Σελίδα:Λόγια της πλώρης (1924).djvu/81

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="el">
  <siteinfo>
    <sitename>Βικιθήκη</sitename>
    <dbname>elwikisource</dbname>
    <base>https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1</base>
    <generator>MediaWiki 1.46.0-wmf.21</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">Μέσο</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">Ειδικό</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">Συζήτηση</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">Χρήστης</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">Συζήτηση χρήστη</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">Βικιθήκη</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">Συζήτηση Βικιθήκη</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">Αρχείο</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">Συζήτηση αρχείου</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">MediaWiki</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">Συζήτηση MediaWiki</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">Πρότυπο</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">Συζήτηση προτύπου</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">Βοήθεια</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">Συζήτηση βοήθειας</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">Κατηγορία</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">Συζήτηση κατηγορίας</namespace>
      <namespace key="100" case="first-letter">Σελίδα</namespace>
      <namespace key="101" case="first-letter">Συζήτηση σελίδας</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">Μεταγραφή</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">Συζήτηση μεταγραφής</namespace>
      <namespace key="108" case="first-letter">Συγγραφέας</namespace>
      <namespace key="109" case="first-letter">Συζήτηση συγγραφέα</namespace>
      <namespace key="110" case="first-letter">Πύλη</namespace>
      <namespace key="111" case="first-letter">Συζήτηση πύλης</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Module</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Module talk</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>Σελίδα:Λόγια της πλώρης (1924).djvu/81</title>
    <ns>100</ns>
    <id>22004</id>
    <revision>
      <id>165677</id>
      <parentid>114263</parentid>
      <timestamp>2026-03-26T00:01:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>165677</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3035" sha1="6gfvzknul2ymu3gepox9oqjiprer280" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Ah3kal&quot; /&gt;{{κβ|{{smaller|''Βιοπαλαιστὴς''}}||79}}{{rule}}
&lt;div style=&quot;text-indent:1em&quot;&gt;&lt;/noinclude&gt;{{χεα}}{{σλβτ|τσα|μπράτσα}}, ἄλλοι στὶς κόστες, ἄλλοι στὰ στράλια. Τὸ βάρυπνο ξύλο ξύπνησε ψυχωμένη κι’ ἀράθυμη Γοργόνα.{{cis}}

— Στὴ βάρκα σου, καπετὰν Βασίλη! γυρίζει σὲ μένα· στὴ βάρκα σου καὶ μᾶς σήκωσε. Τὸ φαγὶ τὸ φυλάω γι’ ἄλλη φορά, σὰν ξανανταμωθοῦμε μὲ τὸ καλό.

Ἄνεμο μᾶς ἔβγαλε ὁ Καράμπαμπας. Σφύριζε ἄγριος κι’ ἀνατάραζε ἀπ’ ἄκρη σὲ ἄκρη τὴ θάλασσα. Τὰ ξύλα ξένιαστα, τ’ ἅρπαξε στὴν τρελλή του δύναμη καὶ τὰ σκόρπισε φτερὰ σὲ ὅλο τὸ πέλαγο. Ἄλλα ἔρριξε στὸν ἄμμο τῆς Τρωάδας, ἄλλα ἔχωσε στὸ λιμάνι τῆς Τένεδος, ἄλλα διπλάρωσε στὸ Σίγκρι, ἄλλα ξώρισε κάτω γιὰ τὸ κανάλι τῆς Μάλτας. Ἄλλο δρόμο εἶχαν, ἀλλοῦ τἄστειλε.

Πηδάω στὴ βάρκα καὶ τρέχω στὸ μπρίκι. Ὁ γραμματικός μου κατάφερε νὰ κρατήσῃ τὸν «Ταξιάρχη» κ’ ἔπεσα μέσα. Σοβράνο ἦρθα στὸ μπαρκομπέστια τοῦ καπετὰν Τραγούδα γιὰ νὰ πιάσω τὴ γραμμή μου. Ἀλλὰ βλέπω ἐκεῖ μεγάλη ταραχή. Ναῦτες ἔτρεχαν, βάρκες ἔρριχναν στὴ θάλασσα, φωνὲς-κακὸ σὰν νὰ βούλιαζε ἄξαφνα τὸ πλεούμενο. Ὁ καπετάνιος ὀρθὸς στὸ κάσαρο, ξεσκούφωτος, κατακόκκινος, βλαστημοῦσε κ’ ἔβριζε, κινῶντας τὰ χέρια σὰ φτερωτές.

Ὀρθοπλωρίζω δύσκολα καὶ ρωτάω.

— Τ’ εἶνε, μωρέ; τί πάθατε; βοήθεια θέλτε;

— Ὁ Μανωλιός μας πνίγηκε!… ὁ Μανωλιός μας χάθηκε!… θρηνολογεῖ ὁ καπετὰν Τραγούδας.

Ἡ καταστροφὴ ἔλυωσε τὸ χιόνι τῆς καρδιᾶς του… Κακόμοιρο παιδί! Νερὸ πῆγε νὰ σύρῃ μὲ τὸν κουβᾶ, παραπάτησε στὸ ξύλο, ἔπεσε πάει. Ὅσο κι’ ἂν γύρεψαν οἱ βάρκες, πουθενὰ δὲν τὸν ἧβραν. Τὸ κῦμα ζηλιάρικο τὸν σφιχτόδεσε στὴν ἀγκαλιά του, γιὰ πάντα τὸν κράτησε. Τάχα ἔκαμε τὴν ὑπόσχεσή του; Ποιὸς ξέρει.— Μὰ ὁ βιοπαλαιστὴς ἀναπαύθηκε.
&lt;section end=&quot;s1&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/div&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6gfvzknul2ymu3gepox9oqjiprer280</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Ερμηνεία εις τό κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (Θεοφύλακτος)/ιζ</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52244</id>
    <revision>
      <id>165672</id>
      <timestamp>2026-03-25T12:42:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Павло Сарт</username>
        <id>5135</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα |τίτλος      = Ἑρμηνεία εἰς τό κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον |συγγραφέας  = Θεοφύλακτος Αχρίδος |σημειώσεις  =  |ενότητα     = Κεφαλαία ιζʹ. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. Περὶ τῶν αἰτούντων τὰ δίδραχμα |προηγούμενο = ../ιϛ|Κε...</comment>
      <origin>165672</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="29344" sha1="lgf5kdo622gfmows9g9tun0wc0x1q7z" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
|τίτλος      = Ἑρμηνεία εἰς τό κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον
|συγγραφέας  = Θεοφύλακτος Αχρίδος
|σημειώσεις  = 
|ενότητα     = Κεφαλαία ιζʹ. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. Περὶ τῶν αἰτούντων τὰ δίδραχμα
|προηγούμενο = [[../ιϛ|Κεφαλαία ιϛ΄]]
|επόμενο     = [[../ιη|Κεφαλαία ιη΄]]
}}
{{c|'''ΚΕΦΑΛΑΙΑ  ΙΖʹ.'''}}
{{c|''Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. Περὶ τῶν αἰτούντων τὰ δίδραχμα.''}}

'''‹ Καὶ μεθ’ ἡμέρας ἕξ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον, καὶ Ἰάκωβον, καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. ›''' Οὐκ ἔστιν ἐναντίον τοῦτο τῷ παρὰ τῷ Λουκᾷ ῥηθέντι, ὅτι, « Μετὰ δὲ τοὺς λόγους τούτους ἐγένοντο ὡσεὶ ἡμέραι ὀκτὼ, » καὶ τὰ ἑξῆς· ὁ γὰρ Λουκᾶς καὶ τὴν πρώτην ἀριθμεῖ καὶ τὴν ὑστέραν, καθ’ ἣν ἀνέβησαν εἰς τὸ ὄρος. Ὁ δὲ Ματθαῖος, τὰς μέσας μόνας. Ἔλαβε δὲ τὸν μὲν Πέτρον, ὡς σφόδρα ἀγαπῶντα αὐτὸν, τὸν δὲ Ἰωάννην, ὡς ἀγαπώμενον, τὸν δὲ Ἰάκωβον, ὡς καὶ αὐτὸν ζηλωτὴν ὄντα· καὶ δῆλον ὅτι ζῆλον εἶχεν, ἀπὸ τοῦ καὶ ὑποσχέσθαι τὸ ποτήριον πιεῖν, καὶ ἀπὸ τοῦ τὸν Ἡρώδην μαχαίρᾳ ἀνελεῖν αὐτὸν πρὸς ἀρέσκειαν τῶν Ἰουδαίων.

