Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.47.0-wmf.6 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 100 52661 166618 2026-06-14T15:37:53Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: τες ἦσαν σαφεῖς. Διὰ τὰς νήσους τοῦ Αἰγαίου, ὁ ὑπουργὸς τῶν ἐξωτερικῶν Γιάγκωβ ἔλεγεν εἰς τὸν Θεοτόκην: «Ἐπὶ τοῦ παρόντος εἶναι δύσκολον νὰ ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου καὶ ἑκάστη παρερχομένη ἡμέρα μονιμοποιεῖ τὸ ὑπάρχον καθεστώς». Π... 166618 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}{{0}}|Μέρος Δεύτερον. Δημιουργία|299}}</noinclude>τες ἦσαν σαφεῖς. Διὰ τὰς νήσους τοῦ Αἰγαίου, ὁ ὑπουργὸς τῶν ἐξωτερικῶν Γιάγκωβ ἔλεγεν εἰς τὸν Θεοτόκην: «Ἐπὶ τοῦ παρόντος εἶναι δύσκολον νὰ ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου καὶ ἑκάστη παρερχομένη ἡμέρα μονιμοποιεῖ τὸ ὑπάρχον καθεστώς». Περὶ τῆς Βουλγαρίας, ἡ γερμανική κυβέρνησις ἔλεγε πολὺ ὀρθῶς, ὅτι δὲν ἠδύνατο νὰ προεξοφλήσῃ τὴν πολιτικὴν τρίτου κράτους, μετὰ τοῦ ὁποίου δὲν τὴν συνέδεε συμμαχικὴ συνθήκη. <ref>Τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 1916 τῆς 20ης Φεβρουαρίου/5 Μαρτίου 1915 τηλεγράφημα τοῦ πρεσβευτοῦ Βερολίνου Ν. Θεοτόκη πρὸς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν, (ἀρχεῖα).</ref> Ἐὰν ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος εἶχε τὸ δώρημα τῆς διορατικότητος καὶ δὲν ἐπηρεάζετο τόσον ἰσχυρῶς ἀπὸ τὸν Γουλιέλμον, θὰ διέκρινεν εὐκόλως ὅτι ἡ κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην τύχη τῶν Δαρδανελλίων ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὴν στάσιν τῆς Ἑλλάδος. Ὁ αὐτοκράτωρ τὸ ὡμολόγει ἐμμέσως ἀλλὰ σαφῶς: «Ἂν δὲν ἐπιτεθῇς τώρα ἐναντίον τῶν Τούρκων, ἴσως ἀνθέξουν. Ἔπειτα ἡ Γερμανία θὰ τοὺς ἐνισχύσῃ». Δὲν ἐτόλμα ὁ Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων νὰ προξενήσῃ τόσον κακὸν εἰς τὴν Γερμανίαν, ἥτις θὰ ἔχανεν ὁλόκληρον πιθανῶς τὸν πόλεμον ἐκ τῆς ἐπεμβάσεώς του; Προσεχώρησεν εἰς τὰς ἰδέας τῶν μελῶν τοῦ Ἐπιτελείου, τὰ ὁποῖα ἦσαν αἰσιοδοξότερα διὰ τὴν ἀντίστασιν τῶν Στενῶν ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν αὐτοκράτορα τῆς Γερμανίας; Τὸν ἐπηρέαζεν ἡ δυσμενὴς πράγματι ἀπέναντι τῆς ἑλληνικῆς