ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.7 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 71612 253941 251322 2026-06-20T02:25:40Z BabulB 104 253941 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude><section begin="A" />খুৱাইছিল, আৰু বই-কাটি পিন্ধাইছিল। মুঠৰ ওপৰতে গৃহস্থীখন সুখৰ আছিল। ৰহদৈৰ মাক-বাপেকৰ ভিতৰত কোনো দন-খৰিয়াল হোৱা দেখা বা শুনাও নগৈছিল। উভয়ে ধৰ্মত মতি ৰাখি গধূলি চাৰিউটি প্ৰাণীয়ে নাম-প্ৰসঙ্গ কৰি, কৰি-ধৰি খাই মেলি জীৱন কটাইছিল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|দ্বিতীয় অধ্যায়<br/> দয়াৰাম}}}} {{gap}}তেওঁবিলাকৰ ঘৰৰ পৰা অলপ আঁতৰত সেই গাঁৱতে ধনীৰাম নামেৰে এজন সেই জাতিৰে ধন-চহকী মানুহ আছিল। ধনীৰাম কমলাবাৰী সত্ৰৰ সেৱক আছিল আৰু আঢ্যৱন্ত আৰু তাৰ লগে লগে ভক্তিমন্ত হোৱাৰ কাৰণে সত্ৰৰ পৰা মেধি বাব পাইছিল। ধনীৰামৰ প্ৰথম পক্ষৰ তিৰোতাগৰাকীয়ে আমাৰ দয়াৰাম নামৰ এই ল'ৰাটো এৰি গাভৰু কালতে জীৱন-লীলা সামৰিছিল। দয়াৰামৰ মাক মৰাৰ বছৰেকৰ পাছত ধনীৰামে সুভদ্ৰা নামৰ আৰু এগৰাকী তিৰোতা বিয়া কৰাই সেই তিৰোতাৰ গৰ্ভত দুটি ল'ৰা আৰু এজনী ছোৱালী জন্মাই সুখেৰে কাল কটাইছিল। বাপেকৰ গৰু-ম'হ, মাটি-বাৰী, ধন-সোণ ঢেৰ থকা স্থলতো দয়াৰাম সৰুৰে পৰা মন-দুখীয়া আছিল। মাক-মৰা ল'ৰা মন-দুখীয়া হ'বৰে কথা, তাতে যদি মাহীয়েকৰ পৰা এফেৰা সদ্ব্যৱহাৰ পালেহেঁতেন তেনেহ'লে কি জানি দয়াৰামে মাতৃ-শোক পাহৰি সুখী হ'ব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু মাহীয়েক সুভদ্ৰাই আন আন সতিয়ৈ মাকে সতিয়ৈ পুতেকক যিদৰে ব্যৱহাৰ কৰে, দয়াৰামকো সেইদৰে নিমৰমিয়াল ভাবেৰেহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। দয়াৰামক প্ৰায় সততে খোৱা-পিন্ধাত কেটেৰ-জেঙেৰ কৰিছিল আৰু সি বুজন হ'বৰে পৰা সিহঁতৰ ঘৰৰ যিটো ঘাই মতা ম'হ সেইটো চৰোৱা-বন্ধোৱা বাবটো তাৰ মূৰত জাপি দিছিল। বাপেকৰ তালৈ মৰম থাকিলেও মাহীয়েকৰ ভয়ত সেই মৰম দেখুৱাব নোৱাৰিছিল। কৰোঁতা-মিলোঁতা মানুহ থকাতো দয়াৰামে ম'হ চাৰিহে ভাত খাবলৈ পাইছিল। {{center|{{X-larger|তৃতীয় অধ্যায়<br/> নৈৰ ঘাটত}}}} {{gap}}ৰহদৈয়ে আজিকালিকৈ বাৰ বছৰ বয়সত ভৰি দিলে। পাটগাভৰু হ'বৰে পৰা তাইৰ ৰূপৰ জেউতি চৰি আহিল। সৰুৰে পৰা তাই অতিকৈ জাকত-জিলিকা ছোৱালী আছিল। তাইৰ বৰণ বগা, মুখখন চুচিকটা, নাকটো টন্‌টনীয়া, চকুযুৰি হৰিণীৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> 0tg1yrne0r2p5iakk99a5v9r5n18s12 253942 253941 2026-06-20T02:25:59Z BabulB 104 253942 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude><section begin="A" />খুৱাইছিল, আৰু বই-কাটি পিন্ধাইছিল। মুঠৰ ওপৰতে গৃহস্থীখন সুখৰ আছিল। ৰহদৈৰ মাক-বাপেকৰ ভিতৰত কোনো দন-খৰিয়াল হোৱা দেখা বা শুনাও নগৈছিল। উভয়ে ধৰ্মত মতি ৰাখি গধূলি চাৰিউটি প্ৰাণীয়ে নাম-প্ৰসঙ্গ কৰি, কৰি-ধৰি খাই মেলি জীৱন কটাইছিল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|দ্বিতীয় অধ্যায়<br/> দয়াৰাম}}}} {{gap}}তেওঁবিলাকৰ ঘৰৰ পৰা অলপ আঁতৰত সেই গাঁৱতে ধনীৰাম নামেৰে এজন সেই জাতিৰে ধন-চহকী মানুহ আছিল। ধনীৰাম কমলাবাৰী সত্ৰৰ সেৱক আছিল আৰু আঢ্যৱন্ত আৰু তাৰ লগে লগে ভক্তিমন্ত হোৱাৰ কাৰণে সত্ৰৰ পৰা মেধি বাব পাইছিল। ধনীৰামৰ প্ৰথম পক্ষৰ তিৰোতাগৰাকীয়ে আমাৰ দয়াৰাম নামৰ এই ল'ৰাটো এৰি গাভৰু কালতে জীৱন-লীলা সামৰিছিল। দয়াৰামৰ মাক মৰাৰ বছৰেকৰ পাছত ধনীৰামে সুভদ্ৰা নামৰ আৰু এগৰাকী তিৰোতা বিয়া কৰাই সেই তিৰোতাৰ গৰ্ভত দুটি ল'ৰা আৰু এজনী ছোৱালী জন্মাই সুখেৰে কাল কটাইছিল। বাপেকৰ গৰু-ম'হ, মাটি-বাৰী, ধন-সোণ ঢেৰ থকা স্থলতো দয়াৰাম সৰুৰে পৰা মন-দুখীয়া আছিল। মাক-মৰা ল'ৰা মন-দুখীয়া হ'বৰে কথা, তাতে যদি মাহীয়েকৰ পৰা এফেৰা সদ্ব্যৱহাৰ পালেহেঁতেন তেনেহ'লে কি জানি দয়াৰামে মাতৃ-শোক পাহৰি সুখী হ'ব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু মাহীয়েক সুভদ্ৰাই আন আন সতিয়ৈ মাকে সতিয়ৈ পুতেকক যিদৰে ব্যৱহাৰ কৰে, দয়াৰামকো সেইদৰে নিমৰমিয়াল ভাবেৰেহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। দয়াৰামক প্ৰায় সততে খোৱা-পিন্ধাত কেটেৰ-জেঙেৰ কৰিছিল আৰু সি বুজন হ'বৰে পৰা সিহঁতৰ ঘৰৰ যিটো ঘাই মতা ম'হ সেইটো চৰোৱা-বন্ধোৱা বাবটো তাৰ মূৰত জাপি দিছিল। বাপেকৰ তালৈ মৰম থাকিলেও মাহীয়েকৰ ভয়ত সেই মৰম দেখুৱাব নোৱাৰিছিল। কৰোঁতা-মিলোঁতা মানুহ থকাতো দয়াৰামে ম'হ চাৰিহে ভাত খাবলৈ পাইছিল। <section end="B" /> <section begin="C" />{{center|{{X-larger|তৃতীয় অধ্যায়<br/> নৈৰ ঘাটত}}}} {{gap}}ৰহদৈয়ে আজিকালিকৈ বাৰ বছৰ বয়সত ভৰি দিলে। পাটগাভৰু হ'বৰে পৰা তাইৰ ৰূপৰ জেউতি চৰি আহিল। সৰুৰে পৰা তাই অতিকৈ জাকত-জিলিকা ছোৱালী আছিল। তাইৰ বৰণ বগা, মুখখন চুচিকটা, নাকটো টন্‌টনীয়া, চকুযুৰি হৰিণীৰ <section end="C" /><noinclude></noinclude> kjsu0893lthc84cs1xcnbo3nj63f7oy 104 71615 253943 251329 2026-06-20T02:27:28Z BabulB 104 253943 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৫}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}ৰহদৈ— বাৰু। {{gap}}দয়াৰাম—তাৰ পিছত এইবেলি আহিন মাহৰ দুৰ্গা পূজাত নগৰলৈ গৈ ৰজাঘৰত দুৰ্গা পূজা চামগৈ দেই। {{gap}}ৰহদৈ—আয়ে-বোপায়ে যাবলৈ দিলে যাম। পিছত মোক তোৰ নাৱত নিবিনে? {{gap}}দয়াৰাম—নিমতো। তোক নিনিয়াকৈ মই পূজা চাবলৈ নাযাওঁ। {{gap}}ৰহদৈ— বাৰু! {{gap}}এই কথা-বতৰাৰ পিছত দুয়ো দুফালে ম'হ লৈ গ'ল। দয়াৰামে ম'হৰ ওপৰত উঠি গালে— {{center|<poem>প্ৰেমৰ ডোলেৰে{{gap|3em}} বান্ধিলি মইনা প্ৰথমৰ পিৰীতি জৰী। নেৰিবি নেৰিবি {{gap|3em}}এনুৱা পিৰীতি এথানি এবানি কৰি॥</poem>}} {{Dhr|1.5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|চতুৰ্থ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|ল'ৰাকালত}}}} {{gap}}ফাগুন গৈ চ'তৰ মাহ পৰিল। অসমৰ সকলো ঠাইতে ডেকা-গাভৰু, ল'ৰা-ছোৱালী আনকি বুঢ়া-বুঢ়ী পৰ্যন্ত বিহুত উত্ৰাৱল হ'বলৈ ধৰিলে। আন আন ল'ৰা-ছোৱালীৰ দৰে ৰহদৈ দয়াৰামো বিহুত মতলীয়া হ'ল। দয়াৰামে ৰহদৈক য'ৰে পৰাই পাই ত’ৰে পৰা বিচাৰি বিচাৰি আনি কেতেকী ফুল দিছিল, লং গুটি দিছিল। তাইক দয়াৰামে দিয়া এইবিলাক বস্তু অতি সাদৰেৰে লৈ তাৰ পৰিৱৰ্তে তাই ঘৰৰ পৰা কাটি থুৰিয়াই অনা তামোল দিছিল। দুয়ো চ'তৰ নিশা বিহুত একেলগে নাচিছিল। দয়াৰামে ঢোল বজালে তাই নাচিছিল আৰু তাই হাতত চাপৰি মাৰি গীত গালে বা গগনা বজালে দয়াৰামে নাচিছিল। এইদৰে গোটেই চ'ত মাহটোত উভয়ে নিশা-বিহু কৰিছিল। ব'হাগৰ বিহুৰ আগদিনা যেতিয়া ৰাইজে ওচৰৰ বিলত মাছ মাৰিবলৈ গৈছিল, তেতিয়া ৰহদৈ আৰু দয়াৰামেও ৰাইজৰ মাজত উভয়ে ওচৰা-উচৰি হৈ মাছ মাৰিছিল। ফাগুন-চ'ত মহীয়া নৈত ডেকা আৰু ছোৱালীবিলাকে সাঁতোৰ শিকোঁতে দয়াৰামে ৰহদৈক কঁকালত ধৰি ধৰি সাঁতুৰিবলৈ শিকাইছিল। এইদৰে লগে ম'হ ৰাখি, লগে সাঁতুৰি, লগে নিশা-বিহু গাই উভয়ে উভয়ক ভাল পাইছিল। ল'ৰা কালতেই উভয়ৰ প্ৰতি উভয়ৰে এটা মৰম-চেনেহ সোমাইছিল। <section end="B" /><noinclude></noinclude> d2498np7bj2zuihxlzrizhmr0tjfaxl 253944 253943 2026-06-20T02:27:53Z BabulB 104 253944 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৫}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}ৰহদৈ— বাৰু। {{gap}}দয়াৰাম—তাৰ পিছত এইবেলি আহিন মাহৰ দুৰ্গা পূজাত নগৰলৈ গৈ ৰজাঘৰত দুৰ্গা পূজা চামগৈ দেই। {{gap}}ৰহদৈ—আয়ে-বোপায়ে যাবলৈ দিলে যাম। পিছত মোক তোৰ নাৱত নিবিনে? {{gap}}দয়াৰাম—নিমতো। তোক নিনিয়াকৈ মই পূজা চাবলৈ নাযাওঁ। {{gap}}ৰহদৈ— বাৰু! {{gap}}এই কথা-বতৰাৰ পিছত দুয়ো দুফালে ম'হ লৈ গ'ল। দয়াৰামে ম'হৰ ওপৰত উঠি গাল— {{center|<poem>প্ৰেমৰ ডোলেৰে{{gap|3em}} বান্ধিলি মইনা প্ৰথমৰ পিৰীতি জৰী। নেৰিবি নেৰিবি {{gap|3em}}এনুৱা পিৰীতি এথানি এবানি কৰি॥</poem>}} {{Dhr|1.5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|চতুৰ্থ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|ল'ৰাকালত}}}} {{gap}}ফাগুন গৈ চ'তৰ মাহ পৰিল। অসমৰ সকলো ঠাইতে ডেকা-গাভৰু, ল'ৰা-ছোৱালী আনকি বুঢ়া-বুঢ়ী পৰ্যন্ত বিহুত উত্ৰাৱল হ'বলৈ ধৰিলে। আন আন ল'ৰা-ছোৱালীৰ দৰে ৰহদৈ দয়াৰামো বিহুত মতলীয়া হ'ল। দয়াৰামে ৰহদৈক য'ৰে পৰাই পাই ত’ৰে পৰা বিচাৰি বিচাৰি আনি কেতেকী ফুল দিছিল, লং গুটি দিছিল। তাইক দয়াৰামে দিয়া এইবিলাক বস্তু অতি সাদৰেৰে লৈ তাৰ পৰিৱৰ্তে তাই ঘৰৰ পৰা কাটি থুৰিয়াই অনা তামোল দিছিল। দুয়ো চ'তৰ নিশা বিহুত একেলগে নাচিছিল। দয়াৰামে ঢোল বজালে তাই নাচিছিল আৰু তাই হাতত চাপৰি মাৰি গীত গালে বা গগনা বজালে দয়াৰামে নাচিছিল। এইদৰে গোটেই চ'ত মাহটোত উভয়ে নিশা-বিহু কৰিছিল। ব'হাগৰ বিহুৰ আগদিনা যেতিয়া ৰাইজে ওচৰৰ বিলত মাছ মাৰিবলৈ গৈছিল, তেতিয়া ৰহদৈ আৰু দয়াৰামেও ৰাইজৰ মাজত উভয়ে ওচৰা-উচৰি হৈ মাছ মাৰিছিল। ফাগুন-চ'ত মহীয়া নৈত ডেকা আৰু ছোৱালীবিলাকে সাঁতোৰ শিকোঁতে দয়াৰামে ৰহদৈক কঁকালত ধৰি ধৰি সাঁতুৰিবলৈ শিকাইছিল। এইদৰে লগে ম'হ ৰাখি, লগে সাঁতুৰি, লগে নিশা-বিহু গাই উভয়ে উভয়ক ভাল পাইছিল। ল'ৰা কালতেই উভয়ৰ প্ৰতি উভয়ৰে এটা মৰম-চেনেহ সোমাইছিল। <section end="B" /><noinclude></noinclude> 7o5orv0sdpuwrt7xcvh22a3427bu9sj 253945 253944 2026-06-20T02:28:18Z BabulB 104 253945 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৫}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}ৰহদৈ— বাৰু। {{gap}}দয়াৰাম—তাৰ পিছত এইবেলি আহিন মাহৰ দুৰ্গা পূজাত নগৰলৈ গৈ ৰজাঘৰত দুৰ্গা পূজা চামগৈ দেই। {{gap}}ৰহদৈ—আয়ে-বোপায়ে যাবলৈ দিলে যাম। পিছত মোক তোৰ নাৱত নিবিনে? {{gap}}দয়াৰাম—নিমতো। তোক নিনিয়াকৈ মই পূজা চাবলৈ নাযাওঁ। {{gap}}ৰহদৈ— বাৰু! {{gap}}এই কথা-বতৰাৰ পিছত দুয়ো দুফালে ম'হ লৈ গ'ল। দয়াৰামে ম'হৰ ওপৰত উঠি গালে— {{center|<poem>প্ৰেমৰ ডোলেৰে{{gap|3em}} বান্ধিলি মইনা প্ৰথমৰ পিৰীতি জৰী। নেৰিবি নেৰিবি {{gap|3em}}এনুৱা পিৰীতি এথানি এবানি কৰি॥</poem>}} {{Dhr|1.5em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|চতুৰ্থ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|ল'ৰাকালত}}}} {{gap}}ফাগুন গৈ চ'তৰ মাহ পৰিল। অসমৰ সকলো ঠাইতে ডেকা-গাভৰু, ল'ৰা-ছোৱালী আনকি বুঢ়া-বুঢ়ী পৰ্যন্ত বিহুত উত্ৰাৱল হ'বলৈ ধৰিলে। আন আন ল'ৰা-ছোৱালীৰ দৰে ৰহদৈ দয়াৰামো বিহুত মতলীয়া হ'ল। দয়াৰামে ৰহদৈক য'ৰে পৰাই পাই ত’ৰে পৰা বিচাৰি বিচাৰি আনি কেতেকী ফুল দিছিল, লং গুটি দিছিল। তাইক দয়াৰামে দিয়া এইবিলাক বস্তু অতি সাদৰেৰে লৈ তাৰ পৰিৱৰ্তে তাই ঘৰৰ পৰা কাটি থুৰিয়াই অনা তামোল দিছিল। দুয়ো চ'তৰ নিশা বিহুত একেলগে নাচিছিল। দয়াৰামে ঢোল বজালে তাই নাচিছিল আৰু তাই হাতত চাপৰি মাৰি গীত গালে বা গগনা বজালে দয়াৰামে নাচিছিল। এইদৰে গোটেই চ'ত মাহটোত উভয়ে নিশা-বিহু কৰিছিল। ব'হাগৰ বিহুৰ আগদিনা যেতিয়া ৰাইজে ওচৰৰ বিলত মাছ মাৰিবলৈ গৈছিল, তেতিয়া ৰহদৈ আৰু দয়াৰামেও ৰাইজৰ মাজত উভয়ে ওচৰা-উচৰি হৈ মাছ মাৰিছিল। ফাগুন-চ'ত মহীয়া নৈত ডেকা আৰু ছোৱালীবিলাকে সাঁতোৰ শিকোঁতে দয়াৰামে ৰহদৈক কঁকালত ধৰি ধৰি সাঁতুৰিবলৈ শিকাইছিল। এইদৰে লগে ম'হ ৰাখি, লগে সাঁতুৰি, লগে নিশা-বিহু গাই উভয়ে উভয়ক ভাল পাইছিল। ল'ৰা কালতেই উভয়ৰ প্ৰতি উভয়ৰে এটা মৰম-চেনেহ সোমাইছিল। <section end="B" /><noinclude></noinclude> d2498np7bj2zuihxlzrizhmr0tjfaxl 104 71617 253946 251333 2026-06-20T02:28:59Z BabulB 104 253946 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৭}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}ৰহদৈ— যা অ' তই মোৰ লগত চুপতি নামাৰিবি। তই এইদৰে জোকাই খং তুলিলে মই গৈ আইক কৈ দিম। {{gap}}দয়াৰাম—(হাঁহি হাঁহি) হেৰ কাবৌটি কৰিছোঁ। দহোকুৰি আয়েৰৰ আগত কগৈ। মই আৰ-তাৰ হতুৱাই মাৰত জনাবই খুজিছিলোঁ। পিছত তয়ো যদি জনাৱ মই ভালেহে পাম। ম‍ই শুনিছোঁ মোৰ বোপায়ে হেনো তোকে মোলৈ খুজিবলৈ মনে মনে পাঙিছে। পিছত তই জানো মোত বিয়া সোমাবি? {{gap}}ৰহদৈ—মই আৰু পাই তোৰ লগত চুপতি নকৰোঁ। মই যাওঁগৈ — এই বুলি ৰহদৈয়ে উচাট মাৰি আহিব ধৰাত দয়াৰামে ক’লে— “খং নকৰিবি ৰহদৈ। অলপ পৰ ৰৈ কথা এটা শুনি যাচোন মোৰ লাহৰি। ” {{gap}}ৰহদৈ—“কিনো কথা কৱ অ'। তই মিছাই চুপতি মাৰি মোক ৰাখি নথ’বি। পলম হ'লে আয়ে খং কৰিব।” {{gap}}দয়াৰাম—আয়েৰে খং কৰিলে ক'বি আকৌ দয়াৰামে চুপতি মাৰি ৰাখিছিল বুলি। পিছত ৰহদৈ! তই মোৰ আজিৰ কথাত বেয়া নাপাবি দেই। মই সইত খাই কৈছোঁ, এই জলত ধৰি সইত খাই কৈছোঁ মই তোকেহে বিয়া কৰাম। তোক নেপালে দেশ এৰি বিদেশী হ'ম। অথবা বৰাগী হ'ম। নতুবা এই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জলে ঝাম্প দিয়া মৰিম। {{gap}}ৰহদৈ—কি কথাবিলাক কৱ ঐ! তই পেংলাই কৰিছ দেখোন। {{gap}}দয়াৰাম—মই সইতে কৈছোঁ। তোকেহে ম‍ই বিয়া কৰাম। {{gap}}ৰহদৈ—মই পাই আৰু তোৰ কথা শুনি নাথাকো যাওঁগৈ।—এই বুলি ঘৰৰ ফাললৈ ম'হটো লৈ গ'ল। দয়াৰামে পানীৰ পৰা পাৰত উঠি কাপোৰখন সলাই গা মচি ৰহদৈয়ে শুনাকৈ গালে— {{Block center|<poem>দিখৌ নৈ এৰিব{{gap|3em}}পাৰোঁ মই লাহৰি! :::জাজী নৈৰ এৰিব পাৰোঁ। তোমাৰ ঐ ভাৱনা {{gap|3em}}এৰিব নোৱাৰোঁ :::নেখায়ে থাকিব পাৰোঁ॥