'''‹ Καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν, καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν. Καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. ›''' Εἰς ὄρος ὑψηλὸν ἀναφέρει αὐτοὺς, δεικνύων, ὅτι ἐὰν μή τις ὑψωθῇ, οὐκ ἄξιος γίνεται τοιούτων θεωριῶν. Κατ’ ἰδίαν δὲ, διότι εἴωθεν ὁ Χριστὸς τὰς παραδοξοτέρας θαυματουργίας ἐν ἀποκρύφῳ ποιεῖν, ἵνα μὴ ὁρώμενος τοῖς πολλοῖς ὡς Θεὸς, κατὰ φαντασίαν ἄνθρωπος νομισθῇ. Μεταμόρφωσιν δὲ ἀκούων, μὴ νόμιζε, ὅτι τὸ σῶμα ἀπέβαλε τότε, ἀλλὰ μένοντος τοῦ σώματος ἐπὶ τοῦ σχήματος· πρόσωπον γὰρ αὐτοῦ ἀκούεις καὶ ἱμάτια. Λαμπρότερος ἐφαίνετο, τῆς θεότητος παραδείξαντος μικρόν τι τὰς ἀκτῖνας αὐτῆς, καὶ τοῦτο ὡς ἠδύναντο ἰδεῖν· διὰ τοῦτο γὰρ καὶ βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἀνωτέρω εἴρηκε τὴν μεταμόρφωσιν, ὡς ἐκφάνσεως τῆς ἐξουσίας τὸ ἄφατον, καὶ ὅτι γνήσιός ἐστιν Υἱὸς τοῦ Πατρὸς δείξασαν, καὶ ὡς τῆς δευτέρας παρουσίας τὸ ἀξίωμα φέρουσαν, διὰ τὴν ἀῤῥητον λαμπρότητα τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ.

'''‹ Καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωσῆς καὶ Ἠλίας, μετ’ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. ›''' Τί συνελάλουν; Τὴν ἔξοδον, φησὶν ὁ Λουκᾶς, ἣν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλὴμ, τουτέστι, τὸν σταυρόν. Διατί δὲ Μωσῆς καὶ Ἠλίας ὤφθησαν; Ἵνα δειχθῇ ὅτι καὶ νόμου καὶ προφητῶν αὐτός ἐστι Κύριος, καὶ ὅτι ζώντων καὶ νεκρῶν· Ἠλίας μὲν γὰρ προφήτης, καὶ ζῇ ἔτι· Μωσῆς δὲ νομοθέτης, καὶ τέθνηκεν· ἀλλὰ καὶ ἵνα φανῇ ὅτι οὐκ ἐναντίος ἐστὶ τῷ νόμῳ οὐδ’ ἀντίθεος. Οὐ γὰρ ὁ Μωσῆς συνελάλει τῷ ἐναντιουμένῳ τοῖς αὐτοῦ, οὐδ’ ἂν Ἠλίας ὁ ζηλωτὴς ἠνείχετο αὐτοῦ, ἀντιθέου ὄντος· ἔτι δὲ, ἵνα λύσῃ τὴν ὑπόνοιαν τῶν λεγόντων αὐτὸν Ἠλίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν. Πόθεν δὲ ἔγνων οἱ μαθηταὶ ὅτι Μωσῆς καὶ Ἠλίας ἦσαν; οὐ γὰρ ἀπὸ εἰκόνων, αἱ εἰκόνες ἀνθρώπων ποιεῖν τότε ἀσεβὲς ἐδόκει. Ἔοικεν οὖν ὅτι ἀπὸ τῶν λόγων ὧν ἔλεγον ἐπέγνων αὐτούς· τυχὸν γὰρ ὁ μὲν Μωσῆς ἔλεγεν· Σὺ εἶ οὗ προετύπωσα ἐγὼ τὸ πάθος, σφάξας τὸν ἀμνὸν καὶ τὸ Πάσχα τελέσας· Ἠλίας δέ· Σὺ εἶ οὗ τὴν ἀνάστασιν προετύπωσα ἐν τῷ τῆς χήρας υἱῷ, καὶ τοιαῦτά τινα. Δεικνύων οὖν τούτους τοῖς μαθηταῖς, διδάσκει αὐτοὺς τούτους μιμεῖσθαι, καὶ κατὰ Μωσῆν μὲν πρᾶος εἶναι καὶ δημογωγικούς· κατὰ δὲ Ἠλίαν, ζηλωτὰς καὶ ἀκαμπτεῖς ὅτε καιρὸς, καὶ κινδυνευτικούς, ὥσπερ οὗτοι ὑπὲρ τῆς ἀληθείας.

'''‹ Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνὰς, σοὶ μίαν, καὶ Μωσῇ μίαν, καὶ μίαν Ἠλίᾳ. ›''' Ὁ Πέτρος βουλόμενος μηδὲν παθεῖν τὸν Χριστὸν, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην, φησὶν ὅτι Καλόν ἐστιν ἐνταῦθα μένειν, καὶ μὴ καταθεῖν καὶ φονευθῆναι. Εἰ γὰρ καὶ ἔλθοι τις ἐνταῦθα, ἔχομεν καὶ Μωσῆν καὶ Ἠλίαν συνεργήσοντας ἡμῖν. Μωσῆς μὲν γὰρ τοὺς Αἰγυπτίους κατηγωνίσατο, Ἠλίας δὲ πῦρ κατήγαγεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· ὥστε καὶ κατὰ τῶν ἐλευσομένων ἐνταῦθα ἐχθρῶν, τοιοῦτοι ἔσονται. Ταῦτα δὲ ἐκ πολλῆς δειλίας ἐλάλει, ὡς ὁ Λουκᾶς φησι, μὴ εἰδὼς ὃ λέγει. Τῷ γὰρ ἀληθει ἐξέπληξεν αὐτὸν, ἢ οὐκ ᾔδει τῷ ὄντι τί ἐλάλει, θέλων τὸν Ἰησοῦν μένειν ἐν τῷ ὄρει, καὶ μὴ καταθεῖν καὶ παθεῖν ὑπὲρ ἡμῶν. Φοβούμενος δὲ μὴ αὐθάδης δόξῃ, φησὶ τό· Εἰ θέλεις.

'''‹ Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος, ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης, λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς ἐν ᾧ εὐδόκησα, αὐτοῦ ἀκούετε. ›''' Σὺ μὲν, ὦ Πέτρε, σκηνὰς ζητεῖς χειροποιήτους γενέσθαι· ὁ δὲ Πατὴρ, ἄλλην σκηνὴν ἀχειροποίητον τὴν νεφέλην περιεστήσατο, δεικνύει δὲ ὥσπερ αὐτὸς ἐν νεφέλῃ ἐφαίνετο τοῖς παλαιοῖς Θεὸς ὢν, οὕτω καὶ ὁ αὐτοῦ Υἱός. Φωτεινὴ δὲ ἡ νεφέλη ἐνταῦθα, οὐ γνοφώδης ὡς ἐν τῇ παλαιᾷ, διότι οὐκ ἐκφοβῆσαι ἠβούλετο, ἀλλὰ διδάξαι. Ἐκ τῆς νεφέλης δὲ ἡ φωνὴ, ἵνα δείξῃ ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ ἦν. Τὸ δὲ « Ἐν ᾧ εὐδόκησα », ἀντὶ τοῦ, ᾧ ἐπαναπαύομαι καὶ ἀρέσκομαι. Διδάσκει δὲ ὅτι Αὐτοῦ ἀκούετε, κἂν σταυρωθῆναι θέλῃ, μὴ ἐναντιοῦσθε αὐτῷ.

