাউডাৰ জোকাৰি মিচেছ মিলাৰে থিয় হৈ নিজৰ কটাক্ষ দৃষ্টিৰে নিজকে মোহিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। {{gap}}নৰেশ্বৰে ভয়-চঞ্চল দৃষ্টিৰে আঁতৰ পৰাই উপভোগ কৰিছিল। মিচেচ মিলাবৰ আনন্দ-উজ্জ্বল চকুৰ চাহনিক সনম্ৰ হাঁহিৰে অভিনন্দন জনালে। দাপোনত নিজৰ ৰূপ প্ৰতিবিম্বিত হোৱাৰ দৰে মিচেচ মিলাৰৰ নিজ আনন্দ-উৎফুল্লতা নৰেশ্বৰত সংক্ৰামিত হল। খন্তেকলৈ চনিয়াৰ বিচ্ছেদ সি সম্পূৰ্ণ পাহৰি পেলালে। {{gap}}ড্ৰেচিং গাউনটোয়েই ইমানপৰ মিচেচ মিলাৰৰ যৌবন-শোভা ঢাকি ধৰিছিল। কাপোৰ সলোৱাৰ সময়ত নাৰীয়ে স্বামীৰ উপস্থিতিও কামনা নকৰে। ব্ৰেকফাষ্ট আনিবলৈ নিৰ্দেশ দি নৰেশ্বৰক মিচেচ মিলাবে বাজলৈ খেদিলে। {{gap}}দুপৰীয়া ভোজনৰ পিছত নিঃসঙ্গ বিক্ষিপ্ত মনটোক শান্ত কৰিবলৈ মিচেচ মিলাৰে চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু সঙ্গ নহলে তিৰোতাৰ শান্তি নাই; মিচেচ মিলাৰে উপন্যাস এখনকে সঙ্গী<noinclude>{{center|৩৬৭}}</noinclude> hghti6haljldylvojbomqz8p61qnm7r 104 84092 253246 226608 2026-06-13T07:34:20Z BabulB 104 253246 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কৰি শুবলৈ গল। টোপনি নাহিল; পৰৰ প্ৰেম-কাহিনীতো মন নবহিল। মনটো ৰঙিয়াল কৰি মনৰ বহু দুখ পাহৰিবলৈ মিচেচ মিলাৰে পুৱাৰেপৰা নানাভাৱে চেষ্টা কৰিছে। কিন্তু মনটোৰ বিষাদ বেজাৰ ধোবাৰ কাপোৰৰ দৰে ধুই উজ্জ্বল কৰিব নোৱাৰি; দুখৰ কথা পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলেও মনে নেপাহৰে। মিচেচ মিলাৰৰ বহুত কথাই মনত পৰিল। প্ৰথম সাক্ষাততে এলি চেইমুৰ মিলাৰৰ প্ৰেমত পৰিছিল; প্ৰথম মিলনৰ এসপ্তাহৰ ভিতৰতে স্বদেশ স্বজন পৰিত্যাগ কৰি বাগিছাৰ পৰা ছুটীত যোৱা মিলাৰৰ লগত অসমলৈ আহিবলৈ মান্তি হৈছিল। অসমৰ জঙ্ঘলত আহি অকলশৰীয়ায়ে নহয়; দুঃসহ জীৱন বৰণ কৰিলে৷ কিন্তু মিলাব কি অবিশ্বাসী! বিয়াৰ দুবছৰ হৈছেহে মাথোন, সি পৰ-তিৰোতাত আসক্ত হল। মতা মানুহৰ স্বভাৱেই— নিজৰ তিৰোতাৰ ওচৰত সৰহ সময় থাকিবলৈ বিৰক্তিবোধ কৰে। কলিকতাত কাম আছে বুলি নিজৰ তিৰোতাক অকলে হাবিব মাজত এৰি থৈ লোকৰ তিৰোতাৰ লগত দাৰ্জ্জিলিঙত স্ফূৰ্ত্তি কৰিবলৈ গ'ল। আজি চাৰি মাহ পৰস্ত্ৰীৰ আসক্তিৰ পৰা গিৰিয়েকক ৰক্ষা কৰিবলৈ এলি চেইমুৰে সংগ্ৰাম চলাই আহিছে। ফলত পাইছে অপমান, অসন্মান, অশান্তি। যিমানে ভাবিলে সিমানে ক্ষোভ-হিংসাৰ উত্তাপত এলি চেইমুৰে চট-ফটাবলৈ ধৰিলে। ঘপহকৰে বিছনাৰ পৰা উঠি ডিকেণ্টাৰত মদ ঢালি ললে; গ্ৰামোফোনত ৰেকৰ্ড দিলে; কিন্তু সঙ্গীত বিশেষ মুহূৰ্ত্তৰহে আনন্দ; অসময়ত<noinclude></noinclude> pwox07mxxp06ar9fave7v1yvrvjdigy 104 84093 253247 226609 2026-06-13T07:35:48Z BabulB 104 253247 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বিৰক্তিকৰ। মিচেচ মিলাৰে গানত মন বহুৱাব নোৱাৰিলে। গ্ৰামোফোন বাজি বাজি অৱজ্ঞাত বন্ধ হল—নিচুকাবলৈ যতন নকৰা সন্তানৰ কান্দোনৰ দৰে। হাতত বেজী-সুতা লৈ এলি চেইমুৰ বাৰাণ্ডাৰ ডেক্‌-চেয়াৰত বহিলগৈ; এমব্ৰয়ডাৰি কৰিবলৈ লোৱা কাপোৰখন কোলাতে এৰি আবেলিৰ বৰ্ষণোন্মুখ আকাশখনলৈ আনমনাভাৱে চালে। আকাশে আনন্দই নিদিয়ে, পৰিশ্ৰান্ত প্ৰশ্নৰ সমাধানো দিয়ে। চাওঁতে নেচাওঁতেই গাখীৰৰ দৰে শুভ্ৰ সোৱাদ আকাশখনত কোনোবাই লোণ ছটিয়াই দিলে; ফটা গাখীৰৰ দৰে মেঘবোৰ ডোখৰাডুখৰি হৈ সিঁচৰতি হৈ পৰাত অকস্মাতে আকাশৰ নীলা বহল বুকুখন দৃষ্টিগোচৰ হল। ডোখৰ ডোখৰ হোৱা ডাৱৰবোৰে জৰ-জৰকৈ চকুলো টুকিলে। মিচেচ মিলাৰে সেউজীয়া কলচী পিন্ধা মন্দিৰৰ দৰে নিৰ্ব্বাক হৈ থকা শিৰীষ গছ শাৰীলৈ চালে —অশ্ৰুধৌত নিৰ্জ্জীৱ মূৰ্ত্তি। ক্লান্তিহীন অৱসাদত মিচেচ মিলাৰে ভৰি দুটা মেলি দিলে; বৰষুণৰ টোপালে চিটিকি আহি তেওঁৰ ভৰি চুলেহি। সেই টোপালত তড়িৎ শক্তি; সেই মায়াবী শক্তিতে মিচেচ মিলাৰৰ দেহ-মন স্বপ্নময় আৱেশত বিভোৰ হল। সেই তন্ময়তা ভাঙিল — বঙলাঘৰৰ চিলিঙত আশ্ৰয় লবলৈ অহা শালিকাহালিৰ চি চিয়নিত। শালিকাহালৰ চিঞৰত চঞ্চল হৈ এলি চেইমুৰ আকৌ এগিলাচ মদ খাবলৈ শোৱনী কোঠাত সোমাল। {{gap}}আবেলিৰ চাহ-জলপানৰ ট্ৰেখন খোৱা কোঠাত থৈ নৰেশ্বৰে<noinclude>{{center|৩৬৯}}</noinclude> 7pkfe6yl4s0c56sovwtn4z14wrwsook 104 84094 253248 226612 2026-06-13T07:38:06Z BabulB 104 253248 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>মিচেচ মিলাৰৰ শোৱনী-কোঠাত টক্‌টকালে। ‘সোমাই আহ’ আহবানৰ লগে লগে ভিতৰলৈ সোমোৱা নৰেশ্বৰে কুঠৰীৰ অস্বাভাৱিক আৰু উত্তেজিত অৱস্থা লক্ষ্য কৰিলে। এইমাত্ৰ শয্যাত্যাগ কৰা বিছনাৰ ওপৰত কেইবাখনো কিতাপ সিঁচৰিত হৈ আছে; চিগাৰেটৰ শেষ অংশ এচ-ট্ৰেত নহয়, কাৰ্পেটত পৰিছে; টিপয়ৰ ওপৰৰ মদৰ বটল প্ৰায় উদং। নৰেশ্বৰ সোমাই অহাত মিচেচ মিলাৰ প্ৰসাধনৰ আসনৰপৰা থিয় হল। মেমচাহাবে বঙলাত সাধাৰণ পোছাকৰেই থাকে। আজি হঠাতে তেওঁৰ দেহত উৎসৱৰ পোছাক দেখি নৰেশ্বৰে বিস্ময়ৰে চালে;–তিৰোতা মাত্ৰেই মস্তিষ্কৰ বিকাৰ। মিচেচ মিলাৰৰ গাত চিকমিকাই থকা পাটব ফ্ৰক- পাতলিত সোণৰ সুতাৰ কাম কৰা। ফ্ৰকটো লাহী গাত লিপিত খাই পৰাত বুকুৰ ৰেখা সুস্পষ্ট হৈছিল, খামুচীয়া কঁকালটোও ওলাই পৰিছিল। ডিঙিৰ পৰা বুকুলৈ উদং হৈ থকা ঠাই ডোখৰ মুক্তাৰ মালাই ঢাকিবলৈ সমৰ্থ হোৱা নাই। শণবৰণীয়া চুলিকোছা মনোহৰকৈ সজোৱা। বগাৰ ওপৰত সোণোৱালী ৰং বোলোৱা হাইহিলৰ জোতাই ঋজু দেহৰ সমতা ৰক্ষা কৰিছে; ৰং-সনা ভৰিৰ দীঘল আঙুলি কেইটাই জোতাতকৈও আগবাঢ়ি যাব খুজিছে। আঠুব তলৰপৰা গেৰোৱালৈকে অনাবৃত শুভ্ৰ অংশই শৰীৰৰ উচ্চতা উজ্জ্বল কৰিছে। মিচেচ মিলাৰে মুখ এফলীয়া কৰি, নাকটো ফুলাই, বঙ্কিম ভ্ৰূ-লতাৰে নৰেশ্বৰলৈ চাই কৃত্ৰিম ৰোষত প্ৰশ্ন কৰিলে, “কি চাইছ? মই দেৱী?”<noinclude>{{center|৩৭০}}</noinclude> 8lo09fnd5lwk3dg0ldm8lvjccf0htax 253249 253248 2026-06-13T07:38:32Z BabulB 104 253249 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>মিচেচ মিলাৰৰ শোৱনী-কোঠাত টক্‌টকালে। ‘সোমাই আহ’ আহবানৰ লগে লগে ভিতৰলৈ সোমোৱা নৰেশ্বৰে কুঠৰীৰ অস্বাভাৱিক আৰু উত্তেজিত অৱস্থা লক্ষ্য কৰিলে। এইমাত্ৰ শয্যাত্যাগ কৰা বিছনাৰ ওপৰত কেইবাখনো কিতাপ সিঁচৰিত হৈ আছে; চিগাৰেটৰ শেষ অংশ এচ-ট্ৰেত নহয়, কাৰ্পেটত পৰিছে; টিপয়ৰ ওপৰৰ মদৰ বটল প্ৰায় উদং। নৰেশ্বৰ সোমাই অহাত মিচেচ মিলাৰ প্ৰসাধনৰ আসনৰপৰা থিয় হল। মেমচাহাবে বঙলাত সাধাৰণ পোছাকৰেই থাকে। আজি হঠাতে তেওঁৰ দেহত উৎসৱৰ পোছাক দেখি নৰেশ্বৰে বিস্ময়ৰে চালে;–তিৰোতা মাত্ৰেই মস্তিষ্কৰ বিকাৰ। মিচেচ মিলাৰৰ গাত চিকমিকাই থকা পাটব ফ্ৰক- পাতলিত সোণৰ সুতাৰ কাম কৰা। ফ্ৰকটো লাহী গাত লিপিত খাই পৰাত বুকুৰ ৰেখা সুস্পষ্ট হৈছিল, খামুচীয়া কঁকালটোও ওলাই পৰিছিল। ডিঙিৰ পৰা বুকুলৈ উদং হৈ থকা ঠাই ডোখৰ মুক্তাৰ মালাই ঢাকিবলৈ সমৰ্থ হোৱা নাই। শণবৰণীয়া চুলিকোছা মনোহৰকৈ সজোৱা। বগাৰ ওপৰত সোণোৱালী ৰং বোলোৱা হাইহিলৰ জোতাই ঋজু দেহৰ সমতা ৰক্ষা কৰিছে; ৰং-সনা ভৰিৰ দীঘল আঙুলি কেইটাই জোতাতকৈও আগবাঢ়ি যাব খুজিছে। আঠুব তলৰপৰা গেৰোৱালৈকে অনাবৃত শুভ্ৰ অংশই শৰীৰৰ উচ্চতা উজ্জ্বল কৰিছে। মিচেচ মিলাৰে মুখ এফলীয়া কৰি, নাকটো ফুলাই, বঙ্কিম ভ্ৰূ-লতাৰে নৰেশ্বৰলৈ চাই কৃত্ৰিম ৰোষত প্ৰশ্ন কৰিলে, “কি চাইছ? মই দেৱী?” {{nop}}<noinclude>{{center|৩৭০}}</noinclude> polzi9enyr5qm77f94dsbl5axyvlev7 104 84095 253250 226613 2026-06-13T07:39:43Z BabulB 104 253250 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}নৰেশ্বৰৰ চকুত মুৰ্খৰ বিস্ময়তা। ভয়ে ভয়ে সি উত্তৰ দিলে,—“দেৱীতকৈও ধুনীয়া মেমচাহাবৰ পোছাক!” সি ভাবিলে এনে পোছাক পিন্ধাৰ সৌভাগ্য হলে যি কোনে৷ তিৰোতায়ে সৌন্দৰ্য্য প্ৰতিযোগিতাত পুৰস্কাৰ লাভ কৰিব। {{gap}}“মিলাৰে বিয়াত দিয়া পোছাক।” কথাষাৰ কৈ মিচেচ মিলাৰে ড্ৰেচিং টেবুলৰ আইনালৈ মুখ ঘূৰালে। চন্দ্ৰাকৃতি ভাৱত অনাবৃত হৈ থকা কমোৱা কপাহৰ দৰে নোমহীন কোমল পিঠিখন নৰেশ্বৰৰ চকুত পৰাত সি যেন স্নিগ্ধ জোনৰ পোহৰহে উপভোগ কৰিলে। মিচেচ মিলাৰে পুনৰ নৰেশ্বৰলৈ প্ৰশ্নবোধক চিনৰ দৰে ঘূৰি চালে। {{gap}}“নৰেশ্বৰ, তই দেখিবলৈ সুন্দৰ।” {{gap}}“আয়েহে মোক ধুনীয়া দেখিছিল মেমচাহাব।” হঠাতে মাকৰ মন্তব্যষাৰলৈ মনত পৰাত নৰেশ্বৰে দীঘল নিশ্বাস টানিলে। চনিয়াও এদিন তাক ধুনীয়া দেখিছিল। {{gap}}“সঁচা, তই ধুনীয়া আছ। তোৰ কলা চকু, দীঘল নাকটোৱে কুলি ছোৱালীক পাগল কৰিব।” {{gap}}হাঁহি মাৰি অপাঙ্গ দৃষ্টিৰে নৰেশ্বৰৰ সুঠাম দেহটোলৈ চাই মেমচাহাব চাহ খাবলৈ গল। নৰেশ্বৰে বিছনা সজোৱাত মন দিলে। বিছনাত পৰি থকা কিতাপকেইখন বেৰৰ কাষৰ চেলফত থবলৈ গৈ ওৱাৰ্ড্ৰোবৰ আইনাত অকস্মাতে তাৰ চেহেৰাটো দেখিলে। আইনাৰ সমুখত ক্ষন্তেক থিয় হৈ সি<noinclude>{{center|৩৭১}}</noinclude> 5vj7iqkm82ujhlgwwpc8emnnf5hvn01 104 84096 253251 226614 2026-06-13T07:40:50Z BabulB 104 253251 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নিজৰ চকু আৰু নাকটো পৰীক্ষা কৰিলে—মাক, চনিয়া, মেমচাহাবৰ মন্তব্যৰ সত্যাসত্য নিৰ্ণয় কৰিবলৈ এই মাত্ৰহে যেন তাৰ সৌভাগ্য উদয় হল। তাৰ চকু-মুখত নাৰীৰ মন ভুলোৱা মন্ত্ৰ আছেনে সি মুহূৰ্ত চিন্তা কৰিলে; এই চেহেৰাৰে সিটো চনিয়াক ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে! চকুৰ কোণত বেদনা মূৰ্ত্ত হৈ উঠিল। {{gap}}শোৱনী কোঠাটো পৰিপাটিকৈ থৈ নৰেশ্বৰ খোৱা কামৰালৈ গল। মিচেচ মিলাৰে চাহখোৱা শেষ কৰি উদাস ভাবত চিগাৰেটৰ ধোঁৱা উৰাইছিল। {{gap}}“নৰেশ্বৰ, গাৰী বাহিৰ কৰিবলৈ কব লাগে। ক্লাবলৈ ঘাম।” {{gap}}বাগিছাৰ পৰা ক্লাব প্ৰায় ন মাইল। শনি আৰু দেওবাৰৰ বাহিৰে মিচেচ মিলাৰৰ ক্লাবলৈ যোৱাৰ অভ্যাস নাই। কি বাৰ—নৰেশ্বৰে চিন্তা কৰিলে – বুধবাৰ। বুধবাৰে ক্লাবলৈ যাবলৈ ওলোৱাত বিশ্বাস অবিশ্বাসৰ ভাবত সি চাহৰ সঞ্জামৰ সৈতে ট্ৰেখন মেজৰপৰা তুলি ললে। {{gap}}মুখৰ ধোঁৱাখিনি লাহে লাহে এৰি দি মেমচাহাবে চিন্তাগ্ৰস্ত ভাৱে কলে, “নৰেশ্বৰ, তয়ো ওলাবি।” {{gap}}নিৰ্দ্দেশটো দি এলি চেইমুৰ পুনৰ চিন্তাৰ সাগৰত ডুব গল। মুখৰ চিগাৰেটটোৰ সৰহ ভাগ পুৰি ছাই হৈ গৈছে—ছাইখিনি জোকাৰি পেলাবলৈ খেয়াল হোৱা নাই। মুখত পেন্সিল লৈ দুৰূহ অঙ্ক এটাৰ উত্তৰহে জানিবা বিচাৰিছিল। মানুহক<noinclude>{{center|৩৭২}}</noinclude> lbvp4p7arfxqn9cxirc3pv9ic1kahqt 104 84097 253252 226621 2026-06-13T07:42:09Z BabulB 104 253252 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>সংখ্যাৰ শাৰীত বহুৱাই, উত্তৰ মিলাবলৈ মনে মনে চেষ্টা চলিল। এটা মানুহ—এজনী