</poem>}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{x-larger|ষষ্ঠ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|ৰজাঘৰত দুৰ্গোৎসৱ}}}} {{gap}}চাওতে চাওতে ভাদ মাহ গৈ আহিন সোমাল। আহিনৰো এদিন-দুদিনকৈ কুৰি দিন গ'ল। শাৰদীয় দুৰ্গা পূজা ওচৰ চাপিল। {{gap}}আজি ষষ্ঠী তিথি। ৰাতিপুৱাৰে পৰা কমলাবাৰী, বেঙেনাআটী, আউনীআটী <section end="B" /><noinclude></noinclude> c7xo7w8o7zy6j9c3w293ytpj4ap3q1c 104 71618 253929 195004 2026-06-19T14:49:09Z BabulB 104 253929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" />{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল'ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল'লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল'ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত- পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল'ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ'ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ'ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল'ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল। সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ'ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে— <poem>::::ঘোষা ::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি। পদ কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ। শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥ পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ। কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥ সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥ আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে। শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥</poem><noinclude></noinclude> 4rwp53hvbn67s94ao74iqgebnptrdgr 253930 253929 2026-06-19T14:50:40Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল'ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল'লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল'ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত- পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল'ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ'ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ'ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল'ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল। {{gap}}সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ'ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে— <poem>::::::ঘোষা :::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি। ::::::পদ :::কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ। :::শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥ :::পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ। :::কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥ :::সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। :::কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥ :::আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে। :::শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥</poem><noinclude></noinclude> 64cfunzpsqxkesie5vyr097zy3vntoj 253932 253930 2026-06-20T02:10:01Z BabulB 104 253932 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল'ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল'লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল'ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত- পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল'ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ'ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ'ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল'ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল। {{gap}}সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ'ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে— {{Block left/s}} ::::::ঘোষা :::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি। ::::::পদ :::কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ। :::শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥ :::পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ। :::কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥ :::সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। :::কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥ :::আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে। :::শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥</poem><noinclude>{{Block left/e}}</noinclude> p2jzrddzohjdcc2r7l28lx2fuzs5o1v 253933 253932 2026-06-20T02:10:30Z BabulB 104 253933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল'ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল'লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল'ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত- পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল'ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ'ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ'ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল'ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল। {{gap}}সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ'ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে— {{Block left/s}} ::::::ঘোষা :::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি। ::::::পদ :::কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ। :::শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥ :::পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ। :::কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥ :::সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। :::কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥ :::আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে। :::শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥<noinclude>{{Block left/e}}</noinclude> 1qjj77gieavofkn0e7877i28o1jx4m6 253934 253933 2026-06-20T02:13:00Z BabulB 104 253934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল'ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল'লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল'ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত- পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল'ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ'ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ'ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল'ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল। {{gap}}সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ'ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে— {{Block left/s}} <poem>::::::ঘোষা :::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি। ::::::পদ :::কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ। :::শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥ :::পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ। :::কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥ :::সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। :::কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥ :::আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে। :::শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥</poem><noinclude>{{Block left/e}}</noinclude> tidr3e8swy8iwi7gbzbgjrm9ahe2n5w 253935 253934 2026-06-20T02:13:22Z BabulB 104 253935 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল'ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল'লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল'ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত- পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল'ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ'ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ'ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল'ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল। {{gap}}সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ'ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে— <poem>::::::ঘোষা :::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি। ::::::পদ :::কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ। :::শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥ :::পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ। :::কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥ :::সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। :::কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥ :::আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে। :::শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥</poem><noinclude></noinclude> 2hev4baxw4idug6tbt9rz2b9pji648i 104 71619 253936 195005 2026-06-20T02:21:50Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 253936 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৯}}</noinclude><poem>:::চাৰু চাৰি ভুজ জ্বলে আজানুলম্বিত। :::কৰিকৰ সম উৰু বৰ্ত্তুল ললিত॥</poem> {{gap}}পাঁচোখন নাৱে কোবেৰে খেৱা মেলিলে। কোবেৰে গৈ সিপাৰ পাওঁ পাওঁ হ'লত গাভৰুসকলে আকৌ গালে— :::::“ঘাটে নাও চপাই দিয়া অ' বনমালী” {{gap}}নাও পাৰ পাওঁ পাওঁ হৈছিল। পাৰলৈ মুঠেই তিনি নল মানহে আছিল। এনেতে দয়াৰামহঁতেৰ নাওখনে সৈতে আন এখন নাৱৰ খুন্দা লগাত দয়াৰামৰ নাওখন অলপ কাতি হ'লত মানুহবিলাক সোপায়ে পানীত পৰিল। ভাগ ভাল যে পানী থাউনি পোৱা নাছিল। নৈৰ সোঁত কোবাল নাছিল, তদুপৰি মাজুলীয়াল প্ৰায় মতা-মাইকী, ডেকা-গাভৰু, ল'ৰা-ছোৱালী সকলোৱে সাঁতুৰিব জানিছিল। এটি প্ৰাণীৰো হানি-বিঘিনি নহ'ল। জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পাৰত উঠি নৈৰ বালিত শুকান নল-খাগৰি আৰু কাঠেৰে জুই একুৰা জ্বলাই কাপোৰ-কানি সেকি ইকেইখন নাৱৰ মানুহৰ পৰা অলপ জা-জলপান লৈ হাঁহি-খিকিন্দালি কৰি খাই ৰংপুৰ নগৰৰ ফালে খোজ লৈ গধূলি নৌহওতেই সকলোবিলাক নগৰৰ ওচৰৰ গাঁওবিলাকত চিনাকি আৰু সম্পৰ্কীয় মানুহৰ ঘৰে ঘৰে আশ্ৰয় লৈ ৰ'ল। {{larger|সপ্তম অধ্যায়}} {{larger|বুৰঞ্জী}} {{gap}}আমাৰ অসমৰ আহোমসকল আদিতে যে মহান বৌদ্ধধৰ্মাৱলম্বী আছিল এই কথা বুৰঞ্জী পঢ়া মানুহ মাত্ৰেই জানে। যিমান দিনলৈকে আমাৰ আহোম ৰজাসকল আমাৰ হিন্দুৰ সংসৰ্গলৈ নাহি বৌদ্ধ হৈ আছিল আৰু হিন্দুৱে সৈতে বিবাহাদি সূত্ৰত আবদ্ধ হোৱা নাছিল, সিমান দিনলৈকে আহোমসকল বলী আৰু বীৰত্বৰে পৰিপূৰিত আছিল বুলি আমাৰ অনেক ভাতৃয়ে কয়। আনকি মোগলেও ওঠৰবাৰ অসম আক্ৰমণ কৰিও আহোমক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাছিল। পিছত যেতেকে আহোমসকলৰ কাল পুৰণি হৈ আহিল, তেতেকে আহোমসকলে হিন্দুৰ সংসৰ্গত বেছিকৈ পৰিব ধৰিলে; আহোম ৰজাৰ সভাত ব্ৰাহ্মণ আৰু আন আন ওখ খাপৰ হিন্দুসকলে স্থান পালে। হিন্দুৰ ধৰ্মমত জানি শুনি আৰু হিন্দু ধৰ্মই যে পৱিত্ৰ বৌদ্ধধৰ্মৰ জন্মদাতৃ মাতৃ, বুদ্ধদেৱ যে ক্ষত্ৰিয় হিন্দু ৰাজ্যৰহে সন্তান আছিল আৰু বুদ্ধদেৱ যে হিন্দুৰ দহ অৱতাৰৰ নৱম অৱতাৰ ইত্যাদি কথা শুনি আহোম ৰজাসকলৰ মন ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰে পৰা হিন্দু ধৰ্মলৈ ঢাল খালে। ইয়াৰ ফলত ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে পোনপ্ৰথমে ১৭১০ খ্ৰীষ্টাব্দত নদীয়াৰ কৃষ্ণাৰাম ভট্টাচাৰ্যৰ<noinclude></noinclude> fl1wylgn2ickjbx9n8a2md7m1278vob 253937 253936 2026-06-20T02:22:49Z BabulB 104 253937 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৯}}</noinclude><section begin="A" /><poem>:::চাৰু চাৰি ভুজ জ্বলে আজানুলম্বিত। :::কৰিকৰ সম উৰু বৰ্ত্তুল ললিত॥</poem> {{gap}}পাঁচোখন নাৱে কোবেৰে খেৱা মেলিলে। কোবেৰে গৈ সিপাৰ পাওঁ পাওঁ হ'লত গাভৰুসকলে আকৌ গালে— :::::“ঘাটে নাও চপাই দিয়া অ' বনমালী” {{gap}}নাও পাৰ পাওঁ পাওঁ হৈছিল। পাৰলৈ মুঠেই তিনি নল মানহে আছিল। এনেতে দয়াৰামহঁতেৰ নাওখনে সৈতে আন এখন নাৱৰ খুন্দা লগাত দয়াৰামৰ নাওখন অলপ কাতি হ'লত মানুহবিলাক সোপায়ে পানীত পৰিল। ভাগ ভাল যে পানী থাউনি পোৱা নাছিল। নৈৰ সোঁত কোবাল নাছিল, তদুপৰি মাজুলীয়াল প্ৰায় মতা-মাইকী, ডেকা-গাভৰু, ল'ৰা-ছোৱালী সকলোৱে সাঁতুৰিব জানিছিল। এটি প্ৰাণীৰো হানি-বিঘিনি নহ'ল। জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পাৰত উঠি নৈৰ বালিত শুকান নল-খাগৰি আৰু কাঠেৰে জুই একুৰা জ্বলাই কাপোৰ-কানি সেকি ইকেইখন নাৱৰ মানুহৰ পৰা অলপ জা-জলপান লৈ হাঁহি-খিকিন্দালি কৰি খাই ৰংপুৰ নগৰৰ ফালে খোজ লৈ গধূলি নৌহওতেই সকলোবিলাক নগৰৰ ওচৰৰ গাঁওবিলাকত চিনাকি আৰু সম্পৰ্কীয় মানুহৰ ঘৰে ঘৰে আশ্ৰয় লৈ ৰ'ল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{larger|সপ্তম অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|বুৰঞ্জী}}}} {{gap}}আমাৰ অসমৰ আহোমসকল আদিতে যে মহান বৌদ্ধধৰ্মাৱলম্বী আছিল এই কথা বুৰঞ্জী পঢ়া মানুহ মাত্ৰেই জানে। যিমান দিনলৈকে আমাৰ আহোম ৰজাসকল আমাৰ হিন্দুৰ সংসৰ্গলৈ নাহি বৌদ্ধ হৈ আছিল আৰু হিন্দুৱে সৈতে বিবাহাদি সূত্ৰত আবদ্ধ হোৱা নাছিল, সিমান দিনলৈকে আহোমসকল বলী আৰু বীৰত্বৰে পৰিপূৰিত আছিল বুলি আমাৰ অনেক ভাতৃয়ে কয়। আনকি মোগলেও ওঠৰবাৰ অসম আক্ৰমণ কৰিও আহোমক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাছিল। পিছত যেতেকে আহোমসকলৰ কাল পুৰণি হৈ আহিল, তেতেকে আহোমসকলে হিন্দুৰ সংসৰ্গত বেছিকৈ পৰিব ধৰিলে; আহোম ৰজাৰ সভাত ব্ৰাহ্মণ আৰু আন আন ওখ খাপৰ হিন্দুসকলে স্থান পালে। হিন্দুৰ ধৰ্মমত জানি শুনি আৰু হিন্দু ধৰ্মই যে পৱিত্ৰ বৌদ্ধধৰ্মৰ জন্মদাতৃ মাতৃ, বুদ্ধদেৱ যে ক্ষত্ৰিয় হিন্দু ৰাজ্যৰহে সন্তান আছিল আৰু বুদ্ধদেৱ যে হিন্দুৰ দহ অৱতাৰৰ নৱম অৱতাৰ ইত্যাদি কথা শুনি আহোম ৰজাসকলৰ মন ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰে পৰা হিন্দু ধৰ্মলৈ ঢাল খালে। ইয়াৰ ফলত ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে পোনপ্ৰথমে ১৭১০ খ্ৰীষ্টাব্দত নদীয়াৰ কৃষ্ণাৰাম ভট্টাচাৰ্যৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> dx3sjbgio5xy7l5iz2wggjy5nyxkoji 253938 253937 2026-06-20T02:23:11Z BabulB 104 253938 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৯}}</noinclude><section begin="A" /><poem>:::চাৰু চাৰি ভুজ জ্বলে আজানুলম্বিত। :::কৰিকৰ সম উৰু বৰ্ত্তুল ললিত॥</poem> {{gap}}পাঁচোখন নাৱে কোবেৰে খেৱা মেলিলে। কোবেৰে গৈ সিপাৰ পাওঁ পাওঁ হ'লত গাভৰুসকলে আকৌ গালে— ::::“ঘাটে নাও চপাই দিয়া অ' বনমালী” {{gap}}নাও পাৰ পাওঁ পাওঁ হৈছিল। পাৰলৈ মুঠেই তিনি নল মানহে আছিল। এনেতে দয়াৰামহঁতেৰ নাওখনে সৈতে আন এখন নাৱৰ খুন্দা লগাত দয়াৰামৰ নাওখন অলপ কাতি হ'লত মানুহবিলাক সোপায়ে পানীত পৰিল। ভাগ ভাল যে পানী থাউনি পোৱা নাছিল। নৈৰ সোঁত কোবাল নাছিল, তদুপৰি মাজুলীয়াল প্ৰায় মতা-মাইকী, ডেকা-গাভৰু, ল'ৰা-ছোৱালী সকলোৱে সাঁতুৰিব জানিছিল। এটি প্ৰাণীৰো হানি-বিঘিনি নহ'ল। জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পাৰত উঠি নৈৰ বালিত শুকান নল-খাগৰি আৰু কাঠেৰে জুই একুৰা জ্বলাই কাপোৰ-কানি সেকি ইকেইখন নাৱৰ মানুহৰ পৰা অলপ জা-জলপান লৈ হাঁহি-খিকিন্দালি কৰি খাই ৰংপুৰ নগৰৰ ফালে খোজ লৈ গধূলি নৌহওতেই সকলোবিলাক নগৰৰ ওচৰৰ গাঁওবিলাকত চিনাকি আৰু সম্পৰ্কীয় মানুহৰ ঘৰে ঘৰে আশ্ৰয় লৈ ৰ'ল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{larger|সপ্তম অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|বুৰঞ্জী}}}} {{gap}}আমাৰ অসমৰ আহোমসকল আদিতে যে মহান বৌদ্ধধৰ্মাৱলম্বী আছিল এই কথা বুৰঞ্জী পঢ়া মানুহ মাত্ৰেই জানে। যিমান দিনলৈকে আমাৰ আহোম ৰজাসকল আমাৰ হিন্দুৰ সংসৰ্গলৈ নাহি বৌদ্ধ হৈ আছিল আৰু হিন্দুৱে সৈতে বিবাহাদি সূত্ৰত আবদ্ধ হোৱা নাছিল, সিমান দিনলৈকে আহোমসকল বলী আৰু বীৰত্বৰে পৰিপূৰিত আছিল বুলি আমাৰ অনেক ভাতৃয়ে কয়। আনকি মোগলেও ওঠৰবাৰ অসম আক্ৰমণ কৰিও আহোমক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাছিল। পিছত যেতেকে আহোমসকলৰ কাল পুৰণি হৈ আহিল, তেতেকে আহোমসকলে হিন্দুৰ সংসৰ্গত বেছিকৈ পৰিব ধৰিলে; আহোম ৰজাৰ সভাত ব্ৰাহ্মণ আৰু আন আন ওখ খাপৰ হিন্দুসকলে স্থান পালে। হিন্দুৰ ধৰ্মমত জানি শুনি আৰু হিন্দু ধৰ্মই যে পৱিত্ৰ বৌদ্ধধৰ্মৰ জন্মদাতৃ মাতৃ, বুদ্ধদেৱ যে ক্ষত্ৰিয় হিন্দু ৰাজ্যৰহে সন্তান আছিল আৰু বুদ্ধদেৱ যে হিন্দুৰ দহ অৱতাৰৰ নৱম অৱতাৰ ইত্যাদি কথা শুনি আহোম ৰজাসকলৰ মন ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰে পৰা হিন্দু ধৰ্মলৈ ঢাল খালে। ইয়াৰ ফলত ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে পোনপ্ৰথমে ১৭১০ খ্ৰীষ্টাব্দত নদীয়াৰ কৃষ্ণাৰাম ভট্টাচাৰ্যৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> 07ben6sanw8a6tdn31onu4clkk36e44 253947 253938 2026-06-20T02:29:28Z BabulB 104 253947 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৯}}</noinclude><section begin="A" /><poem>:::চাৰু চাৰি ভুজ জ্বলে আজানুলম্বিত। :::কৰিকৰ সম উৰু বৰ্ত্তুল ললিত॥