ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.7 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 82829 253799 253648 2026-06-18T10:20:07Z BabulB 104 253799 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|সূচীপত্ৰ}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="70%" | | width="10%" | | width="10%" style="text-align:right" | |- | [[ৰমণী গাভৰু/গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন|গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন]] || || | style="text-align:right" | |- | [[ৰমণী গাভৰু/আগকথা|আগকথা]], লিখক শ্ৰীযুত বেণুধৰ শৰ্ম্মা || || | style="text-align:right" | |} {{center|{{X-larger|ৰমণী গাভৰু}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="70%" | | width="10%" | | width="10%" style="text-align:right" | |- | || || | style="text-align:right" |পিঠি |- | [[ৰমণী গাভৰু/পিতৃ জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱ|পিতৃ জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱ]] || … || … | style="text-align:right" |১ |- | [[ৰমণী গাভৰু/মীৰজুমলাৰ হাতত ৰমণী গাভৰু সমৰ্পণ|মীৰজুমলাৰ হাতত ৰমণী গাভৰু সমৰ্পণ]] || … || … | style="text-align:right" |৯ |- | [[ৰমণী গাভৰু/শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ|শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ]] || … || … | style="text-align:right" |১৫ |- | [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ অন্দৰমহলত ৰমণী গাভৰু|আজমতাৰাৰ অন্দৰমহলত ৰমণী গাভৰু]] || … || … | style="text-align:right" |১৭ |- | [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ গুৱাহাটী লোৱা সংকল্প|আজমতাৰাৰ গুৱাহাটী লোৱা সংকল্প]] || … || … | style="text-align:right" |১৯ |- | [[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনৰ গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাৱ|লালুক বৰফুকনৰ গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাৱ]] || … || … | style="text-align:right" |২৫ |- | [[ৰমণী গাভৰু/চুবেদাৰৰ বন্দীশালত অসমৰ কটকী|চুবেদাৰৰ বন্দীশালত অসমৰ কটকী]] || … || … | style="text-align:right" |৩০ |- | [[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি|লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি]] || … || … | style="text-align:right" |৩২ |- | [[ৰমণী গাভৰু/মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি|মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি]]|| … || … | style="text-align:right" |৩৪ |- | [[ৰমণী গাভৰু/বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ|বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ]] || … || … | style="text-align:right" |৪৪ |- | [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ|আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ]] || … || … | style="text-align:right" |৫০ |- | [[ৰমণী গাভৰু/ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী|ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী]] || … || … | style="text-align:right" |৫৬ |- | [[ৰমণী গাভৰু/ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী|ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী]] || … || … | style="text-align:right" |৫৯ |- | [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু|আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু]] || … || … | style="text-align:right" |৬১ |- | [[ৰমণী গাভৰু/সামৰণি|সামৰণি]] || … || … | style="text-align:right" |৬২ |}<noinclude></noinclude> nsmi930m5thhmdlorpr9ftj9qflymmk 104 82867 253781 229690 2026-06-18T09:53:11Z BabulB 104 253781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৩২|ৰমণী গাভৰু|}}</noinclude><section begin="A" />মুক্তি পোৱাৰ আঠ দিনৰ মূৰত দুইজনা কটকীক চুবেদাৰৰ দৰবাৰলৈ নিয়া হল, অসমৰ সাজপাৰ গুচাই তেওঁলোকক বঙ্গলা পাগ-জেমা, মুকুতাৰ কণ্ঠভূষণ আৰু সোণৰ সূতাৰে গঁথা প্ৰৱাল-মণি পিন্ধাইছিল। দৰবাৰলৈ গৈ কটকীয়ে লগত নিয়া উপহাৰবোৰ ভেটিলেনি। এই উপহাৰ পাই গাভৰুৰ বৰ গৰ্ব্ব আৰু আনন্দ হল, আৰু গাভৰুলৈ এনেকৈ স্নেহ দেখুউৱাৰ কাৰণে আজমতাৰাৰ দৰবাৰৰ নবাবসকলে মোমায়েক লালুক বৰফুকনক প্ৰশংসা কৰিবলৈ ধৰিলে। এই উপহাৰ-বিভূতিৰ পৰা প্ৰমাণিত হল যে লালুক বৰফুকন অসমৰ এজন লেখত লবলগীয়া ঐশ্বৰ্য্যৱন্ত মানুহ, তেনে হেন পুৰুষৰ মান মৰ্য্যাদা আৰু ক্ষমতা বঢ়োৱাত বঙ্গৰ চুবেদাৰে সহায় কৰাটো সমীচীন হব। {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{Xx-larger|লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি}}}} {{gap}}ইতিমধ্যে বাদুলিৰ মুখৰ পৰা চুলতান আজমতাৰাই লালুকৰ গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাৱ আৰু তাৰ চৰ্ত্তৰ বিষয়ে সকলো কথা শুনিছিল, হয়তো বাদুলিৰ জৰীয়তে বা মাধৱচৰণ কটকীৰ হাতে চুলতানে সেই বিষয়ে ৰহস্য-পত্ৰও পাইছিল। {{gap}}ৰজাঘৰীয়া বিষয়ত ক্ষিপ্ৰভাৱে কাম কৰাই হৈছে সুদক্ষ কৰ্ম্মচাৰীৰ নিয়ম। সম্ৰাট আওৰংজেবৰ ইচ্ছা ফলৱতী কৰিবৰ নিমিত্তে বঙ্গৰ চুবেদাৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> jiaywlpqaahy6ae5iux7vtdq0hvt8bb 104 82869 253783 229719 2026-06-18T09:55:32Z BabulB 104 253783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৩৪|ৰমণী গাভৰু|}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাবৰ সমিধান আজমতাৰাই দুই উপায়েৰে লালুকলৈ পঠিয়ালে,—লালুকে বাদুলিলৈ পঠোৱা কলীয়া বুৰুক আৰু চেঙ্গয়া বঙ্গালৰ যোগেদি, আৰু অসমৰ ৰজাঘৰীয়া কটকী মাধৱচৰণ আৰু যদুনন্দনৰ হাতত দিয়া চিঠিৰ যোগেদি। আমাৰ অনুমান হয়, ইয়াৰ বাহিৰেও অন্যান্য মানুহেও লালুক আৰু আজমতাৰাৰ মাজত গোপনে কথা-বাৰ্ত্তা অনা-নিয়া কৰিছিল। সেইবোৰ উদ্যমৰ কথা আনে গম নোপোৱাত তাক বুৰঞ্জীত সংৰক্ষিত কৰিব পৰা নহৈছিল। {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{Xx-larger|মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি}}}} {{gap}}মোমায়েক লালুকৰ ষড়যন্ত্ৰ আৰু আজমতাৰাৰ অঙ্গীকাৰ, আৰু এই বিষয়ে মানুহ চলাচল হোৱা সম্পৰ্কে ৰমণী গাভৰুৱে সকলো কথা জানিছিল। দেৱৰো-দুৰ্গম বিশ্বকৰ্ম্মা নিৰ্ম্মিত হেন গুৱাহাটীৰ গড় বঙ্গালে বিনাযুদ্ধে অধিকাৰ কৰিব, এই কথা স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজৰ জীয়েক, মোমাই তামুলী বৰবৰুৱাৰ নাতিনীয়েক আৰু মহাবীৰ লাচিত বৰফুকনৰ ভাগিনীয়েক ৰমণী গাভৰুৱে সহিব নোৱাৰিলে। ইপোনে সম্ৰাট আওৰংজেব আৰু বঙ্গৰ চুবেদাৰ চুলতান আজমতাৰাই মোগল সাম্ৰাজ্যৰ মঙ্গলৰ কাৰণে গুৱাহাটী লোৱাটো অতি বাঞ্ছনীয় বুলি ভাবিছিল। এতিয়া কথা হল, চুবেদাৰৰ ভাৰ্য্যা ৰমণী গাভৰুৱে বাদশ্যাহী কাৰ্য্যপ্ৰণালীৰ প্ৰতিবাদ কৰি তাত হস্তক্ষেপ কৰে কেনেকৈ? প্ৰকাশ্যে সেই কাৰ্য্যত হকাবধা কৰিলে তেওঁৰ প্ৰচেষ্টা দোষণীয় বুলি পৰিগণিত হোৱা স্বাভাবিক। এইখিনিতে <section end="B" /><noinclude></noinclude> ps82b8ckdtxokk29dxiz4xeeg5hbe08 104 82879 253785 229868 2026-06-18T09:58:12Z BabulB 104 253785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৪৪|ৰমণী গাভৰু|}}</noinclude><section begin="A" />{{playscript|gap=9||নকবা। কাইলৈ পুৱা মই সুন্দৰবন জংঘললৈ যাম, বাঘ চিকাৰ কৰিবলৈ। যাবানে তুমি?}} {{playscript|gap=9|{{gap}}ৰমণী, –| নিশ্চয়, নিশ্চয় যাম। তুমি হাতীৰ ওপৰত হাওদাত বহি আৰামে গুলি কৰিবা, মই মাটিত খোজ কাঢ়ি বাঘ মাৰিম। যদি গুলিত বাঘ নমৰে, তেস্তে যাঠিৰে খুচি তাৰ প্ৰাণ অস্ত কৰিম। মই মৰা বাঘৰ ছালখন কিন্তু শুকুৱাই কোমল কৰি ৰং দি দিল্লীৰ ৰংমহলৰ বেৰত আৰি থব লাগিব। [চুলতানৰ ফালে চাই, হাঁহি এটি মাৰি], তেতিয়া সকলোৱে বুজিব যে পাদশ্যাহজাদা আজমশ্যাহৰ অসম বেগম ৰহমত বানুৱে সুন্দৰবনৰ বাঘকো জব্দ কৰিব পাৰে।}} {{playscript|gap=9|{{gap}}আজম,—|জব্দ কৰিব পাৰে, ঠিকেই কৈছা। ৰংমহলৰ দেৱালৰ গাত এচুকত দেখিব তোমাৰ বাঘ-বিজয়ৰ কীৰ্ত্তি-স্তম্ভ সেই কুটুবমিনাৰখন। [বেগমক কাষলৈ টানি], আন এচুকত দেখিব সোণৰ অক্ষৰেৰে লিখা— পৃথিবীত যদি স্বৰ্গ আছে, এয়ে স্বৰ্গ, এয়ে স্বৰ্গ, এয়ে স্বৰ্গ,—“আগৰ ফিৰ্দুছ বঞ্চয়েই জমিন আস্ত, হামিন আস্ত, ওৰা হামিন আস্ত, ওৱা হামিন আস্ত।”}} {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{xx-larger|বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ}}}} {{gap}}চুলতান আজমতাৰা আৰু ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি আনি অসমৰ কটকী মাধৱচৰণ আৰু যদুনন্দন, আৰু বঙ্গালৰ কটকী গোবিন্দৰামে ১৬০০ শকৰ আষাৰ মাহত লালুকৰ হাতত দিলেহি। কলীয়া বুৰুক আৰু ছেঙ্গয়া <section end="B" /><noinclude></noinclude> bvr1s0mf63p06kjg3wrd60ye3c8tfwt 104 82885 253788 229882 2026-06-18T10:01:23Z BabulB 104 253788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৫০|ৰমণী গাভৰু|}}</noinclude><section begin="A" />কলিয়াবৰত ককায়েকৰে সৈতে বন্দী কৰি থলে। তেতিয়াৰে পৰা লালুকে স্বয়ংৰূপে প্ৰৱৰ্ত্তি নিজৰ ইচ্ছামতে ফুকন বিষয়া আদি ভঙ্গা-পতা কবিবলৈ ধৰিলে। {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{xx-larger|আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ}}}} {{gap}}কলিয়াবৰত কিছুদিন থাকি লালুকে উজনীলৈ মানুহ পঠিয়াই স্বৰ্গদেৱৰ মন-ভাও বুজিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পাচত নিজে গড়গাৱলৈ গৈ স্বৰ্গদেৱক সেৱা কৰি সকলো কথা বুজালে, বোলে, – “আমাৰ গাত অকণো দোষ নাই, যত অনিষ্টৰ মূল বুঢ়াগোহাঁই। স্বৰ্গদেৱক কোনে ঘৈয়ালে তাৰো একো বিচাৰ নহল, আৰু ৰাইজক কষ্ট দি মাজৰাজ্যখনত গড় বন্ধোৱাৰো কোনো সকাম নাছিল।” এই বুলি পৰম উপকাৰী হেন দেখুৱাই লালুকে চুডৈফা ৰজাক নিজৰ অধীনস্থ কৰি ললে, আৰু ৰজাক সাক্ষী মাত্ৰ কৰি ৰাখি নিজৰ ইচ্ছামতে বিষয়া ভঙ্গা-পতা আৰু কটা মৰা কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰজাঘৰীয়া সকলো কাৰ্য্য-কামৰ নিয়ন্তা হৈ লালুকে মন্ত্ৰী-ফুকন খিতাপ ললে, মানুহে কিন্তু তেওঁক বুঢ়া-ফুকন বুলিহে কবলৈ ধৰিলে। {{gap}}লালুক বুঢ়াফুকন সকলো ৰাজ-ক্ষমতাৰ অধিকাৰী হল সঁচা, কিন্তু অসমৰ ৰজা হোৱা অভিলাষটো তেওঁ তেতিয়ালৈকে সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাছিল। চুলতান আজমতাৰাৰে প্ৰীতি কৰি মোগল সৈন্যৰ সহায় লৈ তেওঁ সিংহাসনত নবহিলে আন কোনো উপায় নাছিল। গুৱাহাটীত বৰফুকন হৈ থকাত তেওঁ যেনেকৈ গোপনে আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ চিঠি-পত্ৰ দিব পাৰিছিল, উজনীৰ পৰা তেনেকৈ লেনদেন কৰাৰ কোনো সুবিধা নাছিল, কাৰণ, <section end="B" /><noinclude></noinclude> 7n36ts6xzylkeu0q0wctpkyd4bpzqq4 104 82891 253790 229963 2026-06-18T10:03:46Z BabulB 104 253790 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৫৬|ৰমণী গাভৰু|}}</noinclude><section begin="A" />প্ৰমুখ্যে কেজনমান মানুহে এদিনা ৰাতি তেওঁক ঘৰতে খুচি মাৰিলে। “অসামৰ্থ ৰজাই ৰাজ্য ৰক্ষা কৰিব কেনেকৈ?” — ইয়াকে ভাবি ডাঙ্গৰীয়া-ফুকন সকলে কলিয়াবৰত গোট খাই শক্তিমত্ত কোঁৱৰ বিচাৰি গদাপাণিক পাই তেওঁকে ৰজা পাতিলে। সিংহাসনত উঠি গদাপাণিয়ে নাম ললে গদাধৰ সিংহ, ১৬০৩ শক ২৪ শাওণ। বছেৰেকৰ পাচত স্বৰ্গদেৱে সৈন্য-সেনাপতি পঠিয়াই মনচুৰ-খাঁক গুৱাহাটীৰ পৰা খেদি মানাহালৈ কামৰূপ ৰাজ্য পুনৰ অধিকাৰ কৰিলে। এয়ে অসম-মোগলৰ শেষ ৰণ। {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{Xx-larger|ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী}}}} {{gap}}চুলতান আজমতাৰা বঙ্গৰ চুবেদাৰ হৈ থকা কালৰ বিষয়ে অসমীয়া গ্ৰন্থ “পাদশ্যাহ-বুৰঞ্জীত” এটি সমসাময়িক বিৱৰণ পোৱা যায়। কেনেকুৱা স্বামীৰ লগত আৰু কি আৱহাৱাৰ মাজত অসম-জীয়ৰী ৰহমত বানু বেগমে কাল কটাব লগাত পৰিছিল তাৰ পৰা কিছুপৰিমাণে জানিব পৰা যাব বুলি “পাদশ্যাহ-বুৰঞ্জীৰ” সেই অংশ তলত তুলি দিয়া হল।— {{gap}}“ছাস্তা-খাঁৰ সলনি অৰঙ্গজেবৰ ধাই-পুতেক ফেদে-খাঁ কোঁকা ছয়-হাজাৰী জাহাঙ্গিৰনগৰক আহিল। {{gap}}" পাচে অৰঙ্গজেবৰ পুত্ৰ আজমতাৰা লোকৰ মুখে শুনিলে বঙ্গলা মাছ-পশুৰ চিকাৰৰ ঠাই, আগৰ কস্তুৰী ভাল, অপূৰ্ব্ব বস্তু উৎপন্ন হয়, উত্তম স্থান। পাচে বাপেকত কলে, — 'মঞি বঙ্গলাক যাব খোজোঁ, পূৰ্ব্বে চূজাও গৈছিল। পাচে ফেদে-খাঁক খেদাই আজমতাৰা আহিল। ছাস্তা- <section end="B" /><noinclude></noinclude> 38nuoim1tjcz7cw3fqxzrcdh8r8ry7m 104 82894 253792 230044 2026-06-18T10:11:39Z BabulB 104 253792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||ৰমণী গাভকৰ মাক পাহী কুঁৱৰী|৫৯}}</noinclude><section begin="A" />এতেকে ঢকাত থাকিব খোজোঁ।' পাচে আজমতাৰাৰ সলনি ছাস্তা খাঁ ফিৰি ঢকাক আহিল।” {{gap}}আজমতাৰা ঢাকাত চুবেদাৰ হৈ থকা কালত চুবে-বাঙ্গলাৰ ৰাজস্ব পৰিচালনাত প্ৰতাৰণাৰ অভিলাযত মলুকচান্দ হজুৰ-নবিছক কয়েদ কৰি থোৱা হৈছিল। আজমতাৰাই মধ্যস্থ হৈ মলুকচান্দক কয়েদৰ পৰা মোকোলাই দিছিল। আজমতাৰাই চুবেদাৰৰ বাসস্থান আৰু দুৰ্গৰ কাৰণে লাল-বাঘ নামে এটা প্ৰকাণ্ড আৰু সুৰম্য অট্টালিকা আৰু প্ৰাচীৰ সাজিবলৈ আৰম্ভ কৰে। নিৰ্মাণৰ কাম শেষ হোৱাৰ আগতে তেওঁ ঢাকা এৰিব লগাত পৰে। ছায়িস্তা খাই সেই অট্টালিকা আৰু দুৰ্গ বহু পৰিমাণে বৰ্দ্ধিত কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ সতিসন্ততিসকলে বহুদিনলৈকে তাৰ মালিকী স্বত্ব ভোগ কৰি আছিল। {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{Xx-larger|ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী}}}} {{gap}}উদয়াদিত্যসিংহৰ দিনৰে পৰা লৰাৰজাৰ দিনলৈকে মন্ত্ৰীসকলে শাসন-শক্তি হস্তগত কৰাত অসমত যি বিপ্লব হয় তাৰ ফলত জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজৰ তামুলী কুঁৱৰী আৰু ৰমণী গাভৰুৰ মাতৃ পাহী বা পাখী গাভৰুৱে প্ৰাণ হেৰুৱাব লগাত পৰে। চক্ৰধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁক বৰকুঁৱৰী পাতে। এদিনা স্বৰ্গদেৱে মৰং ঘৰত সোমাই ঠাইসাৰী এজনীৰে সৈতে দুহামতা কৰা দেখা পাই আইকুঁৱৰীদেৱে খেকাৰ পেলোৱা ছলেৰে "চিহ” বুলি খেকাৰ পেলালে। ৰজাদেৱে “মোকহে থুই পেলালে” এই বুলি খং <section end="B" /><noinclude></noinclude> j2ad9vx3gihsbqiredhhf6459vkcco4 104 82897 253797 230047 2026-06-18T10:17:01Z BabulB 104 253797 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৬২|ৰমণী গাভৰু|}}</noinclude><section begin="A" />আহমদনগৰ এৰি আগ্ৰা অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে। পৰিয়ালবৰ্গক দুমাহৰ খোৰাকিৰ জোখাই ধন-বিত দি দৌলতাবাদত থৈ যাবৰ নিমিত্তে জলফিকৰ খাঁই নতুন সম্ৰাটক উপদেশ দিছিল, কিন্তু আজমতাৰাই সেই উপদেশ নেমানি সপৰিয়ালে আগ্ৰালৈ যাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}আগ্ৰাৰ সমীপবৰ্ত্তী জজৌ নামে ঠাইত ককায়েক মোৱাজ্জেম বা বাহাদুৰশ্যাহৰ লগত আজমতাৰাৰ যুদ্ধ হয়। সেই যুদ্ধত সম্ৰাট আজমশ্যাহ নিহত হয়, ২০ জুন ১৭০৭ চন। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল পাঁচপন্ন বছৰ সাত মাহ ছদিন। সেই যুদ্ধত আজমতাৰা আৰু জানিবেগমৰ পুতেক বিদাৰ বখ্টো নিহত হয়। {{gap}}বাহাদুৰশ্যাহ সম্ৰাট হৈ ভায়েকৰ ভাৰ্য্যা আৰু পৰিয়ালবৰ্গৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে মৰম-দয়া দেখুৱাইছিল, আৰু সকলো সঙ্কটৰ পৰা ৰক্ষা কৰি বুলি তেওঁলোকক অভয়দান দিছিল। {{gap}}সেই সন্তপ্ত পৰিয়ালৰ ভিতৰত ভূতপূৰ্ব্ব দিল্লীশ্বৰী অসম-জীয়ৰী ৰমণী গাভৰু আছিলনে নাই তাৰ সমিধান উত্তৰোত্তৰ বুৰঞ্জী-গৱেষণাইহে দিব। {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{Xx-larger|সামৰণি}}}} {{gap}}আমি এইখিনিতে ৰমণী গাভৰুৰ কাহিনীৰ সামৰণি মাৰিব লগাত পৰিলোঁ। অসম-জীয়ৰীয়ে দূৰ-বিদেশত অচিনাকি মানুহৰ সমাজত নিজৰ সজগুণৰ সৌৰভ বিলাই দহজনক মুগ্ধ কৰিব পাৰিছিল, আৰু দেশবৈৰী বিদেশীৰ মাজত থাকিও নিৰ্ভীকভাৱে স্বজাতিৰ মঙ্গল কামনা কৰিব <section end="B" /><noinclude></noinclude> cffqsihih8ovasr1vm7c7k3azsuye9f 104 82904 253804 230166 2026-06-18T11:55:25Z BabulB 104 253804 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||ঘিলাঝাৰি-ঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত|৬৯}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}২০০০০ [বিস] হাজাৰ তোলা সোনা আৰ ৪০০০০ [ চল্লিছ ] হাজাৰ তোলা ৰুপা আৰ ৯০ নবৈ হাতি এখন দিলোঁ। {{gap}}বাকি ৮০০০০ আসি হাজাৰ তোলা ৰুপা বেবাক কৰি নাদিমানে বড়গোহাঞি ওঁ বুঢ়াগোহাঞি ও বড়পাত্ৰ ওঁ ৰাজমন্তৃ, এই চাৰি পাত্ৰৰ চাৰি বেটা গুয়াহাটাত ওঁল ৰহিব। {{gap}}আৰ মোৰ এক বড় আদমি উকিল কতনেক পাইক সহিতে গুয়াহাটাত জে ফৌদাৰ ৰহে তাৰ সাতে ইমেচা খেজমতেত হাৰি [ হাজিৰ ] ৰহিব। {{gap}}আৰ হৰবৰিস ২০ বিস হাতি ৺ লালবন্দি কবুল কৰিলোঁ। ইহাক হৰসাল বিনা ওজৰ গুয়াহাটি থানাত পহুচাই দিবো। {{gap}}এহি কৰাবে আমৰা আপনা দসখত ও মোহৰ কৰিয়া তমসুক লিখিয়া দিলুঁ। {{gap}}মকাম তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাট, তেৰিখ সন॥<br/> {{gap}}দসখত মোহৰ — শ্ৰীবড়গোহাঞি।<br/> {{gap}}দসখত মোহৰ — শ্ৰী বুঢ়াগোহাঞি।<br/> {{gap}}দসখত মোহৰ — শ্ৰীবড়পাত্ৰ গোহাঞি।<br/> {{gap}}দসখত মোহৰ — শ্ৰীৰাজমন্তৃ {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|<poem>{{X-larger|দ্বিতীয় ওপৰঞ্চি}} {{Xx-larger|বাদুলিলৈ লালুকৰ চিঠি}}</poem>}} {{gap}}অসমৰ ৰজা হবৰ অভিপ্ৰায়ে লালুক বৰফুকনে বিনাযুদ্ধে গুৱাহাটী এৰি দিয়াৰ পাচত লালুকে আজমতাৰালৈ গোপন-পত্ৰ লিখে। আজমতাৰ ঢাকা এৰি যোৱাত লালুকৰ পত্ৰৰ উত্তৰ দিয়ে ছায়িস্তা খাঁ নবাবে। লালুকক <section end="B" /><noinclude></noinclude> orjr5pgm2dbnn5ukuzmoe8o8mjnqrrv 104 82906 253806 230174 2026-06-18T11:58:16Z BabulB 104 253806 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||ৰমণী গাভৰুর চিঠি|৭১}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}“কিন্তু আমাৰ আশীৰ্ব্বাদে তুমি চিৰঞ্জীৱে থাকিবা, তোমাৰ আশীৰ্ব্বাদে আমি কুশলে থাকিম। পিতৃ-পিতামহৰো যশস্যাগোট যেমনে বহিব, গো-ব্ৰাহ্মণ কুশলে থাকিব তেমন কৰিবা।” {{gap}}ইয়াৰ উত্তৰত বাদুলিয়ে লালুকলৈ লিখিলে,—“ইঠাইতে আছিলোঁ নিমিত্তে ঈশ্বৰে ৰাখিলে। সিঠাইত থকা হলে সৰ্ব্বনাশ হলোঁ যদি। মূৰৰ চুলি যিমান সিমান পৰমায়ু হৈ থাকা। তোমাৰ আশীৰ্ব্বাদে আমিও এই ঠাইতে কুশলে থাকিম। আৰু আমাক কি লাগে? চক্ষুৱে যি যাওঁতে চোলা-কাপৰ সাজ যি পিন্ধিলোঁ সেয়ে মোৰ সকলো। এখনে ইঠাইত থাকনহে ভাল, সি ঠাইক যাৱন ভাল নহে।” {{Rule|5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|<poem>{{X-larger|তৃতীয় ওপৰঞ্চি}} {{Xx-larger|ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি}}</poem>}} {{gap}}মোমায়েক লালুক বৰফুকনলৈ দিয়া চিঠিখনি ৰমণী গাভৰুৰ আত্ম-কাহিনী বুলি ধৰিব পাৰি। চিঠিখনি সংক্ষিপ্ত, কিন্তু ইয়াত গাভৰুৰ বৈচিত্ৰ্যময় জীবন আৰু শোকেভৰা অন্তৰৰ সুস্পষ্ট আভাস আৰু সঙ্কেত পাব পাৰি। আমি জনাত, এনে এখনি চিঠি ভাৰত-ইতিহাসৰ পত্ৰ-সাহিত্যত ক'তো পাবলৈ নাই। {{gap}}খিজিৰপুৰৰ পৰা অহা মূল চিঠিখনি অসমৰ ৰাষ্ট্ৰ-বিপ্লৱত কেতিয়াবাই নষ্ট হল। কিন্তু তাৰ মূল ফাৰ্ছী পাঠ আৰু তাৰ সমসাময়িক অসমীয়া ভাঙ্গনি সাঁচিপতীয়া অসম বুৰঞ্জীত সংৰক্ষিত হৈছিল। স্বৰ্গীয় হেমচন্দ্ৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> 6trdfcsgml1dyzxlgzk25gf6ovi1j5t 0 84685 253800 253657 2026-06-18T10:21:11Z BabulB 104 253800 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = | next =[[ৰমণী গাভৰু/গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন|গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=1 to=14/> {{page break|label=}} {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:বুৰঞ্জী]] lkgpmz7jxi33x8si39mrb7rrgttjjh1 253803 253800 2026-06-18T10:26:03Z BabulB 104 253803 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = | next =[[ৰমণী গাভৰু/গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন|গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=1 to=4/> {{page break|label=}} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=10 to=14/> {{page break|label=}} {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:বুৰঞ্জী]] 8suk12qv17zzmhabhsxekcj9eqdr47f 104 92502 253771 253256 2026-06-18T06:22:54Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 253771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>দীঘলীয়া বাৰ্তালাপ হ’বলৈ ধৰিলে। হুৱলি পেছেঞ্জাৰত যোৱাৰ বাবে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, কপাহ খেতি, কলৰ খেতি, দাইলৰ খেতি আদি সুন্দৰ ভাৱে উপভোগ কৰিবলৈ সুবিধা হৈছিল। পাহাৰৰ মাজে মাজে যোৱা ৰেলখনত কেইবাটাও সুৰঙ্গ আমি পাৰ হৈ যাবলগীয়া হৈছিল আৰু সুৰঙ্গবোৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগেই মানুহবোৰে উকি মাৰি গৈছিল। বেছ সৌন্দৰ্য্যপূৰ্ণ এক যাত্ৰাৰ অন্তত সন্ধিয়া চাৰে আঠ মান বজাত গুণ্টাকল পালোগৈ। পাৱনী আৰু তাইৰ মাক দেউতাকে আমাৰপৰা বিদায় লৈ আমাক ক’লে যে দুঘন্টামানৰ ভিতৰতেই আপোনালোকো {{SIC|বেল্লাৰী|বেল্লাৰি}} পাবগৈ। গুণ্টাকলত আমি পাতলীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰি আকৌ ট্ৰেইনত বহিলোগৈ আৰু চাৰে দহমান বজাত বেল্লাৰি পালোগৈ। বেল্লাৰিত নামিয়েই সিন্ধানুৰলৈ বুলি এখন বাছত উঠি দিলো আৰু মাজনিশা এক বজাত সিন্ধানুৰ পালোগৈ। সিন্ধানুৰ পোৱাৰ লগে লগে ‘ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতি শিবিৰ’ৰ সমন্বয়ক আৰ. চি. পাটিল ডাঙৰীয়াক ফোন কৰিলো। দহ মিনিটমানৰ ভিতৰত আৰ.চি. পাটিল ডাঙৰীয়া আহি উপস্থিত হ’ল আৰু তেওঁৰ গাড়ীৰে P.W.D. কেম্পাছত থকা ডুড্ডুপুড্ডি ৰেছিডেঞ্চিয়েল স্কুললৈ লৈ গ’ল। পাটিল ডাঙৰীয়াই দিগন্ত আৰু মোক এটা কোঠালৈ লৈ গ’ল আৰু আমাৰ ছোৱালীকেইজনীক দুজনীমান ছোৱালীয়ে হোষ্টেলৰ ফালে লৈ গ’ল। আমাৰ কোঠাটোত মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ শুই আছিল। আমি কোঠাত সোমোৱাৰ পিছত তেওঁ বিচনাৰ পৰা উঠি বহিল আৰু বিচনাত বহি বহিয়েই আমাৰ লগত বাৰ্তালাপ কৰিছিল। সেই ৰাতিটো ম’হৰ উৎপাতত শুব নোৱাৰিলো। {{gap}}১৩ জানুৱাৰীৰ পুৱাই সাৰ পালো। মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ দীপক কুমাৰ নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াই ক’লে যে আজি পুৱাৰ পতাকা উত্তোলন কৰিবৰ বাবে তেওঁক মাতিছে। অৰ্থাৎ শিবিৰত প্ৰতি দিনাই পুৱাৰ ভাগত পতাকা উত্তোলন কৰা কাৰ্যসূচী থাকে। নানাৱাৰ ডাঙৰীয়াৰ লগতে মইও ওলালো আৰু ফিল্ডত গৈ পতাকা উত্তোলন কৰা পৰ্বৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দেশভক্তিমূলক গীতবোৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰীসকলে পৰিৱেশন কৰা দেখিলো। আমাৰ ছোৱালীকেইজনীও ‘অ’<noinclude>{{rh| |ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৫|}}</noinclude> niipzke5yb41oihqdqblrsgtivupp5f 104 92504 253767 253223 2026-06-17T16:55:16Z Sameer Kalita14 4455 253767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>নাপালো কি ক'লে)। সেইদিনা সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ বাবে সকলোকে পৰম্পৰাগত সাজপাৰ-পিন্ধি আহিবলৈ ক'লে। সন্ধ্যা ছয় বজাৰ পৰা অনুষ্ঠিত হোৱা সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তামিলনাডু আৰু গুজৰাটৰ দলটিয়ে তেওঁলোকৰ নিজা সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰিলে। সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ শেষত সকলোৱে খাই-বৈ নিজ নিজ স্থানত শুই পৰিলো। {{gap}}১৪ জানুৱাৰীৰ দিনা মকৰ সংক্ৰান্তি উৎসৱ শিবিৰত পালন কৰা হয়। বিবিধ প্ৰকাৰৰ সুমিষ্ট খাদ্য যেনে অসমীয়াৰ ঘিলা পিঠাৰ দৰে এবিধ মিঠা পিঠা, দৈ, বিবিধ প্ৰকাৰৰ লাড়ু আদিৰে পুৱাৰ ব্ৰেকফাষ্ট উপচাই পেলাইছিল। সেইদিনা দৈ গাখীৰৰ সৈতে পিয়াঁজ কাটি এক থালিকৈ দৈ সকলোৰে খোৱাৰ টেবুলত যতন কৰি দিছিল। দৈ গাখীৰৰ লগত পিয়াঁজ খোৱা সেইদিনাহে দেখিবলৈ পাইছিলো। সেইদিনাখন ডুড্ডুপুড্ডি মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ চেয়াৰমেনৰ গাঁওখনলৈ এখন বাছত সকলোকে লৈ গ'ল। গাঁওখনত বসবাস কৰা লোকসকলৰ জীৱন প্ৰণালী, কৃষি পথাৰত ব্যৱহাৰ কৰা পানী যোগান আঁচনি আদি দেখি যথেষ্ট ভাল লাগিল। চেয়াৰমেনৰ ঘৰত নাৰিকল গছ, মধুৰী আম, আম আদি ফল-মূলেৰে পৰিপূৰ্ণ। কেম্পৰ পৰা যোৱা প্ৰতিজন সদস্যকে চেয়াৰমেনৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা একোটাকৈ ডাব নাৰিকলৰ পানী খাবলৈ দিলে। চেয়াৰমেনৰ ঘৰৰ পৰা সকলোৱে বিদায় লৈ অহাৰ পিছত তেওঁলোকে এটা মন্দিৰলৈ লৈ গ'ল। দাক্ষিণাত্যৰ মন্দিৰৰ শৈলী, মন্দিৰৰ ভিতৰৰ ভাস্কৰ্য্য, বেৰত আঁকি থোৱা সুন্দৰ চিত্ৰ, পূজা উপাসনা পদ্ধতি আদিৰ বিষয়ে সকলোকে চেয়াৰমেন আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে ইংৰাজী ভাষাত বুজাই দিছিল। সেইদিনা মন্দিৰত সৰু সৰু চাউণ্ড বক্সবোৰত ভক্তিমূলক গীত বাজি আছিল। গীতবোৰৰ অৰ্থ বুজি পোৱা নাছিলো যদিও ভক্তিমূলক গীতবোৰৰ সুৰে সকলোৰে মনত শান্ত-সমাহিত পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল। গোটেই দিনটো গাঁও আৰু মন্দিৰ চাওঁতেই সময়বোৰ পাৰ হ'ল। পিছত সন্ধ্যা হোৱাৰ লগে লগেই পুনৰ শিৱিৰলৈ আমাক লৈ আহে। সেইদিনা সন্ধ্যা সময়ত সাংস্কৃতিক সন্ধ্যাৰ .<noinclude>{{rh| |৩৭✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৩৭|}}</noinclude> 9lsp5rh2jbp7zpn6g4xqiulnxn845gq 104 92508 253775 253305 2026-06-18T06:38:32Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 253775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>পাৰ হ’লো। নাওখনত যাওঁতে এটা নতুন দৃশ্য চকুত পৰিল। তুংগাভদ্ৰা নদীত ব্যৱহাৰ কৰা নাওবোৰ আমাৰ অসমত ব্যৱহাৰ কৰা নাওবোৰৰ দৰে নহয়। ডাঙৰ পাছি এটাৰ দৰে চৌদিশে ওপৰলৈ পানী সোমাব নোৱাৰাকৈ গোলাকাৰ আকৃতিত নাওবোৰ নিৰ্মাণ কৰা দেখিলো। এখন নাৱত মাত্ৰ এজনহে মানুহে উঠিব পাৰে আৰু কেইবাজনো মানুহে নাৱত উঠি ঘূৰি ফুৰা দেখিছিলো (খুৱ সম্ভৱ তেওঁলোকে মৎস্য চিকাৰ কৰিছিল)। {{gap}}তুংগাভদ্ৰা নদী পাৰ হৈ অলপ দূৰ গৈয়েই হাম্পি পালোগৈ। বিজয়নগৰৰ ৰাজধানী হাম্পি নামেৰে খ্যাত ২৬ বৰ্গকিল’মিটাৰৰ নগৰখন ১৯৮৬ চনৰ পৰাই ‘বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ’ হিচাপে চিহ্নিত হৈ আহিছে। প্ৰথমেই আমি বিৰূপাক্ষ মন্দিৰ চালো। বিৰূপাক্ষ মানে হ’ল শিৱৰ খঙাল ৰূপটো। ইতিহাস বিভাগৰ ছাৰজনে কোৱা মতে শিৱৰ বিৰূপ বা খঙাল ৰূপৰ এইটোৱে একমাত্ৰ মন্দিৰ। মন্দিৰটোৰ কাৰুকাৰ্য দেখি অভিভূত নহৈ নোৱাৰিলো। প্ৰায় দহটামান মহলা থকা মন্দিৰটো এনে নিখুঁত আৰু মসৃণভাৱে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যে প্ৰতিটো মহলাৰ জোখ একেবাৰে সমান আছিল অৰ্থাৎ চুলিদালৰ সমানো হেৰফেৰ নাছিল। মন্দিৰটোৰ ভিতৰত সোমাই ভাস্কৰ্য্য আৰু চিত্ৰবোৰো চাবলৈ ধৰিলো। ইমান জীৱন্ত আৰু নিখুঁত চিত্ৰ-ভাস্কৰ্য্য সঁচাকৈয়েই বিৰল। {{gap}}বিৰূপাক্ষ মন্দিৰৰ পৰা ওলাই আহি বিজয় ৱিথালা মন্দিৰ গ’লো। ৱিথালা মন্দিৰৰ কাৰুকাৰ্য্যও লেখত ল’বলগীয়া। প্ৰতিটো খুঁটাতে ভাস্কৰ্য্য খোদিত কৰা আছে আৰু কিছুমান খুটাত ‘মিউজিকেল পিলাৰো’ সংলগ্ন কৰা আছে। জনবিশ্বাস মতে ৱিথালা মন্দিৰত গৈ আৰাধনা কৰিলে প্ৰিয়জনক পাবলৈ কৰা মনোকামনা পুৰ্ণ হয়। ৱিথালা মন্দিৰৰ কাষতে থকা আন এটা দিশত ডাঙৰ ডাঙৰ ‘মিউজিকেল পিলাৰ’বোৰ আছিল। ছাৰে কোৱা মতে সেই পিলাৰবোৰ চুই দিলেই সা-ৰে-গা-মা সংগীত বাজি উঠিছিল। এতিয়া কিন্তু সেই মিউজিকেল পিলাৰবোৰত সংগীতিক ধ্বনি বাজি নুঠে।{{nop}}<noinclude>{{rh| |৪০✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> e9kprxiv72p1zzsacl1coi4i85hkaac 104 92513 253780 253295 2026-06-18T08:13:10Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>প্ৰসঙ্গত ক’লে যে প্ৰগ্ৰেমটো এদিন বেছি হৈ গৈছে, কাৰণ ঘড়ীত এতিয়া নিশা বাৰ বাজি পাৰ হৈ গৈছে। সেই নিশাই T.A সমূহ লৈ আমি নিজ নিজ বিচনাত বাগৰ দিলোগৈ। {{gap}}১৯ তাৰিখে পুৱাই আমি হায়দাৰবাদলৈ বুলি বাছত উঠিলো। হায়দাৰবাদৰ হোটেলত ৰাতিটো কটাই ২০ তাৰিখে চেকেন্দ্ৰাবাদৰ পৰা হাওৰালৈ বুলি ৰে’লত উঠিলো। ২১ তাৰিখে হাওৰাৰ ৰেলৱে যাত্ৰী নিবাসত কটাই ২২ জানুৱাৰী তাৰিখে ‘চায়েন্স চিটি’চাবলৈ গ’লো। ‘চায়েন্স চিটি’ চাই উঠি একেদিনাই ছয় বজাত ‘কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ’ত মৰিয়নিলৈ বুলি উঠি দিলো। ২৪ জানুৱাৰী নিশা ডেৰমান বজাত মৰিয়নি পালোহি আৰু মৰিয়নিৰ পৰা টেম্প’ভাড়া কৰি আহি সকলোৱে যোৰহাট পালোহি।{{nop}}<noinclude>{{rh| |ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৪৫|}}</noinclude> ngx8nlxvg2aw4q23lteghhufd0ryyyw 104 92515 253779 253301 2026-06-18T07:39:09Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 253779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>ককায়ে ১৩৪৬ খৃষ্টাব্দত এই নগৰখন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। দক্ষিণ ভাৰতৰ বৃহৎ অংশ এই বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভূক্ত হৈছিল। হৰিহৰ-২, দেৱ ৰায়-২, আৰু কৃষ্ণ দেৱৰায়ৰ দৰে শক্তিশালী শাসনকৰ্তাই বিজয়নগৰৰ ৰাজধানীখন সোণালী যুগৰ বাখৰেৰে জিলিকাই তুলিছিল। পৰ্তুগীজৰ পৰিব্ৰাজক ডমিংগ পেজ (Domingo Paes) পাৰস্যৰ পণ্ডিত তথা ইতিহাসবিদ আব্দুল ৰাজাক (Abdul Razzaq) আৰু ইটালীৰ পৰিব্ৰাজক নিকল’কণ্টি (Nicolo de Conti) আদিয়ে বিজয়নগৰ ভ্ৰমণ কৰি হাম্পিৰ মন্দিৰ, স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য্য বজাৰ, আড়ম্বৰপূৰ্ণ উৎসৱ, শিল্পকলা, অলংকাৰ, গৃহ নিৰ্মাণ প্ৰণালী আদিৰ বিষয়ে ভূয়সী প্ৰশংসা কৰি গৈছে। টুলুভা বংশৰ ৰজা কৃষ্ণদেৱ ৰায় বিজয়নগৰৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰজা আছিল আৰু তেওঁৰ ৰাজত্বকালতেই বিজয়নগৰক সোণালী যুগ আখ্যা দিয়া হয়। তেওঁৰ শাসনকাৰ্যৰ সময় আছিল ১৫০৯ খৃষ্টাব্দৰ পৰা ১৫২৯ খৃষ্টাব্দলৈকে। কৃষ্ণদেৱৰায়ৰ কণিষ্ঠ ভাতৃ অচ্যুত দেৱৰায়ে ১৪২৯ খৃষ্টাব্দৰ পৰা ১৪৪২ খৃষ্টাব্দলৈকে শাসনকাৰ্য্য চলাইছিল। টুলুভা বংশৰ শেষৰজন ৰজা সদাশিৱ ৰায়ৰ সময়ত ১৫৬৫ খৃষ্টাব্দত বিজাপুৰ, গোলকুণ্ডা আৰু আহমেদনগৰৰ চুলতানে মিলিত হৈ বিজয়নগৰ অধিকাৰ কৰে। মুছলমানে হাম্পি দখল কৰাৰ লগে লগে নগৰখনত থকা বহুতো হিন্দু দেৱতাৰ মূৰ্ত্তি, অনেক মন্দিৰ ধ্বংস কৰে। {{gap}}কেম্পত সেইদিনা ঘুৰি আহি পাওঁতে সন্ধিয়া আঠমান বাজিল। ৰাতিৰ আহাৰ খোৱাৰ সময় হোৱাত ‘ডাইনিং হল’ত ডিনাৰ গ্ৰহণ কৰি সেই ৰাতিটো শুই থাকিলো। ১৭ জানুৱাৰীৰ দিনা শিৱিৰৰ পৰা বাছেৰে হাম্পিলৈ সকলোকে লৈ গ’ল। সেইদিনা হাম্পিৰ সকলোবোৰ মন্দিৰ তথা স্থাপত্যসমূহ চাবলৈ সময়ে নোকোলাইছিল। হাম্পি চাবলৈ হ’লে মটৰ চাইকেল বা স্কুটী আদিয়েই ভাল। কাৰণ ঠাইডোখৰ ইমানেই ডাঙৰ আৰু মন্দিৰ তথা স্থাপত্য শিল্পবোৰ একে ঠাইতে নথকাৰ বাবে কিছুমান মন্দিৰ চাবলৈ বেটেৰীচালিত গাড়ীত খাবলগীয়া হয়। টাটা উইংগাৰৰ দৰে দীঘল (ওপৰত Roof নাইকীয়া) বেটেৰীচালিত গাড়ীবোৰ মহিলাই .<noinclude>{{rh| |ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৪৩|}}</noinclude> m4pky922yqgnbku0xeno7u7djj8d4l7 104 92518 253773 253395 2026-06-18T06:27:36Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>আহি খোজ দিলো। দহ মিনিটমান খোজকাঢ়ি যোৱাৰ পিছতেই পল্টন বজাৰলৈ যোৱা এখন চিটি বাছ পালোঁ। চিটি বাছত উঠি আমি পল্টন বজাৰত নামিলো আৰু ‘জন শতাব্দী’ত যোৰহাটলৈ বুলি টিকট কৰিলো। সেইদিনা ‘জন শতাব্দী’ত সকলোৱে আহি যোৰহাট পালোহি। .<noinclude>{{rh| |ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৪৯|}}</noinclude> fgbksx1dnxt7pqiiriz6hwdf6ulowoi 104 92534 253768 253392 2026-06-17T16:59:44Z Sameer Kalita14 4455 253768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sameer Kalita14" /></noinclude>সংগ্ৰহ কৰিলোঁ। ১৮ ডিচেম্বৰত পঞ্জীয়নৰ বাদে বিশেষ একো অনুষ্ঠান হোৱা নাছিল বাবে সন্ধ্যালৈকে ষ্টেডিয়ামটোৰ লগতে বিভিন্ন ক্ৰীড়াৰ বাবে অনুশীলন কৰা (প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে তৈয়াৰ কৰি ৰখা) স্থলীসমূহ চাবলৈ গ'লো। সন্ধিয়া সাতমান বজাত য়ুথ অফিচাৰ সুনীল কুমাৰ বসুমতাৰীয়ে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সমূহ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰক উদ্দেশ্যি প্ৰগ্ৰেমটোৰ সম্পৰ্কে চমুকৈ নিয়মাৱলীসমূহ উল্লেখ কৰিলে। ৰাতি দহমান বজাত সকলোৱে 'ডাইনিং হল ত আহাৰ গ্ৰহণ কৰি নিজ- নিজা বিচনাত শুই পৰিলো।<br> {{gap}}১৯ জানুৱাৰীত পুৱাই উঠি আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক এপাক ষ্টেডিয়ামৰ পিনে নি খোজ কাঢ়িবলৈ দিলো। ব্ৰেকফাষ্ট কৰাৰ পিছত এঘাৰমান বজাত সকলোৰে কাৰণে টুপী, স্পৰ্টিং আদি এটা কাউন্টাৰৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিলো। ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাহিৰেও নেহৰু যুৱ কেন্দ্ৰ, গ্ৰাম্য সংস্কৃতিক দল আদিয়ে অংশগ্ৰহণৰ বাবে আহিছিল আৰু সেইয়ে শাৰী পাতি স্পৰ্টিং, টুপী আদি সামগ্ৰীবোৰ সংগ্ৰহ কৰোঁতে দুঘন্টামান লাগিল। সামগ্ৰীবোৰ প্ৰতিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকে হাতে হাতে দি সকলোকে পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ পৰিধান কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলো। বিয়লি পাঁচমান বজাত মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে আহি উত্তৰ-পূৱ যুৱ মহোৎসৱৰ উদ্বোধন কৰে। ভাষণ প্ৰসঙ্গত গগৈ ডাঙৰীয়াই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ লোকসকল আজিৰ তাৰিখত বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি যোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰে। উদ্বোধনী অনুষ্ঠানৰ শেষত সকলোৱে গৈ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান উপভোগ কৰো।<br> {{gap}}২০ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা ৰাষ্ট্ৰীয় সেৱা আঁচনিৰ উদ্যোগত Youth con- vention and survichar নামৰ অনুষ্ঠান সম্পন্ন হ'ল। ভাৰতবৰ্ষৰ বিখ্যাত সমাজকৰ্মী তথা ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ প্ৰকল্পৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ড° এছ.এন চুব্বাৰাৱে (ভাই জী) ভাষণ প্ৰদান কৰিছিল। সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষক একতাৰ সাংস্কৃতিক ডোলেৰে বান্ধি ৰখাৰ স্বাৰ্থত ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰতিখন ৰাজ্যৰ সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰিবৰ বাবে ২৮ গৰাকী ছাত্ৰ- ছাত্ৰী নিৰ্বাচিত কৰিছিল। আমাৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ নীতিশ গগৈ আৰু ছাত্ৰী ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ ৪৭<noinclude>{{rh| |৪৭✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. {{gap}}✦ ৪৭|}}</noinclude> n6m32ehhh8md1xkiweat8annqyhvb73 104 92535 253774 253393 2026-06-18T06:33:10Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 253774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>শুভেচ্ছা শৰ্মাই সাংস্কৃতিক দলটিত নিৰ্বাচিত হৈ গোৱাৰ মাছমৰীয়া নৃত্য আৰু কাশ্মিৰী নৃত্য সকলোৰে আগত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ‘ভাৰত কি সন্তান’ নামৰ সাংস্কৃতিক গোষ্ঠীটোৰ নাম দি ভাই জীয়ে নীতিশ আৰু শুভেচ্ছাক একোখনকৈ মানপত্ৰও প্ৰদান কৰিছিল। ইয়াৰোপৰি অনুষ্ঠানটিত অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ পৰিচিত ব্যক্তি মানস ৰবীন, পংকজ ইংতি, চেতনা দাস আদিয়ে অনুষ্ঠানৰ সৌষ্ঠৱ বৃদ্ধি কৰিছিল। সন্ধ্যা আঠমান বজাৰ পৰা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ মুখ্য আকৰ্ষণ আছিল নৱ প্ৰজন্মৰ হাৰ্থথ্ৰৱ জুবিন গাৰ্গৰ গীত পৰিৱেশন। জুবিন গাৰ্গৰ ইটোৰ পিছত সিটো গীতে দৰ্শকৰ হৃদয়ত ঝংকাৰ তুলি দিছিল আৰু গীতৰ তালে তালে সকলোৱে নৃত্য কৰি কৰি নিজকে উজাৰি দিছিল। জুবিন গাৰ্গৰ লগতে জুব্‌লিয়েও কন্ঠ নিগৰাই তুলি দৰ্শক শ্ৰোতাক আপ্লুত কৰি তুলিছিল। {{gap}}২১ জানুৱাৰীৰ দিনা আছিল অনুষ্ঠানৰ শেষ দিন। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ T. A. form বোৰ জমা দি T.A. সংগ্ৰহ কৰোঁতে মোৰ আগবেলাটো পাৰ হ’ল। দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতেই সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানবোৰ উপভোগ কৰিবৰ বাবে আমাক N.S.S. ৰ ফালৰ পৰা মুকলি কৰি দিলে। বিয়লি চাৰিমান বজাৰ পৰাই অনুষ্ঠানবোৰ আৰম্ভ হ’ল। কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ পংকজ ইংতিৰ নেতৃত্বত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আটাইকেইখন ৰাজ্যৰ সাংস্কৃতিক দলসমূহে গীতৰ তালে তালে নৃত্য কৰি সৰুসজাই ষ্টেডিয়াম মুখৰিত কৰি তুলিছিল। নৃত্য উপভোগ কৰি শেষ হোৱাৰ লগে লগে বিখ্যাত ৰক্ গায়ক লু মাজাওৰ (Lou Majaw) অনুষ্ঠান আৰম্ভ হ’ল। গীতাৰত আঙুলিৰ যাদুৰে প্ৰতিজন দৰ্শকক তেওঁ নাচিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল। আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলেও প্ৰাণভৰি নচা দেখিবলৈ পাইছিলো। লু মাজাওৰ অনুষ্ঠানৰ সামৰণিৰ পিছত সকলোৰে মুখত এটাই কথা—‘জীৱনত আটাইতকৈ Enjoy কৰিছো আজি।’ প্ৰায় ৰাতি এঘাৰমান বজাত অনুষ্ঠান শেষ হ’ল আৰু আমাৰ সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকে ৰাতিপুৱা পাঁচ বজাত ৰেডি হ’বলৈ নিৰ্দেশ দিলোঁ। কথামতেই ২২ তাৰিখে পুৱা পাঁচ বজাত আমি সৰুসজাই ষ্টেডিয়ামৰ পৰা ওলাই .<noinclude>{{rh| |৪৮✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ. |}}</noinclude> 844tf5v1h3i2rqr7po7pfanm1io8qdx 104 92536 253772 253396 2026-06-18T06:26:25Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 253772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Xx-larger|{{centre|'''বাঙ্গালোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মেগা কেম্প'''}}}} {{gap}}২০১৩ চনৰ ২৯ জুনৰ পৰা ১০ জুলাইলৈকে বাঙ্গালোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত Ministry of youth affairs and sportsএ বাৰদিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰে এটা ‘মেগা কেম্প’ৰ আয়োজন কৰিছিল। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যই অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ নোযোৱাত অসমৰ পৰা দুটা দল ‘মেগা কেম্প’ত অংশগ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে গুৱাহাটীস্থিত NER কেন্দ্ৰই আহ্বান জনালে। যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ত্ৰিদিৱ শ‍ইকীয়া, প্ৰাঞ্জল প্ৰতীম গগৈ, নীতিশ গগৈ, দিপাংকৰ দলে আৰু গুৱাহাটী কলেজৰ পৰা দোলনমণি কলিতা, বিৰাজ শৰ্মা, ৰুমা নাথ আৰু জ্যোতি সিঙক লগত লৈ গুৱাহাটীৰ পৰা বাঙ্গালোৰ অভিমুখে ৰেলত উঠিলো। NER কেন্দ্ৰৰ সহকাৰী য়ুথ অফিচাৰ নকুল দেউৰীয়ে জনাইছিল যে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ দলটিও একেখন ৰেলতে যাত্ৰা কৰিব আৰু তেওঁলোকৰ টিকটবোৰ কনফাৰ্মড হোৱা নাই; গতিকে টি.টি.ইৰ লগত কথা পাতি যাতে মই তেওঁলোকক সহায় কৰো। টি.টি.ইৰ লগত কথা পাতি অৰুণাচল প্ৰদেশৰ দলটিকো চাৰিটা টিকেট কনফাৰ্মড কৰি দিলো। তেওঁলোকৰ আঠজনীয়া দলটিয়ে চাৰিটা টিকেটতে এডজাষ্ট কৰি বাঙ্গালোৰ পালেগৈ। বাঙ্গালোৰ ষ্টেচনৰ পৰা নামিয়েই আমি ট্ৰেভেলাৰ এখন ৰিজাৰ্ভ কৰি বাঙ্গালোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ NSS Bhavan ত সোমাই পৰিলো। এন.এছ.এছ. ভৱনৰ এটা কোঠাত পাঁচজনকৈ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ Contingent Leader সকলক ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ বিপৰীতে ল’ৰাবোৰৰ বাবে ডাঙৰ দুটা কোঠা আৰু ছোৱালীবোৰৰ বাবে হোষ্টেল এটাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে। আমাৰ কোঠাত গুজৰাটৰ কিৰণ পাটিল ডাঙৰীয়া, উত্তৰ প্ৰদেশৰ নবীন সিং ডাঙৰীয়া, উত্তৰাখণ্ডৰ নবীন চন্দ্ৰ যোশী ডাঙৰীয়া ৰাজস্থানৰ মুকেশ শিখৱাল ডাঙৰীয়া—এই পাঁচজন Contingent .<noinclude>{{rh| |৫০✦ {{gap}}ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ এচ.|}}</noinclude> 0vhlh7wjs6qus9luodkn9cjl930m7qn 104 92569 253769 253466 2026-06-17T17:44:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৫০|দীন-দুখী|}}</noinclude> {{center|<poem>“শান্তিৰ নিদ্ৰাত সুপ্ত ইয়াতে এজন, অতি আচৰিত যাৰ আছিল জীৱন দুখতে জনম, দেহি দুখতে মৰণ, নহল এদিনো তাৰ ভাগ্য সুপ্ৰসন্। অৱসান হল লীলা-খেলা জীৱনৰ, নাছিল সকাম আৰু সংসাৰ-সুখৰ দিন যায়, নিশা আহে, কালৰ ৰথৰ; জটিল সৰল কৰি ললে অৱসৰ।”</poem>}} {{center|— ঃ সমাপ্ত ঃ—}}<noinclude></noinclude> qzd59b3bujazv4d6ua14pxxa9r3ulzq 104 92570 253770 253467 2026-06-18T04:07:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২৪৯}}</noinclude> সিহঁতৰ গৰাকীজন মাথোন বহি থকা চকিখনৰ পৰা একাষৰীয়া হৈ অলপ হলি গল। মেজৰ ওপৰত জ্বলি থকা মমৰ পোহৰত তেওঁৰ মুখখন উজ্জ্বল হৈ উঠিছিল। মুখখন লাহেকৈ ওপৰলৈ দাঙি দি কজেট মেৰিয়াছে তেওঁৰ হাত দুখন চুমাৰে ঢাকি পেলালে, চকুৰ পানীৰে ধুই দিলে। তেওঁ অকণো কাতিকুটা নকৰিলে—কাৰণ তেতিয়া তেওঁ তেওঁত নাছিল। ৰাতিটো বৰ ঘোপমৰা আন্ধাৰ, আকাশত এটি- তৰাও নাই। কোনো মহান দেৱদূতে যে সেই আন্ধাৰৰ ওৰণিত মুখ ঢাকি এই আত্মাটিৰ কাৰণে তেতিয়া পৃথিবীত ৰৈ আছিলহি তাত কোনো সন্দেহ নাই। {{gap}}পিৰ লা চেইজ'ত দীন দুখীৰ কাৰণে ৰখা সমাধিক্ষেত্ৰখনৰ আওহতীয়া চুক এটাত ভগাদেৱাল এখনৰ কাষতে উইলে৷ গছ এজোপা আছে। এই গছ জোপাৰ তলতে এছটা শিল পোতা আছে। দেখিলে মনত হয় শিলছটা কোনো সমাধিৰ চিন্। চাৰিওকাষে ঘাঁহ বন গজি শিলছটা ঢাকি পেলাইছে। আনবোৰ শিলৰ দৰে সেই শিলছটাৰ ওপৰতো শেলুৱাই বন্ধ গৈছে; সময়ৰ সহচৰ বতাহ বৰষুণৰ হাতত পৰি ক'লা হৈ গৈছে। ওচৰত কেনিও বাটপথ নাই। মানুহ-ছনুহে শিলছটা কাষলৈ গৈ চাব নোখোজে। ঘাঁহবোৰ বৰ ওখ, গলে ঘাঁহৰ ওপৰত পৰি থকা নিয়ৰৰ পানীয়ে আঠুলৈকে কাপোৰ-কানি তিয়াই জুৰুলি-জুপুৰি কৰে। ৰ'দ হলে শিলছটাৰ ওপৰত কাৰ্শলা সাপে গা ৰদায়হি। আশে-পাশে জিলি আৰু হেতুলুকাৰ মাত। শিলছটা কোনো চকুত লগা বস্তু নহয়। ইয়াক কাটি এটাই মিহি বা সমান কৰিবলৈ যত্ন লোৱা হোৱা নাছিল। দীঘলে পুতলে শিলছটা মানুহ এটা ঢাকিব পৰা। শিলছটাত কোনো নাম-ধাম পঢ়িব নোৱাৰি। বহুত বছৰৰ আগতে কোনোবাই তাত পেন্সিলেৰে লিখি ৰাখিছিল। কিন্তু সেই লিখাবোৰ ধূলি বৰষুণে একেবাৰে চিন্‌ ধৰিব নোৱাৰা কৰিলে। আজি হয়তো তাৰ চিন্‌-চাবো নাই। তাত লিখা আছিল :—<noinclude></noinclude> lx6v6do506tl35ptwp9sufnpudj3eqp 104 92577 253778 253475 2026-06-18T07:34:05Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{larger|'''প্ৰথম অধ্যায়'''}}}} ঊনৈশ শতিকাত ‘ডি’ ফৰাছী দেশত এখন প্ৰসিদ্ধ চহৰ। তেতিয়া চাৰ্লছ্‌ ফ্ৰাঙ্কোৱা বিয়ঁভেঁ মেৰিয়েল ‘ডি’ চহৰৰ বিশ্বপ্। {{gap}}মেৰিয়েল ১০৮৬ খৃষ্টাব্দত ‘ডি’ ছহৰৰ বিশ্বপ হয়। তেখেতৰ পিতাক পাৰ্লিয়ামেণ্ট সভাৰ সভ্য আছিল। ধনী পিতাকে তেখেতক ওঠৰ বছৰ বয়সতে সুন্দৰী কন্যা এটী বিয়া কৰাই দিছিল। কিন্তু ভাগ্যৰ বিড়ম্বনাত তেখেতে এই নতুন জীৱনৰ সোৱাদ লবলৈ সৰহ দিন আজৰি উলিয়াব নোৱাৰিলে। ৰাষ্ট্ৰ-বিপ্লৱৰ বানপানীত ৰাজ-তান্ত্ৰিকসকলৰ ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা-প্ৰতিপত্তি সকলো উটি যোৱাৰ লগে লগে মেৰিয়েলো সৰ্ব্বস্বান্ত হৈছিল। আন কি মূৰ সুমুৱাবলৈ বুলি তেখেতে এডুখৰি পঁজাও নোপোৱাত পৰিছিল। নিৰুপায় হৈ ঘৈণীয়েকেৰে সৈতে তেখেতে ইটালী দেশলৈ উঠি যায়। কিন্তু এটা ধুমুহাৰ প্ৰকোপ নৌ-চম্ভালোঁতেই মেৰিয়েলৰ মূৰৰ ওপৰেদি আকৌ এটা ধুমুহা বৈ গ’ল। ইটালীলৈ আহি থান-থিত লওঁতে-নৌ-লওঁতেই তেখেতৰ দুখৰ ভাগী, বিপদৰ শেহ লগৰীয়া, প্ৰিয়তমা পত্নীগৰাকীও বুকৰ বেমাৰ হৈ মৃত্যুৰ মুখত পৰিল। এই জাউৰিত মেৰিয়েল তেনেই জুৰুলা হ’ল। ইয়াৰ পাছৰ পৰা বহুত দিন তেখেতৰ বা-বাতৰি কোনেও একো কব নোৱাৰিছিল। বছৰ চাৰেকৰ মূৰত বিশ্বপৰ বাব লৈ আচম্বিতে আহি দেশত ওলোৱাত তেখেতক দেখি গঞা-ভূঞা লগা-ভগা আটাইবিলাক আচৰিত হৈছিল। {{Gap}}‘ডি’ চহৰৰ বিশ্বপৰ ৰজা-ঘৰীয়া বৃত্তি আছিল বছৰে পোন্ধৰ হেজাৰ ফ্ৰাঁ। এই বৃত্তি দিয়া হৈছিল বিশ্বপৰ ঘৰুৱা খৰচ আৰু সুখ-সুবিধাৰ<noinclude></noinclude> f158onnbjjuyehrsl93s9gx44orizbh 104 92580 253763 253480 2026-06-17T14:36:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|'''দ্বিতীয় অধ্যায়''' }}</noinclude> ১৮১৫ খৃষ্টাব্দৰ অক্টোবৰ মাহৰ কেইদিন মানহে গৈছিল। এদিনাখন আবেলি বেলিকা এটা অচিনাকি মানুহ আহি এই 'ডি' নগৰত ওলাল। তাৰ পিন্ধা কাপোৰৰ ভিতৰত আছিল—মূৰত এটা পুৰণা টুপী, ককালত মলিয়ন ফটা পতলুং, গাত হালধীয়া ৰঙৰ কামিজ, তাৰ ওপৰতে এটা নীলা ৰঙৰ কোট ছোলা। কোট কামিজ এটাতো বুটাম নাই। বুকুখন তেনেই উদং। ছোলাৰ মাজেদি বুকুখনৰ নোমবোৰ জিলিকি আছিল। কাপোৰেৰে মেৰিওৱা টোপোলা এটা টাঙোন এডালত আঁৰি কান্ধত পেলাই লৈ ফুৰিছিল। গঢ় দেখি বয়স আঢ়ৈ কুৰি যেন অনুমান হয়। কিন্তু তাৰ খোজ-কাতল, হাত-ভবি দেখি ডেৰ কুৰি বছৰীয়া ডেকাৰ দৰেহে লাগিছিল। মানুহটো বৰ এখও নহয়, বৰ চাপৰো নহয়; মজলীয়া তৰপৰ। মানুহটো দেখি ভোকে-লঘোনে বহুত দূৰৰ পৰা বাট কুৰি বাই অহা যেন লাগিছিল। ভৰিত আঠুৰ ওপৰলৈকে ধূলি। মুখখন শুকান। কপালৰ পৰা টোপা-টোপে ঘাম বাগৰি পৰিছিল। তাৰ আকৃতি-প্ৰকৃতি, গঢ়-গতি আৰু কাপোৰ-কানি দেখি বাটৰ কাষত ধেমালি কৰি থকা লৰাবিলাকে দল বান্ধি হাত চপৰিয়াই, কিৰিলিয়াই, তাৰ পাছে পাছে যাবলৈ ধৰিছিল। মানুহটোৱে সেইবোৰলৈ ভ্ৰূক্ষেপকে নকৰিলে। আপোন মনেবে গৈ থাকিল। বাটে-পথে তাক লগ পোৱা মানুহবিলাকে ইটোৱে-সিটোৱে কাণে কাণে কিবা কোৱা-কুই কৰিলে। কোনোৱে আকৌ তাক দেখা পাই আঁতৰতে গা-ঢাকা দিলে। কোনোৱেবা থানালৈকে খোজ ললে। চাওঁতে চাওঁতে গোটেই নগৰত মানুহটো অহাৰ বাতৰি বিয়পি পৰিল আৰু নগৰ জুৰি এটা ভয়ৰ ভাব ফুটি উঠিল। {{gap}}ৰাতি ন-মান বজাৰ সময়ত এই অচিনাকি মানুহটোক হেলাই-হেঁপাই আহি নগৰৰ এচুকত থকা এৰা ঘৰ এটাৰ পিৰালিত বহি পৰা দেখা<noinclude></noinclude> ppgfmjkrnzzl023i61iha276ozxvk2m 104 92581 253764 253481 2026-06-17T14:43:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|৫}}</noinclude>দীন-দুখী গ'ল। অলপ সময় আমনে-জিমনে নিতাল মাৰি একেথৰে বহি থাকি সি ওপৰলৈ চাই পঠিয়ালে। আকাশত এটা তৰাও নাই। মেঘ ওন্দোলাই আহিছিল। সি কিবা এটা ভাবি হুমুনিয়াহ এটা পেলাই কান্ধৰ টোপোলাটে। নমাই থলে। অলপ বেলি আকৌ ৰ' লাগি আন্ধাৰৰ ফালে চাই পঠিয়াই চাই পঠিয়াই টোপোলাটোকে শিতান কৰি সি কাতি হৈ পৰিল। 0 এগৰাকী বুঢ়ী সেই সময়ত গীৰ্জ্জাৰ পৰা ঘৰলৈ উভতিছিল। মানুহ এটাক তেনেকৈ বাহিৰত পৰি থকা দেখি মাত লগালে, “কোন? ” কি কৰিছা?” “শুইছোঁ৷ দেখা নাই জানো?” “তাতে শুবানে? শিলৰ ওপৰতে?” মানুহটোৱে হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে-“ঊনৈশ বছৰ কটালে। কাঠৰ ওপৰত শুই; এতিয়া চাওঁ শিলৰ ওপৰত কেনে লাগে।” “তুমি ৰণুৱা চিপাহী?” “তাঁ!” “হোটেললৈ নোযোৱা কিয়?” “ধন নাই।” “আয়ৈ দেহি! মোৰ হাততো নাই। পেনী দুটাহে আছে।” “তাকে দিয়।” বুঢ়ী গৰাকীয়ে পেনা দুটা মানুহটোৰ হাতত দি ক'লে— “দুটা পেনীৰে তুমি হোটেলত থাকিবলৈ নোপোৱাঁ। ৰাতিটোলৈ কাৰোবাৰ ঘৰত আলহীকে হোৱাগৈচোন! ” “কোনেও নেৰাখিলে।” “কিনো কোৱাঁ! বিশ্বপৰ ঘৰলৈ গৈছিলানে? সৌটো ঘৰ।” “নাই যোৱা তালৈ।" “যোৱা, যোৱা; তেখেতৰ ঘৰলৈকে যোৱাঁ, তেখেতে নৰখাকৈ ; নেথাকে।” আকাশৰ ফালে চাই ক'লে, – “প্ৰভু! পৰমেশ্বৰ!”<noinclude></noinclude> 30vb9atwju42l4q9p6chwvarzwo0mrw 253765 253764 2026-06-17T14:47:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|৫}}</noinclude> গ'ল। অলপ সময় আমনে-জিমনে নিতাল মাৰি একেথৰে বহি থাকি সি ওপৰলৈ চাই পঠিয়ালে। আকাশত এটা তৰাও নাই। মেঘ ওন্দোলাই আহিছিল। সি কিবা এটা ভাবি হুমুনিয়াহ এটা পেলাই কান্ধৰ টোপোলাটে। নমাই থলে। অলপ বেলি আকৌ ৰ' লাগি আন্ধাৰৰ ফালে চাই পঠিয়াই টোপোলাটোকে শিতান কৰি সি কাঁতি হৈ পৰিল। {{gap}} এগৰাকী বুঢ়ী সেই সময়ত গীৰ্জ্জাৰ পৰা ঘৰলৈ উভতিছিল। মানুহ এটাক তেনেকৈ বাহিৰত পৰি থকা দেখি মাত লগালে, {{gap}} “কোন? ” কি কৰিছা?” {{gap}} “শুইছোঁ৷ দেখা নাই জানো?” {{gap}} “তাতে শুবানে? শিলৰ ওপৰতে?” {{gap}} মানুহটোৱে হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে-“ঊনৈশ বছৰ কটালো কাঠৰ ওপৰত শুই; এতিয়া চাওঁ শিলৰ ওপৰত কেনে লাগে।” {{gap}} “তুমি ৰণুৱা চিপাহী?” ��� {{gap}} “অঁ!” {{gap}} “হোটেললৈ নোযোৱা কিয়?” {{gap}} “ধন নাই।” {{gap}} “আয়ৈ দেহি! মোৰ হাততো নাই। পেনী দুটাহে আছে।” {{gap}} “তাকে দিয়া।” {{gap}} বুঢ়ী গৰাকীয়ে পেনী দুটা মানুহটোৰ হাতত দি ক'লে— “দুটা পেনীৰে তুমি হোটেলত থাকিবলৈ নোপোৱাঁ। ৰাতিটোলৈ কাৰোবাৰ ঘৰত আলহীকে হোৱাগৈচোন! ” {{gap}} “কোনেও নেৰাখিলে।” {{gap}} “কিনো কোৱাঁ! বিশ্বপৰ ঘৰলৈ গৈছিলানে? সৌটো ঘৰ।” {{gap}} “নাই যোৱা তালৈ।" {{gap}} “যোৱা, যোৱা; তেখেতৰ ঘৰলৈকে যোৱাঁ, তেখেতে নৰখাকৈ নেথাকে।” আকাশৰ ফালে চাই ক'লে, – “প্ৰভু! পৰমেশ্বৰ!”<noinclude></noinclude> lcg5rb6bzu5n4obq8tf7xix5gj0mqfr 253766 253765 2026-06-17T14:47:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 253766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|৫}}</noinclude> গ'ল। অলপ সময় আমনে-জিমনে নিতাল মাৰি একেথৰে বহি থাকি সি ওপৰলৈ চাই পঠিয়ালে। আকাশত এটা তৰাও নাই। মেঘ ওন্দোলাই আহিছিল। সি কিবা এটা ভাবি হুমুনিয়াহ এটা পেলাই কান্ধৰ টোপোলাটে। নমাই থলে। অলপ বেলি আকৌ ৰ' লাগি আন্ধাৰৰ ফালে চাই পঠিয়াই টোপোলাটোকে শিতান কৰি সি কাঁতি হৈ পৰিল। {{gap}} এগৰাকী বুঢ়ী সেই সময়ত গীৰ্জ্জাৰ পৰা ঘৰলৈ উভতিছিল। মানুহ এটাক তেনেকৈ বাহিৰত পৰি থকা দেখি মাত লগালে, {{gap}} “কোন? ” কি কৰিছা?” {{gap}} “শুইছোঁ৷ দেখা নাই জানো?” {{gap}} “তাতে শুবানে? শিলৰ ওপৰতে?” {{gap}} মানুহটোৱে হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে-“ঊনৈশ বছৰ কটালো কাঠৰ ওপৰত শুই; এতিয়া চাওঁ শিলৰ ওপৰত কেনে লাগে।” {{gap}} “তুমি ৰণুৱা চিপাহী?” {{gap}} “অঁ!” {{gap}} “হোটেললৈ নোযোৱা কিয়?” {{gap}} “ধন নাই।” {{gap}} “আয়ৈ দেহি! মোৰ হাততো নাই। পেনী দুটাহে আছে।” {{gap}} “তাকে দিয়া।” {{gap}} বুঢ়ী গৰাকীয়ে পেনী দুটা মানুহটোৰ হাতত দি ক'লে— “দুটা পেনীৰে তুমি হোটেলত থাকিবলৈ নোপোৱাঁ। ৰাতিটোলৈ কাৰোবাৰ ঘৰত আলহীকে হোৱাগৈচোন! ” {{gap}} “কোনেও নেৰাখিলে।” {{gap}} “কিনো কোৱাঁ! বিশ্বপৰ ঘৰলৈ গৈছিলানে? সৌটো ঘৰ।” {{gap}} “নাই যোৱা তালৈ।" {{gap}} “যোৱা, যোৱা; তেখেতৰ ঘৰলৈকে যোৱাঁ, তেখেতে নৰখাকৈ নেথাকে।” আকাশৰ ফালে চাই ক'লে, – “প্ৰভু! পৰমেশ্বৰ!”<noinclude></noinclude> ths03i7rn1zfpsma3imyan5lcpuw6en 104 92582 253776 253482 2026-06-18T06:41:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬|দীন-দুখী|}}</noinclude> {{Gap}}“মানুহটো শোৱাৰ পৰা উঠিল। টোপোলাটো আৰু টাঙোনডাল তুলি লৈ বিশ্বপৰ ঘৰৰ ফালে খোজ ল'লে। বুঢ়ীগৰাকী নিজৰ ঘৰ-মুৱা হ'ল। {{Gap}} বিশ্বপ মেৰিয়েলে সেইদিনা সন্ধিয়া ফুৰি-চাকি আহি 'মানুহৰ কৰ্ত্তব্য' বুলি এটা প্ৰৱন্ধ লিখাত ব্যস্ত হৈ পৰিছিল। প্ৰৱন্ধ শেষ নৌ-হওঁতেই ভোজনৰ সময় হ'ল। ভোজনৰ মজিয়ালৈ আহি নিজৰ নিৰ্দিষ্ট আসনত বহি পৰিল। ভনীয়েক বেটিষ্টিন্ আগতে আহি বহি আছিল। ভনীয়েক বেটিষ্টিনে সুধিলে, “ককাইদেৱ! আজি হেনো ডকাইত এটা আমাৰ নগৰ সোমাইছেহি। মানুহৰ মুখত পানী নাই।” {{Gap}} “হয়নেকি? ক’তনো শুনিলা?” {{Gap}} বুঢ়ী লিগিৰী মেগলোৱাৰে মাত দিলে, – “মুখে মুখে তাৰে কথাহে। ভয়তে দোকানী-পোহাৰী আটায়ে ফুট-গধূলিতে দোকান-পোহাৰ সামৰি দুৱাৰ ঘৰ মাৰি ভিতৰ সোমাইছে। আজি ৰাতি ক'ত কি হয় ঈশ্বৰেহে জানিছে। আমাৰ আকৌ এখন দুৱাৰতো তলা নাই। ছিপাহী-ছন্তৰীহঁতেও মানুহক সাৱধানে থাকিবলৈ কৈ ফুৰিছে।” {{Gap}} এনেতে বাহিৰত কোনোবাই দুৱাৰত ঢাকিওৱাৰ শব্দ আহিল। বিশ্বপে মাত দিলে—“কোন? সোমাই আহক! ” বিশ্বপে মাত দিয়াৰ লগে লগে মানুহ এটা আহি খোৱা কোঠালিৰ দুৱাৰমুখত থিয় হ'ল। মানুহটো দেখিয়েই লিগিৰীজনীৰ চুলিৰ আগেদি জীৱ গ'ল। কুমাৰী বেটিষ্টিনে মানুহটোৰ ফালে চায়ে ককাইদেৱকৰ মুখলৈ চাই ৰ' লাগিল। বিশ্বপে মানুহটোক ধীৰ-গম্ভীৰভাৱে এবাৰ চকু ফুৰাই লৈ কিবা এটা ক'ব খোজোতেই মানুহটোৱে কবলৈ ধৰিলে, “মোৰ নাম জঁ ভেলজঁ। ম‍ই চুৰ কৰি ফাটেকত পৰিছিলোঁ। ১৯ বছৰ ফাটেক খাতিলো। খালাছ পাবৰ আজি ৪ দিন। এই চাৰি দিনে মই ভাত নাই, পানী নাই—বাটে-ঘাটে অনাই-বনাই ফুৰিছোঁ। ধন দিলতো কোনেও মোক এমুঠি খাবলৈ নিদিলে। পৰি থাকিবলৈ বুলি ঘোঁৰা থকা ঘৰতো সোমাবলৈ নিদিলে। আজি দিনৰ দিনটো এই<noinclude></noinclude> cylha5e4qfapzjw2dt4ljhugx40xx5o 104 92610 253760 253510 2026-06-17T14:29:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 253760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|দীন-দুখী}}}} {{center|( ভিক্টৰ হুগোৰ “লা মিজাৰেবল”ৰ অসমীয়া ভাঙনি )}} {{center|'''থানেশ্বৰ হাজৰিকা'''}} {{center|'''অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ অৰ্থ সাহায্যত প্ৰকাশিত'''}}<noinclude></noinclude> 4tmf0j9ik02canb2oyhhqzpvj20l8wb 253761 253760 2026-06-17T14:32:11Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|দীন-দুখী}}}} {{center|( ভিক্টৰ হুগোৰ “লা মিজাৰেবল”ৰ অসমীয়া ভাঙনি )}} {{dhr|5em}} {{center|'''থানেশ্বৰ হাজৰিকা'''}} {{dhr|5em}} {{center|'''অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ অৰ্থ সাহায্যত প্ৰকাশিত'''}}<noinclude></noinclude> eke9a9wcnr4g2bub6kpzeje853bmpg1 253762 253761 2026-06-17T14:33:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 253762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|দীন-দুখী}}}} {{center|( ভিক্টৰ হুগোৰ “লা মিজাৰেবল”ৰ অসমীয়া ভাঙনি )}} {{dhr|5em}} {{center|'''থানেশ্বৰ হাজৰিকা'''}} {{dhr|10em}} {{center|'''অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ অৰ্থ সাহায্যত প্ৰকাশিত'''}}<noinclude></noinclude> i4s8anqk4ucj2h6ewogsc1nrprwfamz 253777 253762 2026-06-18T07:27:33Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 253777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xxxx-larger|'''দীন-দুখী'''}}}} {{Dhr|2em}} {{center|( ভিক্টৰ হুগোৰ “লা মিজাৰেবল”ৰ অসমীয়া ভাঙনি )}} {{dhr|5em}} {{center|{{X-larger|'''থানেশ্বৰ হাজৰিকা'''}}}} {{dhr|10em}} {{center|{{larger|'''অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ অৰ্থ সাহায্যত প্ৰকাশিত'''}}}} {{Dhr|2em}}<noinclude></noinclude> 2pialcglbocb43mtyrrzipw7ujohfum 0 92734 253801 253658 2026-06-18T10:22:08Z BabulB 104 253801 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন|গ্ৰন্থকাৰৰ নিবেদন]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/পিতৃ জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱ|পিতৃ জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱ]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=16 to=19/> {{page break|label=}} qyojtwybqm4d066ta3bl7b3c1dncky6 104 92752 253680 2026-06-17T12:21:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী এবাৰ তাই চক্‌ খাই উঠিল—কাঁহৰ মাত শুনি। কাঁহত তেতিয়া দহ কোব পৰিছিল এনেতে এটা বুঢ়া পথিকে লৰাঢপৰাকৈ আহি নঙলা মেলি ঘৰলৈ সোমাওঁতে কাৰবাক বৰ কৰুণভাৱে “এতিয়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253680 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী এবাৰ তাই চক্‌ খাই উঠিল—কাঁহৰ মাত শুনি। কাঁহত তেতিয়া দহ কোব পৰিছিল এনেতে এটা বুঢ়া পথিকে লৰাঢপৰাকৈ আহি নঙলা মেলি ঘৰলৈ সোমাওঁতে কাৰবাক বৰ কৰুণভাৱে “এতিয়া তেওঁ সদায়েই ইয়ালৈ আহে” বুলি কোৱা শুনি চকখাই উঠিল। বুঢ়াই ইফালে সিফালে চাই আন্ধাৰত কাকো নেদেখি নঙলা মাৰি ভিতৰ সোমাই গল। বুঢ়া ভিতৰ সোমাইছেহে, এনেতে আৰু ছটা মানুহ আহি জপনাৰ মুখত ঠিয় দিলে। মানুহ এটাই ঘৰটোলৈ আঙুলিয়াই মাত দিলে, “এই- টোৱেই ঘৰ। মানুহকেইটাই দা-কটাৰি, হাঁতুৰি বটালি উলিয়াই নঙলা মেলি ভিতৰ সোমাব খোজোতেই নঙলামুখত ছোৱালী এজনীক আগ ভেটি ধৰি ঠিয় হৈ থকা দেখি ভয়ত পিছ হুহঁকি আহিল। এটাই সুধিলে “কোন এই পিশাচী?” “ তোমাৰ জীয়েৰা।” “ তোক কি লাগে? তই ইয়াত কি কৰিছহি?” “মই আগেয়েই কৈছিলোঁ নহয় এই ঘৰটোত একো নাই। ইহঁত বৰ দুখীয়া মানুহ। সিহঁতক একো নকৰিবি? যা, যা; আমি সকলো ঠিক্-থাক কৰিলে। এতিয়া উভতি যাব নোৱাৰোঁ। আমি চাই—চিতিহে যাম।” এই বুলি তাইক ঠেলা মাৰি থৈ মানুহটো যাবলৈ ওলাল। ছোৱালীজনীয়ে নঙলাত আওজনি লৈ মানুহটোৰ ফালে চাই মাত দিলে—“মই যাবলৈ নিদিওঁ। যদি ভিতৰ সোমাৱ, ম‍ই চিঞৰি মানুহ মাতি আনিম। আটাই জাককে পুলিচৰ হাতত দিম।” তাইৰ কথা শুনি মানুহকেইটা জঠৰ হৈ পৰিল। টেনাৰ্ডিয়ে লগৰ এটাক কাণে কাণে কলে – “অসম্ভৱ নহয়; তাইহে যি, কৰিবও।” “মই পিতাকে৷ নেৰোঁ।” টেনাৰ্ডিয়েই দাঁত কৰচি কৰচি কলে— “তোৰ হৈছে কি? কিহে পাইছে? বাট এৰ!” “নিদিওঁ বাট।” টেনাৰ্ডিয়েৰ সঙ্গী এটাই কটাৰী এখন উলিয়াই ইপনিনৰ ফালে চোঁচা ললে। মানুহটোৰ পৈশাচিক মূৰ্ত্তি দেখিও টেনাৰ্ডিয়েৰ মুখৰ পৰা এটা শব্দও বাহিৰ নহল। ইপনিনে মাত দিলে—“মোক ভয় দেখুৱাব নেলাগে, মই মৰিবলৈ ভয় কৰা নাই। মোক বোপায়ে ডিঙিত টিপা<noinclude></noinclude> nfo6fwb6fhvp2paq1a6ozic5yroes3p 104 92753 253681 2026-06-17T12:21:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ঊনবিংশ অধ্যায় মেৰিয়াছে পিছদিনা পুৱাতে তালি-টোপোলা বান্ধি দোকানে— পোহাৰে সকলো শোধ-পৰিশোধ কৰি সেই ঘৰটোৰ পৰা কলৈ কেনি গল, কোনেও উৱাদিহকে নেপালে। ওলাই আহিল। টেনাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253681 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ঊনবিংশ অধ্যায় মেৰিয়াছে পিছদিনা পুৱাতে তালি-টোপোলা বান্ধি দোকানে— পোহাৰে সকলো শোধ-পৰিশোধ কৰি সেই ঘৰটোৰ পৰা কলৈ কেনি গল, কোনেও উৱাদিহকে নেপালে। ওলাই আহিল। টেনাৰ্ডিয়েৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষী দিব লাগে বুলি মেৰিয়াছে হুতাই— তাইকৈ বহা সলনি কৰি নগৰৰ এচুকত থকা তেওঁৰ পুৰণা বন্ধু কৰফেয়াৰৰ লগত আহি থাকিবলৈ ললে। পুলিছ ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰে মেৰিয়াছক বহুতো বিচাৰ খোচাৰ কৰিলে। কিন্তু মেৰিয়াছৰ সতৰ্কতাই জাভেয়াৰৰ সকলো অনুসন্ধান ব্যৰ্থ কৰিলে। মেৰিয়াছে তেওঁৰ পিতৃ-বন্ধু টেনাৰ্ডিয়েৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষী ওলাবলৈ নহল। এদিন দুদিনকৈ এই ঘটনাৰ পাছত দুমাহ পাৰ হৈ গল। মেৰিয়াছে ঢকা-চমকাকৈ বিজুলীৰ ক্ষন্তেকীয়া পোহৰত এখন্তকলৈ মাথোন তেওঁৰ প্ৰণয়িণী কজেটক টেনাৰ্ডিয়েৰ ঘৰত দেখিবলৈ পাইছিল। সেই ক্ষন্তেকৰ ভিতৰতে মেঘৰ বিজুলী মেঘৰ মাজত মাৰ গল। মেৰিয়াছৰ জীৱন বন্তিগছিও দূৰ অন্ধকাৰৰ ভিতৰত অদৃশ্য হৈ পৰিল। সেই মাহেন্দ্ৰক্ষণ অন্ত হোৱাৰ লগে লগে মেৰিয়াছৰ মনৰ—আনন্দ, চকুৰ তৃপ্তি. সকলো এক বিৰাট হাহাকাৰত -- পৰিণত হল। মেৰিয়াছ এতিয়া ভগ্ন-প্ৰাণ হতাশ প্ৰেমিক। দূৰ-বিদূৰৰ এটি মাত্ৰ ক্ষীণ ৰশ্মি যেনে-তেনেকৈ দিনে এটিবাৰ কজেটক ওচৰে আঁতৰে চাই যোৱা। তাৰ চিকিমিকি পোহৰত জনপূৰ্ণ সংসাৰৰ — সঙ্গীবিহীন মেৰিয়াছে জীৱনৰ ঘোৰ আউসীতো এখুজি-দুখুজিকৈ খপিয়াই-জপিয়াই বাট বুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। সিও যেতিয়া দৈব-দুৰ্বিপাকত হুমাই পৰিল, মেৰিয়াছ আৰু আগবাঢ়ে কেনেকৈ? মেৰিয়াছৰ অন্তৰ অণ্ঠ কণ্ঠ শুকাই যোৱা পিয়াহেৰে ভৰপুৰ আছিল সচা, কিন্তু চকু দৃষ্টিবিহীন। চাৰিওফালে অঞ্চল মৰুভূমি আৰু আন্ধাৰ মাথোন দেখিবলৈ পায়।