ἐπεμβάσεως στάσις τῆς Ρωσσίας; Πρὸς τὸν Γεώργιον Στρέϊτ ἔλεγεν ὁ Κωνσταντῖνος: «Τί νὰ σοῦ εἰπῶ: Ἡ Πόλις μὲ τραβάει. Αν δὲν ἦταν αὐτὴ ἡ Ρωσσία στὴ μέση…» <ref> Ἐκ συνομιλίας τοῦ Γ. Στρέϊτ μὲ τὸν γράφοντα, εἰς Ζυρίχην τὴν 16ην Ὀκτωβρίου 1928. Καὶ ὁ Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ εἰς τὸν 2ον τόμον τῆς «Παγκοσμίου του Κρίσεως» νομίζει ὅτι ἡ Ρωσσία, ἔδωκε πρὸς τὸν Κωνσταντῖνον πρόσχημα νὰ ἐμμείνῃ εἰς τὰς γερμανοφίλους συμπαθείας του.</ref> Ἐν τούτοις ὁ χρόνος ἀπέδειξεν ὅτι οἱ βασιλικοὶ δισταγμοὶ ἦσαν, κατὰ μέγα μέρος, προσχήματα ἀθεραπεύτου φιλογερμανισμοῦ. Διότι, τέσσαρας μῆνας μετὰ ταῦτα καὶ διαρκούσης τῆς ἐκστρατείας τῶν Δαρδανελλίων, ὁ Κωνσταντῖνος ἐμάνθανεν ἐπισήμως ὅτι ἡ Γερμανία προσέφερε τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ τὰ Στενὰ εἰς τὴν Ρωσσίαν, ἐὰν ἔκλειε χωριστὴν εἰρήνην. Τὴν εἴδησιν ἐτηλεγράφει ὁ Ἕλλην πρεσβευτὴς Πετρουπόλεως: «Κύριον Δ. Γούναρην, πρόεδρον ὑπουργικοῦ συμβουλίου, Ἀθήνας. Ἐκ Πετρουπόλεως τὴν 20ὴν Ἰουλίου/2 Αὐγούστου 1914. Ἐμπιστευτικόν. Ἔμαθον ὅτι ὁ διευθυντὴς τῆς γερμανικῆς Τραπέζης Μόνκεβιτζ ἀπηυθύνθη πρὸ δύο εβδομάδων εἰς τὴν Ρωσσικὴν κυβέρνησιν μέσῳ κυβερνήσεως οὐδετέρου κράτους (τῆς Σουηδίας) προτείνων χωριστὴν εἰρήνην μὲ τὴν διαβεβαίωσιν ὅτι ἡ Γερμανία θὰ παρεχώρει εἰς τὴν Ρωσσίαν τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ τὰ Στενά. Ἡ πρότασις αὕτη δὲν ἔσχεν οὐδεμίαν συνέπειαν. (ὑπογραφὴ) Ἐπιτετραμμένος ''Δ. Κακλαμᾶνος''» <ref name=p355>Σελὶς 329 τῆς γαλλικῆς ἐκδόσεως τῶν ρωσσικῶν διπλωματικῶν κειμένων ὑπὸ Ι. Πολόνσκη. Ἐκ τῶν ὑπ’ ἀριθμοὺς 234 και 200 τηλεγραφημάτων τοῦ ἐν {{σλβα|Στοκ|Στοκχόλμῃ}}</ref>. {{nop}}<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> 0jjzub8uzpymu4bbjk4o2kya383v943 100 52662 166619 2026-06-14T23:44:41Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: Μετέβαλλε μήπως ἐκ τούτου ἰδέας ὁ Κωνσταντῖνος; Καὶ ὅμως ἡ δικαιοσύνη ἐπιβάλλει νὰ ἀναγνωρισθῇ ὅτι ὁ βασιλεὺς διεξῆγε, τὴν στιγμὴν ἐκείνην, πάλην δεινήν. Η φύσις δὲν τὸν εἶχε προικίσει μὲ πολιτικὸν νοῦν. Τοῦ ἔλειπεν ἡ ἱκανότης να δεσπόζῃ ἐπὶ τ... 166619 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|300|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}</noinclude>Μετέβαλλε