</poem> {{gap}}পাঁচোখন নাৱে কোবেৰে খেৱা মেলিলে। কোবেৰে গৈ সিপাৰ পাওঁ পাওঁ হ'লত গাভৰুসকলে আকৌ গালে— ::::“ঘাটে নাও চপাই দিয়া অ' বনমালী” {{gap}}নাও পাৰ পাওঁ পাওঁ হৈছিল। পাৰলৈ মুঠেই তিনি নল মানহে আছিল। এনেতে দয়াৰামহঁতেৰ নাওখনে সৈতে আন এখন নাৱৰ খুন্দা লগাত দয়াৰামৰ নাওখন অলপ কাতি হ'লত মানুহবিলাক সোপায়ে পানীত পৰিল। ভাগ ভাল যে পানী থাউনি পোৱা নাছিল। নৈৰ সোঁত কোবাল নাছিল, তদুপৰি মাজুলীয়াল প্ৰায় মতা-মাইকী, ডেকা-গাভৰু, ল'ৰা-ছোৱালী সকলোৱে সাঁতুৰিব জানিছিল। এটি প্ৰাণীৰো হানি-বিঘিনি নহ'ল। জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পাৰত উঠি নৈৰ বালিত শুকান নল-খাগৰি আৰু কাঠেৰে জুই একুৰা জ্বলাই কাপোৰ-কানি সেকি ইকেইখন নাৱৰ মানুহৰ পৰা অলপ জা-জলপান লৈ হাঁহি-খিকিন্দালি কৰি খাই ৰংপুৰ নগৰৰ ফালে খোজ লৈ গধূলি নৌহওতেই সকলোবিলাক নগৰৰ ওচৰৰ গাঁওবিলাকত চিনাকি আৰু সম্পৰ্কীয় মানুহৰ ঘৰে ঘৰে আশ্ৰয় লৈ ৰ'ল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{x-larger|সপ্তম অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|বুৰঞ্জী}}}} {{gap}}আমাৰ অসমৰ আহোমসকল আদিতে যে মহান বৌদ্ধধৰ্মাৱলম্বী আছিল এই কথা বুৰঞ্জী পঢ়া মানুহ মাত্ৰেই জানে। যিমান দিনলৈকে আমাৰ আহোম ৰজাসকল আমাৰ হিন্দুৰ সংসৰ্গলৈ নাহি বৌদ্ধ হৈ আছিল আৰু হিন্দুৱে সৈতে বিবাহাদি সূত্ৰত আবদ্ধ হোৱা নাছিল, সিমান দিনলৈকে আহোমসকল বলী আৰু বীৰত্বৰে পৰিপূৰিত আছিল বুলি আমাৰ অনেক ভাতৃয়ে কয়। আনকি মোগলেও ওঠৰবাৰ অসম আক্ৰমণ কৰিও আহোমক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাছিল। পিছত যেতেকে আহোমসকলৰ কাল পুৰণি হৈ আহিল, তেতেকে আহোমসকলে হিন্দুৰ সংসৰ্গত বেছিকৈ পৰিব ধৰিলে; আহোম ৰজাৰ সভাত ব্ৰাহ্মণ আৰু আন আন ওখ খাপৰ হিন্দুসকলে স্থান পালে। হিন্দুৰ ধৰ্মমত জানি শুনি আৰু হিন্দু ধৰ্মই যে পৱিত্ৰ বৌদ্ধধৰ্মৰ জন্মদাতৃ মাতৃ, বুদ্ধদেৱ যে ক্ষত্ৰিয় হিন্দু ৰাজ্যৰহে সন্তান আছিল আৰু বুদ্ধদেৱ যে হিন্দুৰ দহ অৱতাৰৰ নৱম অৱতাৰ ইত্যাদি কথা শুনি আহোম ৰজাসকলৰ মন ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰে পৰা হিন্দু ধৰ্মলৈ ঢাল খালে। ইয়াৰ ফলত ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে পোনপ্ৰথমে ১৭১০ খ্ৰীষ্টাব্দত নদীয়াৰ কৃষ্ণাৰাম ভট্টাচাৰ্যৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> nb27wtfvf6cmv21t6dj5qgibpww3h98 104 84286 253948 252579 2026-06-20T04:54:15Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253948 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>সংকল্পত বাধা পৰাত এওঁলোকেই সাধু হল। তাহাঁতৰ মুখে মুখেই নোহোৱা কথাও সঁচা হল। মানুহৰ মুখে মুখে বাগৰি সাধুকথা দীঘল হোৱাৰ দৰে ইটোৰ সিটোৰপৰা মালতী নৰেশ্বৰৰ সম্বন্ধ মনোৰঞ্জক হৈ বিয়পি পৰিল। মালতী নৰেশ্বৰেনো কি কথা-বতৰা পাতে, কি কৰে—সময় নাই, অসময় নাই চেগ বুজি চুবুৰীয়া তিৰোতাই ভুমুকিয়াই চাই যায়হি। পুৱা-গধুলি লৰা-ছোৱালীক মালতীৰ ঘৰলৈ পঠিয়ায়—তাইনো নৰেশ্বৰৰ লগত কি কৰিছে তাৰ উমান লবলৈ। ওচৰ চুবুৰীয়াৰ কণ কণ লৰা-ছোৱালীবোৰে বিনা সংকোচে মালতীৰ ভিতৰ বাহিৰত ইটো-সিটো বস্তু লাৰি-চাৰি খিটখিটাই ফুৰে। এষাৰ মাত-মাতিবলৈ মালতীৰ সাহস নাই। {{gap}}দিন যোৱাৰ লগে লগে মালতীৰ বেজাৰ কিঞ্চিত পাতলি জাৰকালিৰ পুখুৰীৰ পানীৰ দৰে ওপৰ তপত অন্তৰ শোকত ঠেৰেঙা লাগিল। ইটো-সিটো বা-বাতৰি আনি, ইখন-সিখন হাঁহি ধেমালিৰ কথা কৈ নৰেশ্বৰে মালতীৰ শোক বেজাৰ পাহৰাবলৈ চেষ্টা কৰে। আনৰ মৰম পালে, নিজেও মৰম বিলাব পাৰিলে মন সুখী হয়। নৰেশ্বৰক ভায়েকৰ দৰে গ্ৰহণ কৰি আৰু নৰেশ্বৰৰ পৰাও তাৰ প্ৰতিদান পাই মালতীয়ে কিছু সান্ত্বনা লভিলে। {{gap}}মালতীয়ে সৰহ খিনি সময় ধৰ্ম্ম-গ্ৰন্থ পঢ়ি কটায়। জীৱন- মৰণ সম্বন্ধীয় আগেয়ে নুবুজা তত্ত্ববোৰ বুজা বুজা যেন বোধ হল। নিজৰ দুখে সেইবোৰৰ অৰ্থ উপলব্ধিত সহায় কৰিলে।<noinclude>{{center|৩৮}}</noinclude> 3d9ke8uvbbp56wjuavpnpbcjneuurup 253949 253948 2026-06-20T05:27:09Z Jyoti Chiring 2949 253949 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী }}</noinclude>সংকল্পত বাধা পৰাত এওঁলোকেই সাধু হল। তাহাঁতৰ মুখে মুখেই নোহোৱা কথাও সঁচা হল। মানুহৰ মুখে মুখে বাগৰি সাধুকথা দীঘল হোৱাৰ দৰে ইটোৰ সিটোৰপৰা মালতী নৰেশ্বৰৰ সম্বন্ধ মনোৰঞ্জক হৈ বিয়পি পৰিল। মালতী নৰেশ্বৰেনো কি কথা-বতৰা পাতে, কি কৰে—সময় নাই, অসময় নাই চেগ বুজি চুবুৰীয়া তিৰোতাই ভুমুকিয়াই চাই যায়হি। পুৱা-গধুলি লৰা-ছোৱালীক মালতীৰ ঘৰলৈ পঠিয়ায়—তাইনো নৰেশ্বৰৰ লগত কি কৰিছে তাৰ উমান লবলৈ। ওচৰ চুবুৰীয়াৰ কণ কণ লৰা-ছোৱালীবোৰে বিনা সংকোচে মালতীৰ ভিতৰ বাহিৰত ইটো-সিটো বস্তু লাৰি-চাৰি খিটখিটাই ফুৰে। এষাৰ মাত-মাতিবলৈ মালতীৰ সাহস নাই। {{gap}}দিন যোৱাৰ লগে লগে মালতীৰ বেজাৰ কিঞ্চিত পাতলি জাৰকালিৰ পুখুৰীৰ পানীৰ দৰে ওপৰ তপত অন্তৰ শোকত ঠেৰেঙা লাগিল। ইটো-সিটো বা-বাতৰি আনি, ইখন-সিখন হাঁহি ধেমালিৰ কথা কৈ নৰেশ্বৰে মালতীৰ শোক বেজাৰ পাহৰাবলৈ চেষ্টা কৰে। আনৰ মৰম পালে, নিজেও মৰম বিলাব পাৰিলে মন সুখী হয়। নৰেশ্বৰক ভায়েকৰ দৰে গ্ৰহণ কৰি আৰু নৰেশ্বৰৰ পৰাও তাৰ প্ৰতিদান পাই মালতীয়ে কিছু সান্ত্বনা লভিলে। {{gap}}মালতীয়ে সৰহ খিনি সময় ধৰ্ম্ম-গ্ৰন্থ পঢ়ি কটায়। জীৱন- মৰণ সম্বন্ধীয় আগেয়ে নুবুজা তত্ত্ববোৰ বুজা বুজা যেন বোধ হল। নিজৰ দুখে সেইবোৰৰ অৰ্থ উপলব্ধিত সহায় কৰিলে।<noinclude>{{center|৩৮}}</noinclude> 23zkqt0z4fcv5rnniualzgleugoj7v8 104 84287 253950 252581 2026-06-20T05:30:34Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253950 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নিসঙ্গ জীৱন সঙ্গী মধুৰ কৰাত, শোক-বেজাৰ জৰ্জৰিত মন শান্ত কৰাত, শাস্ত্ৰ পৰম সুহৃদ। {{gap}}সময় আবেলি। আবেলিটো স্কুলৰ শেষ ঘণ্টা; শেষৰ ঘণ্টাত ছাত্ৰৰ পাঠ্যপুথিত মন নবহে; শিক্ষকে কি কয় তাক শুনিও নুশুনে। উৎসুক উত্ৰাৱল হৈ অপেক্ষা কৰে ছুটীৰ শেষ ঘণ্টাৰ ধ্বনিলৈ। পঢ়াশালীৰ শেষ ঘণ্টাৰ দৰে মালতীৰ আবেলিটিও অস্থিৰ, অমনোযোগী। মালতীয়ে আবেলিটো ঘৰৰ বনবাৰি এখনতো মন বহুৱাব পৰা নাই। কুটা এগছো তুলি লবৰ ইচ্ছা যোৱা নাই। দুৱাৰ দলিত বহি খলিগুটি খেলি খৰিয়াল কৰা লৰা-ছোৱালী কেইটালৈ অন্যমনস্কভাবে মাথোন চাই আছে। নৰেশ্বৰে এনেতে ওলাই মালতীৰ বিষাদ মূৰ্ত্তিৰ মুখত হাঁহি ফুটাবলৈ মাত দিলে,—“খুড়ীদেউ, তুমিও ইহঁতৰ লগতে খলিগুটিৰ খেলত বহি নোযোৱা কিয়?” {{gap}}“মই বুঢ়ীজনীৰ এতিয়া খলিগুটি খেলাৰ বয়স আছে?” গহীনাই মালতীয়ে উত্তৰ দিলে। {{gap}}মুখখন পূৰ্ব্বতকৈ ৰঙ্গিয়াল আৰু হাঁহিটো উজ্জ্বল কৰি উচ্চতাৰে বয়স নিৰ্ণয় কৰিবলৈ মালতীৰ সমুখাসমুখিকৈ থিয় হৈ নৰেশ্বৰে কলে, “চাওঁ, পোন হোৱা। তুমিনো মোতকৈ কিমান বুঢ়ী হলা জুখি চাওঁ। {{gap}}নাপিতৰ নিৰ্দ্দেশত মূৰ পোন কৰাৰ দৰে মালতীয়ে ডিঙি পোন কৰি হাঁহি মাৰি নৰেশ্বৰলৈ চালে। দুৱাৰদলিত খলি গুটি খেলি থকা পিজৌৰ জীয়েক ভৱানীয়ে শহাৰ দৰে কাণ থিয়<noinclude>{{center|৩১}}</noinclude> 5vq51tai59pu1nwp8erpy7sul7e05t8 104 84288 253951 252582 2026-06-20T05:35:11Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>কৰি মালতী নৰেশ্বৰৰ কথোপকথন আলেঙে আলেঙে শুনি আছিল। হাতৰে গুটি লিৰিকি-বিদাৰি আছিল যদিও চকুৱে পিৰিক পাৰককৈ মালতীকহে লক্ষ্য কৰিছিল। নৰেশ্বৰৰ বুকুত মালতীৰ বুকুৰ সংযোগৰ উপক্ৰমত ভৱানীয়ে নোপোৱা ৰহস্যৰ সম্ভেদ পালে। হাতৰ গুটি খলিত দলিয়াই মাকক বিচাৰি পোৱা কথাৰ বতৰা দিবলৈ উত্ৰাৱল হৈ দৌৰ মাৰিলে; লৰৰ কোবত মাটী বৰণীয়া চুটি কাচুটি কেইবাৰ যে নখহিল! ভৱানীয়ে কি দেখিলে, কি শুনিলে তাৰ অনুসন্ধান প্ৰয়োজনীয় বুলি কোনেও নেভাবিলে। প্ৰচাৰ পত্ৰিকাৰ দৰে তিৰোতাৰ মুখে মুখে মুহূৰ্ত্ততে ঘটনাটি জনাজাত হল। ঘটনাটি শুনি অভিজ্ঞ দুই এগৰাকীয়ে পদ-পুথিৰ বচন আওৰালে; ‘অৰ্জ্জুনে বোলন্ত শুনিয়োক যুৱৰাজ। সাক্ষাতে দেখিলে দৃষ্টান্তৰ কিবা কাজ।’ জুইৰ ফিৰিঙতিৰ দৰে মুহূৰ্ত্ততে ঘটনাটো গোটেই গাৱঁত চিটিকি পৰিল। গাভৰু বিধবা গাৱঁত থাকিলে ডেকাৰ চৰিত্ৰ নষ্ট স্বাভাৱিক। বন্ধ্যা-বিধবা-অপবাদ, জ্ঞানীলোকে বোলে ই তিনোও আপদ। অপবাদে মহাদেৱৰো আসন লৰায়, নৰেশ্বৰ নগন্য নিগনি মাত্ৰ। {{gap}}ব্যভিচাৰ বাঢ়িবলৈ দিলে সমাজৰ ক্ষয়; তপতে তপতে ঘটনাটো বিচাৰ কৰি দোষীক শাস্তি বিহিব লাগে। প্ৰেমৰ বাপেক মহীধৰ গাৱঁৰ মুখিয়াল লোক। তেওঁকে মুখ্য কৰি কথাটো সিদ্ধান্ত কৰিবলৈ দুই-এজনকৈ গঞাই প্ৰেমৰ পিতাকৰ কাষত শকুনি-চক্ৰান্ত পাতিলেগৈ। চাওঁতে চাওঁতেই<noinclude>{{center|৪০}}</noinclude> 4sopvhh4e96ga3hn4j60b9aenqfz0zg 104 84289 253952 252583 2026-06-20T05:46:40Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253952 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>প্ৰেমহঁতৰ আগচোতালত বুঢ়া-ডেকা, লৰা-ছোৱালীয়ে জুমুৰি দি ধৰিলে। দেৱশ্বৰক সতৰ্ক কৰি দিব লাগে; মালতীকো গাৱৰপৰা মাকৰ ঘৰলৈ খেদাব লাগে। দেৱেশ্বৰৰ জীয়েকৰ লগত প্ৰেমৰ বিয়া পাতিবলৈ যো-জা চলিছে; দুদিনৰ পিছত প্ৰেমহঁত দেৱেশ্বৰৰ মিতিৰ হব; প্ৰেমৰ পিতাকেই গৈ দেৱেশ্বৰক গঞাৰ সিদ্ধান্ত জনোৱা উচিত কথা। বহু বাক বিতণ্ডাৰ পিছত সেই দিনালৈ একো সিদ্ধান্ত নহল। {{gap}}প্ৰেমই প্ৰমাদ গণিলে। নৰেনৰ মৃত্যু নোহোৱাহলে আলতীৰ লগত তাৰ বিয়া যোৱা মাহতেই হৈ গলহেঁতেন। গাৱঁৰ ভিতৰত মালতী দেখনিয়াৰ ছোৱালী। দেৱেশ্বৰৰ ঘৈণীয়েক জীয়াই থাকোতেই প্ৰেমৰ লগত আলতীৰ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ হৈছিল। আলতীয়েও প্ৰেমলৈকে আহিবলৈ বাট চাই আছে। ইটোৰ পিচত সিটো দুৰ্ঘটনা নঘটা হলে দুয়োটাই ইমান দিনে ঘৰ-সংসাৰ পাতি বহিলহেঁতেন। প্ৰেমই ভয় কৰিলে— কিজানিবা এই কলঙ্কৰ বাবে দেৱেশ্বৰৰ ছোৱালী আনিবলৈ বাপেক মান্তি নহয়। সি লৰালৰিকৈ নিজেই দেৱেশ্বৰৰ ঘৰ ওলালগৈ। প্ৰথমতে গৈ আলতীক কোৱাত তাই ঘটনাটো বিশ্বাস নকৰিলে; সদ্যহতে বাপেকক কথাটো নজনাবলৈ বুজালে। আলতীয়ে নিজেই নৰেশ্বৰক সুধি যি হয় কৰিবলৈ গাত ললে। বাপেকৰ উগ্ৰ স্বভাৱৰ লগত আলতীৰ পৰিচয় আছে। বাপেকৰ কাণত পোনে পোনেই গৈ বাতৰিটো পৰিলে, নৰেশ্বৰৰ কি শাস্তি হব আলতীৰ কল্পনাৰো অতীত।<noinclude>{{center|৪১}}</noinclude> bovsqqubdw3gskwxtdvz8hhxdxr86cd 104 84290 253953 252584 2026-06-20T05:51:53Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 253953 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ধীৰে-সুস্থিৰে ডাল-পাত জোৰা লগাই নৰেশ্বৰৰ গাৰ দোষ এৰুৱাই কথাটো বাপেকক জনোৱাৰ আলতীৰ ইচ্ছা। হেলাত কাৰ্য্য নষ্ট—অপেক্ষা কৰিবলৈ প্ৰেম মান্তি নহল। নৰেশ্বৰৰ গাত সৰ্ব্ব কলঙ্ক আৰোপন কৰি, হব খোজা শহুৰেকৰ আগত প্ৰেমই ঘটনাটো বিৱৰিলে। তেজত বংশৰ উগ্ৰতা দোষ আছে; দেৱেশ্বৰে মুহূৰ্ত্ত ৰব নোৱাৰিলে; নৰেশ্বৰক মালতীৰ ঘৰৰপৰা চো চো কৰে টানি উলিয়াই মাৰ-ধাৰ কৰিলে। মালতী আৰু নৰেশ্বৰে ঘটনাটো কি প্ৰথমে ভালকৈ বুজিবই পৰা নাছিল। দেৱেশ্বৰৰ গৰ্জ্জনিত দুই-এটা ইঙ্গিত প্ৰকাশ পোৱাত তাৰেপৰা ঘটনাটো কিছু ধৰিব পাৰি মালতী পাথৰৰ মূৰ্ত্তিত ৰূপান্তৰিত হল; এনে এটা মিছা কলঙ্কৰ ৰটনাত চকুপানীৱো সীহৰ দৰে গোট মাৰিলে। {{gap}}তাতকৈ ভনীয়েকক বেচি আদৰ কৰে বুলি সৰুৰে পৰা নৰেশ্বৰৰ বাপেকলৈ হিংসা; অধিক স্নেহ সি পাইছিল— মাকৰ পৰাহে। মাকৰ মৃত্যুত সেই মৰমৰপৰা বঞ্চিত হল; তদুপৰি মাক মৰা সৰু ছোৱালী বুলি বাপেকেও পিতৃহৃদয়ৰ সকলো মৰম উজাৰি দিছিল আলতীৰ ওপৰত। নৰেশ্বৰৰ ভাগ্যত পৰিল বাপেকৰ শাসন, নিৰ্দ্দেশ, উপদেশ; তাৰে পালনব তিল পৰিমাণ ক্ৰটীতে বাপেকৰপৰা ডাবি-হুকি, মাৰ ধৰ খাব লগা হোৱাত নৰেশ্বৰ স্বভাৱতে পিতৃবিদ্বেষী হৈ উঠিছিল। বাপেকৰ নিষ্ঠুৰ শাসনৰ মাজত মালতীৰ ওচৰতে মাকৰ পৰা হেৰোৱা মৰম ফেৰা পাবলৈ সি আশা কৰিছিল।<noinclude>{{center|৪২}}</noinclude> l6q85cbwaxxc3z0wfcrckdojtkh6u7w 104 84291 253954 252600 2026-06-20T05:56:51Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253954 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নোসোধা নোপোছাকৈ বাপেকে তাক মাৰ ধৰ কৰাত সি দুখ পোৱা নাছিল; তেনে শাস্তি সি বহুবাৰ খাইছে। যৌৱনৰ দুৱাৰদলিত থিয় দিব খোজা নৰেশ্বৰৰ অন্তৰত অপমান, অভিমান ক্ষোভ মৰিশালীৰ সৰ্ব্বভুক জুইৰ দৰে দপদপাই জ্বলি উঠিল মাতৃস্নেহা মালতীৰ অকাৰণ অপমানত। নিৰ্দ্দয় বাপেকৰ অত্যাচাৰৰপৰা চিৰদিনৰ কাৰণে হাত সাৰিবৰ বহু পন্থাৰ কথাকে নৰেশ্বৰে ভাবিলে। শেষত নিজৰ পিন্ধা কাপোৰ দুডোখৰমান লৈ ওজাৰ ঘৰৰ শেষ সন্তান ৰাতিতে পৈতৃক ভেটীৰ পৰা পলাল। নৰেশ্বৰ কলৈ পলাল—কোনেও নেজানিলে। {{center|{{larger|'''তিন'''}}}} {{gap}}ৰাতিটো নৰেশ্বৰে সাৰসুৰ নোহোৱাকৈ ঘঁৰিয়াল পৰা দি বিছনাত পৰি থাকিল। ঢলপুৱাৰ লগে লগে ঘৰৰ চালত ঘন চিৰিকাৰ কিলকিল কোলাহলত ধৰমৰ কৈ উঠি বহিল। চকু মোহাৰি মোহাৰি সি নো ক'ত আছে সুঁৱৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কাষৰ বিছনাত শুই থকা ৰহমতক দেখি ৰাতিৰ ঘটনালৈ চাঁত কৰে মনত পৰিল। লাহে লাহে উঠি দুৱাৰখন মেলি বাহিৰ ওলাল। সেউজীয়া বাগিচাৰ ওপৰত অকণ অকণকৈ সোণালী পোহৰে সৌৰভ ছটিয়াইছে; চাৰিও পিনৰ ঘৰ দুৱাৰ, গছ গছনিবোৰ কেতিয়াও নেদেখা দৃশ্যৰ দৰে সি ঘূৰি ঘূৰি চালে।<noinclude>{{center|৪৩}}</noinclude> rlpkx71catdnfa37d53yb61z2ep1z6t 104 84292 253955 252590 2026-06-20T06:01:46Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253955 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>সিহঁত থকা ঘৰটোৰপৰা কিছু আঁতৰত ডাঙৰ টিনৰ চাং বঙলা এটা; চাং বঙলাৰ আগ পিছ দুয়ো বাৰণ্ডা তাঁৰৰ জালেৰে বেৰা। সিহঁত থকা ঘৰত আৰু কেইটামান কুঠৰী আছে; তাৰ এটাৰো দুৱাৰ মেলা খোৱা নাই। নৰেশ্বৰে এখোজ দুখোজকৈ তাঁহাতৰ ঘৰৰ পিনে থকা সৰু কাঠৰ গেটখন মেলি বাট ওলাল। বাটত মানুহৰ সমাগম নাই; নিশা কলঘৰত পহৰা দিয়া হলৌ চোলা পিন্ধা পহৰাৱালা দুটাই হাতত হাৰিকেন লণ্ঠন, বাঁহৰ টোকোন লৈ তাৰ কাষেদিয়েই গল। দুয়োটাই নৰেশ্বৰলৈ সন্দেহৰ চকুৰে চালে। পহৰাৱালা দুটাক আগবাঢ়িবলৈ দি, সি তাহাঁতৰ পিছ ললে। অলপ দূৰ যোৱাৰ পিছত বাটত দুই-চাৰিজন মানুহ ওলোৱা দেখিলে; এজনে ভোট এড়াৰ ঠাৰিৰে দাঁত ঘঁহি ঘঁহি সুৰসুৰীয়া বাট এটাত আগবাঢ়িছিল, সঙ্গ লাভৰ আশাত নৰেশ্বৰে তাৰ পিছ ললে। সৰু জাৰণিখনৰ মাজেদি যোৱা বাটটোয়েদি ক্ষন্তেক যোৱাৰ পিছতে নৈ এখন দেখিলে। মানুহটো জাৰণিৰ মাজতে অদৃশ্য হ’ল। নৰেশ্বৰে লাহে লাহে নৈৰ কাষ পালেগৈ। {{gap}}লৰা ছোৱালী কেইটামানে নদীৰপৰা দলঙা এখন পাৰলৈ টানি উলিয়াইছিল। নৰেশ্বৰে দূৰৈৰপৰাই চালে; দলঙা টনা লৰা এটা ওখই পাখই তাৰ সমানেই হব; লগত সৰু সৰু লৰা দুটা, ছোৱালী দুজনীও। ডাঙৰ ছোৱালী জনীয়ে দলঙাৰপৰাই নৰেশ্বৰলৈ বগলিৰ দৰে ডিঙি মেলি চালে। সমবয়সীয়াৰ আকৰ্ষণে নৰেশ্বৰক লৰা ছোৱালী কেইটাৰ কাষলৈ টানি নিলে।