<noinclude></noinclude> 4iv8snrc2dz3977argkxn4vwql3r69a 104 92754 253682 2026-06-17T12:21:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "425 দীন-দুখী দিয়ে মাৰক বা তহঁতৰ এটায়ে দাৰে কুবিয়াই মাৰ তালৈ মোৰ ভয় নাই। মই জীয়াই থাকে৷ মানে তহঁতক ইয়ালৈ সোমাবলৈ নিদিওঁ। তাইৰ নিৰ্ভীক উত্তৰ শুনি মানুহ কেটাৰ থব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253682 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>425 দীন-দুখী দিয়ে মাৰক বা তহঁতৰ এটায়ে দাৰে কুবিয়াই মাৰ তালৈ মোৰ ভয় নাই। মই জীয়াই থাকে৷ মানে তহঁতক ইয়ালৈ সোমাবলৈ নিদিওঁ। তাইৰ নিৰ্ভীক উত্তৰ শুনি মানুহ কেটাৰ থবকবক লাগিল। ইটোৱে সিটোৰ চকুৰ ফালে চাই সুৰ সুৰ কৰে তাৰ পৰা আটাইকেটা গুচি গল। ইপনিনে ৰাতিৰ আন্ধাৰত গা ঢাকি সিহঁতৰ গতিবিধি চাই নিসন্দেহ হবলৈ পিছে পিছে খোজ ললে। বাহিবৰ বাতবিয়ে ভিতৰৰ পূৰ্ণ শান্তিত তিলমানো ব্যাঘাত ঘটোৱা নাছিল। আনকালৰ দৰেই কজেট আৰু মেৰিয়াছে ফুলনিত বহি কথা পাতি আছিল। কজেটৰ মুখ সেইদিনা বিষাদৰ ডাৱৰে ঢাকি পেলাইছিল। তাইৰ মুখখনি শেতা, চকুযুৰি ৰঙা। এই সুখৰ সমাজিত এয়েই কজেটৰ প্ৰথম কলা মেঘ। মেৰিয়াছে কজেটক দেখা পায়ে আচৰিত হৈ মাত লগাইছিল – “তোমাৰ কি হৈছে।” “পিতা ইয়াৰ পৰা যাবগৈ I আমি ইংলণ্ডলৈ যামগৈ।” মেৰিয়াছৰ মূৰত সৰগ ভাগি পৰিল। সুধিলে—“কেতিয়াকৈ?” “কব নোৱাৰো।” “কেতিয়া উভতিবা?” “কব নোৱাৰোঁ।” - বুলি কজেটে মেৰিয়াছৰ তেনেহলে কৰবালৈ যাব ভাগি যোৱা যেন হল। মেৰিয়াছ ঠিয় হল। থোকাথুকিকৈ মাত দিলে— “যা – বা—গৈ, ক—জে—ট”। “মই কি কৰিব পাৰোঁ?” হাতখন সাবটি ধৰিলে। “যোৱা! ময়ো লাগিব।” কথাষাৰ শুনি কজেটেৰ হিয়া আকুল কৰুণাভৰা চকুযুৰিৰে একেৰাহে মেৰিয়াছৰ মুখৰ ফালে চাই লাহেকৈ মাত দিলে – “কিয়?” কজেটৰ চকু তেতিয়া চলচলীয়া। মেৰিয়াছে ভগা মাতেৰে কবলৈ ধৰিল — “কজেট, জীৱনত প্ৰতিজ্ঞা কৰা নাছিলোঁ, আজি এই প্ৰথম প্ৰতিজ্ঞা কৰিলোঁ— তুমি গলে মই আৰু জীয়াই নেথাকোঁ৷” ভয়ত কজেটৰ মূৰ ঘুৰি ভয়ত কজেটৰ মূৰ ঘুৰি আহিল। মেৰিয়াছে কৈ মূল—“মোক কাইলৈ লগ নোপোৱাঁ।” “কিয়?” “নোপোৱা।” “কিয়? “কাৰণ আছে। কোনে জানে এই খন্তেকৰ বিচ্ছেদতে হয়তো টিৰজীৱনলৈ মিলন হব পাৰে। পৰশুলৈ ন বজাতহে লগ<noinclude></noinclude> mbks2inot3tirusaevqqgnnuj5msh65 104 92755 253683 2026-06-17T12:22:05Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৬৯ ধৰিম।” কজেটৰ হতাশ প্ৰাণত. আশাৰ সঞ্চাৰ হল। কজেটে আলফুলকৈ মেৰিয়াছৰ চকুযুৰিলৈ চাই পঠিয়ালে। মেৰিয়াছৰ চকুযুৰিত যেন তাই ভবিষ্য আশাৰ সোনালী ছবিখনি দেখি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253683 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৬৯ ধৰিম।” কজেটৰ হতাশ প্ৰাণত. আশাৰ সঞ্চাৰ হল। কজেটে আলফুলকৈ মেৰিয়াছৰ চকুযুৰিলৈ চাই পঠিয়ালে। মেৰিয়াছৰ চকুযুৰিত যেন তাই ভবিষ্য আশাৰ সোনালী ছবিখনি দেখিবলৈ পাব। মেৰিয়াছে হাত দুখনেৰে কজেটৰ মূৰটি দাঙি ধৰিলে। কজেটেও তাইৰ আঙুলিৰ মূৰত দিগ, দি মেৰিয়াছৰ চকুদুটিলৈ বৰ হেপাঁহেৰে চাবলৈ ধৰিলে। দুয়োটি তন্ময় তদগদ্ হৈ পৰিল। ক্ষন্তেকৰ পাছতে দুয়ো দুইৰো বাহুপাশত বান্ধ খাই আহিল। নীৰৱে নিশব্দে ওঁঠকিটি লগ লাগিল। আধামেলা আধাজপা চকুকিটিয়ে আকাশৰ তৰা লেখিলে। মেৰিয়াছে উভতি যাওঁতে বাটত মানুহ-দুনুহ কোনো নাই। অলপ আগতে ইপনি ডকাইতহতৰ পাছে পাছে গুচি গৈছিল। ভেলজ সদায় সাৱধান, সদায় সতৰ্ক। টেনাৰ্ডিয়ে ফাটেকৰ পৰা ওলাই আহিবৰ দিনাই ভেলজঁৰ চকুত পৰিল। ভেলাজক টেনাৰ্ডিয়েই কিন্তু চিনিব নোৱাৰিলে। তথাপি ভেল জই তাত থকাটো নিৰাপদ নেদেখি ইংলণ্ডলৈ যাবলৈ ঠিক্--থাক কৰি কজেটক সাজু হৈ থাকিবলৈ আগ জাননী দি থলে। কজেটে নেজানিলে কিহৰ নিমিত্তে বাপেকে ফ্ৰাঞ্চ এৰিবলৈ ওলাইছে, জানিবলৈকো ইচ্ছা নকৰিলে। বিচ্ছেদৰ দুঃসহ যাতনাৰ ভাৱনাই তাইৰ আন সকলো ভাব হেচা মাৰি তল পেলালে। কেদিনমানৰ আগতে মাথোন ফাদাৰ জিল্‌ -নৰমেণ্ডৰ ৯১তম জন্মতিথি পাৰ হৈ গৈছে। ৪ বছৰ পাৰহৈ ৫ বছৰ সোমাল, বুঢ়াই নাতিয়েক মেৰিয়াছ আজি আহিব কালি আহিব কৰি নিৰাশাৰ ওপৰতো আশাৰ ৰহন সানি বাটলৈ চাই বহি আছিল। দিনৰ পাছত দিন গৈছে, মেৰিয়াছৰ বা-বাতৰি নাই। বুঢ়াৰ মনত শোক বেজাৰ আক্ষেপ- অভিমানৰ সীমা নাই। জুনৰ ৪ তাৰিখ। বুঢ়াই কিতাপ এখন মেলি লৈ হেলনি চকি এখনত আউজি কিতাপ চাই আছিল। কিতাপ চাই থাকোঁতেই পাহৰোঁ বুলিলে বেছিকৈ মনতপৰা সেই একেটা কথালৈকে মনত পৰিল। বুঢ়াই কিতাপ এৰি নিজক নিজে বুজাবলৈ ধৰিলে— মেৰিয়াছ আৰু নাহে। এনেতে লগুৱা এটা সোমাই আহি জনালে<noinclude></noinclude> o5hgxhl9r7lg8njy875oqkdqn2vj24r 104 92756 253684 2026-06-17T12:22:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "। দীন-দুখী “মছিঅ’ব মেৰিয়াছে দেখা কৰিব খোজে।” বুঢ়া ঘপৰাই বহি পৰিল। আচৰিত হৈ মাত লগালে “মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ! কোন? কোন?” “মছিঅ’ৰ মেৰিয়াছ নামেৰে ডেকা এজন বাহিৰত ৰৈ আছে।”..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253684 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>। দীন-দুখী “মছিঅ’ব মেৰিয়াছে দেখা কৰিব খোজে।” বুঢ়া ঘপৰাই বহি পৰিল। আচৰিত হৈ মাত লগালে “মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ! কোন? কোন?” “মছিঅ’ৰ মেৰিয়াছ নামেৰে ডেকা এজন বাহিৰত ৰৈ আছে।” বুঢ়াই থৰক বৰক কৰি মাত দিলে—“মাতি আন!” লগুৱাটো ওলাই গল। বুঢ়াই উদ্বিগ্নচিত্তে একেৰাহে দুৱাৰ মুখৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে। দুৱাৰ মেল খালে। লগে লগে মেৰিয়াছ বুঢ়াৰ চকুত পৰিল। মেৰিয়াছক দেখা মাত্ৰকে বুঢ়াৰ মন নাচি উঠিল, ইচ্ছা হল, তেওঁ যেন লৰিগৈ মেৰিয়াছক সাবটি ধৰিব। ভাবে বুঢ়াৰ বুকত থৌকি-বাথৌ লগালে— “কি লাগে? মোৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰি আহিছ? নিজৰ ভুল এতিয়া বুজি পালিনে?” বুঢ়াৰ প্ৰকৃততে মেৰিয়াছক এনেদৰে সম্বোধন কৰিবৰ ইচ্ছা নাছিল। বুঢ়া বৰ মৰমিয়াল। মৰমতেই বুঢ়া অভিমানী হৈ উঠিছিল। মেৰিয়াছে হাত যোৰ কৰি উত্তৰ দিলে “মোক ক্ষমা কৰক।” “তোক কি লাগে?” “ম‍ই অহাত আপুনি অসন্তোষ পাইছে বুলি মই জানো, তথাপি ম‍ই আহিছোঁ। এষাৰ কথা সুধিয়ে ম‍ই গুচি যাম।” “মূৰ্খ! তোক গুচি যাবলৈ কোনে কৈছে? বাৰু, তোক কি লাগে ক’।” “মোক বিয়া কৰিবলৈ সন্মতি—দিব লাগে।” বুঢ়াই জীয়েকক মতাই পঠিয়ালে। জীয়েক আহি কোঠা সোমালতে বুঢ়াই জীয়েকক কলে,—“বিশেষ কাম নাই। এওঁ মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ। এওঁক অভিবাদন কৰা। তেওঁ বিয়া কৰিব খুজিছে, এতিয়া তুমি যোৱা।” জীয়েকে মেৰিয়াছৰ ফালে চাই পঠিয়ালে, চিনি পালেনে নেপালে কব নোৱাৰি। কিন্তু বুঢ়াৰ কথা শেষ হোৱাৰ লগে লগেই তাই কোঠাৰ বাহিৰ হল। বুঢ়াই কবলৈ ধৰিলে—“তুমি বিয়া কৰিবা! বয়স ২১ বছৰ। সকলো ঠিক-থাক। বাকী মোৰ সম্মতি। বহাঁ, বহা! 'অ', তুমি ওকালতি কৰি কিমান পোৱা? ” “তেনেহলে তোমাৰ ভাবী-পত্নী বৰ অৱস্থাপন্না।” নিচিনা।” “কি! যৌতুক বিশ্বাস আশাও নাই। ” “ নাম?” “একো নেপাওঁ।” “নহয়; মোৰে নোপোৱাঁ— আশাও নাই?” “মোৰ<noinclude></noinclude> kum94e9g4266suyyj89050n1tx6q0en 104 92757 253685 2026-06-17T12:22:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ! ১৭১ “মেডম্‌জৈল ফেকলভেষ্ট!” ফেকলভেষ্ট!” “ফুঃ—২১ বছৰ বয়স কাম কাজ নাই বেৰনেচ্, পল্ট মাছিয়ে—।” মেৰিয়াছ বলিয়া মানুহৰ দৰে চিঞৰি উঠিল—“আপোনাক ধৰ্ম্মৰ দোহ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253685 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ! ১৭১ “মেডম্‌জৈল ফেকলভেষ্ট!” ফেকলভেষ্ট!” “ফুঃ—২১ বছৰ বয়স কাম কাজ নাই বেৰনেচ্, পল্ট মাছিয়ে—।” মেৰিয়াছ বলিয়া মানুহৰ দৰে চিঞৰি উঠিল—“আপোনাক ধৰ্ম্মৰ দোহাই দি মিনতি কৰিছো, মোক বিয়া কৰিবলৈ সম্মতি দিয়ক।” বুঢ়াই বিদ্ৰূপৰ হাঁহিৰে বৰ খলক লগাই দি কবলৈ ধৰিলে, – “আহাহা মনতে ভাবি আহিছা বুঢ়া গাধটোক কমগৈ, মই বিয়া কৰাওঁ; বছ! সকলো ঠিক। বুঢ়াই মোক দেখি আনন্দত দেও দি উঠিব, গতিকে বিয়া কৰিবলৈ সন্মতি দিব। আৰু যোৰো যে কি যোৰ! এটাৰ নাই ছোলা, এজনীৰ নাই মেখেলা। কেতিয়াও নহয়, কেতিয়াও নহয়৷ হবই নোৱাৰে; পচলভেন্ট কপলভেন্ট মই চিনি নাপাওঁ। ম‍ই এনেদৰে উচ্ছন্ন যাবলৈ দিব নোৱাৰে৷—উপাৰ্জনৰ ঘৰত ছু এটা নাই, বিয়া কৰাবলৈ লাগে। কেতিয়াও নহয়।” “ককাদেউতা!” “কেতিয়াও নহয়; কেতিয়াও মেৰিয়াছে বুঢ়াৰ মূৰ্ত্তি দেখি সকলো আশাত জলাঞ্জলি দি গিৰিসকৰে উঠি যাবলৈ ওলাল। দুৱাৰমুখ পাওঁতেই বুঢ়াই খেদা মাৰি গৈ মেৰিয়াছক ডিঙিত ধৰি টান মাৰি আনি চকি এখনৰ ওপৰত হেঁচামাৰি বহুৱাই দি মাত লগালে “কৰ ছোৱালী, কি কথা, মোক নহয়!” সম্বোধনে বুঢ়াৰ কঠোৰ কচোন!“ মেৰিয়াছৰ’ “ককা — দেউতা’ মন কোমলাই পেলালে। বুঢ়াৰ হিয়া গলি আহিল। মেৰিয়াছে কলে—“ককাদেউতা! মই —।” বুঢ়াৰ মুখ আনন্দত জিলিকি উঠিল। মেৰিয়াছৰ কাষ চাপি বৰ কৰুণ কণ্ঠেৰে মাত দিলে— “মেৰিয়াছ! মেৰিয়াছ! ককা-দেউতা বোল! ককা-দেউতা বোল! জান, আজি কিমান দিন পিয়াহত অন্ত-কণ্ঠ শুকাই আছিল।” বুঢ়া আৰু কাষলৈ আহিল। মেৰিয়াছক ঘূৰাই পকাই চাবলৈ ধৰিলে। হঠাৎ বুঢ়া চক খাই উঠি মাত দিলে, “মেৰিয়াছ, তই ইমান দুখত আছ? এই ফটা কাপোৰ-কানি পিন্ধি ফুৰিছ? চোৰৰ দৰে কাপোৰ পিন্ধিছ, ভাল চাই টুপি কিনি লবি।” মূৰত ফটা টুপি। ল’ এই লুই এটা। “ককা-দেউতা, আপুনি যদি জানিলেহেঁতেন ম‍ই ছোৱালীজনীক কিমান<noinclude></noinclude> knr444a7vou70f693l36atuk644irqs 104 92758 253686 2026-06-17T12:22:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৭ দীন-দুখী ভাল পাওঁ! · আপুনি কল্পনাও কৰিব নোৱাৰে—তাই এতিয়া বাপেকৰ লগত ইংলণ্ডলৈ যাবগৈ। বাপেকে আমাৰ কথা একো নেজানে। তাইক বিয়া কৰিবলৈ নেপালে ম‍ই বলিয়া হম, নহলে মৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253686 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৭ দীন-দুখী ভাল পাওঁ! · আপুনি কল্পনাও কৰিব নোৱাৰে—তাই এতিয়া বাপেকৰ লগত ইংলণ্ডলৈ যাবগৈ। বাপেকে আমাৰ কথা একো নেজানে। তাইক বিয়া কৰিবলৈ নেপালে ম‍ই বলিয়া হম, নহলে মৰিম।” বুঢ়াই বহি বহি শুনি আছিল। মেৰিয়াছৰ কথাৰ শেষত মাত দিলে – “অ” বুজিছোঁ। তাই বাপেকে নজনাকৈ তোব লগত কথা পাতে! কেনে . ছোৱালী বুজ পাইছোঁ। তই · বলিয়া হবৰ দৰকাৰ নাই। ময়ো এদিন তোৰ দৰেই ডেকা আছিলোঁ; মোবো তোৰ দৰেই বলিয়ালিয়ে এবাৰ নহয় কেবাবাৰো উক্ দিবলৈ বিচাৰিছিল। তাই বিয়া কৰাৰ লগীয়া ছোৱালী নহয়। ধন-চন যি লাগে লৈ যা, তাইক ৰক্ষিতা কৰি বাখগৈ।” মেৰিয়াছ ঘপৰাই ঠিয় হল। টুপিটো ডাঙি লৈ দুৱাৰ মেলি যাবলৈ ওলাই বুঢ়াৰ ফালে উভতি চাই মাত দিলে— “আজি ৫ বছৰৰ আগতে আপুনি মোৰ স্বৰ্গীয় পিতাক এইদৰে অপমান কৰিছিল, আজি মোৰ পত্নীক অপমান কৰিলে! মই আপোনাক আৰু একো নকওঁ।” মেৰিয়াছ গিবিপ্ গিৰিপ, কৰে শব্দ কৰি ঘৰৰ বাহিৰ হৈ ওলাই গল। বুঢ়া মন্ত্ৰ-মুগ্ধ-প্ৰায় অলৰ অবাক হৈ বহি থাকিল। কথা কবলৈ বিচাৰিলে, এটা কথাও বাহিৰ নহল। উঠিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, লৰচৰকে কৰিব নোৱাৰিলে। অলপ পৰৰ পাছতে বুঢ়াই হুৰামুৰা কৰি চকিব পৰা উঠি দুৱাৰ মুখত গৈ ফোপাই জোপাই চিঞৰিবলৈ ধৰিলে – “বেগাই আহ! কোন আছ! —বেগাই আহ!” ভিতৰৰ পৰা একে লৰে জীয়েক আহি বুঢ়াক সাবটি ধৰিলেহি। বুঢ়াই চিঞৰি চিঞৰি কৈ গল – “তাক ধৰি আন! ধৰি আন! মোৰ গাত দোষ! মোৰ গাত দোষ। এইবাৰ আৰু সি নাহে। মেৰিয়াছ! মেৰিয়াছ! মেৰিয়াছ!!” বুঢ়াৰ ৰিঙ মেৰিয়াছৰ কাণত নপৰিল। োৰিয়াছ তেতিয়া বহুত দূৰত। কিছুমান পৰৰ পাছত বুঢ়া অলৰ- অচৰ হৈ চকি এখনত সোমাই পৰিল। তেতিয়া বুঢ়াৰ মুখত মাত নাই, তেজৰ ধমনী ক্ষীণ, চকু নিৰস,—যেন এটা কাঠৰ পুতলাহে। মাজে সোঁ হাতখনে মাথোন কপালৰ কুমলৈ উঠা সজীৱতাৰ পৰিচয় দি আছিল। মাজে নমা কৰি বুঢ়াৰ 1<noinclude></noinclude> ohjursyt9z38lqdaaczai7on2n48kx4 104 92759 253687 2026-06-17T12:23:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একবিংশ অধ্যায় চাওঁতে সন্ধিয়া পিছদিনা জুন মাহৰ ৫ তাৰিখ। এটা ক্ষীণ আশা লৈ মেৰিয়াছে ককাকৰ ওচৰ চাপিছিল; সলনিত হিয়া ভগা নিৰাশা লৈ ককাকৰ কাষৰ পৰা উভতি আহিব লগাত পৰি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253687 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>একবিংশ অধ্যায় চাওঁতে সন্ধিয়া পিছদিনা জুন মাহৰ ৫ তাৰিখ। এটা ক্ষীণ আশা লৈ মেৰিয়াছে ককাকৰ ওচৰ চাপিছিল; সলনিত হিয়া ভগা নিৰাশা লৈ ককাকৰ কাষৰ পৰা উভতি আহিব লগাত পৰিল। তাৰ আশা ভৰসা উদ্যম অনুৰাগ সকলো শেষ হৈ অহা যেন লাগিল। জীৱন মৰণৰ— দোমোজাত ঠিয় হৈ ভগ্নপ্ৰাণ যুৱকে পুৱাৰে পৰা দিনৰে-দিনটো বাটে বাটে ঘূৰি ফুৰিলে। ৰাতি হলে কজেটক এবাৰ চাই লব পাৰিব সেই এটিমাত্ৰ আশাকে সৰোগত কৰি, ৰাতি হবলৈ বাট চাই ঘুৰি ফুৰিলে। মনে বুজনি নিদিয়ে; দিলেও প্ৰাণে বুজনি নেমানে। সি এবাৰ মাথোন কজেটক দেখিবলৈ পালেই যেন সকলো কৰ্ত্তব্যৰ হাত সাৰি ভবিষ্যতৰ কাৰণে একাষৰীয়া হৈ ঠিয় দিব পাৰে। চাওঁতে নোযোৱা নুপুৱা দিনটো পলক যুগ কৰি পাৰ হৈ গল। আহিল; সন্ধিয়াৰ পাছত ৰাতি আহিল মেৰিয়াছৰো মনলৈ অলপ শান্তি আহিল। এখুজি দুখুজিকৈ আহি ৯ বুজাৰ সময়ত মেৰিয়াছ কজেটৰ ফুলনি সোমাল। এনেতে তাৰ কাণত পৰিল গুৰুম্ গুৰুম্‌ গ্ৰুম। হিলৈব শব্দ। তাৰ পাছতে পেৰীৰ বাটে বাটে প্ৰজাতন্ত্ৰ- বাদীৰ জয়ধ্বনি। মেৰিয়াছ থৰ হৈ পৰিল। গাৰ তেজৰ গতি নতুন হৈ অহা যেন পালে। মেবিয়াছে ফুলনিত সোমাই কজেটক নেদেখি ঘৰৰ কাষ চাপিল। ঘৰৰ দুৱাৰ বন্ধ। সি দুৱাৰত শব্দ কৰিলে। কোনো উত্তৰ নাই। মেৰিয়াছে মাতিলে 'কজেট কজেট।” ভিতৰত কতো সাৰসুৰ নাই; কোনো সমিধান নাই। বাটৰ পৰা কোনোবাই ৰিঙিয়াই মাতিলে “মছিঅৰ মেৰিয়াছ! তুমি কি কৰিছা? এতিয়া আন কামৰ সময় নহয়, জন্মভূমিক ৰাক্ষসৰ গৰাহৰ পৰা ৰক্ষা কৰা শুনা নাইনে প্ৰজাতন্ত্ৰবাদীৰ জয়নি? আহা, তোমাৰ লগৰীয়াহঁতে তোমালৈ বাট চাই ৰৈ আছে।” মাতটো ইপনিনৰ যেন লাগিল।<noinclude></noinclude> daw81znsiev8j369ye9c23thbaqepbx 104 92760 253688 2026-06-17T13:09:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী মেবিয়াছ আহি একেলৰে বাট উঠিল। কিন্তু বাটত কাকো লগ লৰি যোৱা যেন দেখিলে। ১৮৩২ খৃষ্টাব্দৰ ৫ জুন নেপালে। এটা সৰু লৰা আগে আগে আকৌ কাৰ্ণত পৰিল ফ‍-ফ‍-ফ‍-ফ, ব, ফৰাচী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253688 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী মেবিয়াছ আহি একেলৰে বাট উঠিল। কিন্তু বাটত কাকো লগ লৰি যোৱা যেন দেখিলে। ১৮৩২ খৃষ্টাব্দৰ ৫ জুন নেপালে। এটা সৰু লৰা আগে আগে আকৌ কাৰ্ণত পৰিল ফ‍-ফ‍-ফ‍-ফ, ব, ফৰাচী ৰাষ্ট্ৰ বিপ্লৱ কাহিনীৰ এটা সুৱঁৰিবলগীয়া দিন। ভিতৰি ভিতৰি উমাইথকা জুই সেইদিনা হঠাৎ ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱ-দাহৰ উপক্ৰম হল। প্ৰজাতন্ত্ৰবাদীৰ জ্বলি উঠিল। জেনেৰেল লামাৰ্কৰ শ্মশানযাত্ৰাৰ পৰাই এই ফিৰিঙতি উফৰি আহিল। আগদিনা আবেলি জেনেৰেল লামাৰ্কৰ মৃত্যু ঘটে। তেওঁ ৰাজতন্ত্ৰদলৰ এজন নামজ্বলা কৰ্ম্মচাৰী। দুদল অশ্বাৰোহী আৰু পদাতিক সৈন্যই গায়নে- বায়নে তেওঁৰ শৱ শ্মশানলৈ আগবঢ়াই লৈ গৈছিল। বিৰদি বাট পাবলৈ নোহোৱা মানুহৰ ভিৰৰ মাজত হঠাৎ প্ৰজাতন্ত্ৰ দলৰ লগত ৰাজকৰ্ম্মচাৰীহঁতৰ সামান্য সংঘৰ্ষ হয়। তাতে দুয়োদলৰ মাজত এখন তুমুল সংগ্ৰামৰ সৃষ্টি হল। জাকে জাকে লৰা ডেকা আদি বিপ্লৱবাদী- দলত যোগ দি অম্লান বদনে দেশৰ হকে, ন্যায্য অধিকাৰৰ কাৰণে প্ৰাণ দিবলৈ ওলাল। নগৰত হুলস্থুল লাগি গল। সেইহে জয়ধ্বনিৰ পাছত জয়ধ্বনি, হিলৈৰ গুৰুম্‌-গুৰুম্ গ্ৰুম। বন্দুকৰ ফ‍-ফৎ-ফ‍ ফৰ্। ক্ৰমে ক্ৰমে জয়ধ্বনি ঘনাই আহিল বন্দুক হিলৈৰ শব্দই কাণ ফালে যেন কৰিলে। ঘোৰাৰ ভেঁড়,নি, মানুহৰ বিননিত গছৰ পাত সৰিব লগা হল। নগৰ জুৰি কোলাহল - কালৰ তাণ্ডৱ নৃত্য এনেতে এটা সৰু লৰাই হাতত পিস্তল এটা লৈ দেওদি দেওদি গাই গল— “শতুৰুক কাটিবি শতুকক মাৰিবি শতুৰুক নিদিবি ঠাই; শতুক থাকিলে দুবেলা দুমুঠি থাকিও পাবলৈ নাই।”<noinclude></noinclude> 4cxccit61l55m374tzay81hgrnph3we 104 92761 253689 2026-06-17T13:10:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৭৫ লৰাটোৰ কাপোৰ-কানি আটাইবোৰ৷ ফটা-ছিটা। লৰাটো গেভৰক। সি ৰণযাত্ৰী। গেভৰকে সেই আলহী লৰা দুটিক তাৰ ভায়েক বুলি সপোনতো ভবা নাছিল। বিধিৰ বিচিত্ৰ বিধান! ৰাতি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253689 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৭৫ লৰাটোৰ কাপোৰ-কানি আটাইবোৰ৷ ফটা-ছিটা। লৰাটো গেভৰক। সি ৰণযাত্ৰী। গেভৰকে সেই আলহী লৰা দুটিক তাৰ ভায়েক বুলি সপোনতো ভবা নাছিল। বিধিৰ বিচিত্ৰ বিধান! ৰাতি তাৰ দুৰ্কপলীয়া' ভায়েক দুটিক সি আলহী পুহিলে; পুৱালৈ বাপেকৰ ফাটেকৰ পৰা পলুৱাই আনিলে। বাপেকক ফাটেকৰ পৰা পলুৱাই আনিয়ে অলপ পাছতে সি হাতীটোৰ গুৰিলৈ গৈ লৰাকেটাক জগাই হাতীৰ পৰা নমাই আনিলে। আগদিনাৰ দৰেই শুকান কটিৰে পুৱাৰ সাঁজ সমাধা কৰি লৰাহালক সিহঁতৰ মৰমিয়াল মাক পেৰী ছহৰৰ আলি-পদুলিৰ হাতত গতাই দি সি নিজৰ কামত গুচি গল। ৰাজ আলিত সৰু লৰাহালক এৰি দিবলৈ গেভৰকৰ মনত অকণো সঙ্কোচ নহল। কাৰণ সি নিজেই আলি পদূলিৰ কোমল কোলাতেই ডাঙৰ দীঘল হোৱা। যাবৰ সময়ত সিহঁতক কৈ গল—“লৰাহঁত, তহঁতে ভয় নকৰিবি। যদি মাৰ-বাপেৰক বিচাৰি নেপাৱ, ৰাতি হলে আকৌ ইয়ালৈকে আহিবি। ম‍ই খুৱাই বুৱাই তহঁতক শুৱাই থম। আহিবি দেই!” লৰাহাল নুভতিল। পুলিছে নি সিহঁতক কৰবাৰ অনাথ আশ্ৰমতে থলে নে কোনোবাই কৰিয়ে নিলে, কোনেও একো কব নোৱাৰে। যেই হক, সিহঁত অচিনতাৰ বুকত মিলি গল। এই অচিনতাৰ সন্তান-সন্ততিৰেই জগতৰ সমাজৰ নিম্নস্তৰবোৰ সিহঁতক আৰু নেদেখিলে। কেবাদিনো সি মূৰ খজুৱাই খজুৱাই নিজক নিজে সুধিছিল—মোৰ লৰাহাল নো কলৈ গল?” গেভৰকে মহা উৎসাহেৰে বিপ্লৱবাদীহতঁৰ দলত যোগ দিলে। তাৰ উলহ মালহ দেখি মানুহে আচৰিত মানিলে। চুৰ গঠিত হৈ গঠিত হৈ আহিছে। ** গেভৰকে বিপ্লৱবাদী দলৰ নেতা এস্ৰাছ, কৰয়োক কম্‌ফাৰ আদি এটাই কেজন ডেকাই মোৰয়াছৰ সমনীয়া সহপাঠী আৰু বন্ধু। ডেকাকেজনেই যুদ্ধৰ গতি পৰিচালনা কৰিছে। ভৈৰৱ হুঙ্কাৰে যুদ্ধ চলিল। মৰা<noinclude></noinclude> 4jy2jf05c73dj5cqrlcym5ex1b41gtn 104 92762 253690 2026-06-17T13:10:27Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৭৬ দীন-দুখী মৰিছে, পলোৱা পলাইছে। পুলিচ ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰে দূৰে দূৰে এদল সেনা লৈ এই নেতাবিলাকক বন্দী কৰিবলৈ চল-বিচাৰি মদৰ দোকান এখনত সোমাই যুদ্ধৰ গতি-গোত্ৰ চাই..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253690 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৭৬ দীন-দুখী মৰিছে, পলোৱা পলাইছে। পুলিচ ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰে দূৰে দূৰে এদল সেনা লৈ এই নেতাবিলাকক বন্দী কৰিবলৈ চল-বিচাৰি মদৰ দোকান এখনত সোমাই যুদ্ধৰ গতি-গোত্ৰ চাই আছিল। গেভৰকৰ চকুত জাভেয়াৰে ধূলি নাৰিব নোৱাৰিলে। দেখা মাত্ৰকে গেভৰকে জাভেয়াৰক চিনি পেলালে, আৰু এঞ্জস্ৰাছক লগাই দিলে। বাঘ জালত পৰিল। জাভেয়াৰ খন্তেকৰ ভিতৰতে বন্দী হল। হাত ভবি বান্ধি জাভেয়াৰক পেলাই থৈ এঞ্জস্ৰাছহঁত আকৌ ৰণত লাগিল। নিৰুপায় পুলিছ কৰ্ম্মচাৰী নিৰ্ভীক ভাৱে মৰণলৈ বাট চাই পৰি থাকিল। ৰাজতন্ত্ৰদলৰ কোনেও একো গমকে ধৰিব নোৱাৰিলে। J সন্ধিয়াত চকামকাকৈ দেখা লৰাটোৰ কথা কেযাৰ মেৰিয়াছৰ মেৰিয়াছৰ জীৱনলৈ বিৰাগ মনত নিয়তিৰ আদেশ যেন লাগিল। হৈছিল, সি মৰিবলৈ বিচাৰিছিল, মৰণৰ সুযোগ উপস্থিত হল। সি কবৰৰ দূৱাৰত ঢকিয়াই দিলে, কবৰৰ ভিতৰৰ পৰা কোনোবাই অদৃশ্যভাৱে তাৰ হাতত কবৰৰ ছাবি দি গলহি। নিৰাশাৰ আন্ধাৰত এনে চকামকা পোহৰ বৰ লোভনীয়। মেৰিয়াছে বিপ্লৱ-বাদীদলত যোগ দিলেহি। তাক মৰণ লাগে। গেভৰকে প্ৰহৰীৰ কাম কৰি ঘূৰি ফুৰিছে। দেৱালৰ ওপৰত উঠি ক'ত কেনি শত্ৰুৰ সেনাই একো একোবাৰ সি জোপ লৈছে সি তাৰ বাতৰি যোগাইছে। উলাহত দেওদি নাচিছে, একো একোবাৰ সুহুৰি মাৰি মাৰি এঞ্জম্ৰাচহঁতক শত্ৰুৰ গতি বিধিৰ ভু দিছে। দিছে। মেৰিয়াছে যুজ কৰি কৰি । আহি থাকোঁতে এবাৰ শুনিবলৈ পালে লৰা এটাই দেৱাল এখনৰ ওপৰত উঠি গাব লাগিছে- “দূৰলৈ নেযাবি ভৰিৰে খোপনি ভালকৈ থাকিবি ভালকৈ ৰাখিবি কাযত পহু মৰা জাল। মাজত বুৰি মৰা খাল।”<noinclude></noinclude> 6ikbstrxfff2dqmslqeo1zw6kat7m2w 104 92763 253691 2026-06-17T13:10:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী মেৰিয়াছে লৰাটোৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। গেভৰকক চিনি পাই মেৰিয়াছ আচৰিত হল। ৰাতি দহ বাজি গল। মেৰিয়াছ যুজত আপোন পাহৰা। তেতিয়াও জয়-পৰাজয়ৰ একো নিৰ্ণয় হোৱা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253691 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী মেৰিয়াছে লৰাটোৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। গেভৰকক চিনি পাই মেৰিয়াছ আচৰিত হল। ৰাতি দহ বাজি গল। মেৰিয়াছ যুজত আপোন পাহৰা। তেতিয়াও জয়-পৰাজয়ৰ একো নিৰ্ণয় হোৱা নাই। মৰাশৰ ওপৰত মৰাশ। মৰাশৰ ওপৰতেই মেৰিয়াছ ঘুৰি ফুৰিছে। এনেতে কোনোবাই শেহাই শেহাই ‘মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ' বুলি মতা তাৰ কাণত পৰিল। মেৰিয়াছ চক্‌ খাই উঠিল। এই একেটা মাতেই তাক এঘণ্টাৰ আগতে ‘ৰুদি ব্লুমে’ৰ ফুলনিৰপৰা অসীম উদগনি দি যুদ্ধক্ষেত্ৰত মৰণৰ কোলালৈ মাতি লৈ আহিছিল। মেৰিয়াছৰ বুকু কঁপি উঠিল। ‘মছিঅ’—মেৰিয়াছ!” আকৌ ক্ষীণ অথচ স্পষ্ট কণ্ঠস্বৰ। মেৰিয়াছে ঘুৰাই পকাই কেউফালে চাবলৈ ধৰিলে। তলৰ পৰা মাত আহিল “মেৰিয়াছ! ম‍ই তোমাৰ ভৰিৰ তলত!” মেৰিয়াছে কুজা হৈ তলৰ ফালে জুমিবলৈ ধৰিলে, দেখিলে এখনি শেঁতা মুখ পৰি আছে। মেৰিয়াছক দেখি অলপকৈ মূৰটো দাঙি মুখখনিয়ে মাত দিলে “মেৰিয়াছ, তুমি মোক চিনি পোৱা নাই!” “ওহোঁ! নাই পোৱা”। “ম‍ই ইপনিন।” মেৰিয়াছে বৰ হেঁপাহেৰে মুখখন জুমিবলৈ ধৰিলে। পুৰুষৰ সাজ সাজ কাপোৰ পিন্ধি হতভাগিনী ইপ্‌নিন মাটিত পৰি আছিল। তাই ৰণত আহত হৈছে। কিবা এটা নজনা ভয়ে মেৰিয়াছৰ বুকু কঁপাই পেলালে। ইপনিন্ মেৰিয়াছৰ প্ৰেমমুগ্ধা। মেৰিয়াছক কজেটৰ প্ৰণয়াসক্ত দেখি ইপ,নিনৰ হিয়া ভাগি গ'ল। তাই নিৰাশাৰ কঠোৰ আঘাত বুকু পাতি সহিব নোৱাৰিলে। জীৱনৰ অতৃপ্ত বাসনা পূৰ্ণ পূৰ্ণ হোৱাৰ আগন্তুক নেদেখি ইপ, নিনে প্ৰেমৰ যজ্ঞত প্ৰাণৰ আহুতি দিবলৈ ৰণক্ষেত্ৰ সোমালহি৷ তাই জানিছিল মেৰিয়াছে৷ ৰণলৈ আহিব। জীৱনত নহলে মৰণতেই মেৰিয়াছৰ লগৰীয়া হোৱাৰ বিৰহিণী আশাই ইপনিনক ৰণক্ষেত্ৰলৈ লৈ আহিল। ইপনিনে আহিবৰ সময়ত মেৰিয়াছক কজেটৰ দুৱাৰ ১২ ।<noinclude></noinclude> j9n3vu9ck2nj3xs072dz7g7xaih3w0t 104 92764 253692 2026-06-17T13:10:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৭৮ দীন-দুৰ্থী মুখত দেখি বিঙিয়াই ৰণলৈ মাতি আহিছিল। মেৰিয়াছে ইপনিনৰ মুখখনৰ ফালে একেৰাহে চাই মাত দিলে—“তুমি ইয়ালৈ কিয় আহিছিলা ইপনিন! তুমি ইয়াত কি কৰিছা? তোমাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253692 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৭৮ দীন-দুৰ্থী মুখত দেখি বিঙিয়াই ৰণলৈ মাতি আহিছিল। মেৰিয়াছে ইপনিনৰ মুখখনৰ ফালে একেৰাহে চাই মাত দিলে—“তুমি ইয়ালৈ কিয় আহিছিলা ইপনিন! তুমি ইয়াত কি কৰিছা? তোমাৰ কি হৈছে?” “মই মৰিছে৷”। দুটা এটা এনেকুৱা কথা আছে যাৰ সঞ্জীৱনী শক্তিত ভগা হিয়া জোৰা খাই আহে। মেৰিয়াছে ইপ নিনৰ উত্তৰ শুনি চিঞৰি উঠিল— “কি তুমি আহত হৈছা? ববাঁ, মই তোমাক সৌ মদৰ দোকানখনলৈ লৈ গৈ খাডোখৰ বান্ধি-ছাটি দিওঁগৈ। ক'ত দুখ পালা?” এই বুলি মেৰিয়াছে ইপ নিনৰ গাৰ তলেদি তাৰ হাত এখন সুমুৱাই দি তাইক দাঙিবলৈ বিচাৰিলে। তাই বিকট ভাৱে চিঞৰি উঠিল। “দুখ-দুখ পালা? মই তোমাক হাত খনতহে ধৰিছিলো” তাই হাত খন দাঙি মেৰিয়াছক দেখুৱালে। হাতখনত এটা প্ৰকাণ্ড বিন্ধা। “হাতত কি হল?” “বিন্ধিলে।” “কিহে?” “গুলীয়ে”। “কেনেকৈ?” “সিহঁতৰ মানুহ এটাই তোমাৰ বুকলৈ গুলী টোৱাইছিল। ম‍ই তোমাৰ বুকত গুলী লাগে বুলি হাতখনেৰে বন্দুকৰ নলাটো থাপমাৰি ধৰিলোঁ; গুলী মোৰ হাতেদি সৰকি গ'ল।” “এনে বলিয়ালি কৰিবলৈ তোমাক তোমাক কিহে পাইছিল? তুমি বলিয়া। বাৰু, এতিয়া তোমাক লৈ যাওঁ, দৰব জাতি দি হাতখন বান্ধি দিওঁ গৈ।” “গুলী হাতেদি ওলাই বুকৱেদি সৰকি গৈছে। এতিয়া পতি কৰিলে কি হব? মোক ইয়াৰ পৰা নিনিবা। ডাক্তৰে যি কৰিব, ইচ্ছা কৰিলে তুমি মোক তাতকৈ বেচি সুখী কৰিব পাৰিবা। কৰিবানে তুমি? হাঁ, বহাচোন মোৰ ওচৰতে।” মেৰিয়াছ বহি পৰিল। তাই মেৰিয়াছৰ কোলাত মূৰটি তুলি দিলে। মেৰিয়াছৰ ফালে নোচোৱাকৈয়ে তাই কবলৈ ধৰিলে “কেনে কোমল! কেনে ভাল! এতিয়া মই অকণো দুখ পোৱা নাই, কতো অকণো বিযোৱা নাই।” তাই আবেগত' মাজে মাজে বহিবলৈ বিচাৰিলে। কিন্তু মৰণে তাইক দুৰ্ব্বল কৰি আনিলে। কণ্ঠস্বৰ ক্ষীণ হৈ আহিল। মাজে মাজে একো-একোবাৰ হঠাৎ একেবাৰে বন্ধ হৈ পৰিছিল 4<noinclude></noinclude> ddttdq1nyzxfesl2cdgmjg2o3o3pz7l 104 92765 253693 2026-06-17T13:11:05Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৭৯ এবেলি তাই মেৰিয়াছৰ মুখৰ গুৰিলৈ মুখখন নি বৰ আস্তে-ব্যস্তে মাত দিলে— “মেৰিয়াছ তোমাৰ চিঠি এখন কালিৰে পৰা মোৰ হাতত আছে। মোক কজেটে ডাকত দিবলৈ দিছিল। তুম..