তিৰোতা; এজনী তিৰোতা—এটা মানুহ। এলি চেইমুৰ, বাউন্টি, মিলাৰ; এলি চেইমুৰ, আৰ্থাৰ ওধাম; ডনোভান, এলি চেইমুৰ, এলি চেইমুৰ, হেৰি মৰ্গেন ......। এজন এজনকৈ বিলাতৰ নানা বন্ধুৰ লগত নিজৰ নাম মিলাই চালে। কিন্তু মানুহক গণিতৰ সংখ্যাৰ দৰে যোগ-বিয়োগ কৰি ভাগ-বাটোয়াৰা কৰিব নোৱাৰি। মিচেচ মিলাৰে অতিষ্ঠ হৈ মুখৰ আধাপোৰা চিগাৰেট দলিয়াই দিলে। কপালত দেখা দিয়া ঘামৰ কণিকাবোৰৰ ওপৰত ৰুমালখন হেচি ধৰি ক্ৰৰ হাঁহি মাৰিলে—মিলাৰৰ ওপৰত প্ৰতিশোধৰ হাঁহি। সৰ্পিল সংকল্পত মন স্থিৰ হল; নতুন সংকল্পৰ উন্মাদনাত চিগাৰেট জ্বলাই বগা মেকুৰীজনীৰ দৰে এলি চেইমুৰ জপিয়াই জপিয়াই খটখটিয়েদি তললৈ নামি গল। {{gap}}দহ-পোন্ধৰ মাইলৰ ভিতৰত যি কেইখন চাহ বাগিছা আছে তাৰ সকলো চাহাব-মেম এই ক্লাবলৈকে আহে। শুকুৰ-শনি-দেওবাৰে আবেলিৰপৰা মাজ নিশালৈ ক্লাবত নাচ-গান চলে, বায়োস্কোপ দেখুৱা হয়; ভোজ-ভাতৰ লগে লগে প্ৰচুৰ মদ পান। সপ্তাহৰ অন্য কেইদিন নিচেই কাষৰ বাগিছাৰ মেম-চাহাব দুই-চাৰিজনহে তাচ খেলিবলৈ ক্লাবলৈ আহে। ক্লাবৰ কাষৰ বাগিছা হল পাভৈজান। পাভৈজানৰ এচিটেণ্ট মেনেজাৰ স্মিথ নতুনকৈ বিলাতৰপৰা আহিছে; অবিবাহিত ডেকা মানুহ। মিচেচ মিলাৰে তেওঁক ক্লাবত আগেয়ে লগ<noinclude>{{center|৩৭৩}}</noinclude> 3rbu6791tv2riqsf6p6q7rrhm84u9u7 104 84098 253254 226624 2026-06-13T07:43:36Z BabulB 104 253254 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পাইছিল; একেলগে দুৰাতিমান নাচিছেও; ইজনে সিজনৰ মনোৰম জীৱন কামনা কবি ডিকেন্টাৰ সলনি কৰিছিল; হাঁহিৰ লগত দুই-চাৰি আষাৰ ভালপোৱাৰ বাক্যবাণো হানিছিল। এলি চেইমুৰে স্মিথক লগ পোৱাৰ আশাতে ন মাইল মটৰ দৌৰাই ক্লাবলৈ আহিছিল—দুৰ্ব্বহ সন্ধিয়াটো হাঁহি-ইয়াৰ্কি, ঠাট্টা-তামাচা, ৰং-ৰহইচ কৰি কটাবলৈ। বাগিছা যেতিয়া ক্লাবৰ ওচৰতে, হয়তো সন্ধিয়া স্মিথ ক্লাবলৈ আহিবও পাৰে। {{gap}}এলি চেইমুৰ হতাশ হ'ল; ক্লাবত কোনো পুৰুষ নাই। তিনি গৰাকী তিৰোতাই দীঘল কোঠাটোৰ কোণ এটাত ঘূৰণীয়া মেজখন মাজত লৈ তাচত বহিছে। দূৱাৰ ঠেলি ভিতৰ সোমাওঁতেই এগৰাকীয়ে আগ্ৰহেৰে আহ্বান জনালে। ইংৰাজীতেই কথা-বতৰা চলিল। {{gap}}“ভাগ্য! তুমি যে উপস্থিত হলাহি!” সাধাৰণতে ইগৰাকীয়ে সিগৰাকীক নাম কাঢ়ি মতা ক্লাবৰ প্ৰচলিত নিয়ম। অকস্মাত আহি সোমোৱাত এলি চেইমুৰৰ নামটো ডৰথিৰ মনলৈ নহাত নামহীন ভাৱেই আহ্বান কৰিলে। {{gap}}মিচেচ পাইপাৰ বুঢ়ী; চচ্মাৰে দূৰৈত স্পষ্টকৈ নমণে। চকুৰ চচমাজোৰ ভালকৈ লৈ পাইপাৰে ঘোঁপাকৈ চাই কলে, ‘অ, এলি চেইমুৰ। তোমাৰ স্বামী ক'ত?” অলপ ৰৈ নিজেই কলে, “দাৰ্জ্জিলিঙলৈ গৈছে বুলি শুনিলোঁ, নহয় নে?” ডৰথিলৈ অৰ্থপূৰ্ণভাৱে চালে। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৭৪}}</noinclude> tj7vrw8oj9xijx6rzyfuuz0zrn9egzl 104 84099 253260 226648 2026-06-13T11:46:07Z BabulB 104 253260 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude> {{gap}}“নহয়, কলিকতালৈহে গৈছে।” এলি চেইমুৰে গহীনাই উত্তৰ দিলে – অধিক প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবৰ তেওঁৰ ইচ্ছা নাছিল। {{gap}}“তুমি নগলা? ভালেই কৰিলা; কলিকতা এতিয়া অগ্নি-কুণ্ড।” কথাষাৰ কৈ পাইপাৰে হাতৰ তাচ-পাত কেইটা সজাবলৈ লাগিল। {{gap}}“এলি, আহা, বহাহি। তুমি মোৰ ভাগী হোৱাহি।” ডৰথিয়ে কাষৰ শূন্য আসনখন হেচুকি দিয়াত চেইমুৰ বহিল। {{gap}}“আকৌ ভাগ বটাওঁ?” ডৰথিৰ প্ৰশ্নৰ লগে লগে তিনিওজনীয়ে হাতৰ পাত মেজত পেলালে; পাইপাৰে তাচৰ পাতবোৰ চাফোল কৰাত লাগিল। {{gap}}“এই সময়ত দাৰ্জ্জিলিং বৰ উপভোগৰ হয়। মিচেচ মিলাৰ তুমি দাৰ্জ্জিলিঙলৈ যোৱা উচিত আছিল। ম‍ই মোৰ স্বামীয়ে সিদিনা এসপ্তাহ উপভোগ কৰি আহিলোগৈ।” ব্ৰহ্মপুত্ৰ চাহ কোম্পানীৰ চুপাৰিটেনডেন্টৰ মেম মেগডেলিনে কলে। ডৰথি আৰু পাইপাৰতকৈ মেগডেলিন বয়সত সৰু; দেখিবলৈ শুৱনী, সাজ-পোছাকত আভিজাত্যৰ পৰিচয়। {{gap}}“তুমি দাৰ্জ্জিলিং বেচ উপভোগ কৰিলা?” মেজৰ পাত কেইটা হাতত তুলি এলি চেইমুৰে সুধিলে। {{gap}}“অসীম; অতি মধুৰ।” মেগডেলিনৰ উত্তৰ ইংৰাজী ভাষাৰ মাধুৰ্য্যেৰে পৰিপূৰ্ণ {{gap}}“কাঞ্চিনজংঘা দেখিছিলা?” ডৰথিৰ প্ৰশ্ন। {{gap}}“কাঞ্চিনজংঘাত সূৰ্যৰ উদয়—অপূৰ্ব, অবিস্মৰণীয় দৃশ্য,<noinclude>{{center|৩৭৫}}</noinclude> kc0bzs5p9p5aqwuvjx4j7jqzw8e16rk 253261 253260 2026-06-13T11:46:24Z BabulB 104 253261 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“নহয়, কলিকতালৈহে গৈছে।” এলি চেইমুৰে গহীনাই উত্তৰ দিলে – অধিক প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবৰ তেওঁৰ ইচ্ছা নাছিল। {{gap}}“তুমি নগলা? ভালেই কৰিলা; কলিকতা এতিয়া অগ্নি-কুণ্ড।” কথাষাৰ কৈ পাইপাৰে হাতৰ তাচ-পাত কেইটা সজাবলৈ লাগিল। {{gap}}“এলি, আহা, বহাহি। তুমি মোৰ ভাগী হোৱাহি।” ডৰথিয়ে কাষৰ শূন্য আসনখন হেচুকি দিয়াত চেইমুৰ বহিল। {{gap}}“আকৌ ভাগ বটাওঁ?” ডৰথিৰ প্ৰশ্নৰ লগে লগে তিনিওজনীয়ে হাতৰ পাত মেজত পেলালে; পাইপাৰে তাচৰ পাতবোৰ চাফোল কৰাত লাগিল। {{gap}}“এই সময়ত দাৰ্জ্জিলিং বৰ উপভোগৰ হয়। মিচেচ মিলাৰ তুমি দাৰ্জ্জিলিঙলৈ যোৱা উচিত আছিল। ম‍ই মোৰ স্বামীয়ে সিদিনা এসপ্তাহ উপভোগ কৰি আহিলোগৈ।” ব্ৰহ্মপুত্ৰ চাহ কোম্পানীৰ চুপাৰিটেনডেন্টৰ মেম মেগডেলিনে কলে। ডৰথি আৰু পাইপাৰতকৈ মেগডেলিন বয়সত সৰু; দেখিবলৈ শুৱনী, সাজ-পোছাকত আভিজাত্যৰ পৰিচয়। {{gap}}“তুমি দাৰ্জ্জিলিং বেচ উপভোগ কৰিলা?” মেজৰ পাত কেইটা হাতত তুলি এলি চেইমুৰে সুধিলে। {{gap}}“অসীম; অতি মধুৰ।” মেগডেলিনৰ উত্তৰ ইংৰাজী ভাষাৰ মাধুৰ্য্যেৰে পৰিপূৰ্ণ {{gap}}“কাঞ্চিনজংঘা দেখিছিলা?” ডৰথিৰ প্ৰশ্ন। {{gap}}“কাঞ্চিনজংঘাত সূৰ্যৰ উদয়—অপূৰ্ব, অবিস্মৰণীয় দৃশ্য,<noinclude>{{center|৩৭৫}}</noinclude> gblw1uy7cc45m1ah4k3pwy62rrbag7p 104 84100 253262 226651 2026-06-13T11:47:43Z BabulB 104 253262 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>স্বৰ্গীয়! কাঞ্চিনজংঘাৰ কাষেদি উৰি যোৱা বগলি পাখী বৰণীয়া মেঘমালা দেখিলে নিজৰো এচমকা মেঘ হৈ উৰি যাবৰ ইচ্ছা হয়।” উত্তৰত ইংৰাজী কবিতাৰ উচ্ছ্বাস। {{gap}}“আমি তিৰোতা জাতি সৰ্ব্বতিকাল মেঘৰ শাৰীৰ; পাতল মেঘৰ দৰে পুৰুষক অকস্মাতে সাবটি ধৰোঁ; কেতিয়াবা অনাহকত গৰ্জ্জন কৰোঁ; আকৌ কেতিয়াবা ধাৰাসাৰ চকুলো বৰ্ষণেৰে বুৰাই পেলাওঁ।” ডথিৰ মন্তব্যত আটাই কেইগৰাকীয়ে হাঁহিলে। {{gap}}“মিচেচ পাইপাৰ, পাইপাৰৰ লগত কেইদিনমান দাৰ্জ্জিলিং উপভোগ কৰি নাহাগৈ কিয়? দাৰ্জ্জিলিং ভ্ৰমণৰ এতিয়া উপযুক্ত সময়, বৰষুণ আৰম্ভ হোৱা নাই। বতৰ আমাৰ ঘৰৰ দৰে (বিলাতৰ) সেমেকা নহয়, উজ্জ্বল।” বেগৰপৰা টফি উলিৱাই তিনিও গৰাকীক দি নিজেও এটা মুখত ভৰাই মেগডেলিনে কলে। {{gap}}“অ, মোৰ ভাগ্য! ভাল কথা কৈছা? এই মাহ পাত তোলা গধুৰ হৈছে; ৰাতি-দিন ফেক্টৰি চলিব লাগিছে। পাইপাৰৰ ভাত-চাহ খাবলৈ সময় নাই। কাম, কাম, কাম!” টফিৰ ওপৰৰ কাগজখন এৰুৱাবলৈ চেষ্টা কৰি মিচেচ পাইপাৰে উত্তৰ দিলে। {{gap}}“কলঘৰৰ বাবুবোৰ কলৈ গ'ল?” ডৰথিয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে। {{gap}}“তুমি নাজানা ডৰথি, আমাৰ বাগিছাই কেৱল এফ্, অ, পি, আৰু বি, অ, পিহে তৈয়াৰ কৰে। কলিকতাৰ নীলামত আমাৰ<noinclude>{{center|৩৭৬}}</noinclude> dqgd5r29msyiaprh010j7z43k22eesh 104 84101 253263 226653 2026-06-13T11:48:57Z BabulB 104 253263 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বাগিছাৰ চাহৰ ভীষণ চাহিদা; দামো প্ৰায় প্ৰথম শ্ৰেণীৰ; ঘৰৰ বজাৰতো বেছ সুনাম। সি সম্ভৱ হৈছে পাইপাৰৰ বহুদিনীয়া অভিজ্ঞতা, নিপুণতা আৰু পৰিশ্ৰমৰ ফলত। পাইপাৰে কয়— বাবুৰ ওপৰত ৰঙা চকু, বনুৱাক বেত, চাহাবৰ সজাগ দৃষ্টি—তাৰ ওপৰত হে উৎকৃষ্ট চাহ। কেৱল বাবুহঁতৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা মানে বজাৰত আমাৰ সুনাম বিসৰ্জ্জন দিয়া; সি ভয়ঙ্কৰ কথা।” মিচেচ পাইপাৰে চচমাৰ মাজেদিয়েই ডৰথিলৈ এনে দৃষ্টিৰে চালে— ডৰথিয়ে যেন বৃটিছ সাম্ৰাজ্যত কলঙ্ক সনাৰ অপৰাধহে কৰিবলৈ উপক্ৰম কৰিছিল। {{gap}}সদায় শুনোৱা পাইপাৰৰ গুণকীৰ্ত্তন শুনিবলৈ ইচ্ছা নকৰি মেগডেলিনে দুৱাৰৰ পিনে মুখ ঘূৰাই মাতিলে, “বয়, কফি।” {{gap}}কিছু সময় কাৰো মুখত কথা নাই; চাৰিও গৰাকীয়ে নিজ নিজ ভাগৰ পাত হাতত লৈ হিচাব কৰি, নেওতা মতাৰ দৰে ইজনীৰ পিছত সিজনীয়ে মাতিল— .....টু হাৰ্টচ..... থ্ৰি ডায়মেণ্ড ...... {{gap}}কফিৰ ট্ৰে আনি বেহাৰাই কাষৰ টেবুলৰ ওপৰত থলেহি। {{gap}}“মোক গাখীৰ নেলাগে,” এলি চেইমুৰে কলে। {{gap}}“মোক হলে অধিক গাখীৰ অধিক চেনী। বয়স হৈছে—শৰীৰত চৰ্বি বাঢ়িলে বেয়া নেপাওঁ।” ৰসিকতাৰ কথা কৈছে বুলি মদখাই বোলধৰা দাঁত কেইটা উলিয়াই মিচেচ পাইপাৰে নিজে নিজেই হাঁহিলে। {{gap}}“মোক এচামোচ চেনী।” ডৰথিয়ে কলে। {{nop}}<noinclude>৩৭৭{{center|}}</noinclude> p0inws14fhfxad60615zec8r1fec8w4 104 84102 253264 226658 2026-06-13T11:49:39Z BabulB 104 253264 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“মোৰ কাপতো এক চামোচ।” একেলগে মেগডেলিনেও মাতিলে। {{gap}}“কফিৰ কাপত চাৰিও গৰাকীয়ে লাহে লাহে চুমুক দি তাচ খেলত তন্ময় হল। {{gap}}“মেমহঁতৰ যে অফুৰন্ত অৱসৰ, সেই কথা অকণমানি পিয়লাৰ পৰা কফিখিনি শেষ কৰোঁতে লগা বহল সময়খিনিৰ পৰাই বুজা গল। {{gap}}“এলি চেইমুৰ মাজে মাজে মূৰ তুলি দুৱাৰমুখলৈ চাই চিন্তিত হৈ পৰিল। পাত পেলাবলৈ পাহৰি দুৱাৰমুখলৈ চাই থকা দেখি এবাৰ মিচেচ পাইপাৰে সুধিলে, {{gap}}“কাৰোবাক লগ পোৱাৰ কথা আছিলনে কি?” অ-দিনত এলি চেইমুৰ ক্লাবলৈ অহাৰ কিবা গূঢ়াৰ্থ আছে বুলি মিচেচ পাইপাৰে প্ৰথমৰ পৰাই সন্দেহ কৰিছিল। মিচেচ পাইপাৰ বহু বছৰ এই অঞ্চলত আছে; লৰা দুটা যুদ্ধত মৰিছে। তাৰেপৰা আজিকালি বছৰি বিলাতলৈ যোৱা এৰিছে। গিৰিয়েক- ঘৈণীয়েক দুয়োজন কৃপণ বুলি ক্লাবত জনাজাত। আয়তকৈ ব্যয় অধিক হলে মানুহ দৰিদ্ৰ হয় বুলি দুয়োয়ে জানে। সেয়ে তেওঁলোকৰ খৰচৰ মাত্ৰা কম। বাগিছাৰপৰা গিৰিয়েকে অৱসৰ ললে নিজাকৈ মাটী-বাৰি লৈ বাগিছা এখন পতাৰো ইচ্ছা আছে। অৱশ্যে বাৰ্দ্ধক্যৰ ভাৰখন যযাতিৰ দৰে কাৰোবাৰ গাত জাপিব পাৰিলে সকলো চাকৰিয়ালৰ দৰে পাইপাৰৰো আৰু কেইবছৰমান কোম্পানীৰ বোজা ববলৈ ইচ্ছা। মিচেচ<noinclude>{{center|৩৭৮}}</noinclude> 1w3d6g9v77zxmscaztuhrps7iatclyf 104 84103 253265 226659 2026-06-13T11:51:07Z BabulB 104 253265 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পাইপাৰে