'''‹ Καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ, ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν, καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα. Καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς, ἥψατο αὐτῶν, καὶ εἶπεν· Ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. Ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, οὐδένα εἶδον, εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον. ›''' Μὴ ἐνεγκόντες τὴν λαμπρότητα τοῦ νέφους οἱ μαθηταὶ, μηδὲ τὴν φωνὴν, ἔπεσον χαμαί· ἦσαν δὲ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ὕπνῳ βεβαρημένοι· ὕπνον δὲ λέγει τὴν πολλὴν κάρωσιν τὴν ἀπὸ τῆς ὄψεως· ἵνα δὲ μὴ ἐπὶ πολὺ ὁ φόβος παραμένων ἐκβάλῃ τὴν μνήμην τῶν ὁραθέντων, ἐγείρει αὐτοὺς καὶ θαῤῥύνει, καὶ μόνος αὐτὸς εὑρίσκεται, ἵνα μὴ νομίσῃς ὅτι περὶ Μωσέως ἢ Ἠλιοὺ ἦν ἡ φωνὴ, ἀλλὰ περὶ αὐτοῦ· αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ Υἱός.

'''‹ Καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους, ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, λέγων· Μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ. ›''' Διὰ ταπεινοφροσύνην παραγγέλλει μηδενὶ εἰπεῖν, καὶ ἅμα ἵνα μὴ σκανδαλισθῶσιν οἱ ἀκούσαντες τοιαῦτα, ὕστερον σταυρούμενον βλέποντες αὐτόν. Ἐνόμισαν γὰρ ἂν αὐτὸν πλάνον εἶναι, κατὰ φαντασίαν ποιήσαντα τὰ θεοπρεπῆ. Σὺ δὲ μάθε, ὅτι μετὰ ἓξ ἡμέρας, τουτέστι, μετὰ τὸν κόσμον τὸν ἐν ἓξ ἡμέραις δημιουργηθέντα, ἡ τοῦ Θεοῦ θεωρία· ἐὰν γὰρ οὐχ ὑπερβῇς τὸν κόσμον, καὶ ὑψωθῇς ἐν τῷ ὄρει, οὐ μὴ ἴδῃς λαμπρὰ, οὔτε τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ, τὴν θεότητα λέγω, οὔτε τὰ ἱμάτια, τὴν σάρκα· ἴδοις δὲ τότε καὶ Μωσῆν καὶ Ἠλίαν συλλαλοῦντας τῷ Ἰησοῦ· ὁ γὰρ νόμος καὶ οἱ προφῆται καὶ ὁ Ἰησοῦς ἓν λαλοῦσι καὶ συμφωνοῦσιν. Ἀλλὰ καὶ ὅταν εὕρῃς τινὰ ἑρμηνεύοντα τὸ τῆς Γραφῆς νόημα λαμπρῶς, γίνωσκε τοῦτον τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ λαμπρῶς βλέπειν· εἰ δὲ καὶ τὰς λέξεις διασαφεῖ καὶ λαμπρύνει, οὗτος καὶ τὰ ἱμάτια τοῦ Ἰησοῦ λευκὰ βλέπει· ἱμάτια γὰρ τῶν νοημάτων αἱ λέξεις. Ἀλλὰ μὴ εἴπῃς κατὰ Πέτρον, « Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι »· ἀεὶ γὰρ προκόπτειν δεῖ καὶ οὐ καταμένειν ἐν ἑνὶ βαθμῷ ἀρετῆς καὶ θεωρίας, ἀλλὰ καὶ ἀλλαχοῦ μεταβαίνειν.

'''‹ Καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, λέγοντες· Τί οὖν οἱ Γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι Ἠλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον; ›''' Ἀπάτωντες τὸν λαὸν οἱ Γραμματεῖς ἔλεγον ὅτι οὐκ ἦν αὐτὸς ὁ Χριστός· εἰ γὰρ ἦν, Ἠλίας ἂν ἤρχετο πρῶτον, ἀγνοοῦντες ὅτι δύο τοῦ Χριστοῦ παρουσίαι, ὧν τῆς μὲν πρώτης πρόδρομος ὁ Ἰωάννης, τῆς δὲ δευτέρας, ὁ Ἠλίας. Ὅπερ οὖν καὶ ὁ Χριστὸς ἑρμηνεύει τοῖς μαθηταῖς. Ἄκουε γάρ.

'''‹ Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ἠλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον, καὶ ἀποκαταστήσει πάντα. Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι Ἠλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτὸν, ἀλλ’ ἐποίησαν ἐν αὐτῷ ὅσα ἠθέλησαν. Οὕτω καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει πάσχειν ὑπ’ αὐτῶν. Τότε συνῆκαν οἱ μαθηταὶ, ὅτι περὶ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ εἶπεν αὐτοῖς. ›''' Ἐν τῷ εἰπεῖν ὅτι Ἠλίας μὲν ἔρχεται, δείκνυσι ὅτι οὔπω ἦλθεν, ἐλεύσεται δὲ πρόδρομος τῆς δευτέρας ἐλεύσεως, καὶ ἀποκαταστήσει πρὸς τὴν τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ πάντας τοὺς εὑρεθησομένους πειθηνίους Ἑβραίους, ὥσπερ εἰς πατρῷον κλῆρον ἀποκαθιστῶν αὐτοὺς ἐκπεσόντας· ἐν δὲ τῷ εἰπεῖν ὅτι Ἠλίας ἤδη ἦλθε, τὸν Πρόδρομον Ἰωάννην φησίν. Ἐποίησαν δὲ ἐν αὐτῷ ὅσα καὶ ἠθέλησαν φονεύσαντες αὐτόν· δι’ ὧν γὰρ συνεχώρησαν τῷ Ἡρώδῃ φονεῦσαι, δυνάμενοι κωλύειν, ἐκεῖνοι ἐφόνευσαν. Τότε τοίνουν ὀξύτεροι γενόμενοι οἱ μαθηταὶ συνῆκαν, ὅτι τὸν Ἰωάννην Ἠλίαν ἐκάλεσε, διὰ τὸ πρόδρομον γενέσθαι τοῦτον τῆς πρώτης, ὡς ἐκεῖνος ἔσται τῆς δευτέρας ἐλεύσεως.