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253693 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৭৯ এবেলি তাই মেৰিয়াছৰ মুখৰ গুৰিলৈ মুখখন নি বৰ আস্তে-ব্যস্তে মাত দিলে— “মেৰিয়াছ তোমাৰ চিঠি এখন কালিৰে পৰা মোৰ হাতত আছে। মোক কজেটে ডাকত দিবলৈ দিছিল। তুমি পোৱা বুলি মই ডাকত দিবলৈ নহল। আমি আকৌ যেতিয়া একেলগ হম তেতিয়া তুমি ইয়াৰ কাৰণে মোক খং নকৰিবা দেই! আমি অলপতে দুয়ো একেলগ হম, নহয়নে বাৰু? নিয়া, তোমাৰ চিঠিখন নিয়া।” তাই চিঠিখন চিঠিখন ব্লাউছৰ জেপত ভৰাই লৈ ফুৰিছিল। মেৰিয়াছৰ হাতখন নি তাই জেপত লগাই দিলে। মেৰিয়াছে চিঠিখন উলিয়াই আনিলে। “এতিয়া মোক তোমাৰ চিঠি অনাৰ বাবে কি দিবা?” “কি লাগে তোমাক?” “দিবা সঁচাকৈয়ে?” “দিম, কোৱা।” “শপত খোৱা।” “খাইছোঁ৷” “মেৰিয়াছ, ম‍ই মৰিলে তুমি মোৰ কপালত এটি চুমা দিবা; ম‍ই জীৱনত নেপালোঁ, মৰণতেই যেন তাৰ পৰশ পাওঁ।” ইপনিনৰ শৰীৰ অৱশ হৈ আহিল। তাইৰ চকু যেন মুদ খাই আহিল। তাই বলেৰে চকু দুটা মেলি মেৰিয়াছলৈ একেৰাহে চাই কৈ গল— “মেৰিয়াছ! তেন্তে তুমি এতিয়া বুজিব পাৰিলা মই তোমাৰ প্ৰেম-ভিখাৰিণী আছিলোঁ।” মেৰিয়াছৰ চকুৱে ইপনিনৰ কথাৰ সমিধান জনালে! ইপনিনৰ সৰু ওঁঠছটিত এটি হাঁহিৰ ৰেখ ফুটি উঠিল। হাঁহিটি আধাফুটা হওঁতেই ওঠৰ হাঁহি ওঠতে মাৰ গল। মেৰিয়াছৰ কোলাত মূৰটি থৈ ইপনিনে চকু মুদিলে—আৰু নেমেলিবলৈ। জীৱনৰ বন্তিগছি নুমাই থাকিল। শপতৰ কথা, নেপাহৰিলে। মেৰিয়াছে বৰ সাদৰ মেৰিয়াছে তাৰ আৰু ভক্তিৰে সেই ঘামৰ কণিকাৰে ফুল বছা শেঁতা চেঁচা কপালখনিত এটা শেষ বিদায়ৰ বিষাদভৰা চুমা থাপি দিলে। কব নোৱাৰিলে সেই চুমাৰে মেৰিয়াছ কজেটৰ ওচৰত কিমান অবিশ্বাসিনী হল। কিন্তু জীৱনৰ অপূৰণ বাসনা পূৰ্ণ কৰি সেই চুমাটিয়ে যে এটি সিপুৰীত থকা অশান্ত-আত্মাক অকণি শাস্তি দিছিল—তাত তিলমানো সন্দেহ নাই। মেৰিয়াছ লাহেকৈ ইপনিনৰ মূৰটি কোলাৰ পৰা নমাই থৈ, চিঠিখন °<noinclude></noinclude> 75kmbzdqniz5b0vdh6j08g9dlt8a3by 104 92766 253694 2026-06-17T13:11:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পঢ়িবলৈ আঁতৰি গল। মেৰিয়াছৰ সাহ নহল। দীন-দুখী ভেলজ য়ো ইপনিনৰ শৱৰ সন্মুখত কজেটৰ চিঠি পঢ়িবলৈ ৩ তাৰিখৰ পৰাই ইপনিনে দুটা কামৰ কাৰণে নেৰানেপেৰাকৈ লাগি আছিল। প্ৰথমত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253694 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পঢ়িবলৈ আঁতৰি গল। মেৰিয়াছৰ সাহ নহল। দীন-দুখী ভেলজ য়ো ইপনিনৰ শৱৰ সন্মুখত কজেটৰ চিঠি পঢ়িবলৈ ৩ তাৰিখৰ পৰাই ইপনিনে দুটা কামৰ কাৰণে নেৰানেপেৰাকৈ লাগি আছিল। প্ৰথমতে, বাপেকক কজেটৰ ঘৰত ডকাইতি কৰিবলৈ নিদিয়া; দ্বিতীয়তে কজেট মেৰিয়াছক আঁতৰোৱা। প্ৰথমটো সাধনৰ কাৰণে তাই পুৱা গধূলি বাপেকৰ গতিবিধি লক্ষ্য কৰি কজেটৰ ঘৰৰ আগত পহৰা দিবলৈ ধৰিছিল আৰু দ্বিতীয়টোৰ কাৰণে তাই আকাৰে ইঙ্গিতে ভেলজৰ মনত সন্দেহৰ ছাঁ পেলাবলৈ লাগিছিল। তাই দুয়োটাতে একপ্ৰকাৰ কৃতকাৰ্য্যও হৈছিল। টেনাৰ্ডিয়েই কজেটৰ ঘৰত সিন্ধি দিবলৈ সাহ নকৰিলে বিপদ আশঙ্কা কৰি ফ্ৰাঞ্চ এৰি ইংলণ্ডলৈ যাবলৈ দিনা ভেঁলজই ফ্ৰাঞ্চ এৰি যাবলৈ ঠিক্ কৰিলে। শুনি তেতিয়াই মেৰিয়াছলৈ খবৰ দিবলৈ এখন চিঠি লেখিলে। কিন্তু চিঠি দিয়ে কেনেকৈ? চিঠি ডাকত দিব লাগিব। ডাক-ঘৰলৈ চিঠি কাৰ হাতত দিব? কেতিয়াও কজেটে অকলে ঘৰৰ বাহিৰ হোৱা নাই। লিগিৰীৰ হাতত দিবলৈকো তাই এনে আগে পাছে নোহোৱা কথা হোৱা দেখি ভেল জৰ আগত লগাই দিব পাৰে। কজেট নিৰুপায় হল। ইপিনে সেইদিনাই সিহঁত ৰাওনা হব। এনে সময়তে ইপনিনক নঙলা মুখত দেখা পাই কজেটে ৫ ফ্ৰাৰ মোহৰ এটাৰে সৈতে চিঠিখন ইপনিনৰ হাতত দি ডাকত দিবলৈ পঠিয়াই দিলে। ডাকটিকটৰ খৰচ বাদে ওলাল। ৪ তাৰিখৰ কজেটে বাপেকৰ কথা বাকীখিনি ইপনিনৰ মজুৰি। ইপনিনে তেতিয়া পুৰুষৰ সাজ পিন্ধি, ভেশচন কৰি তাত পহৰা দি ফুৰিছিল। চিঠি ডাকত দিয়া নহল। ঈৰ্ষাৰ আগ্নত তেতিয়া তাই জ্বলি পুৰি আধামৰা। মেৰিয়াছে গছ- বন্তি এটাৰ কাষলৈ গৈ চিঠিখন উলিয়াই ললে। শিৰোনামাটো লিখিছিল—“মছিঅ’ৰ, মছিঅ'ৰ পন্টমাৰ্ছিলৈ। মছিঅ'ৰ কৰয়োকৰ ঘৰ। ১৬নং ৰু দিলা বেৰেৰি।” শিৰোনামাটো দেখিলেই মাইকী মানুহৰ লিখা চিঠি বুলি স্পষ্ট বুজিব পাৰি। মেৰিয়াছে চিঠিখন মোকোলাই পঢ়িবলৈ ললে- “সাদৰী মোৰ, কি কৰিম — পিতা এতিয়াই<noinclude></noinclude> jvxre665932kwz8by0c6m0t9srautva 104 92767 253695 2026-06-17T13:11:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী . যাবলৈ ওলাল। আজি গধূলিকৈ ৭নং ৰুদি হোম আৰ্ম্মত থাকিমগৈ। এসপ্তাহৰ ভিতৰতে লণ্ডন পামগৈ। কজেট। ৪ জুন।” বিশুদ্ধ প্ৰেমতকৈ আৰু স্বৰ্গীয় বস্তু কি হব পাৰে? এই প্ৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253695 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী . যাবলৈ ওলাল। আজি গধূলিকৈ ৭নং ৰুদি হোম আৰ্ম্মত থাকিমগৈ। এসপ্তাহৰ ভিতৰতে লণ্ডন পামগৈ। কজেট। ৪ জুন।” বিশুদ্ধ প্ৰেমতকৈ আৰু স্বৰ্গীয় বস্তু কি হব পাৰে? এই প্ৰাণী দুটিৰ প্ৰেম ইমান নিৰ্ম্মল আছিল যে, ইটিয়ে আনটিৰ হাতৰ আখৰ কিটিও ইমান দিনে চিনি পোৱা নাছিল। মেৰিয়াছে চিঠিখনত লুটিয়াই বগৰাই চুমা খালে। আনন্দত চকু দুটি চল্‌চলীয়া হৈ আহিল। প্ৰেমৰ মহা দাবানলত নিজৰ ব্যৰ্থ জীৱন আহুতি দিবলৈ মেৰিয়াছ সাজু হৈ আহিছিল; কিন্তু চিঠিখন পাই জানে৷ কি এক সুকোমল আকৰ্ষণৰ টান পৰিল—মেৰিয়াছে আকৌ এবাৰ সতৃষ্ণনয়নে পৃথিৱীৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। কজেটৰ কৰুণ নয়ন দুটি মনত পৰিল। কজেটলৈ মনত পৰি মেৰিয়াছ কিজানি এখন্তেকলৈ হলেও মৰিবলৈ পিছ হুহকি আছিল। কিন্তু এই আকৰ্ষণ বেচি পৰ তম্ভিব নোৱাৰিলে। মেৰিয়াছৰ মন ক্ৰমশঃ আকৌ দৃঢ় হৈ আহিল। মেৰিয়াছ মৰিবই লাগিব। কিন্তু সি মৰাৰ আগতে দুটা কাম কৰি যাব। কজেটক, শেষ বিদায় জনাই যাব, আৰু, পাৰে যদি, মৃত্যুৰ মুখত দেও দি ফুৰা তাৰ পিতৃ-বন্ধু টেনাৰ্ডিয়েৰ পুতেক গেভৰকক আসন্ন বিপদৰ গৰাহৰ পৰা এৰুৱাই থৈ যাব। মেৰিয়াছে তাৰ জেপৰপৰা সৰু বহী এখন উলিয়ালে। তাৰে কাগজখন ফালি লৈ পেঞ্চিল এডালেৰে লেখিবলৈ ধৰিলে। “আমাৰ বিয়া অসম্ভৱ। ককাদেউতাই সন্মতি নিদিলে। মোৰো ধন সম্পত্তি নাই, তোমাৰো নাই। মই তোমালোকৰ ঘৰলৈ গৈছিলোঁ; তোমাক দেখা নেপালোঁ। মোৰ প্ৰতিজ্ঞাৰ কথা মনত থাকিব পায়। মই প্ৰতিজ্ঞা ৰাখিলোঁ, মৰিবলৈ ওলাইছোঁ। মই তোমাক ভাল পাওঁ। যেতিয়া তুমি চিঠিখন পাবা তেতিয়া অশৰীৰী মই তোমাৰ কাষত কজেটক, তাৰ জীৱনৰ জীৱন যেতিয়া তুমি থিয় হৈ তোমাৰ আশীষ কামনা কৰিম। ” কাগজখন জাপি ওপৰৰ ঠিকনা৷ লিখিছে—“মেডমজেল কজেট ফকলভেন্ট! মছিয়ৰ ফকলভেন্টৰ ঘৰৰ। ৭ নং ৰুদিলা হোম 14 আৰ্ম্ম।” তাৰ পাছত তাৰ বহীটোৰ প্ৰথম পাতটোত লিখিলে--<noinclude></noinclude> lmo860k6ilrq3to50c5hih07sa42ytb 104 92768 253696 2026-06-17T13:11:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৮২ দীন-দুখী কথা বুজাই দিলে। ৷ “মোৰ নাম মেৰিয়াছ পন্টমাৰ্ছি। মোৰ শ' মোৰ ককাদেউতা মছিঅৰ জিল নৰমেণ্ডৰ ৬ নং ক দি ফিলে কেলভেয়াৰলৈ লৈ যাব।” মেৰিয়াছে বহীটো জেপত সুমুৱা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253696 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৮২ দীন-দুখী কথা বুজাই দিলে। ৷ “মোৰ নাম মেৰিয়াছ পন্টমাৰ্ছি। মোৰ শ' মোৰ ককাদেউতা মছিঅৰ জিল নৰমেণ্ডৰ ৬ নং ক দি ফিলে কেলভেয়াৰলৈ লৈ যাব।” মেৰিয়াছে বহীটো জেপত সুমুৱাই থৈ গেভৰকক ৰিঙিয়াবলৈ ধৰিলে। শুনা মাত্ৰকে গেভৰক ঢপলিয়াই আহিল। কজেটলৈ লিখা চিঠিখন গেভৰকৰ হাতত দি ঠিকনাৰ গেভৰকৰ চিঠি দিবলৈ যাবলৈ মন নাছিল। গলে তাৰ কাম খতি হয়। মেৰিয়াছে বুজোৱা-বৰোৱাৰ পাছত সি মূৰ খজুৱাই খজুৱাই উত্তৰ দিলে—“কাইলৈ পুৱা দিলে নহবনে? এতিয়া পহৰা থাকিব কোন? এতিয়া গলেও চিঠি তো আজি দিব নোৱাৰ। কাইলৈ পুৱাহে দিব পাৰিত্তি। ইমান ৰাতি চিঠি দিবলৈ কৰ মানুহ পাবি, কিন্তু পুৱা হলে তই ইয়াৰপৰা ওলাবি কেনেকৈ? শত্ৰুৱে কেউফালে বেৰি ধৰিব। গেভৰক নিৰুপায় হৈ যাবলৈ ওলাল। মেৰিয়াছে ভাবিলে, সি কজেটকো বিদায় জনালে, গেভব’ককো লগে লগে ৰক্ষা কৰিলে। গেভ’বকে ভাবিলে “এতিয়াও মাজ নিশা হোৱা নাই বেচি দূৰো নহয়। ম‍ই এতিয়াই চিঠি দি আহি এতিয়াই কামত লাগিবহি পাৰিম।” ** সেই দিনা গধূলি ভেলজঁই ৰুদি হোম আৰ্ম্মত সান্ধ্য ভোজনৰ পাছত ঘৰৰ ভিতৰতে ঘূৰি ফুৰোতে এবাৰ হঠাৎ আৰ্চীখনৰ ফালে চায়ে থমকি ৰৈ পৰিল। হেলনীয়াকৈ আঁৰি থোৱা আচীখনত কিছুমান আখৰৰ প্ৰতিবিম্ব পৰিছে। আখৰবোৰ সুন্দৰকৈ পঢ়িব পাৰি। তেওঁ আৰ্চীখনত পঢ়ি গল— “সাদৰী মোৰ, কি কৰিম। পিতা এতিয়াই যাবলৈ ওলাল। আজি গধূলিকৈ ৭নং ৰুদি হোম আৰ্ম্মত থাকিমগৈ। এসপ্তাহৰ ভিতৰতে লণ্ডন পামগৈ। কজেট। ৪ জুন।” ভেলজ ই কেউফালে ঘূৰাই পকাই চাবলৈ ধৰিলে এই প্ৰতিবিম্ব কৰপৰা আহিল? আৰ্চীখনৰ কাষত থকা টেবুলখনৰপৰা আৰ্চীখনত প্ৰতিবিম্ব উঠিছে। চিঠিখন টোকা কাগজখনত শুকুওৱা হৈছিল। ভেলজৰ মূৰত সৰগ ভাগি পৰিল। তেওঁ হতাশ হৈ কাষৰ চকী এখনত বহি পৰিল।<noinclude></noinclude> 8h2tw92dy6godxhn32sexn3lwcfn0y5 104 92769 253697 2026-06-17T13:12:11Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৮৩ এটি জীৱনসৰ্ব্বস্ব প্ৰিয় বস্তুৰ হানি মানুহৰ চৰম অগ্নি-পৰীক্ষা। কজেট ভেলজৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ সম্বল। কজেট যে ভেলজ ক এৰি যাবলৈ লাল! গভীৰ চিন্তা ভাবনাৰ মাজত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253697 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৮৩ এটি জীৱনসৰ্ব্বস্ব প্ৰিয় বস্তুৰ হানি মানুহৰ চৰম অগ্নি-পৰীক্ষা। কজেট ভেলজৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ সম্বল। কজেট যে ভেলজ ক এৰি যাবলৈ লাল! গভীৰ চিন্তা ভাবনাৰ মাজত মানুহৰ এনে কিছুমান শাৰীৰিক পৰিচালনা হয়, যিবোৰ কথা মানুহজনে একো তত ধৰিব নোৱাৰে। ভেলজঁ ই এই চিন্তা ভাবনাৰ মাজতে কব নোৱাৰাকৈয়ে যন্ত্ৰ চালিতৰ দৰে ঘৰৰ বাহিৰ হল আৰু অলপ সময়ৰ ভিতৰতে আহি তেওঁ জপনা মুখত থকা বেঞ্চখনৰ ওপৰত বহি পৰিল। ভেলজঁই তাত এইদৰে কিমান পৰ বহি আছিল কব নোৱাৰে। তেতিয়া বাট পদূলিত এটি প্ৰাণীও দেখিবলৈ নাই। ভেলজ বহি থকা অৱস্থাত কোনো মানুহে দেখা পোৱা হলেও কোনেও মানুহ বুলি চিনি নেপালেহেঁতেন। ভেলজ অলৰ অচৰ হৈ বেঞ্চ- খনৰ ওপৰত এটা প্ৰস্তৰ মূৰ্ত্তিৰ দৰে বহি আছিল। কাষৰৰ চেণ্ট-পলৰ গীৰ্জ্জাৰ ঘৰিত টং টং কৰে ১১ বাজিল। দূৰতে থাকি থাকি যুদ্ধৰ কামানে গুৰুম্ গুৰুম্ শব্দ কৰি নৈশ নিস্তব্ধতা ভেদি টোপনিত অচেতন হৈ থকা মানুহকে৷ চকখুৱাই তুলিলে। ভেলজৰ হলে সাৰ-সুৰ নহল। এনেতে এটি লৰা আহি গছ-বন্তিৰ চিকিমিকি পোহৰত ঘৰৰ গাত থকা নম্বৰবোৰ জুমি-জামি চাবলৈ ধৰিলে। লৰাটো ফোপাই জোপাই আহিছিল। লৰাটো ভেলজৰ কাষেদি পাৰ হৈ যাওঁতে তাৰ ঘনাই ঘনাই লোৱা উশাহ-নিশাহত ভেলজ ৰ চেতনা আহিল। তেওঁ লাহেকৈ মূৰ দাঙি লৰাটোৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। লৰাটোক ঘৰৰ নম্বৰ বিচাৰি ফুৰা দেখি ভেলজ ই তাক ‘কি বিচাৰিছা' বুলি সোধাৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰিলে, কিহবাই তেওঁক বলেৰে কোৱাই দিলে “ তোমাক কি লাগে?” লৰাটো গেভ’ক। “তোমাক কি লাগে?” “একো নেলাগে আপুনি এইফালেই থাকে নে কি? “থাকো। কেলেই?” “সাত নম্বৰ ঘৰ কোনটো?” “কি সাত নম্বৰ ঘৰ?” থোতা-মোজা লাগিল। জানোচা সি কব নলগা ভিতৰুৱা কথা সোপাকে কৈ দিলে। প্ৰত্যুৎপন্নমতি ভেলজঁ ই তৎক্ষণাত প্ৰশ্ন কৰিলে “তুমি কথাষাৰ শুনি গেভৰকৰ<noinclude></noinclude> 3sz48yx2du8o25xry0jsw446grjafzh 104 92770 253698 2026-06-17T13:12:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৮৪ দীন-দুখী বিচাৰিছিল সি এখন চিঠি লৈ আহিছা নহয়নে? ম‍ই চিঠিখনলৈকে ৰৈ আছোঁ।” “তোমালৈ? তুমি পুৰুষ হে।” “চিঠিখন মেড, মঞ্জেল কজেটলৈ নহয়নে?” “কজেট? হব পায়।” “তেনেহলে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253698 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৮৪ দীন-দুখী বিচাৰিছিল সি এখন চিঠি লৈ আহিছা নহয়নে? ম‍ই চিঠিখনলৈকে ৰৈ আছোঁ।” “তোমালৈ? তুমি পুৰুষ হে।” “চিঠিখন মেড, মঞ্জেল কজেটলৈ নহয়নে?” “কজেট? হব পায়।” “তেনেহলে চিঠিখন মোৰ হাতত দিয়া।” “ তেনে তুমি ম‍ই যুদ্ধৰপৰা আহিছে৷ বুলি গম পাইছা”? “কেলেই নেপাম”। গেভৰ'কে চিঠিখন উলিয়াই ভেলজৰ হাতত দি কলে “তোমাক দেখোতে সাধু মানুহ যেন লাগিছে। বাৰু মই যাওঁহে।” গেভৰক নেদেখা হবলৈ পাওঁতে কি নৌপাওঁতেই ভেলজই চিঠিখন পঢ়ি পেলালে। চিঠিখনৰ এফাকি কথাই ভেলজ ক এক অপূৰ্ব্ব শান্তি দান কৰিলে; ভেলজ ই যেন স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে। “মই মৰিবলৈ ওলাইছে৷ যেতিয়া তুমি চিঠিখন পাবা” ঘনে ঘনে ভেলজঁৰ চকুত স্পষ্টৰ পাছত আৰু স্পষ্ট হৈ জিলিকি উঠিল। ভেলজৰ মনত কিবা এটা নজনাবিধৰ আনন্দই লুকা-ভূমুকা কৰিবলৈ ধৰিলে। যিটো মানুহে কজেটক তেওঁৰ বুকৰপৰা আজুৰি এৰুৱাই নিবলৈ মৰিবলৈ ওলাইছে। কজেট তেনেহলে তেওঁৰ একচেতীয়া সম্পত্তি হৈ থাকিব। ভেলজৰ চকুৰ আগত আকৌ এখনি সুন্দৰ সুখৰ ভৱিষ্যত মুকলি হল। তাত আপদ নাই, বিপদ নাই; আছে কেৱল কজেটৰ হাঁহি ভৰা মুখ আৰু ভেলজঁ ৰ বিমল আনন্দৰ দুকূলডকা টৌ। ভেলজ ই ঘৰৰ ফালে খোজ ললে। ভেলজ ভিতৰ সোমাইছে, মাথোন এনেতে কাণত পৰিল বৰতোপৰ শব্দ – গুৰুম্ গুৰুম্ গ্ৰাম! ভেলজ থিয় হৈ ৰৈ থাকিল। কিবা এটা সুঁৱৰি তেওঁৰ শৰীৰ শিয়ৰি উঠিল। এঘণ্টাৰ পাছতে এজন বয়সিয়াল মানুহক নেশ্যনেল গাৰ্ডৰ পোছাক পিন্ধি হাতত বন্দুক লৈ ৰু দি হোম আৰ্ম্মৰপৰা ওলাই অহা দেখা গ'ল। তেওঁৰ সাজ কাপোৰ দেখি বুজিব পাৰি যে তেওঁ যুদ্ধ ক্ষেত্ৰলৈ ওলাইছে? মানুহজন ঘৰৰ বাহিৰ ওলায়ে বেগাবেগিকৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ ফালে খোজ লসে। মানুহজন জঁ ভেলজ। এই মাজ নিশা তেওঁ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গল কিয়? -<noinclude></noinclude> c73cycmkf9a4hgk9vmkutspcf193ott 104 92771 253699 2026-06-17T13:13:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দ্বাবিংশ অধ্যায় ৰাতি পুৱাই আহিল। পুৱাৰ উজ্জ্বল পোহৰত ৰাতিৰ আন্ধাৰত শাম কাটি অহা যুজৰ বেগ আকৌ দুগুণ তেজেৰে চলিবলৈ ধৰিলে। পুৱাৰ ফটফটীয়া পোহৰত যুঁজাৰুহঁতৰ মুখ জি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253699 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দ্বাবিংশ অধ্যায় ৰাতি পুৱাই আহিল। পুৱাৰ উজ্জ্বল পোহৰত ৰাতিৰ আন্ধাৰত শাম কাটি অহা যুজৰ বেগ আকৌ দুগুণ তেজেৰে চলিবলৈ ধৰিলে। পুৱাৰ ফটফটীয়া পোহৰত যুঁজাৰুহঁতৰ মুখ জিলিকি উঠিল। আঁতৰৰপৰাই কোন কেনি ক'ত আছে ভালকৈ ধৰিব পৰা হল। ভেলজক যুদ্ধক্ষেত্ৰত উদাসীন ভাৱে অকাই-পকাই ফুৰা দেখা গল। তেওঁৰ উদাস দৃষ্টি আৰু চলন ফুৰনৰ গতি দেখি যুজ কৰিবলৈ অহা যেন নেলাগিল। গেভৰোকে দেৱালৰ ওপৰত উঠি অসংখ্য গুলীৰ মাজত থিয় হৈ মহা উলাহেৰে প্ৰহৰীৰ কাম কৰিব লাগিছে। মৰণলৈ তাৰ ভ্ৰূক্ষেপেই নাই। মেবিয়াছে আঁতৰপৰা দেৱালৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা গেভৰোক প্ৰহৰীক দেখি আচৰিত হল। কাষ চাপি ৰাতি দিয়া চিঠিখনৰ কথা সুধিলত সি ৰাতিয়ে চিঠিখন তিৰুতা গৰাকীক লগ নেপাই পুৰুষজনৰ হাততে দি আহিলে বুলি কৈ আকৌ ততাতৈয়াকৈ নিজৰ কামত লাগি গল। মেৰিয়াছৰ মনত বৰ বেজাৰ লাগিল। সি কোনোমতেই এই লৰাটোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে। পাৰে কেনেকৈ? তাৰ দেশপ্ৰাণ কোমল হিয়াত যে জীৱনৰ মমতা একেবাৰেই নাই। সি মৰণৰ লগত লুকা-লুকি খেলিবলৈ ধৰিলে। মানুহে তাৰ অসীম সাহস দেখি আচৰিত হৈ পৰিল। গুলীৰ পাছত গুলী আহিল। তাৰ ভু নাই। তাৰ চকু শত্ৰুৰ গতি-বিধিৰ ওপৰত মাথোন। শেষত শত্ৰুৱে হুহুৰ, শব্দেৰে তালৈকে লক্ষ্য কৰি গুলী কৰিলে। সি বাগি-বুগা দিবলৈ ধৰিলে। শত্ৰুৰ লক্ষ্য ব্যৰ্থ কৰি তাৰ উলাহ আকৌ দোপত দোপে চৰি আহিল! কিন্তু সি কিমান পৰ আৰু এইদৰে মৰণৰ লগত লুকা-ভুমুকা খেলিব? শেষত এটা গুলী আহি তাৰ গাত লাগিল। তাক বহি যোৱা দেখা গল। গোটেই ৰণ-থলী জুৰি বিপ্লৱবাদীৰ মাজত এটা হাহাকাৰৰ ধ্বনি শুনা গল। কিন্তু গেভৰোক বহি থকা মানুহ<noinclude></noinclude> daqm8zsxhp8pnrktcrnisprww5rfwfn 104 92772 253700 2026-06-17T13:13:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৮৬ দীন-দুখী নহয়। সি বহিছিল উঠিবলৈ। ক্ষন্তেকৰ পাছতে তেজেৰে ৰঙা হৈ গেভৰোক থিয় হল। দুই হাত দাঙি যি ফালৰপৰা গুলি আহিছিল । সেই ফাললৈকে চাই সি হাঁহি হাঁহি গা গাবলৈ ধৰি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৮৬ দীন-দুখী নহয়। সি বহিছিল উঠিবলৈ। ক্ষন্তেকৰ পাছতে তেজেৰে ৰঙা হৈ গেভৰোক থিয় হল। দুই হাত দাঙি যি ফালৰপৰা গুলি আহিছিল । সেই ফাললৈকে চাই সি হাঁহি হাঁহি গা গাবলৈ ধৰিলে— “হুৰাই ল’–পালেহি কাষ হুতাই তাই নকৰিল হি তাৰ গোৱা শেষ হবলৈ নেপালে। আন এটা গুলী আহি তাৰ গীত শেষ নৌহওঁতেই সামৰণি মাৰি দিলেহি। সি দেৱালৰপৰা বাগৰি মাটিত হামথুৰি খাই পৰি গল। সি আৰু লৰচৰ কৰিব নোৱাৰিলে। ক্ষুদ্ৰ শৰীৰটিৰপৰা তাৰ মহৎ প্ৰাণটি উৰা মাৰি গুচি গল। বিপ্লৱবাদীদলৰ মানুহবিলাকে কাতৰ দৃষ্টিৰে শ'টোৰ ফালে চাই ৰল। মেৰিয়াছে লৰ মাৰি আহি গেভবোকক দাঙি ধৰিলে। কিন্তু গেভৰোক তেতিয়া গেভৰোকত নাই। মেৰিয়াছে ভাবিছিল গেভৰোকৰ বাপেকে তাৰ পিতাকক যেনে ভাৱে ৰক্ষা কৰিছিল সিও আজি সলনিত তেনেভাৱেই সেই বাপেকৰ পুতেকক ৰক্ষা কৰিছেহি। কিন্তু মেৰিয়াছে সেই মুহূৰ্ত্তলৈকে জনা নাছিল সেই ৰক্ষাৰ মাজত কি এক মহাসাগৰৰ মহাব্যৱধান পৰি আছিল। টেনাৰ্ডিয়েই মেৰিয়াছৰ পিতাকক ৰক্ষা কৰিছিল মৰণৰ ইপাৰত, আৰু মেৰিয়াছে কৰিছে টেনাৰ্ডিয়েৰ পুত্ৰ গেভৰোকক মৰণৰ সি পাৰত। মেৰিয়াছে গেভৰোকক কোলালৈ দাঙি লোৱাৰ লগে লগেই গেভবোকে অশান্তিময় সংসাৰৰপৰা চিৰদিনলৈ মেলানি মাগি গুচি গ'ল। গেভবোক মৰিল। দুৰ্ভগীয়া গেভৰোকৰ দুৰ্ভগীয়া জীৱন লীলাৰ সিমানতে যৱনিকা পৰিল। অন্তত কতো একো কৰুণ বিননিৰ সুৰ নুঠিল। সৰু কাঁহখনত মাথোন তাৰ মৰণ-বাতৰি জনায়েই নে কি সেই সময়ত দুপৰীয়া টং টং কৰে কোব পৰিছিল লেখি লেখি বাৰ। কিন্তু সেই যৱনিকাৰ কাষত গীৰ্জ্জা ঘৰটোৰ # ভেলজ ই ৰণক্ষেত্ৰত সোমায়ে মেৰিয়াছক বিচাৰি ফুৰিছিল। অলপ সময়ৰ ভিতৰতে দুইৰো দেখাদেখি হল। মৰণ প্ৰাৰ্থী, হতাশ জীৱন<noinclude></noinclude> hqqj53x0y3i5sgcqhfbuoa6d32dyck2 104 92773 253701 2026-06-17T13:13:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৮৭ মেৰিয়াছ যুজত নিমগ্ন হৈ ঘূৰি ফুৰিছিল আৰু উদাস-প্ৰাণ ভেলজ ই দূৰে দূৰে থাকি মেৰিয়াছৰ কাৰ্য্য-কলাপ চাই সময় কটাইছিল। এইদৰে ঘূৰি ফুৰোতে এবাৰ ভেল জ গৈ হঠা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৮৭ মেৰিয়াছ যুজত নিমগ্ন হৈ ঘূৰি ফুৰিছিল আৰু উদাস-প্ৰাণ ভেলজ ই দূৰে দূৰে থাকি মেৰিয়াছৰ কাৰ্য্য-কলাপ চাই সময় কটাইছিল। এইদৰে ঘূৰি ফুৰোতে এবাৰ ভেল জ গৈ হঠাৎ, জাভেয়াৰক বন্দা কৰি থোৱা মদৰ দোকানখন ওলালগৈ। ওচৰত কোনো নাই। দেখা মাত্ৰকে দুয়ো দুইকো চিনি পালে। দুয়ো দুইৰে৷ ফালে একেৰাহে চাবলৈ ধৰিলে। ভেলজ ৰ হাতত তেওঁৰ প্ৰধান শত্ৰু জাভেয়াৰ! পিস্তলটো খাঁজি লৈ ভেলজই মাত দিলে “চিনি পাইছা মোক?” জাভেয়াৰে নিৰ্ভীক ভাৱে উত্তৰ দিলে “এতিয়া প্ৰতিশোধ ল”। ভেলজ'ই জেপৰপৰা কটাৰী এখন উলিয়াই ললে। জাভেয়াৰে ভেলজঁক আজীৱন নিৰ্য্যাতন কৰি আহিছে। কটাৰীখন উলিওৱা দেখি জাভেয়াৰে কলে – “এই কটাৰীখনেৰে ৰেপি ৰেপি কাটিলেহে তোৰ তোৰ দৰে মানুহক বেচি শুৱাব।” ভেলজই একো নেমাতি জাভেয়াৰৰ কাষ চাপি গল। ভেলজ ক ওচৰ চপা দেখি জাভেয়াৰৰ তালুৱেদি জীৱ গল। ভেলজ' ই কটাৰীখনেৰে জাভেয়াৰৰ বান্ধিবোৰ কাটি পেলালে। বান্ধবোৰ কটা শেষ হলত মাত দিলে “জাভেয়াৰ তুমি মুক্ত।” জাভেয়াৰ স্তম্ভিত হৈ পৰিল। জাভেয়াৰ যে ভেলজৰ চিৰ শত্ৰু। জাভেয়াৰে সপোনতো ভাবিব নোৱাৰে যে ভেলজ হেন দস্যুৱে ইমান সুবিধা পায়ো এনেদৰে বিনা প্ৰতিশোধে, অক্ষত শৰীৰে তাৰ প্ৰধান শত্ৰুক এৰি দিব। জাভেয়াৰ ভেবা লাগি ভেলজৰ ফালে চাই থাকিল। ভেলজ ই মাত দিলে “মোৰ বিশ্বাস নহয় ম‍ই যে আৰু যুদ্ধক্ষেত্ৰৰপৰা উভতি যাব পাৰিম! যদি কেনেবাকৈ ওভতোঁহে মোক ফকল্‌ভেণ্ট নামেৰে ৭নং ৰু দিলা হোম আৰ্ম্মত বিচাৰিলেই পাবা।” কথাষাৰ কৈয়ে ভেলজঁ যুদ্ধক্ষেত্ৰত সোমাল। জাভেয়াৰে বিস্ময় বিমুগ্ধ হৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰ এৰি নগৰৰ ভিতৰৰ ফালে খোজ ললে। যাওঁতে বাটে বাটে ভাবি গৈছিল “ভেলজঁ ৰ অন্তৰ ইমান মহৎ, ইমান উদাৰ নে?”<noinclude></noinclude> dqq3cqqdz6mj764uzciwroxulsf7pvz 104 92774 253702 2026-06-17T13:13:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৮৮ দীন-দুখী ৰণৰ শেষ নাই। আক্ৰমণৰ পাছত আক্ৰমণ। বিকট কালৰ তাণ্ডৱ নৃত্য অবিৰাম গতিৰে চলি গ'ল। ফট্‌ ফট্‌ বন্দুক ফুটিল, হুৰ হুৰ, কৰে দেৱাল ভাগিল। শ‍ই শই মানুহ বাগৰি পৰিল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৮৮ দীন-দুখী ৰণৰ শেষ নাই। আক্ৰমণৰ পাছত আক্ৰমণ। বিকট কালৰ তাণ্ডৱ নৃত্য অবিৰাম গতিৰে চলি গ'ল। ফট্‌ ফট্‌ বন্দুক ফুটিল, হুৰ হুৰ, কৰে দেৱাল ভাগিল। শ‍ই শই মানুহ বাগৰি পৰিল। তেজৰ নৈ বৈ গল। ৰণৰ ভৈৰৱ মূৰ্ত্তি দেখি কোনোৰ প্ৰাণ ভয়ত কান্দি উঠিল। কোনো কোনোৱে পিছ হু হকি গল। কোনো কোনোৱে আকৌ অন্তিম সময় ভাবি নিজৰ ইষ্টদেৱতাক স্মৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। মেৰিয়াছে ঘূৰি ঘূৰি যুক্ত কৰি ফুৰিছে, পৰাম্মুখ সেনাবোৰক উত্তেজিত কৰিছে, জয়ধ্বনি দি মৰণৰ মাজলৈ উদগাই দিছে। এনেতে এটা গুলী আহি 'মেৰিয়াছৰ বাউসীত লাগিল। মেৰিয়াছ তৎক্ষণাত বাগৰি পৰি গল। পৰাৰ লগে লগে তাৰ চেতনা যেন লুপ্ত হৈ আহিল। “উস্‌” বুলি পৰি যাওঁতেই এবাৰ তাৰ মুখৰপৰা “কজে” শব্দটি শুনা গ'ল। লগে লগে তাৰ ওঠৰ কোণত এটি এধানমানি হাঁহিয়ে ভূমুকি মাৰিলেহি। তাৰ পাছত সি একেবাৰেই অচেতন হৈ কোলাতহে টোপনি গৈছে। দুঃখ শোক গ্লানি একেবাৰে ভেলজঁ ই মেৰিয়াছৰপৰা চকু মাত্ৰকে ভেলজ ই বাঘৰদৰে পৰিল – যেন সি পূৰ্ণ শান্তিৰ কোমল মহামন্ত্ৰ ‘কজেটে’ যেন তাৰ সকলো লুপ্ত কৰি দিলে। যুজত আছিল যদিও আঁতৰোৱা নাছিল। মেৰিয়াছ পৰা মেৰিয়াছৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিলহি আৰু তৎক্ষণাত মেৰিয়াছক কান্ধলৈ তুলি লৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা বাহিৰ হৈ পৰিল। তুমুল সংগ্ৰামৰ মাজত কত কি হল কোনেও একো গমকে ধৰিব ভেলজঁ ই মেৰিয়াছক লৈ বেছি দূৰ যাব নোৱাৰিলে। নোৱাৰিলে। চাৰিওফালে ভেল জই থিয় অগণন সতৰ্ক প্ৰহৰী। ভেঁলজই এতিয়া কৰে কি? দি ভাবিবলৈ ধৰিলে। প্ৰহৰীৰ চকুত ধূলি মাৰি প্ৰকাণ্ড প্ৰকাণ্ড দেৱালেৰে কাৰাগাৰৰ পৰা পলাই অহা ভেল জই ৰণক্ষেত্ৰৰপৰা যাবলৈ বেছিপৰ ভাবিব নেলাগিল। ওচৰতে এটা ডাঙৰ খাল আছিল। খালটো চকুত পৰা মাত্ৰকে তেওঁৰ মূৰত এটা বুদ্ধি খেলালে।<noinclude></noinclude> jkzutf3q35t3d7mlffwc2ywegal1lil 104 92775 253703 2026-06-17T13:14:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী পৰিল। নগলেও নহয়। ১৮৯ তথাপি ভেলজ ই যিমানে ভেলজ ই সিমানে খালৰ পঁচা গোন্ধত উশাহ খালৰ বোকা আৰু গেলা পানীৰে হৈ আহিল। তথাপি ভেলজ ই মেৰিয়াছক কান্ধত লৈয়ে তেওঁ খ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী পৰিল। নগলেও নহয়। ১৮৯ তথাপি ভেলজ ই যিমানে ভেলজ ই সিমানে খালৰ পঁচা গোন্ধত উশাহ খালৰ বোকা আৰু গেলা পানীৰে হৈ আহিল। তথাপি ভেলজ ই মেৰিয়াছক কান্ধত লৈয়ে তেওঁ খালটোলৈ নামি গল। খালটো ১০ ফুটতকৈ বেছি দ আছিল। খালটোত সোমোৱা মাত্ৰকে ভেলজ ই একো দোখব-শুনিবলৈ নোপোৱা হল। তাত ৰণক্ষেত্ৰৰ কোলাহল নাই, দিন দুপৰীয়া পোহৰ নাই। কেউফালে কেৱল নিৰ্মাত, নিতাল আৰু আন্ধাৰ। ভেলজৰ গা কঁপিবলৈ ধৰিলে; সোমাল ক'ত, যাব কলৈ, একো ঠিৰাং কৰিব নোৱাৰাত খেপিয়াই খেপিয়াই যাবলৈ ধৰিলে। খেপিয়াই খেপিয়াই আগবাঢ়ি গল নিশাহ বন্ধ হৈ আহিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ কাপোৰ কানি জুৰুলি জুপুৰি মৰণক শৰণ কৰি গৈ থাকিল। এইদৰে তেওঁ বহুত আগ বাঢ়িল; কিন্তু নিজে কিমান আগবাঢ়ি গল একো গম ধৰিব নোৱাৰিলে। শেহত প্ৰায় তিনিমান বজাৰ সময়ত ভেলজঁ আহি খালৰ মুখ ওলালহি তেতিয়া তেওঁৰ গাৰ বল শক্তি সকলো লোপ পাইছিল। মনৰ উত্তেজনা খিনিৰ বাহিৰে তেতিয়া তেওঁৰ শক্তি বুলিবলৈ একোৱেই নোহোৱাত পৰিছিল। খালৰ মুখখনত ওপৰৰ পৰা অলপ পোহৰ পৰিছিল। পোহৰৰ মুখ দেখি ভেলজৰ মৃতপ্ৰায় প্ৰাণ যেন জীৱিত হৈ উঠিল। তেওঁৰ ভাগৰ জিগৰ সকলো আঁতৰি গল, কান্ধৰ ওপৰৰ মেৰিয়াছৰ ভৰ তেওঁৰ মনত একোৱেই নোহোৱা যেন লাগিল। পুনৰ গালৈ বল আহিল অঙ্গ প্ৰত্যঙ্গবোৰ আকৌ আগৰ নিচিনা সবল হৈ উঠিল। তেওঁ এইবাৰ নতুন উছাহেৰে খালৰ মুখলৈ বেগাবেগিকৈ খোজ ললে। ভেলজ খালৰ মুখ ওলালহি। সেইখিনিতে খাল অন্ত হৈছে। ওপৰৰ পৰা নামি অহা দিনৰ পোহৰত খালৰ ভিতৰখন ভালকৈয়ে দেখা গৈছিল। কিন্তু সেইখিনিৰ পৰা ভেলজৰ বাট একেবাৰে বন্ধ। খালৰ মুখখন এখন বৰ ডাঙৰ লোহাৰ দুৱাৰত তলা লগাই বন্ধ কৰি থোৱা আছিল। দুৱাৰ খনৰ সিফালেই বাহিৰত দিনৰ উজ্জ্বল পোহৰৰ তলত চীন নৈৰ ফটিক পানী, অসীম অনন্ত উদাৰ আকাশৰ বুকত জগত<noinclude></noinclude> j1pu80v79gyxamk8qzu02wxgv79zud9 104 92776 253704 2026-06-17T13:14:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৯০ দীন-দুখী এইদৰে বহি থাকোঁতে জুৰি মুকলি বতাহ, আৰু সেই পোহৰ আৰু পানী বতাহৰ কাষতেই মুক্তি আৰু স্বাধীনতা। ভেলজই মেৰিয়াছক লাহেকৈ নমাই থৈ দুৱাৰ খনত টান ধৰিলে। দুৱাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৯০ দীন-দুখী এইদৰে বহি থাকোঁতে জুৰি মুকলি বতাহ, আৰু সেই পোহৰ আৰু পানী বতাহৰ কাষতেই মুক্তি আৰু স্বাধীনতা। ভেলজই মেৰিয়াছক লাহেকৈ নমাই থৈ দুৱাৰ খনত টান ধৰিলে। দুৱাৰখন লৰচৰকে নকৰিলে। ভেলজ হতাশ- অৱশ হৈ বহি পৰিল৷ দু-আঙুলে নাটে! ভেলজ মৃত্যুৰ অসীম অন্ধকাৰ জালত মেৰখাই পৰিল। দুখ-শোকত তেওঁৰ অন্তৰ ভাগি অহা যেন লাগিল। চকুৱেদি জৰ্জব, কৰে চকুলো বাগৰি গল। ভেলজঁ ই এইদৰে হাঁ-হতাশভাৱে আসন্ন মৰণলৈ অপেক্ষা কৰি বহি থাকিল কিমান পৰ, নিজেই কব নোৱাৰে। ওচৰত মৃত্যুৰ কোলাত মেৰিয়াছ; তেওঁ নিজে মৰণৰ দুৱাৰদলিত। কিন্তু এই দুই মৰণযাত্ৰীৰ কথাই তেওঁক অকণো উতলা কৰা নাছিল। তেওঁ উতলা হৈছিল; কান্দোনৰ চকুৰ পানীৰে বাট নেদেখা হৈ আহিছিল দূৰৈত মৰণৰ বহুত আঁতৰত বহি থকা অকলশৰীয়া কজেটৰ কথা ভাবি। তেওঁ ভাবিছিল তেওঁৰ আৰু মেৰিয়াছৰ অবিহনে কজেটৰ কি হব? এবাৰ ভেলজৰ হাতখন অকস্মাৎ মেৰিয়াছব ছোলাটোৰ বুকৰ জেপৰ ওপৰত পৰিল। জেপত এটা সৰু বহী ভৰাই থোৱা আছিল। ভেলজঁই বহীখন উলিয়াই আনি অন্যমনস্ক ভাৱে জপোৱা মেলা কৰিবলৈ ধৰিলে। এইদৰে জপাই মেলি থাকোতে বহীখনৰ পাত এটাত তেওঁৰ তাত লেখা আছিল “মোৰ নাম মেৰিয়াছ পন্টমাৰ্ছি। চকু পৰিল। মোৰ শটো মোৰ ককাদেউতা মছিঅৰ জিল নৰমেণ্ডৰ ৬নং ৰু দে ফিল কেলভেয়াৰলৈ লৈ যাবা।” ভেলজ ই দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি বহীখন আগৰদৰে জেপত ভৰাই থৈ আকৌ ভাবিবলৈ ধৰিলে। যি বাটেদি আহি সেইখিনি ওলাইছিল সেই বাটেদি ঘূৰি যোৱা একেবাৰেই অসম্ভৱ। তাত বহি থাকিয়ে যদি মৰণৰ হাত সাৰিবৰ আশা কৰিব পাৰি, উভতি গলে তাকো জলাঞ্জলি দিব লাগিব। ভেলজই আকৌ তেওঁৰ অবিহনে কজেটৰ দুৰৱস্থাৰ কথা ভাবি আকুল হৈ পৰিল। প্ৰলয়ৰ এই ঘন-ঘোৰ ঝঙ্কাৰৰ মাজত ভেলজ হঠাৎ এবাৰ চক্‌খাই উঠিল। কোনোবাই যেন তেওঁৰ কান্ধত হাত এখন থৈ “আধাভাগ”<noinclude></noinclude> d83ybz1sc4fq2fa5tk7pq6mdnhen0su 104 92777 253705 2026-06-17T13:14:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৯১ বুলি মাত দিছে। ভেল জই দিঠক নে স্বপ্ন একো ঠিক্ কৰিব নোৱাৰিলে। যিটো মানুহে আহি ভেলজৰ গাত ধৰি “আধাভাগ” বুলি মাত দিছিলহি, সি ইমান সাৱধানে ভৰি টিপি আহিছিল য..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৯১ বুলি মাত দিছে। ভেল জই দিঠক নে স্বপ্ন একো ঠিক্ কৰিব নোৱাৰিলে। যিটো মানুহে আহি ভেলজৰ গাত ধৰি “আধাভাগ” বুলি মাত দিছিলহি, সি ইমান সাৱধানে ভৰি টিপি আহিছিল যে ভেলজই অকণকে গম ধৰিব পৰা সি আহি ভেলজৰ কাষ চপা নাছিল। ভেল জই মানুহৰ মাত শুনিও শুনিও মানুহৰ মাত বুলি প্ৰথমতে কোনোৰকমেই নিজক নিজে বুজাব নোৱাৰিলে। ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহৰ ভেলজ ৰ ওপৰত অটল বিশ্বাস। দৈৱৰ অনুগ্ৰহে অনেকবাৰ তেওঁক অনেক বিপদত পৰিত্ৰাণ কৰি আহিছে। ভেলজই ভাবিলে ই নিশ্চয় কোনো দৈৱ অনুগ্ৰহ। তাতে এনে নৰকৰ ভেলজই লাহেকৈ মূৰ দাঙি চাই পঠিয়ালে। পোহৰত মানুহটোৰ মুখ ভালকৈয়ে দেখা গৈছিল। মানুহটোৰ মুখখন দেখা মাত্ৰকে ভেলজৰ গোটেই গা শিয়ঁৰি উঠিল। মানুহটো টেনাৰ্ডিয়ে। গাত এটা ফটা ব্লাউছ ছোলা। ভৰি খালি। এনে আকস্মিক ভাৱে এনে ভীষণ ঠাইত টেনাৰ্ডিয়েক দেখি ভেলজ ভয়-বিস্ময়ত অধীৰ হৈ পৰিল। কিন্তু ভেলজৰ বিচিত্ৰময় জীৱনত এনে আকস্মিক দুৰ্যোগ এয়ে নতুন নহয়। আকস্মিক বিপদত চিৰঅভ্যস্ত ভেলজঁ খন্তেকৰ ভিতৰতে প্ৰশান্ত হৈ পৰিল। টেনাৰ্ডিয়েই জুমি-জামি ভেলজৰ মুখখন চাবলৈ ধৰিলে। তেজ-বোকাই ভেলজৰ মুখখন ঢাকি পেলাইছিল। টেনাৰ্ডিয়েই ভেলজঁক চিন্ ধৰিব নোৱাৰিলে। টেনাৰ্ডিয়েই সুধিলে— “ওলাই যাবা কেনেকৈ?” “তাকেহে ভাবিছোঁ”। “তেন্তে আধাভাগ মোক দিয়॥” “কিহৰ আধাভাগ?” “তুমি মানুহটো মাৰি যি পালা তাৰ আধা ভাগ।” এয়া চোৱাঁ, মোৰ হাতত এই তলাটোৰ ছাবি আছে।” টেনাৰ্ডিয়েই ভেল জক তাৰে দৰেই কোনো ডকাইত বুলি ভাবিছিল। ভেলজৰ মনত গোটেই ঘটনাতো এটা সপোন যেন লাগিল। তেওঁৰ মনত হল, যেন সৰ্ব্বশক্তিমান পৰমেশ্বৰে তেওঁক এই বিপদৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈকে এই ভীষণ নৰহন্তাৰ ৰূপ ধৰি তেওঁৰ আগত এইদৰে উপস্থিত হৈছেহি। টেনাৰ্ডিয়েই মাত মাজলৈ মানুহ অহা একেবাৰেই অসম্ভৱ কথা।<noinclude></noinclude> 1ct08t34jb87deglbzj29iy0iaybjkp 104 92778 253706 2026-06-17T13:14:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৯২ দীন-দুখী দিলে – “কি ভাবিছাঁ, ছাবিটো দেখিলা নহয়। । মোক কি দিবা দিয়া।” ভেলজ ই জেপত হাত ভবালে। ভেলজৰ জেপত সদায় ধন থাকে। তেওঁৰ বিষাদপূৰ্ণজীৱনৰ অশেষ অভিজ্ঞতাই তে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৯২ দীন-দুখী দিলে – “কি ভাবিছাঁ, ছাবিটো দেখিলা নহয়। । মোক কি দিবা দিয়া।” ভেলজ ই জেপত হাত ভবালে। ভেলজৰ জেপত সদায় ধন থাকে। তেওঁৰ বিষাদপূৰ্ণজীৱনৰ অশেষ অভিজ্ঞতাই তেওঁক সদায় হাতত ধন ৰাখিবলৈ এটা নিয়ম বান্ধি দিছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ আজি তেওঁৰ হাত খালি। ৰাতি সৈনিকৰ সাজ-পাৰ পিন্ধিবৰ সময়ত লৰালৰিৰ বেগত তেওঁ ধন লবলৈ পাহৰি আহিল। শ্ৰেষ্ট-কোটৰ জেপত মাথোন কেতিয়াবাই ভৰাই থোৱা কেই ফ্ৰাঁ মান ধন আছিল। তাকে তেওঁ টেনাৰ্ডিয়েৰ হাতত গুজি দিলে। টেনাৰ্ডিয়েই কলে – “ইয়ালৈকে মানুহটো মাৰিলা।” কিন্তু ভিতৰি তাৰ বিশ্বাস নহল। সি এখুজি দুখুজিকৈ কাষ চাপি মেৰিয়াছ আৰু ভেলজৰ জেপকেট। লুটিয়াই বগৰাই চাবলৈ ধৰিলে। জেপ চাই থাকোতেই ভেলজই কব নোৱাৰাকৈ সি মেৰিয়াছৰ চোলাটোৰ কাপোৰ এডোখৰ ফালি লৈ তাৰ জেপত সুমুৱাই থলে। উদ্দেশ্য এই কাপোৰ ডোখৰ লৈয়ে সি আগলৈ দুয়োকে আৱশ্যক হলে ধৰা পেলাব পাৰিব। জেপ চোৱা শেষ হলত সি মাত লগালে—“সঁচা, আৰু একো নাই।” এইবুলি সি আধা ভাগৰ কথা ওলায় বুলি লৰালৰিকৈ খালৰ দুৱাৰখন মেলি কবলৈ ধৰিলে – “যোৱা, যোৱা; বেগাই ওলাই যোৱা।” অচেতন মেৰিয়াছক কান্ধত তুলিলৈ ভেলজ খালৰপৰা ওলাই আহিল। ভিতৰৰপৰা টেনাৰ্ডিয়েই দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলে। ক্ষন্তেকৰ পাছতে ভেলজঁ ৰ চকুৰপৰা তেওঁৰ ভীষণ ত্ৰাণকৰ্ত্ত৷ অদৃশ্য হৈ পৰিল। ভেলঙ্গ চীন নৈৰ পাৰত মুকলি বতাহত টেনাৰ্ডিয়েৰ ইয়ালৈ অহাৰ সকাম কি? ভেলঙ্গই মেৰিয়াছক কান্ধৰপৰা নমাই বালিৰ ওপৰত শুৱাই দিলে। অন্ধকাৰ, দুৰ্গন্ধ, ক্লান্তি আদিৰ পৰা মুক্ত হৈ তেওঁ এক উদাৰ আকাশৰ তলত আকৌ মুক্ত ভাৱে উশাহ নিশাহ লবলৈ ধৰিলে। তেওঁ যেন এক পুনৰ্জন্ম লাভ কৰিলে। নিশাৰ সাদৰী হাতে তেওঁৰ মূৰৰ ওপৰত অসীম অনন্তৰ সকলো সুখ বিতৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ভাৰত বিভোৰ হৈ পৰিল। এই অসীম কৰুণাৰ বাবে ভেলজই এবাৰ মুকলি মনেৰে থিয় হল।<noinclude></noinclude> jlaxn44pvfy7cm6iiq4fl9u2b313ifj 104 92779 253707 2026-06-17T13:15:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৯৩ আকাশৰ ফালে মূৰ দাঙি চাই জানিও-নজনা জনৰ উদ্দেশে মূৰ নোদোৱাই থাকিব নোৱাৰিলে। হৃদয়ৰ অসীম কৃতজ্ঞতা জনাই ভেলজ গদ্‌ গদ্ হৈ পৰিল। নিশা গহীন হৈ আহিল। ভেলজই ই..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৯৩ আকাশৰ ফালে মূৰ দাঙি চাই জানিও-নজনা জনৰ উদ্দেশে মূৰ নোদোৱাই থাকিব নোৱাৰিলে। হৃদয়ৰ অসীম কৃতজ্ঞতা জনাই ভেলজ গদ্‌ গদ্ হৈ পৰিল। নিশা গহীন হৈ আহিল। ভেলজই ইফালে সিফালে ঘূৰি-পকি চাই পানীলৈ নামি গল। হাতৰ আজঁ লিত পানী ভৰাই আনি মেৰিয়াছৰ মুখত ঢালি দিলেহি। পানী পায়ো মেৰিয়াছৰ চকুৰ পতাযুৰিয়ে অকণো কাতি-কুতা নকৰিলে। ভেলজই আকৌ পানী আনিবলৈ বুলি পানী-যুৱলি পালেগৈ। মেবিয়াছে তেতিয়াও আগৰ দৰেই উশাহ নিশাহ মাথোন লৈ আছিল। ভেলজ ই পানী লবলৈ বুলি অলপ কুজা হৈ পানীত হাত জুবুৰিয়াইছে মাথোন, এনেতে কোনোবাই আহি তেওঁৰ কান্ধত হাত দিয়া যেন তেওঁ গম পালে। পানী আজ লি তুলি নানি তেওঁ থিয় হৈ উভতি চাই পঠিয়ালে। পুলিচৰ পোছাক পিন্ধা এটা ওখ মানুহ তেওঁৰ পাছতে সতৰ্কভাৱে থিয় হৈ আছে। ভেলজ ই দেখা মাত্ৰকে মানুহটো চিনি পেলালে। মানুহটো পুলিচ ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ। এটা বিপদৰপৰা উদ্ধাৰ পাই আহি দুখোজ যাবলৈ নৌপাওঁতেই আকৌ এক নতুন বিপদ। ভেলজই এই বাৰ জাভেয়াৰৰ হাতত পৰি বিপদ তেওঁৰ জীৱনৰ স্বতঃসিদ্ধ বুলি ধৰি ললে। জাভেয়াবে ভেলজঁক চিনি নেপালে। জাভেয়াৰে মাত দিলে—“তই কোন?” “জঁ ভেলজ।” জাভেয়াৰ চক্‌ খাই উঠিল। ওচৰ চাপি জুমি-জামি চাবলৈ ধৰিলে। ভেলজই কলে “ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ, ম‍ই এতিয়া তোমাৰ হাতত। তোমাৰ বন্দী বুলিয়েই ভাবি আহিছে৷। ম‍ই তোমাক ফাঁকি দিবলৈ মোৰ ঠিকনা দিয়া নাছিলোঁ। মোক বন্দী কৰা; কিন্তু তুমি মোৰ এটা প্ৰাৰ্থনা ৰাখিব লাগিব।” “তই ইয়াত কি কৰিছ? সেইটো কোন মানুহ?” “তাৰ কথাকে ম‍ই কব খুজিছোঁ। মোক যি ইচ্ছা তাকে কৰাঁ, কিন্তু মানুহটোকে তাৰ ঘৰত থৈ আহিবলৈ মোক সময় দিয়॥” “ই যুদ্ধ ক্ষেত্ৰত আছিল, ইয়াকে সিহঁতে মেৰিয়াছ বুলি মাতিছিল। তই তাক যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা লৈ আহিছ।” “ওঁ, ম‍ই ইয়াক ৬নং ৰু দে ফিল ১৩ তথাপি পুৱাৰেপৰা মোক<noinclude></noinclude> 2k8nv5bfvjiegr7f3d8n96657ab6ixv 104 92780 253708 2026-06-17T13:16:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৯৪ দীন-দুখী । অলপ কেলভেয়াৰত তাৰ ককাকৰ ঘৰত থৈ আহোগৈ।” এই বুলি ভেল জই মেৰিয়াছৰ জেপৰ পৰা পৰা বহীখন উলিয়াই জাভেয়াৰক ঠিকনাটো দেখুৱাই দিলে। জাভেয়াৰে অলপমান পৰ নিট..