বাগিছাৰ চাহাব-মেমৰ প্ৰেম ৰোমাঞ্চৰ বহু কথা জানে। প্ৰেম কৰিবৰ নিজৰ বয়স নাই; লোকৰ প্ৰেমকাহিনীৰ অতিৰঞ্জিত বৰ্ণনা প্ৰচাৰ কৰিয়েই আনন্দ লভে। মিলাৰ আমগুৰি বাগিছাৰ মেমৰ লগত দাৰ্জ্জিলিঙলৈ যোৱাৰ কথা বুঢ়ীয়ে কেনেবাকৈ গম পাইছিল; কথাৰ মাজে মাজে তাৰে ইঙ্গিত দিবলৈ উচ্‌পিচাই আছিল। {{gap}}মিচেচ পাইপাৰৰ নুসুধিব লগীয়া প্ৰশ্নত অপ্ৰসন্ন হৈ লৰালৰিকৈ তাচ-পাত কেইটা টেবুলত পেলাই এলি চেইমুৰে কলে, “বয়ক লাগে; ডিঙিটো শুকাই গৈছে।” {{gap}}এলি চেইমুৰে সত্য কথা লুকুৱাবলৈ যে ভাও ধৰিছে, সেই কথা মিচেচ পাইপাৰৰ প্ৰখৰ চাহনিতে ধৰা নপৰাকৈ নেথাকিল। বুঢ়ীৰ চচমাৰ গ্লাচত স্পষ্ট হল— মোৰ চকুত ধূলি মাৰিবলৈ মিছা চেষ্টা নকৰিবা; তোমালোকৰ প্ৰেম-ৰোমাঞ্চৰ অভিনয় চাই চাই মোৰ এক ষষ্ঠ ইন্দ্ৰিয়ৰ উদ্ভৱ হৈছে। মিলাৰে তোমাক অৱহেলা কৰি আমগুৰিৰ কেথেৰিণ ৰোজৰ লগত দাৰ্জ্জিলিঙৰ সৌন্দৰ্য্য উপভোগ কৰিবলৈ যোৱা নাইনে? মই কিবা গম নেপাওঁ বুলি ভাবিছা? গতিকে তুমি পুৰুষ চিকাৰ সন্ধানত অ-দিনত ক্লাবলৈ নাহি বঙলাত অকলশৰীয়াকৈ কেনেকৈ থাকিবা? বৰষুণ নেপালে চাহ গছৰ কুঁহিপাত নেমেলে, পুৰুষ কাষত নহলে তিৰোতাৰ মুখত হাঁহি নোলায়—বয়স গ'ল বুলি এই সামান্য কথাটোকে ম‍ই কিবা নেজানোনে? {{nop}}<noinclude>{{center|৩৭৯}}</noinclude> i39537knb6zjprruahg9s2w646izv8e 104 84104 253266 226661 2026-06-13T11:52:27Z BabulB 104 253266 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}মিচেচ পাইপাৰৰ কুৎসিৎ চাহনিৰ যৱনিকা পেলাবলৈ ডৰথিয়ে লৰালৰিকৈ চিঞৰিলে – “বয়, বয়।” {{gap}}বয় দুৱাৰৰ আঁৰতে আছিল; চিঞৰা মাত্ৰকে দৌৰি ওচৰ চাপি চালাম জনাই কলে, “চালাম, হুজুৰ।” {{gap}}“চেম্পেন; চ’ডা সাথ।” এলি চেইমুৰে নিৰ্দ্দেশ দিলে। {{gap}}মিচেচ পাইপাৰৰ বিৰক্তি-সঙ্গৰপৰা মুক্তি পাবলৈ — মূৰ কামুৰিছে, খেলিবৰ ইচ্ছা নাই বুলি এলি চেইমুৰ দূৰৈৰ পেগ টেবুললৈ উঠি গ'ল। মিনিট দুই-চাৰিৰ পিছত মেগডেলিনেও চেইমুৰৰ টেবুলত যোগ দিলেগৈ। মিচেচ পাইপাৰৰ লগত মেগডেলিনে বাধ্য হৈহে তাচত বহিছিল। পাইপাৰ ভাৰতীয় ইংৰাজ; তেওঁৰ তিৰোতাৰ লগত একেলগে বহি তাচ খেলিবলৈ, একে মেজতে মদ খাবলৈ আভিজাত্যৰ সংকোচ। {{gap}}“বতৰটো আজি ডাৱৰীয়া।” সুযোগ বিচাৰি চকীত বহিয়েই মেগডেলিনে কলে। {{gap}}“অসমৰ এই বতৰটো মোৰ অলপো সহ্য নহয়।” “তাতে যদি মিচেচ পাইপাৰৰ দৰে বুঢ়ীক লগ পোৱাৰ দুৰ্ভাগ্য ঘটে।” মেগডেলিনে পেকেটৰ চিগাৰেট এটা এলি চেইমুৰক দি এটা নিজৰ ওঠত গুজিলে। {{gap}}“ডাইনী জনীক মোৰো সহ্য নহয়।” তিক্ততাৰে চেইমুৰে কথাষাৰ কোৱা শেষ হোৱাৰ লগে লগে মেগডেলিনে নিজৰ কাঠীৰে এলি চেইমুৰৰ চিগাৰেটটো জ্বলাই দিলে। {{gap}}“মোৰো।” ধোঁৱাখিনি ফুঁকৈ উলিয়াই মেগডেলিনে পুনৰ<noinclude>{{center|৩৮৪}}</noinclude> 5doc6k25qnuqle7t0nhj2v3799fte91 104 84105 253267 226680 2026-06-13T11:53:57Z BabulB 104 253267 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কলে, “বেচি কথা কয় নহয়নে? লোকৰ কলঙ্ক-অপবাদ চৰ্চ্চি আমোদ পায়।” {{gap}}“অসভ্য!” নাক সিকতাই এলি চেইমুৰে সমৰ্থন কৰিলে। {{gap}}“গিৰিয়েক বোলে হীন জাতৰ হিন্দু।” {{gap}}“মোৰো তেনে অনুমান।” {{gap}}বেহেৰাই দুয়োৰে হাতত মদৰ গিলাচ তুলি দিলে। চেইমুৰে একে ঢোকতে এক পেগ শেষ কৰি পুনৰ ভৰাবলৈ গিলাচটো বয়ৰ আগলৈ আগ বঢ়ালে। মেগডেলিনে অকণ অকণকৈ গিলাচত চুমুক দি বয়ক নিৰ্দেশ দিলে, ‘চ’ডা’৷ চ’ডা নিমিহলোৱাকৈ দ্বিতীয় গিলাচ শেষ কৰা দেখি মেগডেলিনে কলে, “তুমি বৰ খৰ কৰিছা, চাবা; অপকাৰ কৰিব।” {{gap}}“বৰ মূৰৰ কামোৰণি।” গিলাচত বাকী থকাখিনিৰ লগত চ'ডা মিহলাবলৈ বয়ৰ পিনে গিলাচটো এলি চেইমুৰেও আগবঢ়ালে। {{gap}}“তুমি নিজে গাৰী চলাই আহিছা?” {{gap}}“ওঁ, লগত বয় আহিছে।” {{gap}}“আৰু নোখোৱাই ভাল। বেচি খালে গাৰী চলোৱা বিপদজনক।” {{gap}}ইতিমধ্যে বেহেৰাই চেইমুৰৰ গিলাচত পেগ ঢালি দিছিল। মেগডেলিনে বয়ক কিতাপ আনিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে; কিতাপ অৰ্থাৎ হিচাবৰ বহী পেঞ্চিল আহিল। মেগডেলিনে চহী কৰি এলি চেইমুৰলৈ আগ বঢ়াই দিলে। মেগডেলিন খাবলৈ উঠিল। {{nop}}<noinclude></noinclude> 5zzyh34615qfwagxzbryw0l2rdwi57s 104 84106 253268 226682 2026-06-13T11:55:13Z BabulB 104 253268 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“এলি, তুমিও যোৱা উচিত।” লাহেকৈ চেইমুৰৰ কিলাকুটিত ধৰি হেচুকি দিলে। তৃতীয় গিলাচৰ বাকী থকা কণ শেষ কৰি চেইমুৰে মুখ মছিলে। বহীত নাম চহী কৰি বাজ ওলাবলৈ উপক্ৰম কৰি বয়ক নিৰ্দেশ দিলে, “চিগাৰেট।” {{gap}}তাচ খেলৰ মেজত এৰি অহা মিচেচ মিলাৰৰ বেগটো আৰু এটিন আব্দুলা চিগাৰেট, মটৰৰ কাষত ৰৈ থকা নৰেশ্বৰৰ হাতত বেহেৰাই দিলেগৈ। মিচেচ মিলাৰে বেগৰপৰা টকা এটা উলিয়াই বয়লৈ দলিয়াই দিলে। মটৰ ষ্টাৰ্ট হোৱাৰ লগে লগে “গুড়, নাইট মেমচাহাব” বুলি কপাললৈকে হাত তুলি বয়ে চেলাম ঠুকিলে। {{gap}}কেইগজমান চলাৰ পিছত গিয়েৰ সলোৱাত ঘটংকৈ শব্দ হল; মেমচাহাবে দুৰ্ঘটনা ঘটালে বুলি নৰেশ্বৰৰ বুকু চিৰিংকৈ কঁপিল, মেমচাহাবে ষ্টিয়াৰিঙত হাতৰ মুঠি কঠিন কৰিলে; লগে লগে সোঁ ভৰিটো এক্‌চিলেটৰত হেচি দিলে—গাৰীৰ বেগ বাঢ়িল। ওখা-মোখৰা বাৰিষাৰ বোকা বাটত দ্ৰুতগতিৰে যোৱা মটৰ থৰ-থৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে। বতাহৰ সোঁ সোঁ শব্দৰ লগত ইলেকট্ৰিক হৰ্ণৰ দীঘল ৰৱ মিহলি হোৱাত মটৰৰ দ্ৰুতগতি দ্ৰুততৰ হোৱা নৰেশ্বৰৰ অনুমান হল। {{gap}}“চিগাৰেট!” গাৰীৰ বেগ কমাই মিচেচ মিলাৰে চিগাৰেটৰ কাৰণে সামান্য ভাৱে ওঠ মেলি দিলে। টিনৰপৰা চিগাৰেট উলিৱাই নৰেশ্বৰে লৰালৰিকৈ মেমচাহাবৰ ওঠত দিলে। {{gap}}“জ্বলাই দে।” গাৰীৰ গতি হ্ৰাস হল। দুটা-তিনিটা<noinclude>{{center|৩৮২}}</noinclude> klnu9sj6p9zw1ytl3r3snma3ni11l1u 104 84107 253269 226686 2026-06-13T11:56:38Z BabulB 104 253269 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude><section begin="A" />দিয়াচলাই কাঠি নষ্ট কৰাৰ পিছতহে নৰেশ্বৰে কোনোমতে চিগাৰেটটো জ্বলাবলৈ সমৰ্থ হল। {{gap}}“ধন্যবাদ।” আকৌ গাৰীৰ গতি বাঢ়িল। বাওঁহাতখন স্টিয়াৰিঙৰপৰা এৰুৱাই সমুখৰ সৰু আইনাখনত চাই মিচেচ মিলাৰে কপালত আমনি কৰা চুলি কেইডাল ঠিককৈ ললে। {{gap}}মেমচাহাবৰ ক্ষমতাত নৰেশ্বৰৰ শ্ৰদ্ধা হল। তেওঁৰ গাৰ পৰা ওলোৱা চেণ্টৰ সৌৰভ, মুখৰপৰা ওলোৱা মদৰ মিঠা গোন্ধে নৰেশ্বৰক স্বপ্নাবিষ্ট কৰি তুলিলে। কেনেকৈ যে গাৰী আহি বঙলাৰ গেটত ৰলহি সি ততকেই ধৰিব নোৱাৰিলে। গাৰীৰপবা নামিয়েই মিচেচ মিলাবে কলে, {{gap}}“নৰেশ্বৰ তই বঙলাত শুবি—চাহাবৰ কোঠাত।” {{gap}}ড্ৰাইভাৰৰ হাতত ছাবিটো দিবলৈ নিৰ্দেশ দি মেমচাহাব বঙলালৈ উঠি গ'ল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|বাইছ}}}} {{gap}}মিলাৰৰ কুঠৰীৰ মাটীতে বিছনা কৰি নৰেশ্বৰে শুবলৈ যো-জা কৰিলে। মেজৰ লেম্পটো একেবাৰে নুনুমুৱাই শলিতা ডাল পকাই যৎসামান্য পোহৰ অহাকৈ জ্বলাই থলে। ডাইনিং ৰুমটো মাজতে; তাৰ সোঁ-বাওঁ দুয়োকাষে দুটাকৈ কোঠা। বাওঁপিনে থকা দুটা কোঠাৰ এটা কোঠাত মিলাৰ শোৱে; কাষৰটোত পূৰ্ব্বে মিচেচ মিলাৰ শুইছিল। কিন্তু আজিকালি <section end="B" /><noinclude></noinclude> bnkobzc60m9qc3qmmrrvy5eilxcdfn1 104 84150 253156 227236 2026-06-12T14:25:58Z BabulB 104 253156 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude> {{gap}}“লুক-ঢাক কৰিবৰ কি আছে?” নৰেশ্বৰে চনিয়াৰ চকুলৈ চালে। {{gap}}“তই কিহৰ কথা কৈছ?” {{gap}}“কৈছোঁয়েই নহয়?” চনিয়াৰ চকুৰ চাহনিত একো সংকেত নেপাই নৰেশ্বৰে প্ৰণয় নিবেদনৰ মাতেৰে কলে, “তোৰ মত আছে বুলিয়েই ভাবিছো।” {{gap}}“কিহত?” বতাহত আউলি-বাউলি হৈ পৰা চুলিবোৰ সামৰি চনিয়াই সুধিলে। {{gap}}“বিয়াৰ কথা।” {{gap}}“বিয়া?” পুৱা গধূলি গচকা দুৱাৰদলিতে উজুটি খোৱাৰ দৰে সেই সহজ প্ৰশ্নটোত চক খাই মৃদু প্ৰতি-প্ৰশ্ন কৰিলে। {{gap}}“চনিয়া, তই মোক ভাল নেপাৱ?” নৰেশ্বৰে কাষ চাপি আবেগৰে সুধিলে। {{gap}}“জানই দেখোন—লগ পোৱা দিনৰেপৰাই তোক ভাল পাইছোঁ৷” চনিয়াৰ স্বৰ বেদনাভৰা। {{gap}}“উচপ খাই উঠিলি কিয়?” {{gap}}“ভাল পালেই জানো বিয়া কৰিব পাৰি?” {{gap}}“কিয়?” নৰেশ্বৰৰ প্ৰশ্নত সংশয়। {{gap}}“বিয়া নহওঁ”, নিৰ্লিপ্তভাৱে লাহেকৈ উত্তৰ দিলে। {{gap}}“তোক বিয়া কৰাম বুলি মই হলে ভাবি আছো। আজি ছমাহ তহঁতৰ লগত আছে৷; তোৰ লগে লগে ফুৰিছোঁ; তোৰ মৰম পাইছো; তোৰ বাহিৰে অন্য ছোৱালীৰ লগত ফুৰা-চকা,<noinclude>{{center|৩২১}}</noinclude> qusdqlkw7x2ffrm6dnt4gg2zb6b5syg 104 84151 253157 227237 2026-06-12T14:27:19Z BabulB 104 253157 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কৰা তই জানো দেখিছ? তোৰ বাহিৰে অন্য ছোৱালীক ম‍ই ভাল পাবই নোৱাৰোঁ।” {{gap}}নিজৰ মুঠিৰ মাজত চনিয়াৰ হাতটো সুমুৱাই নৰেশ্বৰে তাৰ মাজতে সম্মতি বিচাৰিলে। {{gap}}চনিয়াৰ মুখত কথা নাই। {{gap}}“চনিয়া, তই অমত নহবি; তোৰ মত পাবলৈ মোৰ মনটোয়ে চট্‌ফটাই আছে; খাব-শুব নোৱাৰি অশান্তিত আছো। মোক বেজাৰ নিদিবি।” শোকাৰ্ত্ত সুৰত কথাষাৰ কৈ নিজৰ অজ্ঞাতসাৰেই চনিয়াৰ হাতখনত টানকৈ টিপা মাৰিলে। {{gap}}“উস্ উস্ কি কৰ, কি কৰ?” চনিয়াই চিঞৰিলে; তাইৰ দুই চকুয়েদি চকুলো বাগৰি গল। এৰো নেৰোকৈ হাতখন এৰি মুখখন চনিয়াৰ সমুখলৈ নি নৰেশ্বৰে সুধিলে, “দুখ পালি?” {{gap}}মুখৰ হাঁহিৰে চকুৰ পানী ঢাকিবলৈ চল কৰি চনিয়াই উত্তৰ দিলে, “হাতত দুখ দিয়া নাই; দুখ দিলি বুকুতহে।” কথাত কান্দো কান্দো সুৰ; সেই কান্দোনতে মনোৰম কাহিনী। {{gap}}“মোক ভাল নেপাৱ?” নৰেশ্বৰৰ প্ৰশ্নত আশা-ব্যৰ্থৰ বিহ্বলতা। {{gap}}“তোক ভাল পাওঁ দেখিয়েই তোৰ ভালৰ কাৰণে বিয়া কৰিবলৈ অমত হৈছোঁ।” এইবাৰ নিজেই নৰেশ্বৰৰ হাতখন হাত ফুৰাই অনুনয়ৰ সুৰত কলে, “নৰেশ্বৰ, তই গাৱলৈ ঘূৰি যা; গাৱঁৰে ছোৱালী বিয়া কৰাই ঘৰ-সংসাৰ পাতগৈ। বাগিছাৰ<noinclude>{{center|৩২২}}</noinclude> mr7kri88qr5iay4cstqu8aejdq1pno7 104 84152 253158 227238 2026-06-12T14:36:35Z BabulB 104 253158 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>লেতেৰা ছোৱালী বিয়া কৰাই জীৱন অসুখী নকৰিবি। মোক বিয়া কৰোৱা কথা মনলৈ নানিবি।” {{gap}}কথাষাৰ কৈ চনিয়া হঠাতে আচৰিতভাবে গহীন হল; বৰষুণৰ পূৰ্ব্বৰ আকাশৰ গোমোঠা গাম্ভীৰ্য্য। {{gap}}“চনিয়া, মোক আন ছোৱালী বিয়া কৰোৱাৰ কথা কৈ বেজাৰ নিদিবি, তোৰ বাহিৰে আনক বিয়া কৰোৱা মই ভাবিবই নোৱাৰোঁ। বাৰু, আজিয়েই তই মোক মত দিব নেলাগে। মই বাট চাম।” চনিয়াৰ মনটো সদায় ডোলনাত ডুলি থাকে, অস্থিৰ; নৰেশ্বৰে বুজে। ভুকুতে কলটো নপকে—সংসাৰত সকলো কাৰ্য্যতে ধৈৰ্য্যৰ প্ৰয়োজন—সেই কথাও নৰেশ্বৰে বুজে। আকাশৰ নক্ষত্ৰৰ দৰে মানুহৰ ভাগ্য নাৰীয়ে নিৰ্ণয়ো কৰে, উজ্জ্বলো কৰে। ভবিষ্যতৰ বিশ্বাসত নৰেশ্বৰৰ ম্লান পৰি যাব খোজা মনটো পুনৰ উৎফুল্ল হৈ পৰিল। {{gap}}চাহ গছৰ পাহীৰ মাজত টুকুৰি এৰি থৈ দুপৰীয়াৰ জিৰণিৰ কাৰণে এজনী দুজনীকৈ তিৰোতাই ছাঁ দিয়া গছৰ তলত জুম পাতি বহিছিল। সোহাগীৰ বুকুত বন্ধা কেচুৱাই সোঁফালৰ স্তনৰ পৰা মুখ এৰুৱাই চিঞৰিলে; সোহাগীয়ে কেচুৱাৰ মূৰটো হেচুকি বাওঁ পিনৰটোত মুখ লগাই দিলে। দোচোহামান মাৰি কেচুৱাই আকৌ প্যেঁ-প্যেঁকে কান্দিলে—নৱজাত শিশুৰহে যেন প্ৰথম কান্দোন। লগৰীহঁতৰ লগত কথা পতাত ব্যাঘাত জন্মাত লৰাটোৰ পিঠিখনত টানকৈ ঢকা এটা মাৰি সোহাগীয়ে কলে, “এইডালে খাবলৈ পালেও চিঞৰে।”