<noinclude>{{center|৪৪}}</noinclude> ski1o53xgpkpdexille78i81pzfu6h5 104 84293 253956 252589 2026-06-20T06:04:52Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253956 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ইতিমধ্যে দলঙাখন পাৰৰ বালিৰ ওপৰ পালেহি; আটাই কেইটা লৰা ছোৱালীয়ে বালিত আঠুকাঢ়ি দলঙাৰ মাজৰ ডাল পাতবোৰ উলিৱালে; লগে লগে মাছবোৰে দলঙাৰ পৰা ওলাই বালিৰ ওপৰত ডেওপাৰি জঁপিয়াবলৈ লাগিল। জঁপিয়াই জঁপিয়াই পানীৰ যুৱলিলৈ যোৱা মাছ কেইটা থাপ, মাৰি ধৰি সৰু ছোৱালী জনীয়ে গীতৰ সুৰত সুধিলে— {{gap}}“দলঙা কোনে পাতিছে?” {{gap}}“আমি পাতিছোঁ।” সমস্বৰে লৰা দুটাই উত্তৰ দিলে। {{gap}}“পুঠি খলিহনা কোনে ধৰিছে?” সৰু ছোৱালী জনীয়ে সুধিলে। {{gap}}“আমি ধৰিছোঁ।” লৰা দুটাই কলে। {{gap}}“ছন্দা কোনে ধৰিছে?” {{gap}}“আমি ধৰিছোঁ।” {{gap}}“চাও চাও ছন্দাৰ চকু চাওঁ।” হাতৰ মাছটো পানীলৈ দলিয়াই দি সৰু ছোৱালীজনীয়ে পুনৰ গালে— ::::“গ’ল, গ’ল। ::::ছন্দাই গা তিয়াবলৈ গ’ল।” {{gap}}আটাই কেইটা লৰা ছোৱালীয়ে হাত চাপৰি মাৰি সমস্বৰে চিঞঁৰিলে। পুনৰ আটাই কেইটাই গছ-পাতৰ মাজৰপৰা টপাটপ মাছ গোটাই খালৈত ভৰালে। দলঙাতনো কি মাছ পৰিছে তাকে চাবলৈ নৰেশ্বৰ কাষ চাপিল; সমনীয়া এজনক ওচৰতে দেখি ডাঙৰ লৰাটোয়ে সুধিলে, – “কৰপৰা আহিছ?” {{nop}}<noinclude>{{center|৪৫}}</noinclude> t2i8crdc2ovvdwlghrgsbacaqg4rsnq 104 84294 253957 252591 2026-06-20T06:07:21Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253957 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“গাৱঁৰ পৰা।” নৰেশ্বৰে উত্তৰ দিওঁ-নিদিওঁকৈ কলে। {{gap}}“বাগিছাত কাম কৰিবি?” লৰাটোয়ে শলমাছ এটা খালৈত ভৰাইছিল; নৰেশ্বৰে উৎসুক চকুৰে খালৈটোলৈ চাই মূৰ দুপিয়াই মাথোন শলাগিলে। {{gap}}“বৰ বাবুক লগ পাইছ?” পানীমেটেকা সোপা দলঙাৰ পৰা আঁতৰাই লৰাটোৱে সুধিলে। {{gap}}“ওহো।” নৰেশ্বৰৰ চকুয়ে তেতিয়া দলঙাৰ মাজত পিত পিতালে। {{gap}}“বৰ বাবুক আঠ বজাতহে দেখা পাবি। মোৰ লগত আহিবি, চিনাই দিম।” সমৰ্থনৰ আশাত লৰাটোৱে নৰেশ্বৰলৈ চালে; সেই দৃষ্টিত সহজ বিশ্বাস, অকৃত্ৰিম বন্ধুত্বৰ ভাবেই ফুটি ওলাল। ইমানপৰ বন্ধ হৈ থকা নৰেশ্বৰৰ অন্তৰ লৰাটিৰ আগ্ৰহ আহ্লাদত মুকলি হল। নৰেশ্বৰে সংকোচৰে উত্তৰ দিলে, “মই কালি চাহাবৰ লগত আহিছোঁ।” {{gap}}চাহাব শব্দটো যেন যাদু মন্ত্ৰহে; নৰেশ্বৰৰ মুখত কথাষাৰ শুনা মাত্ৰকে দলঙাত মাছ খপিয়াই ফুৰা লৰা ছোৱালী আটাই কেইটাই আচৰিত হৈ নৰেশ্বৰৰ মুখলৈ চালে। উৎসুক মিশ্ৰিত সুৰত ডাঙৰ লৰাটিয়ে সুধিলে,—“চাহাবে কি কাম দিব?” {{gap}}“ওহোঁ, কব নোৱাৰো। ” {{gap}}অকস্মাতে ডাঙৰ ছোৱালীজনীয়ে চিঞৰিলে,—“এই লখু, বল বল, দলঙা পাতি থওঁগৈ।” আগন্তুকে চাহাবৰ ঘৰত কাম পোৱা শুনি ছোৱালীজনীৰ অসহ্য হৈছিল—তাৰে ইঙ্গিত<noinclude>{{center|৪৬}}</noinclude> k1v5ie25afq75x0znsvv06bxtxue6ls 104 84295 253958 252592 2026-06-20T06:09:53Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>চিঞৰত প্ৰকাশ পালে। লখুয়ে ছোৱালীজনীৰ আহ্বানলৈ কাণ নিদি বহুদিনৰ অভিজ্ঞতাৰ ভাৱত কলে,—“বয় কাম দিব ও পাৰে?” {{gap}}নৰেশ্বৰে উত্তৰ নিদি প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে লৰাটোলৈ মাথোন চালে। {{gap}}“বয় কাম বৰ আৰামৰ; অফিচৰ দুৱাৰ মুখত থিয় দি থাকিব লাগিব; ধুনীয়া পোছাক দিব।” {{gap}}লখু আগন্তুকৰ কাষৰপৰা নহা দেখি, ছোৱালীজনী নিজেই তাহাত দুয়োৰ মাজত থিয় হলগৈ। ভনীয়েকলৈ চাই লখুয়ে উৎসাহেৰে কলে, “চনিয়া, ইয়াক বয় কৰিবলৈ চাহাবে গাৱঁৰ পৰা আনিছে।” {{gap}}হাটত মনোহাৰী বস্তু পৰীক্ষা কৰা দি চনিয়াই নৰেশ্বৰৰ ভৰিৰপৰা মূৰলৈকে নিৰীক্ষণ কৰিলে; দুবাৰ তিনিবাৰ চকুহাল বহলকৈ মেলি চাই মুখ ভেঙুচালি কৰি কলে, “ইস্, চাহাবে বয় কৰিবলৈ মানুহ বিচাৰি নেপালে। এই জপৰামূৰীয়াটোক বয় কৰিব? তাৰ গাটো গাৱঁলীয়া গাৱঁলীয়া গোন্ধাই আছে।” জোঙা নাকটো ওপৰলৈ কৰি চনিয়াই দূৰৈৰপৰা গোন্ধ ললে। {{gap}}লাজ সংকোচ নোহোৱাকৈ ছোৱালীজনীয়ে চোৱাত নৰেশ্বৰ অপ্ৰতিভ হৈছিল; তাইৰ কথাত সি কেচুটোৰ দৰে লেউসেউ হল। ভনীয়েকৰ ভেঙুচালিত নতুনকৈ পাতিব খোজা বন্ধুত্ব ভাঙে বুলি লখুৱে লৰালৰিকৈ মাত দিলে, – “তোৰ কাজিয়া কৰা স্বভাৱটো নুগুচিল। বল, বল; দলঙাখন পানীত নমাই<noinclude>{{center|৪৭}}</noinclude> 9jm3yzp6nn56oiebfjizkhkckv9lohi 104 84296 253959 252594 2026-06-20T06:13:24Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253959 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>থৈ আহোঁগৈ৷” ভনীয়েকৰ লগত দুখোজমান দলঙাৰ পিনে গৈ পুনৰ ঘূৰি আহি লখুয়ে নৰেশ্বৰক সুধিলে, “তোৰ নাম কি?” {{gap}}“নৰেশ্বৰ।” {{gap}}“মই লখু। আমি পুৰণা লাইনৰ মানুহ। লখুৰ ঘৰ বুলিলেই মানুহে চিনাই দিব। ৰাতি খাই-বই আমাৰ লাইনত আহিবি। লাইনৰ মানুহৰ লগত চিনাকী হব।” বন্ধুত্বৰ হাঁহি এটা এৰি থৈ লখু নৈৰ যুঁৱলিলৈ গ’ল। ভায়েক ভনীয়েকহঁতে ইতিমধ্যেই লেখি লেখি খালৈত মাছ ভৰোৱা শেষ কৰি। “দলঙা ইয়াত নেপাতো। আগৰ ঘূলিটোৰ ওচৰলৈ নিওঁ, বল। ইয়াত ডাঙৰ মাছ নুঠেই।” ককায়েকৰ উত্তৰলৈ বাট নেচাই চনিয়াই নিজে নিজেই হুৰ হুৰকৈ পানীলৈ দলঙাখন টানি নিলে। “চনিয়া, ৰ, ৰ। গছৰ পাত কিছু সুমুৱাই দিওঁ। নহলে মাছ সৰকি যাব। আহ্ আহ; দুখু টিপু তহঁত মোৰ লগত আহ। গছৰ ডাল কঢ়িয়াবি।” চনিয়া আৰু জিতেৰীক দলঙাৰ ওচৰত থৈ বাকী তিনিটা ওচৰৰ জাৰণিলৈ গছৰ ডাল-পাত আনিবলৈ গ’ল। {{gap}}যি বাটেই আহিছিল সেই বাটেই নৰেশ্বৰ ঘূৰি গ’ল; চাৰিও পিনে পোহৰৰ সৌৰভ বিয়পি পৰিছে। ওখ ওখ জোপোহা গছবোৰৰ শিৰত সূৰ্য্যৰ পোহৰ জলমলাইছে; উৰি যোৱা চৰাইৰ পাখিত সোণালী ৰহন। সূৰ্য্যোদয়ৰ সৌন্দৰ্য্য নৰেশ্বৰে জীৱনত<noinclude>{{center|৪৮}}</noinclude> hwkcsoakk0cxvzvjnl0ipkeo7jsupev 104 84297 253960 252597 2026-06-20T06:16:05Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253960 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>যেন আজিহে প্ৰথম আবিষ্কাৰ কৰিলে। লাহে লাহে চাহ-গছবোৰ তাৰ চকুত পৰিল—শাৰী শাৰীকৈ সজাই থোৱা একোখন একোখন সেউজীয়া ছবিহে। সদায় দেখা সেউজীয়া ঘাঁহেও নৰেশ্বৰৰ অন্তৰত আজি এক নতুন অনুভূতিৰ সৃষ্টি কৰিলে। গছ-গছনি, ঘাঁহ-বন, চৰাই-চিৰিকতি যে ইমান ধুনীয়া এই নতুন পৰিবেশতহে তাৰ প্ৰথম বোধ হল। {{gap}}বিস্ময়ৰে চাৰিওপিনে চাই চাই নৰেশ্বৰ নিজৰ ঘৰৰ পিনে আগবাঢ়ি গল। চাহাবৰ বঙলাৰ চৌহদত কৰ্ম্মব্যস্ততা। কোট পাইজামা পিন্ধি ৰহমত চাহাবৰ বঙলাৰ বাৰাণ্ডাত; দুটা মানুহে বঙলাৰ সন্মুখৰ ঘাঁহনিত পৰিথকা সৰাপাত বুটলিছে। ঘাঁহৰ আদৰ জীৱনত সি এই প্ৰথম দেখিলে। নৰেশ্বৰ শোৱা ঘৰটোৰ মূধতে দমকলটো; তাৰ কাষতে আগ দিনা উঠা মটৰ গাড়ীখন ৰৈ আছে। এই অপৰিচিত পৰিবেশৰ মাজত মটৰ গাৰীখনকেই তাৰ আপোন আপোন লাগিল। অচল হোৱা এই গাৰীখনক কালি চলন-শক্তি দিয়াত তাৰো সহায় আছে; সেই কথা সি গৌৰৱেৰে অনুভৱ কৰিলে। জীৱনত ফাৰ্ষ্ট ক্লাচ গাৰী এই খনতে সি প্ৰথম উঠিছিল; মটৰখনৰ কাৰণে তাৰ মোহ জন্মাৰ সিয়ো এটি কাৰণ। মটৰখনৰ গাত স্নেহেৰে হাত বুলাই সি চিন্তিত হল। {{gap}}“কালি চাহাবে তোকেই বাটৰপৰা আনিছিল নেকি?” অকস্মাতে ড্ৰাইভাৰৰ প্ৰশ্ন শুনি সি উচপ খাই উঠিল। গাৰীৰ পৰা হাতটো এৰুৱাই উত্তৰ দিলে,— {{nop}}<noinclude>{{center|৪৯}}</noinclude> bun5oxytoyym75zrv6md7cpq0f5cdoc 104 84304 253961 252598 2026-06-20T06:19:46Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253961 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}"ও।" {{gap}}“গাৰীৰ কাম জান?” গাৰীৰ বনেট খুলি ড্ৰাইভাৰে সুধিলে। {{gap}}“ওহোঁ।” {{gap}}“হেণ্ডিমেনৰ কাম কৰিব পাৰিবি?” নৰেশ্বৰৰ মুখলৈ চাই ড্ৰাইভাৰে এড্‌জাস্ত পাইপত হাত দিলে। {{gap}}নৰেশ্বৰে গাৱৰপৰা জিলালৈ দুই এবাৰ বাচত আহিছে। হেণ্ডিমেনৰ কাম নো কি কিছু কিছু অনুমান কৰিব পাৰিলে। চৰকাৰী আলিত চলা বাচ বাটে বাটে অচল হয়, হেণ্ডিমেনে ঠেলিব লাগে; বাটৰ কাষৰ জান-জুৰি নলাৰপৰা পানী কঢ়িয়াই বাল্টিৰে ৰেডিয়টৰত ঢালে; কেতিয়াবা ৰবৰৰ নলী লগাই চুহি পেট্ৰল ‘পাচ’ কৰোৱাব লাগে। কেতিয়াবা ধূলিত লুতুৰি-পুতুৰি হৈ গাৰীৰ তলত সোমাই নট বল্টু কচিব লাগে। হেণ্ডেল মাৰোঁতে ঘামত গা-মূৰ জুৰুলি জুপুৰি হয়; মূৰটো ঘূৰাই মুখত পৰা দীঘল চুলিবোৰ পিছলৈ মাৰি পঠিয়ায়। হেণ্ডিমেন শব্দটো শুনাৰ লগে লগে নৰেশ্বৰৰ মনত এই লেতেৰা ৰূপটো ভাহি উঠিল। হেণ্ডিমেনৰ গাৰ মবিলৰ ভেকেটা ভেকেট গোন্ধ তাৰ নাকত সোমাল। নাকটো হাতৰে মোহাৰি ঘৃণাৰে কলে, “হেণ্ডিমেন হবলৈ যাম কিয়?” {{gap}}বাগিচাৰ কুলি লৰাৰ হেণ্ডিমেন হোৱা ডাঙৰ আকাঙ্খা; ড্ৰাইভাৰে নিজেও প্ৰথমে হেণ্ডিমেন হৈহে গাৰীৰ কাম শিকিছিল। নিজৰ ব্যৱসায়ক সি যথেষ্ঠ উচ্চ স্থান দিয়ে।<noinclude>{{center|৫০}}</noinclude> 44w4ewcmmcqgzse6hl0ko2daq0721k8 104 84305 253965 252601 2026-06-20T06:47:19Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253965 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নিৰ্ব্বোধৰ দৰে নাঙল আৰু গৰুৰ পিছে পিছে ঘূৰি ফুৰাতকৈ যন্ত্ৰ এটাক শাসন কৰা ডাঙৰ কাম। গাৱঁলীয়া লৰা এটাই এই সম্মানিত ব্যৱসায়ক তাচ্ছিল্য কৰাত অপমান বোধ কৰি ড্ৰাইভাৰে গেঙেৰি মাৰি উত্তৰ দিলে,— {{gap}}“চাহাবে তোক কলঘৰৰ বাবু কৰিবলৈ আনিছে?” নৰেশ্বৰৰ ওপৰত উঠা খংটো তীব্ৰ কৰিবৰ অৰ্থে ড্ৰাইভাৰে ঘটংকৈ বনেটখন বন্ধ কৰিলে। নিজৰ শক্তি আৰু ক্ষমতাৰ পৰিচয় দিবলৈ হেণ্ডেল মাৰি মটৰ ষ্টাৰ্ট দিলে; গোঁ গোঁ শব্দ হ’ল। {{gap}}নৰেশ্বৰে দমকলৰ পানীৰে মুখ-হাত ধোৱা শেষ কৰি কুঠৰীলৈ খোজ ললে। {{center|{{larger|'''চাৰি'''}}}} {{gap}}নৰেশ্বৰ ৰাতি শোৱা বিছনাখনত বহিল; ঘৰ ত্যাগ কৰা কেইদিন হ’ল হিচাব হেৰাল। এই কেইদিন সি কেইবা ঠাইতো আশ্ৰয় লৈছিল। এৰাতি কোনোবা গাৱঁৰ নামঘৰৰ পিৰালিতে ৰাতিটো কটাইছিল। চোৰ দুটাই ৰাতিৰ অন্ধকাৰৰ মাজত তাক দেখি কেনেকৈ লৰ মাৰিছিল—সেই ঘটনা মনলৈ অহাত নৰেশ্বৰৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙিল। ঘৰৰপৰা ওলোৱা দিন ধৰি তাৰ ভালকৈ টোপনি অহা নাই; যোৱা নিশাহে নিশ্চিন্তভাৱে শুইছে। গাৱঁৰ লগত সম্বন্ধ নোহোৱা সমাজ এখন পাই তাৰ ভালেই লাগিছে; গাৱঁৰ পৰিবেশত গাটো বিছাই ডকাদি ডাকে। চাহাব-মেমৰ লগত যোৱা নিশা হোৱা সাক্ষাতৰ কথা<noinclude>{{center|৫১}}</noinclude> 9d3eogfvhwulwge6obfbpnbq8vacsa8 104 84306 253962 227278 2026-06-20T06:32:06Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253962 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>সি আনন্দৰেই সুৱঁৰিলে। যোৱা ৰাতি ৰহমতে তাক ভাত খাবলৈ অনুৰোধ কৰোতে–ভোক নাই বুলি একো নেখাই সি শুই থাকিব খুজিছিল। ৰহমতেহে বৰকৈ বুজোৱাত দুগৰাহমান মুখত দিলে। ৰহমত খানচামা মুছলমান; বয়সীয়া মানুহ। মৰমিয়াল; নিজৰ কানি-কাপোৰৰেই সি নৰেশ্বৰক বিছনা এখন কৰি দিছিল। ভাতৰ থালখন আগবঢ়াই দি ৰহমতে কৈছিল,— “পেটটো প্ৰথম কথা; পেটক সন্তুষ্ট কৰিব পাৰিলেই জাতি-ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰিব পাৰিবি। পেটৰ কাৰণেই সকলোৱে দেহা মাটী, তেজ পানী কৰি, ৰাতি-দিন খাটি মৰে। খাই বৈ লৈ কালিৰপৰা কামত লাগি যাবি।” {{gap}}“আজি নেখাওঁ, ভাবি-চিন্তি কালিলৈ যি হয় কৰিম।” নৰেশ্বৰে কৈছিল। {{gap}}ৰহমতে সৰুতে বহু দুখ কষ্ট অভাৱ অনাটন পাই আহিছে; পেটৰ পোৰণিৰ কি যন্ত্ৰণা সি জীৱনত বহুবাৰ উপলব্ধি কৰিছে। নৰেশ্বৰ তাৰ লগত একে কুঠৰীতে শুব অথচ ওৰে ৰাতি লঘোণে থাকিব⸺ৰহমতৰ সহ্য নহল। ভাতৰ থালখন নৰেশ্বৰৰ হাতত তুলি দি সি কৈছিল, – “মুছলমানৰ হাতৰ খালে জাত যাব বুলি ভয় কৰিছ? মুছলমান খৃষ্টান জানো মানুহ নহয়? কুকুৰ মেকুৰীয়েও নিজৰ জাতক ঘিণ নকৰে। মানুহে মানুহক ঘিণ কৰা জানো ভাল? তহঁতৰ হিন্দুৰ জাতটো ইমান দুৰ্ব্বলনে মুছলমানৰ ৰন্ধা খালেই নষ্ট হব?” {{gap}}ৰহমতৰ যুক্তি তৰ্কলৈ নৰেশ্বৰৰ অৱশ্যে কাণ যোৱা নাছিল।<noinclude>{{center|৫২}}</noinclude> poz3fzwfaj4wx3oklp2k9opi92ny8qk 104 84307 253963 252603 2026-06-20T06:39:22Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253963 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>সদায় মানি অহা বিশ্বাস এটা হঠাতে ভাঙিবলৈ তাৰ ভয় হৈছিল; অথচ মুহূৰ্ত্তৰ পৰিচয়তে ৰহমত ইমান আপোন হৈ পৰিছিল যে তাৰ অনুৰোধ ৰক্ষা নকৰিলে স্নেহৰ অমৰ্য্যাদা হব বুলি নৰেশ্বৰৰ সৰল মনে বুজিছিল। মানুহৰ অন্তৰত বীণাৰ দৰে কেইবাড়ালো তাঁৰ থাকে; কেতিয়াবা কোনোবা ডাল মৃদু কঁপনিত বাজি উঠে। ৰহমতৰ স্নেহ পৰশে নৰেশ্বৰৰ অন্তৰ কঁপাই তুলিলে; নৰেশ্বৰে ভাতত মুখ দিলে। {{gap}}ৰাতিৰ কথাবোৰ গুণা-গঁথা কৰি থাকোঁতেই হাতত চাহ জলপান লৈ ৰহমত কোঠাত সোমাল। কান্ধত পেলাই অনা খাকী হাফ্পেন্ট আৰু বগা কামিজ এটা নৰেশ্বৰৰ গালৈ দলিয়াই দি কলে, “মেম চাহাবে দিছে।” {{gap}}নৰেশ্বৰে কাপোৰ কেইটা নতুননে পুৰণি লিৰিকি বিদাৰি চালে। পূৰ্ব্বৰ অৱস্থা নাই যদিও নৰেশ্বৰহঁতে লোকে পিন্ধা কাপোৰ আজিও নিপিন্ধে। প্ৰাচীন আভিজাত্য চূৰমাৰ কৰি সি নিজেই নতুনকৈ নিজৰ ভাগ্য ৰচনা কৰিবলৈ আহিছে। ভাগ্যৰ আৰু বা কিমান পৰিবৰ্ত্তন ঘটে? এটা এটাকৈ কত নিষিদ্ধ কাম কৰিব লাগিব? পুৰণি নীতি নিয়ম ভাঙিব লাগিব? সি ঘৰ এৰা নাই,— সংগ্ৰামলৈহে যেন ওলাই আহিছে। কথাটো ভাবি তাৰ হাঁহি উঠিল। {{gap}}চাহ জলপানৰ কাপ-ঠাল জোৰা নৰেশ্বৰৰ হাতত তুলি দি ৰহমতে নিৰ্দেশৰ সুৰত কলে, “পেন্ট-কামিজ পিছত পিন্ধিবি, এতিয়া চাহ খাই ল।” {{nop}}<noinclude>{{center|৫৩}}</noinclude> njn7csr4xuwebuwqjui5iavm2rbyx36 104 84308 253964 252604 2026-06-20T06:43:36Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253964 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}চকুৰ কোণেৰে হাঁহি যোগ দিলে, “ৰহমতৰ হাতৰ চাহ খালেও জাত যাবনে কি? এইয়া ৰুটি মেমচাহাবে পঠাইছে, তোৰ দেখিছোঁ বাদছাহী কপাল।” {{gap}}ৰহমতৰ হাতৰপৰা কাপ-ঠালজোৰা লৈ নৰেশ্বৰে ৰুটি এটুকুৰা ছিঙি মুখত দিলে। নিজৰ বিছনাত তপিনাটো থৈ চিগাৰেটটো জ্বলাই ৰহমতে পুনৰ কলে,—“মেম চাহাবে নাপিতলৈ খবৰ দিছে; নাপিত আহিলে চুলি কটাই লবি— একেবাৰে ‘বয় কাট’।” {{gap}}চাহৰ কাপৰপৰা মূৰ তুলি ব্যাখ্যা বিচাৰি নৰেশ্বৰে প্ৰশ্ন কৰিলে, “বয় কাট কি?” {{gap}}“মেম চাহাবে তোক বয় কৰিছে; পিছে ভালুকৰ দৰে জপৰা চুলি মলিয়ন চুৰিয়াৰে মেম চাহাবৰ শোৱনী কোঠাত সোমাবলৈ দিব বুলি ভাবিছ হবলা? বয়ৰ দৰে চুলি ছাটি গা-পা ধুই ছাফা হৈ ল।” কথাষাৰ কৈ ৰহমতে গাটো হলাই চিগাৰেটত দীঘল হোপা এটি মাৰিলে {{gap}}“বয় হলে কি কৰিব লাগিব?” {{gap}}“মেম চাহাবক সাত বজাত পালেং টি দিবি। মেমচাহাব বিছনাৰপৰা উঠিলে কাম্‌ৰা চাফ্ কৰিবি; আবেলি মশাৰি তৰিবি; টেবুলত লেম্প জ্বলাই থবি।” মুখৰ চিগাৰেটটো