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253708 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৯৪ দীন-দুখী । অলপ কেলভেয়াৰত তাৰ ককাকৰ ঘৰত থৈ আহোগৈ।” এই বুলি ভেল জই মেৰিয়াছৰ জেপৰ পৰা পৰা বহীখন উলিয়াই জাভেয়াৰক ঠিকনাটো দেখুৱাই দিলে। জাভেয়াৰে অলপমান পৰ নিটাল মাৰি থাকি “গাড়োৱান, গাড়োৱান” বুলি বিঙিয়াবলৈ ধৰিলে। আতঁৰতে এখন ভেৰোণীয়া গাড়ী আছিল। মাত শুনি গাড়োৱান গাড়ী লৈ জাভেয়াবৰ ওচৰত হাজিৰ হলহি। মেৰিয়াছক ধৰা- ধৰিকৈ গাৰীত তুলি পাছৰ বহা ঠাই ডোখৰত শুৱাই দিলে। আগৰ ঠাই ডোখৰত ওচৰা-ওচৰিকৈ জাভেয়াৰ আৰু ভেলজ দুয়ো বহি পৰিল। জাভেয়াৰে গাড়োৱানক আদেশ দিলে “৬নং * দে ফিল কেলভেয়াৰ।” গাড়ী চলিবলৈ ধৰিলে। গাড়ীৰ ভিতৰত কাৰো মাত-বোল নাই। মেবিয়াছ অচেতন, ভেলজ চিন্তান্বিত, জাভেয়াৰ প্ৰস্তৰ-প্ৰায়। বাট পদূলিও জন মানৱ শূন্য। গোটেইখন কাঁহপৰি জীণ যোৱা। গাড়ীখন গৈ থাকোঁতে অ'ত ত'ত থকা গছ-বন্তি বোৰৰ পোহৰ আহি এই বিষাদৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তিকেট৷ মাজে মাজে পোহৰাই দি গহীন নিশাটো আৰু গহীনাই তুলিছিল। গাড়ী আহি নিৰ্দ্দিষ্ট স্থানত থিয় দিলে। জাভেয়াৰে গাড়ীৰপৰা নামি গৈ দুৱাৰত শব্দ কৰিলে। দৰোৱান দুৱাৰ মেলি ওলাই আহিল। জাভেয়াৰে সুধিলে —“এইটো জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ ঘৰ হয়নে?” নাতিয়েকক যুদ্ধক্ষেত্ৰৰপৰা লৈ আহিছোঁ। বাহিৰৰ কথা-বাৰ্ত্তা শুনি বুঢ়াৰ জীয়েকে৷ সাৰ পাই আটাইখনে ধৰাধৰিকৈ মেৰিয়াছক ভিতৰলৈ লৈ গল। “হয়, কি লাগে?” “ তেওঁৰ ধৰ, ভিতৰলৈ লৈ বল।” নামি আহিল। বুঢ়াক টোপনি ভাঙি বাতৰি দিবলৈ কাৰো সাহ নহল। মেৰিয়াছক বাহিৰৰ কোঠা এটাতে ভালকৈ শুৱাই মেলি চাকৰ-নাকৰহঁত ডাক্তৰ বিচাৰি পিয়াপি দিলে। ভেলজ আৰু জাভেয়াৰ নামি আহি আকৌ গাড়ীত উঠিল। গাড়োৱানে গাড়ী চলাব খোজোঁতেই ভেলজ ই জাভেয়াৰক কলে “ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ, মোৰ আৰু এটা কথা ৰাখাঁ। মোক এক মুহূৰ্ত্তৰ কাৰণে ঘৰলৈ যাবলৈ দিয়া, তাৰ পাছত তোমাৰ যি ইচ্ছা<noinclude></noinclude> 1c0du1ixvojgnthxbow0eg1ylawaesi 104 92781 253709 2026-06-17T13:16:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৯৫ ৮০ ফ্ৰাঁ। দীন-দুখী তাকে কৰিবা।” জাভেয়াৰে অলপমান পৰ তলকা মাৰি থাকি গাড়োৱানক হুকুম দিলে— “৭নং ক দি লা হোম আৰ্ম্ম।” গাড়ী ভেলজৰ ঘৰমুৱা হল। দুই জন আকৌ নিমাত আৰু চ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৯৫ ৮০ ফ্ৰাঁ। দীন-দুখী তাকে কৰিবা।” জাভেয়াৰে অলপমান পৰ তলকা মাৰি থাকি গাড়োৱানক হুকুম দিলে— “৭নং ক দি লা হোম আৰ্ম্ম।” গাড়ী ভেলজৰ ঘৰমুৱা হল। দুই জন আকৌ নিমাত আৰু চিন্তান্বিত ভেলজ ই ভাবিছিল—ঘৰলৈ গৈ তেওঁ কি কৰিব। যি কাম আৰম্ভ কৰিছিল তাক তেওঁ শেষ কৰি আহিব। কজেটক মেৰিয়াছৰ বাতৰি দিব, কজেটৰ কাৰণে তেওঁৰ আৰু যি কৰিব লগীয়া আছে তাক সমাধা কৰিব। জাভেয়াৰে কি ভাবিছিল? জাভেয়াৰে কি ভাবিছিল জাভেয়াৰে নিজেই নেজানে। গাড়ী-আহি ভেলজৰ ঘৰৰ আগত থিয় হল। জাভেয়াৰ ভেলজ দুয়ো গাড়ীৰপৰা নামি গল। জাভিয়াৰে গাড়ীৰপৰা নামিয়ে গাড়োৱানক সুধিলে—“তোৰ কেৰেয়া কিমান হল?” “ইন্সপেক্টৰ ডাঙৰীয়া! ৭ ঘণ্টা ১৫ মিনিটৰ গাড়ী কেৰেয়া, তাৰ উপৰি সেই মৰা মানুহ জনৰ তেজ লাগি মোৰ গাড়ীৰ দলিচাখন নষ্ট হৈ গৈছে।” “মুঠতে তোক এতিয়া কি লাগে? জাভেয়াৰে জেপৰপৰা ৪টা নেপলিয়ান মোহৰ উলিয়াই গাড়োৱানটোৰ হাতত দি তাক বিদায় দিলে। গাড়োৱানে ছেলাম দি নিমিষতে গাড়ী লৈ তাৰপৰা আঁতৰ হৈ পৰিল। গাড়ী-যোৱা দেখি ভেলজ ই ভাবিলে তেওঁক ইন্সপেক্টৰে থানালৈ খোজ কঢ়াই নিবৰ মন কৰিছে। জঁ ভেলজই ঘৰৰ কাষ চাপি দুৱাৰত ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে। দাৰোৱান আহি দুৱাৰ মেলি দিলে। ভেলজ ভিতৰ সোমাব খুজিয়ে উভতি জাভেয়াৰৰ মুখৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। মনৰ ভাব যদি অবিশ্বাস কৰে, জাভেয়াৰেও তেওঁৰ লগে লগে ভিতৰলৈ সোমাই আহিব পাৰে! ভেলজঁৰ চাৱনৰ অৰ্থ বুজি জাভেয়াৰ উত্তৰ দিলে “তই সোমাই যা, ম‍ই ভিতৰ নোসোমাওঁ; ইয়াতে ৰৈ থাকিম।” ভেলজ আচৰিত হল। কাৰণ আছামীক এনেভাৱে এৰি দিয়া জাভেয়াৰৰ পক্ষে সম্পূৰ্ণ নতুন ঘটনা। ভেলজই ভাবি ভাবি ভিতৰ সোমাল। অলপ গৈয়ে ভাগৰ মাৰিবলৈকে নে নাই কিবা এটা ভাবিবলৈকে, অলপ ৰৈ পৰিল। " খিড়িকীয়েদি মুখ উলিয়াই বাহিৰৰ ফালে চাই পঠিয়ালে<noinclude></noinclude> tpli237mtlq7ciynlynev9bmomi15tz 104 92782 253710 2026-06-17T13:16:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৯৬ দীন-দুখী চায়ে তেওঁ আচৰিত হৈ পৰিল। জাভেয়াৰ থকা ঠাইত নাই। জ ভেলজ ভিতৰ সোমাই যোৱা মাত্ৰকে জাভেয়াৰ ততালিকে তাৰপৰা গুচি আহিল। তললৈ মূৰ কৰি কিবা এটা ভাবি ভাবি তেও..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253710 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৯৬ দীন-দুখী চায়ে তেওঁ আচৰিত হৈ পৰিল। জাভেয়াৰ থকা ঠাইত নাই। জ ভেলজ ভিতৰ সোমাই যোৱা মাত্ৰকে জাভেয়াৰ ততালিকে তাৰপৰা গুচি আহিল। তললৈ মূৰ কৰি কিবা এটা ভাবি ভাবি তেওঁ উদ্দেশ্যবিহীন ভাৱে বাটে বাটে খোজ ললে। জীৱনত এই প্ৰথমবাৰ জাভেয়াৰে পাছলৈ হাত কৰি তলমুৱা হৈ খোজ কাঢ়িলে। জাভেয়াবৰ দুটা ভঙ্গী আছিল। যেতিয়া তেওঁ স্থিৰ-সঙ্কল্প হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ বুকুৰ ওপৰত ইখনৰ ওপৰত সিখন হাত দি থিয় দিছিল। যেতিয়া তেওঁ বিমোৰ হৈছিল, তেতিয়া তেওঁৰ হাত দুখনে পাছফালে ঠাই পাইছিল। জাভেয়াৰক আটায়ে প্ৰথমটো ভঙ্গী অনুসৰণ কৰা দেখা পাইছিল, কিন্তু শেহৰটো ভঙ্গীত তেওঁক কোনেও ক’তো দেখা নাছিল। জাভেয়াবে ভেলজ ক মুক্তি দি গুচি আহিল। জাভেয়াবে ভেলজঁক মুক্তি দিলে কিয়? ভেলজ জাভেয়াৰৰ প্ৰাণ দান দিওঁতা। ভেলজৰ ওচৰত জাভেয়াৰ তাৰ জীৱনৰ কাৰণে ধৰুৱা। সেই ঋণ পৰিশোধ কৰিবলৈ হলে- জাভেয়াৰে ভেলজ ক মুক্তি দিব লাগিব। জাভেয়াবে তাকেই কবিলে। তাকেই কবিলে। ভেলজ যেই ভিতৰ সোমাই গল জাভেয়াৰে ভেলজ ক মুক্তি দি তাৰ পৰা মনে মনে গুচি আহিল। কিন্তু জাভেয়াবে কৰিলে কি? যাৰ জীৱন কৰ্ত্তব্যৰ ওপৰতেই প্ৰতিষ্ঠিত, যি এদিনলৈকো এখোজো কৰ্ত্তব্যৰ পৰা পিছহু হকি অহা নাই, সেই জাভেয়াৰে ইমান এটা ডাঙ্গৰ কৰ্ত্তব্যৰ পৰা ভ্ৰষ্ট হল কেনেকৈ? আইনব চকুত বহুত দোষে দোষী, পলৰীয়া তেওঁ এৰি দিলে কেনেকৈ? অতীত। ভেলজ হেন দস্যু আৰু সেই ধাৰ পৰিশোধ আছামী, ভীষণ দস্যু ভেলজ ক জাভেয়াৰৰ অৱস্থা আজি বৰ্ণনাৰ এটাৰপৰা নিজৰ জীৱন ধাৰে লোৱা কৰিবলৈ গৈ কৰ্ত্তব্যভ্ৰষ্ট হোৱাতকৈ জাভেয়াৰৰ পক্ষে আৰু বেচি লাজ অপমানৰ কথা আৰু একো হব নোৱাবে। কিন্তু উপায় নাই। যেনে তেনে উপায়েৰে জাভেয়াৰ ভেলজৰ ওচৰত ঋণী আৰু সেই ঋণ যেনে তেনে উপায়েৰে পৰিশোধ<noinclude></noinclude> ohs46rzoij6w07nh5u9v0nkqulndy81 104 92783 253711 2026-06-17T13:16:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ১৯৭ কৰিবই লাগিব। জাভেয়াৰ ভাবি ভাবি আচৰিত হৈ পৰিল। ভেলজ হেন দস্যুৱে সুবিধা পায়ো তাৰ চিৰশত্ৰু' জাভেয়াৰক বিনা প্ৰতিশোধে এৰি দিলে কিয়? ভেলজক এৰি দি জাভেয..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253711 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ১৯৭ কৰিবই লাগিব। জাভেয়াৰ ভাবি ভাবি আচৰিত হৈ পৰিল। ভেলজ হেন দস্যুৱে সুবিধা পায়ো তাৰ চিৰশত্ৰু' জাভেয়াৰক বিনা প্ৰতিশোধে এৰি দিলে কিয়? ভেলজক এৰি দি জাভেয়াৰ দাৰুণ অপমানত জঁই পৰি আহিল। কৰ্ত্তব্যৰ তুলনাত জাভেয়াৰে নিজক কোনোমতেই ভেলজঁ তকৈ ওখ আসন দিব নোৱাৰিলে! ভেলজ দস্যু, সেই দস্যুক তেওঁ হাতত পায়ো মুক্তি দিছে। সেই মুক্তিও নিজৰ প্ৰাণৰ বিনিময়ে। জাভেয়াৰে আইন লঙ্ঘন কৰিলে; আছামীক পায়ো এৰি থৈ আহিল; এটা দুৰ্দ্দান্ত কয়দীক মুক্তি দিলে। ইয়াতকৈ জাভেয়াৰে আৰু কি ডাঙৰ অন্যায় কৰিব পাৰে। জাভেয়াৰে এনে অন্যায় সহা কৰে কেনেকৈ? এই অন্যায়ৰ প্ৰতিকাৰ কৰিবই লাগিব। প্ৰতিকাৰ কৰিবলৈ হলে ভেলজঁ ক পুনবাই গ্ৰেপ্তাৰ কৰি আনি ফাটেক দিব লাগিব। তেতিয়া মাজ নিশা পাৰ হৈ গৈছিল। চাৰিওপিনে ঘোপমৰা এন্ধাৰ। নিজৰ গাটোকে নিজে দেখা নেপায়। আকাশ মেঘে ঢাকি পেলাইছে। “ছাইট’ৰ ঘৰ বিলাকত ক'তো এগছো চাকি নাই। বাটপদূলিবোৰ জন-প্ৰাণী হীন মৰিশালিৰ দৰে। নটাৰডেম আৰু পেলেছ অৱ জষ্টিচৰ উচ্চ প্ৰাচীৰবিলাক নিশাৰ এন্ধাৰত নিশাৰেই সহচৰী যেন দেখা গৈছিল। ভীষণ বজনীৰ গহীন আন্ধাৰৰ মাজত তীব্ৰভাৱে জ্বলি থকা চীন নৈৰ পুলৰ ওপৰৰ ৰঙা বত্তি গছৰ ক্ষীণ পোহৰত দূৰে দূৰে থকা নৈৰ ওপৰৰ দলঙবোৰ একো একোটা বিকট দানৱী মূৰ্ত্তি ধৰি বিকট নিশাটো আৰু বিকট কৰি তুলিছিল। বাৰিষাৰ চীন নৈ ফেনে-ফোটোকাৰে ওফন্দি উঠিছে। চীন নৈৰ ওপৰৰ দলঙ এখনৰ হেঙাৰত আঁউজি চকুৰ আগত শত সহস্ৰ চাকনৈয়া লৈ জাভেয়াৰ চিন্তাত আকুল। চাকনৈয়া উঠিছে গৈছে; আদি-অন্ত নাই। চীন নৈৰ তৰ্জ্জন-গৰ্জ্জন আৰু ভীষণ অন্ধকাৰৰ বাহিৰে তাত আন একো নাই। চকুত চীননৈৰ হেন্দোলদোপ, কাণত পানীৰ ৰাওৰাৱনি। একান্ত মনে এই প্ৰকৃতিৰ প্ৰলয়ঙ্কৰী ৰূপৰ ফালে চাবলৈ জাভেয়াৰে ধৰিলে। কিছুমান বেলিৰ পাছত হঠাৎ মূৰৰ টুপিটে। সোলোকাই পুলৰ ওপৰত<noinclude></noinclude> fllc6o4el1gsshh4bv6zbp6azhx2oix 104 92784 253712 2026-06-17T13:17:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "১৯৮ দীন-দুখী থলে। তাৰ পাছ মুহূৰ্ত্ততে দীঘল কলা আকৃতি এটা নৈৰ ফালে হাউলি কুজা হৈ বৰ বেগেৰে আন্ধাৰত মিলি যোৱা যেন দেখা গল। পানীত জপং কৰে এটা শব্দ উঠিল। সেই শব্দও ক্ষন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253712 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৯৮ দীন-দুখী থলে। তাৰ পাছ মুহূৰ্ত্ততে দীঘল কলা আকৃতি এটা নৈৰ ফালে হাউলি কুজা হৈ বৰ বেগেৰে আন্ধাৰত মিলি যোৱা যেন দেখা গল। পানীত জপং কৰে এটা শব্দ উঠিল। সেই শব্দও ক্ষন্তেকৰ ভিতৰতে মাৰ গল। আগব দৰে তৰ্জ্জন গৰ্জ্জন কবি চীন নৈৰ চাকনৈয়া ঘুৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাতিৰ আন্ধাৰৰ বাহিৰে কত কোন অদৃশ্য হল কোনেও একো গম ধৰিব নোৱাৰিলে।<noinclude></noinclude> nfzvq081bp8rqo2rx4pboe7o6d2t7se 253713 253712 2026-06-17T13:18:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৯৮|দীন-দুখী|}}</noinclude> থলে। তাৰ পাছ মুহূৰ্ত্ততে দীঘল কলা আকৃতি এটা নৈৰ ফালে হাউলি কুজা হৈ বৰ বেগেৰে আন্ধাৰত মিলি যোৱা যেন দেখা গল। পানীত জপং কৰে এটা শব্দ উঠিল। সেই শব্দও ক্ষন্তেকৰ ভিতৰতে মাৰ গল। আগব দৰে তৰ্জ্জন গৰ্জ্জন কবি চীন নৈৰ চাকনৈয়া ঘুৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাতিৰ আন্ধাৰৰ বাহিৰে কত কোন অদৃশ্য হল কোনেও একো গম ধৰিব নোৱাৰিলে। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> su12u5g854j8alu8sp8yma2pg9h958q 104 92785 253714 2026-06-17T13:18:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ত্ৰয়োবিংশ অধ্যায় মেৰিয়াছক আনি যেতিয়া ঘৰ পোৱায়হি তেতিয়া ৰাতি দুপৰ। লগুৱা-লিগিৰীহঁতে তাক বিছনা এখনত শুৱাই থৈয়ে জাকেই ডাক্তৰ বিচাৰি দিহা দিহি লৰ মাৰিলে। নৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ত্ৰয়োবিংশ অধ্যায় মেৰিয়াছক আনি যেতিয়া ঘৰ পোৱায়হি তেতিয়া ৰাতি দুপৰ। লগুৱা-লিগিৰীহঁতে তাক বিছনা এখনত শুৱাই থৈয়ে জাকেই ডাক্তৰ বিচাৰি দিহা দিহি লৰ মাৰিলে। নৰিয়া পৰ দিবলৈ নৰিয়াৰ ওচৰত থাকিল অকল মাথোন বুঢ়াৰ জীয়েক আণ্ট, জিল নৰমেণ্ড। এনেই তিৰোতা মানুহ অকলশৰীয়া, তাতে আকৌ মৰে মৰে হৈ থকা নৰিয়া। কথা একেষাৰ সুধিবলৈকো লগ-ভাগ নাই। বেচাৰীয়ে কৰে কি? ওপৰ মহলাৰ শোৱা খোটালিত পিতাক জিল নবমেণ্ড শুই আছিল। কিন্তু বুঢ়াক জগাবলৈ সাহ হোৱা নাই। একেই বুঢ়াই বয়সে-ভাগৰে দুখে-বেজাৰে অস্থি-চৰ্ম্ম-সাৰ হৈ ভেলৰ মাজত কথমপি প্ৰাণটো মাথোন সুমুৱাই থৈছে; তাতে যদি তেওঁৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ সম্বল নেৰিয়াছৰ এই কৰুণ দৃশ্য চকুত পৰিব লগা হয় তেনেহলে বুঢ়াৰ জহি-খহি যোৱা হিয়া একেবাৰে চূণচাত হৈ পৰিব। বপুৰী নিৰুপায়। চিত্ত| আৰু ভয়ত অত্ৰাহিত। এবাৰ বাটলৈ কাণ উনাই, এবাৰ নৰিয়াৰ মুখলৈ চাই উচপিচকৈ সময় খেদাবলৈ ধৰিলে। একো একোবাৰ মেৰিয়াছৰ মুখলৈ ৰ লাগি চাই থাকি জিকাৰ মাৰি মাৰি উঠে; একো একোবাৰ আকৌ নিজক নিজে কৈ যায় 'তেজ খোৱাই গোটেইখনকে বধি থৈহে যাব।' ৰাতি পুৱাই অহাৰ লগে লগে ডাক্তৰ আহি জিল নৰমেণ্ডৰ ঘৰ সোমাল। মেৰিয়াছ তেতিয়াও অচেতন। নৰিয়াৰ অৱস্থা দেখি ডাক্তৰ বিচলিত হৈ পৰিল। অচেতন অৱস্থাৰপৰা চেতনা অনা দৈৱৰহে কাম। তথাপি ডাক্তৰে যথাসাধ্য চেষ্টা কৰিবলৈ গাত ললে। ডাক্তৰে বেমাৰীৰ খা-পা বিলাক ধুৱাই পখলাই দৰৱ-জাতি লগাবৰ দিহা কৰিছে। আণ্ট জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ জীয়েক আৰু চাকৰ-নাকৰ হঁতে থৰ লাগি একাষৰীয়া হৈ চাই আছে। গোটেই ঘৰ কাঁহ পৰি জীণ যোৱা। এনেতে দুৱাৰ মেলাৰ শব্দ হল। দুৱাৰ মেলাৰ লগে লগে<noinclude></noinclude> 6owtcm4krsr0fpmzzfkpx5khbk0ujbo 104 92786 253715 2026-06-17T13:18:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী শেতা মুখেৰে দীঘল বুঢ়া মানুহ এজন আহি কোঠাৰ দুৱাৰ মুখত উপস্থিত হল, বুঢ়াজন মেৰিয়াছৰ ককাক, বুঢ়া জিল নবমেণ্ড। যোৱা দুদিনৰ যুঁজৰ গোলমালে গোৰা ৰাজতন্ত্ৰবাদ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253715 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী শেতা মুখেৰে দীঘল বুঢ়া মানুহ এজন আহি কোঠাৰ দুৱাৰ মুখত উপস্থিত হল, বুঢ়াজন মেৰিয়াছৰ ককাক, বুঢ়া জিল নবমেণ্ড। যোৱা দুদিনৰ যুঁজৰ গোলমালে গোৰা ৰাজতন্ত্ৰবাদী জিল্‌ নৰমেণ্ডক বৰ অথিৰ-অবিৰ কৰি তুলিছে। ভাবনা-চিন্তাত দুই নিশা শুব পৰা নাই। যোৱা নিশা পুৱতীয়৷ বেলিকা মাথোন চিলমিলকৈ অকণমান টোপনি আহিছিল। কোঠাৰ দুৱাৰদলিত ভৰি দিয়ে বিছনাৰ ওপৰত ক্ষত-বিক্ষত দেহেৰে মৰাশৰ দৰে ঠেৰেঙা হৈ পৰি থকা মেৰিয়াছক দেখি বঢ়া ভয়-বিস্ময়ত শিয়ৰি উঠিল। যতে থিয় হৈছিল ততে বজ্ৰাহতৰ দৰে থৰ হৈ ৰল। ভৰিৰ তলুৱাৰ পৰা মূৰৰ চুলিলৈকে তেওঁৰ গোটেই গা জিন্‌ জিনাবলৈ ধৰিলে। ঢেলা চকুযোৰ পানীৰে চল্‌চলীয়া হৈ আহিল। কুম ওলোৱা মুখখন নিমিষৰ ভিতৰতে মৰা মানুহৰ লাও খোলাটোৰ দৰে হৈ পৰিল। নিৰ্ব্বাক নিষ্পন্দ হৈ বুঢ়াই মেৰিয়াছৰ ফালে স্থিৰ দৃষ্টিৰে চাই থাকিল। বুঢ়াৰ গাত বগলি পাখি যেন ঢক্‌চক্‌ কৰে বগা দীঘল ছোলা, মূৰত পকা চুলি, মুখ মৰা মানুহৰ দৰে শেতা। চকু দুটা স্থিৰ, অপলক্ একেথৰে সতৃষ্ণ ভাৱে মেৰিয়াছৰ ফালে চাই আছে—ঠিক্ যেন কোনো প্ৰেতাত্মাই অন্তিমশয্যাত পৰি থকা তাৰ অতদিনৰ সঙ্গী পাথিব শৰীৰটোৰ ফালেহে বৰ হেপাঁহ আৰু দুখেৰে মায়া-মমতাত ভোল গৈ শেষবাৰলৈ চাই লৈছে। কিছুমান বেলি এনেভাৱে চাই থকাৰ পাছত শোকাতুৰ বুঢ়াৰ হিয়া ভাগি-ছিগি মাত ওলাল “মেৰিয়াছ।” লগুৱা এটাই বুঢ়াৰ কাষ চাপি আহি মাত দিলে – “ তেওঁ যুজ কৰিবলৈ গৈ এনে হল, দেউতা।” বুঢ়াই বুকু চপৰিয়াই কৈ গল “গ’ল, গল! মোৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লৈ সি গুচি গল। মোৰ ওপৰত মোৰ ওপৰত খঙ সাৰিবলৈকে সি জ্বলা জুইত জাপ দিলেগৈ। আহ্, হাহা! তেজ খোৱা! এই বেশেৰে আজি মোৰ ঘৰলৈ উভতি আহিছ?” বুঢ়া থৰক্ বক্ কৰি ভিতৰ সোমাই মেৰিয়াছৰ কাষ চাপি গল। আধা ফুটা আধা ভগা মাতেৰে বুঢ়া গৰ্জ্জি উঠিল “নিষ্ঠুৰ! পিশাচ! তোৰ মনত এয়েহে আছিল।” বুঢ়াক শোকে খুন্দা মাৰি ধৰিলে।<noinclude></noinclude> lm9wg6kk7bzae6t75xc7vdmy8tk5fmk 104 92787 253716 2026-06-17T13:19:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী মাত নোলোৱা হৈ আহিল। তথাপি বুঢ়াই অসহনীয় আবেগত কৈ গল, কথাবোৰ অস্পষ্টৰপৰা অস্পষ্ট হৈ উঠিল; ঠিক্ যেন মৰণৰ অতল তলিৰপৰা ওপৰলৈ আহোঁতে আহোঁতেহে দীঘল বাটত পৰি কথ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী মাত নোলোৱা হৈ আহিল। তথাপি বুঢ়াই অসহনীয় আবেগত কৈ গল, কথাবোৰ অস্পষ্টৰপৰা অস্পষ্ট হৈ উঠিল; ঠিক্ যেন মৰণৰ অতল তলিৰপৰা ওপৰলৈ আহোঁতে আহোঁতেহে দীঘল বাটত পৰি কথাবোৰ ক্ষীণতকৈয়ো ক্ষীণ হৈ পৰিছে। “মৰ, মৰ! মই একো বেজাৰ নকৰোঁ, ময়ো মৰিম! তই যেতিয়া এনে নিৰ্দয় ভাৱে আত্মহত্যা কৰিবলৈ ভাল পালি, মইনো তোৰ হকে কান্দিলে কি হব? শুনিছনে নৰঘাতী!” ঠিক এই সময়তে মেৰিয়াছৰ চকু দুটা অলপ-অলপকৈ মেল খাই আহিল। চকুমেলি মেৰিয়াছে আচৰিত হৈ অৱশ দৃষ্টিৰে বুঢ়াৰ ফালে ৰ লাগি চাই থাকিল। বুঢ়াই চিঞৰি উঠিল “মেৰিয়াছ? মোৰ পোনা মেৰিয়াছ, তই জীয়াই আছ? তই চকু মেলিছ? মোলৈ চাইছ? চাওঁ মোৰ সোণ, চাওঁ ঐ! হে দয়াময়!” বুঢ়াক আবেগৰ ঢকে ধৰি মাটিত বগৰাই পেলাই দিলে। তেওঁ সেই পিনে মুচ্ কচ্ গল। জীৱন-মৰণৰ মাজত এইদৰে মেৰিয়াছৰ বহুত দিন পাৰ হৈ গল। কেবা সপ্তাহলৈকে তাৰ বৰ জ্বৰ উঠিছিল। এই জ্বৰৰ মাজত সি ক্ৰমান্বয়ে প্ৰলাপ বকিছিল, প্ৰলাপৰ মাজত প্ৰায়ে তাৰ মুখত কজেটৰ নাম শুনা গল, মেৰিয়াছৰ লগতে বুঢ়া জিল্‌ নৰমেণ্ডো আধামৰা বুঢ়া মেৰিয়াছৰ কাষৰপৰা নুঠা হল। ভগা বুকু লৈ তাৰ ওচৰতে হা-হুমুনিয়াহ কাঢ়ি আশা উৎকণ্ঠাত পৰি থাকে। মেৰিয়াছক ককাকৰ ঘৰলৈ অনা দিনাৰেপৰা এজন পকা মূৰীয়া বুঢ়াই জপনা মুখলৈ আহি নিতৌ ৰেমাৰীৰ খা-খবৰ লৈ যায়হি। কোনো দিনা বুঢ়া-জন দুবাৰ কৈয়ো আহে। বুঢ়াজন সদায় আহে, অথচ ভিতৰ নোসোমায়, চাকৰ নাকৰহঁতকে সুধি মেলি গুচি যায়। কথাষাৰ লাহে লাহে গৈ বুঢ়া ৷ জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ কাণত পৰিল। ক্ৰমান্বয়ে চাৰি মাহ গল। এই চাৰি মাহৰ ভিতৰত বেমাৰীৰ ওপৰত কোনেও একো আশা কৰা নাছিল। শেহত ছেপ্তেম্বৰ মাহৰ ৭ তাৰিখৰ দিনা ডাক্তৰে বুঢ়াক নিৰ্ভয় দি কলে “বেমাৰী ভাললৈ আহিছে আৰু ভয় নাই। দুমাহৰ ভিতৰতে তেওঁ উঠিব বহিব পাৰিব।” বুঢ়াৰ মুখলৈ পানী আহিল,<noinclude></noinclude> oftnw7lvlr3te6jhekl15tuhyc89rh0 104 92788 253717 2026-06-17T13:19:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী পোৰা হিয়া খন শাঁত পৰি গল। এই আদৰ সাদৰ স্নেহ-শুশ্ৰূষাৰ মাজতো মেৰিয়াছৰ মনত শান্তি দেখা নগৈছিল। সি সদায় মৌন। কিবা এটা নিৰ্দ্দিষ্ট ভাব নাই যে তাক হেঁচা মাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী পোৰা হিয়া খন শাঁত পৰি গল। এই আদৰ সাদৰ স্নেহ-শুশ্ৰূষাৰ মাজতো মেৰিয়াছৰ মনত শান্তি দেখা নগৈছিল। সি সদায় মৌন। কিবা এটা নিৰ্দ্দিষ্ট ভাব নাই যে তাক হেঁচা মাৰি ধৰি আছে। জ্বৰৰ বিকাৰত সি কজেটৰ বিষয়ে কত কি প্ৰলাপ বকিছিল! এতিয়াতো জ্বৰ আৰু প্ৰলাপ যোৱাৰ পাছৰেপৰা সি কজেটৰ নাম মুখত অনা নাই। তেন্তে কিহৰ ভাবনা? মৰা কিয়? এদিনো তাৰ মন মানুহে ভাবিছিল সি কজেটৰ কথা পাহৰি গল। কিন্তু আচলতে কথা সেইটো নহয়। কজেট কত আছে; কেনেকৈ আছে সি একো কব নোৱাৰে। সেই কাৰণেই তাৰ মনত শান্তি নাই, মুখ সদায় বিষাদ মলিন। কজেটক পাহবা দূৰে থক কজেটৰ ভাবনাতে তাৰ দিন-ৰাতি একাকাৰ হৈ পৰিছিল। কজেট তাৰ দিনৰ ভাৱনা বাতিৰ সপোন । ৰণ প্ৰাঙ্গনৰ ধোঁৱাৰ লগত আছিল। সি কজেটৰ চিন্তাত আস্থিৰ হৈ পৰিল। যুদ্ধৰ দিনাৰপৰাই সি কজেটৰ কথা একো নেজানে। যুদ্ধ ক্ষেত্ৰৰ গোটেই খিনি ঘটনা তাৰ স্মৃতি-পটত এচটা কলা মেঘৰ দৰে থিয় দি সকলো কথা ঢাকি পেলালে। ইপনিন্ গেভৰোক টেনাৰ্ডিয়ে আৰু আন আন সমৰ যাত্ৰী বন্ধুবিলাকৰ সকলোৱেই তাৰ স্মৃতিৰ চকুত চিন্‌চাব নোহোৱাকৈ অদৃশ্য হৈ পৰিল। কোন কেনি আহিল, কোন কেনি গ'ল, সি একো তত ধৰিব নোৱাৰিলে। গোটেইখন তাৰ মনত এটা প্ৰকাণ্ড স্বপ্ন হৈ পৰিল। মছিঅ'ৰ ফকল্‌ভেণ্টৰ আকস্মিক ৰণ যাত্ৰাই সেই সপোন ৰাজ্য আৰু কুহেলিকাময় কৰি তুলিলে। সি আঁতি-গুৰি উলিয়াব নোৱৰা হ'ল। নিজৰ জীৱনৰ ঘটনাও তাৰ মনত । সপোন কাহিনী হৈ পৰিল। কোনে কেনেকৈ তাক যুদ্ধক্ষেত্ৰৰপৰা আনি ককাকৰ ঘৰত পেলালেহি সি কাৰোপৰা একো জানিবলৈ নেপালে। ঘৰৰ কোনো মানুহে তাক লৈ অহা মানুহকেটা চিনি নেপায়। সুধিলে কয়, তাক কোনোবা মানুহ দুটাই গাড়ী এখনত তুলি লৈ আহিছিল। এই দুৰ্ভেছা জটিল ৰহস্যৰ মাজত পৰি মেৰিয়াছ<noinclude></noinclude> tsy0f109zs6qfkq1hravevugs73x9qf 104 92789 253718 2026-06-17T13:19:51Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী 203 গাৰ একেবাৰে দিগবিদিগ, হেৰুৱাই জ্ঞান-শূন্য হৈ পৰিছিল। কিন্তু এই ভীষণ ৰহস্যৰ মাজতো এটা লক্ষ্য—এটা প্ৰতিজ্ঞা এটা প্ৰবল বাসনাৰ ওচৰত মেৰিয়াছে তাৰ সকলো ভাৱ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী 203 গাৰ একেবাৰে দিগবিদিগ, হেৰুৱাই জ্ঞান-শূন্য হৈ পৰিছিল। কিন্তু এই ভীষণ ৰহস্যৰ মাজতো এটা লক্ষ্য—এটা প্ৰতিজ্ঞা এটা প্ৰবল বাসনাৰ ওচৰত মেৰিয়াছে তাৰ সকলো ভাৱনা চিন্তা কেন্দ্ৰীভূত কৰি পেলালে; সেইটিয়ে তাৰ ভৱিষ্যত জীৱনত একমাত্ৰ ব্ৰত হৈ আন সকলো ৰহস্য তল পেলাই দিলে। সেই লক্ষ্য, সেই প্ৰতিজ্ঞা আৰু বাসনা হৈছে - কজেট আৰু কজেটক পোৱা। দিনক দিনে মেৰিয়াছ ভাল হৈ উঠিল। বল শক্তি, শ্ৰীবৃদ্ধি আকৌ চাপি আহিছে। এদিন বুঢ়াই মেৰিয়াছৰ ওচৰতে বহি মেৰিয়াছৰ ফালে একেৰাহে চাই আছে, জীয়েকে ইটো সিটোকৈ দৰবৰ চিচা-গিলাচবোৰ মেজৰ ওপৰত সজাব লাগিছে। বুঢ়াই লাহেকৈ নাতিয়েকৰ হাত এখন নিজৰ হাতলৈ দাঙি লৈ মাত লগালে “মেৰিয়াছ! ছটা ভালকৈ খা। তেহে গাত বেগেতে বল শক্তি পাবি।” মেৰিয়াছে আকাশ পাতাল ভাবি গাৰুত আওজানি লৈ বিছনাত আধা-শোৱা অৱস্থাত পৰি আছিল। বুঢ়াৰ কথাশুনি মেৰিয়াছে বুঢ়াৰ ফালে চাই পঠিয়াই আকৌ কাতি হৈ শুই পৰিল। বুঢ়াই গাত হাত ফুৰাই মাত দিলে— “মেৰিয়াছ!” বুঢ়াৰ সাদৰী সুৰত মেৰিয়াছৰ মন নাচি উঠিল। বিছনা-চাদৰত খামোচ মাৰি ধৰি সি লাহেকৈ বিছনাৰ ওপৰতে উঠি ককাকৰ মুখৰ ফালে ক্ষন্তেক চায়ে আকৌ চকুনমাই লাহে লাহে মাত দিলে “মই কথা এষাৰ কব --” “কি কথা। ক।” “মই বিয়া”—বুঢ়াই ঢেঢেক কৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে—“অ', অ’! সেই কথা? সেই কথা মই আগেয়েই বুজিলোঁ, একো কথা নাই। সেই ছোৱালীজনী তই পাবি, ভয় নাই।” মেৰিয়াছ অবাক আৰু কৈ গল “তই সেই ছোৱালীজনী পাবি। ছোৱালীজনী বৰ ৰূপহী। তাই সদায় বুঢ়া এটাৰ বেশ ধৰি তোৰ খবৰ লৈ যায়হি, ম‍ই ভু পাইছোঁ। তাই ৭নং ৰুদি হোম আৰ্ম্মত থাকে। একো কথা নাই। তাইৰ লগতে তোৰ বিয়া হব। ম‍ই ভাবিলোঁ, তইনো মোক কিয় ভাল নেপাৱ! কি কৰিলেনে৷ তই৷ গৰুৱে মোক ভাল পাবি। ঘপ, " অঃ, । আচৰিত। বুঢ়াই<noinclude></noinclude> 1ze23c2twlxm85zzvailge6a6bjoicv 104 92790 253719 2026-06-17T13:20:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২.৪ দীন-দুখী কৰে মনত পৰিল--সেই কজেটকণিক যদি তাক আনি দিওঁ সি মোক ভাল নেপাই নোৱাৰে। হাঃ হাঃ! তই ভাবিছিলি কজেটৰ নাম আৰু আছে কোন?” নহয়, নহয়! কজেট! সুন্দৰী মোক আৰু কি লাগিছে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>২.৪ দীন-দুখী কৰে মনত পৰিল--সেই কজেটকণিক যদি তাক আনি দিওঁ সি মোক ভাল নেপাই নোৱাৰে। হাঃ হাঃ! তই ভাবিছিলি কজেটৰ নাম আৰু আছে কোন?” নহয়, নহয়! কজেট! সুন্দৰী মোক আৰু কি লাগিছে? তই শুনিলেই ম‍ই খঙত বলিয়া হৈ যাম? ছোৱালী। বিয়া! বৰ ভাল কথা। বিয়া কৰা সুখী হ। সেয়ে মোৰ পৰম সুখ। তোৰ বাহিৰে মোৰ বুঢ়াই কথাষাৰ কৈয়েই ফেকুৰি উঠিল। হাড় ওলোৱা বুকুত মেবিয়াছৰ মূৰটো সুমুৱাই লৈ বুঢ়াই উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে। বুঢ়াৰ বুকুত মূৰ থৈ মেবিয়াছে৷ কান্দি উঠিল। দুটি প্ৰাণৰ ৰুদ্ধ স্নেহ মন্দাকিনী একেলগে বুকু জুৰাই বাগৰি গল। বিমল স্নেহ-আনন্দৰ কি অতুলন দৃশ্য। মেৰিয়াছে মাত দিলে— “ককাদেউতা?” “মোক তেনে তই ভাল পাৱ! তেনে তেনে আকৌ “ককাদেউতা বুলি মাত।” এটি অবাক অথচ ভাবপূৰ্ণ আৰু ভাষাপূৰ্ণ মুহূৰ্ত্ত নামি আহিল। কোনেও একো কব নোৱাৰিলে। দুয়ো দুইৰো চকুলৈ চাই বৈ থাকিল। অলপমান বেলিৰ পাছত বুঢ়াৰ মাত ওলাল “মোক ককাদেউতা বুলিছ? মোৰ ওপৰত আৰু খঙ নাই?” মেৰিয়াছ বুঢ়াৰ সাবটৰপৰা ওলাই আহিল। তলমূৰকৈ কলে—“মই এতিয়া ভাল হৈছো। তাইক চাব খোজে।, ককাদেউতা!” “ভাল কথা কাইলৈ মাতি পঠিয়াম”। “ককাদেউতা!” “আজিয়ে? একো কথা নাই। আজিয়ে। দেউতা বুলিলি। তাৰ উপযুক্ত মূল্য পাবি। পঠিয়াম, তই চিন্তা নকৰিবি।” “কি, ক”। “আ—”। তই মোক তিনিবাৰ ককা- তাইক ম‍ই আজিয়ে মতাই কজেট মেবিয়াছৰ আকৌ দেখা দেখি হল। এই মিলন দৃশ্য মানৱৰ চকুৰ আগত দাঙি ধৰিব নোৱাৰি। ঘৰৰ ঘৰোৱাল কজেট আহিবলৈ বাট চাই বহি আছিল। নিৰূপিত সময়ত কজেট আহি জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ ঘৰ সোমাল। কজেটৰ পাছে পাছে গম্ভীৰ প্ৰকৃতিৰ পকামূৰীয়া বুঢ়া এজনে৷ সোমাই আহিল। বুঢ়াৰ মুখত মিচিকিয়া হাঁহি, কিন্তু, হাঁহিটো যেন লক্ষ্যহীন, বিষাদ-মলিন। বুঢ়াজন মছিঅ'ৰ : ফকল ভেণ্ট,—<noinclude></noinclude> rqz4zozzokswblaq37ly8nkcnjxjelm 104 92791 253720 2026-06-17T13:37:27Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী জঁ ভেলজঁ। তেওঁৰ গাত এটি সুন্দৰ কলা সাজ। বুঢ়া ভিতৰ সোমোৱাৰ লগে লগে দাবোৱানটোৱে ফুচফুচাই ঘৈণীয়েকক কলে –“মানুহজন দেখা দেখা যেন লাগিছে অ”। বুঢ়াৰ কাষলতিৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী জঁ ভেলজঁ। তেওঁৰ গাত এটি সুন্দৰ কলা সাজ। বুঢ়া ভিতৰ সোমোৱাৰ লগে লগে দাবোৱানটোৱে ফুচফুচাই ঘৈণীয়েকক কলে –“মানুহজন দেখা দেখা যেন লাগিছে অ”। বুঢ়াৰ কাষলতিৰ তলত এটা কাগজৰ টোপোলা। জিল্ নৰমেণ্ডৰ জীয়েকে লিগিৰীক সুধিলে— “এই মানুহজনে সদায় কালতিৰ তলত কিতাপ লৈ ফুৰাই নে কি?” এই মহিলাগৰাকীয়ে কিতাপ সমূলঞ্চে ভাল নেপায়। জীয়েকৰ কথা শুনি বুঢ়া পিতাকে মাত লগালে—“ তেওঁ সাধু মানুহ, হাতৰপৰা কিতাপ পুথি নেৰেই। কোনো দোষৰ কথা নহয়। এইটো সন্ত - সাধুসকলৰ ৰীতি।” বুঢ়াই ফকল্‌ভেল্টক অভিবাদন কৰি মাত দিলে “মছি অ’ৰ ট্ৰাঞ্চলেভেল্ট” বুঢ়াই ফকল্‌ভেল্টক পাহৰি ট্ৰাঞ্চ লেভেল্ট বোলা নাছিল, সৰু মানুহৰ নাম মনত নৰখা যেন দেখুওৱাটো ডাঙৰ মানুহৰ এটা ধুন! “মছিঅ'ৰ ট্ৰাঞ্চলেভেল্ট মই মোৰ নাতি মছিঅ'ৰ লা বেৰণ মেৰিয়াছ পন্টমাৰ্ছিৰ কাৰণে আপোনাৰ এই মহিলা গৰাকীৰ পাণি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।” ফকলভেল্টে সন্মতি জনাই মূৰ দোৱালে। সমাগত মণ্ডলীৰ অন্তৰৰ নিভৃত কোণত মিলন সঙ্গীত পঞ্চমত বাজি উঠিল। বুঢ়া জিল নৰমেণ্ডে তেওঁৰ হাত দুখন দাঙি কজেট আৰু মেৰিয়াছক আশীৰ্ব্বাদ কৰি কলে “এতিয়া তোমালোকে পৰস্পৰ্ক পূজা কৰিবলৈ অনুমতি পালা।” বুঢ়াই কথাষাৰ দোহাৰিবৰ আৱশ্যক নহল। খন্তেকৰ ভিতৰতে মিলন-যাগত প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাই মান-অভিমান, বেজাৰ-আনন্দৰ পূৰ্ণাহুতি দিবলৈ ধৰিলে। এই হোমৰ পূত গন্ধ, প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ বাহিৰে আনে অনুভৱ কৰা টান। কজেটে মুখত ঊষাৰ ৰাঙলি হাঁহি লৈ অভিমানৰ সুৰেৰে মেৰিয়াছক সম্বোধন কৰিলে—“তোমাক এইদৰে যুজ কৰিবলৈ কিহে পাইছিল? এই চাৰি মাহ তোমাক দেখা নাই। তোমাৰ এনেদৰে যুজলৈ যোৱা বৰ অন্যায়। তুমি বৰ দুষ্ট! ম‍ইনো বাৰু তোমাক কি কৰিছিলোঁ।?” মেৰিয়াছে চকুত বিজুলী লৈ নিমাত হৈ বহি থাকিল। জিল নৰমেণ্ডে এই চাকৈ চাকোৱা হালিৰ আনন্দ দেখি ৰঙত আপোন পাহৰা হৈ<noinclude></noinclude> kxjp7ut4snxpdy2xxjzlh88p272ffd2 104 92792 253721 2026-06-17T13:37:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "20 দীন-দুখী জীয়েকক কলে “চা, চা; সিহঁতৰ মনত কিমান আনন্দ!” । আন্ট জিল নৰমেণ্ডে অতদিনৰ মূৰত এই অন্ধকাৰ গৃহত আশা-আনন্দৰ পোহৰ দেখি ভেবা লাগি চাই আছিল। প্ৰেমৰ বিজয় দুন্দু..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>20 দীন-দুখী জীয়েকক কলে “চা, চা; সিহঁতৰ মনত কিমান আনন্দ!” । আন্ট জিল নৰমেণ্ডে অতদিনৰ মূৰত এই অন্ধকাৰ গৃহত আশা-আনন্দৰ পোহৰ দেখি ভেবা লাগি চাই আছিল। প্ৰেমৰ বিজয় দুন্দুভিয়ে ৫৭ বছৰ বয়সীয়া বুঢ়ীৰ কাণ তাল মাৰি ধৰিছিল, বুঢ়াৰ কথা কাণত নোসোমাল। আনন্দত মতলীয়া বুঢ়াই কৈ গল---“কজেট দীপ লিপ সুন্দবী। এই এধানিমান ছোৱালীটীক বেৰনেছ, কৰি তাইৰ ৰূপৰ অপমান কৰা হৈছে। তাই হব লাগিছিল ৰাজৰাণী। কি ৰূপহ চকুৰ চেলাউৰি যুৰি! সোণহঁত, তোমালোকে এইদৰে দিক্‌বিদিগ পাহৰি ইটিয়ে সিটিক ভাল পোৱা। প্ৰেমত নিৰ্ব্বোধ হৈ পৰা; আন সকলো পাহাৰ থোৱা। চকুত মূৰ্খালি, কিন্তু ঈশ্বৰৰ চকুত চৰম জ্ঞান। কি দুখৰ সৰহ ভাগ সম্পত্তি মই দান-দক্ষিণাত উৰাই দিলে॥ তহঁতলৈ বেচি একো থৈ যাব নোৱাৰিম; বৰ দুখ থাকি যাব।” এনেতে প্ৰেম মানুহৰ কথা! মোৰ মই মৰিলে এটি ধীৰ গম্ভীৰ কণ্ঠস্বৰ শুনা গল—“মাড় মজেল অধিকাৰিণী।” সকলোৱে অবাক ইমান পৰ তেওঁ কথাষাৰ জঁ ভেলজ ৰ। ফেকলভেন্ট ছশ হেজাৰ ফ্ৰাৰ হৈ চাই পঠিয়ালে। নিমাত হৈ এই সুখী মানৱ দুটিৰ ফালে অনিমিষ নেত্ৰেৰে চাই বিভোৰ হৈ বহি আছিল। বুঢ়া জিল নৰমেণ্ডে আচৰিত হৈ মাত দিলে—“ছ শ হেজাৰ ফ্ৰাঁ।” ভেলজই কালতিৰ তলব পৰা কাগজৰ টোপোলাটো উলিয়াই মেজৰ ওপৰত থলে। এই টোপোলাটোকে আন্ট জিলনৰ মেণ্ডে কিতাপ বুলি ভাবিছিল। কাগজৰ টোপোলাটো মোকলাই ভেলজই কিছুমান নোট উলিয়াই লেখিবলৈ ধৰিলে। জিল্‌ নৰমেণ্ডে হাঁহি হাঁহি কবলৈ ধৰিলে— “এইটো দেখোন বৰ ডাঙৰ কিতাপ! ” জ ভেলজই ছপাথিয়ৰ বিচাৰৰ পাছত জেলৰপৰা পলাই আহি তেওঁ মছিঅৰ মেলেন হৈ উপাৰ্জন কৰা ছ শ হেজাৰ ফ্ৰা ধন বেঙ্কৰ পৰা উলিয়াই আনিছিল। সেই ধনখিনি আকৌ পুলিচৰ হাতত ধৰা পৰি জেললৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখি ম’ফেয়াৰ মেল'ৰ হাবিত পুতি থৈ দিছিল। আকৌ পুলিচৰ হাতত ধৰা পৰি তেওঁ কিছুমান দিন জেল<noinclude></noinclude> qqzk23fy8z4p6mphclzlle21y5e1fxm 104 92793 253722 2026-06-17T13:39:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ৷ খটাৰ পাছত পাছত জাহাজৰপৰা সাগৰত জপিয়াই পৰি পলাই আহিবৰে পৰা ধনখিনি সদায় কালতি তলতে লৈ ফুৰিছিল। সেই ধনেই এতিয়া কজেটৰ যৌতুক সম্পত্তি। বিয়াৰ দিন ঠিক্‌ হ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ৷ খটাৰ পাছত পাছত জাহাজৰপৰা সাগৰত জপিয়াই পৰি পলাই আহিবৰে পৰা ধনখিনি সদায় কালতি তলতে লৈ ফুৰিছিল। সেই ধনেই এতিয়া কজেটৰ যৌতুক সম্পত্তি। বিয়াৰ দিন ঠিক্‌ হল। ডাক্তৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মেৰিয়াছক বিয়া কৰিবলৈ অনুমতি দিলে। এতিয়া ডিছেম্বৰ। আৰু দুমাহ বাকী। সুখৰ দিন আহে আৰু যায়। মেৰিয়াছ-কজেটে সময়ৰ একো ততকে ধৰিব নোৱাৰিলে। সিহঁতে অকল মাথোন বুজিলে সিহঁত দিনক দিনে স্বৰ্গৰ ফাললৈ উঠি যাবলৈ ধৰিছে। এই অভাৱনীয় পৰিবৰ্ত্তনত সিহঁত বিমুগ্ধ নোহোৱা হলে স্তম্ভিত হৈ পৰিলেহেতেন। মাজে মাজে মেবিয়াছে কজেটক সোধে, – “কজেট, তুমি কিবা তত ধৰিব পাৰিছানে? ” কজেটে চমুকৈ উত্তৰ দিয়ে—“ঈশ্বৰৰ কৰুণা!” কজেটৰ বিয়াৰ কাৰণে ভেলজ ই এটা এটাকৈ সকলো কাৰ্য্য সুকলমে সমাধা কৰি পেলালে। নিজে এসময়ত মেয়ৰৰ কাম কৰি আহিছে। আইন-কানুন তেওঁৰ সকলো জনা আছিল। অজ্ঞাত-কুলশীল। কজেটৰে সৈতে ফ্ৰাঞ্চৰ পূৰণিকলীয়া সম্ভ্ৰান্ত বংশৰ মেৰিয়াছৰ বিয়া দিবলৈ আইনৰ চকুত যত যি দোষ হব পাৰে সকলোখিনি তেওঁ নিৰ্ব্বিঘ্নে আঁতৰ কৰিলে। ক'তো অকণো আসোঁৱাহ নথকাকৈ সকলো কাম নিষ্পত্তি কৰি দিলে। কজেটৰ সঁচা পৰিচয় দিলে আইনমতে এই বিয়া সিদ্ধ নহব পাৰে। এই কাৰণে তেওঁ কজেটক নিজৰ ছোৱালী বুলি চিনাকি নিদি তেওঁৰ ককায়েক কন্‌ভেণ্টৰ মালী ফকল্‌ভেণ্টৰ ছোৱালী বুলি চিনাকি দিলে। তাইৰ বৰ্ত্তমান মাক বাপেক কেও নাই। এই বংশটোৰ এতিয়া আন কোনো নাই, তেওঁ আৰু কজেট মাথোন বাকী। কনভেন্টৰ ভগ্নী- মণ্ডলীয়ে এই বিষয় সাক্ষী দিলে। কজেটৰ যৌতুক ধনখিনি কোনো এজন মৃত আত্মীয়ই কজেটৰ কাৰণে থৈ যোৱা বুলি কৈ সকলোৰে সংশয় ছেদ কৰি পেলালে। ভাবিবৰ কাৰো মনত অকণো ছা নেথাকিল। কজেটে শুনিলে তাই যিটি-বুঢ়াক অতদিনে ‘পিতা” বুলি আহিছে সেই বুঢ়া তাইৰ প্ৰকৃত পিতাক নহয়। এই কথাষাৰে আন<noinclude></noinclude> rey2qacu5z3t0avnjcu4vuw0r9ri3u7 104 92794 253723 2026-06-17T13:40:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী সময়ত হোৱা হলে কজেটৰ মনত বৰ আঘাত দিলেহেঁতেন। কিন্তু কজেট এতিয়া আনন্দৰ ভৰ দুপৰত। কথাষাৰে তাইৰ মনত এছটা কলা মেঘ সৃষ্টি কবিলে সঁচা, কিন্তু সেই মেঘ খন্তেকতে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী সময়ত হোৱা হলে কজেটৰ মনত বৰ আঘাত দিলেহেঁতেন। কিন্তু কজেট এতিয়া আনন্দৰ ভৰ দুপৰত। কথাষাৰে তাইৰ মনত এছটা কলা মেঘ সৃষ্টি কবিলে সঁচা, কিন্তু সেই মেঘ খন্তেকতে আঁতৰি পৰিল। তাইব অসীম আনন্দৰ মাজত এই ক্ষুদ্ৰ বিষাদ নিমিষতে কৰবাত বিলীন হৈ পৰিল। তাইৰ যে মেৰিয়াছ আছে! বুঢ়া গল, ডেকা আহিল। জীৱনৰ গতিয়েই যে এই! তাৰ উপৰিও কজেট সৰুৰে পৰা জটিল ৰহস্যৰ ওপৰতেই ডাঙৰ-দীঘল হৈ আহিছে। বহস্যপূৰ্ণ শৈশৱৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱা জীৱনৰ প্ৰত্যেক মানুহেই সাধাৰণতে এনে কিছুমান কথাৰ কাৰণে উদাস হবলৈ বাধ্য হয়। কজেটে। এই ৰহস্যৰ প্ৰতি উদাস হৈ পৰিল। নহলে যে দিগ্‌ বিদিগ, হেৰুৱাব লাগিব! তথাপি তাই ভেলজঁ ক আগৰদৰেই একেটা সুবতে ‘পিতা' বুলি সম্বোধন কৰিলে। দৰা কন্যাৰ দিনে দেখা-দেখি হয়। ফকলভেন্টৰ লগত কজেট মেবিয়াছৰ ঘৰলৈ আহে। তাতে দুয়ো লগ হয়। সৰলাচতীয়া শুভাকাঙ্ক্ষী ফকল্‌ভেন্টক দেখি মেৰিয়াছৰ মনত কিবা এটা নজনা ভাবে ঠাই লবলৈ ধৰিলে। তাৰ মনত শত শহস্ৰ প্ৰশ্নৰ ঢৌ উঠিল। বুঢ়াৰ গঢ়-গতিত সি কিবা এটা ৰহস্য মেৰখাই থকা যেন পালে। সেই ৰহস্য ভেদ্ কৰিব নোৱাৰি সময়ে সময়ে সি নিজৰ স্মৰণ শক্তিকে অবিশ্বাস কৰিব লগাত পৰিল। তাৰ স্মৃতিৰ মাজত যোৱা ৪ মাহৰ জ্বালা যন্ত্ৰণাই এটা খাল খানি থৈ গল, সেই খালত পৰি তাৰ জীৱনৰ বহুত ঘটনা চিন চাব নোহোৱাকৈ হেৰাই পৰিছে। সি নিজক নিজে সুধিবলৈ ধৰিলে সি ফকল্‌ভেণ্টক যুদ্ধক্ষেত্ৰত সঁচাকৈয়ে দেখিছিলনে? সময়ে সময়ে মেৰিয়াছে দুই হাতে মুখ ঢাকি সেই অস্পষ্ট অতীতৰ মাজেদি তাৰ কল্পনাৰ ৰেখাডালি স্মৃতিৰ লেখনীৰে টানি লৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰে। তেতিয়া তাৰ চকুৰ আগত যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ বিষাদ অভিনয়ৰ অভিনেতাসকল এটা এটাকৈ আহি থিয় দিয়েহি। প্ৰহৰী গেভবোকৰ গান তাৰ কাণত বাজি উঠে ইপনিনৰ চেচা কপালত দিয়া চুমাটিৰ স্পৰ্শ তাৰ ওঁঠ দুটাই অনুভৰ কবে। কমফেয়াৰ এঞ্চোৰাছহঁত তাৰ চকুৰ আগত ঘূৰি ফুৰে। তাৰ<noinclude></noinclude> 7mk46hadhtip9046c4hqh7hbm1w5p0c 104 92795 253724 2026-06-17T13:43:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ২০১ পাছত আটইবোৰ এটাৰ পাছত এটাকৈ অদৃশ্য হৈ পৰে।' মছিঅৰ ফকলভেন্টেও লাহে লাহে গৈ এই অদৃশ্য প্ৰাণীবিলাকৰ ভিতৰৰে এটা অশৰীৰী প্ৰাণী হৈ পৰিল। শেহত সি কজেটৰ কাষত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ২০১ পাছত আটইবোৰ এটাৰ পাছত এটাকৈ অদৃশ্য হৈ পৰে।' মছিঅৰ ফকলভেন্টেও লাহে লাহে গৈ এই অদৃশ্য প্ৰাণীবিলাকৰ ভিতৰৰে এটা অশৰীৰী প্ৰাণী হৈ পৰিল। শেহত সি কজেটৰ কাষত স-শৰীৰে বহি থকা এই ধীৰ গম্ভীৰ বুঢ়াকে যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ সেই ফকলভেন্ট বুলি বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পোৱা হল। যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ ফকল্‌ভেন্ট তাৰ মনত এটা সপোনৰ ছবি যেন হৈ আহিল। তথাপি সি বুঢ়াক একো সুধিব নোৱাৰিলে। এই জটিল ঘটনাৰ আকৰ্ষণী শক্তি ইমান টান আছিল যদিও ই মেৰিয়াছক আন আন ভাবনাৰ বান্ধৰ পৰা ছিঙি এৰুৱাই আনিব নোৱাৰিলে। বিয়াৰ দিন যিমানে ওচৰ চাপি আহিল সিমানে তাৰ মন বেছি উদ্বিগ্ন হৈ আহিল। এই শুভদিনত সি দুজন মানুহৰ ওচৰত হিয়া ভৰা কৃতজ্ঞতা জনাই নতশিৰ হব লাগিব। সি তেওঁলোকৰ ওচৰত চিৰৰ্জীৱনৰ কাৰণে ঋণী। এই দুজন মানুহৰ প্ৰথম জন টেনাৰ্ডিয়ে; তেওঁ তাৰ পিতাকৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিছিল। আন জন তাক যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা আনি ককাকৰ ঘৰত থোৱা অচিন শুভাকাঙ্ক্ষী। সমাজৰ চকুত, পৃথিবীৰ ওচৰত, দস্যু হলেও টেনাৰ্ডিয়ে তাৰ চিৰ পূজনীয়। টেনাৰ্ডিয়েক বিচাৰিবলৈ সি মানুহ পাচিলে, ধন খৰচ কৰিলে কিন্তু টেনাৰ্ডিয়ে নোলাল। অচিন শুভাকাঙ্ক্ষীজনৰ শুং বিচাৰি মেৰিয়াছে তাক ৰাতি লৈ অহা গাড়ীখনৰ গাৰোৱানটোৰ গুৰি পালেগৈ। কিন্তু গাৰোৱানটোৱে একো সঠিক বাতৰি দিব নোৱাৰিলে। সি তাৰ গাড়ীত অহা মানুহকো চিনি নেপায়। সি এজন পুলিছ কৰ্ম্মচাৰীৰ আদেশমতে চীন নৈৰ পাৰৰ পৰা মৰা মানুহ এটাৰে সৈতে বন্দীএটাক তুলি লৈ আহিছিল। বন্দীটো চীন নৈৰ পাৰৰ খাল এটাৰ পৰা কান্ধত মৰা মানুহটো লৈ ওলাই আহিছিল। তাৰ পাছত মেৰিয়াছে পুলিছ আপিছতো ভু ললে, কিন্তু ফল একো নহল। মেৰিয়াছে ভাবনাৰ ওৰ নেপালে। কোন মানুহটোৱে তাক কান্ধত লৈ খালৰ পৰা ওলাই আহিছিল। খালৰ মাজেদি যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা ইমান দূৰ বাট তাক ভাৰ বৈ লৈ আহিবলৈ কাৰ, ইমান নিস্বাৰ্থ স্নেহ? এনে স্নেহ-<noinclude></noinclude> 1jp12iawpgk6nst446vvezu5cuanlmp 104 92796 253725 2026-06-17T14:03:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২১০ দীন-দুখী জীৱনৰ এদিনা পৰায়ণজনক সি ঋণ নোশোধালে যে তাৰ এই হেন সুখময় ভবিষ্যত জীৱনৰ ওপৰত অমঙ্গলৰ ছাঁ পৰি ৰব? পিতৃৰ জীৱনদাতা আৰু প্ৰাণ বক্ষা কৰোতাজনৰ দেনা-পাওনা শো..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>২১০ দীন-দুখী জীৱনৰ এদিনা পৰায়ণজনক সি ঋণ নোশোধালে যে তাৰ এই হেন সুখময় ভবিষ্যত জীৱনৰ ওপৰত অমঙ্গলৰ ছাঁ পৰি ৰব? পিতৃৰ জীৱনদাতা আৰু প্ৰাণ বক্ষা কৰোতাজনৰ দেনা-পাওনা শোধ নকৰাকৈ অম্লানবদনে নতুন নতুন সোপানত ভৰি দিয়া তাৰ পক্ষে অসম্ভৱ হৈ উঠিল। গধূলি জ'ভেলজ ৰ আগত মেৰিয়াছে এই জটিল ঘটনাৰ কথা উনুকিয়াই কবলৈ ধৰিলে—“এই মানুহজনক মই ইমান চেষ্টা কৰিও উলিয়াব নোৱাৰিলোঁ। যদি মই তেওঁক পালোঁহেতেন।” ভেলজই কথাষাৰ শুনিও নুশুনা ভাও জুৰিলে। ভেলজঁৰ উদাসীনতা দেখি মেৰিয়াছৰ খঙ উঠিল। সি চিঞৰি চিঞৰি কবলৈ ধৰিলে, “সেই মানুহজন যেয়ে তেওঁ মোক হক তেওঁ দেৱতা। আপুনি জানেনে তেওঁ কি কৰিছিল? কান্ধত লৈ নিশ্চয় তিনি চাবি মাইল বাট খালৰ গেলা গোন্ধৰ মাজেদি খপিয়াই জপিয়াই যাব লগাত পৰিছিল। কিহৰ কাৰণে? সেই মৰা শটোক ৰক্ষা কৰিবলৈ। সেই মৰা শটো আজি স্বয়ং মই, মোক কান্ধত তুলি লৈ তেওঁ কিজানি ভাবিছিল এনিয়াও ইয়াৰ গাত টিমিকি টিমিকি জীৱটে৷ জ্বলি আছে। এই জীৱন ফিৰিঙতিটো নুনুমুৱাকৈ ৰাখিবলৈ মোৰ জীৱনো বলি দিম। আহাহা! সেই ফিৰিঙতিৰ কাৰণে তেওঁ কিজানি এবাৰ নহয় দুবাৰ নহয়, কুৰি-পঁচিশ বাৰ জ্বলা জুইত জাপ দিছিল। প্ৰত্যেক খোজেই যে একোটা বিপদ আছিল। উম! কজেটৰ এই ছশ হেজাৰ ফ্ৰাঁ ধন যদি মোব হলহেতেন।” ভেলজই মেৰিয়াছৰ কথাৰ ওপৰতে মাত দিলে “কিয়? সেই ধন তোমাৰ নহলে কাৰ হব? নিশ্চয় তোমাৰ ধন। ” “তেন্তে সেই ধন দি ম‍ই মানুহটোক বিচাৰি উলিয়াম?” ভেলজ নিত্তৰ হৈ বহি থাকিল। মেৰিয়াছে এটা ঘটনাৰো ৰহস্য ভেদ কৰিব নোৱাৰিলে। টেনাৰ্ডিয়েক বিচাৰি উলিযাব নোৱাৰিলে, তাৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰোতা জনৰ নাম-গোন্ধকে নেপালে; তাৰ ওপৰতে এই ফকল্‌ভেন্ট জানো আকৌ দুজন ফকল্‌ভেণ্টৰ জটিল ৰহস্য। সেই যুদ্ধ সি জঁ ভেলাজক এই বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰাৰ লোভ ক্ষেত্ৰত দেখা ফকলভেন্ট নহয়। বিষম চিন্তাত পৰি সামৰিব নোৱাৰি<noinclude></noinclude> o9w8epmugnz1f07ptmqb625xs4lzbmb 104 92797 253726 2026-06-17T14:03:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ২১১ ভাল ভাল আহিলাপাতিৰে লাহেকৈ প্ৰশ্ন কৰি পেলালে —– আপুনি ৰু ফেলা চান গ্ৰেবী স্ট্ৰীটটো ভালকৈ চিনি পায়নে”? জঁ ভেলজই গহীন-গম্ভীৰভাৱে উত্তৰ কৰিলে “চিনি পোৱ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ২১১ ভাল ভাল আহিলাপাতিৰে লাহেকৈ প্ৰশ্ন কৰি পেলালে —– আপুনি ৰু ফেলা চান গ্ৰেবী স্ট্ৰীটটো ভালকৈ চিনি পায়নে”? জঁ ভেলজই গহীন-গম্ভীৰভাৱে উত্তৰ কৰিলে “চিনি পোৱ৷ দূৰৰ কথা, ম‍ই তাৰ নামকে শুনা নাই।” উত্তৰ শুনি মেৰিয়াছে ভাবিলে “মই নিশ্চয় ভ্ৰম কৰিছোঁ। বোধকৰোঁ দুয়োজন মানুহে হুবহু একে দেখিহে মোৰ মনত এনে ভাবনা হৈছিল।” সেই দিনাৰে পৰা মেৰিয়াছে ফকলভেন্টৰ কথা ভাবিবলৈ এৰি দি নিজৰ জীৱন- দাতা আৰু পিতৃৰ প্ৰাণৰক্ষকক বিচাৰি উলিয়াবলৈ একাণপতীয়া ভাৱে মনযোগ দিবলৈ ধৰিলে। বিয়াৰ দিন একেবাৰে ওচৰ চাপিল। দৰা কন্যাৰ কাৰণে পৰিপাটিকৈ ঘৰ সজালে। দৰা কন্যাৰ খোটালি ৰম্যপুৰী হৈ উঠিল। ভেলজঁকে৷ আটায়ে নেৰা নেপেৰাকৈ ধৰিলে, বিয়াৰ পাছত ভেলজঁ য়ো আহি নৰমেণ্ডৰ ঘৰতে থাকিব লাগিব; দূৰৈত অকলে থকাৰ কোনো সকাম নাই। উদাৰ আকাশৰ তলত ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ ১৬ তাৰিখৰ নিশাটি বৰ মঙ্গলময় হৈ উঠিছিল। এই নিশাটি নেৰিয়াছ কজেটৰ পৰিণয় ৰজনী। সেই দিনা গোটেই দিনটো বৰষুণ—যেন স্বৰ্গৰ পৰা দেৱতাসকলে আশীৰ্ব্বাদহে বৰ্ষণ কৰিছিল। এনে ৰঙ হৰিষৰ মাজতো প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাই সদায়েই তেওঁলোকৰ ভাগ্য আকাশত এচমকা ক'লা মেঘ দেখা পায়। জগতৰ চকুত কিন্তু সেইবোৰ কোনো ৰকমেই ধৰা নপৰে। বিয়াখন চেণ্ট পেল গীৰ্জ্জা ঘৰত সমাধা হৈছিল। নগৰৰ মেয়ৰ আৰু ধৰ্ম্মযাজকৰ আগত নৱ-দম্পতীয়ে সামাজিক প্ৰথামতে যথাবিহিত শপত ললে। ছৰ্কাৰৰ ঘৰৰ দলিলপত্ৰ ছহি কৰি বিয়া আইন সঙ্গত কৰিলে। পৰিণয়ৰ চৰম নিদৰ্শন স্বৰূপে আঙঠি সলালে। গীৰ্জ্জা ঘৰত বেদীৰ আগত আঁঠু লৈ ঈশ্বৰক সাক্ষী কৰি ইটিয়ে সিটিক হিয়া যাচি মঙ্গলময় পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰণিপাত জনালে। বিয়াৰ কাৰ্য্য সমাধা হল। দুয়ো হাতত ধৰা ধৰিকৈ গীৰ্জ্জাৰ পৰা ওলাই আহিল, তেওঁলোকক আদৰি নি ঘৰত থবলৈ বিবাহ- যাত্ৰীসকলে গীৰ্জ্জাৰ মুখত দুফালে দুশাৰী হৈ ঠিয় দি আছিল। ক'লা সাজ পাৰ পিন্ধা মেৰিয়াছ আৰু বগা সাজ পাৰ পিন্ধা কজেট যেতিয়া ৷<noinclude></noinclude> l5ghhbnhym4uufta66wnphxbiqjlbpg 104 92798 253727 2026-06-17T14:04:11Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী হাতত ধৰাধৰিকৈ গীৰ্জ্জাৰ পৰা ওলাই আহে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ সুখৰ বিমল আনন্দব জ্যোতি দেখি দৰ্শকবৃন্দ স্বৰ্গীয় ভাবত তন্ময় তদগদ হৈ পৰিছিল। কজেটে মেৰিয়াছৰ হা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী হাতত ধৰাধৰিকৈ গীৰ্জ্জাৰ পৰা ওলাই আহে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ সুখৰ বিমল আনন্দব জ্যোতি দেখি দৰ্শকবৃন্দ স্বৰ্গীয় ভাবত তন্ময় তদগদ হৈ পৰিছিল। কজেটে মেৰিয়াছৰ হাতত ধৰি দৰ্শকবৃন্দৰ মাজত ঠিয় হৈয়ো সপোন-দিঠক একো ঠিক্ কৰিব নোৱাৰিছিল। তাই ভেবালাগি এবাৰ মেৰিয়াছৰ ফালে চাইছিল, এবাৰ মানুহৰ জুমৰ ফালে চাইছিল। এবাৰ আকৌ আকাশৰ ফালে চাইছিল। তাইৰ চকুৰ দৃষ্টি দেখি বোধ হৈছিল, তাই যেন এই সুখ-সপোনৰ পৰা সাৰ পায় বুলি ভয় কৰিছিল। এই উদ্বিগ্ন অথচ আশ্চৰ্য্য ভাবৰ প্ৰতিবিম্বটিয়ে কজেটৰ ওপৰত এক অপূৰ্ব্ব সৌন্দৰ্য্যৰ জেউতি চৰাই দিছিল। বিয়াৰ কেদিনমানৰ আগতে ভেলজৰ এটা ঘটনা হল। তেওঁ সোহাতৰ বুঢ়া আঙুলিটো নিজে ইচ্ছা কৰিয়ে অলপ কাটিললে। আৰু তাত ফটা কানি মেৰিয়াই হাতখন কাপোৰ এখনত বান্ধি বাউসীত ওলোমাই লৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে। হাতখন তেওঁ কজেটকে নেদেখুৱায়। ফলত তেওঁক বিয়াৰ কৰিবলৈ কোনেও পেৰি নধৰিলে। দলিল পত্ৰ বোৰত ছহি জিল্‌ নৰমেও আৰু আন শেষ হৈ গল! আন মানুহৰ ছহিতেই দলিলৰ কাম কন্যা আহি ঘৰ সোমাল। ভিতৰত বিয়াৰ ভোজৰ সন্ধিয়া দৰা আয়োজন। ভেলজঁ দলিলপত্ৰ আদি ছহি কৰাত নাহিল যদিও কোনো কামতে অনুপস্থিত থকা নাই। আন আন মানুহৰ লগতে তেৱোঁ জিল্‌ নৰ- মেণ্ডৰ চৰাত একাষে বহি পৰিল। কজেটে ইমান পৰ ভেল ৰে কথা পতা নাছিল! ভেলজঁ ৰ চকুত পৰা মাত্ৰকে তাই সাউৎকৰে উঠি তেওঁৰ কাষ পালেগৈ। বুঢ়াক সাবটি ধৰি দুষ্টালিৰ হাঁহিমাৰি আতৌ পুতৌ কৈ প্ৰশ্ন কৰিলে “এতিয়া তোমাৰ ভাল লাগিছেনে?” ভেলজ ই উত্তৰ দিলে “লাগিছে।” “তেন্তে হাঁহাঁ আকৌ।” ভেলজই হাঁহিবলৈ ধৰিলে। সুখে সুখৰ লগ বিচাৰে। এনেতে খোৱাৰ জাননী খাবলৈ উঠিল। মেৰিয়াছ গল, জিল্‌ নৰমেণ্ড পৰিল। সকলো গল; কজেট গল, আলহী দুলহী বন্ধু-বান্ধৱ সকলো খাবলৈ গল। ;<noinclude></noinclude> q5fnhc5t98lmyxq3qxwjq37zwpzzaen 104 92799 253728 2026-06-17T14:04:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ২১৩ কেৱল নগল জঁ-ভেলজ। তেওঁ আঙুলিৰ বিষত জ্বৰ উঠিছে বুলি কোনোবা এটাৰ আগত বাতৰি পঠিয়াই জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ ঘৰৰ পৰা গুচি আহিল। ভোজৰ পাতত বাপেকক নেপাই কজেটৰ মনত বে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ২১৩ কেৱল নগল জঁ-ভেলজ। তেওঁ আঙুলিৰ বিষত জ্বৰ উঠিছে বুলি কোনোবা এটাৰ আগত বাতৰি পঠিয়াই জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ ঘৰৰ পৰা গুচি আহিল। ভোজৰ পাতত বাপেকক নেপাই কজেটৰ মনত বেজাৰ লাগিল। কিন্তু আনন্দৰ মহা দুকুল-ডকা দিনত এনে সক সুৰা দুখৰ ঠাই ক'ত? কজেট আৰু মেৰিয়াছে সেই সময়ত আনন্দৰ এনে উচ্চশিৰত উঠিছিল গৈ যে তাৰ পৰা দূৰ দূৰনিৰ সক খলা বমা অকণো ধৰিব নোৱাৰিলে।। খোৱা-বোৱাৰ পাছত নাচ-গান হল। নাচ-গানৰ শেষত সকলো ঘৰাঘৰি গল। দৰা-কন্যা শতেক শুভইচ্ছা শিৰত লৈ ভিতৰ ৰঙ-ধেমালিৰ সকলো ধুমুহা মাৰ পৰিল। তেতিয়া মাজ নিশা। জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ বিলাসভবন দেৱতাৰ পবিত্ৰ মন্দিৰত পৰিণত হৈ পৰিল। ইয়াতে আমি ৰৈ পৰোঁ। আৰু আগবাঢ়িব নোৱাৰোঁ। কাৰণ এই পূত পৱিত্ৰ স্থানত প্ৰবেশ কৰিবৰ অধিকাৰ আমাৰ নাই। পৰিৰ্ণয়ৰ ৰাতি মঙ্গল কামনা কৰিবলৈ প্ৰজাপতি নিজে আহি নৱদম্পতীৰ দুৱাৰ দলিত থিয় দিয়েহি। প্ৰেম যজ্ঞৰ পৱিত্ৰ বেদীৰ কাষত ভাষা ঢুকাই যায়, মন অলৌকিক ভাবত দোঁ খাই পৰে সোমাল। ক্ষন্তেকৰ পাছতে গল, গোটেই খন নিজম্ হৈ মাজ নিশাৰ অলপ পাছতে জঁ ভেলজ আহি তেওঁৰ ঘৰ সোমাল। মনটো বিষাদৰ ডাৱৰে ছানি পেলাইছে। ভিতৰ সোমাই ভেলজই এডাল মমবাতি জ্বলাই বিছনাৰ ওপৰত বহি পৰিল। সেই একেই ঘৰ একেই দুৱাৰ; তথাপি এটাইবোৰ নতুন যেন লাগিল। গোটেই ঘৰখন যেন উদঙ। নিজৰ ভৰিৰ শব্দতে নিজে চক্‌খাই উঠিল। তেওঁ লাহেকৈ উঠি বিছনাৰ ওচৰত থকা আলমাৰিটোৰ কাষ পালেগৈ। আলমাৰিটো মেলি কাপোৰৰ টোপোলা এটা আনি তাৰ পৰা কিছুমান কাপোৰ উলিয়ালে। এই কাপোৰ খিনিকে পিন্ধি আজি দহ বছৰৰ আগতে কজেট মফেয়াৰ মেলৰ হোটেলৰ পৰা তেওঁৰ লগত গুচি আহিছিল। জোতা, মোজা. ছোলা ৰুমাল আটাইবোৰ আছে। জোতা যোৰ কজেটৰ<noinclude></noinclude> ktenn1kgx7yjnfxyu2akxjp3rjark89 104 92800 253729 2026-06-17T14:04:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী মোজা যুৰি দীঘলে ভেলজৰ মোজাযুবিত কজেটৰ ভৰিৰ এই বস্তুখিনিৰ আটাইবোৰেই সৰু ভৰি কেইটিত এতিয়াও খাব। হাত খনতকৈ বেছি দীঘল নহয়। সাঁচ এতিয়াও বাৰুকৈ ধৰিব পাৰি।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী মোজা যুৰি দীঘলে ভেলজৰ মোজাযুবিত কজেটৰ ভৰিৰ এই বস্তুখিনিৰ আটাইবোৰেই সৰু ভৰি কেইটিত এতিয়াও খাব। হাত খনতকৈ বেছি দীঘল নহয়। সাঁচ এতিয়াও বাৰুকৈ ধৰিব পাৰি। ক'লা ৰঙৰ। ভেলজই মফেয়াৰ মেললৈ যাওঁতে নিজে এই বোৰ কজেটলৈ বুলি কিনি লৈ গৈছিল। তেওঁ বিছনা খনৰ ওপৰত বস্তুবোৰ ঠায়ে ঠায়ে সজাই গল। ভেলজই সাজটে ঘূৰাই-পকাই চাবলৈ ধৰিলে। কজেট তেতিয়া এখই কিমান যিনি আছিল, তাই কেনেকৈ কাষত পুতলাটো লৈছিল, কোনটো জেপত তেওঁ খৃষ্টমাছৰ ৰাতি দিয়া লুই মোহৰটো লৈ ফুৰিছিল, কেনেকৈ হাঁহি হাঁহি হোটেল এৰি তাই তেওঁৰ লগত গুচি আহিছিল, এটা এটাকৈ তেওঁ সকলো কথা কালিক আজি কৰি চকুৰ আগত আঁকিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া যে কজেক্টৰ তেওঁৰ বাহিৰে আপোন বুলিবলৈ পৃথিবীত কেও নাছিল। চাওঁতে চাওঁতে বুঢ়াৰ দেখিলেই ভক্তি হোৱা পকা মূৰটো বিছনাত পৰি গ'ল। কজেটৰ কাপোৰকানিখিনিত তেওঁ মুখখন পুতি পেলালে। কোনোবাই তেতিয়া ওপৰ মহলাত অহা- যোৱা কৰা হলে গম পালেহেতেন তলব কোঠাত কোনোবাই বিষমভাৱে ফেকুঁৰি উঠিছে। ভেলজঁই গোটেই ৰাতি যুদ্ধ কৰিয়ে কটালে। এই যুজেই তেওঁৰ মনত জীৱনৰ শেষ যুজ যেন লাগিল। তেওঁ নিজক নিজে সুধিলে—কজেট আৰু মেৰিয়াছৰ এই সুখ আনন্দ তেওঁ কেনেভাৱে গ্ৰহণ কৰিব লাগিব? কজেটৰ সুখ আৰু আনন্দই তেওঁৰ জীৱনৰ যে লক্ষ্য আছিল। তেওঁৰ জীৱনৰ লক্ষ্য ভেদ হল। তেওঁ কজেটক সুখী কৰিলে। এতিয়া তেওঁ কি কৰিব? কজেটে মেৰিয়াছক বিচাৰিছিল, তেওঁ মেৰিয়াছক আনিদিলে। মেৰিয়াছ এতিয়া কজেটৰ; কজেট এতিয়া মেৰিয়াছব। সিহঁতে সকলো পাইছে, প্ৰেম-প্ৰতিদান সকলো হৈছে; আন কি ধনসম্পত্তিও যথেষ্ট চাপিছে। সকলোবোৰ যে তেওঁ নিজ হাতেই কৰি দিছে। কজেট মেৰিয়াছে এখনি শান্তিৰ ৰাজ্য পাতিছে; তেওঁ এতিয়া তাত সোমোৱা উচিত<noinclude></noinclude> p3vmodmsona8yzd0kgfkjohtgvtkzoa 104 92801 253730 2026-06-17T14:04:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী তেওঁ সোমালে যে শান্তিৰ নে? তেওঁ যে পলৰীয়া কয়দী। ৰাজ্যখনি ছাৰখাৰ হৈ যাব। কিন্তু নোসোমালেও যে নোৱাৰে। কজেট যে তেওঁৰ প্ৰাণৰ প্ৰাণ! কজেট নহলে যে তেওঁ এখন্তে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী তেওঁ সোমালে যে শান্তিৰ নে? তেওঁ যে পলৰীয়া কয়দী। ৰাজ্যখনি ছাৰখাৰ হৈ যাব। কিন্তু নোসোমালেও যে নোৱাৰে। কজেট যে তেওঁৰ প্ৰাণৰ প্ৰাণ! কজেট নহলে যে তেওঁ এখন্তেকো জীয়াই নেথাকে। কিয়? তেৱেঁই যে কজেটক নি নিজ হাতে মেৰিয়াছৰ হাতত সঁপি দিছে। কজেটৰ সুখেই যে তেওঁৰ জীৱনৰ চৰম উদ্দেশ্য আছিল। কজেটৰ সুখৰ কাৰণে তেওঁ জানি-শুনও যে নিজক বিলাই দিছে। কিয়? নহয়। কজেটৰ চেষ্টা, হৃদয়ৰ পুৰুষাৰ্থ, মনৰ প্ৰবল ইচ্ছা। কজেটৰ ওপৰত তেওঁৰ স্বত্ব কোনেও কাঢ়ি নিব নোৱাৰে। তেওঁ কজেটৰ সেই একে বাপেকেই থাকিল। তেওঁৰ কজেট আছে যেতিয়া কিহৰ বেজাৰ, কিহৰ দুখ? তেন্তে? তেন্তে তেওঁ লুপ্ত অতীতক ভবিষ্যতলৈ টানি নিব লাগিব; কোনেও তেওঁৰ অতীত কাহিনীৰ এটি কথাও ঘুণাক্ষৰেও গম পাব নালাগিব। তেওঁ মুখত মুখা পিন্ধি কজেট মেৰিয়াছৰ লগতে সেই সুখৰ জুহালৰ কাষত বহি জুই ফুৱাব। তেতিয়া তেওঁৰ অশান্তি নেথাকে নহয়? নেথাকে নে থাকিব? তেওঁৰ মুখা পিন্ধাটো উচিত হবনে? তেওঁ কয়দীৰ শিকলি পিন্ধা ভৰিৰে সেই গৌৰৱপূৰ্ণ নিষ্কলঙ্ক চ'ৰাত ঠিয় দিয়াটো ন্যায় হবনে? এই সৰল-হৃদয় পৱিত্ৰ প্ৰাণী দুটিৰ হাত কেখনি তেওঁৰ কলঙ্কিত হাতেৰে সাবটি ধৰা উচিত হবনে? ইহঁতৰ উজ্জ্বল ভাগ্য আকাশত তেওঁৰ পোৰাকপলীয়া ভাগ্যৰ ডাৱৰ পেলাই দিয়াটো উচিত হবনে? নহয়, নহয়, এশবাৰ নহয়। তেনেহলেযে কজেটৰ সুখৰ লতাডালি হঠাৎ কোনোবা দিন শুকাই পৰিব। সেইটো হবলৈ তো তেওঁ দিব হব লাগিলে তেওঁ অতবোৰ কৰি নকৰি কৰিলে কি? কি কৰা উচিত? তেনেহলে তেওঁ কৰা উচিত— কজেটক সুখী হবলৈ এৰি দি নিজক বিসৰ্জ্জন দিয়া। নিজে থাকিবলৈ গলে তেওঁ কজেটৰ পৰা আঁতৰি থাকিব নোৱাৰে। কজেটৰ ওচৰত থাকিলে কজেটৰ তেন্তে কজেটৰ সুখ তেওঁৰ অসহনীয় সুখ হক; কজেটৰ সুখেই তেওঁৰ প্ৰাণৰ নোৱাৰে। তেনেহলে তেওঁ<noinclude></noinclude> ft0jfxrrgwjxugww8rd9tzxyy6jlay2 104 92802 253731 2026-06-17T14:05:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২১৬ দীন-দুখী ধ্বংস অনিবাৰ্য্য। এইদৰে ভাবোঁতে ভাবোঁতে গোটেই ৰাতিটো তেওঁ উজাগৰেই শেষ কৰিলে। যেতিয়া তেওঁৰ ভাৱনা শেষ হয়, তেতিয়া পুৱা ৯ বাজিল। তেওঁ বিছনাত পৰি থাকো..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>২১৬ দীন-দুখী ধ্বংস অনিবাৰ্য্য। এইদৰে ভাবোঁতে ভাবোঁতে গোটেই ৰাতিটো তেওঁ উজাগৰেই শেষ কৰিলে। যেতিয়া তেওঁৰ ভাৱনা শেষ হয়, তেতিয়া পুৱা ৯ বাজিল। তেওঁ বিছনাত পৰি থাকোঁতে মানুহে দেখা হলে মৰা নে জীয়া, একো ঠিক্ কৰিব নোৱাৰিলে হেতেঁন। ভাবনাৰ অন্তত যেতিয়া তেওঁ একেচাবে উঠি কজেটৰ কাপোৰ খিনিত ওপৰা- উপৰিকৈ চুমা খাবলৈ ধৰিলে তেতিয়াহে তেওঁক জীয়াই থকা যেন দেখা গল।<noinclude></noinclude> 5cpjgmzegug0qn4gqxgi8pjesoag7vu 253732 253731 2026-06-17T14:06:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২১৬|দীন-দুখী|}}</noinclude> ধ্বংস অনিবাৰ্য্য। এইদৰে ভাবোঁতে ভাবোঁতে গোটেই ৰাতিটো তেওঁ উজাগৰেই শেষ কৰিলে। যেতিয়া তেওঁৰ ভাৱনা শেষ হয়, তেতিয়া পুৱা ৯ বাজিল। তেওঁ বিছনাত পৰি থাকোঁতে মানুহে দেখা হলে মৰা নে জীয়া, একো ঠিক্ কৰিব নোৱাৰিলে হেতেঁন। ভাবনাৰ অন্তত যেতিয়া তেওঁ একেচাবে উঠি কজেটৰ কাপোৰ খিনিত ওপৰা- উপৰিকৈ চুমা খাবলৈ ধৰিলে তেতিয়াহে তেওঁক জীয়াই থকা যেন দেখা গল। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 08k145rtb0cxd29yafijvtltbdeacln 104 92803 253733 2026-06-17T14:06:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চতুৰ্বিংশ অধ্যায় নৱদম্পতীৰ সুখৰ দীঘল ঘুমটিলৈ সম্মান জনাই বাহী বিয়াৰ দিনা জিল নবমেণ্ড ভৱন দুপৰ বেলিকালৈকে নিজঞ্জাল। নিজৰ নিজৰ কোঠাত সকলো নিশাৰসাৰ হৈ পৰি আছে। দ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>চতুৰ্বিংশ অধ্যায় নৱদম্পতীৰ সুখৰ দীঘল ঘুমটিলৈ সম্মান জনাই বাহী বিয়াৰ দিনা জিল নবমেণ্ড ভৱন দুপৰ বেলিকালৈকে নিজঞ্জাল। নিজৰ নিজৰ কোঠাত সকলো নিশাৰসাৰ হৈ পৰি আছে। দুপৰৰ আগ ভাগতে জঁ-ভেলজঁ আহি জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ ঘৰ ওলাল। তেতিয়াও চৰাত মানুহ বহাহি নাই। লগুৱা এটাৰ আগত মেৰিয়াছলৈ বাতৰি দি বুঢ়া বাহিৰতে ঠিয় দিলে। বুঢ়াৰ চকু এনেয়ে গাতত সোমোৱা তাতে সি আপোনপাহৰা হৈ কৈ গল লাগিছে। কালি ভোজৰ ঘৰত নিশাৰ নিশাটো উজাগৰে থকাত আৰু সোমাই পৰিছিল। অলপৰ পাছতে হাঁহি মুখ, নিজম কপাল আৰু তিৰবিৰ, চকুৰে মেৰিয়াছ আহি বুঢ়াৰ আগত ঠিয় দিলেহি। মেৰিয়াছৰো ৰাতি টোপনি নাই। বুঢ়াক অভ্যৰ্থনা কৰি মেৰিয়াছে মাত লগালে – “দেউতা দেখোন বৰ সোনকালে আহিল? এতিয়া বাৰহে বাজিছে; কজেট শুয়ে আছে।” মেৰিয়াছ আৰু ভেলজৰ ভিতৰত ইমানদিন অপ্ৰীতিৰ এটা বৰ ওখ ঢাপ পৰি আছিল। আজি আনন্দৰ কোবাল সোঁতত সেই ঢাপ খহি তাৰ চিন্-চাবো নাইকিয়া হৈ গল। “আপোনাক লগ পাই মোৰ বৰ ৰঙ নেদেখি কিমান দুখ পালো। হাতখন কেনে পাইছে? ভাল হৈছে, নহয়নে? কজেটে ময়ে কালি আপোনাৰ কথাকে পাতিছিলো। তাই সে আপোনাক কিমান ভাল পায়। আপুনি নেপাহৰিব আপুনি আহি আজিৰ পৰা আমাৰ লগত থাকিবলৈ লব লাগিব। নহলে আমি নেৰোঁ। কজেটৰ লগত আপোনাৰ কাজিয়া হৈ যাব। ককাদেউতাৰ লগত আপুনি বৰ ৰঙেৰে সময় নিয়াব পাৰিব। ম‍ই কাছাৰীলৈ গলে আপুনি কজেটক হাতত ধৰি তাহানিখন লক্সেমবাৰ্গত ফুৰাবলৈ নিয়াদি ফুৰাবলৈ লৈ যাব। তা, আপুনি আজি ইয়াতে খাব লাগিব।”<noinclude></noinclude> 8gikhb888fi2syl9a48f9osqkaeaw6y 104 92804 253734 2026-06-17T14:07:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ভেলজঁই মাত দিলে— “মই আপোনাক কথা এটা কৈ যাবলৈহে আহিলোঁ। ম‍ই এটা ডাগী চোৰ।” কথা বিশ্বাস কৰিবলৈ মনৰ যেনেকৈ এটা সীমা আছে, কথা শুনিবলৈকো কাণৰো তেনেকৈয়ে এটা সী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ভেলজঁই মাত দিলে— “মই আপোনাক কথা এটা কৈ যাবলৈহে আহিলোঁ। ম‍ই এটা ডাগী চোৰ।” কথা বিশ্বাস কৰিবলৈ মনৰ যেনেকৈ এটা সীমা আছে, কথা শুনিবলৈকো কাণৰো তেনেকৈয়ে এটা সীমা আছে। “মই এটা ডাগী চোব” এই কথাষাৰ মেৰিয়াছৰ কাণত সোমাইও নোসোমাল। মেৰিয়াছে শুনিলে, বুঢ়াই কথা এষাৰ কৈছে; কিন্তু কি কথা সি শুনা নাই; বুজা নাই। সি মুখ মেলি অবাক হৈ ৰৈ থাকিল। ভেলজই তেওঁৰ হাতৰ আঙুলিৰ বান্ধ সোলোকাই মেবিয়াছক আঙুলিটো দেখুৱাই কলে – “মোৰ আঙুলিত একো হোৱা নাছিল। আপোনাৰ বিয়াৰ কিছুমান কামৰ পৰা আঁতৰি থকা মোৰ উচিত আছিল। মই ছল—চক্ৰান্ত কৰি আঁতৰি থাকিলোঁ॥ আঙুলিৰ ঘা মোৰ ফাকি। নহলে মই বিয়াৰ দলিল-পত্ৰত ছহি কৰি দলিলখন আইন-বিৰুদ্ধ কৰিব লগাত পৰিলোঁহেঁতেন।” “তাৰ মানে?” “মানে মই ফাটেক খাটিছিলো।” “আপুনি দেখিছোঁ মোক বলিয়া কৰিব।” “মছিঅ’ৰ পন্টমাছি মই ডকাইতি কৰি ১৯ বছৰ কাৰাবাসত পৰিছিলোঁ। তাৰ পাছত দ্বিতীয়বাৰ ডকাইতি কৰাৰ দোষত মোৰ যাবজ্জীৱন কাৰাদণ্ড হয়। বৰ্ত্তমান ম‍ই পলবীয়া কয়দী। * মেৰিয়াছে বিশ্বাস নকৰিবলৈ প্ৰাণপণে চেষ্টা কবিলে; কিন্তু তাৰ চেষ্টা কামত নেলাগিল, সি ঘাটি খাবলৈ বাধ্য হল। সি যেন কিবা এটা নুবুজা কথা বুজিব পাৰিলে, আৰু সিও যেন অতিমাত্ৰাত। নিমিষৰ ভিতৰতে ভাগ্য আকাশ জুৰি তাৰ চকুৰ আগত কঠোৰ নিয়তিয়ে সংহাৰ মূৰ্ত্তিবে দেখা দিলেহি। সি ভয়ত দুখোজ পাছ হুঁ হকি উত্ৰাৱলভাৱে কবলৈ ধৰিলে “কক, কক্; নৰব। আপুনি কজেটৰ পিতাক!” ভেলজই ধীৰ স্থীৰ দিলে—“মোৰ নিচিনা মানুহৰ শপত আইনে গ্ৰাহ্য আপোনাক বিশ্বাস কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলোঁ। আপুনি বিশ্বাস কৰক। মই কজেটৰ পিতাক? ঈশ্বৰ সাক্ষী! ম‍ই কজেটৰ পিতাক নহওঁ। মছিঅব লা বেৰণ পন্টমাৰ্ছি। ম‍ই ফেভৰাল্‌ছৰ এটা নিমাখিত হজুৱা। কাঠ কাটি জীৱিকা নিৰ্ব্বাহ কৰিছিলোঁ॥ মোৰ নাম ফেক্‌লভেন্ট গম্ভীৰ কণ্ঠেৰে উত্তৰ নকৰে। তথাপি<noinclude></noinclude> jajamrxfeexz77lkawhiz08gqp1lh2m 104 92805 253735 2026-06-17T14:07:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ২১৯ নহয়--জঁ ভেলজ। ম‍ই কজেটৰ একো নহওঁ। আপুনি মোক বিশ্বাস কৰক। তাৰ প্ৰমাণ? ম‍ই কৈছোঁ যেতিয়া ময়ে তাৰ প্ৰমাণ।” মেৰিয়াছে ভেলজৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। তেওঁৰ মুখ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ২১৯ নহয়--জঁ ভেলজ। ম‍ই কজেটৰ একো নহওঁ। আপুনি মোক বিশ্বাস কৰক। তাৰ প্ৰমাণ? ম‍ই কৈছোঁ যেতিয়া ময়ে তাৰ প্ৰমাণ।” মেৰিয়াছে ভেলজৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। তেওঁৰ মুখ মলিন; অথচ নিৰ্ভীক, প্ৰশান্ত এনে নিৰ্ভীকতাত আৰু প্ৰশান্ততাত অসত্যই ঠাই পাৰ নোৱাৰে। “মই বিশ্বাস কৰিলে॥” জঁ-ভেলজই কবলৈ ধৰিলে— “মই কজেটৰ কি? সংসাৰ পথত ক্ষন্তেকলৈ লগ পোৱা এটা পথিক মাথোন; আৰু একো নহওঁ। দহবছৰৰ আগতে কজেটৰ অস্তিত্ব সম্বন্ধেও মোৰ কোনো ধাৰণা নাছিল। সঁচা, ম‍ই তাইক বৰ ভাল পাওঁ। কিয় জানেনে? বুঢ়া মানুহে কেচুৱাৰে পৰা দেখা লৰা ছোৱালীহঁতক ভাল পায়। তাই মাউৰী আছিল, বাপেকো নাই, মাকো নাই। তাইৰ মোক লগা হৈছিল। সেই হে ম‍ই তাইক বুকত আঁকোৱালি ধৰিলোঁ। আজি ইমানদিন তাইৰ হাতত ধৰি বাট বুলি আহিছিলোঁ, আৰু নহয়। আজিৰ পৰা তাইৰ লগত মোৰ এৰাএৰি। বেলেগ পথৰ পথিক। তাই এতিয়া বেৰনেছ । । আমি দুয়ো আজিৰ পৰা পন্টমাৰ্ছি, আৰু মই —? আপোনাৰ মনত সন্দেহ এতিয়া কোনেও বিচাৰি ফুৰা সেই যে ছয়লাখ ফ্ৰাঁ যৌতুক, সেই বিষয়ে হব পাৰে; সন্দেহৰ কোনো কাৰণ নাই। কজেটলৈ বুলি সেই ধন মোৰ হাতত থৈ গৈছিল। কোনে থৈ গৈছিল—তাক জানিবৰ কোনো সকাম নাই। তাইৰ ধন তাইক ঘূৰাই দিছোঁ। আৰু মোৰ কব লগা নাই।” “মোক এইবোৰ কথা কবৰ কি সকাম আছিল? কোনে আপোনাক বল কৰিছিল? নিজৰ গুপুত কাহিনী নিজতে গুপুত ৰাখিব পাৰিলেহেঁতেন। আপোনাকতো নাই, খেদি ফুৰা নাই, পিছ লোৱা নাই।” কৈছে—কোনেও মোক বিচাৰি ফুৰা নাই, নাই। নহয়, লৈছে। মোৰ পিছ লৈছে, মোক বিচাৰি ফুৰিছে, খেদি ফুৰিছে। কোনে? ম‍ই নিজে। মই নিজে নিজক খেদি ফুৰিছোঁ, নিজে নিজক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছো; নিজে নিজক নি ফাচি কাঠত তুলি দিছোঁ। নিজে নিজক যেতিয়া ধৰে, তেতিয়া আৰু এৰাবৰ উপায় নাই। এই বান্ধ “কিয় কলোঁ মই? আপুনি খেদি ফুৰা নাই, পিছ লোৱা<noinclude></noinclude> 98sduao74bq82oxscii3kp1znqj9eua 104 92806 253736 2026-06-17T14:07:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী বৰ টান বান্ধ।” এই বুলি বুঢ়াই নিজৰ ডিঙিটোত খামোচ মাৰি ধৰি মেৰিয়াছৰ কাষলৈ টানি লৈ গৈ কলে—“চক এই খামোচৰ পৰা ম‍ই এৰাই যাব নোৱাৰিমনে? পাৰিম। কিন্তু বিবেকৰ হা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী বৰ টান বান্ধ।” এই বুলি বুঢ়াই নিজৰ ডিঙিটোত খামোচ মাৰি ধৰি মেৰিয়াছৰ কাষলৈ টানি লৈ গৈ কলে—“চক এই খামোচৰ পৰা ম‍ই এৰাই যাব নোৱাৰিমনে? পাৰিম। কিন্তু বিবেকৰ হাত সম্পূৰ্ণ বিভিন্ন হাত, তাৰ হাতৰ পৰা এৰাবৰ সাধ্য মোৰ নাই। যদি সুখী হব খোজে কৰ্ত্তব্য চিনি নলব। যেতিয়াই কৰ্ত্তব্য চিনিব, তেতিয়াই সকলো শেষ। মানুহে কয়, কৰ্ত্তব্য চিনা এটা শাস্তি। কিন্তু মই কওঁ, ই শাস্তি নহয়। কৰ্ত্তব্য চিনাৰ উপযুক্ত পুৰস্কাৰ আছে। কৰ্ত্তব্যই আপোনাক নৰকত পেলাব পাৰে সচাঁ, কিন্তু নৰকতো আপুনি ঈশ্বৰৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিব পাৰিব। যেই কৰ্তব্য চিনিব, সেই সুবিমল শান্তি নামি আহিব। মছিতাৰ পন্টমাৰ্ছি। মই ঠগ নহওঁ; প্ৰবঞ্চক নহওঁ, অতি সৰল মানুহ। আজি আপোনাৰ চকুত ম‍ই বহুতো তললৈ নামি গৈছে৷ যদিও নিজৰ চকুত মই ক্ৰমান্বয়ে ওপৰলৈ উঠি গৈ আছো। ম‍ই কাৰাদণ্ড দণ্ডিত ঘৃণ্য দস্যু হলেও বিবেকৰ আজ্ঞাধীন। ম‍ই মোৰ কথা ৰাখিব পাৰিলোঁ, ইয়াতকৈ মোৰ আৰু সন্তোষৰ কথা কি হব পাৰে! মছিঅৰ পণ্টমাৰ্ছি! এই বুঢ়া মূৰৰ ওপৰেদি জীৱনৰ বহুতো ধুমুহা পাৰ হৈ গৈছে, ম‍ই সেইবোৰ” বুঢ়া অলপ থমকি ৰল। সেপ ঢুকি লৈ আকৌ কলে—“যাৰ মূৰৰ ওপৰত বিপদৰ এনে গধুৰ শিল পৰো পৰো হৈ আছে আনক অতৰ্কিত ভাৱে সেই বিপদৰ অধিকাৰ নাই। ফেকল্‌ভেন্টে মোক তাৰ সেই নাম ধাৰ কৰিবলৈ মোৰ কি স্বত্ব আছে? নাম। মিছানামৰ সচাৰকাঠি লৈ সতৰ্কিত শঙ্কিত ভাৱে সমাজৰ তলা মেলি সৰল নিৰ্ম্মল মানৱৰ লগত দিন কটোৱাতকৈ আৰু ঘৃণনীয় কথা কি হব পাৰে? তেজ মঙহকো মিছা কৰি ভেশচন কৰাতকৈ আৰু কি লাজৰ কথা আছে? তাতকৈ নিজে নিজে আচুৰি-বাকুহি বুকু ফালি নিজৰ তেজ নিজে পি থকাই বহুত বহুত ভাল। সেইহে মই স্বইচ্ছাৰে আহিছে৷ আপোনাক মোৰ পৰিচয় দিবলৈ।” বুঢ়াই বৰ কষ্টেৰে উশাহ টানিলে। উশাহৰ গতি থিৰ হোৱাৰ পাছত আকৌ ! ভাগী কৰিবলৈ তাৰ কোনো নাম ধাৰে দিব পাৰে, কিন্তু নামেই মানুহ, মানুহেই<noinclude></noinclude> 0910pcextk5oap6skoahrufztyfduv5 104 92807 253737 2026-06-17T14:07:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী আৰম্ভ কৰিলে “প্ৰথমতে পেটৰ পোৰণিত তত নেপাই ৰুটি চুৰ কৰিছিলোঁ জীয়াই থাকিবলৈ বুলি। আজি কিন্তু জীয়াই থাকিবলৈ নাম চুৰ নকৰোঁ।” “জীয়াই থাকিবলৈ? জীয়াই থাকি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী আৰম্ভ কৰিলে “প্ৰথমতে পেটৰ পোৰণিত তত নেপাই ৰুটি চুৰ কৰিছিলোঁ জীয়াই থাকিবলৈ বুলি। আজি কিন্তু জীয়াই থাকিবলৈ নাম চুৰ নকৰোঁ।” “জীয়াই থাকিবলৈ? জীয়াই থাকিবলৈ সেইটো নামৰ দৰ্কাৰ নাই।