<noinclude>{{center|৩২৩}}</noinclude> ibh46z4a3rinh03sbdl1hvpy2r50nl9 104 84153 253159 227239 2026-06-12T14:38:50Z BabulB 104 253159 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>“তোৰ বুকু শুকান; কেচুৱাই চুহিলে তাত কি দুধ পাব?” ছোৱালীৰ অন্তৰত মাতৃস্নেহ ভূমিষ্ঠ হোৱাৰ লগে লগেই জন্মে। মাক নৌ হওঁতেই সাবিত্ৰীয়ে মাকৰ মৰমেৰে মাত দিলে। {{gap}}“মাকে খাবলৈ পালেহে বুকুত গাখীৰ হব!” তিলকমতিয়ে সমিধান দিলে। {{gap}}“মতা-তিৰোতা দুটাৰ পইচাৰে দেখোন দুসাজ খাবলৈ নোজোৰে।” . কেচুৱাৰ কান্দোন বন্ধ নোহোৱাত পানী-চাহ পিবলৈ সোহাগী উঠি গল; পানী-চাহ পিলে কিজানি বুকুত গাখীৰ গোট খায়ে। {{gap}}নৰেশ্বৰ চনিয়া দুয়োৰো মুখত কিছু সময় কোনো কথা নাই; হঠাতে নৰেশ্বৰলৈ আশ্বাসৰ হাঁহি মাৰি সাবিত্ৰীহঁতৰ জুমলৈ তাই লৰ দিলে। নৰেশ্বৰৰ লগত চনিয়াৰ ভবিষ্যত সুখৰ জীৱন কল্পনা কৰি চাৰিও পিনৰ তিৰোতাসকলে উৰি অহা পখিলাজনীলৈ আনন্দ-ঈৰ্ষা মিহলি চকুৰে চালে। উপাৰ্জ্জনক্ষম স্বামী পাবলৈ সকলো গাভৰুৰে আকাঙ্ক্ষা। {{gap}}শৈশৱৰপৰা নৰেশ্বৰ মাকৰ বুকুৰ উমৰ পৰা বঞ্চিত। আশ্ৰয়হীন মেঘৰ দৰে উন্মনা হৈ সি চাহ গছৰ মাজে মাজে সেউজী মৰম বিচাৰি ফুৰিলে।<noinclude>{{center|৩২৪}}</noinclude> kobi0xo7xl9miy3j9blgruyjdvfnctz 104 84154 253162 227166 2026-06-12T14:58:19Z BabulB 104 253162 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|{{x-larger|উনৈছ}}}} {{gap}}চাহৰ বাকচ বোজাই দিবলৈ লখু জাহাজ ঘাটলৈ ওলাইছে; ৰাতি জাহাজ ঘাটতে থাকি পিছদিনা পুৱা জাহাজত মাল বোঝাই দি আবেলিহে উভতিব। চনিয়া পিছ বেলা পাত তুলিবলৈ যোৱা নাই; লখুৰ জা-জলপানৰ দিহা কৰিছে। সৰহকৈ কেচা জলকীয়া দি ভজা পানী-পিঠা লখুৰ বৰ প্ৰিয়। পানী-পিঠা কেইখন গৰমে গৰমে ভাজি চনিয়াই কলপাতেৰে মেৰালে; লগতে ছিৰা গুড় অলপমানৰ টোপোলা এটা কৰি গামোচাত বান্ধি লখুৰ কাষত থলেহি। লখুয়ে লাক-পাককৈ চাদৰখনৰে মূৰত পাগ এটা মাৰিছে। চনিয়াই আকৌ ভিতৰ সোমাই তামোল দুখনমান চাধাপাত এটা আনি লখুৰ হাতত দি কলে, “হো ল’।" {{gap}}“আজি দেখোন তোৰ মন ভাল; চিঞৰ বাখৰ নকৰোঁতেই সকলো হাতে হাতে যোগাইছ।” পাগটো বন্ধা শেষ কৰি সোঁ-হাতখন আগবঢ়ালে। {{gap}}“তোক বেছি দিন আল ধৰিবলৈ নেপাম নহয়?” দুষ্টালি হাঁহিৰে লখুলৈ চালে। {{gap}}“কিয়?” তামোল কেইখন, চাধাপাতটো নুৰিয়াই কামিজৰ জেপত সুমুৱাবলৈ খপ্‌-জপাই সুধিলে। {{gap}}“ৰাধুক আনিলে তই জানো আমাৰ আপোন হৈ থাকিবি?” প্ৰশ্নত কৃত্ৰিম কপটতা।<noinclude>{{center|৩২৫}}</noinclude> s59fi3qwzhffj283cuj7wtfgscodmkj 104 84155 253163 227240 2026-06-12T15:21:13Z BabulB 104 253163 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“বিয়া কৰিলে পৰ হমনে?” {{gap}}“তিৰোতাক পালে মানুহে আই-বোপাই ভাই-ভনী সকলোকে পাহৰে। {{gap}}“তহঁত ছোৱালীবোৰতহে সেইষাৰ খাটে। কোনোবা এটাত মন খালে তহঁতে ঘৰ ঘৰোৱাহ সকলোকে পাহৰ। নৰেশ্বৰৰ লগতে কেতিয়াবা তই পলাই যাব লাগিলে, বাগিছালৈ ঘূৰি আহিবি জানো? তহঁত ছোৱালীবোৰ চৰাইৰ দৰে; গাভৰু হলি কি, এটাৰ লগত ভূৰুংকৈ উৰা মাৰিলি!” চোতালত পৰি থকা টোকোনডাল হাতত লৈ কথাত জব্দ হল ভাবি কৌতুকেৰে চনিয়ালৈ চালে। {{gap}}“নৰেশ্বৰৰ লগত পলাই যাম বুলি তোক কলে কোনে?” খং অভিমানত চনিয়াই প্ৰশ্ন কৰিলে। {{gap}}অলপ পৰ চনিয়াৰ মুখলৈ চাই লখুয়ে কলে, “বুজিছ চনিয়া, নৰেশ্বৰ ভাল লৰা; তাক বিয়া কৰিলে সুখীয়েই হবি।” উত্তৰ স্নেহ-মিশ্ৰিত। {{gap}}“ভাল মানুহ হল বুলিয়েই বিয়া কৰাবলৈ যাম কিয়? চব ভাল বস্তু জানো আমি পাবলৈ বিচাৰো? আকাশৰ জোনটো—তাৰ পোহৰহে ভাল পাওঁ, জোনটো কোনোবাই কোলাত পাবলৈ বিচাৰেনে?” {{gap}}“কথাত তোক মই কেনেকৈ বলে পাৰিম? এণ্ড্ৰুজ চাহাবৰ লগত থাকি তই বহুত কথা শিকিলি। বাবু-মহৰীবোৰেও তোৰ কথা বুজিবলৈ টান পায়।” হাতৰ চাধাকণ<noinclude>{{center|৩২৬}}</noinclude> 3rx5ajl5a2o1uptoqgk3gzn2dwzuajg 0 92494 253160 2026-06-12T14:50:34Z BabulB 104 "{{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ষোল|ষোল]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ওঠৰ|ওঠৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253160 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ষোল|ষোল]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ওঠৰ|ওঠৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=322 to=330 fromsection="B" /> rxoqrx5mq8910cgmg83t1t0zbdflmjj 253161 253160 2026-06-12T14:53:41Z BabulB 104 253161 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/সোতৰ|সোতৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/উনৈশ|উনৈশ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=322 to=330 fromsection="B" /> ff6tn8el36kczvhee7blrfhxjvsk1ic 253225 253161 2026-06-13T07:06:02Z BabulB 104 253225 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/সোতৰ|সোতৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/উনৈছ|উনৈছ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=322 to=330 fromsection="B" /> glry8pycr5v9r38evi8qot7gzn0wvq4 104 92495 253201 2026-06-13T02:33:36Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "জাতি আৰু ধৰ্ম্ম। শ্ৰীনিধি ৰাম দাস ।" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253201 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rajdweep nlb" /></noinclude>জাতি আৰু ধৰ্ম্ম। শ্ৰীনিধি ৰাম দাস ।<noinclude></noinclude> 3n50zcvuan7sqrrnhdgh8jh5upu3cgl 104 92496 253202 2026-06-13T02:33:54Z Rajdweep nlb 2118 /* লিখা নথকা */ 253202 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Rajdweep nlb" /></noinclude><noinclude></noinclude> sjfj8nqq1lesc5yjp5war39sxb32cpm 104 92497 253203 2026-06-13T02:34:12Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "জাতি আৰু ধৰ্ম্ম। (HEM SAREE COLLECTION) TEZPUR. শ্ৰীনিধি ৰাম দাসৰ দ্বাৰা প্রণীত আৰু প্ৰকাশিত । প্রথম সংসৃ গুৱাহাটী । চক ১৮৫ । সর্বব স্বত্ব সংৰক্ষিত । মুল্য ॥ আঠ অনা । GOVERNMENT OF Call No...... DISTRICT SSAM BRARY." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253203 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rajdweep nlb" /></noinclude>জাতি আৰু ধৰ্ম্ম। (HEM SAREE COLLECTION) TEZPUR. শ্ৰীনিধি ৰাম দাসৰ দ্বাৰা প্রণীত আৰু প্ৰকাশিত । প্রথম সংসৃ গুৱাহাটী । চক ১৮৫ । সর্বব স্বত্ব সংৰক্ষিত । মুল্য ॥ আঠ অনা । GOVERNMENT OF Call No...... DISTRICT SSAM BRARY.<noinclude></noinclude> hj0jrno21iaf5q9qug0q3iir7ildhax 104 92498 253204 2026-06-13T02:34:30Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "এ গুৱাহাটী নিউ প্ৰেছত- ষ্ট্ৰপূৰ্ণচন্দ্ৰ কাকতীৰ দ্বাৰা ছপা হল । i w" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253204 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rajdweep nlb" /></noinclude>এ গুৱাহাটী নিউ প্ৰেছত- ষ্ট্ৰপূৰ্ণচন্দ্ৰ কাকতীৰ দ্বাৰা ছপা হল । i w<noinclude></noinclude> oz1clq5igpw5axh1kxwj7fw47guj6ut 104 92499 253205 2026-06-13T02:34:47Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পাতনি ৷ ঈশ্বৰৰ কোপ দৃষ্টিত তেত্রিশ কোটি ভাৰতবাসীৰ ছেপি কোটস জাতি, তেত্রিশ কৌটি ধৰ্ম্ম আৰু ধৰ্ম্মশাস্ত্র আছে । লিখকে নতুনকৈ জাতি সৃষ্টি কৰিব বা জাতি-বস্ত প্ৰকাশ কৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253205 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rajdweep nlb" /></noinclude>পাতনি ৷ ঈশ্বৰৰ কোপ দৃষ্টিত তেত্রিশ কোটি ভাৰতবাসীৰ ছেপি কোটস জাতি, তেত্রিশ কৌটি ধৰ্ম্ম আৰু ধৰ্ম্মশাস্ত্র আছে । লিখকে নতুনকৈ জাতি সৃষ্টি কৰিব বা জাতি-বস্ত প্ৰকাশ কৰিব খোজা নাই । বিষয়তো তেওঁৰ তিমান অধিকাৰ নাই। আক মোটা কথা বুজে ; আৰু বিশ্বাস মানুহৰ সংখ্যাই ভাৰতত বৰ বেচি . তেওঁ মোটা বন্ধ দেখে কৰে যে তেওঁৰ নিচিনা এবং তেওঁ বর্তমান যুগত ভাৰতত বৰ্ত্তমান থকা জাতি আৰু ধৰ্ম্মৰূপী জাল দুখনৰ ভাঙ্গিব নোৱাৰি বৰ অসুবিধা পাইছে, উৱাহ-নিয়াহ নোপোৱা হৈছে ; আৰু কেনেকৈ এই জাল ফালি বাহিৰ হৈ মুকলি পথাৰৰ মুকলি বায়ুত মন-প্রাণ এৰি দি এটা শাস্তিৰ টোপনি মাৰিব পাৰে তাকে ভাবিছে । আৰু ভাবিছে, — এই দুথ অকল তেওঁৱে পোৱা নাই ৷ তেওঁৰ নিচিনা মোটা বিদ্যা-বুদ্ধিৰ যিসকল আছে সেইসকলেও পাইছে। সেই নিমিত্তে নিজৰ নাকত তেল দিয়াৰ লগে লগে সেই সকলৰ নাকৰও সোপা ভাঙ্গি দিয়াৰ নিমিত্তে যৎকিঞ্চিৎ লিখিলে । স্বাধীন চিন্তা প্রকাশ কৰা বহুতৰ পক্ষে ঘোৰতৰ অপথ্য, ই কথা ও লিখকৰ অবিদিত নাই। তেওঁ ইয়াকও ভালকৈ জানে যে তেওঁৰ চকুত থকা চচমা জোৰৰ নিচিনা চচমা বহুতৰ চকুত আছে কিন্তু অন্ধ বদনাম তেরেছে পাব। কিন্তু কি কৰিব? অশান্তিৰ ঠেলাত, অবিচাৰৰ হেঁচাত মানৱ জাতিৰ তত নাইকিয়া অশান্ত ভয়া দেখি মনৰ ভাব গোপন কৰিবৰ উপায় নাপালে। ইয়াৰ দ্বাৰা এজনৰও মন সংস্কাৰ বিযুক্ত হলে তেওঁৰ পৰিশ্ৰম নাৰ্থক বুলি ভাৰিব। ইতি— নিধিৰাম দাস ।