μήπως ἐκ τούτου ἰδέας ὁ Κωνσταντῖνος; Καὶ ὅμως ἡ δικαιοσύνη ἐπιβάλλει νὰ ἀναγνωρισθῇ ὅτι ὁ βασιλεὺς διεξῆγε, τὴν στιγμὴν ἐκείνην, πάλην δεινήν. Η φύσις δὲν τὸν εἶχε προικίσει μὲ πολιτικὸν νοῦν. Τοῦ ἔλειπεν ἡ ἱκανότης να δεσπόζῃ ἐπὶ τῶν γεγονότων καὶ τῶν προσώπων, διὰ πραγματικῆς ὑπεροχῆς. Ἐστερεῖτο τολμηρᾶς ἀποφασιστικότητος. Απ’ ἐναντίας εἶχεν ἀρχικότητα καὶ ἐπιμονήν. Διὰ τοῦτο συνεπάθει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπρολάμβαναν ἢ ὑπηρέτουν τὰς ἐπιθυμίας του. Μεταξὺ αὐτῶν δὲν ἦτο ὁ Βενιζέλος μὲ τὴν ἀμείλικτον λογικήν του καὶ τὸν χαρακτῆρα, ὅστις ἐγίνετο ἀδυσώπητος ὅταν ἐπρόκειτο περὶ μεγάλων ζητημάτων. Όσα πρόσωπα εἶδε κατὰ τὰς κρισίμους τελευταίας ὥρας τὸν ἀπεθάρρυναν. Ὁ πρώην φιλελεύθερος ὑπουργὸς Κ. Δεμερτζῆς ἐξεφράσθη ἀληθῶς ὑπὲρ τῆς Ἀντὰντ καὶ εἶπε πρὸς τὸν Κωνσταντῖνον ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀφήσῃ ἡ Ἑλλὰς τὴν πρωτοβουλίαν τῆς ἐνεργείας εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Τὴν ἐπιχείρησιν τῶν Δαρδανελλίων καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ στρατιωτικὸν μέρος τὴν ἐθεώρει ὁ Δεμερτζῆς ἀναγομένην εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν εἰδικῶν, ἀπεφάνθη ὅμως ὑπὲρ τοῦ δικαιώματος τοῦ Στέμματος νὰ διαλύσῃ τὴν Βουλήν, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι δὲν θὰ ἐγίνετο εἰς τὸ μέλλον χρῆσις τοῦ προνομίου, ἀντίθετος πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ πολιτεύματος. Αλλ’ ὁ Γ. Στρέϊτ καὶ ὁ Δούσμανης ἀπέτρεψαν τὸν Κωνσταντῖνον ἐκ τῆς συμμετοχῆς εἰς τὴν ἐκστρατείαν τῶν Δαρδανελλίων. Τοῦ ἦσαν αὐτοὶ μήπως ὀλιγώτερον ἀφωσιωμένοι παρὰ ὁ Βενιζέλος καὶ ἠγάπων ὀλιγώτερον αὐτοῦ τὴν Ἑλλάδα; Διὰ τοῦτο ὁ Βενιζέλος ἔλεγε κατόπιν: «Ἐὰν ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος δὲν εἶχε περιβάλλον ἐλεεινόν, ἡ Ἑλλὰς θὰ μετεῖχεν εἰς τὴν ἐκστρατείαν τῶν Δαρδανελλίων. Ἡ Καλλίπολις θὰ κατελαμβάνετο καί, μετὰ τὴν γερμανικὴν ἀποτυχίαν τοῦ Βερντέν, ὁ πόλεμος θὰ ἐτελείωνε τὸ 1916. Ἡ εὐθύνη τοῦ Κωνσταντίνου εἶνε τρομερὰ ἐνώπιον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος». Ὁ Κωνσταντῖνος ἐζήτησε, μετὰ τὸ δεύτερον συμβούλιον τοῦ Στέμματος, εἴκοσι τέσσαρας ὥρας διὰ νὰ σκεφθῇ. Τὸ πρωΐ τῆς 21ης Φεβρουαρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) παρήγγειλεν εἰς τὸν πρωθυπουργὸν ὅτι τὸν ἀνέμενεν ὀλίγον πρὸ τῆς 3ης ἀπογευματινῆς. Εἰς τὰ ἀνάκτορα ἐγνώριζαν ἤδη ὅτι ὁ Βασιλεὺς θὰ ἔλεγεν «ὄχι». Ὁ Βενιζέλος δὲν ἦτο παρεσκευασμένος διὰ τὴν βασιλικὴν ἄρνησιν. Ἐγνώριζε τὴν ἀντίστασιν τοῦ Ἐπιτελείου καὶ τοῦ Στρέϊτ. Κατόπιν ὅμως τῆς γνώμης τῶν ἄλλοτε πρωθυπουργῶν καὶ τῆς διαβεβαιώσεως τοῦ ἐπιτελάρχου Δούσμανη ὅτι θὰ διετήρει τὴν θέσιν του καίτοι διαφωνῶν, ὁ Βενιζέλος δὲν χόλμη Ρώσσου πρεσβευτοῦ Νεχλιούντωφ προκύπτει ὅτι ἐγένοντο σοβαραὶ ἐπὶ τοῦ ζητήματος διαπραγματεύσεις Ρωσσίας καὶ Γερμανίας ματαιωθεῖσαι ἐξ ἀρνήσεως τῆς πρώτης νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει τὰς γερμανικὰς προτάσεις (Ιδία συλλογής σελίδες 326-328) Ἐκ συνδιαλέξεως τοῦ Κ. Δεμερτζῆ μὲ τὸν γράφοντα, Ἀθῆναι Ἀπρίλιος 1931.<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> kq3x3ogq9tlcj8ojyy143zjexhfps7b 166620 166619 2026-06-14T23:51:26Z Αντιγόνη 235 166620 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|300|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}</noinclude><ref follow=p355>{{σλβτ|χόλμῃ|Στοκχόλμῃ}} Ρώσσου πρεσβευτοῦ Νεχλιούντωφ προκύπτει ὅτι ἐγένοντο σοβαραὶ ἐπὶ τοῦ ζητήματος διαπραγματεύσεις Ρωσσίας καὶ Γερμανίας ματαιωθεῖσαι ἐξ ἀρνήσεως τῆς πρώτης νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει τὰς γερμανικὰς προτάσεις (ἰδία συλλογὴ σελίδες 326–328) Ἐκ συνδιαλέξεως τοῦ Κ. Δεμερτζῆ μὲ τὸν γράφοντα, Ἀθῆναι Ἀπρίλιος 1931.</ref>Μετέβαλλε μήπως ἐκ τούτου ἰδέας ὁ Κωνσταντῖνος; Καὶ ὅμως ἡ δικαιοσύνη ἐπιβάλλει νὰ ἀναγνωρισθῇ ὅτι ὁ βασιλεὺς διεξῆγε, τὴν στιγμὴν ἐκείνην, πάλην δεινήν. Η φύσις δὲν τὸν εἶχε προικίσει μὲ πολιτικὸν νοῦν. Τοῦ ἔλειπεν ἡ ἱκανότης νὰ δεσπόζῃ ἐπὶ τῶν γεγονότων καὶ τῶν προσώπων, διὰ πραγματικῆς ὑπεροχῆς. Ἐστερεῖτο τολμηρᾶς ἀποφασιστικότητος. Ἀπ’ ἐναντίας εἶχεν ἀρχικότητα καὶ ἐπιμονήν. Διὰ τοῦτο συνεπάθει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπρολάμβαναν ἢ ὑπηρέτουν τὰς ἐπιθυμίας του. Μεταξὺ αὐτῶν δὲν ἦτο ὁ Βενιζέλος μὲ τὴν ἀμείλικτον λογικήν του καὶ τὸν χαρακτῆρα, ὅστις ἐγίνετο ἀδυσώπητος