'''‹ Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον, προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν, καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱὸν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει. Πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ, καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. ›''' Σφόδρα ἄπιστος οὗτος ὁ ἄνθρωπος φαίνεται εἶναι, ἐξ ὧν τε εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Χριστὸς, Ὦ γενεὰ ἄπιστος, καὶ ὅτι κατηγορεῖ αὐτὸς τῶν μαθητῶν· οὐχ ἡ σελήνη δὲ αἰτία, ἀλλ’ ὁ δαίμων ἐπετήρει τὴν σελήνην πλήρη οὖσαν, καὶ τότε ἐπετίθετο, ἵνα βλασφημηθῶσι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ὡς κακοποιά. Σὺ δὲ νόει καὶ ὅτι πᾶς ἄφρων ὡς σελήνη ἀλλοιοῦται, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ποτὲ μὲν μέγας φαινόμενος κατ’ ἀρετὴν, ποτὲ δὲ ἐλαττούμενος καὶ ἀφανιζόμενος· οὗτος οὖν σεληνιάζεται καὶ καταπίπτει, καὶ εἰς πῦρ, τὸ τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ἐπιθυμίας, καὶ εἰς ὕδωρ, τὰ κύματα τοῦ πολυφρόντιδος βίου· ἐν ᾧ ὁ λευϊαθὰν διάβολος, τουτέστιν ὁ βασιλεύων ἐν τοῖς ὕδασιν· ἢ οὐχὶ κύματα ἀλληπάλληλα αἱ τῶν πλουσίων φροντίδες;

'''‹ Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς, εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε· καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον, καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. ›''' Ὀρᾷ τὸν ἄνθρωπον τὸ ἑαυτοῦ πταῖσμα τῆς ἀπιστίας τοῖς μαθηταῖς ἀνατιθέντα, ὡς ἀσθενήσασι περὶ τὴν ἴασιν· ὁ τοίνυν Κύριος καταισχύνων αὐτὸν, ἐπεὶ κατηγόρει τῶν μαθητῶν, φησίν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος· τουτέστιν, Οὐ τῆς ἐκείνων ἀσθενείας τοσοῦτον τὸ πταῖσμα, ὅσον τῆς σῆς ἀπιστίας· πολλὴ γὰρ οὖσα, ἐνίκησε τὴν ἐκείνων σύμμετρον δύναμιν· τῷ δὲ ἀνθρώπῳ ὀνειδίζων, πᾶσι κοινῶς ὀνειδίζει ὡς ἀπιστοῦσι, καὶ τοῖς περιεστῶσιν· ἐν δὲ τῷ εἰπεῖν, « Ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; » δείκνυσι ἐπιποθεῖν τὸ ἐπὶ τῷ σταυρῷ πάθος, καὶ τὴν ἀπ’ αὐτῶν ἀναχώρησιν. Ἕως πότε γὰρ  συδιαιτῶμαι τοῖς ὑβρισταῖς καὶ ἀπίστοις; » Ἐπετίμησε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τίνι; τῷ σεληνιαζομένῳ· ἐκ τούτου γοῦν φαίνεται ὅτι ἄπιστος ἦν καὶ αὐτὸς, τοῦ δαίμονος ἑαυτῷ πρόξενος ἀγενετο διὰ τὴν ἀπιστίαν.

'''‹ Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ’ ἰδίαν, εἶπον· Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, Μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται· καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν· τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. ›''' Ἐφοβήθησαν οἱ ἀπόστολοι μήποτε ἀπώλεσαν τὴν δοθεῖσαν αὐτοῖς κατὰ τῶν δαιμόνων χάριν· διὰ τοῦτο κατ’ ἰδίαν ἐρωτῶσιν ἀγωνιῶντες· ὁ δὲ Κύριος ὡς ἀτελεστέρους ὀνειδίζων αὐτοὺς, φησὶν, ὅτι διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν· ἐὰν γὰρ θερμὴν καὶ ζέουσαν εἴχετε πίστιν, κἂν μικρὰ ἐδόκει, κατωρθώσατε ἂν τὰ μεγάλα· ποῦ δὲ ὄρη μετέστησαν οἱ ἀπόστολοι, οὐδαμοῦ μὲν γέγραπται, πλὴν εἰκὸς ἦν μεταστῆσαι, καὶ μὴ γραφῆναι. Οὐ γὰρ πάντα ἐγράφησαν· ἄλλως τε, οὐκ ἀπήτησε καιρὸς, καὶ διὰ τοῦτο οὐ μετέστησαν, ἀλλὰ δὲ μείζονα ἐποίησαν. Ὅρα γοῦν καὶ τὸν Κύριον τί ἔφη· « Ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, Μετάβηθι, » τουτέστιν, « Ὅταν εἴπητε, τότε μεταβήσεται »· οὐκ εἶπον οὖν οἱ ἀπόστολοι, ὡς μὴ καιροῦ καλοῦντος μηδὲ ἀνάγκης, καὶ διὰ τοῦτο οὐ μετέβησαν ὄρη· ὡς εἴγε εἶπον, μετέβησαν ἄν. Τοῦτο δὲ τὸ γένος, τὸ τῶν δαιμόνων, διὰ προσευχῆς καὶ νηστείας ἐκβάλλεται. Δεῖ γὰρ καὶ αὐτοὺς ἐκείνους μάλιστα τοὺς δαιμονῶντας νηστεύειν, καὶ τοὺς μέλλοντας αὐτοὺς θεραπεύειν· τότε δὲ ἡ προσευχὴ, ὅταν οὐ μετὰ μέθης, ἀλλὰ μετὰ νηστείας γίνηται· νόει δὲ καὶ ὅτι πᾶσα ἡ πίστις, κόκκος σινάπεως, εὐτελὴς μὲν νομιζομένη διὰ τὴν μωρίαν τοῦ κηρύγματος· πλὴν ἐὰν τύχῃ γῆς ἀγαθῆς, εἰς δένδρον αὐξανομένη, ἐν ᾧ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, οἱ ἀνωτάτω τετάμενοι λογισμοὶ, κατασκηνοῦσιν. Ὅστις οὖν ἔχει πᾶσαν τὴν πίστιν, ἐκεῖνος δύναται εἰπεῖν τῷ ὄρει τούτῳ, Μετάβηθι, τουτέστι τῷ δαίμονι· ἐδείκνυε γὰρ τὸ ἐξελθὸν δαιμόνιον.

'''‹ Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μέλλει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτὸν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται· καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα. ›''' Συνεχῶς προλέγει περὶ τοῦ πάθους, ἵνα μὴ ἀκουσίως παθεῖν νομισθῇ, καὶ ἅμα ἵνα γυμνάσῃ αὐτοὺς, καὶ μὴ τῷ ἀπροσδοκήτῳ ταραχθῶσιν ὅταν γένηται· ἐπισυνάπτει δὲ τοῖς λυπηροῖς καὶ τὸ εὐφρόσυνον, τὸ, Ἀναστήσεται.

'''‹ Ἐλθόντων δὲ αὐτῶν εἰς Καπερναούμ, προσῆλθον οἱ τὰ δίδραχμα λαμβάνοντες τῷ Πέτρῳ, καὶ εἶπον· Ὁ διδάσκαλος ὑμῶν οὐ τελεῖ τὰ δίδραχμα; Λέγει, Ναί. ›''' Ὁ Θεὸς ἀντὶ τῶν πρωτοτόκων τῶν Ἑβραίων, ἠθέλησεν ἀφιερωθῆναι αὐτῷ τὴν τοῦ Λευῒ φυλήν. Εὑρέθη δὲ ἀριθμηθεῖσα ἡ τοῦ Λευῒ φυλὴ, δύο καὶ εἴκοσι χιλιάδας· τὰ δὲ πρωτότοκα, χιλιάδες εἴκοσιδύο καὶ διακόσια ἑβδομήκοντα καὶ τρία· ἀντὶ τούτων οὖν τῶν ἐπέκεινα τῆς τοῦ Λευῒ φυλῆς ὄντων πρωτοτόκων, ὥρισεν ὁ Θεὸς δοθῆναι δίδραχμον τοῖς ἱερεῦσιν. Ἔκτοτε οὖν γέγονε ἔθος, ἁπλῶς πάντας τοὺς πρωτοτόκους τελεῖν τὸ δίδραχμον, ὃ ἔστι πέντε σίκλοι, ἤγουν διακόσιοι ὀβολοί. Ἐπεὶ οὖν καὶ ὁ Κύριος πρωτότοκος ἦν, ἐτέλει καὶ αὐτός· αἰδούμενοι δὲ ἴσως τὸν Χριστὸν διὰ τὰς θαυματουργίας, οὐκ ἐκεῖνον ἐρωτῶσιν, ἀλλὰ τὸν Πέτρον, ἢ μᾶλλον πανούργως, ὡσανεὶ λέγοντες τοιαῦτα, Ὁ ἀντίθετος τῷ νόμῳ διδάσκαλος ὑμῶν, ἆρα κατεδέξατο τελεῖν τὰ δίδραχμα;