<noinclude></noinclude> f6bgl6an4zxjpddxsnwxxqhn4yn7edv 0 92500 253213 2026-06-13T04:25:28Z BabulB 104 "{{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ওঠৰ|ওঠৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বিছ|বিছ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253213 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ওঠৰ|ওঠৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বিছ|বিছ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=331 to=358 /> s9x24po1quz9xlnqfzz7mwve3yr4pfc 253214 253213 2026-06-13T04:26:28Z BabulB 104 253214 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ওঠৰ|ওঠৰ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বিছ|বিছ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=331 to=358 tosection="A" /> omgch7gqcn8dwiyaews2a1x0k19k9x1 104 92501 253215 2026-06-13T05:19:15Z Sameer Kalita14 4455 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253215 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude><br> <br> {{gap|centre}}'''<big>কৰ্ণাটকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ</big>''' {{gap}}২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কৰ্ণাটকৰ ৰায়ছুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত সিন্ধানুৰত ডুডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ে (কণাটক মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগত) ১২ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮ জানুৱাৰীলৈকে মহিলাৰ বাবে এক 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ'ৰ আয়োজন কৰিছিল। গুৱাহাটীস্থিত উত্তৰ পূৱ - আঞ্চলিক কেন্দ্রই (NSS-NER) যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ক পাঁচগৰাকী ছাত্ৰীৰ সৈতে NSS প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰক তত্ত্বাৱধায়ক হিচাপে পঠাবলৈ আহ্বান জনালে। সেই সময়ৰ অধ্যক্ষ ড° পৱিত্ৰ প্ৰাণ গোস্বামী ছাৰে মোক শিবিৰটোত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ক'লে আৰু সেইমতে ম‍ই ৰেলত টিকট কাটি মহাবিদ্যালয়ৰ পাঁচগৰাকী ছাত্রী ক্ৰমে পল্লৱী দত্ত, ধৰিত্ৰী বৰুৱা, দেৱযানী বৰা, ময়ূৰী গগৈ আৰু ৰ'জ দলেক লগত লৈ গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰিলো। দেৱযানী বৰাৰ ককায়েক দিগন্ত বৰা আমাৰ মহাবিদ্যালয়ৰে ছাত্ৰ আছিল । দিগন্তই বাঙ্গালোৰত কিবা কাম এটা আছে বুলি আমাৰ লগতে যাবলৈ ওলোৱাত মই ভালেই পালো । অতি নম্র, ভদ্র, অমায়িক দিগন্ত বৰাই প্ৰতি মুহূৰ্ততে আমাৰ দলটিক সহায় কৰিছিল। বাৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ পৰা 'আনাৰ্কুলাম এক্সপেছ'ত গৈ এঘাৰ তাৰিখে নিশা দহমান বজাত আমি বিজয়বাড়া জংচনত নামিলো । ৰাতিটো এখন হোটেলত কটাই পিছদিনা হুৱলি পেছেঞ্জাৰত বেল্লাৰীলৈ বুলি উঠি দিলো। হুৱলি পেছেঞ্জাৰ আমাৰ ইয়াত চলা পেছেঞ্জাৰ বোৰতকৈ দ্রুতগামী আৰু বৰ চাফ-চিকুন আছিল। আমাৰ কেবিনত এটা পৰিয়াল লগ পালো আৰু তেওঁলোক গুণ্টাকল জংচনলৈকে বুলি গৈ আছিল । পৰিয়ালটোৰ লগত কথা পাতি পাতি সময়বোৰ পাৰ কৰিবলৈ ধৰিলো। পাৱনী নামৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী এজনীও মাক দেউতাকৰ লগত ফুৰিবলৈ গৈছিল। বেছ স্মার্ট পাৱনীৰ সৈতে মোৰ যথেষ্ট<noinclude>{{rh| |৩৪✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৪|}}</noinclude> s0kjt4yvpo8trlggxp3vc75wrqd7lq5 253216 253215 2026-06-13T05:22:56Z Sameer Kalita14 4455 253216 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude><br> <br> {{gap|center}}'''<big>কৰ্ণাটকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ</big>''' {{gap}}২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কৰ্ণাটকৰ ৰায়ছুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত সিন্ধানুৰত ডুডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ে (কণাটক মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগত) ১২ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮ জানুৱাৰীলৈকে মহিলাৰ বাবে এক 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ'ৰ আয়োজন কৰিছিল। গুৱাহাটীস্থিত উত্তৰ পূৱ - আঞ্চলিক কেন্দ্রই (NSS-NER) যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ক পাঁচগৰাকী ছাত্ৰীৰ সৈতে NSS প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰক তত্ত্বাৱধায়ক হিচাপে পঠাবলৈ আহ্বান জনালে। সেই সময়ৰ অধ্যক্ষ ড° পৱিত্ৰ প্ৰাণ গোস্বামী ছাৰে মোক শিবিৰটোত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ক'লে আৰু সেইমতে ম‍ই ৰেলত টিকট কাটি মহাবিদ্যালয়ৰ পাঁচগৰাকী ছাত্রী ক্ৰমে পল্লৱী দত্ত, ধৰিত্ৰী বৰুৱা, দেৱযানী বৰা, ময়ূৰী গগৈ আৰু ৰ'জ দলেক লগত লৈ গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰিলো। দেৱযানী বৰাৰ ককায়েক দিগন্ত বৰা আমাৰ মহাবিদ্যালয়ৰে ছাত্ৰ আছিল । দিগন্তই বাঙ্গালোৰত কিবা কাম এটা আছে বুলি আমাৰ লগতে যাবলৈ ওলোৱাত মই ভালেই পালো । অতি নম্র, ভদ্র, অমায়িক দিগন্ত বৰাই প্ৰতি মুহূৰ্ততে আমাৰ দলটিক সহায় কৰিছিল। বাৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ পৰা 'আনাৰ্কুলাম এক্সপেছ'ত গৈ এঘাৰ তাৰিখে নিশা দহমান বজাত আমি বিজয়বাড়া জংচনত নামিলো । ৰাতিটো এখন হোটেলত কটাই পিছদিনা হুৱলি পেছেঞ্জাৰত বেল্লাৰীলৈ বুলি উঠি দিলো। হুৱলি পেছেঞ্জাৰ আমাৰ ইয়াত চলা পেছেঞ্জাৰ বোৰতকৈ দ্রুতগামী আৰু বৰ চাফ-চিকুন আছিল। আমাৰ কেবিনত এটা পৰিয়াল লগ পালো আৰু তেওঁলোক গুণ্টাকল জংচনলৈকে বুলি গৈ আছিল । পৰিয়ালটোৰ লগত কথা পাতি পাতি সময়বোৰ পাৰ কৰিবলৈ ধৰিলো। পাৱনী নামৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী এজনীও মাক দেউতাকৰ লগত ফুৰিবলৈ গৈছিল। বেছ স্মার্ট পাৱনীৰ সৈতে মোৰ যথেষ্ট<noinclude>{{rh| |৩৪✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৪|}}</noinclude> 0yzn1ufqqdog0qn9piz99wvuxnjvbeh 253217 253216 2026-06-13T05:25:27Z Sameer Kalita14 4455 253217 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude><br> <br> {{gap|center}}'''<big><big><big><big>কৰ্ণাটকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ</big><big><big><big>'''<br> <br> <br> {{gap}}২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কৰ্ণাটকৰ ৰায়ছুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত সিন্ধানুৰত ডুডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ে (কণাটক মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগত) ১২ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮ জানুৱাৰীলৈকে মহিলাৰ বাবে এক 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ'ৰ আয়োজন কৰিছিল। গুৱাহাটীস্থিত উত্তৰ পূৱ - আঞ্চলিক কেন্দ্রই (NSS-NER) যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ক পাঁচগৰাকী ছাত্ৰীৰ সৈতে NSS প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰক তত্ত্বাৱধায়ক হিচাপে পঠাবলৈ আহ্বান জনালে। সেই সময়ৰ অধ্যক্ষ ড° পৱিত্ৰ প্ৰাণ গোস্বামী ছাৰে মোক শিবিৰটোত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ক'লে আৰু সেইমতে ম‍ই ৰেলত টিকট কাটি মহাবিদ্যালয়ৰ পাঁচগৰাকী ছাত্রী ক্ৰমে পল্লৱী দত্ত, ধৰিত্ৰী বৰুৱা, দেৱযানী বৰা, ময়ূৰী গগৈ আৰু ৰ'জ দলেক লগত লৈ গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰিলো। দেৱযানী বৰাৰ ককায়েক দিগন্ত বৰা আমাৰ মহাবিদ্যালয়ৰে ছাত্ৰ আছিল । দিগন্তই বাঙ্গালোৰত কিবা কাম এটা আছে বুলি আমাৰ লগতে যাবলৈ ওলোৱাত মই ভালেই পালো । অতি নম্র, ভদ্র, অমায়িক দিগন্ত বৰাই প্ৰতি মুহূৰ্ততে আমাৰ দলটিক সহায় কৰিছিল। বাৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ পৰা 'আনাৰ্কুলাম এক্সপেছ'ত গৈ এঘাৰ তাৰিখে নিশা দহমান বজাত আমি বিজয়বাড়া জংচনত নামিলো । ৰাতিটো এখন হোটেলত কটাই পিছদিনা হুৱলি পেছেঞ্জাৰত বেল্লাৰীলৈ বুলি উঠি দিলো। হুৱলি পেছেঞ্জাৰ আমাৰ ইয়াত চলা পেছেঞ্জাৰ বোৰতকৈ দ্রুতগামী আৰু বৰ চাফ-চিকুন আছিল। আমাৰ কেবিনত এটা পৰিয়াল লগ পালো আৰু তেওঁলোক গুণ্টাকল জংচনলৈকে বুলি গৈ আছিল । পৰিয়ালটোৰ লগত কথা পাতি পাতি সময়বোৰ পাৰ কৰিবলৈ ধৰিলো। পাৱনী নামৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী এজনীও মাক দেউতাকৰ লগত ফুৰিবলৈ গৈছিল। বেছ স্মার্ট পাৱনীৰ সৈতে মোৰ যথেষ্ট<noinclude>{{rh| |৩৪✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৪|}}</noinclude> iz6kxds2oia88wstksi6ysfsy86qzkg 253218 253217 2026-06-13T05:26:05Z Sameer Kalita14 4455 253218 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude><br> <br> {{gap|center}}'''<big><big>কৰ্ণাটকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ</big><big>'''<br> <br> <br> {{gap}}২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কৰ্ণাটকৰ ৰায়ছুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত সিন্ধানুৰত ডুডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ে (কণাটক মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগত) ১২ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮ জানুৱাৰীলৈকে মহিলাৰ বাবে এক 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ'ৰ আয়োজন কৰিছিল। গুৱাহাটীস্থিত উত্তৰ পূৱ - আঞ্চলিক কেন্দ্রই (NSS-NER) যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ক পাঁচগৰাকী ছাত্ৰীৰ সৈতে NSS প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰক তত্ত্বাৱধায়ক হিচাপে পঠাবলৈ আহ্বান জনালে। সেই সময়ৰ অধ্যক্ষ ড° পৱিত্ৰ প্ৰাণ গোস্বামী ছাৰে মোক শিবিৰটোত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ক'লে আৰু সেইমতে ম‍ই ৰেলত টিকট কাটি মহাবিদ্যালয়ৰ পাঁচগৰাকী ছাত্রী ক্ৰমে পল্লৱী দত্ত, ধৰিত্ৰী বৰুৱা, দেৱযানী বৰা, ময়ূৰী গগৈ আৰু ৰ'জ দলেক লগত লৈ গুৱাহাটীলৈ যাত্ৰা কৰিলো। দেৱযানী বৰাৰ ককায়েক দিগন্ত বৰা আমাৰ মহাবিদ্যালয়ৰে ছাত্ৰ আছিল । দিগন্তই বাঙ্গালোৰত কিবা কাম এটা আছে বুলি আমাৰ লগতে যাবলৈ ওলোৱাত মই ভালেই পালো । অতি নম্র, ভদ্র, অমায়িক দিগন্ত বৰাই প্ৰতি মুহূৰ্ততে আমাৰ দলটিক সহায় কৰিছিল। বাৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ পৰা 'আনাৰ্কুলাম এক্সপেছ'ত গৈ এঘাৰ তাৰিখে নিশা দহমান বজাত আমি বিজয়বাড়া জংচনত নামিলো । ৰাতিটো এখন হোটেলত কটাই পিছদিনা হুৱলি পেছেঞ্জাৰত বেল্লাৰীলৈ বুলি উঠি দিলো। হুৱলি পেছেঞ্জাৰ আমাৰ ইয়াত চলা পেছেঞ্জাৰ বোৰতকৈ দ্রুতগামী আৰু বৰ চাফ-চিকুন আছিল। আমাৰ কেবিনত এটা পৰিয়াল লগ পালো আৰু তেওঁলোক গুণ্টাকল জংচনলৈকে বুলি গৈ আছিল । পৰিয়ালটোৰ লগত কথা পাতি পাতি সময়বোৰ পাৰ কৰিবলৈ ধৰিলো। পাৱনী নামৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী এজনীও মাক দেউতাকৰ লগত ফুৰিবলৈ গৈছিল। বেছ স্মার্ট পাৱনীৰ সৈতে মোৰ যথেষ্ট<noinclude>{{rh| |৩৪✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৪|}}</noinclude> 71suu6ubayu4cdamu5mo7rdbhej2v4y 104 92502 253219 2026-06-13T05:37:12Z Sameer Kalita14 4455 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253219 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sameer Kalita14" /></noinclude> দীঘলীয়া বাৰ্তালাপ হ'বলৈ ধৰিলে। হুৱলি পেছেঞ্জাৰত যোৱাৰ বাবে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, কপাহ খেতি, কলৰ খেতি, দাইলৰ খেতি আদি সুন্দৰ ভাৱে উপভোগ কৰিবলৈ সুবিধা হৈছিল। পাহাৰৰ মাজে মাজে যোৱা ৰেলখনত কেইবাটাও সুৰঙ্গ আমি পাৰ হৈ যাবলগীয়া হৈছিল আৰু সুৰঙ্গবোৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগেই মানুহবোৰে উকি মাৰি গৈছিল। বেছ সৌন্দৰ্য্যপূৰ্ণ এক যাত্ৰাৰ অন্তত সন্ধিয়া চাৰে আঠ মান বজাত গুণ্টাকল পালোগৈ। পাৱনী আৰু তাইৰ মাক দেউতাকে আমাৰ পৰা বিদায় লৈ আমাক ক'লে যে দুঘন্টামানৰ ভিতৰতেই আপোনালোকো বেল্লাৰী পাবগৈ। গুণ্টাকলত আমি পাতলীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰি আকৌ ট্ৰেইনত বহিলোগৈ আৰু চাৰে দহমান বজাত বেল্লাৰি পালোগৈ। বেল্লাৰিত নামিয়েই সিন্ধানুৰলৈ বুলি এখন বাছত উঠি দিলো আৰু মাজনিশা এক বজাত সিন্ধানুৰ পালোগৈ। সিন্ধানুৰ পোৱাৰ লগে লগে 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ'ৰ সমন্বয়ক আৰ. চি. পাটিল ডাঙৰীয়াক ফোন কৰিলো। দহ মিনিটমানৰ ভিতৰত আৰ.চি. পাটিল ডাঙৰীয়া আহি উপস্থিত হ'ল আৰু তেওঁৰ গাড়ীৰে P.W.D. কেম্পাছত থকা ডুড্ডুপুড্ডি ৰেছিডেঞ্চিয়েল স্কুললৈ লৈ গ'ল। পাটিল ডাঙৰীয়াই দিগন্ত আৰু মোক এটা কোঠালৈ লৈ গ'ল আৰু আমাৰ ছোৱালীকেইজনীক দুজনীমান ছোৱালীয়ে হোষ্টেলৰ ফালে লৈ গ'ল। আমাৰ কোঠাটোত মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ শুই আছিল। আমি কোঠাত সোমোৱাৰ পিছত তেওঁ বিচনাৰ পৰা উঠি বহিল আৰু বিচনাত বহি বহিয়েই আমাৰ লগত বাৰ্তালাপ কৰিছিল। সেই ৰাতিটো ম'হৰ উৎপাতত শুব নোৱাৰিলো। {{gap}}১৩ জানুৱাৰীৰ পুৱাই সাৰ পালো। মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ দীপক কুমাৰ নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াই ক'লে যে আজি পুৱাৰ পতাকা উত্তোলন কৰিবৰ বাবে তেওঁক মাতিছে। অৰ্থাৎ শিবিৰত প্ৰতি দিনাই পুৱাৰ ভাগত পতাকা উত্তোলন কৰা কাৰ্যসূচী থাকে। নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াৰ লগতে মইও ওলালো আৰু ফিল্ডত গৈ পতাকা উত্তোলন কৰা পৰ্বৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দেশভক্তিমূলক গীতবোৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰীসকলে পৰিৱেশন কৰা দেখিলো। আমাৰ ছোৱালীকেইজনীও 'অ'<noinclude>{{rh| |৩৫✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৫|}}</noinclude> i5vw1kwqpso1fuzbot22on7yi7wln3k 253220 253219 2026-06-13T05:37:26Z Sameer Kalita14 4455 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253220 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude> দীঘলীয়া বাৰ্তালাপ হ'বলৈ ধৰিলে। হুৱলি পেছেঞ্জাৰত যোৱাৰ বাবে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, কপাহ খেতি, কলৰ খেতি, দাইলৰ খেতি আদি সুন্দৰ ভাৱে উপভোগ কৰিবলৈ সুবিধা হৈছিল। পাহাৰৰ মাজে মাজে যোৱা ৰেলখনত কেইবাটাও সুৰঙ্গ আমি পাৰ হৈ যাবলগীয়া হৈছিল আৰু সুৰঙ্গবোৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগেই মানুহবোৰে উকি মাৰি গৈছিল। বেছ সৌন্দৰ্য্যপূৰ্ণ এক যাত্ৰাৰ অন্তত সন্ধিয়া চাৰে আঠ মান বজাত গুণ্টাকল পালোগৈ। পাৱনী আৰু তাইৰ মাক দেউতাকে আমাৰ পৰা বিদায় লৈ আমাক ক'লে যে দুঘন্টামানৰ ভিতৰতেই আপোনালোকো বেল্লাৰী পাবগৈ। গুণ্টাকলত আমি পাতলীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰি আকৌ ট্ৰেইনত বহিলোগৈ আৰু চাৰে দহমান বজাত বেল্লাৰি পালোগৈ। বেল্লাৰিত নামিয়েই সিন্ধানুৰলৈ বুলি এখন বাছত উঠি দিলো আৰু মাজনিশা এক বজাত সিন্ধানুৰ পালোগৈ। সিন্ধানুৰ পোৱাৰ লগে লগে 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ'ৰ সমন্বয়ক আৰ. চি. পাটিল ডাঙৰীয়াক ফোন কৰিলো। দহ মিনিটমানৰ ভিতৰত আৰ.চি. পাটিল ডাঙৰীয়া আহি উপস্থিত হ'ল আৰু তেওঁৰ গাড়ীৰে P.W.D. কেম্পাছত থকা ডুড্ডুপুড্ডি ৰেছিডেঞ্চিয়েল স্কুললৈ লৈ গ'ল। পাটিল ডাঙৰীয়াই দিগন্ত আৰু মোক এটা কোঠালৈ লৈ গ'ল আৰু আমাৰ ছোৱালীকেইজনীক দুজনীমান ছোৱালীয়ে হোষ্টেলৰ ফালে লৈ গ'ল। আমাৰ কোঠাটোত মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ শুই আছিল। আমি কোঠাত সোমোৱাৰ পিছত তেওঁ বিচনাৰ পৰা উঠি বহিল আৰু বিচনাত বহি বহিয়েই আমাৰ লগত বাৰ্তালাপ কৰিছিল। সেই ৰাতিটো ম'হৰ উৎপাতত শুব নোৱাৰিলো। {{gap}}১৩ জানুৱাৰীৰ পুৱাই সাৰ পালো। মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ দীপক কুমাৰ নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াই ক'লে যে আজি পুৱাৰ পতাকা উত্তোলন কৰিবৰ বাবে তেওঁক মাতিছে। অৰ্থাৎ শিবিৰত প্ৰতি দিনাই পুৱাৰ ভাগত পতাকা উত্তোলন কৰা কাৰ্যসূচী থাকে। নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াৰ লগতে মইও ওলালো আৰু ফিল্ডত গৈ পতাকা উত্তোলন কৰা পৰ্বৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দেশভক্তিমূলক গীতবোৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰীসকলে পৰিৱেশন কৰা দেখিলো। আমাৰ ছোৱালীকেইজনীও 'অ'<noinclude>{{rh| |৩৫✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৫|}}</noinclude> tdcc16yhl8ba5w8v11vcom1atftgq0o 253256 253220 2026-06-13T07:46:24Z BabulB 104 253256 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude> দীঘলীয়া বাৰ্তালাপ হ'বলৈ ধৰিলে। হুৱলি পেছেঞ্জাৰত যোৱাৰ বাবে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, কপাহ খেতি, কলৰ খেতি, দাইলৰ খেতি আদি সুন্দৰ ভাৱে উপভোগ কৰিবলৈ সুবিধা হৈছিল। পাহাৰৰ মাজে মাজে যোৱা ৰেলখনত কেইবাটাও সুৰঙ্গ আমি পাৰ হৈ যাবলগীয়া হৈছিল আৰু সুৰঙ্গবোৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগেই মানুহবোৰে উকি মাৰি গৈছিল। বেছ সৌন্দৰ্য্যপূৰ্ণ এক যাত্ৰাৰ অন্তত সন্ধিয়া চাৰে আঠ মান বজাত গুণ্টাকল পালোগৈ। পাৱনী আৰু তাইৰ মাক দেউতাকে আমাৰ পৰা বিদায় লৈ আমাক ক'লে যে দুঘন্টামানৰ ভিতৰতেই আপোনালোকো বেল্লাৰী পাবগৈ। গুণ্টাকলত আমি পাতলীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰি আকৌ ট্ৰেইনত বহিলোগৈ আৰু চাৰে দহমান বজাত বেল্লাৰি পালোগৈ। বেল্লাৰিত নামিয়েই সিন্ধানুৰলৈ বুলি এখন বাছত উঠি দিলো আৰু মাজনিশা এক বজাত সিন্ধানুৰ পালোগৈ। সিন্ধানুৰ পোৱাৰ লগে লগে 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ'ৰ সমন্বয়ক আৰ. চি. পাটিল ডাঙৰীয়াক ফোন কৰিলো। দহ মিনিটমানৰ ভিতৰত আৰ.চি. পাটিল ডাঙৰীয়া আহি উপস্থিত হ'ল আৰু তেওঁৰ গাড়ীৰে P.W.D. কেম্পাছত থকা ডুড্ডুপুড্ডি ৰেছিডেঞ্চিয়েল স্কুললৈ লৈ গ'ল। পাটিল ডাঙৰীয়াই দিগন্ত আৰু মোক এটা কোঠালৈ লৈ গ'ল আৰু আমাৰ ছোৱালীকেইজনীক দুজনীমান ছোৱালীয়ে হোষ্টেলৰ ফালে লৈ গ'ল। আমাৰ কোঠাটোত মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ শুই আছিল। আমি কোঠাত সোমোৱাৰ পিছত তেওঁ বিচনাৰ পৰা উঠি বহিল আৰু বিচনাত বহি বহিয়েই আমাৰ লগত বাৰ্তালাপ কৰিছিল। সেই ৰাতিটো ম'হৰ উৎপাতত শুব নোৱাৰিলো। {{gap}}১৩ জানুৱাৰীৰ পুৱাই সাৰ পালো। মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ দীপক কুমাৰ নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াই ক'লে যে আজি পুৱাৰ পতাকা উত্তোলন কৰিবৰ বাবে তেওঁক মাতিছে। অৰ্থাৎ শিবিৰত প্ৰতি দিনাই পুৱাৰ ভাগত পতাকা উত্তোলন কৰা কাৰ্যসূচী থাকে। নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াৰ লগতে মইও ওলালো আৰু ফিল্ডত গৈ পতাকা উত্তোলন কৰা পৰ্বৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দেশভক্তিমূলক গীতবোৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰীসকলে পৰিৱেশন কৰা দেখিলো। আমাৰ ছোৱালীকেইজনীও 'অ'<noinclude>{{rh| |ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৫|}}</noinclude> m385g9ylo8runoshcl4lggkn3ptgnr5 104 92503 253221 2026-06-13T05:45:27Z Sameer Kalita14 4455 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253221 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>মোৰ আপোনাৰ দেশ' গীতটি পৰিৱেশন কৰি অনুষ্ঠানৰ সামৰণি মাৰিলে। সেইদিনা এটা কথা লক্ষ্য কৰিছিলো যে সিন্ধানুৰত পুৱা সাতমান বজাতহে বেলিৰ পোহৰ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। চাৰে পাঁচ বজাৰ পৰা চাৰে ছয় বজালৈকে আধা পোহৰ, আধা ছাঁৰ মাজতেই পতাকা উত্তোলন কাৰ্যসূচী সম্পন্ন হ'ল। আঠমান বজাৰ পৰা 'শ্ৰমদান কাৰ্য্যসূচী আৰম্ভ হ'ল। আমাৰ ছোৱালীকেইজনীও ৰাইজৰ লগত হাতে- পাতে ধৰি কাৰ্য্যসূচী সমাপ্ত কৰিলে আৰু ডাইনিং হলত ব্ৰেকফাষ্টৰ ব্যৱস্থা হ'ল। ব্ৰেকফাষ্ট কৰাৰ পিছত কোঠালৈ আহি গা-পা ধুই সিন্ধানুৰ নগৰলৈ বুলি খোজ দিলো। অকলে অকলে গৈ সিন্ধানুৰৰ এখন দোকানৰ পৰা চিংগল আঁঠুৱা এখন কিনি আনিলো। চাৰে দহমান বজাৰ পৰা এটা প্ৰেক্ষাগৃহত প্ৰগ্ৰেমবোৰ আৰম্ভ হ'ল। এগৰাকী আই. এ. এছ. অফিচাৰে আহি অনুষ্ঠানটোত সুন্দৰ বক্তৃতা প্ৰদান কৰিলে। অলপতে দিল্লীত হৈ যোৱা ডামিনী ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভাৰতবৰ্ষত হৈ থকা দুৰ্নীতি সম্পৰ্কে দীঘলীয়া বক্তৃতাৰে তেওঁ সকলোৰে মন মুগ্ধ কৰি পেলালে। দুৰ্নীতিৰ প্ৰসঙ্গত মহিলা