আঁতৰাই ৰহমতে কলে। {{gap}}“এতিয়ানো এইবোৰ কাম কৰে কোনে?” নৰেশ্বৰে চাহৰ কাপত শেষ ঢোক দি সুধিলে। {{nop}}<noinclude>{{center|৫৪}}</noinclude> 6y685stfz4qjub9lehdekjsk0h9q26f 104 84309 253970 252605 2026-06-20T09:04:12Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253970 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“বুধুয়ে। সি চাহাব-মেম দুয়োৰে কাম কৰে। চাহাব ৰাতি দেৰিকৈ শোৱে। মেম-চাহাবৰ টোপনি ভাঙে দেখি আজি কালি দুয়ো বেলেগ বেলেগ কামৰাত শোৱে, মেম চাহাবক সেই দেখি সুকীয়া বয় লগা হৈছে।” কথাষাৰ কৈ ৰহমতে ইঙ্গিতপূৰ্ণ চাহনিৰে নৰেশ্বৰলৈ চালে। {{gap}}“মই দেখোন এইবোৰ কাম একো নেজানো। মেমচাহাবৰ কোঠাত সোমাবলৈকে ভয় লাগিব।” ভয় হতাশৰ সুৰ নৰেশ্বৰৰ কথাত প্ৰকাশ পালে। {{gap}}“কিহৰ ভয়? দুই এদিনতে সকলো কাম শিকি লবি। বুধুয়ে তোক কেইদিনমান কাম শিকাই দিলেই হব।” {{gap}}থোৱা শেষ কৰি নৰেশ্বৰে কাপ-ঠালজোৰা মাটীতে থৈ পুনৰ সুধিলে, “এতিয়া ম‍ই কি কৰিম?” {{gap}}বহাৰ পৰা উঠিবলৈ উপক্ৰম কৰি ৰহমতে উত্তৰ দিলে,—— “আজি তোৰ কাম নাই। নাপিত আহিলে চুলি ছাটি গা ধুবি। বুধুয়ে কালিলৈ পুৱাৰপৰা কাম দেখুৱাই দিব।” {{gap}}মাটীৰ পৰা কাপ-ঠালজোৰ হাতত তুলি নৰেশ্বৰলৈ চাই কলে,—“আজিৰপৰা তোৰ চোট হাজিৰা বৰ হাজিৰা ইয়ালৈ কঢ়িয়াব নোৱাৰোঁ; টাইম মতে ৰান্ধনী ঘৰত খাবিগৈ। দুপৰীয়া চাহাব-মেমৰ খোৱা শেষ হব এক বজাত — তাৰ পিছত আমাৰ খোৱা। ৰাতি চাহাব-মেমে খাব ছয় বজাত— আমাৰ খোৱা সাত বজাত শেষ হব। তাৰ পিছত কিচেনৰ দৰ্জ্জা বন্ধ। ঠিক সময়ত নগলে খাবলৈ নেপাবি—মনত ৰাখিবি।” {{nop}}<noinclude>{{center|৫৫}}</noinclude> o50rzwxkz1nyncj1qmibd8qxc0qw46t 104 84310 253971 252624 2026-06-20T09:12:07Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253971 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}ৰহমত ওলাই যোৱাত নৰেশ্বৰে চাহাবৰ পুৰণা হাফ পেন্ট আৰু কামিজটো পুনৰ আঙুলিৰে লিৰিকি বিদাৰি চিন্তাত মগ্ন হল। {{center|{{larger|'''পাঁচ'''}}}} {{gap}}বুধুক লগ পাবলৈ পিছদিনা পুৱালৈকে নৰেশ্বৰে বাট চাব লগা নহল। সেইদিনা সন্ধিয়া ভাত খোৱাৰ পিছতে বুধু ৰহমতৰ কোঠালৈ আহিল। ৰহমত তেতিয়াও ৰান্ধনী ঘৰৰ কামৰপৰা আজৰি হোৱা নাই। ৰহমত খানচামাতকৈ বুধুৰ বয়স কম; ৰহমততকৈ কেইবা বছৰৰো পিছতহে বুধু বঙলাৰ কামত মকৰল হৈছিল। বুধু বাগিছাৰে কুলিৰ লৰা; গৰ্ণি চাহাবেই প্ৰথমে তাক বঙলাৰ ফুলনিৰ কামত লগায়; তাৰ পিছতহে বঙলাৰ কামত ভৰ্ত্তী হয়। গৰ্ণিচাহাবৰ পৰা বৰ্ত্তমানৰ মিলাৰ চাহাবলৈকে তিনি চাৰিজন মেনেজাৰৰ বয় কাম কৰি বুধুৰ আদ্‌ বয়স গ’ল। নিজৰ গাঁতৰ বাহিৰে অন্যৰ গাঁত অনুসন্ধান নকৰা পৰুৱাৰ দৰে বুধুয়ে চাহাবৰ বঙলাৰ বাহিৰে আন এখন জগতৰ চিন্তা নকৰাকৈ অবিবাহিত হৈ জীৱনটো কটাইছে; বয়স বঢ়াৰ লগে লগে অতীত সুঁৱৰি সি আনন্দ পোৱা হৈছে। নৰেশ্বৰৰ লগত পৰিচয় হওঁতে নৌহওঁতেই সি যে বাগিছা স্থাপনৰ দিনৰ-পৰা চাহাবৰ লগত কাম কৰি আহিছে সেই কথা গৌৰবৰে জনালে। গণিচাহাবৰ দিনত আজিৰ নাহৰনি বাগিছাৰ এচোৱা জাৰণি আছিল; গৰ্ণি চাহাবৰ দিনতে নতুনকৈ খোলা বাগিছাৰ নাম জাৰণি দিয়া হয়।<noinclude>{{center|৫৬}}</noinclude> hvyibpoft97k0i5z25elqmt4ikyq0hd 104 84311 253972 227292 2026-06-20T09:14:38Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253972 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বাপেক মাক দদায়েক মোমায়েকহঁতৰ সৈতে গৰ্ণিচাহাবৰ দিনতে ৰাঁচী জিলাৰপৰা সিহঁত বাগিছালৈ গিৰমিটিয়া হৈ আহিছিল। নতুন বাগিছাৰ গছ গছনি, হাবি জঙ্ঘল কটা বনুৱাৰ মাজত বুধুৰ বাপেক চৰ্দাৰ আছিল। জাৰনি বাগিছা দৈত্যকায় গছৰে জাৰ হৈ আছিল; পোন্ধৰ-কুৰিজন কুলিয়ে দিনটো লাগি এজোপা গছ বগৰাব পাৰিছিল। কোনো কোনো গছত দেও-ভূত লম্ভিছিল; কুকুৰা-ছাগলী বলি দি পূজা-পাতল আগবঢ়াইহে সেইবোৰ গছত কুঠাৰৰ ঘা মাৰিব পাৰিছিল। গৰ্নিচাহাবে নিজেই পূজা পাতলৰ খৰচ দিছিল—বুধুৰ সেই বোৰ কথা কিছু কিছু এতিয়াও মনত আছে। এবাৰ এজোপা গছত কুঠাৰ মাৰোঁতে তেজৰ আছাৰেকনিয়ে কুঠৰীয়াহঁতৰ গা-মূৰ ৰাঙলি কৰিলে। ভয় খাই য’ৰে কুঠাৰ ততে এৰি গছ নেকাটো বুলি আটাইবোৰে লাইনলৈ লৰ দিলে। মহৰী বাবুয়ে বহুত বঢ়াই-বুজায়ো কাকো গছ কাটিবলৈ মান্তি কৰাব নোৱাৰিলে। বৰ বাবুয়ে নিজে আহি পূজাৰ খৰচ দহ টকা দিলে; গছ কাটিবলৈ ৰাজী নহৈ টকা ঘূৰাই দিলে। গণিচাহাবে হাতত দুই নলীয়া বন্দুক লৈ বুধুৰ বাপেকৰ লগত নিজেই গছৰ গুৰিলৈ গ'ল; গছৰ গুৰিত তেজ ডোঙা বান্ধি থকা দেখি দুয়ো আচৰিত হ'ল চাৰিওপিনে লতা-পাতেৰে আগুৰি থকা ঠাই; গছৰ তলত বেলিৰ পোহৰ পৰিবলৈ অন্ধি-সন্ধি নাই—ৰাতিৰ অন্ধকাৰ দিনতে। গৰ্ণিচাহাবে কলঘৰৰ লণ্ঠন জ্বলাই গছজোপাৰ গুৰিৰ<noinclude>{{center|৫৭}}</noinclude> 0k1drw9zqijmnvz03t7axx9efyx4v0g 104 84312 253973 227295 2026-06-20T09:17:58Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253973 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পৰা মূৰলৈকে তন্ন তন্নকৈ চালে; প্ৰকাণ্ড অজগৰ সাপৰ মূৰটো তললৈ ওলমি থকা চকুত পৰিল; দেখা মাত্ৰকে চাহাবে যীশুৰ নাম লৈ আঁতৰিল। বুধুৰ বাপেকে লৰালৰিকৈ চাহাবৰ হাতৰপৰা বন্দুকটো লৈ ঘোৰা টিপিলে। সাপ মৰিল; কিন্তু গছৰ গুৰিৰপৰা ওপৰলৈকে অকাই-পকাই মেৰাই থকা সাপটো আঁতৰোৱা মহা সমস্যা। বাঁহৰ জোঙেৰে খুঁচি খুঁচি কোনো মতৰেহে পাক এৰুৱাই দহ-বাৰজন মানুহে সাঙ্গি কৰি লাইনলৈ কঢ়িয়াব পাৰিছিল। {{gap}}ভূত সাধু শুনাৰ দৰে নৰেশ্বৰে ভয়-উৎসুকেৰে বুধুৰ কথা শুনিছিল। দাঁতৰ গুৰিৰ চাধাখিনি উলিয়াবলৈ বুধু ক্ষন্তেক ৰোৱাত নৰেশ্বৰে কৌতুহল হৈ শুধিলে, — {{gap}}“সাপটো পিছে কি কৰিলে?” “কি কৰিব? সাপ পূজা হ’ল; চাৰিগাওঁৰপৰা বামুনে আহি ধুম-ধামেৰে পূজা পাতিলে। এ সপ্তাহ কাম-কাজ বন্ধ; নাচ-গান ভোজ। তেতিয়াৰপৰা বাগিছাত সাপ পূজাৰ আৰম্ভ হ'ল।” {{gap}}“বাগিছাত সাপ এতিয়াও আছেনেকি?” সৰুৰেপৰা সাপলৈ ভয় কৰা নৰেশ্বৰে সংশয়ত সুধিলে। “সাপ-সুপ এতিয়া ক’ত থাকিব? হাবি-জঙ্ঘলৰ কিবা চিন-চাব আছে জানো? দৰৱত দিবলৈকো ফেঁটি সাপৰ মূৰ এটা বিচাৰি পাবলৈ নাই। অথচ, উই হাফলুৰ মাজত এই বাগিছাতে কমবোৰ ফেঁটি সাপ নেমাৰিলোঁনে? আমাৰ কত<noinclude>{{center|৫৮}}</noinclude> iq9pf6rgby6et095va30rl1p3h7ezcp 104 84313 253974 252610 2026-06-20T09:24:02Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253974 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>মানুহ ফেঁটি সাপৰ খোঁটত নমৰিল!” বুধুয়ে হাত চাধা যিনি পুনৰ দাঁতৰ গুৰিত সুমুৱাই কলে, – “সাপ নেলাগে, বাঘ-হাতীৰ জানো কম উৎপাত আছিল?” {{gap}}ওচৰ চাপি শুনিলে অধিক উপভোগৰ হয়; উৎকৰ্ণ হৈ শুনি শুনি নৰেশ্বৰ বুধুৰ কাৰ চাপি গ'ল। শুনোতাৰ আগ্ৰহত পূৰ্ব্ব কাহিনী বৰ্ণনাত বুধুৰো আনন্দ বাঢ়িল। জিভাৰ আগৰে চাধাখিনি দাঁতৰ গুৰিত ভালকৈ গুজি বাঘে দিনতে বস্তিত সোমাই কি উপদ্ৰৱ কৰিছিল তাৰ কাহিনী আৰম্ভ কৰিলে। পোৱালী পোৱা বাঘিনী এজনীয়ে এবাৰ মানুহ গৰু মাৰি উৎপাত কৰাৰ কথা বুধুৰ মনত আছে। বাঘৰ ভয়ত লাইনৰ মানুহে ফুট গধুলিতে দুৱাৰৰ দাং মাৰি ঘৰত সোমায়; সন্ধিয়া বাগানৰপৰা লাইনলৈ ওভোতা বনুৱাক কেইবাদিনো থপিয়াইছিল। এদিন এটাৰ কৰঙ্গনৰ এডোখৰ এৰুৱাই চাহগছৰ মাজেদিয়েই দীঘল দীঘল জাপ মাৰি নোহোৱা হ’ল। বাঘৰ ভয়ত বেলিৰ পোহৰ থাকোঁতেই বনুৱাই বাগিছাৰ কাম এৰি ঘৰ সোমোৱা হ’ল। লগত মানুহ লৈ গৰ্ণিচাহাবে ওচৰ পাজৰৰ হাবিত বাঘ বিচাৰি চলথ কৰিলে। কিন্তু দিনৰ ভিতৰত বাঘৰ ক’তো ছাঁটোও নেদেখে, অথচ ৰাতি কাৰো নহয় কাৰোৰ চোতালৰপৰা গৰু-ছাগলী লৈ যায়। বাঘৰ উপদ্ৰৱত পাত-তোলা কাম বন্ধ হবলগীয়া হৈছিল; চাৰিও কাষে মুনিহ মানুহ নহলে তিৰোতাই পাত তুলিবলৈ আহিবলৈ সাহ নকৰে; লৰা ছোৱালীও যতে তাতে এৰিব নোৱাৰা হ’ল। এদিন<noinclude>{{center|৫৯ }}</noinclude> j2qvhijj6l9rstmqnhe0dkp6w9fl3cp 104 84314 253975 227334 2026-06-20T09:31:32Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253975 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>এজনীয়ে কোলাৰ কেচুৱা চাহ গছৰ পাহীৰ মাজত এৰি খচলৰ চাহপাত টুকুৰীত ভৰাবলৈ গৈছিল। ক’ৰপৰানো হনুমন্ত জাপ দি বাঘটোয়ে আহি কেচুৱাটো থিতাতে কামোৰ মাৰি লৈ গ’ল, কোনেও উমানকে নেপালে। বাঘৰ মুখৰপৰ ৰক্ষা পাবলৈ হাত ভৰি আচাৰি কেচুৱাটোয়ে যেতিয়া চিঞৰিলে তেতিয়াহে কি ঘটিল পাত-তোলা তিৰোতাহঁতে বুজিলে। বাঘৰ মুখৰপৰা পুতেকক কাঢ়ি আনিবলৈ হাঐ বিঐকৈ চিঞৰি মাকে পিছে পিছে খেদি {{SIC|গলি|গ'ল}}। চাওঁতে চাওঁতে বাগিছাত কামকৰা মতা-তিৰোতা সকলো গোট খালেহি। বাঘ নমৰালৈকে কাম নকৰিবলৈ থিৰাং কৰি সকলো লাইনলৈ গুচি গ'ল। দুদিন তিন দিন পাত তোলা বন্ধ, কলঘৰ বন্ধ। বাঘক মাৰিব পাৰিলে আঢ়ৈ কুৰি ৰূপ পুৰস্কাৰ দিব বুলি ওচৰ তিনি চাৰিখন গাৱঁত জনাই দিয়া হল। কেইবাজনো চিকাৰী আহিল; পিত- পিতাই ওচৰৰ হাবিত বিচাৰিলে – বাঘৰ গোন্ধ ভাপো নাই৷ গৰ্ণিচাহাবে বুধুৰ বাপেক দদায়েকক লৈ নিজেই বাঘ বিচাৰি ওলাল। বিচাৰি বিচাৰি গৈ কাৱৈ জানৰ কাষৰ হাবিত মৰা গৰু পোৱালী এটাৰ এছোৱা দেখিলে। সেই ঠাইতে গছৰ ওপৰত চাং বান্ধি গৰ্ণিচাহাবে হাতত বন্দুক আৰু বুধুৰ বাপেক-দদায়েকে হাতত ধনু-কাড় লৈ ৰাতি খাপ পিতিলে। দুদিন দুৰাতি চাঙত খাপ পিতাৰ পিছত বাঘজনীক গৰু পোৱালীটোৰ ওচৰলৈ অহা গম পালে। গৰ্ণিচাহাবে উত্ৰাৱল হৈ আন্ধাৰে মুধাৰে উমানতে গুলি উৰুৱালে; গুলি বাঘিনীৰ<noinclude>{{center|৬০}}</noinclude> mqfanptxj0zi2r9qkeu7b6v4j687tfv 104 91845 253939 251321 2026-06-20T02:24:20Z BabulB 104 253939 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{larger|প্রথম অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|ৰহদৈ}}}} {{gap}}আমাৰ ৰহদৈ লিগিৰীৰ ঘৰ উজনিৰ মাজুলীত থকা কমলাবাৰী গাঁৱত আছিল। সেই সময়ত অর্থাৎ মানৰ দিনৰ আগেয়ে গাঁওখনত এশ কি ছকুৰি ঘৰ কোঁচ, কলিতা, বামুণ, সূত, কাটনি ইত্যাদি জাতিৰ মানুহ আছিল। ৰহদৈৰ বাপেকৰ নাম ৰতিকান্ত, মাকৰ নাম কমলা। তেওঁবিলাক সোণাৰি কলিতা জাতিৰ মধ্যবিত্ত অৱস্থাৰ মানুহ আছিল। {{gap}}ৰহদৈ মাক-বাপেকৰ একেজনী জীয়ৰী আছিল। তাইৰ তলত মাথোন এটা ভায়েক আছিল। সম্পত্তিৰ ভিতৰত তেওঁবিলাকৰ দুজনীমান গাইগৰু আৰু এটা গলধন ধৰা মতা ম'হ আছিল। গাইকেইজনীৰ গাখীৰ খাইছিল; গলধন ধৰা ম’হটোৰে ৰতিকান্তই কমলাবাৰী সত্ৰৰ লাখেৰাজ মাটি তিনিপূৰামান গা খাটনিলৈ লৈ তাত আহুধান, সৰিয়হ, মাহ, মুগ, শাক, পাচলি ইত্যাদি খেতি-বাতি কৰি সুখেৰে খাইছিল। মাটি বৰ সাৰুৱা, সেইদেখি শস্য বৰ ভাল হৈছিল। সেই কালত আজিকালিৰ দৰে মানুহৰ লাহ-বিলাহ বা কানি,<ref>কানি ইংৰাজে অসমদেশ ল'বৰ পৰাহে প্ৰচলন হৈছে। বেলতলাত পোনপ্ৰথমে ইংৰাজৰ কোনোবা মাৰাঠা নে হিন্দুস্থানী চিপাহীৰ পৰাহে হেনো অসমীয়া মানুহে কানি খাবলৈ আৰু আফু খেতি কৰিবলৈ শিকিলে। বর্তমানে কানিতকৈও চিগাৰেটে অসমীয়াৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিবলৈ ধৰিছে। অসমীয়াৰ অতি দুখেৰে অৰ্জ্জা ৰূপ লাখে লাখে চিগাৰেটৰ ধোঁৱা হৈ উৰিব লাগিছে আৰু চিগাৰেট হুপি মানুহ খোৱা-পিন্ধাত যে দুখীয়া হৈছেই তদুপৰি ভৱিষ্যতলৈ অসমীয়া ডেকা-গাভৰুলৈ খেহৰোগৰ গুটি সিঁচিছে।</ref> চিগাৰেট, মদ, ভাং ইত্যাদি ৰাগিয়াল বস্তু খোৱা বৰ অভ্যাস নাছিল; সেইকাৰণে খোৱা-পিন্ধাত কাৰো দুখ-কষ্ট নাছিল। মাছ, পহু প্রায় সকলোৱে মাৰি-কাটি বা নদীয়ালৰপৰা ধানলৈ সলাই লৈ খাইছিল। ৰহদৈয়ে দিনৰ ভাগত ম'হটো চৰাই লৈ ফুৰিছিল; পুৱা-গধূলি মাকৰ ওচৰত তাঁত ববলৈ, ভাত ৰান্ধিবলৈ শিকিছিল। ভায়েকে গৰুকেইজনী চাৰিছিল। মাকে খেতিৰ কামত বাপেকক সহায় কৰাৰ উপৰিও সকলোকে ৰান্ধি-বাঢ়ি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> b0enzp0x1oril9e795xrnzlh0n7b0aa 253940 253939 2026-06-20T02:25:06Z BabulB 104 253940 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{x-larger|প্রথম অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|ৰহদৈ}}}} {{gap}}আমাৰ ৰহদৈ লিগিৰীৰ ঘৰ উজনিৰ মাজুলীত থকা কমলাবাৰী গাঁৱত আছিল। সেই সময়ত অর্থাৎ মানৰ দিনৰ আগেয়ে গাঁওখনত এশ কি ছকুৰি ঘৰ কোঁচ, কলিতা, বামুণ, সূত, কাটনি ইত্যাদি জাতিৰ মানুহ আছিল। ৰহদৈৰ বাপেকৰ নাম ৰতিকান্ত, মাকৰ নাম কমলা। তেওঁবিলাক সোণাৰি কলিতা জাতিৰ মধ্যবিত্ত অৱস্থাৰ মানুহ আছিল। {{gap}}ৰহদৈ মাক-বাপেকৰ একেজনী জীয়ৰী আছিল। তাইৰ তলত মাথোন এটা ভায়েক আছিল। সম্পত্তিৰ ভিতৰত তেওঁবিলাকৰ দুজনীমান গাইগৰু আৰু এটা গলধন ধৰা মতা ম'হ আছিল। গাইকেইজনীৰ গাখীৰ খাইছিল; গলধন ধৰা ম’হটোৰে ৰতিকান্তই কমলাবাৰী সত্ৰৰ লাখেৰাজ মাটি তিনিপূৰামান গা খাটনিলৈ লৈ তাত আহুধান, সৰিয়হ, মাহ, মুগ, শাক, পাচলি ইত্যাদি খেতি-বাতি কৰি সুখেৰে খাইছিল। মাটি বৰ সাৰুৱা, সেইদেখি শস্য বৰ ভাল হৈছিল। সেই কালত আজিকালিৰ দৰে মানুহৰ লাহ-বিলাহ বা কানি,<ref>কানি ইংৰাজে অসমদেশ ল'বৰ পৰাহে প্ৰচলন হৈছে। বেলতলাত পোনপ্ৰথমে ইংৰাজৰ কোনোবা মাৰাঠা নে হিন্দুস্থানী চিপাহীৰ পৰাহে হেনো অসমীয়া মানুহে কানি খাবলৈ আৰু আফু খেতি কৰিবলৈ শিকিলে। বর্তমানে কানিতকৈও চিগাৰেটে অসমীয়াৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিবলৈ ধৰিছে। অসমীয়াৰ অতি দুখেৰে অৰ্জ্জা ৰূপ লাখে লাখে চিগাৰেটৰ ধোঁৱা হৈ উৰিব লাগিছে আৰু চিগাৰেট হুপি মানুহ খোৱা-পিন্ধাত যে দুখীয়া হৈছেই তদুপৰি ভৱিষ্যতলৈ অসমীয়া ডেকা-গাভৰুলৈ খেহৰোগৰ গুটি সিঁচিছে।</ref> চিগাৰেট, মদ, ভাং ইত্যাদি ৰাগিয়াল বস্তু খোৱা বৰ অভ্যাস নাছিল; সেইকাৰণে খোৱা-পিন্ধাত কাৰো দুখ-কষ্ট নাছিল। মাছ, পহু প্রায় সকলোৱে মাৰি-কাটি বা নদীয়ালৰপৰা ধানলৈ সলাই লৈ খাইছিল। ৰহদৈয়ে দিনৰ ভাগত ম'হটো চৰাই লৈ ফুৰিছিল; পুৱা-গধূলি মাকৰ ওচৰত তাঁত ববলৈ, ভাত ৰান্ধিবলৈ শিকিছিল। ভায়েকে গৰুকেইজনী চাৰিছিল। মাকে খেতিৰ কামত বাপেকক সহায় কৰাৰ উপৰিও সকলোকে ৰান্ধি-বাঢ়ি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> nemx0jck7ed7o3yqt8j4xy5h8ctm3sh 104 92599 253904 253499 2026-06-19T12:15:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২৩}}</noinclude> {{gap}}মেড্‌লেন বোকাৰ পৰা উঠি আহিল। তেওঁৰ গা বোকাৰে লুতুৰি-পুতুৰি। মৰা মানুহৰ দৰে মুখ শেতা,কপালত টোপা- টোপে ঘাম। {{gap}}মেড্‌লেনৰ অসাধাৰণ বল দেখি সকলো মানুহ আচৰিত হৈছিল। বিশেষকৈ জাভেয়াৰ। জাভেয়াৰে তেওঁৰ ওপৰত চকু ৰখা মেড্‌ লেনেও আৰম্ভণৰে পৰা গম পাই আহিছিল। যেতিয়া মেড লেনে নগৰৰ : বাটেদি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি বিমিশ্ৰিত শতেক আশীষ বাণীৰ আৰু উৰ্দ্ধ- প্ৰসাৰিত শান্তিসূচক হাতৰ তলেদি মূৰ দোৱাই দোৱাই বাট বুলিছিল, তেতিয়া জাভেয়াৰে সন্দেহ-পূৰ্ণ নেত্ৰৰ স্থিৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি চকুৰ আঁতৰ নোহোৱা পৰ্য্যন্ত তেওঁক একে থৰে ৰ' লাগি চাই ৰৈছিল। আনৰ চকুত নপৰিলেও মেড লেনৰ চকুত এই দৃষ্টি ধৰা নপৰাকৈ সাৰিব নোৱাৰিছিল। কিন্তু তেওঁ উদাসীন ভাবে এই বিদ্ৰোহ-কটাক্ষ নেদেখা ভাও জুৰি আওকাণ কৰি ফুৰিছিল। পাচত যিদিনা 'ফাদাৰ' গুচি ‘মছিয়' আৰু মছিয়ৰ পাচত ‘মেয়ৰ’ হৈ মেলেন নগৰৰ সৰ্ব্বে-সৰ্ব্বা হৈ উঠিল, সেইদিন ধৰি তাৰ সন্দেহ-দৃষ্টি প্ৰতিহত হয় বুলি বিশেষ কাম নেথাকিলে জাভেয়াৰ তেওঁৰ কাষকে নচপা হ'ল। {{gap}}মেড্‌লেনৰ স্থাপিত স্কুল, আচপতাল, অনাথ-আশ্ৰম আদিৰ পৰা 'এম' নগৰৰ অপৰিসীম উপকাৰ হ'ল। বিশেষকৈ তেওঁৰ কাৰখানা ঘৰৰ চাকৰীয়ে অবনুৱাবিলাকক ৰোজগাৰৰ উপায় দি নগৰৰ পৰা চুৰি-ডকাইতি, ঠগ-প্ৰবঞ্চনা আদি সমূলঞ্চে উভালি পেলালে। তেওঁৰ কাৰখানাত স্ত্ৰী-পুৰুষ দুইৰো কাৰণে দুটা বেলেগ বিভাগ আছিল। দিনে শই শই পুৰুষ-তিৰোতাই কাৰখানাত কাম কৰিছিল, নিয়মিত সময়ত পাবলগীয়া ধন পাই নিৰীহ জীৱন যাপন কৰিছিল। তেওঁৰ কাৰখানাৰ কথা ওচৰৰ নগৰ-চহৰ গাঁওঁ-ভূঁইত ৰৈ বৈ গৈছিল। দূৰ-দূৰণিৰ পৰাও মানুহ আহি কাৰখানাৰ কামত সোমাবলৈ ধৰিলে।