'''‹ Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν, προέφθασεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς, λέγων· Τί σοι δοκεῖ, Σίμων; Οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ τίνων λαμβάνουσι τέλη ἢ κῆνσον; ἀπὸ τῶν υἱῶν αὐτῶν, ἢ ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων; Λέγει αὐτῷ ὁ Πέτρος· Ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων. Ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄρα γε ἐλεύθεροί εἰσιν οἱ υἱοί. ›''' Ὁ Θεὸς, καίτοι μὴ ἀκούσας, ᾔδει τί διελέχθησαν ἐκεῖνοι πρὸς τὸν Πέτρον· διὸ καὶ προφθάνει αὐτὸν, λέγων· Εἰ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς οὐ λαμβάνουσι φόρον ἀπὸ τῶν υἱῶν αὐτῶν, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων, πῶς ὁ ἐπουράνιος Βασιλεὺς ἀπ’ ἐμοῦ τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ λήψεται τὸ δίδραχμον; Τοῦτο γὰρ, (ὡς ἔφην ἄνω) τοῖς ἱερεῦσι καὶ τῷ ναῷ προσήγετο. Εἰ οὖν ἐλεύθεροί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῶν κάτω βασιλέων, τουτέστι μηδὲν τελοῦντες, πόσῳ μᾶλλον ἐγώ!

'''‹ Ἵνα δὲ μὴ σκανδαλίσωμεν αὐτοὺς, πορευθεὶς εἰς τὴν θάλασσαν βάλε ἄγκιστρον, καὶ τὸν ἀναβάντα πρῶτον ἰχθῦν ἆρον· καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ, εὑρήσεις στατῆρα· ἐκεῖνον λαβὼν, δὸς αὐτοῖς ἀντὶ ἐμοῦ καὶ σοῦ. ›''' Ἵνα, φησὶ, μὴ λογισθῶμεν ὑπερόπται καὶ καταφρονηταὶ τοῦ νόμου, καὶ σκανδαλίσωμεν, δὸς τὸ τέλος· οὐ γὰρ ὡς ὀφείλων δίδωμι, ἀλλ’ ὡς τὴν ἐκείνων ἀσθένειαν διορθούμενος. Μανθάνομεν γὰρ ἐντεῦθεν, ὅτι οὐ δεῖ σκανδαλίζειν, ἔνθα μὴ βλαπτόμεθα· ἔνθα γὰρ βλαπτόμεθα ἀπὸ ἔργου τινὸς, οὐ δεῖ φροντίζειν τῶν ἀλόγως σκανδαλιζομένων. Ἵνα τοίνουν δείξῃ, ὅτι Θεός ἐστι, καὶ τῆς θαλάσσης κρατῶν, ἀπέστειλε τὸν Πέτρον ἄξοντα τὸν στατῆρα ἐκ τοῦ ἰχθύος· ἅμα δὲ καὶ μυστήριόν τι μανθάνομεν· ἡ ἡμετέρα γὰρ φύσις ἐστὶν ὁ ἰχθὺς, ἐν βυθῷ ἀπιστίας βαπτισθεῖσα, ἀλλ’ ὁ ἀποστολικὸς λόγος ἀνείλκυσεν ἡμᾶς, καὶ ἐν τῷ στόματι ἡμῶν εὗρε τὸν στατῆρα, τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, καὶ τὴν ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ· ὁ γὰρ ὁμολογῶν τὸν Χριστὸν, ἐκεῖνος ἔχει τὸν στατῆρα ἐν τῷ στόματι, στατῆρα δύο δίδραχμα ἕλκοντα. Ἐπεὶ καὶ ὁ Χριστὸς δύο φύσεις ἔχει, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος· ὤν. Οὕτως οὖν ὁ στατὴρ ὁ Χριστὸς, ἐδόθη ὑπὲρ δύο, ὑπὲρ Ἰουδαίων καὶ ἐθνῶν, καὶ ὑπὲρ δικαίων καὶ ἁμαρτωλῶν· ὅταν δὲ καί τινα ἴδῃς φιλάργυρον, οὐδὲν ἄλλο ἔχοντα διὰ στόματος εἰ μὴ χρυσίον καὶ ἀργύριον, τοῦτον γίνωσκε εἶναι ἰχθὺν, ἐν τῇ θαλάσσῃ τοῦ βίου νηχόμενον· ἐὰν δὲ εὑρεθῇ τις διδάσκαλος κατὰ Πέτρον, ἀγκιστρεύει τοῦτον, καὶ ἐκβάλλει ἀπὸ τοῦ στόματος αὐτοῦ τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον. Στατῆρα δέ τινες νομίζουσι λίθον πολύτιμον εὑρισκόμενον κατὰ Συρίαν· οἱ δὲ, ἐξάγιον, τέταρτον νομίσματος.</text>
      <sha1>lgf5kdo622gfmows9g9tun0wc0x1q7z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Η Ελλάς του 1910–1920 - τ.1 (1931).pdf/300</title>
    <ns>100</ns>
    <id>52245</id>
    <revision>
      <id>165673</id>
      <timestamp>2026-03-25T21:07:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: συμμαχίαν τῆς Ἑλλάδος. Τῆς ἄνοιγε τὸν δρόμον εἰς τὰ πλέον μεγαλεπήβολα πολιτικὰ σχέδια. Ἐνέργεια κατὰ τῆς Τουρκίας· ἄμυνα ἐναντίον τῶν ρωσσικῶν βλέψεων· συμμετοχὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὸ ἀνατολικὸν πρόγραμμα τῆς ἀγγλικῆς αὐτοκρατορίας, ὅλαι α...</comment>
      <origin>165673</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5212" sha1="hbeaczjgaq4hcvxq1womuclj80wp87h" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ|250|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}&lt;/noinclude&gt;συμμαχίαν τῆς Ἑλλάδος. Τῆς ἄνοιγε τὸν δρόμον εἰς τὰ πλέον μεγαλεπήβολα πολιτικὰ σχέδια. Ἐνέργεια κατὰ τῆς Τουρκίας· ἄμυνα ἐναντίον τῶν ρωσσικῶν βλέψεων· συμμετοχὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὸ ἀνατολικὸν πρόγραμμα τῆς ἀγγλικῆς αὐτοκρατορίας, ὅλαι αἱ βεβαιότητες καὶ πέραν τούτων αἱ τολμηρότεραι πιθανότητες περιείχοντο εἰς τὰς προτάσεις ἑνὸς τῶν ἀρχηγῶν τοῦ βρεττανικοῦ ἔθνους.

Ἀκόμη κἄτι ἐξ ἴσου σημαντικόν:

Προκειμένου νὰ λυθοῦν ἐπὶ μακρὸν καὶ σχεδὸν ὁριστικῶς αἱ προαιώνιοι διαφοραὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους μὲ τὴν Τουρκίαν, ἐδίδετο εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ πρωτοβουλία καὶ σχεδὸν ἡ ἀρχηγία τῶν στρατιωτικῶν ἢ ναυτικῶν ἐπιχειρήσεων.

Τοιαύτης ἐκτάσεως πρότασιν ἀπὸ μέρους τῆς κραταιοτέρας δυνάμεως τοῦ κόσμου ἔκαμε δεκτὴν κατὰ τὸν πλέον ἀδέξιον καὶ ἀρκετὰ ὕποπτον τρόπον ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος.

