Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.46.0-wmf.21 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 100 52248 165678 2026-03-26T21:53:35Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: ἐντὸς τοῦ σερβικοῦ ἐδάφους. Τὴν 21 Νοεμβρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) οἱ εἰς Ἀθήνας πρέσβεις τῆς Τριπλῆς Συνεννοήσεως Ἔλλιοτ, Ντεβὶλ καὶ Δεμίδωφ ἐνεφανίσθησαν ταυτοχρόνως ἐνώπιον τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ δι’ ἐπισήμου κοινοῦ διαβήματος παρεκάλεσαν τὴν... 165678 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}{{0}}|Μέρος Δεύτερον. Δημιουργία|257}}</noinclude>ἐντὸς τοῦ σερβικοῦ ἐδάφους. Τὴν 21 Νοεμβρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) οἱ εἰς Ἀθήνας πρέσβεις τῆς Τριπλῆς Συνεννοήσεως Ἔλλιοτ, Ντεβὶλ καὶ Δεμίδωφ ἐνεφανίσθησαν ταυτοχρόνως ἐνώπιον τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ δι’ ἐπισήμου κοινοῦ διαβήματος παρεκάλεσαν τὴν ἑλληνικὴν κυβέρνησιν νὰ βοηθήσῃ τὴν κινδυνεύουσαν Σερβίαν. Ἡ οὐσία τῆς συνδιαλέξεως περιείχετο εἰς τὴν ἀκόλουθον στιχομυθίαν: «''Βενιζέλος:'' Ὁσάκις ἀπεβλέψαμεν εἰς ἐνδεχομένην δράσιν τῆς Ἑλλάδος, ἐτάξαμεν ὡς προϋπόθεσιν «ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ» τὴν ἐγγύησιν ἀσφαλείας ἀπὸ μέρους τῆς Βουλγαρίας. ''Ἔλλιοτ:'' (ἐξ ὀνόματος τῶν δύο ἄλλων): Ἔχομεν διαβεβαιώσεις ἐκ τῶν βουλγάρων ὅτι θὰ μείνουν ἥσυχοι. ''Βενιζέλος:'' Δὲν ἠμπορῶ νὰ τοὺς ἐμπιστευθῶ. ''Ἔλλιοτ:'' Ἡ ἀσφάλεια, τὴν ὁποίαν ζητεῖτε, δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ δοθῇ ὑπὸ ἄλλην μορφήν; Ἐπὶ παραδείγματι νὰ σᾶς ἐγγυηθῇ ἡ Ρουμανία ἐναντίον πάσης βουλγαρικῆς ἀπειλῆς; ''Βενιζέλος:'' Καὶ εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν ἀδυνατῶ νὰ ἀναλάβω ρητὴν ὑποχρέωσιν πρὶν ζητήσω τὴν γνώμην τοῦ Βασιλέως. Προσωπικῶς φρονῶ ὅτι ἂν ἡ Ρουμανία ἐπεστράτευε συγχρόνως μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ ὑπέσχετο νὰ ἐπιτεθῇ κατὰ τῆς Βουλγαρίας, ἐὰν αὐτὴ ἐκινεῖτο καθ’ ἡμῶν ἢ ἐπέτρεπεν εἰς τοὺς Τούρκους νὰ διέλθουν ἐκ τοῦ ἐδάφους της, τότε θὰ ἠδυνάμην ἀτομικῶς ἐγὼ νὰ θεωρήσω τοῦτο ὡς ἀρκετὴν ἀσφάλειαν ἀπὸ τῆς Βουλγαρίας». <ref>Ἡ ὑπ’ ἀριθμὸν 42965 τηλεγραφικὴ ἐγκύκλιος τοῦ πρωθυπουργοῦ εἰς τὰς Ἑλληνικὰς πρεσβείας Λονδίνου, Μπορντὼ καὶ Πετρουπόλεως. Σημείωμα τῆς 24ης Νοεμβρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1914 σχετικὸν μὲ τὴν συνομιλίαν Βενιζέλου καὶ τῶν τριῶν πρέσβεων.