<noinclude></noinclude> lp5hc6ow60nl2vud3lhqzot5mdnqrbz 104 92600 253905 253500 2026-06-19T12:23:25Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253905 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|ষষ্ঠ অধ্যায়}}</noinclude> সুস্থা-সৱলা গাভৰু ফঁটিনে 'এম' নগৰলৈ আহি কাম বিচাৰি বেচি দিন ঘূৰি ফুৰিব নেলাগিছিল। অহাৰ কেইদিনমানৰ পিচতে তাই ‘মেয়ৰৰ’ কাৰখানাত কামত ভৰ্ত্তি হয়। {{gap}}কাৰখানাত কাম পাই ফঁটিনৰ মনত আনন্দই দুকূল ডাকিছিল। কজেটৰ ভৰণ-পোষণৰ খৰচা নিয়মিত সময়ত যোগাব পাৰি পৰিত্যক্তা নাৰী-জীৱনৰ সকলো দুখ পাহৰি যাবলৈ ধৰিলে। এইদৰে এবছৰ গ'ল। {{gap}} ফটিনে মাহে মাহে “ম’ফেয়াৰ-মেললৈ” ধন পঠিয়াইছিল। বহুতৰ মনত খু-ধুৱনি লাগিল, এই ধন কালৈ পঠিযায়। উৱা-দিহ লোৱাই উৱাদিহ ললে। এই ধন যায় ফঁটিনৰ জীয়েকলৈ। কিন্তু ফঁটিনযে বিবাহিতা নহয়। তেনেহলে ফঁটিন দুশ্চৰিত্ৰা? কাৰখানাৰ অধিপতি মেড লেনে গমেই নেপালে। তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰিণী এগৰাকীয়ে চৰিত্ৰহীনা বুলি ফঁটিনক কামৰ পৰা খেদি দিলে। ফঁটিন আকৌ বিপদৰ অথাই সাগৰৰ তললৈ গ'ল। {{gap}}তাইক চৰিত্ৰহীনা বুলি কামৰ পৰা খেদি দিয়াটো ফঁটিনৰ মনত মেয়ৰৰ ঘোৰ অবিচাৰ যেন লাগিল। কাৰখানাৰ কাম যোৱাৰ পাছত ফঁটিনে কিছুমান দিন 'ছিলাই' কাম কৰি জীৱিকা উলিয়ালে। কিন্তু এই উপাৰ্জ্জন খৰচৰ তুলনাত যৎসামান্য।ধাৰে-ঋণে, কালিয়নে বাহিয়নে তাই দিন কটাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}এইদৰে আৰু এবছৰ কাটিলে। তথাপি কোনো উপায় নহল। কোনো মানুহৰ ঘৰত ৰান্ধনী বা লিগিৰী কাম এটাও তাই বিচাৰি নেপালে। দিনক দিনে তাইৰ ধাৰ বাঢ়ি আহিল। ফঁটিন নিৰুপায় হৈ পৰিল। {{gap}}লগৰ লগৰীয়া সমনীয়াহঁতেও আচৰিত মানিলে, কিয় তাই<noinclude></noinclude> a4z45w07j44rhs1cvzarkipyw6ta230 104 92601 253920 253501 2026-06-19T12:34:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253920 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২৫}}</noinclude> অনাহকত ইমান কষ্টেৰে দিন নিয়ায়। তাইৰ এনে যৌৱন আৰু • ৰূপ পূজা কৰিবলৈ পূজাৰীৰতো অভাৱ নাই। দুই-চাৰিয়ে আকাৰে ইঙ্গিতে তাইৰ মূৰ্খালিৰ কথাও বুজাই দিলে। সিহঁতে ফঁটিনৰ একেটি সমিধান পাইছিল—ঘৃণাভৰা দৃষ্টি। {{gap}}সময় যাবলৈ ধৰিলে। ফঁটিনৰো দিন গ'ল। দিনৰ লগে লগে ধাৰৰ সংখ্যায়ো তাইক পুতি আহিলে। ধৰুৱাই বেৰি ধৰিলে। ইফালে কজেটৰ খৰচা! নিজে নেখাই নলৈও তাই কজেটৰ খৰচা ইমান দিনে যোগাই আহিছে। এতিয়া আৰু দিন নেযায়- নুপুৱায়। {{gap}}তেতিয়া ১৮২১ খৃষ্টাব্দৰ জাৰকালি সোমাইছে। এদিনা টেনাৰ্ডিয়েৰ পৰা ফঁটিনলৈ এখন চিঠি আহিল—ছোৱালীজনীৰ ছোলা নাই। জাৰত বৰ কষ্ট পাইছে।১০ ফ্ৰাঁ নহলেই নহয়। ঠাণ্ডা লাগি অসুখ হলে সিহঁতৰ দোষ নাই। তেতিয়া ফঁটিনৰ হাতত ১০ ‘ফ্ৰাঁ’ নেলাগে ১০ ‘চু’ও নাছিল। {{gap}}দিনৰ দিনটো ফঁটিনে ভাবিলে। ভাবি ভাবনাৰ শেষ নেপালে। সন্ধিয়া তাই ভাবি ভাবিয়েই ফুৰিবলৈ ওলাল। ফুৰি গৈ থাকোঁতে তাই ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে চুলিৰ কাৰবাৰ কৰা মানুহ এটাৰ দোকান এখনৰ আগত ওলালহি। দোকানখন দেখি তাই থমকি ৰৈ গ'ল। কিবা এটা ভাবি তাই দোকানৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। দোকানৰ ভিতৰত ডাঙৰ ডাঙৰ দাপোন কিছুমান অঁৰা আছিল। তাই তাৰে এখনৰ আগত থিয় হৈ চুলিৰ খোপাটো সোলোকাই চুলিতাৰ চাবলৈ ধৰিলে। দোকানীয়ে ক’লে,— “বৰ সুন্দৰ চুলি আপোনাৰ।” {{gap}}“কিমান ধন দিবা।” {{gap}}“দহ ফ্ৰাঁ।” {{gap}}“কাটাঁ” {{gap}}দোকানতে দাঁতৰ ব্যৱসায় কৰা মানুহ এটা বহি আছিল। দোকানীয়ে ফটিনৰ চুলি কাটি থাকোঁতে সি আপোনা-আপুনি কৈ<noinclude></noinclude> 86apcb6vhjwzcaxhiqadyeqgdwethof 104 92602 253921 253502 2026-06-19T12:40:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253921 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৬|দীন-দুখী|}}</noinclude> গ’ল—“এখেতৰ আগদাঁত দুটা পালে হলে ম‍ই দুকুৰি দিম।” কথাষাৰ ফঁটিনৰ কাণত পৰিল। তাই শিয়ঁৰি উঠিল আগদাত দুটা নেথাকিলে তাই যে কি কুৎচিৎ হব দেখিবলৈ! {{gap}}চুলিৰ দাম দোকানীৰ পৰা ১০ ফ্ৰাঁ ধন লৈ ফঁটিনে তেতিয়াই দুটা ছোলা কিনি “ম’ফেয়াৰ মেললৈ” পঠিয়াই দিলে। মনে মনে ক'লে, “মোৰ বাছা তেও এতিয়া জাবত কঁপি নেথাকে। মোৰ মূৰৰ চুলিৰে বাছাক মই আবৰি থৈছোঁ।” {{gap}}টেনাৰ্ডিয়ে দম্পতীয়ে ধনৰ সলনি ছোলা পাই বৰ নিৰাশ হৈ পৰিল। টেনাৰ্ডিয়ে পত্নীয়ে সেই ছোলা দুটা নিজৰ জীয়েক ‘ইপোনিন্’ আৰু এজেন্মাক পিন্ধিবলৈ দিলে। কজেট আগৰ ফটা ছোলা পিন্ধিয়ে থাকিল। {{Gap}}আৰু ছমাহ গ'ল। ফঁটিনৰ দিন আৰু বেয়া হৈ আহিল। কজেটৰ মাহেকীয়া খৰচা দিয়াৰে উপায় নাইকিয়া হৈ পৰিছে। কজেটক লগলৈ আনিবলৈকো অহা-যোৱা কৰিবলৈ হাতত এটা ‘চু’ নাই। টেনাৰ্ডিয়েৰ পৰা আকৌ এখন চিঠি আহিল—কজেটৰ মিলিয়েৰি জ্বৰ। ৪০ ফ্ৰাঁ পঠিয়াই দিব লাগে—দৰব পাতি কৰিবলৈ। ফটিনে চিঠিখন হাতত লৈ পঢ়ে, আকৌ সামৰে। আকৌ মেলে, পঢ়ে, আকৌ সামৰে। তাইৰ গা জ্বৰ ঘমাদি ঘামি উঠিল। তাই থক্-বৰক্ কৰি উঠি গৈ সহ-বাসিনী মাৰ্গেটিক সুধিলে-“মিলিয়েৰি জ্বৰ কেনেকুৱা।” {{gap}}“আও! মিলিয়েৰি জৰ! কাৰ হৈছে?” {{gap}}ফটিনে নিজৰ কোঠালৈ ঘূৰি আহি বিছনাত মুখ-ঢাকি কান্দিবলৈ ধৰিলে। কান্দি কান্দি ভাগৰি তাই সেই পিনেই টোপনি গ'ল। সন্ধিয়া তাই সাৰ পাই বিছনাৰ পৰা উঠি বহিল। তেতিয়া তাই ধীৰ, শান্ত। চকুত চকুলো নাই। মুখত কোনো বিষাদৰ চিন নাই। লাহে লাহে তাই ঘৰৰ বাহিৰলৈ আহিল।<noinclude></noinclude> 9w9j3aqn14h38a8uwr950iy32bf10sj 253922 253921 2026-06-19T12:41:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 253922 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৬|দীন-দুখী|}}</noinclude> গ’ল—“এখেতৰ আগদাঁত দুটা পালে হলে ম‍ই দুকুৰি দিম।” কথাষাৰ ফঁটিনৰ কাণত পৰিল। তাই শিয়ঁৰি উঠিল আগদাত দুটা নেথাকিলে তাই যে কি কুৎচিৎ হব দেখিবলৈ! {{gap}}চুলিৰ দাম দোকানীৰ পৰা ১০ ফ্ৰাঁ ধন লৈ ফঁটিনে তেতিয়াই দুটা ছোলা কিনি “ম’ফেয়াৰ মেললৈ” পঠিয়াই দিলে। মনে মনে ক'লে, “মোৰ বাছা তেও এতিয়া জাবত কঁপি নেথাকে। মোৰ মূৰৰ চুলিৰে বাছাক মই আবৰি থৈছোঁ।” {{gap}}টেনাৰ্ডিয়ে দম্পতীয়ে ধনৰ সলনি ছোলা পাই বৰ নিৰাশ হৈ পৰিল। টেনাৰ্ডিয়ে পত্নীয়ে সেই ছোলা দুটা নিজৰ জীয়েক ‘ইপোনিন্’ আৰু এজেন্মাক পিন্ধিবলৈ দিলে। কজেট আগৰ ফটা ছোলা পিন্ধিয়ে থাকিল। {{Gap}}আৰু ছমাহ গ'ল। ফঁটিনৰ দিন আৰু বেয়া হৈ আহিল। কজেটৰ মাহেকীয়া খৰচা দিয়াৰে উপায় নাইকিয়া হৈ পৰিছে। কজেটক লগলৈ আনিবলৈকো অহা-যোৱা কৰিবলৈ হাতত এটা ‘চু’ নাই। টেনাৰ্ডিয়েৰ পৰা আকৌ এখন চিঠি আহিল—কজেটৰ মিলিয়েৰি জ্বৰ। ৪০ ফ্ৰাঁ পঠিয়াই দিব লাগে—দৰব পাতি কৰিবলৈ। ফটিনে চিঠিখন হাতত লৈ পঢ়ে, আকৌ সামৰে। আকৌ মেলে, পঢ়ে, আকৌ সামৰে। তাইৰ গা জ্বৰ ঘমাদি ঘামি উঠিল। তাই থক্-বৰক্ কৰি উঠি গৈ সহ-বাসিনী মাৰ্গেটিক সুধিলে-“মিলিয়েৰি জ্বৰ কেনেকুৱা।” {{gap}}“আও! মিলিয়েৰি জ্বৰ! কাৰ হৈছে?” {{gap}}ফটিনে নিজৰ কোঠালৈ ঘূৰি আহি বিছনাত মুখ-ঢাকি কান্দিবলৈ ধৰিলে। কান্দি কান্দি ভাগৰি তাই সেই পিনেই টোপনি গ'ল। সন্ধিয়া তাই সাৰ পাই বিছনাৰ পৰা উঠি বহিল। তেতিয়া তাই ধীৰ, শান্ত। চকুত চকুলো নাই। মুখত কোনো বিষাদৰ চিন নাই। লাহে লাহে তাই ঘৰৰ বাহিৰলৈ আহিল।<noinclude></noinclude> bxuq9bxg5vun174ayfys30a6l4y95py 104 92603 253923 253503 2026-06-19T12:48:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২৭}}</noinclude> {{gap}}দুঘণ্টাৰ পাছত ফঁটিন ফুৰি আহি তাইৰ কোঠাটোৰ ভিতৰ, সোমাল। চাকি জ্বলাই তাই হাতত লৈ অহা 'নেপোলিয়ন মোহৰ দুটা ঘূৰাই পকাই চাই মেজত থৈ হাতলৈ দাপোণ এখন তুলি ল'লে। দাপোণখনত মুখখন চাই চকুৰ নিমিষতে দাপোণখন গাৰ বলেৰে খিৰিকিয়েদি বাহিৰলৈ দলি মাৰি দিলে। আলিবাটৰ শিলৰ ওপৰত পৰি দাপোণখন টুকুৰা-টুকুৰ হৈ ভাগি থাকিল। {{Gap}}পাছদিনা পুৱা মাৰ্গেৰেট ফঁটিনক দেখা কৰিবলৈ আহিল। ফঁটিনক দেখা মাত্ৰকে তাই চিঞৰ মাৰি উঠিল—“কি হ'ল তোমাৰ? {{gap}}ফটিনে মুখখন মেলি হাতেৰে মেজৰ ওপৰত থকা ‘নেপোলিয়ন’ মোহৰ দুটা দাঙি ধৰিলে। মাৰ্গেৰেটে দেখিলে ফঁটিনৰ আগ দাঁত দুটা নাই। {{gap}}বিষাদৰ হাঁহিমাৰি ফঁটিনে উত্তৰ দিলে –“মোৰ আই এতিয়া প্ৰতি-পালৰ অভাৱত হাততে হেৰায়। তাই নহলেনো মই জীয়াই থকাৰ সকাম কি?” {{gap}}ফটিনৰ জীয়েক কজেটৰ জ্বৰ হোৱা নাছিল। টেনাৰ্ডিহঁতে মাথো ছল কৰি ধন নিলে। {{gap}}অভাৱৰ পীড়নত সময়ৰ লগে লগে ফটিনৰ শৰীৰো ভাগি আহিল। এনেয়ে দাঁত নাই, চুলি নাই, তাতে খোৱা- লোৱাৰ টনা-টনি, গাও অসুখ—ফটিনক চিনিবই নোৱাৰা হ'ল। ফটিনৰ এতিয়া প্ৰধান চিন্তা হ'ল— তাই নহলে কজেটৰ কি দশা হব! {{gap}}১৮২২ খৃষ্টাব্দও পাৰ হৈ গ'ল। তাইক টলেমিয়েজে এৰি যোৱা ছ বছৰ। পেৰি এৰি তাই ‘এম' নগৰলৈ অহা চাৰি বছৰেই হয়। কাৰখানাৰ কামৰ পৰা খেদি দিয়াও আঢ়ৈ বছৰৰ ওপৰ হ'ল। এই কেবছৰ তাইৰ মনত একো একোটা যুগ যেন লাগিছিল। {{gap}}দাঁত-বেচা ঘটনাৰ আঠ কি দহ মাহ হে হৈছে। পুৱাতে উঠি<noinclude></noinclude> 9ptezgw0zp89lrjduy8z2qkqoizerj5 104 92604 253924 253504 2026-06-19T12:54:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253924 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৮|দীন-দুখী|}}</noinclude> তাই জীৱনৰ মনত থকা কথা বিলাক আজি কালি কৰি এটা এটাকৈ মনলৈ আনিছে। এনেতে “ম’ফেয়াৰ মেলৰ পৰা এখন চিঠি আহিল, কজেটে বেমাৰৰ পৰা কথমপিহে ৰক্ষা পাইছে। দৰৱ জাতি খুৱাওঁতে সিহঁতৰ এশ ফ্ৰাঁ ধাৰ লাগিছে। সোনকালে ধন নেপালে সিহঁতে কজেটক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিব। {{gap}}এশ ফ্ৰাঁ! ফটিনে চকুৰ আগত ধুৱঁলি-কুৱঁলী দেখিলে। বেমাৰৰ পৰা উঠিছেহে মাত্ৰ; এতিয়াই যদি কজেটক ঘৰৰ বাহিৰ কৰি দিয়ে, কজেট জীয়াই থাকিবনে? {{gap}}যাবলৈ ঠাই নাই। দিনৰ দিনটো হিয়া-ঢাকুৰাই কান্দিলে। উপায় ভাবি নেপালে। যিমানে গধূলি কাষ চাপি আহিল সিমানে তাই যেন চকুৰ আগত দেখা পালে—তাইৰ জীৱন পাত কৰি সঞ্চিত কৰা মাণিক কজেট, বাটৰ একাষত জুপুকা লাগি, অনাহাৰ অনাদৰত চাওঁতে চাওঁতে প্ৰভাহীন হৈ মাটিত বাগৰি পৰিছে। {{gap}}ফটিনে কি উপায় কৰিব?<noinclude></noinclude> op3wt3naxw2ioag6oonnbhvncd4i31t 104 92605 253925 253505 2026-06-19T13:06:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253925 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|সপ্তম অধ্যায় }}</noinclude> {{Gap}}সেইদিনা ঊনৈশ শতাব্দীয়ে বাইশৰ দুৱাৰ পাৰ হৈ তেইশ বছৰত সোমোৱা কেইদিনমানহে হৈছিল। জানুৱাৰীৰ নিশা। এনেয়ে জাৰ; তাতে আকৌ বৰফ। বাটে-ঘাটে ‘কাফে’ আৰু ‘হোটেলৰ’ বাহিৰে আন ঠাইত মানুহৰ সমাগম নাই বুলিলেও হয়। {{gap}}'এম', নগৰৰ পুলিছ আপিছত তেতিয়াও চাকি জ্বলি আছিল। সচৰাচৰ আপিছ মুকলি নেথাকে। আপিছ ঘৰটো ওচৰৰ আন আন ঘৰতকৈ অলপ চাপৰ। ষ্টোভ এটা জ্বলি ঘৰটো গৰম কৰি থৈছিল। {{gap}}আপিছত বেচি মানুহ নাই। বাহিৰত কেইটামান ছিপাহী আৰু ছন্তৰী এটা। ভিতৰত মেজৰ ওপৰত মমবাতি এডাল জ্বলি ঘৰটো পোহৰাই থৈছে। মেজৰ কাষতে বহি পুলিছ-ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰে বিচাৰৰ ৰায় লিখিছে; ওচৰতে তেওঁৰ সহকাৰী ছাৰ্জ্জেণ্টে থিয় হৈ হুকুমৰ অপেক্ষা কৰিছে। এচুকত সোট্-মোট্ খাই আকাশ-পতাল ভাবি মোকদ্দমাৰ আছামী—এজনী গাভৰু। সকলো নিমাত। {{gap}}ইন্সপেক্টৰৰ লিখা শেষ হ'ল। ছাব-মোহৰ মাৰি সামৰি- সুতৰি কাগজখন ছাৰ্জ্জেন্টৰ হাতত দি জাভেয়াৰে কাঁহ পৰি জীণ যোৱা নিস্তব্ধতা ভঙ্গ কৰি মাত লগালে – “এই মানুহজনীক ফাটেকলৈ লৈ যোৱা।” মানুহজনীলৈ চাই ক'লে— “তোৰ ছমাহ ফাটেক।” {{gap}}ছোৱালীজনী চক্‌খাই চিঞৰ মাৰি উঠিল, – “ছমাহ ফাটেক? আৰু দিনে উপাৰ্জ্জন সাত ‘চু’মাথোন!তেনেহলে মোৰ ছোৱালীজনীৰ কি হব? ইন্সপেক্টৰ মই যে অকল টেনাৰ্ডিয়েকে দিব লাগে এশ ফ্ৰাঁ।”<noinclude></noinclude> rmsbfkopx84b1yewzk8hrx4ibvtng4y 104 92606 253926 253506 2026-06-19T13:13:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253926 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩০|দীন-দুখী|}}</noinclude> {{gap}}তাই মাটিত বহি আছিল। চুচৰি আহি জাভেয়াৰৰ ভৰিৰ গুৰিত আঠু কাঢ়ি হাতযোৰ কৈ কান্দি কান্দি কবলৈ ধৰিলে, “জাভেয়াৰ ডাঙৰীয়া, মোক ক্ষমা কৰক। ম‍ই শপত খাই কৈছোঁ, মই দোষী নহওঁ। আপুনি আগৰে পৰা দেখা হলে মোক খালাছ দিলে- হেঁতেন।” ভদ্ৰলোকজনে মোৰ গাত বৰফ ঢালি দিছিল; আৰু আপুনি দেখিছেই মোৰ গা ভাল নহয়। তাৰ উপৰি তেওঁ মোক বহুতো ঠাট্টা-বিদ্ৰূপ কৰিছিল। ঠাট্টা-বিদ্ৰূপ কৰোঁতে ম‍ই একো কোৱা নাছিলোঁ; বৰফ ঢালি দিলতহে মোৰ খং উঠিল। ইয়াত কোনোবা দেখা মানুহ থাকিলে তেওঁক সোধক। তেওঁৰ টুপীটো নষ্ট কৰা মোৰ দোষ হৈছে। তেওঁ গুচি নোযোৱা হলে ম‍ই তেওঁৰ ভৰিত ধৰি ক্ষমা খুজিলোঁহেতেন। মোক এই বাৰলৈ এৰি দিয়ক। আৰু ডাঙৰীয়া! আপুনি বোধকৰোঁ নেজানে, ফাটেকৰ কাম কৰি ম‍ই দিনে ৭ ‘চু’ মাথোন পাম। ভাবি চাওঁকচোন, মই দিব লাগে এশ ফ্ৰাঁ। নহলে মোৰ ছোৱালীজনীৰ গছৰ তলত ঠাই হব। সিহঁতে তাইক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিব। তাইক মোৰ লগলৈকো আনিব নোৱাৰোঁ। মই বেশ্যা-বৃত্তি লবলৈ ওলাইছো। মোৰ এই ঘিণ লগা জীৱনৰ কথা তাইক জানিবলৈ দিওঁ কেনেকৈ? ইন্সপেক্টৰ ডাঙৰীয়া!