Ὁ Κάρρ, ὅστις ἦτο προσωπικὸς φίλος τοῦ Βασιλέως καὶ περισσότερον ἕλλην αὐλικὸς παρὰ βρεττανὸς ἀξιωματικός, ἀνεκοίνωσεν εἰς μόνον αὐτὸν τὴν πρόσκλησιν τοῦ Ἄγγλου ὑπουργοῦ τῶν Ναυτικῶν. Ἀπέκρυψε τὸ βαρυσήμαντον γεγονὸς ἀπὸ τὸν Βενιζέλον, ὅστις ἀφηγεῖται ὡς ἑξῆς τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν ἄπειρον αὐτοῦ σπουδαιότητα:

«Ὁ ναύαρχος Κάρρ οὐδέποτε μοῦ ἔγνωστοποίησε τὸ κείμενον τοῦ πρὸς αὐτὸν τηλεγραφήματος τοῦ ἀγγλικοῦ ναυαρχείου, τοῦ ὁποίου γνῶσιν ἔλαβα τὸ πρῶτον, πολλὰ ἔτη βραδύτερον ἀπὸ τὸ ἔργον τοῦ κ. Ουΐνστων Τσῶρτσιλ «ἡ παγκόσμιος κρίσις». Μοῦ εἶπε μόνον ὅτι ἐνετάλη ἀπὸ τὸ ναυαρχεῖον νὰ μελετήσῃ μετὰ τῶν ἐπιτελείων μας τὸ ζήτημα ἐνδεχομένης ἐπιθέσεως πρὸς κατάληψιν τῆς χερσονήσου τῆς Καλλιπόλεως.

«Οὔτε μὲ τὸν Βασιλέα ὡμίλησα ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου πρὸ τῆς ἀνταλλαγῆς τῆς σχετικῆς μετ’ αὐτοῦ ἀλληλογραφίας.

«Ἐὰν ἐγνώριζα τὸ περιεχόμενον τοῦ πρὸς τὸν ναύαρχον Κάρρ τηλεγραφήματος τοῦ ἀγγλικοῦ ναυαρχείου, δὲν θὰ ἔκανα πλέον μὲ τὸν Βασιλέα συζήτησιν περὶ ἐγγυήσεως ἀσφαλείας ἡμῶν κατὰ βουλγαρικοῦ κινδύνου. Ἐφ’ ὅσον τὴν ἐπιχείρησιν κατὰ τῶν Δαρδανελλίων θ’ ἀνελαμβάναμεν καὶ θὰ διεξήγομεν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν Μεγάλην Βρεττανίαν, ἡ ἐπιτυχία δὲ αὐτῆς ἐθεωρεῖτο τότε ἠσφαλισμένη καὶ ὑπὸ αὐτοῦ τοῦ ἐπιτελείου μας ἐντὸς βραχυτάτου χρονικοῦ διαστήματος, ἡ Βουλγαρία οὐδαμῶς θὰ ἐσκέπτετο νὰ μᾶς ἐπιτεθῇ ἀφοῦ ἄλλωστε εἰς τὴν Καλλίπολιν δὲν θ’ ἀπησχολεῖτο παρὰ ἓν μόνον σῶμα ἑλληνικοῦ στρατοῦ, παρέμεναν δὲ ἀκόμη τέσσαρα σώματα στρατοῦ πρὸς ἀντιμετώπισιν βουλγαρικῆς ἐπιθέσεως. Μετὰ τὴν κατήληψιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἥτις ἀποδεικνύεται καὶ ἐκ τῶν ἐκθέσεων τοῦ στρατιωτικοῦ ἀκολούθου μας καὶ ἐκ τοῦ συγγράμματος τοῦ κ. Μοργκεντάου ὅτι ἦτο βεβαία μετὰ τὴν πτῶσιν τῆς Καλλιπόλεως, δὲν θ’ ἀνελαμβάναμεν βέβαια ἐκστρατείαν εἰς Μικρὰν Ασίαν, πρὶν ἐξασφαλισθῶμεν ἀπὸ τοῦ βουλγαρικοῦ κινδύνου. Ἀλλ’ ἡ Βουλγαρία τότε θὰ ἔσπευδε να προσφέρῃ τὴν συνεργα-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hbeaczjgaq4hcvxq1womuclj80wp87h</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>165675</id>
      <parentid>165673</parentid>
      <timestamp>2026-03-25T23:06:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>165675</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5214" sha1="b2tmb160a2ypg0eiakuksza7psa93w7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ|250|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}&lt;/noinclude&gt;συμμαχίαν τῆς Ἑλλάδος. Τῆς ἄνοιγε τὸν δρόμον εἰς τὰ πλέον μεγαλεπήβολα πολιτικὰ σχέδια. Ἐνέργεια κατὰ τῆς Τουρκίας· ἄμυνα ἐναντίον τῶν ρωσσικῶν βλέψεων· συμμετοχὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὸ ἀνατολικὸν πρόγραμμα τῆς ἀγγλικῆς αὐτοκρατορίας, ὅλαι αἱ βεβαιότητες καὶ πέραν τούτων αἱ τολμηρότεραι πιθανότητες περιείχοντο εἰς τὰς προτάσεις ἑνὸς τῶν ἀρχηγῶν τοῦ βρεττανικοῦ ἔθνους.

Ἀκόμη κἄτι ἐξ ἴσου σημαντικόν:

Προκειμένου νὰ λυθοῦν ἐπὶ μακρὸν καὶ σχεδὸν ὁριστικῶς αἱ προαιώνιοι διαφοραὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους μὲ τὴν Τουρκίαν, ἐδίδετο εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ πρωτοβουλία καὶ σχεδὸν ἡ ἀρχηγία τῶν στρατιωτικῶν ἢ ναυτικῶν ἐπιχειρήσεων.

Τοιαύτης ἐκτάσεως πρότασιν ἀπὸ μέρους τῆς κραταιοτέρας δυνάμεως τοῦ κόσμου ἔκαμε δεκτὴν κατὰ τὸν πλέον ἀδέξιον καὶ ἀρκετὰ ὕποπτον τρόπον ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος.

Ὁ Κάρρ, ὅστις ἦτο προσωπικὸς φίλος τοῦ Βασιλέως καὶ περισσότερον ἕλλην αὐλικὸς παρὰ βρεττανὸς ἀξιωματικός, ἀνεκοίνωσεν εἰς μόνον αὐτὸν τὴν πρόσκλησιν τοῦ Ἄγγλου ὑπουργοῦ τῶν Ναυτικῶν. Ἀπέκρυψε τὸ βαρυσήμαντον γεγονὸς ἀπὸ τὸν Βενιζέλον, ὅστις ἀφηγεῖται ὡς ἑξῆς τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν ἄπειρον αὐτοῦ σπουδαιότητα:

«Ὁ ναύαρχος Κὰρρ οὐδέποτε μοῦ ἔγνωστοποίησε τὸ κείμενον τοῦ πρὸς αὐτὸν τηλεγραφήματος τοῦ ἀγγλικοῦ ναυαρχείου, τοῦ ὁποίου γνῶσιν ἔλαβα τὸ πρῶτον, πολλὰ ἔτη βραδύτερον ἀπὸ τὸ ἔργον τοῦ κ. Ουΐνστων Τσῶρτσιλ «ἡ παγκόσμιος κρίσις». Μοῦ εἶπε μόνον ὅτι ἐνετάλη ἀπὸ τὸ ναυαρχεῖον νὰ μελετήσῃ μετὰ τῶν ἐπιτελείων μας τὸ ζήτημα ἐνδεχομένης ἐπιθέσεως πρὸς κατάληψιν τῆς χερσονήσου τῆς Καλλιπόλεως.

«Οὔτε μὲ τὸν Βασιλέα ὡμίλησα ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου πρὸ τῆς ἀνταλλαγῆς τῆς σχετικῆς μετ’ αὐτοῦ ἀλληλογραφίας.