ὅταν ἐπρόκειτο περὶ μεγάλων ζητημάτων. Ὅσα πρόσωπα εἶδε κατὰ τὰς κρισίμους τελευταίας ὥρας τὸν ἀπεθάρρυναν. Ὁ πρῴην φιλελεύθερος ὑπουργὸς Κ. Δεμερτζῆς ἐξεφράσθη ἀληθῶς ὑπὲρ τῆς Ἀντὰντ καὶ εἶπε πρὸς τὸν Κωνσταντῖνον ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀφήσῃ ἡ Ἑλλὰς τὴν πρωτοβουλίαν τῆς ἐνεργείας εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Τὴν ἐπιχείρησιν τῶν Δαρδανελλίων καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ στρατιωτικὸν μέρος τὴν ἐθεώρει ὁ Δεμερτζῆς ἀναγομένην εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν εἰδικῶν, ἀπεφάνθη ὅμως ὑπὲρ τοῦ δικαιώματος τοῦ Στέμματος νὰ διαλύσῃ τὴν Βουλήν, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι δὲν θὰ ἐγίνετο εἰς τὸ μέλλον χρῆσις τοῦ προνομίου, ἀντίθετος πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ πολιτεύματος. Ἀλλ’ ὁ Γ. Στρέϊτ καὶ ὁ Δούσμανης ἀπέτρεψαν τὸν Κωνσταντῖνον ἐκ τῆς συμμετοχῆς εἰς τὴν ἐκστρατείαν τῶν Δαρδανελλίων. Τοῦ ἦσαν αὐτοὶ μήπως ὀλιγώτερον ἀφωσιωμένοι παρὰ ὁ Βενιζέλος καὶ ἠγάπων ὀλιγώτερον αὐτοῦ τὴν Ἑλλάδα; Διὰ τοῦτο ὁ Βενιζέλος ἔλεγε κατόπιν: «Ἐὰν ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος δὲν εἶχε περιβάλλον ἐλεεινόν, ἡ Ἑλλὰς θὰ μετεῖχεν εἰς τὴν ἐκστρατείαν τῶν Δαρδανελλίων. Ἡ Καλλίπολις θὰ κατελαμβάνετο καί, μετὰ τὴν γερμανικὴν ἀποτυχίαν τοῦ Βερντέν, ὁ πόλεμος θὰ ἐτελείωνε τὸ 1916. Ἡ εὐθύνη τοῦ Κωνσταντίνου εἶνε τρομερὰ ἐνώπιον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος». Ὁ Κωνσταντῖνος ἐζήτησε, μετὰ τὸ δεύτερον συμβούλιον τοῦ Στέμματος, εἴκοσι τέσσαρας ὥρας διὰ νὰ σκεφθῇ. Τὸ πρωΐ τῆς 21ης Φεβρουαρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) παρήγγειλεν εἰς τὸν πρωθυπουργὸν ὅτι τὸν ἀνέμενεν ὀλίγον πρὸ τῆς 3ης ἀπογευματινῆς. Εἰς τὰ ἀνάκτορα ἐγνώριζαν ἤδη ὅτι ὁ Βασιλεὺς θὰ ἔλεγεν «ὄχι». Ὁ Βενιζέλος δὲν ἦτο παρεσκευασμένος διὰ τὴν βασιλικὴν ἄρνησιν. Ἐγνώριζε τὴν ἀντίστασιν τοῦ Ἐπιτελείου καὶ τοῦ Στρέϊτ. Κατόπιν ὅμως τῆς γνώμης τῶν ἄλλοτε πρωθυπουργῶν καὶ τῆς διαβεβαιώσεως τοῦ ἐπιτελάρχου Δούσμανη ὅτι θὰ διετήρει τὴν θέσιν του καίτοι διαφωνῶν, ὁ Βενιζέλος δὲν<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> ba5r60e9lh1qp1m6kyhxf3c3v9h3g8j