মোক এফেৰি দয়াৰ চকুৰে চাওঁক।” {{gap}}ইন্সপেক্টৰে তলমূৰকৈ শুনি আছিল। ছোৱালীজনীয়ে নিবেদন শেষ কৰিলে। চকুৰ পানী মচি কাতৰ দৃষ্টিৰে ইন্সপেক্টৰৰ মুখলৈ চকু নিওঁতেই উত্তৰ আহিল, “তোৰ ক’বলগীয়া কৈ অঁতালিনে? যা, তোৰ ছ মাহ ফাটেক।” {{gap}}ইন্সপেক্টৰৰ হুকুমৰ শেষ পৰিল। ছিপাহীহঁতে ফাটেকলৈ নিবলৈ বুলি ছোৱালীজনীক হাতত ধৰি তুলিব খুজিছে মাথোন, এনেতে আকাশীবাণীৰ দৰে হঠাৎ আদেশবাণী আহিল, “অলপ অপেক্ষা কৰ।” {{gap}}এই আদেশ ক’ৰপৰা আহিল। কোনেও একো তত ধৰিব<noinclude></noinclude> kblpgwozdw6mynd2dcs18hnwghaw1ig 104 92607 253927 253507 2026-06-19T13:54:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253927 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|৩১}}</noinclude> নোৱাৰি ইফালে সিফালে চাই দেখে, চহৰৰ মেয়ৰ স্বয়ং আপিছৰ দুৱাৰৰ মুখত। {{gap}}মেয়ৰে অলপ আগতে আপিছলৈ আহি সকলো ঘটনা মনে মনে শুনি আছিল। {{gap}}মেয়ৰক দেখা পাই ছিপাহীহঁতে অলপ একাষৰীয়া হ'ল। ইন্সপেক্টৰে ব্যস্ত-সমস্তকৈ উঠি অভিবাদন কৰি ক'লে, “ক্ষমা কৰিব, মেয়ৰ ডাঙৰীয়া!” {{gap}}ইন্সপেক্টৰৰ মুখত ‘মেয়ৰ’ নামটো শুনা মাত্ৰকে ছোৱালীজনী গিৰিপ্ কৰে উঠি চিপাহীহঁতক ঠেলা মাৰি থৈ একে চোচাই মেড্‌লেনৰ আগত ঠিয় হৈ চিঞৰ মাৰি উঠিল, “তয়েই নে মেয়ৰ?” এই বুলি কৈয়ে তাই “থুই কটা” বুলি মেয়ৰৰ মুখে—গাই থুৱাই দি কঁপি কঁপি বেৰত আঁওজি পৰিল। {{gap}}কি হ'ল কোনেও একো ততকে ধৰিব নোৱাৰিলে। সকলো চক্‌ খাই খাই উঠিল উঠিল মাথোন। মেয়ৰ অবিচলিত হৈয়ে থাকিল। লাহেকৈ জেপৰ পৰা ৰুমাল উলিয়াই মুখ মচি মচি গম্ভীৰ ভাবে মাত লগালে, “ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ, ছোৱালীজনীক খালাছ দিয়াঁ।” {{gap}}ইন্সপেক্টৰ অবাক! সি মেয়ৰৰ ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে চাই পঠিয়াই ভাবিলে, “মেয়ৰ বলিয়া হ'ল।” {{gap}}ছোৱালীজনীয়ে বেৰত আউজি সৰু সৰুকৈ কবলৈ ধৰিলে— “মোক খালাছ দিছে? কোনে? পাষণ্ড মেয়ৰে। হবই নোৱাৰে। তাইৰ ডিঙি কঁপি উঠিল, মাত ডাঙৰ হৈ আহিল। আউলী জাউলী হৈ কবলৈ ধৰিলে, “জায়েভাৰ ডাঙৰীয়া, আপুনি খালাছ দিছে নহয়নে? শুনকচোন, এই নৰাধম মেয়ৰেই মোৰ যত অনৰ্থৰ মূল। ভাবি চাওকচোন, কেইজনীমান লোকৰ কুৎসা ৰটি ফুৰা মানুহে মিছাকৈয়ে মোৰ অপবাদ উলিয়ালে। সেই দোষতেই মোক কামৰ পৰা খেদি দিলে। ম‍ই এনেয়ে আশ্ৰয়-হীনা; কাম গ’ল, পথৰ ভিক্ষাৰিণী হলো। উপাৰ্জ্জনৰ বাট নাই। কিছুমান<noinclude></noinclude> 6ckp0fvwf90mt8hqiho3zhaqgq3n0ma 104 92608 253928 253508 2026-06-19T14:04:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253928 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩২|দীন-দুখী|}}</noinclude> দিন ছিলাই কাম কৰি কোনে৷ ৰকমে প্ৰবৰ্ত্তিছিলোঁ; জেলৰ কয়দীবোৰ আহি তাৰো মুদা মাৰিলে। সিহঁত অহাৰ আগতে বাৰ ‘চু’ কৰি মজুৰি পাইছিলোঁ, সিহঁত আহিলত সাত 'চু’তকৈ আমাক কোনেও বেছি নিদিয়া হ'ল। এই বিষয়ে আপোনালোকে চকু-কাণ দিয়ক। সাত ‘চু’ৰে খাবলৈ নোজোৰে, তাতে আকৌ মোৰ কজেটক ম‍ই খৰচ দিব লাগে।মই নিৰুপায় হৈ বেশ্যালি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ। মোৰ কাম থকা হ'লে মই এই নৰকৰ জীয়াতু সহিবলৈ, কেতিয়াও নোলালোহেঁতেন! ঈশ্বৰে সাত- শতুৰুৰো এনে অৱস্থা নকৰক! মোৰ ছোৱালীজনী নথকাহলে, ম‍ই নৰকলৈ নমাৰ আগতে ডিঙিত ৰেপ, দি মৰিলোঁহেতেন! ডাঙৰীয়া! ম‍ই মানুহজনৰ টুপীটো নষ্ট কৰি জগৰ কৰিলে৷ সঁচা; কিন্তু তেওঁ যে মোৰ অকল এই এটা সাজ তাকো নষ্ট কৰি পেলালে। ডাঙৰীয়া! ম‍ই কৰোঁ বুলি একো দোষ কৰা নাই। মোতকৈ বহুতো বেয়া তিৰোতাই সুখে-শান্তিৰে কাল কটোৱা দেখিছো। বহুতে নিজ ইচ্ছাৰে ধনৰ লোভত, পাশৱিক আমোদৰ কাৰণে নাৰীৰ কুল-মান বিসৰ্জ্জন দিছে। কামৰ পৰা খেদা খালোঁ—মোৰ ছোৱালী এজনী আছে। যিবিলাকে কথা লুকুৱাই চুৰকৈ ৰাখিছে—সিহঁত হ'লে সতী ডাঙৰীয়া! মই যে আজি বেশ্যালি কৰিবলৈ ওলাইছোঁ— মোৰ অৱস্থাই মোক টানি আনিছে। মোক খালাছ দিয়ক! মোৰ ছোৱালীজনীৰ ধাৰ-ঋণ মাৰি মই লৈ আহোঁ। ম‍ই আকৌ সজ পথলৈ আহিম, আপুনি বিশ্বাস কৰক!” {{gap}}মেয়ৰে একান্ত মনেৰে শুনি আছিল। ছোৱালীজনীৰ কথাৰ মাজতে এবাৰ জেপৰ পৰা ধনৰ মোনাটো উলিয়াই মেলি চাই মোনাটো শুদা পাই আকৌ জেপত সুমুৱাই থলে। ছোৱালীজনীৰ কথা শেষ হোৱা মাত্ৰকে মেয়ৰে সুধিলে – “তোমাৰ কিমান ধাৰ আছে বুলি ক'লা?”<noinclude></noinclude> siedl591j8s9na6jr6rbmudk3bgavyx 104 92609 253931 253509 2026-06-19T18:12:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253931 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|৩৩}}</noinclude> {{Gap}}মেয়ৰক ঘোপাকৈ ধৰি জোকাৰ মাৰি ফঁটিনে উত্তৰ দিলে; “তোক জানো মই কিবা কৈছোঁ? ইন্সপেক্টৰ ডাঙৰীয়া! দেখিলেনে মই ইয়াক আজি কিমান লাজ দিলো।” {{gap}}তাই মেয়ৰৰ ফালে পিঠি দি ললে। জাভেয়াৰক সম্বোধন কৰি কৈ গ’ল, “ডাঙৰীয়া, আপুনি ন্যায় বিচাৰক! এজন ভদ্ৰমানুহে জানিবা আমাৰ নিচিনা মাইকী মানুহ এজনীৰ গাত বৰফ ঢালি লগব লগৰীয়াহঁতৰ লগত হাঁহি-তামাছা কৰিলেই—মই কি লেখৰ মানুহ, বাটে বাটে ঘূৰি ফুৰা বেশ্যা, মইনো তেওঁক অপমান কৰিব পাওঁনে? ' মোৰ দোষ! মোৰ দোষ! মোৰ ছোৱালীজনীৰ মুখলৈ চাই আপুনি মোক ক্ষমা কৰক। ফাটেকত থাকি ম‍ই তাইৰ খৰচা দিম কেনেকৈ? ম‍ই আৰু এইফালে নাহোঁ। আৰু যাৰে যেনে মন যায় কৰক, ম‍ই আৰু একো নকৰোঁ। আজিও নকৰিলোঁহেতেন, মোৰ বৰ অসহনীয় হৈছিল। মোৰ গা ভাল নহয়। কাহ, পেটৰ অসুখ। চাওকচোন, আপুনি হাত দি।” {{gap}} এইবুলি জাভেয়াৰৰ হাতখন তাইৰ ডিঙিত লগাই দি বিপদৰ পাৰ পোৱা মানুহৰ দৰে তাই এটা নিষ্কৃতিৰ হাঁহি মাৰিলে। তাইৰ মনত এনেহে লাগিল যেন এই ক্ষন্তেকীয়া বাহ্যিক স্পৰ্শতে জাভেয়াৰে তাইৰ অন্তৰৰ সকলো অসহনীয় যাতনা, শৰীৰৰ সকলো কঠোৰ বেদনা, ঘন-ঘোৰ প্ৰলয়ৰ সকলো ঘটনা—মুহূৰ্ত্ততে গম পাই গ'ল, যেন জাভেয়াৰৰ হিয়া সহানুভূতি আৰু শোকত উপচি পৰিল। ক্ষন্তেকৰ ভিতৰতে তাইৰ চকুৰ পানী শুকাই গ'ল। কণ্ঠস্বৰ স্পষ্ট হৈ উঠিল। জাভেয়াৰৰ হাতখন এৰি দি, কাপোৰ- কানি ভালকৈ টানি-আঁজুৰি লৈ ছিপাহীহঁতক, “মোক যাবলৈ দিয়াঁ, মোক খালাছ দিছে” বুলি কৈয়ে নিজে দুৱাৰ মেলি যাবলৈ ওলাল। {{gap}}জাভেয়াৰ ইমানপৰ শিলৰ মূৰ্ত্তিৰ দৰে জঠৰ হৈ আছিল। ফটিনক দুৱাৰ মেলা দেখি প্ৰভুত্ব-সূচক হুঙ্কাৰেৰে হুঙ্কাৰি উঠিল,—<noinclude></noinclude> hij3xl28z9i0fjhnrwektig0njvo8g6 104 92859 253903 253902 2026-06-19T12:10:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 253903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২৬|শঙ্কৰদেৱ|}}</noinclude> তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰকৃত সাৰ কাৰ্য্য, যি কাৰ্য্যই আচলতে তেওঁৰ জীৱনী (কাৰণ, কাৰ্য্যৰ সমষ্টিহে মানুহৰ জীৱন চৰিত) সেই জীৱন-চৰিত তেওঁ নিজহাতে ইমান বহলাই ৰচনা কৰি গৈছে, যে আমালৈ তেওঁ একো বাকী থৈ যোৱা নাই। এতিয়া আমাক লাগে চকু, যাৰ দ্বাৰাই সেই বিস্তৃত জীৱনী পঢ়িব পাৰোঁ, লাগে মগজু আৰু বুদ্ধিৰ বিকাশ, যাৰ দ্বাৰাই তাক বুজিব পাৰে।; লাগে মনত সততা আৰু দৃঢ়তা, যাৰ দ্বাৰাই সেই মহাপুৰুষৰ মহাজীৱনীৰ অক্ষয় ভাণ্ডাৰৰপৰা আমাৰ জীৱন গঢ়িবৰ নিমিত্তে সজুলি গোটাই আমি মনুষ্যজনম সাম্ফল কৰিব পাৰোঁ। {{center|{{Xxxx-larger|অন্ত।}}}}<noinclude></noinclude> 6r6u4t9dv2hfqni4982jsrf6qjvq5gf 104 92860 253906 2026-06-19T12:24:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰকাশক— শ্ৰীলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা সম্বলপুৰ 70 প্ৰিণ্টাৰ—শ্ৰীদেব প্ৰসাদ মিত্ৰ। এন্ম, প্ৰেস। ৬৩ নং বিডন স্ট্ৰীট, কলিকতা।" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253906 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰকাশক— শ্ৰীলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা সম্বলপুৰ 70 প্ৰিণ্টাৰ—শ্ৰীদেব প্ৰসাদ মিত্ৰ। এন্ম, প্ৰেস। ৬৩ নং বিডন স্ট্ৰীট, কলিকতা।<noinclude></noinclude> mndm67nol1aywpd6sn0f61kwyjryler 104 92861 253907 2026-06-19T12:24:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পৰম পূজনীয় পিতৃদেৱতা দীননাথ বেজবৰুৱাৰ পবিত্ৰ স্মৃতিৰ উদ্দেশে, পুত্ৰৰপৰা পিতৃয়ে পাবলগীয়া সকলো শ্ৰদ্ধা, সকলো ভক্তিৰে সৈতে “শঙ্কৰদে” অৰ্পণ কৰিলোঁ। COTTON COLLEGE LIBRARY Date 16..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253907 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পৰম পূজনীয় পিতৃদেৱতা দীননাথ বেজবৰুৱাৰ পবিত্ৰ স্মৃতিৰ উদ্দেশে, পুত্ৰৰপৰা পিতৃয়ে পাবলগীয়া সকলো শ্ৰদ্ধা, সকলো ভক্তিৰে সৈতে “শঙ্কৰদে” অৰ্পণ কৰিলোঁ। COTTON COLLEGE LIBRARY Date 16 MAR. 1944 GAUHATI শ্ৰীলক্ষ্মীনাথ।<noinclude></noinclude> 4zsm58qxgjcavu0gjtd7gew7n51v3zh 104 92862 253908 2026-06-19T12:24:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* লিখা নথকা */ 253908 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><noinclude></noinclude> ey76pqou7djzd07qqmf1vvsepuzmixk 104 92863 253909 2026-06-19T12:25:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "COTTON COLLEGE LIBRARY Date 16 MAR 1994. GAUHATI পাতনি। -808- এই পুথিত আমি মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ জীবন-চৰিত্ৰ বহলকৈ লেখিবলৈ যোৱা নাই। শঙ্কৰদেৱৰ জীবন-চৰিত্ৰ পুথি কেইবা- খনো আছে, সেইবোৰৰ দ্বাৰাই সেই কাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253909 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>COTTON COLLEGE LIBRARY Date 16 MAR 1994. GAUHATI পাতনি। -808- এই পুথিত আমি মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ জীবন-চৰিত্ৰ বহলকৈ লেখিবলৈ যোৱা নাই। শঙ্কৰদেৱৰ জীবন-চৰিত্ৰ পুথি কেইবা- খনো আছে, সেইবোৰৰ দ্বাৰাই সেই কাৰ্য্য সাধিত হৈছে। আমাৰ ঘাই অভিপ্ৰায়, — শঙ্কৰদেৱৰ জীৱনৰ কিছুমান কথা আলচ কৰি মুকলি কৰিবৰ চেষ্টা কৰা; আৰু তেওঁৰ অমূল্য গ্ৰন্থবোৰত থকা ৰচনাৰ সৌন্দৰ্য্য, ওখ জ্ঞানোপদেশ আৰু শিক্ষা আদিলৈ আঙ্গুলিয়াই দি, পাৰিলে সেইবোৰলৈ লোকৰ মনযোগ আকৰ্ষণ কৰা। অৱশ্যে আমি শঙ্কৰদেৱ বিৰচিত এটাইবোৰ পুথিব আলচ এই গ্ৰন্থত কৰিব পৰা নাই; কাৰণ একেকুৱা সৰু গ্ৰন্থ এখনত সেই কাম কৰিবলৈ গলে ঠিক ভুৰুকাত হাতী ভৰাবলৈ যোৱা যেন হয়। এই পুথিত 'দিয়া দুটা এটা কথাত আমি আমাৰ শ্ৰদ্ধাস্পদ বন্ধু শ্ৰীযুত কনকলাল বৰুৱাৰপৰা সহায় পোৱা বাবে তেওঁৰ ওচৰত আমাৰ কৃতজ্ঞতা জনালে॥ “হাওড়া লৰেলচ।” গ্ৰন্থকাৰ। শাওণ। ১৮৩৩ শক। ১৮১১ খৃষ্টাব্দ।<noinclude></noinclude> fg353z77ho1bre1ibac089lke2plhov 104 92864 253910 2026-06-19T12:25:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* লিখা নথকা */ 253910 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><noinclude></noinclude> ey76pqou7djzd07qqmf1vvsepuzmixk 104 92865 253911 2026-06-19T12:25:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰ দেৱ। কোন দূৰ অতীতৰ ধ্যানমগ্ন যোগী তুমি তৱ পূণ্য কিৰণেৰে কৰিলা পবিত্ৰ ভূমি? নীৰলে বজাই বীণ কোন কবি কাননত স্বৰ্গৰ বাতৰি আনি দিলা দেৱ মৰতত? মধুৰ ঝঙ্কাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253911 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰ দেৱ। কোন দূৰ অতীতৰ ধ্যানমগ্ন যোগী তুমি তৱ পূণ্য কিৰণেৰে কৰিলা পবিত্ৰ ভূমি? নীৰলে বজাই বীণ কোন কবি কাননত স্বৰ্গৰ বাতৰি আনি দিলা দেৱ মৰতত? মধুৰ ঝঙ্কাৰ তাৰ গভীৰ উদাৰ সুৰে আজিও উঠিছে বাজি অসমৰ ঘৰে ঘৰে। যি বীণাৰ সুৰেৱেই প্ৰেমমন্দাকিনী ধাৰা অসীম সাধনা বলে নমালা স্বৰ্গৰ পৰা। বোৱালা ভক্তিৰ সোঁত দিলা ধৰ্ম্ম দিলা জ্ঞান দিলা ভাষা অসমক কৰিলা জীৱন দান। তোমাৰ জীৱনী দেৱ লিখে এনে সাধ্য কাৰ,— গোটেই অসম ভূমি বিস্তৃত জীৱনী যাৰ। অসমৰ ৰীতি নীতি অসমৰ সদাচাৰ অসমৰ ধৰ্ম্মভাব অসমৰ ব্যৱহাৰ — সকলোকে তুমি দেব সজালা নতুন সাজে তোমাৰ গৰিমা গীতি হৃদয়ে হৃদয়ে বাজে। তোমাৰ নামৰ ধ্বনি গাঁৱে গাঁৱে সবাহত উঠিছে আকাশ ভেদি কীৰ্ত্তনৰ প্ৰসঙ্গত।<noinclude></noinclude> 6ed04gy3se6f4mbcjgdh9xwdqy8574w 104 92866 253912 2026-06-19T12:25:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "[ 2 ] “শঙ্কৰ আমাৰ গুৰু” উলাহতে গাই গান দিয়ে আহি বিহুৱানে নৱ বৰ্ষৰ জান। তোমাৰ গীতকে শুনে। হাবি বন পথাৰত মানুহৰ মুখে মুখে সকলোৰে অন্তৰত। কুলু কুলু কুলু সুৰে কাষৰ তটিনী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253912 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>[ 2 ] “শঙ্কৰ আমাৰ গুৰু” উলাহতে গাই গান দিয়ে আহি বিহুৱানে নৱ বৰ্ষৰ জান। তোমাৰ গীতকে শুনে। হাবি বন পথাৰত মানুহৰ মুখে মুখে সকলোৰে অন্তৰত। কুলু কুলু কুলু সুৰে কাষৰ তটিনী খনি জগতত প্ৰচাৰিছে তোমাৰ মহিমা বাণী তাৰ প্ৰতিধ্বনি উঠি পৰ্ব্বতে কন্দৰে গই বতাহে সাবটি তাকে ৰাখে চিৰকালই। বেদ উপনিষদৰ বাছি বাছি ফুল তুলি কত যতনেৰে দেৱ গাথিলা ই মালা ধাৰি। ক্ষুদ্ৰ স্বাৰ্থ ভিন্‌ ভাব আতঁৰাই সৰু বৰ পিন্ধালা ধৰ্ম্মৰ মালা সকলোকে আদৰৰ। জগত মুকলি হল, হৃদয় মুকলি পাই তোমাৰ নিচান লই উলাহতে আগুৱাই। হেলাৰঙে সমাপিলে যত কাম জীৱনৰ লভিলে অনন্ত সুখ চিব শাস্তি কি সুন্দৰ। জ্ঞানী ভক্ত কৰ্ম্মবীৰ অসমৰ ৰত্ন তুমি অশেষ ৰতনে দেৱ সজালা জনম ভূমি। তোমাৰ সাজকে পিন্ধি জননীয়ে উলাহত নিজকে চিনাকী দিয়ে হাঁহি হাঁহি জগতত। তোমাৰ বলতে আজি হই আজি বলীয়ান উন্নতি বাটত হও ধীৰে ধীৰে আগুৱান।<noinclude></noinclude> lpho7egumicshxjkmmqexyp8th4x0d3 104 92867 253913 2026-06-19T12:26:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "[ 3 ] আকাশী নিয়ৰ দৰে তোমাৰ আশীষ বাণী মৰুময় সংসাৰত বিতৰ্ক শান্তি পানী। তোমাৰ কৰুণাকণা পৰে যেন জীৱনত ভক্তিৰ আঁজলি দিওঁ সাদৰেৰে চৰণত। নাই মোৰ সাতশৰি গজ মুকুতাৰ হাৰ না..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253913 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>[ 3 ] আকাশী নিয়ৰ দৰে তোমাৰ আশীষ বাণী মৰুময় সংসাৰত বিতৰ্ক শান্তি পানী। তোমাৰ কৰুণাকণা পৰে যেন জীৱনত ভক্তিৰ আঁজলি দিওঁ সাদৰেৰে চৰণত। নাই মোৰ সাতশৰি গজ মুকুতাৰ হাৰ নাই মোৰ চিক্‌ মিক্‌ হীৰা বছা অলঙ্কাৰ। ভগা বীণা খনি মোৰ নোৱাৰে। তুলিব তান নোৱাৰোঁ মধুৰ সুৰে ৰচিব নতুন গান। কিহেৰে পূজিম দেৱ আজি এই শুভ দিনে? ভাবতে বিমোৰ হই নিৰাশ আকুল মনে— আনিলে৷ বনৰ ফুল বনে বনে ফুৰি ফুৰি কপাহী সূতাৰে দেৱ গাথিলে৷ ই মালা ধাৰি চকুলো সমল মোৰ ক্ষুদ্ৰ এই অভাগাৰ লোৱা দেৱ লোৱা আজি হৃদয়ৰ উপহাৰ শ্ৰীমতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা।<noinclude></noinclude> c2atocryeic497nrd22b08olmn8tet2 104 92868 253914 2026-06-19T12:26:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* লিখা নথকা */ 253914 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><noinclude></noinclude> ey76pqou7djzd07qqmf1vvsepuzmixk 104 92869 253915 2026-06-19T12:26:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰথম আধ্যা। 1:0:- শঙ্কবদেৰ আসামত বিখ্যাত বাৰভূঞাসকলৰ ভিতৰৰ শিৰোমণি ভূঞা চণ্ডীবৰৰ নাতিৰ নাতি আছিল। আসামত বা ভূয় সিকলৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কেইবাটাও মত আছে। আহোমবিলাক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253915 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰথম আধ্যা। 