«Ἐὰν ἐγνώριζα τὸ περιεχόμενον τοῦ πρὸς τὸν ναύαρχον Κὰρρ τηλεγραφήματος τοῦ ἀγγλικοῦ ναυαρχείου, δὲν θὰ ἔκανα πλέον μὲ τὸν Βασιλέα συζήτησιν περὶ ἐγγυήσεως ἀσφαλείας ἡμῶν κατὰ βουλγαρικοῦ κινδύνου. Ἐφ’ ὅσον τὴν ἐπιχείρησιν κατὰ τῶν Δαρδανελλίων θ’ ἀνελαμβάναμεν καὶ θὰ διεξήγομεν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν Μεγάλην Βρεττανίαν, ἡ ἐπιτυχία δὲ αὐτῆς ἐθεωρεῖτο τότε ἠσφαλισμένη καὶ ὑπὸ αὐτοῦ τοῦ ἐπιτελείου μας ἐντὸς βραχυτάτου χρονικοῦ διαστήματος, ἡ Βουλγαρία οὐδαμῶς θὰ ἐσκέπτετο νὰ μᾶς ἐπιτεθῇ ἀφοῦ ἄλλωστε εἰς τὴν Καλλίπολιν δὲν θ’ ἀπησχολεῖτο παρὰ ἓν μόνον σῶμα ἑλληνικοῦ στρατοῦ, παρέμεναν δὲ ἀκόμη τέσσαρα σώματα στρατοῦ πρὸς ἀντιμετώπισιν βουλγαρικῆς ἐπιθέσεως. Μετὰ τὴν κατήληψιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἥτις ἀποδεικνύεται καὶ ἐκ τῶν ἐκθέσεων τοῦ στρατιωτικοῦ ἀκολούθου μας καὶ ἐκ τοῦ συγγράμματος τοῦ κ. Μοργκεντάου ὅτι ἦτο βεβαία μετὰ τὴν πτῶσιν τῆς Καλλιπόλεως, δὲν θ’ ἀνελαμβάναμεν βέβαια ἐκστρατείαν εἰς Μικρὰν Ασίαν, πρὶν ἐξασφαλισθῶμεν ἀπὸ τοῦ βουλγαρικοῦ κινδύνου. Ἀλλ’ ἡ Βουλγαρία τότε θὰ ἔσπευδε να προσφέρῃ τὴν συνεργα-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b2tmb160a2ypg0eiakuksza7psa93w7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Η Ελλάς του 1910–1920 - τ.1 (1931).pdf/301</title>
    <ns>100</ns>
    <id>52246</id>
    <revision>
      <id>165674</id>
      <timestamp>2026-03-25T23:05:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: σίαν της εἰς τὴν Ἀντάντ, ὡς μόνην τοῦ λοιποῦ δυναμένην νὰ τῆς ἐξασφαλίσῃ ἀνταλλάγματα».  Πράγματι ὁ Κὰρρ προσεκόμισεν εἰς μόνον τὸν Κωνσταντῖνον τὸ κείμενον τοῦ σπουδαίου τηλεγραφήματος. Ὅταν ὁ Βασιλεὺς ἔλαβε γνῶσιν τοῦ περιεχομένου του ἐμακρηγ...</comment>
      <origin>165674</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5140" sha1="ecx18czpqyh9kv6bfzjz2bdsoop320t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ|{{0}}{{0}}{{0}}|Μέρος Δεύτερον. Δημιουργία|251}}&lt;/noinclude&gt;σίαν της εἰς τὴν Ἀντάντ, ὡς μόνην τοῦ λοιποῦ δυναμένην νὰ τῆς ἐξασφαλίσῃ ἀνταλλάγματα».

Πράγματι ὁ Κὰρρ προσεκόμισεν εἰς μόνον τὸν Κωνσταντῖνον τὸ κείμενον τοῦ σπουδαίου τηλεγραφήματος. Ὅταν ὁ Βασιλεὺς ἔλαβε γνῶσιν τοῦ περιεχομένου του ἐμακρηγόρησε, κατὰ τὴν συνήθειάν του, ἐπὶ τῶν στρατιωτικῶν σημείων τῆς προτάσεως. Ὡς πρὸς τὴν πολιτικὴν πλευρὰν εἶπεν εἰς τὸν ναύαρχον:

«Ἐγὼ ἀτομικῶς θὰ ἐπροτίμων νὰ μᾶς προσβάλῃ ἡ Τουρκία παρὰ νὰ λάβωμεν ἡμεῖς μέρος εἰς πόλεμον κηρυσσόμενον ὑπὸ τῆς Τριπλῆς Συνεννοήσεως, διὰ νὰ μὴ τὰ χαλάσω μὲ τὸν αὐτοκράτορα τῆς Γερμανίας εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα».

Ὁ Κωνσταντῖνος ἀπέρριπτε τὴν συνεργασίαν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Ἀγγλίαν, ἐφαίνετο δὲ καὶ ἐμπαίζων τὴν μεγάλην Δύναμιν, ἐφ’ ὅσον ἐδέχετο τὴν βοήθειάν της μόνον ἂν ἢ Τουρκία ἐπετίθετο κυρίως κατὰ τῆς Ἑλλάδος.

Χάριν τῆς Γερμανίας ὁ Κωνσταντῖνος ἐπάθαινεν ἀμνησίαν. Ἐλησμόνει ὅτι πρὸ δέκα πέντε ἡμερῶν ἐξουσιοδότησε τὴν κυβέρνησίν του νὰ προτείνῃ συμμαχίαν εἰς τὴν Τριπλῆν Συνεννόησιν. Ἐνεθυμεῖτο τὸν Γουλιέλμον καὶ ὄχι τὸν βασιλικόν του λόγον.

Εὐτυχῶς ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος ἐπέτρεψε πρὸς τὸν Κὰρρ νὰ μεταδώσῃ μὲν τὴν συνδιάλεξίν των πρὸς τὸ ἀγγλικὸν ναυαρχεῖον, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅμως ὅτι θὰ καθίστατο προηγουμένως ενήμερος ὁ Βενιζέλος.

Εἰς τὸν πρωθυπουργόν του, τὸν ὁποῖον ἐπίσης εἶδεν, ὁ Βασιλεὺς ἀπέφυγε νὰ ἀναφέρῃ τὰς λεπτομερείας τῆς συνδιαλέξεως μὲ τὸν Κόρρ ἢ νὰ τοῦ δώσῃ ἀντίγραφον τοῦ τηλεγραφήματος τοῦ Τσώρτσιλ. Τὸν ἀφῆκε νὰ νομίζῃ ὅτι ἐπρόκειτο περὶ ἁπλῆς ἐπιτελικῆς μελέτης προπαρασκευαστικοῦ χαρακτῆρος, διὰ τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὁ ἀπὸ Βουλγαρίας κίνδυνος.

Ὁ Κὰρρ ἀφ’ ἑτέρου διετύπωσεν εἰς τηλεγράφημα τὴν συνδιάλεξίν του μὲ τὸν Κωνσταντῖνον καὶ τὸ ὑπέβαλε πρὸς τὸν Βενιζέλον πρὶν τὸ μεταβιβάσῃ. Ὁ πρωθυπουργὸς μόλις συνεκράτει τὴν κατάπληξίν του. Ὁ Βασιλεὺς εἶχεν εἴπει πράγματα ριζικῶς διάφορα ἀπὸ τὴν πολιτικὴν τῆς κυβερνήσεως μὲ τὴν ὁποίαν ἐπὶ τέλους συνεφώνει ἐπισήμως. Ὁ πρωθυπουργὸς παρεκάλεσε τὸν ναύαρχον νὰ μὴ τηλεγραφήσῃ πρὸς τὸν Τσῶρτσιλ τὰς βασιλικὰς δηλώσεις. Ἀμέσως ἔπειτα διεβίβασε λεπτομερῆ ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Κωνσταντῖνον. Τοῦ ἐσώκλειε τὸ ἀνεπίδοτον τηλεγράφημα τοῦ Κάρρ. Τοῦ ὑπεγράμμιζε τὰς ἀντιφάσεις του. Τοῦ ὑπενθύμιζε τὴν Χίον καὶ Μυτιλήνην. Τοὺς ἀνθελληνικοὑς διωγμούς· «τὴν ὁλόψυχον ὑποστήριξιν τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν ὀθωμανικὴν αὐτοκρατορίαν διὰ πολεμικῶν πλοίων, χρημάτων καὶ ἀξιωματικῶν»· τὴν ἀπειλὴν τῶν Γερμανῶν ὅτι, ἂν ἡ Ἑλλὰς ἐβοήθει τὴν Σερβίαν, θὰ τῆς ἐπετίθετο ἡ Τουρκία. Συνώψιζε τὴν πολιτικήν του, ὅπως ἤδη ἐξετέθη αὕτη καὶ κατέληγεν ὑποβάλλων τὴν παραίτησιν τῆς κυβερνήσεως, διότι:

