Вікікрыніцы bewikisource https://be.wikisource.org/wiki/%D0%93%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D0%B0 MediaWiki 1.46.0-wmf.24 first-letter Мультымедыя Адмысловае Размовы Удзельнік Размовы з удзельнікам Вікікрыніцы Размовы пра Вікікрыніцы Файл Размовы пра файл MediaWiki Размовы пра MediaWiki Шаблон Размовы пра шаблон Даведка Размовы пра даведку Катэгорыя Размовы пра катэгорыю Аўтар Размовы пра аўтара Старонка Размовы пра старонку Індэкс Размовы пра індэкс TimedText TimedText talk Модуль Размовы пра модуль Event Event talk 104 121292 282113 2026-04-20T12:20:02Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: «любіце, — вы ўсіх можаце любіць, сэрца ў вас вялікае! — хістаючыся на крэсле, гаварыў хахол. {{Водступ|2|em}}— Не, вас я асабліва люблю! — настойвала яна. — Калі-б у вас маці была, дык зайздросцілі-б ёй людзі, што ў яе такі сын… {{Водступ|2|em}}Хахол кінуў гала...» 282113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>любіце, — вы ўсіх можаце любіць, сэрца ў вас вялікае! — хістаючыся на крэсле, гаварыў хахол. {{Водступ|2|em}}— Не, вас я асабліва люблю! — настойвала яна. — Калі-б у вас маці была, дык зайздросцілі-б ёй людзі, што ў яе такі сын… {{Водступ|2|em}}Хахол кінуў галавою і моцна пацёр яе абодвума рукамі. {{Водступ|2|em}}— Дзе-небудзь ёсць і ў мяне маці… — ціха сказаў ён. {{Водступ|2|em}}— А ведаеце, што я сёння зрабіла? — выгукнула яна і, спяшаючыся, захліпаючыся ад радасці, крыху дадаючы, расказала яна, як прынесла на фабрыку літаратуру. {{Водступ|2|em}}Ён у захапленні пстрыкаў пальцамі, свістаў і ўвесь хістаўся, рухаючы нагамі, біў сябе пальцамі па галаве і радасна крычаў: {{Водступ|2|em}}— Ого! Ну, — гэта не жарты! Гэта справа! Павел як будзе рады, га! Гэта — добра, ненька! І для Паўла, і для ўсіх! {{Водступ|2|em}}Ён у захапленні пстрыкаў пальцамі, свістаў і ўвесь хістаўся, блішчэў радасцю і абуджаў у ёй моцны, поўны водгук. {{Водступ|2|em}}— Любы вы мой, Андрэйка! — загаварыла яна так, нібы ў яе адчынілася сэрца і з яго ручаём пырснулі, бліскаючы, поўныя ціхай радасці словы. — Думала я пра сваё жыццё — божухна ты мой! Ну, навошта я жыла? Пабоі… праца… нічога не бачыла, апроч мужа нічога не ведала, апроч страху! І як рос Паўлік — не бачыла і ці любіла я яго, калі муж быў жывы — не ведаю! Усе клопаты мае, усе думкі былі аб адным, — каб накарміць звера майго смачна, дагадзіць яму, каб ён не злаваўся, не палохаў біццём, пашкадаваў, каб<noinclude></noinclude> n37fp4q6lsfwvlxtxsncchah957y8qt