1:0:- শঙ্কবদেৰ আসামত বিখ্যাত বাৰভূঞাসকলৰ ভিতৰৰ শিৰোমণি ভূঞা চণ্ডীবৰৰ নাতিৰ নাতি আছিল। আসামত বা ভূয় সিকলৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কেইবাটাও মত আছে। আহোমবিলাক আসামত সোমোৱা কলিত ভূঞাসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ উত্তৰ ফালে আৰু ছুটীয়া ৰাজ্যৰ পূৰত ৰাজত্ব কৰিছিল। এটা মত এই —আমিত্ত ৰজাৰ পিছত তেওঁৰ মন্ত্ৰী সমুদ্ৰই আৰি- মত্তৰ পুতেক ৰত্নসিংহক ৰাজ্যৰপৰা খেদি দি নিজে ৰাজপাটত উঠিছিল। আৰিমত্ত সূৰ্য্যবংশী ক্ষত্ৰিয় ধৰ্ম্মপালে সংস্থাপন কৰা ৰাজ্যৰ শেহ ৰজা ৰামচন্দ্ৰৰ বাণীৰ গৰ্ভত হোৱা সন্তান। আমিত্তই বাপেক ৰামচন্দ্ৰক নাজানি বধ কৰিছিল। এই আমিত্তৰ ৰাজধানী কামৰূপৰ বেতনাৰ ওচৰৰ বৈদ্যৰ গৰত আছিল। কমতাপুৰৰ ৰজাৰ বংশৰ ফেঙুৱা নামে ৰজা এজনে আৰিমত্তক আক্ৰমণ কৰি হাৰি প্ৰাণ হেৰুৱায়। আৰিমত্তৰ পুতেক ৰত্নসিংহকে তেওঁৰ বাপেকৰ কালৰ মন্ত্ৰী সমুদ্ৰই খেদাই দি নিজে ৰজা হয়। সমুদ্ৰৰ পিছত সমুদ্ৰৰ পুতেক মনোহৰ ৰজা হয়। এনে প্ৰবাদ আছে যে, মনোহৰৰ জীয়েক লক্ষ্মীৰ গৰ্ভত সূৰ্য্যদেৱৰ ঔৰষত দুটি লৰাৰ জনম হয়, এটিৰ নাম সান্তনু, আনটিৰ নাম সামন্ত। সান্তনু বৈষ্ণৱ আৰু সামস্ত শাক্ত হল। সান্তনুৱে বেলেগ হৈ<noinclude></noinclude> 7x5gyx5gbefzctidukkq78iswskoeeq 104 92870 253916 2026-06-19T12:26:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শঙ্কৰদেৱ। সপৰিবাৰে গৈ নগাৱঁৰ ৰামপুৰ বোলা ঠাইত বসতি কৰিলে; আৰু সামস্ত লক্ষ্মীপুৰতে (আজি কালি যাক লখীপুৰ বোলে) থাকিল। সামন্তৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰসকলে তাতে ৰাজত্ব কৰি আ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253916 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শঙ্কৰদেৱ। সপৰিবাৰে গৈ নগাৱঁৰ ৰামপুৰ বোলা ঠাইত বসতি কৰিলে; আৰু সামস্ত লক্ষ্মীপুৰতে (আজি কালি যাক লখীপুৰ বোলে) থাকিল। সামন্তৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰসকলে তাতে ৰাজত্ব কৰি আছিল, আৰু মধ্য-আসামত ৰাজত্ব কৰি থকা কছাৰী ৰজাই আৰু সদিয়াৰ ছুটীয়া ৰজাই তেওঁলোকৰ স্বাধীনতাত হাত দিব নোৱাৰি- ছিল। কিন্তু পিছত আহোম ৰজাৰ হাতত তেওঁলোক হাৰি ৰাজধৰ নামে সান্তনুৰ সন্তান এজনে নগাৱ ৰ বৰদোৱাত বসতি কৰে। এই বাজধৰেই আমাৰ শঙ্কৰদেৱেৰ পিতৃ- কুলুমবৰৰ ককাক। ৰাজ্য হেৰুৱায়। গুৰুচৰিত্ৰ পুথিত শঙ্কৰ বংশীয় ভূয় সিকলৰ বিষয়ে যি আছে তাকে ঠিক বুলি ধৰিব পাৰি। যথা; দুৰ্ল্লভনাৰায়ণ নামে কমতাপুৰৰ ৰজা এজনেৰে সৈতে ধৰ্ম্মনাৰায়ণ নামে গৌৰৰ ৰজা এজনৰ ৰণ লাগে। উভয়ে বল-বীৰ্য্যত সমকক্ষ হোৱাত কোনোৱে কাকো বলে নোৱাৰি শেহত মিত্ৰতা কৰে। তাৰ পিছত কমতাপুৰৰ ৰজাই গৌৰৰ ৰজাক কলে “মোৰ দেশত উচ্চজাতীয় লোক নাই। মোক কেইজনমান উত্তম ব্ৰাহ্মণ আৰু কায়স্থ লোক দিলে ভাল হয়।” গোৰেশ্বৰে সেই কথাত সম্মত প্ৰকাশ কৰি কনৌজৰপৰা অনাই কৃষ্ণ পণ্ডিত প্ৰমুখ্যে সাত ঘৰ ব্ৰাহ্মণ আৰু চণ্ডীবৰ প্ৰমুখ্যে সাত ঘ কায়স্থ কমতেশ্বৰক দিলে। ব্ৰাহ্মণ কেইজনৰ নাম, – কৃষ্ণ পণ্ডিত, ৰঘুপতি, ৰামৰ, লোহাৰ, বৰণ, ধৰ্ম, মথুৰা। কায়স্থ কেইজনৰ নাম,—চণ্ডীবৰ, শ্ৰীধৰ, হৰি, শ্ৰীহৰি, শ্ৰীপতি, চিদানন্দ, সদানন্দ। কমতেশ্বৰে এই চৌদ্ধ ঘৰ ব্ৰাহ্মণ কায়স্থ, অনাই, প্ৰথমতে তেওঁ- লোকক লেঙামাগুৰি নামে ঠাইত থাকিবলৈ দিছিল। চণ্ডীৰৰ -<noinclude></noinclude> cll2p34bhiaby1crn83mp17cgncbi83 104 92871 253917 2026-06-19T12:27:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰথম আধ্যা। তাতে কিছুদিন থাকি পলাই গলত, গৌৱেশ্বৰে জানিব পাৰি তেওঁক ধৰাই বন্দী কৰি আকৌ কমতেশ্বৰৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিলে, আৰু কমতেশ্বৰে চণ্ডীবৰক সেই দোষত পোতাশালত বন্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253917 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰথম আধ্যা। তাতে কিছুদিন থাকি পলাই গলত, গৌৱেশ্বৰে জানিব পাৰি তেওঁক ধৰাই বন্দী কৰি আকৌ কমতেশ্বৰৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিলে, আৰু কমতেশ্বৰে চণ্ডীবৰক সেই দোষত পোতাশালত বন্দী কৰি থৈ দিলে। কিছু কালৰ মূৰ্ত কমতেশ্বৰৰ নগৰলৈ এজন পণ্ডিত বাদ কৰিবলৈ আহিলত, সেই পণ্ডিতেৰে সৈতে সমানে বাদ কৰিব পৰা কোনো পণ্ডিত ৰজাৰ ৰাজ্যত নথকাত, ৰজাই চণ্ডীৰক বন্দীশালৰপৰা মোকোলাই আনি পণ্ডিতেৰ সৈতে বাদ কৰিবলৈ দিলত, চণ্ডীবৰে বাদত পণ্ডিতক হৰুৱালে। এই কাৰ্য্যত বজাই বৰ সন্তুষ্ট হৈ চণ্ডীবৰক আদৰ সম্মান কৰি তেওঁৰ চণ্ডীৰ নাম সলাই দেবীদাস নাম আৰু ধন-বস্তু মাটি-বাৰী দি শিৰোমণি ভূষা পাতি ৰাখিলে। তেওঁ লেঙামাগুৰিত কিছুদিন থাকি তাৰপৰা উজাই আহি টেম্বুৰানি ব্ৰদোৱাত ঘৰবাৰী পাতি ৰলগৈ। * দ্বিতীয়ভাগ “জোনাকীত” (শক ১৮১১-১২) শঙ্কৰদেৱ প্ৰবন্ধত এই বৃত্তান্ত এইদৰে লেখিছে : “লণ্ডাদেৰ নামে একজন আছিলস্ত। চণ্ডিবৰে ৰাজ সেৱা বিস্তৰ কৰিল। দেৰিবাসে বসাইলস্ত টেখুৱানি বন্ধে। ...কৰা সেৱা দুৰ্ল্ল ভনাৰাৰণ নৃপতিৰ। হেনয় পণ্ডিত দেবীদাস আছিল। দানী মানী গুণৱন্ত শান্ত শুভময়। হৰ্য্যৰৰ জয়ন্ত মাধৱালৈ নাম। হৰ্যাৰৰ পুত্ৰ ভৈল কুসুম নামত।— শঙ্কৰৰ বৰত পুত্ৰক লভি। চণ্ডিবৰ নামে তান তনয় ভৈলন্ত॥ দুৰ্ল্ল ভনাৰায়ণে দেবিদাস নাম দিল বৰদোৱা নামে গ্ৰাম পৰম প্ৰৱন্ধে। দাতা ভোক্তা জ্ঞাতা বীৰ গহীন গম্ভীৰ। ৰাজধৰ নাম তান তনয় ভৈলন্ত। ভৈল তিনিজন জানা তাহান তনয়॥ তিনিয়ো পণ্ডিত গুণৱন্ত অনুপাম। সেহি বেলা কুসুমৰ পুত্ৰ উপজিল॥— এতেকে শঙ্কৰবৰ নামক খৈলস্ত।"- দৈত্য।ৰি<noinclude></noinclude> d3p89opp3q3tshn564xe31d0f5g9jma 104 92872 253918 2026-06-19T12:27:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শঙ্কৰদেৱ। “ভৰতবৰ্ষত মুচলমান জাতিৰ অধিকাৰ হ'লত যেতিয়া ১৩ শতাব্দীত তেওঁলোকে এহাতে শাণিত তৰোৱাল আন হাতে ইছলাম ধৰ্ম্মৰ মূল কোৰাণ পুথি লৈ অধিকৃত প্ৰদেশৰ মানুহ বিলাক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253918 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শঙ্কৰদেৱ। “ভৰতবৰ্ষত মুচলমান জাতিৰ অধিকাৰ হ'লত যেতিয়া ১৩ শতাব্দীত তেওঁলোকে এহাতে শাণিত তৰোৱাল আন হাতে ইছলাম ধৰ্ম্মৰ মূল কোৰাণ পুথি লৈ অধিকৃত প্ৰদেশৰ মানুহ বিলাকক সেই বস্তু দুটি যাচি ফুৰে, সেই সময়ত কান্যকুব্জ নগৰৰ অনেক ধৰ্ম্মপৰায়ণ হিন্দুৱে ধৰ্ম্ম আৰু প্ৰাণ লোপৰ ভয়ত দেশ এৰি পৰ্ব্বতে হাৰিয়ে অশেষ দুখ সহি লুকাই ফুৰিছিল। এই লোক সকলৰ মাজত শঙ্কৰদেৱৰ উপৰি বংশধৰ লণ্ডাদেৱ গিৰি আৰু তেঁওৰ পুতেক চণ্ডীবৰ গিৰি আছিল। এওঁলোক দুজন মুচলমানৰ উপদ্ৰৱত বহুদিন পৰ্ব্বতে হাৰিয়ে লুকাই ফুৰি অৱশেষত কান্যকুব্জ নগৰলৈ যোৱা নিৰাপদ নহয় জানি বঙ্গদেশৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ গৌড় নামে এক নগৰত আহি বাস কৰে। এই সময়ত এই গৌড় নগৰত ৰজা ধৰ্ম্মনাৰায়ণ আছিল। লণ্ডাদেৱ আৰু চণ্ডীবৰ বুদ্ধিমান পণ্ডিত আৰু পৰাক্ৰমী থকাত ৰজাৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ উঠে। চণ্ডীবৰ ৰজাৰ দেৱান হয়। গৌড় ৰাজ্যত এওঁলোকে সুখ, শাস্তি, ধন, সম্ভ্ৰম লাভ কৰি অনেক দিন আছিল, কিন্তু অসমৰ সৌভাগ্যৰ নিমিত্তে তেওঁলোকৰ বাসস্থান গৌড় নগৰৰপৰা আঁতৰিল। গৌড় ৰাজ্যৰ লগত কমতা ৰাজ্যৰ সন্ধি থকাত দুয়ো ৰাজ্যৰ ৰজাৰ মিল আছিল। কমতাৰ ৰজা দুৰ্ল্লভনাৰায়ণে তেওঁৰ ৰাজ্য বহু দূৰলৈ ব্যাপি পৰাত তাক শাসন কৰিবলৈ ঠায়ে ঠাৰে উপযুক্ত মানুহ নথকাত আৰু ৰাজ্যত ধৰ্ম্ম-পৰায়ণ, জ্ঞানী, সমাজ চলোৱা মানুহৰ সংখ্যা নীচেই তাকৰ থকাত সাতজন ব্ৰাহ্মণ আৰু সাতজন কায়স্থ কমতাৰ ৰাজ্যলৈ পঠাবলৈ গৌড়ৰ ৰজাক অনুৰোধ কৰে। ধৰ্ম্মনাৰায়ণে মিত্ৰৰ অনুৰোধ মতে সাত ঘৰ<noinclude></noinclude> gjuow6v70cc8f19o6sg6qbuampz012x 104 92873 253919 2026-06-19T12:27:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰথম আধ্যা। ব্ৰাহ্মণ আৰু সাত ঘৰ কায়স্থ কমতা ৰাজ্যলৈ পঠায়। এই কায়স্থ সাত ঘৰৰ ভিতৰত লণ্ডাদেৱ আৰু চণ্ডীবৰো এঘৰ আছিল। এওঁলোকে কামৰূপ জিলাৰ বৰ নদীৰ ওচৰত থাকা লেঙ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253919 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰথম আধ্যা। ব্ৰাহ্মণ আৰু সাত ঘৰ কায়স্থ কমতা ৰাজ্যলৈ পঠায়। এই কায়স্থ সাত ঘৰৰ ভিতৰত লণ্ডাদেৱ আৰু চণ্ডীবৰো এঘৰ আছিল। এওঁলোকে কামৰূপ জিলাৰ বৰ নদীৰ ওচৰত থাকা লেঙ্গামাগুড়ি নামে গাৱঁত বাস স্থাপন কৰে। তেওঁলোকৰ কুল-পুৰোহিত কৃষ্ণ পণ্ডিতো এই ঠাইতে থাকে। চণ্ডীবৰ ইমান কাৰ্য্যক্ষম আছিল যে কমতেশ্বৰে দেৱান আৰু মন্ত্ৰণা কাৰ্যত মাজে-সময়ে তেওঁৰ সহায় লৈছিল। চণ্ডীবৰে বাৰভূঞাৰ শিৰোমণি ভূঞা হৈ শাসনকাৰ্য্য অতি সুন্দৰৰূপে চলাইছিল আৰু সেই অঞ্চলত ভোট আদি পৰ্ব্বতীয়া জাতিবিলাকৰ উপদ্ৰৱ বহু পৰিমাণে দমন কৰি শান্তি স্থাপন কৰিব পাৰিছিল। দুৰ্ল্লভনাৰায়ণে এবাৰ চণ্ডীবৰক ধৰাই নিয়াই ৰাজধানীৰ বন্দীশালত থয়। চৰিত্ৰ লেখকসকলে চণ্ডীবৰক বন্দীশালত থোৱাৰ কাৰণ দুটী নিৰ্দেশ কৰিছে। প্ৰথন,——চণ্ডীবৰ লেঙ্গাযাগুড়িত থাকি বৰ প্ৰতাপশালী হৈ পৰিল; তেওঁ ৰজাৰ আজ্ঞাকে৷ লঙ্ঘন কৰি নিজৰ মতে শাসন কৰিছিল, নিয়মমতে কৰ নপঠাইছিল আৰু ৰজাৰ দূতক বন্দী কৰি থৈছিল। এইবিলাক কাৰণত খঙ্গ উঠি ৰজাই ফৌজ পঠাই চণ্ডীৰক ধৰাই নি বন্দীশালত থোৱায়। আন কাৰণ,—যেতিয়া চণ্ডীবৰ কমতাৰ ৰাজ্যলৈ আহে সেই সময়ত ধৰ্ম্মনাৰায়ণ ৰজাই তেওঁক এৰি নিদিছিল। চণ্ডীবৰে প্ৰতি বছৰে এবাৰ গৌড় ৰাজ্যলৈ যাব বুলি অঙ্গীকাৰ কৰি কমতা ৰাজ্যলৈ আহে। সেই অঙ্গীকাৰ মতে চণ্ডীবৰ গৌড় ৰাজ্যলৈ প্ৰতি বছৰে গৈছিল। তাতে কমতাৰ ৰজাই চণ্ডীবৰক ঘনে ঘনে গৌড় ° এবাৰ বাজ্যলৈ যোৱা দেখি তেওঁৰ ৰাজ্য গৌড়ৰ ৰজাক দিয়াবৰ চক্ৰান্ত<noinclude></noinclude> esagrcwh5e1dkjos9vm1gnrthoodo6p 104 92874 253966 2026-06-20T07:40:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "5. শঙ্কৰদেৱ। পতাৰ সন্দেহ কৰি চণ্ডীৰক বন্দী কৰি থয়। বন্দীশালত চণ্ডীবৰ এবছৰ থাকে। নবদ্বীপৰপৰা এজন পণ্ডিত বাদ কৰিবৰ নিমিত্তে কমতাপুৰলৈ আহে। সেই পণ্ডিতক চণ্ডীবৰে শ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253966 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>5. শঙ্কৰদেৱ। পতাৰ সন্দেহ কৰি চণ্ডীৰক বন্দী কৰি থয়। বন্দীশালত চণ্ডীবৰ এবছৰ থাকে। নবদ্বীপৰপৰা এজন পণ্ডিত বাদ কৰিবৰ নিমিত্তে কমতাপুৰলৈ আহে। সেই পণ্ডিতক চণ্ডীবৰে শাস্ত্ৰৰ তৰ্কত হৰুৱায়। ইয়াতে বজাই সন্তুষ্ট হৈ চণ্ডীবৰক মুক্তি দিয়ে; আৰু দেবীদাস নাম দি বহুমূল্যৰ পুৰস্কাৰ দি ঘৰলৈ পঠায়। কিছু দিনৰ পাছত লণ্ডাদেৱ গিৰিৰ মৃত্যু হয় আৰু ৰাজধৰ নামে চণ্ডীবৰৰ এটা পুত্ৰ জন্মে। লেঙ্গামাগুড়িত কিছু অসুবিধা পাই চণ্ডীবৰ টেম্বুৱানিবন্ধা অঞ্চলৰ বৰদোৱা গাঁৱত আহি বাস কৰে। ৰাজধৰৰ চাৰিজন পুত্ৰ হয় — সূৰ্য্যাৰ, জয়ন্ত, মাধৱ আৰু হলায়ুধ। সূৰ্য্যবৰৰ এটা পুত্ৰ জন্মে, নাম কুসুম। এওঁৱেই মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ পিতৃদেৱ।” ... শঙ্কৰৰ ওপৰে চতুৰ্থ পুৰুষৰ নাম লণ্ডাদেৱ। তেৰ শতিকাত চাহাবুদ্দিনগৰীয়ে যেতিয়া দিল্লী আক্ৰমণ কৰে, তেতিয়া কনৌজ নগৰত চণ্ডীৰ নামেৰে এজন ভূঞা বা গিৰী আছিল৷ আগৰ কালত যাৰে ভূমি আছিল তাকে ভূঞা বুলিছিল। পাচত ভূঞা মানে গিৰী অৰ্থ হল। দিল্লী জয় কৰি চাহাবুদ্দিনে কনৌজ আক্ৰমণ কৰে আৰু তেওঁ হিন্দু দেৱ-দেবীৰ মূৰ্ত্তিবোৰ ভাঙ্গি ছিঙ্গি হিন্দুধৰ্ম্মাৱলম্বীবিলাকক বহুত মানসিক আৰু শাৰীৰিক কষ্ট দিছিল। তেওঁৰ ভয়ত চণ্ডীবৰ আৰু তেওঁৰ লগত বহুত ব্ৰাহ্মণ কায়স্থ মানুহ হাবিলৈ পলাল। যেতিয়া যৱনে খেদি নি তেওঁ বিলাকক ধৰে। ধৰে। হল, তেতিয়া তেওঁবিলাকে ধন-সোণ এটা পুখুৰীত পেলাই নিজৰ দেহা আৰু আত্মাক মাথোন ৰক্ষা কৰিবলৈ বুলি কাঠনিত সোমাল। যৱনে তেওঁবিলাকৰ পিচ এৰিলত<noinclude></noinclude> 1mwo94w57cshojivlmrbsutvm40o932 104 92875 253967 2026-06-20T07:40:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "প্ৰথম আধ্যা ১১ চণ্ডীবৰ আৰু লগতে জনচেৰেক হাবিৰপৰা ওলাই আহিল। ওলাই আহি সেই পুখুৰীত পেলোৱা এখন তামৰ ফলি বিচাৰিলে। এই তামৰ ফলিত তেওঁবিলাকৰ পূৰ্ব্ব পুৰুষসকলৰ নাম আৰু..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253967 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>প্ৰথম আধ্যা ১১ চণ্ডীবৰ আৰু লগতে জনচেৰেক হাবিৰপৰা ওলাই আহিল। ওলাই আহি সেই পুখুৰীত পেলোৱা এখন তামৰ ফলি বিচাৰিলে। এই তামৰ ফলিত তেওঁবিলাকৰ পূৰ্ব্ব পুৰুষসকলৰ নাম আৰু কোন ৰজাই কাক কিমান মৰ্য্যাদা দিছিল এইবিলাক লিখা আছিল৷ সেই গুণে চণ্ডীবৰে এই ফলিখন বিচাৰি আকৌ ষৱনৰ হাতত পৰাৰ ভয় থকা স্বত্ত্বেও আহিছিল। “বহুত বেলি বিচৰাৰ পাচত তেওঁ দেখিলে এটা কাছই সেই ফলিখন মুখেৰে কামুৰি নি পাৰত তুলি থৈছে গৈ। তেতিয়াৰ পৰা হেনো চণ্ডীৰৰৰ বংশই কাছ নাখাইছিল।... বোধ হয় এই খনেই ধাতুতাম্ৰাক্ষৰ বুলি পাচত প্ৰখ্যাত হৈছিল।... চণ্ডীবৰ আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া বামুণ কায়সকলে ফলিখন লৈ পঙ্কগৌৰে- শ্বৰৰ ওচৰ পালেগৈ। ফলি দেখি ৰজাই তেওঁবিলাকক নিম্নম মতে মান-সৎকাৰ কৰি আশ্ৰয় দিলে। সেই সময়ত কৰতোৱা নৈকে সীমা কৰি পূবে কামৰূপ আৰু পশ্চিমে গৌৰৰাজ্য হৈছিল। গৌৰৰ ৰাজধানী মালদাত আৰু কামৰূপৰ ৰাজধানী কমতাপুৰ কৰতোৱা নৈৰ পাৰত আছিল। ইমান আহল-বহল কামৰূপ ৰাজ্যৰ এমুৰে কমতাপুৰত ৰাজধানী হোৱাৰ কাৰণ, কামৰূপৰ সৰহভাগ আলাগতিয়াল বা গৰাবাদ পৰি আছিল; পশ্চিমাংশতহে শাসন কাৰ্য্যৰ দায়িত্ব গধুৰ হৈছিল। সেই সময়ত বামুণ পণ্ডিত সকলেই আগৰণুৱা আছিল কেৱল এনে স্থলত 3... কিন্তু কমতাপুৰত এনেকুৱা বাণ পণ্ডিতৰো অভাৱ কিছু আছিল।... ইত্যাদি কথা ভাবিলে, কমতেশ্বৰে গোৰেশ্বৰক খুজি চৌদ্ধধৰ বামুণ আৰু কায়স্থ মানুহ আনি নিজৰ ৰাজ্যত বহুৱাটো সঁচা<noinclude></noinclude> 9hqrd6l03ku3jzu3pb1tib8lc7vldup 104 92876 253968 2026-06-20T07:41:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শঙ্কৰদেৱ 1 হব পাৰে। গৌৰেশ্বৰে কিন্তু নিজৰ প্ৰজাৰ মৰম এৰিব নোৱাৰি, কনৌজৰপৰা উটি-বুৰি অহ৷ আলহী কেইঘৰকে দি পাল যাৰিলে আৰু মিত্ৰতা ৰক্ষা কৰিলে। কমতেশ্বৰে বৰ আনন্দেৰে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253968 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শঙ্কৰদেৱ 1 হব পাৰে। গৌৰেশ্বৰে কিন্তু নিজৰ প্ৰজাৰ মৰম এৰিব নোৱাৰি, কনৌজৰপৰা উটি-বুৰি অহ৷ আলহী কেইঘৰকে দি পাল যাৰিলে আৰু মিত্ৰতা ৰক্ষা কৰিলে। কমতেশ্বৰে বৰ আনন্দেৰে এই চৌদ্ধ ঘৰ মানুহক নিজ খুচি মতে মাটি-বাৰী বিচাৰি বসতি কৰিবলৈ দিয়াত তেওঁবিলাক উত্তৰ পাৰে লেঙ্গানাগুৰি নামেৰে এখন বিলৰ পাৰত মাছ-খৰিৰ সুচল চাই গাওঁ পাতি বহিল। ৰজাই দৃত পঠিয়াই স্থানীয় মানুহৰ হতুৱাই ঘৰ-বাৰী সজাই দিয়ালে। কিন্তু তেতিয়াও তেওঁবিলাকৰ শনিৰ দশা নৌ ওকলে। অসভ্য ভোট আহি বছৰচেৰেকৰ পাচতে এই ভাটীৰ মানুহ কেইঘৰক লেঙ্গামাগুৰিৰ... সোৱাদৰ পৰা বঞ্চিত কৰিলে। কোৱা বাহুল্য, এই সময়তে মানুহ কেইঘৰ থানবান হল। কিছুমান দক্ষিণলৈ আৰু কিছুমান পূবলৈ গল। চণ্ডীকে আদি কৰি কিছুমানে দক্ষিণ পাৰে টেম্বুৱানী নামেৰে এটা জানৰ পাৰত বহিলহি। এই জানটিক আজকালি শাস্তিজান বোলে : নগাৱঁৰ পৰা দহ মাইল ভটীয়াই গলেই পায়।” * শঙ্কৰদেৱৰ আদি পুৰুষৰ নাম :- প্ৰেম পূৰ্ণানন্দ গিৰী। তেওঁ অতি গোত্ৰ সস্তুত। I কৃষ্ণ গিৰী। সুবৰ্ণ গিৰী। 1 * ২য় বছৰৰ “আলোচনীত” ওলোৱা “মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ জীৱন-চৰিত” প্ৰবন্ধ।<noinclude></noinclude> h71obpohwv5wopux2tbn5aa9xz4qyap 104 92877 253969 2026-06-20T07:41:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সূৰ্য্যবৰ প্ৰথম আধ্যা। গন্ধৰ্ব্ব গিৰী। 1 বাষ গিৰী। হেম গিৰী। ১৩ হৰিবৰ গিৰী। কন্যা কৃষ্ণকান্তি। লণ্ডাদেৱ বা লণ্ডীবৰ। 1 চণ্ডীবৰ! ৰাজধৰ। ( ভাৰ্য্যাৰ নাম দেৱছহুতী ) জয়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 253969 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সূৰ্য্যবৰ প্ৰথম আধ্যা। গন্ধৰ্ব্ব গিৰী। 1 বাষ গিৰী। হেম গিৰী। ১৩ হৰিবৰ গিৰী। কন্যা কৃষ্ণকান্তি। লণ্ডাদেৱ বা লণ্ডীবৰ। 1 চণ্ডীবৰ! ৰাজধৰ। ( ভাৰ্য্যাৰ নাম দেৱছহুতী ) জয়স্তা মাধৱ (ভাৰ্য্যা, (ভাৰ্যা, থে- (ভাৰ্য্যা, থেৱ- খেবস্তুতী) শুতীৰ 'দ্বিঃ ভগ্নী) শুতীব তৃঃ ভগ্নী) 1 1 I কুসুমবৰ শতানন্দ মাধৱীদলৈ [ভাৰ্য্যা, [১] সত্য- [ভাৰ্য্যা 1 সন্ধা; [২] অনুধৃতি] নাৰায়ণপ্ৰিয়া] ৰতিকান্ত সত্যঃ - শঙ্কৰদেৱ অন্তঃ--বনগাঁ গিৰী জগতানন্দ হাতীয়া হলায়ুধ [ভাৰ্য্যা, থে- শুতীৰ চঃ ভগ্নী)<noinclude></noinclude> fsg7ix501xdrhyqdmot7zkrueblsi2n