«Ἡ ἀντίθεσις μεταξὺ τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τῆς λοιπῆς&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ecx18czpqyh9kv6bfzjz2bdsoop320t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Η Ελλάς του 1910–1920 - τ.1 (1931).pdf/302</title>
    <ns>100</ns>
    <id>52247</id>
    <revision>
      <id>165676</id>
      <timestamp>2026-03-25T23:51:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: κυβερνήσεως φαίνεται μετατρεπομένη εἰς ἀντίθεσιν κατευθύνσεων μεταξὺ κυβερνήσεως καὶ Στέμματος».  Ἡ ἀπὸ μηνὸς λανθάνουσα κρίσις ἐλάμβανε τὴν ἀληθινήν της εξήγησιν. Ἀλλ’ ὁ Κωνσταντῖνος ἐδίσταζεν ἀκόμη. Ὑπελόγιζε τὴν λαοκρατίαν τῶν φιλελευθέρων....</comment>
      <origin>165676</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5019" sha1="hoaqyanx5nluuclxzeaqsjw6hmi4i11" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ|252|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}&lt;/noinclude&gt;κυβερνήσεως φαίνεται μετατρεπομένη εἰς ἀντίθεσιν κατευθύνσεων μεταξὺ κυβερνήσεως καὶ Στέμματος».

Ἡ ἀπὸ μηνὸς λανθάνουσα κρίσις ἐλάμβανε τὴν ἀληθινήν της εξήγησιν. Ἀλλ’ ὁ Κωνσταντῖνος ἐδίσταζεν ἀκόμη. Ὑπελόγιζε τὴν λαοκρατίαν τῶν φιλελευθέρων. Ἡ ἐπιρροὴ τῶν ἰδιαιτέρων συμβούλων του δὲν ἦτο εἰσέτι ἀποφασιστική. Ἀντελήφθη ἑπομένως τὸ βαρύτατον σφάλμα του. «Ἐπειγόντως καὶ αὐθωρεί», κατὰ τὴν ἰδίαν του ἔκφρασιν, ἔγραψε πρὸς τὸν Βενιζέλον. Ἡ ἐπιστολὴ ἤρχιζεν ἔτσι:

«Τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ἀναφέρετε τὰ θεωρῶ ἰσχυρότατα καὶ τὰ παραδέχομαι πληρέστατα!»

Ἔκρηξις εἰλικρινείας. Ὁμολογία πταίσματος. Δικαιολογία ὅτι ὁ Κὰρρ τὸν παρεξήγησεν. Ὅτι ἐσύγχυζε τὴν ἐπίσημον καὶ τὴν ἰδιωτικὴν φιλικὴν συνομιλίαν. Ὁ βασιλεὺς ἔγραφε προσέτι:

«Τοῦ εἶπα (τοῦ Κὰρρ) ὡς «κουβέντα», ἀφοῦ τοῦ εἶπα πρῶτον ὅτι ἦτο πολιτικὸν ζήτημα, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ λυθῇ μεταξὺ τῶν κυβερνήσεων Ἑλλάδος καὶ Ἀγγλίας καὶ ὅτι δὲν ἦτο δική του δουλειά, ὅτι ἂν ἡ Βουλγαρία ἔμενεν ἀμέτοχος εἰς τοιοῦτον πόλεμον κατόπιν θὰ ἦτο αὐτὴ ἰσχυρὰ καὶ δὲν ἀπεκλείετο ὁ φόβος νὰ ἐζήτει τότε ἀφορμὴν ἐπιθέσεως ἐναντίον μας. Βλέπετε καὶ ἐκ τοῦ τύπου τῆς ὁμιλίας του ὅτι δὲν τοῦ ἔκαμα ἀνακοινώσεις, τὰς ὁποίας νὰ τηλεγραφήσῃ εἰς τὸ ναυαρχεῖον».

Συμπέρασμα:

«Ἐπροσπάθησα πάντοτε, ἔλεγεν ὁ Κωνταντῖνος, νὰ εἶμαι τίμιος καὶ εἰλικρινὴς εἰς τὰς σχέσεις μου μετὰ τῶν ὑπουργῶν μου, ἰδιαίτατα δὲ εἰς τὰς σχέσεις μου πρὸς τὸν πρωθυπουργὸν καὶ τὸν κ. Βενιζέλον ὡς ἄνθρωπον».

Ἡ παραίτησις δὲν ἐγίνετο δεκτή. Ἡ ρῆξις ἀπεσοβεῖτο. Ὁ Κὰρρ ἐγνωστοποίησε πρὸς τὸν Τσῶρτσιλ (26 Αὐγούστου/8 Σεπτεμβρίου 1914) ὅτι τὸ ἑλληνικὸν ἐπιτελεῖον εἶχεν ἕτοιμα τὰ σχέδια τῶν ἐπιχειρήσεων τῆς Καλλιπόλεως. Ἡ κυβέρνησις ὅμως ἔθετε τὸν ὅρον τῆς ἐξασφαλίσεως ἀπὸ τὴν Βουλγαρίαν. Καὶ τοῦτο, ἐννοεῖται, δὲν ἦτο ἀκριβὲς ἐφ’ ὅσον ἡ κυβέρνησις παρέμεινεν ἀγνοοῦσα ουσιαστικῶς τὴν πρόσκλησιν τοῦ Τσῶρτσιλ.

Ὁ Κὰρρ προσηνέχθη ὡς αὐλικὸς καὶ ὄχι ὡς ἄγγλος ναύτης. Ὁ Κωνσταντῖνος ἐνήργει ὡς ἁπλοῦς συνάδελφος τοῦ αὐτοκράτορος τῆς Γερμανίας. Ἐξ αἰτίας των ἐχάθη ἡ καταλληλοτέρα στιγμὴ πρὸς συνομολόγησιν ἀγγλοελληνικῆς συμμαχίας καὶ ἐξόδου τῆς Ἑλλάδος.

Ὁ Βενιζέλος ἐξηπατᾶτο. Ἐπέμενε καὶ συνεχώρει ἐπειδὴ ἔτρεμε τὴν διάσπασιν. Τὰ πράγματα ὅμως ἔχουν νόμους ἀμειλίκτους, τοὺς ὁποίους δὲν κάμπτει πάντοτε ἡ ἀνθρωπίνη θέλησις. Πίσω ἀπὸ τὴν τυπικὴν συμφιλίωσιν ἐμαίνετο ἡ διχόνοια.

Ὁ ὑπὸ παραίτησιν ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Στρέϊτ ἐπέδιδεν εἰς τὸν Βασιλέα καὶ τὸν πρωθυπουργὸν ὑπόμνημα περὶ τῆς τηρητέας ἐθνικῆς πολιτικῆς. Τὸ ἔγγραφον εἶχε χρονολογίαν 25 Αὐγούστου/7 Σεπτεμβρίου 1914, τὴν ἰδίαν δηλαδὴ τοῦ ἐπεισοδίου Βενιζέλου καὶ Βασιλέως. Κατὰ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hoaqyanx5nluuclxzeaqsjw6hmi4i11</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>