আই, এ. এছ, গৰাকীয়ে ছাত্ৰীসকলক উদ্দেশ্যি কৈছিল – “তোমালোকৰ যাৰ যাৰ ঘৰত মা-দেউতাই চাকৰি কৰে সেই ছাত্ৰীসকলে মা-দেউতাৰ দৰমহাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কি কি বস্তু ঘৰলৈ নিতৌ লৈ আহে সেই কথাবোৰ লক্ষ্য কৰিবা। যদি দৰমহাৰ লগত ক্ৰয় কৰা বস্তুৰ দামৰ লগত সামঞ্জস্য নাথাকে তেতিয়া তেওঁলোকক তোমালোকেই প্ৰশ্ন কৰিবা যে এইবোৰ বস্তু কিনিবলৈ ক'ৰ পৰা পইচা পাইছে? উদাহৰস্বৰূপে মই নিজৰ কথাকে ক'ব খুজিছো আজিলৈকে ম‍ই পাঁচশ টকাতকৈ বেছি দামী শাড়ী কিনি পোৱা নাই আৰু মোৰ নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালীকো জোখতকৈ বেছি দামী কাপোৰ-কানি কেতিয়াও কিনি দিয়া নাই। আমি ঘৰখনৰ পৰাই দুৰ্নীতি নিৰ্মূল কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব লাগিব আৰু এইক্ষেত্ৰত নৱপ্ৰজন্মৰ ভূমিকা হ'ব আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ।” বক্তাগৰাকীয়ে ভাষণ দিয়াৰ পিছতেই দুপৰীয়া আহাৰৰ সময় হ'ল। দুপৰীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰি আমি পুনৰ প্ৰেক্ষাগৃহলৈ গ'লো। এজন বক্তাই কানাড়া ভাষাতে বক্তৃতা দিলে (বুজি ৩৬<noinclude>{{rh| |৩৬✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৬|}}</noinclude> 3lgcco8nnegfld1m1z5rnju880m4i90 104 92504 253222 2026-06-13T05:48:26Z Sameer Kalita14 4455 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253222 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>নাপালো কি ক'লে)। সেইদিনা সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ বাবে সকলোকে পৰম্পৰাগত সাজপাৰ-পিন্ধি আহিবলৈ ক'লে। সন্ধ্যা ছয় বজাৰ পৰা অনুষ্ঠিত হোৱা সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তামিলনাডু আৰু গুজৰাটৰ দলটিয়ে তেওঁলোকৰ নিজা সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰিলে। সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ শেষত সকলোৱে খাই-বৈ নিজ নিজ স্থানত শুই পৰিলো। {{gap}}১৪ জানুৱাৰীৰ দিনা মকৰ সংক্ৰান্তি উৎসৱ শিবিৰত পালন কৰা হয়। বিবিধ প্ৰকাৰৰ সুমিষ্ট খাদ্য যেনে অসমীয়াৰ ঘিলা পিঠাৰ দৰে এবিধ মিঠা পিঠা, দৈ, বিবিধ প্ৰকাৰৰ লাড়ু আদিৰে পুৱাৰ ব্ৰেকফাষ্ট উপচাই পেলাইছিল। সেইদিনা দৈ গাখীৰৰ সৈতে পিয়াঁজ কাটি এক থালিকৈ দৈ সকলোৰে খোৱাৰ টেবুলত যতন কৰি দিছিল। দৈ গাখীৰৰ লগত পিয়াঁজ খোৱা সেইদিনাহে দেখিবলৈ পাইছিলো। সেইদিনাখন ডুজ্জুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ চেয়াৰমেনৰ গাঁওখনলৈ এখন বাছত সকলোকে লৈ গ'ল। গাঁওখনত বসবাস কৰা লোকসকলৰ জীৱন প্ৰণালী, কৃষি পথাৰত ব্যৱহাৰ কৰা পানী যোগান আঁচনি আদি দেখি যথেষ্ট ভাল লাগিল। চেয়াৰমেনৰ ঘৰত নাৰিকল গছ, মধুৰী আম, আম আদি ফল-মূলেৰে পৰিপূৰ্ণ। কেম্পৰ পৰা যোৱা প্ৰতিজন সদস্যকে চেয়াৰমেনৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা একোটাকৈ ডাব নাৰিকলৰ পানী খাবলৈ দিলে। চেয়াৰমেনৰ ঘৰৰ পৰা সকলোৱে 'বিদায় লৈ অহাৰ পিছত তেওঁলোকে এটা মন্দিৰলৈ লৈ গ'ল। দাক্ষিণাত্যৰ মন্দিৰৰ শৈলী, মন্দিৰৰ ভিতৰৰ ভাস্কৰ্য্য, বেৰত আঁকি থোৱা সুন্দৰ চিত্ৰ, পূজা উপাসনা পদ্ধতি আদিৰ বিষয়ে সকলোকে চেয়াৰমেন আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে ইংৰাজী ভাষাত 'বুজাই দিছিল। সেইদিনা মন্দিৰত সৰু সৰু চাউণ্ড বক্সবোৰত ভক্তিমূলক গীত বাজি আছিল। গীতবোৰৰ অৰ্থ বুজি পোৱা নাছিলো যদিও ভক্তিমূলক গীতবোৰৰ 'সুৰে সকলোৰে মনত শান্ত-সমাহিত পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল। গোটেই দিনটো 'গাঁও আৰু মন্দিৰ চাওঁতেই সময়বোৰ পাৰ হ'ল। পিছত সন্ধ্যা হোৱাৰ লগে লগেই পুনৰ শিৱিৰলৈ আমাক লৈ আহে। সেইদিনা সন্ধ্যা সময়ত সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ ৩৭<noinclude>{{rh| |৩৭✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৭|}}</noinclude> otye59mdsd7vozpc9duterfndcb4da9 253223 253222 2026-06-13T05:53:27Z Sameer Kalita14 4455 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253223 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>নাপালো কি ক'লে)। সেইদিনা সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ বাবে সকলোকে পৰম্পৰাগত সাজপাৰ-পিন্ধি আহিবলৈ ক'লে। সন্ধ্যা ছয় বজাৰ পৰা অনুষ্ঠিত হোৱা সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তামিলনাডু আৰু গুজৰাটৰ দলটিয়ে তেওঁলোকৰ নিজা সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰিলে। সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ শেষত সকলোৱে খাই-বৈ নিজ নিজ স্থানত শুই পৰিলো। {{gap}}১৪ জানুৱাৰীৰ দিনা মকৰ সংক্ৰান্তি উৎসৱ শিবিৰত পালন কৰা হয়। বিবিধ প্ৰকাৰৰ সুমিষ্ট খাদ্য যেনে অসমীয়াৰ ঘিলা পিঠাৰ দৰে এবিধ মিঠা পিঠা, দৈ, বিবিধ প্ৰকাৰৰ লাড়ু আদিৰে পুৱাৰ ব্ৰেকফাষ্ট উপচাই পেলাইছিল। সেইদিনা দৈ গাখীৰৰ সৈতে পিয়াঁজ কাটি এক থালিকৈ দৈ সকলোৰে খোৱাৰ টেবুলত যতন কৰি দিছিল। দৈ গাখীৰৰ লগত পিয়াঁজ খোৱা সেইদিনাহে দেখিবলৈ পাইছিলো। সেইদিনাখন ডুড্ডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ চেয়াৰমেনৰ গাঁওখনলৈ এখন বাছত সকলোকে লৈ গ'ল। গাঁওখনত বসবাস কৰা লোকসকলৰ জীৱন প্ৰণালী, কৃষি পথাৰত ব্যৱহাৰ কৰা পানী যোগান আঁচনি আদি দেখি যথেষ্ট ভাল লাগিল। চেয়াৰমেনৰ ঘৰত নাৰিকল গছ, মধুৰী আম, আম আদি ফল-মূলেৰে পৰিপূৰ্ণ। কেম্পৰ পৰা যোৱা প্ৰতিজন সদস্যকে চেয়াৰমেনৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা একোটাকৈ ডাব নাৰিকলৰ পানী খাবলৈ দিলে। চেয়াৰমেনৰ ঘৰৰ পৰা সকলোৱে বিদায় লৈ অহাৰ পিছত তেওঁলোকে এটা মন্দিৰলৈ লৈ গ'ল। দাক্ষিণাত্যৰ মন্দিৰৰ শৈলী, মন্দিৰৰ ভিতৰৰ ভাস্কৰ্য্য, বেৰত আঁকি থোৱা সুন্দৰ চিত্ৰ, পূজা উপাসনা পদ্ধতি আদিৰ বিষয়ে সকলোকে চেয়াৰমেন আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে ইংৰাজী ভাষাত বুজাই দিছিল। সেইদিনা মন্দিৰত সৰু সৰু চাউণ্ড বক্সবোৰত ভক্তিমূলক গীত বাজি আছিল। গীতবোৰৰ অৰ্থ বুজি পোৱা নাছিলো যদিও ভক্তিমূলক গীতবোৰৰ সুৰে সকলোৰে মনত শান্ত-সমাহিত পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল। গোটেই দিনটো গাঁও আৰু মন্দিৰ চাওঁতেই সময়বোৰ পাৰ হ'ল। পিছত সন্ধ্যা হোৱাৰ লগে লগেই পুনৰ শিৱিৰলৈ আমাক লৈ আহে। সেইদিনা সন্ধ্যা সময়ত সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ .<noinclude>{{rh| |৩৭✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৭|}}</noinclude> mmwzovlo2lcloukl4v9p8keb59ul99a 0 92505 253234 2026-06-13T07:19:54Z BabulB 104 "{{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/উনৈছ|উনৈছ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/একৈছ|একৈছ]] | notes = | categories = }} <pages index="..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253234 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/উনৈছ|উনৈছ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/একৈছ|একৈছ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=358 to=364 fromsection="B" tosection="A" /> h6x2r16x70z1wbee6cmzvbv0krjyh1l 104 92506 253253 2026-06-13T07:43:32Z Sameer Kalita14 4455 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253253 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>কাৰ্যসূচীত অসমৰ গীত-নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আমাৰ দলটিক আহ্বান জনালে। অসমৰ লগতে পশ্চিমবঙ্গ আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰো সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচী আছিল। আমাৰ দলটিয়ে বিহু নৃত্যৰ উপৰি তিৱা নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিলে। “আজি যাং বৰতল, কালি যাংবৰতত” – শীৰ্ষক তিৱা গীতটি প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সময়ত গোটেই ৰঙ্গমঞ্চ চিঞৰত তাল-ফাল লাগি গৈছিল। পশ্চিম বংগৰ ছোৱালীকেইজনীয়েও বৰ সুন্দৰ গীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ দুগৰাকীমানে প্ৰফেশ্যনেল চিংগাৰৰ দৰেই সুমধুৰ কণ্ঠেৰে সকলোকে আপ্লুত কৰি তুলিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী ছোৱালীয়ে ‘শোলে’ চিনেমাৰ ‘মেহবুবা, মেহবুবা' শীৰ্ষক গীতটিত বৰ সুন্দৰকৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তাইৰ নৃত্যৰ ভংগিমা দেখি কোনো দৰ্শক নহঁহাকৈ থাকিব পৰা নাছিল আৰু ছোৱালীবোৰে সেই নৃত্যটো পুনৰ প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে বুলি আহ্বান জনাইছিল। {{gap}}১৫ জানুৱাৰীৰ দিনা গতানুগতিক প্ৰগ্ৰেমেই চলিবলৈ ধৰিলে। পুৱা পতাকা উত্তোলন, ব্ৰেকফাষ্টৰ লগে লগে শ্ৰমদান, দুপৰীয়া ৰঙ্গমঞ্চত কানাড়া ভাষাত সমল ব্যক্তিসকলৰ বক্তৃতা, সন্ধ্যা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান। সেইদিনা পিছবেলাৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ সময়ত বিভিন্ন ৰাজ্যৰ পৰা যোৱা প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰসকলক মঞ্চত বহুৱাই ফুলৰ থোপাৰে (Bouquet) সম্বৰ্ধনা জনাইছিল। অনুষ্ঠানবোৰৰ গতানুগতিকতা দেখি হাম্পিলৈ যোৱাৰ কথা মনতে ভাবিলো আৰু সেইমতে ডুড্ডপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষক দুজনমানৰ লগত আলোচনা কৰিলোঁ। ইতিহাস বিভাগৰ এজন শিক্ষকে গাইড কৰাৰ কথা ক'লে। কিন্তু হাম্পিলৈ সিন্ধানুৰৰ পৰা পোনপটীয়াকৈ বাছৰ ব্যৱস্থা নাই বাবে সৰু গাড়ী এখন ভাড়া কৰি যোৱাৰ কথা ভাবিলো। এখন সৰু গাড়ীৰ লগত কথা পাতি জনা গ'ল যে অহা-যোৱা ভাড়াৰ বাবদ তেওঁক দুহেজাৰ টকা লাগে। ইতিহাস বিভাগৰ শিক্ষকজন বৰ ভাল মানুহ আছিল আৰু সেয়ে তেওঁ মোৰ আগত দুখ প্ৰকাশ কৰি ক'লে যে “মোৰ নিজৰ মটৰ চাইকেল বা গাড়ী থকা হ'লে আপোনাক ইমান পইচা খৰছ কৰি, গাড়ী ভাড়া .