“ বুজিছোঁ, বুজিছোঁ” বুলি বুঢ়াই তেওঁৰ দোখাই পৰামূৰটে! দুপিয়াই দুপিয়াই বলিয়াৰ দৰে তলংভটং কৰি ঘূৰাবলৈ ধৰিলে। অলপ পৰ নিমাত নিতাল হৈ থাকি মেৰিয়াছৰ কাষচাপি মাত দিলে “মই একো নকলোঁ, ভাল কথা, মই জঁ ভেলজ নহৈ মছিঅ'ৰ ফেকল্‌ভেণ্ট হৈয়েই থাকিলোঁ; মই আপোনালোকৰ ঘৰৰে এটা হৈ পৰিলো। নাচে-ভোজে গানে-ভাৱনায় ম‍ই সদায় আপোনালোকৰ লগত। পাছত, পাছত? এদিন হঠাৎ পুলিছে আহি টেটুত টেপা মাৰি ধৰি লৈ গল; তেতিয়া?” “তেনে কথা কিয় কয়?” “নহয়, মই কৈ ভালেই কৰিলে। আপোনাৰ সুখ হক। আপোনালোক অমিয়া- পুৰীত থক। এটা স্বতি নগণ্যপ্ৰাণীৰ আত্মপ্ৰকাশৰ কথা ভাবি মনত দুখ নিদিব। এটা পাষণ্ড মই, আপোনাৰ আগত ঠিয় হবৰো যোগ্য নহওঁ।” মেৰিয়াছ থিয় হৈ ভেলজৰ ফালে হাত আগবঢ়াই আগবাঢ়ি নাহিল। দিলে; কিন্তু ভেলজ ৰ হাত মেৰিয়াছে নিজেই ভেলজ ৰ হাতখন দাঙি ললে। ভেলজ ৰ হাত তেতিয়া শিল যেন চেঁচা। হাতখন দাঙি লৈ মেৰিয়াছে কলে, “ককাদেউতাৰ বহুতো বন্ধু আছে, ম‍ই আপোনাৰ দোষ ক্ষমা কৰাম।” “কোনো দৰ্কাৰ নাই। ম‍ই আজিৰ পৰা মৰা। সেয়ে যথেষ্ট। মৰামানুহক পুলিছে ধৰিবও নোৱাৰে শাস্তিও দিব নোৱাৰে। মৰামানুহ নীৰলে গেলি-পচি যাব। ক্ষমা আৰু মৃত্যু একে কথা।” বুঢ়াই মেৰিয়াছৰ হাতৰ পৰা নিজৰ হাতখন এৰুৱাই আনি ধীৰ-গম্ভীৰ ভাৱে কৈ গল, “কৰ্ত্তব্য, কৰ্ত্তব্যই মোৰ প্ৰধান বন্ধু। কৰ্ত্তব্যই মোৰ শেষ আশ্ৰয়। মোক এটি ক্ষমা লাগে; সেই ক্ষমা মোৰ বিবেকৰ ওচৰত।” এনেতে কোঠাৰ দুৱাৰ মেল্‌ খালে। কজেটৰ সঁৰু মূৰটিয়ে দুৱাৰৰ মাজেদি ভূমুকি মাৰিলে। তাইৰ চুলিতাৰ ধুনীয়াকৈ আউলি-জাউলি হৈ আছিল।<noinclude></noinclude> 09bdigqe9q3px75hrjvs3awb9qhwant 104 92808 253738 2026-06-17T14:08:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী চকুযুৰি তেতিয়াও টোপনিৰ ভৰত উখহা। চৰায়ে বাহৰ পৰা মূৰ উলিওৱাদি দুৱাৰৰ মাজেদি মূব উলিয়াই কজেটে হাঁহি হাঁহি মাত দিলে। হাঁহিটি নতুনকৈ ফুলি অহা এপাহি গোলা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী চকুযুৰি তেতিয়াও টোপনিৰ ভৰত উখহা। চৰায়ে বাহৰ পৰা মূৰ উলিওৱাদি দুৱাৰৰ মাজেদি মূব উলিয়াই কজেটে হাঁহি হাঁহি মাত দিলে। হাঁহিটি নতুনকৈ ফুলি অহা এপাহি গোলাপ ফুলৰ পৰাহে যেন আহিছিল। “মই বাজি ৰাখিম তোমালোকে ৰাজনীতিৰ কথা পাতিছা। মোৰ ওচৰলৈ নগৈ ইয়াত এইদৰে ৰাজনীতিৰ কথা পতা তোমালোকৰ বৰ ডাঙৰ অপৰাধ।” জঁ ভেলজ শিয়ৰি উঠিল। মেৰিয়াছে থোকা- থুকিকৈ মাত দিলে, “কজেট”। আৰু একো কব নোৱাৰিলে। মেৰিয়াছ আৰু ভেলজৰ মুখ শুকাই আহিল, যেন দুয়ো সচাকৈয়ে কিবা এটি ডাঙৰ জগৰৰ জগৰীয়া। কজেটে চোৰ ধৰা পেলালে। চকুত স্বৰ্গৰ জেউতি লৈ বিজয়দৰ্পে কবলৈ ধৰিলে, “ম‍ই তোমালোকক হাতে হাতে ধৰা পেলাইছোঁ, পিতাই “বিবেকে কৰ্ত্তব্য কৰিছে” বুলি কোৱা ম‍ই তেও শুনিলোঁহে। সেইবোৰ ৰাজনীতিৰ কথা৷ সেইবোৰ কথা ম‍ই ইয়াত পাতিবলৈ নিদিওঁ। বিয়াৰ পাছদিনাই ৰাজনীতিৰ কথা উলিওঁৱা কোনো মানুহৰ উচিত নহয়।” মেৰিয়াছে উত্তৰ দিলে “নহয়, কজেট! আমি কাৰবাৰৰ কথা পাতিছোঁ। আমি তোমাৰ ধনখিনিনো কি কাৰবাৰত লগাব পাৰে৷ তাকেহে পৰামৰ্শ কৰিছোঁ৷” “ তোমালোকে মোক ভিতৰলৈ নেমাতিলা। ম‍ই গলে বেয়া পাৱা যেন দেখিছোঁ। তেও মই যাম।” ভেল জই এটা কথাও নকলে। কজেটে ভেলজৰ ফালে চাই কবলৈ ধৰিলে – “ প্ৰথমতে পিতা। তুমি মোৰ কাষলৈ আহি মোক চুমা এটি দিয়াহি। তুমি মোৰ হৈ মাতিবা ছাবি, মোক কথা একাষাৰো সোধা নাই। এনেকুৱা পিতানো কৰবাত থাকিব পাৰে নে? আহাঁ মোক ততালিকে চুমা দিয়াহি।” কজেট ভেলজৰ ফালে আগবাঢ়ি গল। ভেলজ ও এখোজ আগলৈ আহিল। কজেটে কপালখন আগবঢ়াই দিলে, ভেলজ ই কজেটক এটা চুমা দিলে। কজেটে পিছহু হকি মাত দিলে—“পিতা। তোমাৰ গা ইমান চেচা! হাতখন বিষাইছিল? হাত ভাল হল।” “ৰাতি টোপনি অহা নাই?“ আহিছিল।” “মনত বেজাৰ কৰিছা?”<noinclude></noinclude> pmr88gmf6se7y42b4ff2f30vf3p1o78 104 92809 253739 2026-06-17T14:08:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ২২৩ “নাই কৰা।” “দিয়াঁ, মোক আকৌ চুম। দিয়া। দিয়া। তোমাৰ গা মূব ভালে থাকিলে, তুমি ভালকৈ শুলে খালে, ৰঙ মনে থাকিলে ম‍ই তোমাক কেতিয়াও খং নকৰোঁ।” ভেলজঁই আকৌ কজ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ২২৩ “নাই কৰা।” “দিয়াঁ, মোক আকৌ চুম। দিয়া। দিয়া। তোমাৰ গা মূব ভালে থাকিলে, তুমি ভালকৈ শুলে খালে, ৰঙ মনে থাকিলে ম‍ই তোমাক কেতিয়াও খং নকৰোঁ।” ভেলজঁই আকৌ কজেটৰ কপালত চেনেহৰ নিৰ্মালি চুমাৰ ফোট থাপি দিলে। কজেটৰ কপালখনি স্বৰ্গীয় জ্যোতিৰে জ্যোতিৰ্ম্ময় হৈ আছিল। “হাঁহাঁ, পিতা!” জঁ ভেলজই আদেশ পালন কৰিলে, কিন্তু সেই হাঁহি মানুহৰ হাঁহি যেন নেলাগিল। “মই এতিয়া ইয়াতে থাকিম।” মেৰিয়াছে মাত লগালে “নহয় আমাৰ অলপ কাম আছে।” “বাৰু, ম‍ই গুচি যাম। তুমি একেবাৰে বাঘৰ দৰে গুজৰি উঠিছা। পিতা, তুমি মোৰ হকে একো নেমাতা। তুমি, পিতা আৰু তুমি দুয়ো চোৰ। ৰ'বাঁ, ম‍ই ককাদেউতাক লগাই দিওঁগৈ।” কজেট কোঠাৰ বাহিৰ ওলাল। কিন্তু মুহূৰ্ত্তৰ পাছতে আকৌ তাইৰ গোলাপ পাহিৰ নিচিনা সুন্দৰ মুখখনিয়ে দুৱাৰৰ মাজেদি বিজুলী মাৰিলে। তাই কৈ গল, “মোৰ হলে খঙ উঠিছে!” দুৱাৰ বন্ধ হল। মেৰিয়াছে নিজে নিজে কৈ গল “কজেট, যেতিয়া তুমি শুনিবা!” কথাষাৰ কাণত পৰা মাত্ৰকে ভেলজ চক খাই উঠিল। মেৰিয়াছৰ কাষ চাপি কবলৈ ধৰিলে “সচা, সচা, সচা! আপুনিটো কজেটক কবই। এটা কাম কৰিবলৈ এটা মানুহৰ গাত যথেষ্ট বল থাকিব পাৰে, কিন্তু সেই বুলি আন এটা কাম কৰিবলৈকো যে বল থাকিব এনে নহয়। মেৰিয়াছ! মই আপোনাক খাটিলোঁ, শপত খক-এইবোৰ কথা কজেটৰ কাণত নেপেলাব। ফাটেকিয়াল! ফাটেকিয়াল কি? আপুনিতো তাইক বুজাই কব লাগিব! উস! তাহানি তাই এদিন এজাক ফাটেকিয়াল দেখিছিল। তাই ভয়ত, – হে প্ৰভু?” দুইহাতে মুখ ঢাকি ভেলজ অথিৰ অবিৰ হৈ চকি এখনত বহি পৰিল। কান্দোনৰ শব্দ শুনা নগল যদিও, তেওঁৰ বাউসী দুটা উঠা নমা কৰাৰ পৰা বুজিব পৰা গল যে তেওঁ কান্দিছে। অবাক চকু পানীয়ে হিয়া ভাঙি দিয়ে। মেৰিয়াছে মাথোন শুনিলে ভেলজই কান্দি-কান্দি কৈছে, “অঃ প্ৰভু, মোক এতিয়াই মাৰি নিয়৷। ” মেৰিয়াছে ওচৰ চাপি মাত দিলে-“আপুনি চিন্তা নকৰিব, O<noinclude></noinclude> 20t6d2qytqyg7lsfa388vdhfyqpzxvx 104 92810 253740 2026-06-17T14:08:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী মোক একো নেলাগে। মই কজেটক একো নকওঁ। কিন্তু সেই যৌতুক ধনৰ কথা নোকোৱাকৈ নোৱাৰিম। এই ধন আপোনাৰ এলেকাত গচ্ছিৎ আছিল। আপোনাক তাৰ বাবে নিশ্চয় কিবা এটা দিব লাগিব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী মোক একো নেলাগে। মই কজেটক একো নকওঁ। কিন্তু সেই যৌতুক ধনৰ কথা নোকোৱাকৈ নোৱাৰিম। এই ধন আপোনাৰ এলেকাত গচ্ছিৎ আছিল। আপোনাক তাৰ বাবে নিশ্চয় কিবা এটা দিব লাগিব। আপুনিয়ে কক, কিমান দিব লাগিব। বেছিকৈ কবলৈ একো ভয় নকৰিব।” ভেলজ ই যাবলৈ উঠি ধীৰে ধীৰে মাত দিলে “অশেষ ধন্যবাদ! কিন্তু মই আৰু কজেটক দেখা কৰা বোধ কৰো উচিত নহব। আপুনি বেয়া নেপালে মই তাইক চাবলৈ মাজে মাজে আহিব খোজেঁ॥ মোৰ হেপাহ, তাইক মই একো একোবাৰ চকু ফুৰাই চাই যাম। কজেটক চাবলৈ ইচ্ছা নকৰা হলে মই আত্ম প্ৰকাশ নকৰিলোঁহেতেন, পলাই গুচি গলোঁ- হেতেন। কিন্তু য'ত কজেট আছে, ময়ো ত'তে থাকি তাইক চাই থাকিবলৈ আশা কৰিহে সকলো কথা কৈ দিলোঁহি। আপুনি অনুমতি দিলে মই আহিম; আহি তাইক চাই যামহি। তাইৰ লগত ম‍ই বেছি পৰ নেথাকোঁ। মছিয়ৰ মেৰিয়াছ! মোৰ বৰ ইচ্ছা, বৰ হেপাহ, তাইক অকণমান চাই যামহি। আপুনি যেতিয়াই যিমান দিনৰ আহিবলৈ দিয়ে ম‍ই তেতিয়াই সিমান দিনৰ মূৰতেই আহিম—তথাপি তাইক চাবলৈ পালেই মোৰ হিয়া জুৰাই যাব।” “আপনি নিতৌ-গধূলি গধূলি আহিব পাৰে। কজেটেও আপোনাৰ নিমিত্তে বাট চাই থাকিব।” “আপোনাৰ কৰুণা।” মেৰিয়াছে ভেলজ ক নমস্কাৰ জনালে। সুখ নিৰাশাৰ পাছে পাছে দুৱাৰ মুখ পালেহি। দুৱাৰ দলিত দুয়ো ফটাফটি হল। আকুল চিন্তাই মেবিয়াছৰ মন আন্ধাৰ কৰি পেলালে। ভেলজৰ গচ্ছিত সম্পত্তি ঘুৰাই দিয়া আৰু আত্ম-কাহিনী প্ৰকাশ কৰাৰ মহত্ত্বই মেৰিয়াছৰ মনৰ অন্ধকাৰ পাতলাই দিলে যদিও নিমিষৰ পাছতে সেই এন্ধাৰ আকৌ গহীন হৈ পৰিল। মেৰিয়াছৰ স্মৃতি ছেদেলি ভেদেলি হৈ থাকিলেও কিছুমান ভগা ছিগা কাহিনী তাৰ মনত সুন্দৰ কৈ জোৰা লাগি আহিবলৈ ধৰিলে। ভেলজ যে যুদ্ধ ক্ষেত্ৰলৈ গৈছিল, সেই বিষয়ে তাৰ মনত অকণো সন্দেহ নাথাকিল। ' কিন্তু কিয় গৈছিল? প্ৰশ্নটো উঠাৰ লগে লগে তাৰ উত্তৰো আহি পৰিল—জাভেয়াৰ। যুদ্ধ ক্ষেত্ৰৰ মাজেদি 16 । মুৰত<noinclude></noinclude> qh3r38sz0df8rydw8pwvk1iqok23frx 104 92811 253741 2026-06-17T14:09:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী মদৰ দোকানলৈ ভেলজ সোমাই যোৱা তাৰ জ্বল্ জ্বল্ পট্‌ পট্‌ কৰে মনত পৰিল। তাৰ পাছত সেই ফালেদি গুলিৰ শব্দ হোৱাও সি শুনিবলৈ পাইছিল। মেৰিয়াছৰ ধাৰণা হল - পলৰীয়া কয..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী মদৰ দোকানলৈ ভেলজ সোমাই যোৱা তাৰ জ্বল্ জ্বল্ পট্‌ পট্‌ কৰে মনত পৰিল। তাৰ পাছত সেই ফালেদি গুলিৰ শব্দ হোৱাও সি শুনিবলৈ পাইছিল। মেৰিয়াছৰ ধাৰণা হল - পলৰীয়া কয়দীৰ কজেটৰ শৈশৱ আৰু আহিছে। তথাপি কজেট জ ভেলজই কজেটৰ কাৰণে এই চিৰ-শত্ৰু জাভেয়াৰৰ ওপৰত প্ৰতিহিংসা সাধিবলৈকে জভেঁলজ যুদ্ধ ক্ষেত্ৰলৈ গৈছিল। জাভেয়াৰক ভেলজ য়ৈ বধ-কৰিলে৷ কিন্তু এই বুঢ়াই ইমানদিন কজেটক কেনেকৈ লৈ ফুৰিছিল? এই ছাগলী পোৱালীটোক কিয় ভাল পাইছিল? এনে হিংসুক জন্তু এটাই নিছলা প্ৰাণী এটাক এনে ভাৱে গাত টোকৰ এটা পৰিবলৈ নিদিয়াকৈ লৈ ফুৰাৱাটো বৰ আচৰিত। আৰু নবছৰকৈ সেই দেবী-প্ৰতিমাটোৱে এই অসুৰৰ কোলাতে আশ্ৰয়লৈ বহি আহিছিল। যৌৱন এই মানুহটোৰ স্নেহেইযে ৰক্ষা কৰি গাত আচৰিত কোনো চিন্ গোন্ধ যে নাই। বহুতো কৰিলে। তাইৰ কোমল মনত তেৱেঁই শিক্ষাৰ সাঁচ বহুৱাই আহিছে। কিন্তু এনে ভীষণ শিল্পীৰ হাতৰ পৰা এনে সুকোমল শিল্প উদ্ভৱ হোৱা যে বৰ-অসম্ভৱ। ঈশ্বৰৰ বিচিত্ৰ লীলা। তেওঁ মনমোহা কজেট- প্ৰতিমা গঢ়ি ভেলজঁৰ দৰে আচৰিত খনিকৰক সামৰণি হাত বুলাবলৈ লগাই দিয়াটো তেওঁৰেই এটা ইচ্ছা মাত্ৰ। মেৰিয়াছে কজেটক পূজা কৰিছিল পাবলৈ বুলি; তাৰ পূজা সাৰ্থক হল, সি কজেটক পালে। কজেট সুনিৰ্ম্মল সুপৱিত্ৰ। তাক আৰু কি লাগিছে! জ ভেলজঁ ৰ কথাত সিহঁতৰ কাঁহি পাতেও গা নেকাটে। ভেলজই নিজে কৈ গল ‘ম‍ই কজেটৰ কি? দহবছৰৰ আগতে মই তাইৰ অস্তিত্বও গম পোৱা নাছিলোঁ।” ই, সচা কথা। তেন্তে ভাবনা কিহৰ? এইদৰে মেৰিয়াছে বহুতো ভাঙিলে পাতিলে, তথাপি তাৰ মনত সান্ত্বনা নহ'ল। তাৰ দেহলাও কজেট। সেই কজেটৰ অভিভাৱক ভেলজ। ভেলজ এটা কয়দী। ভেলজ ৰ যে সমাজ সোপানৰ অতি নিম্নস্তৰতো ঠাই নাই। মেৰিয়াছৰ মনত বৰ আঘাত লাগিল। এই ঘটনাৰ পাছদিনা গধূলি ভেলজ কজেটক দেখা কৰিবলৈ আহিল। ভেলজ ভিতৰ নোসোমাই বহিৰ চৰাতে ৰৈ থাকিল। ১৫<noinclude></noinclude> 34ljdjuv5vl146o2gbrjus7ir9nlqq5 104 92812 253742 2026-06-17T14:09:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "২২৬ দীন-দুখী কজেটক বাহিৰলৈকে মাতি পঠিয়ালে। কজেট ওলাই আহিল। ভেলজ'ক বাহিৰত ৰৈ থকা দেখি ততালিকে মাত দিলে “পিতা। এইবোৰ তোমাৰ কি কাম? তোমাৰ পৰা অন্ততঃ মই এনে ব্যৱহাৰ আশ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>২২৬ দীন-দুখী কজেটক বাহিৰলৈকে মাতি পঠিয়ালে। কজেট ওলাই আহিল। ভেলজ'ক বাহিৰত ৰৈ থকা দেখি ততালিকে মাত দিলে “পিতা। এইবোৰ তোমাৰ কি কাম? তোমাৰ পৰা অন্ততঃ মই এনে ব্যৱহাৰ আশা কৰা নাছিলোঁ। তুমি ভিতৰলৈ নগৈ ইয়াত বহিলা কিয়?” “ইয়াতে বহিলোঁ।” “আগলৈ এনে কৰিলে তোমাৰ লগত ভালকৈয়ে এখন দ্বন্দ, হব। সাৱধান, আগলৈ এনে নকৰিবা। আহা, এতিয়া মোক চুমা দিয়াহি।” চুমা লবলৈ বুলি তাই গাল আগবঢ়াই দিলে। ভেলজঁ ই লৰচৰকে নকৰিলে। “পিতা, ইয়াৰ মানে কি? মই তোমাক কি কৰিলোঁ? খঙ মাৰ নিওৱাঁ যদি নিওৱাঁ এতিয়া! উঠাঁ, ভিতৰলৈ উঠা।” “নহয়! ম‍ই নেযাওঁ।” কেলেই নেযাবা?” মাদাম তুমি জানা মোৰ সকলো কাম আচৰিত।” “মাডাম্? কৈছা কি তুমি?” ভেলজই সেই হিয়াভঙা হাঁহি মাৰি কলে “তুমি মাডাম হবলৈ বিচাৰিছিল৷, এতিয়া মাডাম হৈছা।” পিতা!” “মোক পিতা নুবুলিবা।” “কি?” “কজেট, “তোমাৰ ওচৰত নহয়, “মোক মছিঅ’ৰ-জ বা চাওঁচোন, তুমি নেথাকাঁ, আমাৰ কোৱা ম‍ই কি অকল জঁ বুলি মাতিবা, যেনেকৈ তোমাৰ ভাল লাগে।” “তুমি আৰু মোৰ পিতা নোহোৱা? ম‍ই তোমাৰ কজেট নহওঁ? তুমি মছিঅ'ৰ জঁ! কিয়? এইবোৰ বকিছা কি? হ'ল কি তোমাৰ? মোৰ চকুৱে চকুৱে চাই থাকা। তুমি আমাৰ ঘৰত ঘৰলৈ নাহাঁ; মই তোমাক কি জগৰ লগালোঁ? কৰিলে 1? নিশ্চয় কিবা এটা হৈছে।” “একো হোৱা নাই।” “তেনেহলে?” “সচৰাচৰ যেনে হয়।” “তুমি নাম সলালা কিয়?” “তুমি যে তোমাৰ নাম সলাইছা?” ভেলজ ই আকৌ সেই বিকট হাঁহি মাৰি কলে “তুমি মাডাম্ পল্টমাৰ্ছি আৰু ম‍ই মছিঅ'ৰ জঁ।” “মই এইবোৰ একো বুজি পোৱা নাই। জানো, কি বলিয়ালি বকিছা তুমি মোক বৰ বেজাৰ দিছা। তুমি ইমান ভাল মানুহটোৱে এনেকৈ দুষ্টালি কৰা বৰ অন্যায় হৈছে।” ভেলজ ই সিমানতো কোনো উত্তৰ নিদিয়া দেখি, কজেটে ঘপ কৰে উঠি দুই হাতে ভেলজ ৰ হাতদুখন দাঙি লৈ<noinclude></noinclude> epfbcgqgela4wrajcl3wj814m6qes45 104 92813 253743 2026-06-17T14:10:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী তাইৰ • ডিঙিত লগাই দি ভেলজ'ৰ থুতৰিটোত টেপামাৰি ধৰি কলে — “মোৰ ওপৰত খং একৱাই আনি উত্তৰ দিলে, নাই I তোমাৰ মেৰিয়াছ নকৰিবা।” ভেলজই হাত দুখন “তোমাক আৰু পিতাৰাৰ আৱ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী তাইৰ • ডিঙিত লগাই দি ভেলজ'ৰ থুতৰিটোত টেপামাৰি ধৰি কলে — “মোৰ ওপৰত খং একৱাই আনি উত্তৰ দিলে, নাই I তোমাৰ মেৰিয়াছ নকৰিবা।” ভেলজই হাত দুখন “তোমাক আৰু পিতাৰাৰ আৱশ্যক আছে।”” . . “মই সুখী হোৱা দেখি তোমাৰ বেয়া লাগিছে, নহয় নে?” সৰলতাই কেতিয়াবা অজানিত ভাৱে মানুহৰ হিয়া ভেদি যায়। কথাষাৰ কজেটৰ কাৰণে নিছেই সামান্য আৰু সৰল; কিন্তু ভেলজৰ কাৰণে ই অতি ভীষণ। কথাষাৰ শুনা মাত্ৰে ভেলজৰ মুখ কলা পৰি আহিল। বাক্‌শক্তি লোপ হৈ পৰিল। কিছুমান পৰৰ পাছত বৰ বল দি আধাফুটা মাতেৰে কবলৈ ধৰিলে, “তাইৰ সুখকেই মোৰ জীৱনৰ ব্ৰত কৰিছিলোঁ, এতিয়া তাই সুখী ঈশ্বৰ! মোক এতিয়া প্ৰস্থানৰ আদেশ কৰা। কজেট! তই সুখী, এতিয়া আৰু মোৰ কোনো কাম নাই।” কথাষাৰ শুনা মাত্ৰে কজেটে আনন্দত আপোন-পাহৰা হৈ ভেলজৰ ডিঙিত জপিয়াই পৰিল –“পিতা! তুমি মোক “তই” বুলিছা!” ভেলজ য়ো ৰব নোৱাৰিলে। বৰ বলেৰে । তাইক বুকত সাবটি ধৰিলে “পিতা, এৰা, এতিয়াহে এই খন্তেকীয়া উত্তেজনাই · তেওঁ যেন তাইক ঘূৰাই লৈ যাব খুজিছে ভাল লাগিছে। তুমি বৰ ভাল নহয় নে?” ভেলজৰ মনত দুখ দিবলৈ ধৰিলে, আৰু অধিক মাত্ৰালৈ যোৱাৰ ভয়ত ভেলজ যাবলৈ ওলাল। কজেটে সুধিলে “কিয়? ইমান সোনকালে?” “মই যাওঁ, মাডাম। তোমাক ওপৰত বিচাৰ কৰিব পাৰে।” ভেলজ আৰু একো নকৈ ওলাই গুচি গল। কজেটে এনে অপ্ৰত্যাশিত বিদায় দেখি ভেবা লাগি চাই থাকিল। ইয়াৰ পাছত কেবা সপ্তাহে৷ পাৰ হৈ গল। কজেটে নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰিলে। ভেলজ ই কজেটক চাবলৈ সদায় আহে। সদায় দুইৰো কথা-বতৰা হয়। কিন্তু এতিয়া তেওঁলোকৰ মাজত ‘মাডাম্’ আৰু মছিঅ’ৰ জঁ, বুলিয়েই সম্বোধন হয়। কজেটে নতুন জীৱনৰ সোণালী ৰদত দিনক দিনে ৰাঙালী হৈ আহিল। লগে লগে ভেলজ ৰ প্ৰতি আগৰ সেই তপত আস্থাও অলপ অলপকৈ<noinclude></noinclude> mnbbm4ztmkvpi1vvy5fm168jknwdwla 104 92814 253744 2026-06-17T14:10:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী চেচাঁ পৰি আহিল। তথাপি তাইৰ স্নেহ-প্ৰীতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি অকণো হ্ৰাস হোৱা নাই। এদিন তাই কথাত কথা ওলাই কলে “তুমি মোৰ গুচি দদাইদেউ হলা। তাৰ পাছত হলাগৈ মছিঅ'ৰ ফকল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী চেচাঁ পৰি আহিল। তথাপি তাইৰ স্নেহ-প্ৰীতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি অকণো হ্ৰাস হোৱা নাই। এদিন তাই কথাত কথা ওলাই কলে “তুমি মোৰ গুচি দদাইদেউ হলা। তাৰ পাছত হলাগৈ মছিঅ'ৰ ফকলভেন্ট— তুমিনো তেনে কি? মই এইবোৰ ; পিতা আছিলা। পাছত পিতা দদাইদেৱো নোহোৱা হলা। এতিয়া৷ আকৌ হৈছা জঁ। ভাল নেপাওঁ। তোমাক ইমান ভাল বুলি নজনাহেতেন মোৰ তোমালৈ ভয় লাগিলহেতেন।” ভেলজই একো উত্তৰ নিদিলে। আকৌ এদিন কথা কওঁতে হঠাৎ কজেটে ভেলজক “পিতা” বুলিলে। “পিতা” সম্বোধন শুনি ভেলজৰ হিয়া নাচি উঠিল; কিন্তু তেওঁ মাত দিলে, “জঁ বোলা!” কজেটে ঢেক্‌ ঢেক্‌ কৰে হাঁহি উত্তৰ দিলে – “সঁচা, আৰু পিতা নোবোলে॥” “বঢ়িয়া” বুলি ভেলজ ই মুখখন ঢাকি পেলালে। তেতিয়া ভেলজ ৰ চকুৱেদি দুখনি বাৰিষাৰ ভৰা নৈ বৈ আহিছিল—ভেলজঁই কোনো কোনো দিনা যাবৰ সময়ত “থাকিবা,যাওঁ” বুলি কৈ উঠি যায়। “থাকিবাঁ, কজেট” বুলিও নকয়; অথচ “থাকিবাঁ, মাডাম্” বুলি কবলৈকো সাহ নকৰে। তেতিয়া কজেটৰ হিয়া আনন্দত নাচি উঠে। কোনো কোনো দিন ভেলজ নহাকৈ থাকিলে, কজেটে মানুহ পঠিয়াই গা ভালে থাকিলে শপত শাতি দি মতাই পঠিয়ায়। দিনৰ পাছত দিন পুৰণা হৈ আহিল। ভেলজ য়ে৷ তেওঁৰ আহ-যাহ কমাই আনিলে। কিন্তু কমালে বুলি কজেটৰ আগতহে। কজেটে নেদেখাকৈ দিনৌ নিশা হলে জিলনৰ-মেণ্ড ভৱনৰ কাষলৈ আহি ভেল্‌জ ই আঁতৰৰে পৰা কজেটক চাই যায়হি। তাতেই তেওঁ শান্তি পালে। কিন্তু সেই শান্তিৰ বাবে উৎকৃষ্ট পৰিশ্ৰমেৰে মনক বুজনি দিব লগাত পৰিছিল। কজেটে ভেলজঁৰ পৰিবৰ্ত্তন দেখি মনে মনে বৰ আঘাত পালে। কজেট যোৱাৰে পৰা ভেলজৰ শোৱা খোৱা দিনক দিনে কমি আহিছিল। লগতে স্বাস্থ্যও হানি হৈ আহিল। শেহত এনে হলগৈ যে ৰাতি মনে মনে গৈ কজেট থকা ঘৰটোকে চাই আহি পোৱা সেই সুখ ফেৰাৰ পৰাও তেওঁ বঞ্চিত হৈ পৰিল। প্ৰথমদিনা বাটকুৰি বাবলৈ শক্তি খবৰ লয়।<noinclude></noinclude> leaswc8kpckmyfe63kwbpk79sawb95o 104 92815 253745 2026-06-17T14:10:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী নোহোৱা হল; তাৰ পাছত ঘৰৰ পৰা বাহিৰ হব নোৱৰাত পৰিল। শেহত বিছনাৰ পৰা উঠিবলৈকে গাত থৰ নাইকিয়া হল। ভেলজ ৰ । অৱস্থা দেখি তেওঁৰ ঘৰৰ দাৰোৱানটোৰ ঘৈণীয়েকে এদিনাখন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী নোহোৱা হল; তাৰ পাছত ঘৰৰ পৰা বাহিৰ হব নোৱৰাত পৰিল। শেহত বিছনাৰ পৰা উঠিবলৈকে গাত থৰ নাইকিয়া হল। ভেলজ ৰ । অৱস্থা দেখি তেওঁৰ ঘৰৰ দাৰোৱানটোৰ ঘৈণীয়েকে এদিনাখন গিৰিয়েকক কলে “বুঢ়া মানুহজনৰ অৱস্থা বৰ কাহিল। তেওঁ আৰু বেছিদিন নিজীয়ে। তেওঁৰ মনত কিবা এটা ছোৎ লাগিল। মই ভাবোঁতে জীয়েকৰ দৰাটো বৰ ভাল নহল হবলা, সেয়ে বুঢ়াক খুলি খুলি খাইছে।' এই বুঢ়ীয়েই বৰ্ত্তমান ভেলজ'ৰ বিশাল সংসাৰৰ একমাত্ৰ প্ৰাণী। বুঢ়াক তায়ে ৰান্ধি বাঢ়ি দি আলপৈচান ধৰে। আন এদিন গধূলি ভেলজ ই কিলাকুটিৰ ওপৰত ভিৰ দিও কোনোমতে উঠিব বহিব নোৱৰাত পৰিল। বহুত পৰ যুজি-বাগি তেওঁ কোনোমতে বিছনাৰ পৰা উঠি অ'ত ত'ত ধৰি কজেটৰ কাপোৰকানি কেডোখৰো আনি তেওঁৰ বিছনাৰ ওপৰত পেলালেহি! বিশ্বপৰ ঘৰৰ পৰা অনা মমডানি ছদাল মেজৰ ওপৰত থলেহি। এইবোৰ অনা মেলা কৰোঁতে খোজে পতি বহি বহি জিৰণি লব লগাত পৰিছিল। কপালৰ পৰা জৰ, জৰ, কৰে ঘাম বৈ আহিল। মুখত মৰণৰ অলৌকিক্ ৰেখা জিলিকি উঠিল। ৰাতি হৈ আহিল। তেওঁ মমবাতি জ্বলাই লৈ মেজৰ কাচাপি কিবা এটা লিখিবলৈ বুলি কাগজ-কলম গোটাবলৈ ললে। কাগজ-কলম গোটাওঁতেই তেওঁ যেতিয়া চেতনা আহিল তেতিয়া তেওঁ বৰ নিৰুপায় হৈ আঠু অচেতন হৈ পৰি গল। পিয়াহ লগা যেন পালে। ওচৰতে থকা পানীৰ কলহটো দাঙি পানী খাবলৈ বিচাৰিলে। কিন্তু কলহটো দাঙ নেখালে। কাঢ়ি কলহটোৰ মুখত মুখ দি এঢোক পানী খালে। পানীঢোক খাই লৈ তেওঁ বিছনাত বহি বৰ হেপাহেৰে কজেটৰ কাপোৰকানি খিনি চাবলৈ ধৰিলে। তাৰ পাছত কাগজ-কলম লৈ তেওঁ লিখিবলৈ ধৰিলে। ভালকৈ লিখিব নোৱাৰিলে। কলম ধৰোঁতে হাতখন কঁপি উঠিল। তেওঁ লিখিলে “কজেট! মোৰ আশীৰ্ব্বাদ দিছোঁ। তোমাৰ ঘৰলৈ ম‍ই নোযোৱাৰ কাৰণ আন একো নাই। মেৰিয়াছে মোক এই ঠাই এৰি যাবলৈ বুজনি দি ভালেই কৰিছিল। কিন্তু তেওঁৰ অলপ ভুল হৈছিল।<noinclude></noinclude> fg3k55g7jz0sr03amtev4vy2ufr1p2a 104 92816 253746 2026-06-17T14:10:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী তেওঁ মোক ভুল বুজিছিল। তেওঁ বৰ ভাল মানুহ। ম‍ই মৰিলে তেওঁক তুমি প্ৰাণভৰি ভাল পাবা। মছিঅ'ৰ পল্টমাছিয়ে মোৰ সাদৰী ছোৱালীটীক ভাল পায়, ঈশ্বৰে তেওঁৰ মঙ্গল কৰক।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী তেওঁ মোক ভুল বুজিছিল। তেওঁ বৰ ভাল মানুহ। ম‍ই মৰিলে তেওঁক তুমি প্ৰাণভৰি ভাল পাবা। মছিঅ'ৰ পল্টমাছিয়ে মোৰ সাদৰী ছোৱালীটীক ভাল পায়, ঈশ্বৰে তেওঁৰ মঙ্গল কৰক। কজেট তুমি চিঠিখন পাবা। ইয়াতে সকলো কথা কৈ যাম। তুমি মোৰ আখৰ দেখিবলৈ পাবা। যদি এতিয়াও মোৰ স্মৰণশক্তি অটুট আছে, যদি ম‍ই লেখাত ভুল কৰা নাই, তেন্তে বিশ্বাস কৰাঁ, সেই ধন তোমাৰ। কথাটো এই, বগা জাংফাই নবৱেৰ পৰা আহে, ক'লা জাংফাই ইংলণ্ডৰ পৰা আহে, জাৰ্মানীয়ে ক'লা পোৱাল পঠিয়ায়। এটি দুই ইঞ্চিমান বহল মুখেৰে হাতুৰি আৰু এটা মম লগাব পৰা সৰু চাকি থাকিব লাগে, তাৰেই নকল জাংফাই তৈয়াৰ কৰিব পাৰিবা। স্পেইনে বহুত জাংফাই কিনে আৰু লিখিব নোৱাৰিলে। হাতৰ পৰা কলম পৰি গল। হৃদয়ভেদী নিৰাশাৰ দীৰ্ঘশ্বাস ওলাই আহিল। তেওঁ দুই হাতৰ মুঠিৰ ওপৰত মূৰটো থৈ মনৰ ভিতৰতে চিঞৰি গল। এনে অস্পষ্ট চিঞৰ ঈশ্বৰৰ বাহিৰে আনে নুশুনে। “আহ্! শেষ! অন্ত! তাইক আৰু দেখিবলৈ নেপাওঁ। তাই মোৰ আন্ধাৰ আকাশত বিজুলীৰ হাঁহি! আজি মাৰ গল। আজিৰ পৰা আৰু মই—প্ৰভু!—মই একেবাৰে অকলশৰীয়া। ম‍ই আৰু তাইক চিৰদিনলৈ দেখিবলৈ নেপাওঁ।” এনেতে কোনোবাই দুৱাৰত ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে।<noinclude></noinclude> 1vq4vvfiowfqsr9r70g1kzqhiby01bb 104 92817 253747 2026-06-17T14:11:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "Post পঞ্চবিংশ অধ্যায় সেই দিনাই গধূলি পৰত মেৰিয়াছে খাই-বৈ উঠিছে মাথোন; এনেতে লগুৱা এটা আহি তেওঁৰ হাতত চিঠি এখন দি কলে—“চিঠি দিয়া মানুহজন বাহিৰত ৰৈ আছে।” মেৰিয়াছে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>Post পঞ্চবিংশ অধ্যায় সেই দিনাই গধূলি পৰত মেৰিয়াছে খাই-বৈ উঠিছে মাথোন; এনেতে লগুৱা এটা আহি তেওঁৰ হাতত চিঠি এখন দি কলে—“চিঠি দিয়া মানুহজন বাহিৰত ৰৈ আছে।” মেৰিয়াছে চিঠিখন লৈয়ে চিঠিখনৰ ধপাতৰ গোন্ধত ণাকমুখ সিঙতাই পেলালে। গোন্ধতকৈ আৰু আন কোনো বস্তুৱে পুৰণা স্মৃতি বেছিকৈ উজ্জ্বল কৰি তুলিব নোৱাৰে। তৎক্ষণাত চিঠিখনৰ গোন্ধে মেৰিয়াছৰ চকুৰ আগত জনদ্ৰেটৰ পৈশাচিক দৃশ্যপট দাঙি ধৰিলে। সি লৰালৰিকৈ চিঠিখন মেলি পঢ়িবলৈ ললে। সেই একে আখৰ, সেই একেধৰণৰে শব্দ-যোজনা। মেৰিয়াছৰ মন আনন্দত নাচিবলৈ ধৰিলে। এই টেনাৰ্ডিয়েই তা পিতৃৰ জীৱনৰক্ষক। এই মানুহজনকে সি বিচাৰি চলাপাত কৰিছিল; তাক বিচাৰি নেপাই সি কিমান দিন হা-হুমুনিয়াহ কাঢ়িছিল। সি চিঠিখন পঢ়ি গল “মছিঅ'ৰ লা বেৰণ, মোৰ সুবুদ্ধি হোৱা হলে, ঈশ্বৰৰ কৃপাত ম‍ই আজি বেৰণ টেনাৰ্ড হলোঁহেতেন। সি হব লগা নাই গতিকে আজি মোৰ আছে কেৱল টেনাৰ্ড নামটোহে। কিন্তু গৌৰৱময় জীৱনৰ এই ভগ্নাৱশেষেই যদি আপোনাৰ ওচৰত মোৰ হকে কিবা অনুগ্ৰহ কিনিব পাৰে তেনেহলেও মই কৃতাৰ্থ হম।। আপোনাৰ অনুগ্ৰহ বিনাপ্ৰতিদানে নেথাকে। মানুহ এজনৰ গুপ্ত কাহিনী মোৰ জনা আছে; সেই গুপ্তকাহিনী আপোনাৰ ওচৰত দাঙি ধৰি ম‍ই আপোনাৰ উপকাৰ কৰিব খোজেঁ॥ আপোনাৰ ঘৰত বৰ্ত্তমান এজন অযোগ্য মানুহে প্ৰবেশ কৰিবৰ অধিকাৰ লৈছে৷ তেওঁ আপোনাৰ দৰে উচ্চবংশজাত ভদ্ৰলোকৰ ঘৰলৈ অহা যোৱা কৰিবৰ সম্পূৰ্ণ অযোগ্য। তেওঁক ম‍ই ধৰা পেলাই দিবৰ ইচ্ছা কৰোঁ; পাপৰ সংসৰ্গত থাকিলে পৱিত্ৰ বস্তুও অচিৰে কলুষিত হৈ পৰে। মছিঅ'ৰ লা বেৰণৰ আদেশ অপেক্ষা কৰি মই বাহিৰত ৰৈ থাকিলো। নমস্কাৰক, টেনাড। *<noinclude></noinclude> 115m054w8kw8enha6r2trebzxhcqz9r 104 92818 253748 2026-06-17T14:11:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী মানুহ আহিব বুলি আমেৰিকাত নামটো জাল নাম নহলেও, চমুকৈ লিখা। চিঠিত যিহকে থক লাগে মেৰিয়াছে টেনাৰ্ডিয়েক লগ পাবই লাগিব। চিঠি পঢ়ি তাঁতায়ে ওচৰতে ৰৈ থকা লগুৱা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী মানুহ আহিব বুলি আমেৰিকাত নামটো জাল নাম নহলেও, চমুকৈ লিখা। চিঠিত যিহকে থক লাগে মেৰিয়াছে টেনাৰ্ডিয়েক লগ পাবই লাগিব। চিঠি পঢ়ি তাঁতায়ে ওচৰতে ৰৈ থকা লগুৱাটোক আদেশ কৰিলে “তেওঁক ভিতৰলৈ বাট দেখুৱাই লৈ আহ!” মেৰিয়াছৰ মনত অপাৰ আনন্দ। মানুহটো সোমাই আহিল। মেৰিয়াছ আশাত নিৰাশা হৈ পৰিল। যিটো ভাবিছিল এইটো যে সেইটো মানুহ নহয়। ইয়াৰ দেখোন চৰিত্ৰ আকৃতি প্ৰকৃতি, একেবাৰেই অপৰিচিত। মেৰিয়াছৰ মনত বৰ বেজাৰ লাগিল। মেৰিয়াছে সুধিলে— “ কি লাগে?” “ মছিঅৰ লা বেৰণে মোৰ কথা শুনিবলৈ মোক মতাই পঠাইছিল। পানামাৰ ওচৰত লা জয়া নামেৰে এখন গাঁও আছে। মুঠে একেটা। ঘৰটো দীঘলে পুতলে ৫০০ ফুট। খিৰিকি একো নাই। বেৰত মাথোন কিছুমান সৰু সৰু বিন্ধা আছে। তাত ৮০০ মানুহে একেলগে বাস কৰে। ঘৰটোৰ ভিতৰত খাৰ- বাৰুদ, হিলৈ বন্দুক সকলো আছে। ৰাতি হলে বেৰৰ বিন্ধাইদি খাঁজি থোৱা হিলৈয়ে বাহিৰলৈ মুখ উলিয়াই ঘৰটো পহৰা দি থাকে। ঘৰটো এনেকুৱা কিয়? কাৰণ দেশখন বৰ জয়াৰ। চাৰিওপিনে হনুমান, সিহঁতে মানুহ খায়। তথাপি মানুহ তালৈ যায়—কাৰণ যায়”—“তোমাৰ ঘাই কথা কোৱা।” তাত বহুত পৰিমাণে সোণ পোৱা গাঁওখনত ঘৰ ঘৰটোত দুৱাৰ “মই তালৈ যাব খোজে॥ পুৰণা সভ্যতাৰ ওপৰত মোৰ ঘৃণা জান্মছে কিছুমান দিন সেই জন্তুবোৰৰ লগত খেলি চাওঁ বুলিলোঁ। ” “ তাৰ পাছত?” “মই লা-জয়াত গৈ বসতি কৰিম। মোৰ পৰিবাৰ, মই আৰু এটি সুন্দৰী ছোৱালী । বহুতো লাগে। মোৰ ধন নাই।” “মোৰ কি হল?” আমি সংখ্যাত ৩টা। বাটৰ খৰচা পাতি মানুহটোৱে হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে—“মছিঅ'ৰ লা বেৰণে মোৰ চিঠি পঢ়িবলৈ সময় নেপালে।” “সোনকালে কোৱাঁ, তোমাৰ কি কব লগা আছে।” পৰিবাৰ আৰু জীয়েকৰ কথা কোৱাত মেৰিয়াছব মন আকৌ সন্দেহত দে৷ খাই আহিল। “সোনকালেই কওঁ। ম‍ই এটা গুপ্ত কথা কবলৈ<noinclude></noinclude> 7yr48t5npmucmecix6glvu7a7we3r6r 104 92819 253749 2026-06-17T14:11:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী “মছিঅব লা বেৰণ, শুনক। ইচ্ছা হলে আপুনি তাৰ বাবে মোক যথেষ্ট ৰূপে অনুগৃহীত কৰিব পাৰে। ম‍ই ভেলজৰ ওচৰত অনুগ্ৰহ বিচাৰি নগলে॥ কাৰণ তাৰ যথাসৰ্ব্বস্ব আপোনাৰ হাতত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী “মছিঅব লা বেৰণ, শুনক। ইচ্ছা হলে আপুনি তাৰ বাবে মোক যথেষ্ট ৰূপে অনুগৃহীত কৰিব পাৰে। ম‍ই ভেলজৰ ওচৰত অনুগ্ৰহ বিচাৰি নগলে॥ কাৰণ তাৰ যথাসৰ্ব্বস্ব আপোনাৰ হাতত এৰিদিছে। অতি সুন্দৰ কৌশল। মই তাক কিবা বিচাৰিলে সি শুদা হাত দেখুৱাব। সেইহে মই আপোনাৰ কাষলৈ আহিলোঁ। মোক লা জয়ালৈ যাবলৈ বাটখৰচা লাগে। মছিঅ'ৰ লা বেৰণ! আজি এবছৰেই হয়। ১৮৩২ খৃষ্টাব্দৰ ৬ জুনৰ কথা। সেইদিনা নগৰত ৰাজবিদ্ৰোহ। পেৰীৰ ঘাই খালটো গৈ যত চীন নৈত পৰিছে, সেইখিনিতে খালৰ মাজত এটা মানুহে আশ্ৰয় লব লগাত পৰিছিল”। মেৰিয়াছৰ গা কঁপি উঠিল। সি চকিখন টেনাৰ্ডিয়েৰ কাষলৈ চপাই নি বৰ আস্তব্যস্তকৈ শুনিবলৈ ললে। দুৰ্ভাগ্যৰ ফেৰত এই মানুহটোৱে সেইখালত পলাই থাকিব লগাত পৰিছিল। সি কোনো ৰাজদ্ৰোহী বা চোৰ ডকাইত নাছিল। কিন্তু কাৰণ-বশতঃ সি সেই খালটোকে তাৰ ঘৰবুলি বাস কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। তাৰ হাতত খালৰ জপনাখনৰ ছাবি এটাও আছিল। জুন মাহৰ ৬ তাৰিখৰ হয় ৬ তাৰিখৰ দিনা গধূলি ৮ বজাৰ সময়ত মানুহটোৱে আন কোনোবা মানুহ এটাই তাৰ গুৰিলৈকে আন্ধাৰত খালৰ মাজেদি খপিয়াই খপিয়াই অহা যেন গম পালে। মানুহটো য'ত ঠিয় হৈ অছিল, সেইখিনিতে ওপৰৰ পৰা অলপমান পোহৰ পৰিছিল। আন মানুহটো আহি কাষ চাপিলত খালবাসীয়ে দেখিলে, মানুহটোৰ কান্ধত এটা শৱ। এই মানুহটোৱে শৱটো নৈত পেলাই দিবলৈ লৈ গৈছিল। সি মানুহটোক নিশ্চয় ধনৰ লোভত হত্যা কৰিছিল। মৰা শৱটো তেনেকৈ কান্ধত লৈ আন্ধাৰত বাটবুলোতে সি যে খালৰ মাজত দ গাঁতবোৰত পৰি নমৰিল সেইটো তাৰ বৰ ভাগ্য”। মেৰিয়াছ আৰু ওচৰ চাপি আহিল। টেনাৰ্ডিয়েই কৈ গল। “মছিঅৰ লা বেৰণ! খাল ৰাজ আলি নহয় নহয়! দুটা মানুহ ওচৰা-ওচৰিকৈ অহা যোঁৱা কৰাৰ ঠাই তাত নাই। গতিকে খালবাসী আৰু ঘাতকৰ ভেটা-ভেটি হল। খাতকে খালবাসীক দেখিয়ে I<noinclude></noinclude> t0csc04f0pybfvebacb40zc8xjp07si 104 92820 253750 2026-06-17T14:12:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "40€ দীন-দুখী মাত লগালে “দেখিছাঁ মোৰ কান্ধত কি? দিয়াঁ, তোমাৰ হাতত ছাবি আছে।” মোক খালৰ দুৱাৰখন মেলি ঘাতকৰ গাত অসীম বল, খালবাসীয়ে অমান্তি হবলৈ উপায় নেপালে। কিন্তু কথ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>40€ দীন-দুখী মাত লগালে “দেখিছাঁ মোৰ কান্ধত কি? দিয়াঁ, তোমাৰ হাতত ছাবি আছে।” মোক খালৰ দুৱাৰখন মেলি ঘাতকৰ গাত অসীম বল, খালবাসীয়ে অমান্তি হবলৈ উপায় নেপালে। কিন্তু কথা-বতৰা কৈ থাকোঁতেই সি মৰা মানুহটো ভালকৈ চাই ললে। মানুহটো হৃষ্ট-পুষ্ট ডেকা, দেখন ভদ্ৰ মানুহৰ, সাজ পাৰ পৰিপাটি; গোটেই গা তেজেৰে ৰাঙলি। ইটো-সিটোকৈ কথা পাতি থাকোতেই খালবাসীয়ে মৰা মানুহটো পাছত চিনাক্ত কৰিবলৈ বুলি, ঘাতকব অজ্ঞাত সাৰে মৰাশটোৰ চোলাৰ কাপোৰ এডোখৰ ফালি লৈ জেপত ভৰাই থলে। তাৰ পাছতে সি দুৱাৰ মেলি দিলে। ঘাতকে মৰাশৱ লৈ খালৰ বাহিৰ ওলাল। খালবাসীয়েও মৰাশটো পানীত পেলাই দিয়ালৈ বাট নেচাই দুৱাৰ মাৰি নিজৰ গন্তব্য স্থানলৈ ঢাপলি ধৰিলে। এই মৰাশৱ নিয়া ঘাতকেই হৈছে জঁ ভেলজঁ আৰু সেই খালবাসী মানুহটো এই আপোনাৰ আগত কথাকৈ থকা মই। সেই ছোলাৰ কাপোৰ ডোখৰ এয়া চ’ক; মই লৈ ফুৰাইছে।” এই বুলি টেনাৰ্ডিয়ে তাৰ চোলাৰ জেপৰ পৰা ক'লা কাপোৰ এডোখৰ উলিয়াই মেৰিয়াছৰ আগত দাঙি ধৰিলে। মেৰিয়াছৰ উশাহনিশাহ বন্ধ হৈ অহাৰ দৰে হল। সি থৰক-বৰককৈ উঠি ওচৰৰ আলমাৰিটোত হাত দিলে। তাৰ মুখ শেতা, চকু তেতিয়া কাপোৰ ডোখৰৰ ওপৰত স্থিৰভাৱে আবদ্ধ। টেনাৰ্ডিয়েই কৈ গল —“মছিঅ’ৰ লা ৰেৰণ! ম‍ই, ম‍ই ভাঠি কব পাৰোঁ ভেলজই হত্যা কৰা মানুহটো নিশ্চয় বৰ ধনী আছিল।” মেৰিয়াছে আলমাৰিৰ পৰা এটা তেজৰ ডাগলগা ক'লা ৰঙৰ পোছাক টান মাৰি আনি মাটিত পেলাই দি চিঞৰ মাৰি উঠিল “চুপ, চুপ, চুপ! ময়ে সেই ধনী ডেকা। এইটোৱেই সেই চোলাটো চা।” এই বুলি মেৰিয়াছে ফটা কাপোৰ ডোখৰ চোলাটোৰ ফটা ডোখৰত লগাই দিলে। কাপোৰ ডোখৰ কাপখাই পৰিল। টেনাৰ্ডিয়ে বজ্ৰাহতৰ দৰে থ্ৰ মৰ, খালে। মেৰিয়াছ বলিয়াৰ দৰে জপিয়াই উঠিল। তাৰ মুখ খঙত জুই যেন হল; জেপত হাত ভৰাই পাঁচশ আৰু হেজাৰ টকীয়া নোট কিছুমান উলিয়াই<noinclude></noinclude> ornfrre5xivvuaibftuzet5rxtn7y9z 104 92821 253751 2026-06-17T14:12:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী টেনাৰ্ডিয়েৰ মুখলৈ দলিয়াই দি গঞ্জি উঠিল—“ পাষণ্ড! উঠিল—“পাষণ্ড ২৩৯ নৰাধম! । তয়েহে ঘাই চোৰ, ডকাইত, ঠগ, প্ৰবঞ্চক আৰু হত্যাকাৰী। ম‍ই তোক ভালকৈ চিনি পাওঁ। জন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী টেনাৰ্ডিয়েৰ মুখলৈ দলিয়াই দি গঞ্জি উঠিল—“ পাষণ্ড! উঠিল—“পাষণ্ড ২৩৯ নৰাধম! । তয়েহে ঘাই চোৰ, ডকাইত, ঠগ, প্ৰবঞ্চক আৰু হত্যাকাৰী। ম‍ই তোক ভালকৈ চিনি পাওঁ। জনড্ৰেট হৈ কি কৰিছিলি মনত আছে? ম‍ই তোক জেললৈ পঠিয়াব পাৰিলোহেতেন। এই ল আৰু এহেজাৰ।” মেৰিয়াছে আৰু এখন হেজাৰ ফ্ৰাঁৰ নোট টেনাৰ্ডিয়েৰ গালৈ দলিয়াই দিলে। “জনড্ৰেট! টেনাৰ্ডিয়ে! নৰাধম! এয়ে তোৰ শিক্ষা হক। কুনাম কুখ্যাতিৰ বেপাৰী। তোক আজি ৱাটাৰলুৱে ৰক্ষা কৰিলে; এই ল আৰু ৫ শ” টেনাৰ্ডিয়ে নোটখিনি জেপত ভৰাই মাত দিলে “ৱাটাৰ লু!” “ৱাটাৰ লু! তই তাত এজন কৰ্ণেলৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছিলি।” “অ, এজন জেনেৰেলৰ! হয়!” “জেনেৰেল নহয়, কৰ্ণেল। জেনেৰেল হোৱা হলে “ছু” এটাও নেপালিহেতেন। এতিয়া ইয়াৰ পৰা বাহিৰ হ। আৰু ল এই এক হেজাৰ ফুঁ॥ জীয়েৰক লৈ কাইলৈ আমেৰিকালৈ গুচি যাগৈ। জানো ম‍ই, তোৰ ঘৈণীয়েৰ মৰিল। ঠগ প্ৰবঞ্চক ফাঁকি দিবলৈ আহিছ! যেতিয়া আমেৰিকা পাবিগৈ আৰু বিশ হেজাৰ ফঁ। দিম। যা য’তে ইচ্ছা, ত'তে মৰগৈ। ইয়াত আৰু নেথাকিবি”। টেনাৰ্ডিয়েই মূৰ দোৱাই নমস্কাৰ কৰি গুচি গল। সি ঘটনাটো একো গম ধৰিব নোৱাৰিলে। তথাপি ধনৰ ভৰে তাৰ সকলো চিন্তা-ভাবনা তল পেলালে। সি ৰঙমনেৰে তাৰ ঘৰ সোমালগৈ। এই ঘটনাৰ দুদিনৰ পাছতে, সি জীয়েকক লৈ আমেৰিকা পালেগৈ। কিন্তু তাৰ নৈতিক অধঃপতন তেতিয়া একেবাৰেই শুধৰনিৰ বহুত আঁতৰ হৈ পৰিছিল। সি য়ুৰোপত যি আছিল আমেৰিকাতো সেয়ে থাকিল। আমেৰিকাত তাৰ কাৰবাৰ হল দাস কিনা-বেচা। টেনাৰ্ডিয়ে যোৱা মাত্ৰকে মেৰিয়াছে একেলৰে কজেটৰ কাষ পালেগৈ। সি আতুৰ হৈ কবলৈ ধৰিলে—“কজেট, কজেট, বেগাই আহা। হেই গাড়োৱান! গাড়ী আন গাড়ী আন! কজেট, আহা! হে প্ৰভু! তেঁৱে মোৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছিল! কজেট! বেলি নকৰাঁ, লৰি-আহা!” কজেট অৱাক। তাই ভাবিলে মেৰিয়াছ বলিয়া হল। কজেট আচৰিত<noinclude></noinclude> 91xlxdk5fkun011ttomcs4nmo79a8yl 104 92822 253752 2026-06-17T14:12:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "₹80 দীন-দুখী মেৰিয়াছে ভালকৈ উশাহ লবলৈ হৈ মেৰিয়াছৰ কাষ পালেহি। বুকত হাত দিলে আৰু কবলৈ ধৰিলে – “কজেট, মই মহাপাপী! মহাপাপী! মোৰ সমান পাপী নাই।” ভেলজৰ অতুলনীয় মহত্ত্ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>₹80 দীন-দুখী মেৰিয়াছে ভালকৈ উশাহ লবলৈ হৈ মেৰিয়াছৰ কাষ পালেহি। বুকত হাত দিলে আৰু কবলৈ ধৰিলে – “কজেট, মই মহাপাপী! মহাপাপী! মোৰ সমান পাপী নাই।” ভেলজৰ অতুলনীয় মহত্ত্বই মেৰিয়াছক বিস্মিত কৰি তুলিছিল। সি কথা বিচাৰি নেপালে। কেৱল কিবা কওঁ কওঁকৈ কজেটৰ মুখলৈ চাই থাকিল। গাড়োৱানে গাড়ী আনি দুৱাৰমুখ পোৱালেহি। মেৰিয়াছে কজেটক গাড়ীত তুলি দি নিজেও উঠি পৰিল। কজেটে একো তত ধৰিব নোৱাৰিলে। গাড়ীত উঠি মেৰিয়াছে গাড়োৱানক আদেশ দিলে, “৭নং ৰুদি হোম আৰ্ম্ম।” “অ’ আমি পিতাক চাবলৈ ওলাইছোঁ? মোৰ বৰ ৰঙ লাগিছে।” “কজেট পিতাৰ! তোমাৰ পিতাৰ!! তেওঁ আজীৱনলৈ পিতাৰ! তুমি কৈছিলা নহয়, ম‍ই গেভৰোকৰ হাতত দি পঠিওৱা চিঠি তুমি পোৱা নাছিলা। সেই চিঠিখন নিশ্চয় তেওঁৰ হাতত পৰিছিল। সেই কাৰণেই তেওঁ মোক ৰক্ষা কৰিবলৈ বুলি যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ লৰি আহিছিল। যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ শৱৰ দ'মৰ মাজৰ পৰা তোমাক দিবলৈ মোক বুটলি লৈ গৈছিল। জানানে কেনেকৈ? আন্ধাৰত গেলা বোকাৰ খালৰ মাজেদি কান্ধত তুলি সেই খালৰ একোটা গাত—হাতীয়ে মাউতে থাউনি আঁৰে আঁৰে নোপোৱা – ভাবি - চোৱা—সেই খালৰ মাজেদি তেওঁ মোক লৈ গৈছিল—কান্ধত— কান্ধত তুলি। আমি এতিয়া তেওঁক আমাৰ ঘৰলৈ লৈ আহোগৈ তেওঁ নাহোঁ বুলিলে নুশুনো। নুশুনে৷ তেওঁক গৈয়ে লগ পালেই হয়। তেওঁক পূজা কৰি ম‍ই মোৰ জীৱন কটাম। নিশ্চয় কজেট! নিশ্চয় গেভৰোকে চিঠিখন তেওঁৰ হাতত দিলে, কোনো সন্দেহ নাই।” গাড়ী ভেলজৰ দুৱাৰমুখ পালেহি। দুয়ো গাড়ীৰ পৰা নামি ভেলজৰ দুৱাৰত ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে। ভেলজই দুৱাৰত ঢকিৱা শুনি দুৱাৰ কজেটে একেলৰে শেহাই শেহাই মাত দিলে— “ভিতৰলৈ সোমাই আহা।” • মেলি কজেট মেৰিয়াছ দুয়ো ভিতৰ সোমাল। ভেলজৰ কাষ পালেগৈ। মেৰিয়াছ একাষে থিয় হৈ ৰ'ল। কজেটক<noinclude></noinclude> ccyigpo6ybhv0se7z26n8vbzld1u8wt 104 92823 253753 2026-06-17T14:12:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী 281 দেখা পাই ভেলজই মাত লগালে—“কজেট! তুমি!” তেতিয়া তেওঁৰ অৱশ হাতদুখন চকিৰপৰা ওলমি পৰিছিল। আবেগৰ জুমুৰিত উশাহ নোপোৱা কজেটে ভেঁ লজৰ বুকত মূৰ সুমুৱাই মাত দিলে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী 281 দেখা পাই ভেলজই মাত লগালে—“কজেট! তুমি!” তেতিয়া তেওঁৰ অৱশ হাতদুখন চকিৰপৰা ওলমি পৰিছিল। আবেগৰ জুমুৰিত উশাহ নোপোৱা কজেটে ভেঁ লজৰ বুকত মূৰ সুমুৱাই মাত দিলে— “পিতা!” ৰঙত ওপচা হিয়াৰে “কজেট! তুমি, মাডাম্ — তুমিনে? ভেলজ ই থোকাথুকিকৈ কলে ধন্য প্ৰভু!” মেৰিয়াছৰ চকু চলচলীয়া হৈ আহিল। তেওঁ ফেকুৰিবলৈ ধৰিলে। বৰ বলেৰে মাত “আৰু তুমিও আহিছা? বৰ ভাল কৰিলাঁ। দিলে-“ দেউতা।” মোক ক্ষমা কৰিবা। ” মেৰিয়াছে কবলৈ কথা বিচাৰি নেপালে। কজেটে তাইৰ গাৰ কাপোৰখন আৰু টুপীটে। বিছনাৰ ওপৰত ততাতৈয়াকৈ পেলাই থৈ ভেলজৰ ভৰিৰ গুৰিত আঠু কাঢ়ি বুঢ়াৰ পকা চুলি কেডালত বৰ আল-ফুলকৈ আঙুলি বুলাই দি কপালত চুম৷ খালে। ভেলজ ই অকণো আপত্তি নকৰিলে। তেওঁ লাহে লাহে কৈ গল—-” মানুহৰ কিমান ভুল হয়! ম‍ই ভাবিছিলোঁ ম‍ই আৰু কজেটক দেখিবলৈ নাপাওঁ। মছিঅৰ পল্টমাৰ্ছি চ’ক আপোনালোক ঘৰ সোমোৱাৰ আগমুহূৰ্ত্ততে মই ভাবিছিলোঁ— সকলো শেষ! সেয়া! তাইৰ অকণমানি ছোলাটি --- তাকে চায়ে মন পতিয়াইছিলোঁ– বোলে। মই আৰু কজেটক ক'ত দেখিবলৈ পাম। কৰুণাময়ৰ কৰুণা! মই তাইক আকৌ দেখিবলৈ পালোঁ। কজেট, মেৰিয়াছ বৰ সুন্দৰ, নহয় নে? মছিঅঁৰ পল্টমাচ্ছি, মোক তাইক “কজেট” বুলি মাতিবলৈ দিয়ক। অলপমান সময় মাথোন।” “পিতা, তোমাৰ এইবোৰ কি দস্তুৰ! তুমি বৰ কাঠচিতীয়া! তুমি ইমানদিন মোক চাবলৈ নোযোৱাকৈ আছিলা কিয়? কলৈ গৈছিলা? ম‍ই দিনে দিনে মানুহ পঠিয়াওঁ, সিহঁতে উভতি গৈ কয়—তুমি ঘৰত নাই। অ, পিতা, তুমি বৰ দুষ্ট। তোমাৰ গা অসুখ; অথচ আমাক তাৰ ভু দিয়া হাতখন কিমান চেঁচা।” নাই। মেৰিয়াছ! চোৱাচোন তেওঁৰ ১৬ “এতিয়া তুমি খবৰ পাল। নহয়! মেৰিয়াছ<noinclude></noinclude> clr1brwt0uxqaxe75t8iyr0caw95b51 104 92824 253754 2026-06-17T14:13:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী পল্টমাছি। মোক ক্ষমা কৰিব।” মেৰিয়াছৰ হিয়াত আবেগৰ বানপানী উচলি আহিছিল। ভেলজব কথা শুনি তেওঁ কবলৈ ধৰিলে—“শুনিছা, কজেট! তেওঁ মোক ক্ষমা খুজিছে? জানানে কজেট!..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী পল্টমাছি। মোক ক্ষমা কৰিব।” মেৰিয়াছৰ হিয়াত আবেগৰ বানপানী উচলি আহিছিল। ভেলজব কথা শুনি তেওঁ কবলৈ ধৰিলে—“শুনিছা, কজেট! তেওঁ মোক ক্ষমা খুজিছে? জানানে কজেট! তেওঁ মোৰ হকে কি কৰিছিল? তোমাক আনি মোক উপহাৰ দিছিল? আৰু তাৰ পাছত নিজক নিজে বলি দিলে! এওঁৰ চৰণত মোৰ জীৱনব্যাপী শুশ্ৰূষাও অতি তুচ্ছ সেই খাল। সেই বোকা পানী! তেওঁৰ নিষ্কলঙ্ক! ভেলজ ই কজেট! বিনিময়। সেই যুদ্ধক্ষেত্ৰ! কাৰ কাৰণে? কেৱল তোমাৰ আৰু মোৰ কাৰণে, কজেট! হৃদয় প্ৰশান্ত; প্ৰেম অনন্ত; বীৰত্ব অতুলনীয়, আৰু জীৱন তেওঁ মানুহ নহয়, তেওঁ দেৱতা। কজেট তেওঁ দেৱতা!” লাহে লাহে মাত লগালে “এনে কথা নকব।” শ্ৰদ্ধা আবেগত উটি ভাহি যোৱা মেৰিয়াছে চিঞৰি উঠিল, 'কেলেই নকম! আপুনি এইবোৰ কথা মোক কোৱা নাছিল কিয়? মানুহৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিব, অথচ নিজক নিজে লুকুৱাই ৰাখিব! আত্মকাহিনী প্ৰকাশ কৰাৰ ছল কবি নিজক নিজে ঘনণীয় আৰু কলুষিত কৰিব।” “মই যি সঁচা তাকেহে কৈছিলোঁ!” “কেতিয়াও নহয়। একেবাৰে মিছা। আপুনিয়েই মছিঅ'ৰ মেডলেন, আপুনিয়েই জাভেয়াৰৰ মুক্তিদাতা : আপুনিয়েই মোৰ জীৱনদান দিওঁতা। মোক সেইবোৰ কথা আপুনি কোৱা নাছিল কিয়?” “কোৱা নাছিলোঁ কিয়? কোৱা হলে মেৰিয়াছ, তুমি মোক তোমাৰ ঘৰত থাকিবলৈ বাধ্য কৰিলাহেতেন।” “এতিয়া হবলা ইয়াতে থাকিব পাৰিম বুলি আশা কৰিছে! সেইটি নহৈছে! আমি আপোনাক লৈ যাবলৈ আহিছোঁ। ইয়াত আৰু এদিনো থাকিব নোৱাৰে।” “মই ইয়াত আৰু এদিনো নেথাকো। কিন্তু সেই বুলি যে তোমাৰ ঘৰত গৈ থাকিম তেনেও নেভাবিবা।” “মানে? আপুনি আশা নকৰিব, আমি আপোনাক আৰু ঐদহে-বৈদহে ঘূৰি ফুৰিবলৈ এৰি দিম।” “এইবাৰ আৰু নেৰোঁ। বাহিৰত গাড়ী বৈ আছে। তোমাক<noinclude></noinclude> 07j7p78zqza88gqw6zhxnmz2gpwx2cs 104 92825 253755 2026-06-17T14:13:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখা আজি লৈ যামেই যাম। ভালেৰে নগলে মই বলেৰে টানি লৈ যাম।” কজেটে হাঁহি হাঁহি কথাকেষাৰ কৈ বুঢ়াক দাকোলাকৈ লবলৈ ওলাল। বুঢ়াৰ গাত ধৰি আকৌ কবলৈ ধৰিলে—“তোমাৰ বিছনা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখা আজি লৈ যামেই যাম। ভালেৰে নগলে মই বলেৰে টানি লৈ যাম।” কজেটে হাঁহি হাঁহি কথাকেষাৰ কৈ বুঢ়াক দাকোলাকৈ লবলৈ ওলাল। বুঢ়াৰ গাত ধৰি আকৌ কবলৈ ধৰিলে—“তোমাৰ বিছনা পাতি সকলো ঠিক কৰি থৈছোঁ। আমাৰ ফুলনি খন এতিয়া কি চাবা! তাত কতনো জেটুলি-পকা হৈছে! তুমি জেটুলি-পকা খাবাগৈ। সেইবোৰ মোৰ গছ। মই তাত নিতৌ পানী দিওঁ। । এতিয়াৰ পৰা আৰু আমি “মাডাম” নকৰোঁ, মই সেইবোৰ বৰ বেয়া পাওঁ। তুমি আমাৰ ঘৰলৈ গলে ককা দেউতাই - “মছিয়ৰ”– এইবোৰ সম্বন্ধ নেপাওঁ নে বাৰু মেৰিয়াছ? কিমান ৰঙ পাব! তুমিও ফুলনিত কিবাকিবি ৰুবা। চাম, কাৰ বস্তু কিমান ভাল হয়। আৰু মই, তুমি যিহকে কৰিবলৈ কোৱাঁ, তাকে কৰিম। তুমি কিন্তু মোৰ কথা শুনিব লাগিব।” জঁ ভেলজ ই অবাক হৈ শুনি গল। তেওঁ তাইৰ কথালৈ কাণ দিয়াতকৈ তাইৰ মৌসনা মাতটিহে শুনিবলৈ ধৰিলে। আনন্দত তেওঁৰ চকুৱেদি এধাৰি চকুলো বৈ আহিল। এই চকুলো আত্মাৰ ক'লা পোৱালৰ হাৰ। তেওঁ নিজকনিজে কৈ গল, “ঈশ্বৰৰ অসীম কৰুণা। তাই অন্তিমকালত দেখা দিলেহি। সচা তাইৰ লগত থাকিবলৈ বৰ ভাল লাগিলহেতেন। তাইক লগত লৈ ফুৰিলোঁহেতেন; দুয়ো ফুলনিত ফুল কলোঁহেতেন। ম‍ই তাইৰ জেটুলি পকা খাই সলনিত মাৰি তাইক মোৰ গোলাপ ছিঙিবলৈ দিলোঁহেতেন। কিমান ভাল লাগিলহেতেন। কিন্তু — 1” বুঢ়াই এই বুলি হিয়া-ভেদী হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। কজেটৰ ফালে চাই ডাঙৰকৈ মাত দিলে “কি হব?” কজেটে বুঢ়াৰ হাত দুখন সাবট মাৰি ধৰি সুধিলে “পিতা, তোমাৰ হাতকেখন বৰ বেছিকৈ চেচা হৈ আহিছে। তোমাৰ কি হৈছে, পিতা!” “একো হোৱা নাই। ম‍ই ভালেই আছোঁ, “মাথোন কি?” “মই অলপতে মৰিম।” মেৰিয়াছ দুয়ো উচপ্, খাই উঠাদি উঠিল। “মৰিব?” “এৰা। মাথোন —।” আৰু কজেট কিন্তু সি<noinclude></noinclude> pj3q2fiikabx1v4wwbsm30jsraf8vxr 104 92826 253756 2026-06-17T14:13:27Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "288 দীন-দুখী একো কথাৰ কথা নহয়।” এই বুলি বুঢ়াই হাঁহি হাঁহি কৈ গল—“কজেট কথা কোৱা, মই তোমাৰ কথা শুনি শুনি—” কজেট চিঞৰি উঠিল---“পিতা? নহয় তুমি মৰিব নোৱাৰাঁ; মই মৰিবলৈ নিদ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>288 দীন-দুখী একো কথাৰ কথা নহয়।” এই বুলি বুঢ়াই হাঁহি হাঁহি কৈ গল—“কজেট কথা কোৱা, মই তোমাৰ কথা শুনি শুনি—” কজেট চিঞৰি উঠিল---“পিতা? নহয় তুমি মৰিব নোৱাৰাঁ; মই মৰিবলৈ নিদিওঁ।” “বাক; তুমি মোক মৰিবলৈ হাক দিয়া। কোনে জানে, জানে, মই শুনিবও পাৰোঁ। তুমি আহি নৌ পাওঁতেই মই মৰিছিলোঁ; কিন্তু তুমি আহি মোক ধৰি ৰাখি - লাঁহি।” মেৰিয়াছে কলে, “আপোনাৰ গাত এতিয়াও বল শক্তি আছে; এনে অৱস্থাত মানুহ নমৰে। আৰু আপোনাৰ দুখ হবলৈ নিদিওঁ। আজীৱন দুখতে গৈছে ম‍ই আপোনাক আঠু কাঢ়ি ঘৰলৈ বলক। আমি কৰিম।” “মছিঅৰ ক্ষমা খুজিছোঁ এতিয়া আপুনি আমাৰ দুয়ো দিনে বাতিয়ে আপোনাৰ সুখৰ কাৰণে যত্ন ভেলজ ই আগৰদৰে হাঁহি হাঁহি কবলৈ ধৰিলে, পন্টমাৰ্ছি! মোক তোমালোকৰ ঘৰলৈ লৈ গলেই জানো মই যি আছিলো সেইটো নোহোৱাহ'ম। ঈশ্বৰেও নিশ্চয় সকলো কথা তোমাৰ মোৰ দৰেই ভাবি চাইছিল। তেওঁ ভাল নেদেখিলে। গতিকে মোৰ উচিত এতিয়া ইয়াৰ পৰা গুচি যোৱা। অনাহকত বেজাৰ নকৰিবা। এতিয়া সকলো অসম্ভৱ। সকলো শেষ হৈ আহিল। কজেট; মেৰিয়াছ, কেনে মৰমিয়াল! তুমি মোৰ লগতকৈ তেওঁৰ লগত বেছি সুখত আছা, নহয়নে বাৰু?” এনেতে দুৱাৰ মেলি ডাক্তৰ এজন সোমাই আহিল। ডাক্তৰ আহি ভেলজৰ নাড়ী পৰীক্ষা কৰিলে। ভেলজ ই অনিমেষ নেত্ৰে কজেটৰ মুখলৈ চাবলৈ ধৰিলে। কজেটৰ ৰূপহী মুখখনিয়ে ভেলজঁৰ মুখখন উজ্জ্বল কৰি তুলিলে। নাৰী পৰীক্ষা শেষ হল। ডাক্তৰে মেৰিয়াছৰ মুখলৈ চাই মূৰ জোকাৰি ফুচফুচাই কলে, “অসময়।” ভেলজ ই মাত লগালে “মৰিবলৈ একো বেজাৰ নাই। কিন্তু জীয়াই -থাকিবলৈ নেপোৱাটোহে বৰ ভীষণ কথা!” এইবুলি ভেলজ ই চকিৰপৰা একেচাবেই উঠি থিয় হল আৰু ধীৰ গম্ভীৰ খোজেৰে<noinclude></noinclude> b27snv59bw2anbw21k7lb9fmeu8wxe8 104 92827 253757 2026-06-17T14:13:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী দেৱালৰ কাষলৈ গৈ দেৱালত আঁৰি থোৱা ক্ৰছবিদ্ধ যীশুৰ মূৰ্ত্তিটো আনি মেজৰ ওপৰত থৈ মাত দিলে, “এই মহাবীৰ মোৰ সন্মুখত।” ভেলজ উঠি গৈছিল বৰ সবল দেহেৰে, কিন্তু যেতিয..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী দেৱালৰ কাষলৈ গৈ দেৱালত আঁৰি থোৱা ক্ৰছবিদ্ধ যীশুৰ মূৰ্ত্তিটো আনি মেজৰ ওপৰত থৈ মাত দিলে, “এই মহাবীৰ মোৰ সন্মুখত।” ভেলজ উঠি গৈছিল বৰ সবল দেহেৰে, কিন্তু যেতিয়া ঘূৰি আহি বহি পৰিল, তেতিয়া তেওঁ একেবাৰে দুৰ্ব্বল হৈ গল। বহি যোৱাৰ লগে । লগে তেওঁৰ বুকৰ গতি পৰিবৰ্ত্তন হৈ আহিল; মূৰ ঘূৰিবলৈ ধৰিলে মৰণ মদিবাৰ ৰাগিয়েহে যেন তেওঁক অৱশ কৰি আনিলে। তেওঁ উঠি যাওঁতে ডাক্তৰ আৰু মেৰিয়াছে তেওঁক ধৰিবলৈ গৈছিল; কিন্তু তেওঁ সিহঁত দুইকো হেলাৰঙে ঠেলা মাৰি পঠিয়ালে। জীৱন মৰণৰ মহা সংগ্ৰামৰ শেষ অভিযানত লুপ্ত-প্ৰায় শক্তি সদায় এইদৰে ক্ষন্তে-- কলৈ ঘুৰি আহে। বুঢ়াৰ অবস্থা দেখি কজেটে বুঢ়াৰ বাউসিত ধৰি উচুপি উচুপি কান্দি উঠিল। তাই কথা কবলৈ বিচাৰিলে; কিন্তু জিভা লুটি নেখালে। ভেলজ ই লাহেকৈ কজেটৰ হাত এখন দাঙি লৈ হাততে চুমা দি কবলৈ ধৰিলে “তোমালোক দুয়োটী বৰ যোৰ হৈছা। মছিঅ'ৰ পন্টমাৰ্ছি! তুমি কজেটৰ যৌতুক ধনত আজিও হাত দিয়া নাই; মোৰ—মোৰ বৰ দুখ; বৰ অশান্তি। সেইধন যথাৰ্থতেই কজেটৰ—তোমাৰ জীৱন সঙ্গিনীৰ। ম‍ই কওঁ শুনা। মোৰ বৰ আনন্দ, তোমালোকক সেই কথা কবলৈ পালোঁ। ক'লা জাংফাই ইংলণ্ডৰ পৰা আহে আৰু বগা জাংফাই নৰৱেৰ পৰা আহে। মই নকল জাংফাই তৈয়াৰ কৰিছিলোঁ। সেই জাংফাই বৰ সস্তা, অথচ দেখিবলৈকো বেছি ভাল। সেই কাৰবাৰত কিমান ধন উপাৰ্জন কৰিব পাৰি তোমালোকে বুজি পাইছা। সেইহে কওঁ—কজেটৰ যৌতুক কজেটৰ নিজা সম্পত্তি।” ভেলজঁ ৰ কথা শেষ হওঁতে-- নহওঁতেই তেওঁৰ ঘৰৰ দাৰোৱানটোৰ ঘৈণীয়েকে দুৱাৰ মেলি ভিতৰলৈ ভুমুকিয়াই পঠিয়ালে। ডাক্তৰে তাইক তাৰপৰা গুচি যাবলৈ ইঙ্গিত কৰিলে। তাই গুচি গল। যাবৰ সময়ত ৰিঙিয়াই ৰিঙিয়াই ভেলজক কৈ গল——“হেৰা তোমাক পুৰোহিত এজন নেলাগেনে?” ভেলজ ই শিতানৰ ফালে আঙুলিয়াই উত্তৰ দিলে, “মোৰ পুৰোহিত<noinclude></noinclude> qn33oxtc2mrrrvd8wyuqbkn4vmz3lm2 104 92828 253758 2026-06-17T14:13:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী ৰৈ আছেহি।” সেই সময়ত তেওঁৰ শিতানত তেওঁ কাৰবাক ঠিয় হৈ থকা যেন দেখা পাইছিল। ভেলজ'ৰ মৰণ-শয্যাৰ কাষত তেওঁৰ ত্ৰাণকৰ্তা বিশ্বপ মেৰিয়েলৰ পুণ্যাত্মা আহি সেই সম..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী ৰৈ আছেহি।” সেই সময়ত তেওঁৰ শিতানত তেওঁ কাৰবাক ঠিয় হৈ থকা যেন দেখা পাইছিল। ভেলজ'ৰ মৰণ-শয্যাৰ কাষত তেওঁৰ ত্ৰাণকৰ্তা বিশ্বপ মেৰিয়েলৰ পুণ্যাত্মা আহি সেই সময়ত ৰৈ থকাতো একো আচৰিত নহয়। কজেটে গাৰু এটা আনি লাহেকৈ ভেলজ ৰ কান্ধৰ তলত সুমুৱাই দিলে। ভেলজ ই কৈ গল, “মছিঅৰ পন্টমাৰ্ছি! সন্দেহ নকৰিবা। সেই ৬ লাখ ফ্ৰাঁ কজেটৰ সম্পত্তি। মই জাংফাইৰ কাৰবাৰত বহুত লাভ পাইছিলোঁ, বাৰ্লিনৰ জহুৰি হতেওঁ মোৰ লগত ফেৰ মাৰিব নোৱাৰিছিল।” শোকৰ উছলি- মুছলিত অৱাক হৈ হা-হুতাশ কাঢ়ি কজেট মেৰিয়াছ দুয়ো হাতত ধৰাধৰিকৈ ভেলজঁব আগত ঠিয় হৈ থাকিল। কবলৈ একো বিচাৰি নেপালে। ইফালে মুহূৰ্তে মুহূৰ্ত্তে ভেলজ কোনোবা এখন অচিন অন্ধকাৰ ৰাজ্যৰ ওচৰ চাপি যাবলৈ ধৰিলে। উশাহ নিশাহ ঘন হৈ আছিল। ডিঙিত কফৰ ঘে-ঘেনি উঠিল। চকুৰ মণিত নেদেখা দেখাৰ নতুন পোহৰ স্পষ্ট হৈ জিলিকি পৰিল। মুখ বগা পৰি আহিল। কিন্তু তাত এটি পৰম শান্তিৰ মিচিকিয়া হাঁহিয়ে শোভা দিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ, কজেট আৰু মেৰিয়াছক ইঙ্গিত দি কাষলৈ মাতি আনিলে। এয়ে তেওঁৰ শেষ দণ্ডৰ শেষ পল। তেও মেৰিয়াছ আৰু কজেটক সম্বোধন কৰি কথা কবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তেওঁৰ মাত অতি সৰু হৈ ওলাইছিল। যেন তেওঁবিলাকৰ মাজত এখন বৰ ওখ দেৱালহে থিয় হৈ আছে। তেওঁ কলে – “আহা; দুয়ো মোৰ কাষলৈ আহা। তোমালোকক মই অন্তৰেৰে সৈতে ভাল পাওঁ। সাদৰী কজেট মোৰ, তুমিও মোক ভালপোৱা। ম‍ই ভালকৈ জানো এই নিছলা বুঢ়াক তুমি বৰ মৰম কৰিছিল৷। আহাঁ, তুমি মোৰ কান্ধৰ তলত গাৰুটি সুমুৱাই দিলা। তোমাৰ মোলৈ কিমান মৰম! মই— মৰাৰ পাছত তুমি অকণি কান্দিবা নহয়নে বাৰু? কিন্তু বৰকৈ নেকান্দিবা; ম‍ই তোমাক বৰকৈ কন্দা ভাল নেপাম। দুখ কাক বোলে তুমি জানিব নেলাগে, এয়ে মোৰ ইচ্ছা। কজেট! পোনা<noinclude></noinclude> 34o48zwzvxzypca60dsq0h86mm0xi69 104 92829 253759 2026-06-17T14:14:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "দীন-দুখী 289 মোৰ, তুমি এখন গাড়ী কিনিবা গান ভাৱনা চাবাগৈ। ঘৰত মানুহ দুনুহক ভোজ দিবা; সদায় ৰঙমনেৰে থাকিবা। - । ম‍ই তোমালৈ ম‍ই তোমাক কিন্তু মোৰ অলপ আগতে লিখিছিলোঁ, তুমি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দীন-দুখী 289 মোৰ, তুমি এখন গাড়ী কিনিবা গান ভাৱনা চাবাগৈ। ঘৰত মানুহ দুনুহক ভোজ দিবা; সদায় ৰঙমনেৰে থাকিবা। - । ম‍ই তোমালৈ ম‍ই তোমাক কিন্তু মোৰ অলপ আগতে লিখিছিলোঁ, তুমি মোৰ চিঠিখন পাবা। সেই মমদানি দুডাল দি গলোঁ। সেই দুডাল ৰূপৰ। কাৰণে সিহঁত সোণ কি, হীৰাৰ! তাত মম জ্বলালে সেই মম দেৱতাৰ আগত দিয়া মন্ত্ৰ-শুদ্ধ বন্তি হৈ পৰে। ম‍ই কব নোৱাৰোঁ, যি মহাত্মাই মোক সেই মমদানী দুভাল দিছিল তেওঁ আজি মোৰ ওপৰত কিমান সন্তুষ্ট। কিন্তু ম‍ই যি পাৰিলোঁ কৰিলোঁ। সোণহঁত, নেপাহৰিবা—মই দুখীয়া — ছালছিগা ভিকহু। মোক তোমালোকো মানুহৰ চকুত নপৰা চুক এটাত নি পুতি থৈ দিবা। তাত আন একো নকৰিবা। মাথোন শিল এছটা পুতি ঠাই ডোখৰ চিন্ লগাই থবা। শিলছটাত নামধাম একো নিলিখিবা। কজেটে গৈ মাজে মাজে চাই আহিলেই মই পৰম সন্তোষ লাভ কৰিম। মছিঅ'ৰ পন্টমাৰ্ছি। সচা কথা কওঁ, তোমাক মই প্ৰথমতে বৰ ভাল নেপাইছিলোঁ। মোক ক্ষমা কৰিবা। এতিয়া কজেট আৰু তুমি মোৰ মনত এক। তুমি কজেটক সুখী কৰিছা; মই তাৰ বাবে তোমাৰ ওচৰত বৰ কৃতজ্ঞ। মছিঅ'ৰ পন্টমাৰ্ছি, যদি তুমি জানিলাহেতেন তাইৰ গাল দুখনি গোলাপ পাহিৰ নিচিনা হৈ উঠিলেই মোৰ আনন্দৰ পাৰ নোহোৱা হৈছিল, আৰু তাইৰ শেতা মুখ দেখিলেই মোৰ হিয়া ফাটি গৈছিল, তেনেহলে তুমি বুজিব পাৰিলাহেতেন কজেট মোৰ কি। মেজৰ খোলনিত পাঁচশ ফ্ৰাৰ নোট এখন আছে। সেই ধন দুখীয়াক দান কৰিবা। কজেট! বিছনাৰ ওপৰত সৌ তোমাৰ সাজটো দেখিছানে? চিন্ ধৰিব পাৰিছা? আঃ! মাথোন দহ বছৰৰ কথা সময় কিমান সোনকালে পাৰ হৈ যায়। আমি বৰ সুখী আছিলোঁ, আজি সকলো শেষ হৈ গল। কজেট্ মফেয়াৰ মেল তোমাৰ মনত পৰেনে? তুমি হাবিৰ মাজত আছিলা; বৰ ভয় কৰিছিলা। মই গৈ তোমাৰ বালটিটো লোৱা মনত পৰেনে? সেেেয় জীৱনত<noinclude></noinclude> 9h1tig06f1uhf15z6m96iyn8d6078c9 0 92830 253782 2026-06-18T09:53:44Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনৰ গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাৱ|লালুক বৰফুকনৰ গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাৱ]] |..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253782 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনৰ গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাৱ|লালুক বৰফুকনৰ গুৱাহাটী এৰা প্ৰস্তাৱ]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি|লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=49 to=51 tosection="A" /> {{page break|label=}} 86qy50w4hpfdemooyscgtsrr4gisqu5 0 92831 253784 2026-06-18T09:55:48Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/চুবেদাৰৰ বন্দীশালত অসমৰ কটকী|চুবেদাৰৰ বন্দীশালত অসমৰ কটকী]] | next =ৰমণী গাভ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253784 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/চুবেদাৰৰ বন্দীশালত অসমৰ কটকী|চুবেদাৰৰ বন্দীশালত অসমৰ কটকী]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি|মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=51 to=53 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} g1dpq00t39qs6pv5po1t5e52nmcy280 0 92832 253786 2026-06-18T09:58:25Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি|লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি]] | next =ৰমণী গাভ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253786 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি|লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ|বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=53 to=53 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} e42l6hmqbfc9ek396li8gpy5l8peu4s 253787 253786 2026-06-18T09:58:53Z BabulB 104 253787 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি|লালুক বৰফুকনলৈ আজমতাৰাৰ চিঠি]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ|বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=53 to=63 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} 3e9jmbeat718okc7i28aonp2w131hsy 0 92833 253789 2026-06-18T10:01:38Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি|মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি]] | next..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253789 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি|মোমায়েক লালুকলৈ ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ|আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=63 to=69 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} od4kzgmti68dj79zedn9hploh6o14i0 0 92834 253791 2026-06-18T10:03:52Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ|বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ]] | next =[..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253791 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ|বিনাযুদ্ধে লালুকৰ গুৱাহাটী ত্যাগ]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী|ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=69 to=75 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} qqevz5uhwl5i2cro9e2krxf3biql4zh 0 92835 253793 2026-06-18T10:11:50Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ|আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ]] | next =ৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253793 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ|আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী|ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=75 to=75 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} 4p5e8wv9l8k8nyzggg0bal4vkxh7w5k 253794 253793 2026-06-18T10:12:35Z BabulB 104 253794 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ|আজমতাৰাৰ ঠাইলৈ স্বৰ্গদেৱৰ উপহাৰ]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী|ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=75 to=78 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} 86esb1kmw8ysndcqxcjovdi7alm3m46 0 92836 253795 2026-06-18T10:14:40Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী|ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী]] | next =ৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253795 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী|ঢাকাত আজমতাৰাৰ চুবেদাৰিৰ কাহিনী]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু|আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=78 to=79 fromsection="B" /> {{page break|label=}} 76v40iry0w0tgah10nci200lgyulbtp 0 92837 253796 2026-06-18T10:16:28Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী|ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী]] | next =ৰমণী গাভৰু/স..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253796 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী|ৰমণী গাভৰুৰ মাক পাহী কুঁৱৰী]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/সামৰণি|সামৰণি]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=80 to=81 tosection="A" /> {{page break|label=}} l5fkpo6jazurv5cw0wj1v17484lkqa3 0 92838 253798 2026-06-18T10:19:12Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু|আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু]] |..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253798 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু|আজমতাৰাৰ সম্ৰাট্পদ ঘোষণা আৰু মৃত্যু]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/ঘিলাঝাৰি-ঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত|ঘিলাঝাৰি-ঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=81 to=86 fromsection="B" /> {{page break|label=}} 1c3a9q674hmztfigqf65vtdexsqrudr 0 92839 253802 2026-06-18T10:24:34Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু|সূচীপত্ৰ]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/আগকথা|আগকথা]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=5 t..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253802 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু|সূচীপত্ৰ]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/আগকথা|আগকথা]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=5 to=9/> {{page break|label=}} ithqzv3ql2b0an0z4sgtesd9dcdhwp2 0 92840 253805 2026-06-18T11:55:45Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/সামৰণি|সামৰণি]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/বাদুলিলৈ লালুকৰ চিঠি|বাদুলিলৈ লালুকৰ চিঠি]..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253805 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/সামৰণি|সামৰণি]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/বাদুলিলৈ লালুকৰ চিঠি|বাদুলিলৈ লালুকৰ চিঠি]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=87 to=88 tosection="A" /> {{page break|label=}} exsitvioigcyj402y3iehkb112y3ym1 0 92841 253807 2026-06-18T11:58:42Z BabulB 104 "{{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/ঘিলাঝাৰি-ঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত|ঘিলাঝাৰি-ঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত]] | next =ৰমণী গাভৰু/ৰমণী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253807 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰমণী গাভৰু | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = ১৯৫১ | translator = | section = | previous = [[ৰমণী গাভৰু/ঘিলাঝাৰি-ঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত|ঘিলাঝাৰি-ঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত]] | next =[[ৰমণী গাভৰু/ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি|ৰমণী গাভৰুৰ চিঠি]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰমণী গাভৰু.pdf" from=88 to=90 fromsection="B" tosection="A" /> {{page break|label=}} 0uyoe5qcjmfy1fdz6u9kbaeo7vwupfp