</ref> Ὁ πρόεδρος τῆς κυβερνήσεως συνεβουλεύθη αὐθημερὸν τὸ γενικὸν Ἐπιτελεῖον τοῦ στρατοῦ, εἶδε τὸν Κωνσταντῖνον καὶ ἐζήτησε νὰ μάθῃ τὰς ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀντιλήψεις τοῦ Ρουμάνου πρωθυπουργοῦ Βρατιάνο. Καὶ τῶν τριῶν αἱ γνῶμαι ἦσαν ἀρνητικαί. Ὁ Βασιλεὺς μετὰ τοῦ Ἐπιτελείου ἐπέμεναν εἰς τὸν κίνδυνον τῆς ἀποκοπῆς τῆς γραμμῆς Θεσσαλονίκης–Σκοπίων ὑπὸ τῶν Βουλγάρων, ὁ δὲ Βρατιάνο ἀπήντησε διὰ τοῦ Ψύχα καὶ τοῦ Φιλοδώρου ἐν Ἀθήναις ὅτι: «Ὁ Βρατιάνο συμφωνεῖ μετὰ τοῦ Βενιζέλου ὅτι μόνη ἐξασφάλισις ἀπὸ τὴν πλευρὰν τῆς Βουλγαρίας εἶνε ἡ σύμπραξής της μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ρουμανίαν ὑπὲρ τῆς Σερβίας». <ref>Τηλεγράφημα πρεσβευτοῦ Ι. Ψύχα ἐκ Βουκουρεστίου τῆς 23ης Νοεμβρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1914 καὶ αὐθημερὸν ἀνακοίνωσις πρεσβευτοῦ Ἀθηνῶν Φιλοδώρου πρὸς Βενιζέλον. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ βασιλεὺς τῆς Ρουμανίας Κάρολος ἀπέθανε καὶ τὸν διεδέχθη ὁ ἀνεψιός του Φερδινάνδος.</ref> Κατόπιν τούτων ὁ Βενιζέλος εξήγησεν εἰς τὴν Συνεννόησιν καὶ τὴν Σερβίαν ὅτι ἀπέβαινε πρακτικῶς ἀδύνατος ἡ ἑλληνικὴ ὑπὲρ τῶν Σέρβων βοήθεια. {{nop}}<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> 833rwx5j9rot3xzquo9ushuf498cvtg 100 52249 165679 2026-03-26T22:07:20Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: τὴν 18ην Σεπτεμβρίου 1914, δὲν ἐσυνέτιζαν τὴν Ρωσσίαν. Ἡ βαλκανικὴ πολιτική της ἀπετέλει σειρὰν σφαλμάτων. Ὁ Σαζόνωφ ἔλεγεν εἰς τὸν πρεσβευτὴν Ἴωνα Δραγούμην: «Ὁ Βενιζέλος εἶναι πολύτιμος ἄνθρωπος εἰς τὰς δυσκόλους στιγμάς». <ref>Τηλεγράφημα 3584 Ν/6 ἑλλη... 165679 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|256|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}</noinclude>τὴν 18ην Σεπτεμβρίου 1914, δὲν ἐσυνέτιζαν τὴν Ρωσσίαν. Ἡ βαλκανικὴ πολιτική της ἀπετέλει σειρὰν σφαλμάτων. Ὁ Σαζόνωφ ἔλεγεν εἰς τὸν πρεσβευτὴν Ἴωνα Δραγούμην: «Ὁ Βενιζέλος εἶναι πολύτιμος ἄνθρωπος εἰς τὰς δυσκόλους στιγμάς». <ref>Τηλεγράφημα 3584 Ν/6 ἑλληνικῆς πρεσβείας ἐκ Μπορντὼ πρὸς πρόεδρον Βενιζέλον. Τηλεγράφημα ἐκ Πετρουπόλεως 19 Νοεμβρίου 1914.</ref> Τοῦτο δὲν ἠμπόδιζε τὸν Ρῶσσον ὑπουργὸν ἀπὸ τὰς ἀσυναρτήτους πρωτοβουλίας του, αἱ ὁποῖαι ἐδυσχέραιναν τὴν θέσιν τοῦ Ἕλληνος συναδέλφου του. Εἴτε δάνειον συνῆπτεν ἡ Βουλγαρία εἰς τὸ Βερολῖνον, εἴτε συμφωνίας συνωμολόγει μὲ τὴν Αὐστρίαν καὶ Τουρκίαν, εἴτε τὸ ἔδαφός της ἐγίνετο ἐλευθέρα ὁδὸς διακομίσεως πολεμοφοδίων ἐκ Γερμανίας εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἡ ἐπῳδὸς τοῦ Σαζόνωφ, τοῦ Ἰσβόλσκυ καὶ τοῦ ρυμουλκουμένου παρ’ αὐτῶν Θεοφίλου Δελκασέ, ἦτο πάντοτε ἡ ἰδία καὶ πάντοτε