<noinclude>{{rh| |৩৮✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৮|}}</noinclude> sx9akhqk1qveshjq038eyslequpkfz7 253255 253253 2026-06-13T07:44:54Z Sameer Kalita14 4455 253255 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>কাৰ্যসূচীত অসমৰ গীত-নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আমাৰ দলটিক আহ্বান জনালে। অসমৰ লগতে পশ্চিমবঙ্গ আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰো সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচী আছিল। আমাৰ দলটিয়ে বিহু নৃত্যৰ উপৰি তিৱা নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিলে। “আজি যাং বৰতল, কালি যাংবৰতত” – শীৰ্ষক তিৱা গীতটি প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সময়ত গোটেই ৰঙ্গমঞ্চ চিঞৰত তাল-ফাল লাগি গৈছিল। পশ্চিম বংগৰ ছোৱালীকেইজনীয়েও বৰ সুন্দৰ গীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ দুগৰাকীমানে প্ৰফেশ্যনেল চিংগাৰৰ দৰেই সুমধুৰ কণ্ঠেৰে সকলোকে আপ্লুত কৰি তুলিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী ছোৱালীয়ে ‘শোলে’ চিনেমাৰ ‘মেহবুবা, মেহবুবা' শীৰ্ষক গীতটিত বৰ সুন্দৰকৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তাইৰ নৃত্যৰ ভংগিমা দেখি কোনো দৰ্শক নহঁহাকৈ থাকিব পৰা নাছিল আৰু ছোৱালীবোৰে সেই নৃত্যটো পুনৰ প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে বুলি আহ্বান জনাইছিল।<br> {{gap}}১৫ জানুৱাৰীৰ দিনা গতানুগতিক প্ৰগ্ৰেমেই চলিবলৈ ধৰিলে। পুৱা পতাকা উত্তোলন, ব্ৰেকফাষ্টৰ লগে লগে শ্ৰমদান, দুপৰীয়া ৰঙ্গমঞ্চত কানাড়া ভাষাত সমল ব্যক্তিসকলৰ বক্তৃতা, সন্ধ্যা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান। সেইদিনা পিছবেলাৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ সময়ত বিভিন্ন ৰাজ্যৰ পৰা যোৱা প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰসকলক মঞ্চত বহুৱাই ফুলৰ থোপাৰে (Bouquet) সম্বৰ্ধনা জনাইছিল। অনুষ্ঠানবোৰৰ গতানুগতিকতা দেখি হাম্পিলৈ যোৱাৰ কথা মনতে ভাবিলো আৰু সেইমতে ডুড্ডপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষক দুজনমানৰ লগত আলোচনা কৰিলোঁ। ইতিহাস বিভাগৰ এজন শিক্ষকে গাইড কৰাৰ কথা ক'লে। কিন্তু হাম্পিলৈ সিন্ধানুৰৰ পৰা পোনপটীয়াকৈ বাছৰ ব্যৱস্থা নাই বাবে সৰু গাড়ী এখন ভাড়া কৰি যোৱাৰ কথা ভাবিলো। এখন সৰু গাড়ীৰ লগত কথা পাতি জনা গ'ল যে অহা-যোৱা ভাড়াৰ বাবদ তেওঁক দুহেজাৰ টকা লাগে। ইতিহাস বিভাগৰ শিক্ষকজন বৰ ভাল মানুহ আছিল আৰু সেয়ে তেওঁ মোৰ আগত দুখ প্ৰকাশ কৰি ক'লে যে “মোৰ নিজৰ মটৰ চাইকেল বা গাড়ী থকা হ'লে আপোনাক ইমান পইচা খৰছ কৰি, গাড়ী ভাড়া .<noinclude>{{rh| |৩৮✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৮|}}</noinclude> 1qj7jxiddygyvyun907dliqsd4qzu0r 104 92507 253257 2026-06-13T07:53:13Z Sameer Kalita14 4455 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253257 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>কৰি যাবলৈ নিদিলোহেঁতেন। আমাৰ সহকৰ্মীসকলৰ বাইক আছে যদিও ম‍ই ভালকৈ চলাব নাজানো আৰু মোৰ লাইচেন্সো নাই; ইমান দূৰলৈকে যাম যেতিয়া লাইচেন্সৰ প্রয়োজন হ'বই”। লগে লগে মোৰ মনত আনন্দৰ জোৱাৰ ববলৈ ধৰিলে আৰু টপৰাই মই উত্তৰ দিলো –“মোৰ লাইচেন্স আছে আৰু মই মটৰ চাইকেল খুব ভালদৰে চলাব পাৰো; মাত্ৰ আপুনি বাইক এখন যোগাৰ কৰক।” তেওঁ বৰ সুখী হ'ল আৰু লগে লগেই ডুড্ডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ চেক্ৰেটেৰী তথা শিৱিৰৰ সমন্বয়ক আৰ. চি. পাটিল ডাঙৰীয়াৰ মটৰ চাইকেলখন পিছদিনা লৈ যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল'লো। সেই ৰাতিটো খাই-বৈ আৰামত শুই থাকিলো । {{gap}}১৬ জানুৱাৰীৰ দিনা পুৱাই উঠি হাম্পি যাবলৈ ৰেডি হ'লো। ইতিহাস বিভাগৰ শিক্ষকজনেও শিৱিৰলৈ আহি মোৰ বাবে ৰৈ আছিল। ডুড্ডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ হিন্দী বিভাগৰ শিক্ষক ৰাজুৰ মটৰ চাইকেলত তিনিওজনে উঠি গৈ আৰ. চি.পাৰ্টিল ডাঙৰীয়াৰ ঘৰৰ পৰা মটৰ চাইকলেখন লৈ হাম্পি অভিমুখে যাত্রা কৰিলো। কৰ্ণাটকৰ ৰাস্তাবোৰ অতি সুন্দৰ আৰু বহল। ফিৰফিৰিয়া ৰাস্তা পাই মোৰ বাইকৰ কাঁটা ৮০-৯০ লৈকে গতি কৰিলে। ইতিহাস বিভাগৰ শিক্ষকজনে ঠাইবোৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰি যাবলৈ ধৰিলে -“ৰায়াছুৰ জিলাতেই কৰ্ণাটকৰ ভিতৰত সবাতোকৈ বেছি কৃষি উৎপাদন হয় আৰু এই জিলাত কৰা দাইলৰ খেতি ভাৰতবৰ্ষৰ ভিতৰতে নাম আছে। {{gap}}পঞ্চলিশ মিনিটমানৰ পিছত গংগাৱতী নামৰ ডাঙৰ নগৰ এখন পালোগৈ আৰু নগৰখন পোৱাৰ ঠিক আগে আগে সোঁদিশেদি এটা ডাঙৰ ফেক্টৰী দেখিলো আৰু ছাৰে ক'লে যে “এইটো এছিয়া মহাদেশৰ ভিতৰতে বৃহত্তম চেনিকল আছিল কিন্তু এতিয়া বন্ধ হৈ গৈছে।” গংগাৱতী নগৰৰ পৰা পোন্ধৰ কিল'মিটাৰমান যোৱাৰ পিছত কেঁচা ৰাস্তা আৰম্ভ হ'ল। শিলেৰে পৰিপূৰ্ণ সৰু সৰু পাহাৰবোৰৰ দাঁতিয়েদি অলপ দূৰ গৈ আমি এটা নদীৰ ঘাট পালোগৈ আৰু ঘাটটোত সৰু নাৱেৰে পাৰ হ'বলগীয়া হ'ল। নদীখন বেছি বহল নাছিল বাবে খুব কম সময়তে .<noinclude>{{rh| |৩৯✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৯|}}</noinclude> l8wtmldms46m406k23vnpevzq4tbp2u 253258 253257 2026-06-13T07:53:52Z Sameer Kalita14 4455 253258 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>কৰি যাবলৈ নিদিলোহেঁতেন। আমাৰ সহকৰ্মীসকলৰ বাইক আছে যদিও ম‍ই ভালকৈ চলাব নাজানো আৰু মোৰ লাইচেন্সো নাই; ইমান দূৰলৈকে যাম যেতিয়া লাইচেন্সৰ প্রয়োজন হ'বই”। লগে লগে মোৰ মনত আনন্দৰ জোৱাৰ ববলৈ ধৰিলে আৰু টপৰাই মই উত্তৰ দিলো –“মোৰ লাইচেন্স আছে আৰু মই মটৰ চাইকেল খুব ভালদৰে চলাব পাৰো; মাত্ৰ আপুনি বাইক এখন যোগাৰ কৰক।” তেওঁ বৰ সুখী হ'ল আৰু লগে লগেই ডুড্ডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ চেক্ৰেটেৰী তথা শিৱিৰৰ সমন্বয়ক আৰ. চি. পাটিল ডাঙৰীয়াৰ মটৰ চাইকেলখন পিছদিনা লৈ যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল'লো। সেই ৰাতিটো খাই-বৈ আৰামত শুই থাকিলো ।<br> {{gap}}১৬ জানুৱাৰীৰ দিনা পুৱাই উঠি হাম্পি যাবলৈ ৰেডি হ'লো। ইতিহাস বিভাগৰ শিক্ষকজনেও শিৱিৰলৈ আহি মোৰ বাবে ৰৈ আছিল। ডুড্ডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ হিন্দী বিভাগৰ শিক্ষক ৰাজুৰ মটৰ চাইকেলত তিনিওজনে উঠি গৈ আৰ. চি.পাৰ্টিল ডাঙৰীয়াৰ ঘৰৰ পৰা মটৰ চাইকলেখন লৈ হাম্পি অভিমুখে যাত্রা কৰিলো। কৰ্ণাটকৰ ৰাস্তাবোৰ অতি সুন্দৰ আৰু বহল। ফিৰফিৰিয়া ৰাস্তা পাই মোৰ বাইকৰ কাঁটা ৮০-৯০ লৈকে গতি কৰিলে। ইতিহাস বিভাগৰ শিক্ষকজনে ঠাইবোৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰি যাবলৈ ধৰিলে -“ৰায়াছুৰ জিলাতেই কৰ্ণাটকৰ ভিতৰত সবাতোকৈ বেছি কৃষি উৎপাদন হয় আৰু এই জিলাত কৰা দাইলৰ খেতি ভাৰতবৰ্ষৰ ভিতৰতে নাম আছে।<br> {{gap}}পঞ্চলিশ মিনিটমানৰ পিছত গংগাৱতী নামৰ ডাঙৰ নগৰ এখন পালোগৈ আৰু নগৰখন পোৱাৰ ঠিক আগে আগে সোঁদিশেদি এটা ডাঙৰ ফেক্টৰী দেখিলো আৰু ছাৰে ক'লে যে “এইটো এছিয়া মহাদেশৰ ভিতৰতে বৃহত্তম চেনিকল আছিল কিন্তু এতিয়া বন্ধ হৈ গৈছে।” গংগাৱতী নগৰৰ পৰা পোন্ধৰ কিল'মিটাৰমান যোৱাৰ পিছত কেঁচা ৰাস্তা আৰম্ভ হ'ল। শিলেৰে পৰিপূৰ্ণ সৰু সৰু পাহাৰবোৰৰ দাঁতিয়েদি অলপ দূৰ গৈ আমি এটা নদীৰ ঘাট পালোগৈ আৰু ঘাটটোত সৰু নাৱেৰে পাৰ হ'বলগীয়া হ'ল। নদীখন বেছি বহল নাছিল বাবে খুব কম সময়তে .<noinclude>{{rh| |৩৯✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৯|}}</noinclude> jsco4yxtgxfx51lpnmvc10o0jujk7de 104 92508 253259 2026-06-13T08:01:29Z Sameer Kalita14 4455 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253259 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>পাৰ হ'লো। নাওখনত যাওঁতে এটা নতুন দৃশ্য চকুত পৰিল। তুংগাভদ্ৰা নদীত ব্যৱহাৰ কৰা নাওবোৰ আমাৰ অসমত ব্যৱহাৰ কৰা নাওবোৰৰ দৰে নহয়। ডাঙৰ পাছি এটাৰ দৰে চৌদিশে ওপৰলৈ পানী সোমাব নোৱাৰাকৈ গোলাকাৰ আকৃতিত নাওবোৰ নিৰ্মাণ কৰা দেখিলো। এখন নাৱত মাত্ৰ এজনহে মানুহে উঠিব পাৰে আৰু কেইবাজনো মানুহে নাৱত উঠি ঘূৰি ফুৰা দেখিছিলো (খুৱ সম্ভৱ তেওঁলোকে মৎস্য চিকাৰ কৰিছিল)। {{gap}}তুংগাভদ্ৰা নদী পাৰ হৈ অলপ দূৰ গৈয়েই হাম্পি পালোগৈ। বিজয়নগৰৰ ৰাজধানী হাম্পি নামেৰে খ্যাত ২৬ বৰ্গকিল'মিটাৰৰ নগৰখন ১৯৮৬ চনৰ পৰাই 'বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ' হিচাপে চিহ্নিত হৈ আহিছে। প্ৰথমেই আমি বিৰূপাক্ষ মন্দিৰ চালো। বিৰূপাক্ষ মানে হ'ল শিৱৰ খঙাল ৰূপটো। ইতিহাস বিভাগৰ ছাৰজনে কোৱা মতে শিৱৰ বিৰূপ বা খঙাল ৰূপৰ এইটোৱে একমাত্ৰ মন্দিৰ। মন্দিৰটোৰ কাৰুকাৰ্য দেখি অভিভূত নহৈ নোৱাৰিলো। প্ৰায় দহটামান মহলা থকা মন্দিৰটো এনে নিখুঁত আৰু মসৃণভাৱে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যে প্ৰতিটো মহলাৰ জোখ একেবাৰে সমান আছিল অৰ্থাৎ চুলিদালৰ সমানো হেৰফেৰ নাছিল। মন্দিৰটোৰ ভিতৰত সোমাই ভাস্কৰ্য্য আৰু চিত্ৰবোৰো চাবলৈ ধৰিলো। ইমান জীৱন্ত আৰু নিখুঁত চিত্ৰ-ভাস্কৰ্য্য সঁচাকৈয়েই বিৰল। {{gap}}বিৰূপাক্ষ মন্দিৰৰ পৰা ওলাই আহি বিজয় ৱিথালা মন্দিৰ গ'লো। ৱিথালা মন্দিৰৰ কাৰুকাৰ্য্যও লেখত ল'বলগীয়া। প্ৰতিটো খুঁটাতে ভাস্কৰ্য্য খোদিত কৰা আছে আৰু কিছুমান খুটাত ‘মিউজিকেল পিলাৰো' সংলগ্ন কৰা আছে। জনবিশ্বাস মতে ৱিথালা মন্দিৰত গৈ আৰাধনা কৰিলে প্ৰিয়জনক পাবলৈ কৰা মনোকামনা পুৰ্ণ হয়। ৱিথালা মন্দিৰৰ কাষতে থকা আন এটা দিশত ডাঙৰ ডাঙৰ 'মিউজিকেল পিলাৰ’বোৰ আছিল। ছাৰে কোৱা মতে সেই পিলাৰবোৰ চুই দিলেই সা-ৰে-গা-মা সংগীত বাজি উঠিছিল। এতিয়া কিন্তু সেই মিউজিকেল পিলাৰবোৰত সংগীতিক ধ্বনি বাজি নুঠে। .<noinclude>{{rh| |৪০✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৪০|}}</noinclude> 3kxf0da83sxlggkgpvfrsxghrk0u2qx 0 92509 253270 2026-06-13T11:58:04Z BabulB 104 "{{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বিছ|বিছ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাইছ|বাইছ]] | notes = | categories = }} <pages index="সে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253270 wikitext text/x-wiki {{header | title = সেউজী পাতৰ কাহিনী | author = ৰাস্না বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বিছ|বিছ]] | next = [[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাইছ|বাইছ]] | notes = | categories = }} <pages index="সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf" from=364 to=389 fromsection="B" tosection="A" /> 98mkmw4xm2wk2xfom2uydu4rm9s8uu7