μωρά: «Πταίουν ἡ Ἑλλὰς καὶ Σερβία, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐξευμενίζουν τὴν Βουλγαρίαν μὲ παραχωρήσεις». Τὴν 27ην Νοεμβρίου καὶ τὴν 1ην Δεκεμβρίου 1914, ἡ Τριπλή Συνεννόησις ἀπηύθυνε συλλογικὴν διακοίνωσιν εἰς τὰς κυβερνήσεις Ἀθηνῶν, Βελιγραδίου καὶ Σόφιας, καλοῦσα ταύτας νὰ συμφωνήσουν φιλικῶς καὶ ὑποσχομένη εἰς τὴν Βουλγαρίαν ἐδαφικὰ ἀνταλλάγματα ἐπὶ τῆς Θράκης καὶ Μακεδονίας. Ἡ διπλωματικὴ μάχη τὴν ὁποίαν διεξῆγεν ὁ Βενιζέλος ἦτο ἀπὸ τὰς σκληροτέρας τοῦ σταδίου του. Ὤφειλε νὰ μεταπείσῃ φίλους τῆς Ἑλλάδος πιστεύοντας ὅτι ἀπ’ αὐτῆς ἐξηρτᾶτο ἡ τύχη τοῦ πολέμου εἰς τὰ Βαλκάνια. Τὸ ἐπέτυχεν. Εἰς τὸ τέλος Δεκεμβρίου ὁ σὲρ Ἔδουαρδ Γκρέϋ ἐδήλωνε πρὸς τὸν Γεννάδιον ὅτι: «Ἡ Τριπλή Συνεννόησις οὐδὲν ζητεῖ παρὰ τῆς Ἑλλάδος ὑπὲρ τῆς Βουλγαρίας <ref>Ἡ ἐπὶ τῶν πρὸς τὴν Βουλγαρίαν παραχωρήσεων ἀλληλογραφία εἶναι ὀγκοδεστάτη, μεγίστης σοβαρότητος καὶ καταλαμβάνει τὴν περίοδον ἀπὸ ἀρχῶν Σεπτεμβρίου 1914 μέχρι τέλους Ἰανουαρίου 1915. Μεταξὺ τῶν σπουδαιοτέρων εἶναι τὰ ὑπ’ ἀριθμὸν 38602, 89133, 41502 κλπ. τηλεγραφήματα.</ref>. Εἶχεν ἑπομένως δίκαιον ὁ Βενιζέλος, λέγων μετὰ ἕνα μῆνα πρὸς τὸν Βασιλέα καὶ τοὺς τέως πρωθυπουργοὺς τῆς Ἑλλάδος: «Ἐθάψαμεν τὸ ζήτημα τῶν παραχωρήσεων πρὸς τὴν Βουλγαρίαν». Καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ χρονικὸν διάστημα ἡ Σερβία ἐπάλαιεν ἐναντίον τῆς αὐστριακῆς ἐπιδρομῆς. Ὁ μικρὸς στρατὸς τῶν χωρικῶν τοῦ Δουνάβεως διέπραξεν ἀληθινὰ θαύματα. Ἡ Ἑλλάς, μὴ δυναμένη νὰ βοηθήσῃ τοὺς Σέρβους μὲ ἄνδρας, ἤνοιξε δι’ αὐτοὺς τὸν λιμένα τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τὴν σιδηροδρομικὴν γραμμήν. Ἐκτὸς τῶν μεταφερομένων ἔξωθεν πολεμοφοδίων, ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις παρεχώρησε καὶ ἰδικά της εἰς τὴν ἡρωϊκὴν σύμμαχον. Ἀλλὰ περὶ τὰ μέσα Νοεμβρίου ἀνηγγέλθη μεγάλη αὐστριακὴ ἐπίθεσις πρὸς «κατάκτησιν» τῆς Σερβίας. Ὁ αὐστριακός στρατὸς ἐπροχώρει<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> qqi39wk73akgfu5kber3gnp3fhjg59o 165680 165679 2026-03-26T22:10:42Z Αντιγόνη 235 165680 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|256|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}</noinclude>τὴν 18ην Σεπτεμβρίου 1914, δὲν ἐσυνέτιζαν τὴν Ρωσσίαν. Ἡ βαλκανικὴ πολιτική της ἀπετέλει σειρὰν σφαλμάτων. Ὁ Σαζόνωφ ἔλεγεν εἰς τὸν πρεσβευτὴν Ἴωνα Δραγούμην: «Ὁ Βενιζέλος εἶναι πολύτιμος ἄνθρωπος εἰς τὰς δυσκόλους στιγμάς». <ref>Τηλεγράφημα 3584 Ν/6 ἑλληνικῆς πρεσβείας ἐκ Μπορντὼ πρὸς πρόεδρον Βενιζέλον. Τηλεγράφημα ἐκ Πετρουπόλεως 19 Νοεμβρίου 1914.</ref> Τοῦτο δὲν ἠμπόδιζε τὸν Ρῶσσον ὑπουργὸν ἀπὸ τὰς ἀσυναρτήτους πρωτοβουλίας του, αἱ ὁποῖαι ἐδυσχέραιναν τὴν θέσιν τοῦ Ἕλληνος συναδέλφου του. Εἴτε δάνειον συνῆπτεν ἡ Βουλγαρία εἰς τὸ Βερολῖνον, εἴτε συμφωνίας συνωμολόγει μὲ τὴν Αὐστρίαν καὶ Τουρκίαν, εἴτε τὸ ἔδαφός της ἐγίνετο ἐλευθέρα ὁδὸς διακομίσεως πολεμοφοδίων ἐκ Γερμανίας εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἡ ἐπῳδὸς τοῦ Σαζόνωφ, τοῦ Ἰσβόλσκυ καὶ τοῦ ρυμουλκουμένου παρ’ αὐτῶν Θεοφίλου Δελκασέ, ἦτο πάντοτε ἡ ἰδία καὶ πάντοτε μωρά: «Πταίουν ἡ Ἑλλὰς καὶ Σερβία, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐξευμενίζουν τὴν Βουλγαρίαν μὲ παραχωρήσεις». Τὴν 27ην Νοεμβρίου καὶ τὴν 1ην Δεκεμβρίου 1914, ἡ Τριπλῆ Συνεννόησις ἀπηύθυνε συλλογικὴν διακοίνωσιν εἰς τὰς κυβερνήσεις Ἀθηνῶν, Βελιγραδίου καὶ Σόφιας, καλοῦσα ταύτας νὰ συμφωνήσουν φιλικῶς καὶ ὑποσχομένη εἰς τὴν Βουλγαρίαν ἐδαφικὰ ἀνταλλάγματα ἐπὶ τῆς Θράκης καὶ Μακεδονίας. Ἡ διπλωματικὴ μάχη τὴν ὁποίαν διεξῆγεν ὁ Βενιζέλος ἦτο ἀπὸ τὰς σκληροτέρας τοῦ σταδίου του. Ὤφειλε νὰ μεταπείσῃ φίλους τῆς Ἑλλάδος πιστεύοντας ὅτι ἀπ’ αὐτῆς ἐξηρτᾶτο ἡ τύχη τοῦ πολέμου εἰς τὰ Βαλκάνια. Τὸ ἐπέτυχεν. Εἰς τὸ τέλος Δεκεμβρίου ὁ σὲρ Ἔδουαρδ Γκρέϋ ἐδήλωνε πρὸς τὸν Γεννάδιον ὅτι: «Ἡ Τριπλῆ Συνεννόησις οὐδὲν ζητεῖ παρὰ τῆς Ἑλλάδος ὑπὲρ τῆς Βουλγαρίας <ref>Ἡ ἐπὶ τῶν πρὸς τὴν Βουλγαρίαν παραχωρήσεων ἀλληλογραφία εἶναι ὀγκοδεστάτη, μεγίστης σοβαρότητος καὶ καταλαμβάνει τὴν περίοδον ἀπὸ ἀρχῶν Σεπτεμβρίου 1914 μέχρι τέλους Ἰανουαρίου 1915. Μεταξὺ τῶν σπουδαιοτέρων εἶναι τὰ ὑπ’ ἀριθμὸν 38602, 89133, 41502 κλπ. τηλεγραφήματα.</ref>. Εἶχεν ἑπομένως δίκαιον ὁ Βενιζέλος, λέγων μετὰ ἕνα μῆνα πρὸς τὸν Βασιλέα καὶ τοὺς τέως πρωθυπουργοὺς τῆς Ἑλλάδος: «Ἐθάψαμεν τὸ ζήτημα τῶν παραχωρήσεων πρὸς τὴν Βουλγαρίαν». Καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ χρονικὸν διάστημα ἡ Σερβία ἐπάλαιεν ἐναντίον τῆς αὐστριακῆς ἐπιδρομῆς. Ὁ μικρὸς στρατὸς τῶν χωρικῶν τοῦ Δουνάβεως διέπραξεν ἀληθινὰ θαύματα. Ἡ Ἑλλάς, μὴ δυναμένη νὰ βοηθήσῃ τοὺς Σέρβους μὲ ἄνδρας, ἤνοιξε δι’ αὐτοὺς τὸν λιμένα τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τὴν σιδηροδρομικὴν γραμμήν. Ἐκτὸς τῶν μεταφερομένων ἔξωθεν πολεμοφοδίων, ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις παρεχώρησε καὶ ἰδικά της εἰς τὴν ἡρωϊκὴν σύμμαχον. Ἀλλὰ περὶ τὰ μέσα Νοεμβρίου ἀνηγγέλθη μεγάλη αὐστριακὴ ἐπίθεσις πρὸς «κατάκτησιν» τῆς Σερβίας. Ὁ αὐστριακός στρατὸς ἐπροχώρει<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> fe17p8izcserf1a8oykidxkhozigxk3