Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.47.0-wmf.7 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 0 17172 166647 113458 2026-06-17T18:40:59Z ~2026-35657-35 22628 Μετάφραση.στα.ελληνικα 166647 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος = Πρὸς Ὀνήτορα Ἐξούλης Β΄ | συγγραφέας = Δημοσθένης | μεταφραστής= | ενότητα = 1 | επόμενο = | προηγούμενο= [[Προς Ονήτορα Εξούλης Α|Πρὸς Ὀνήτορα Ἐξούλης Α΄]] | σημειώσεις = }} {{χ|1}} Ὃ παρέλιπον ἐν τῷ προτέρῳ λόγῳ τεκμήριον, οὐδενὸς τῶν εἰρημένων ἔλαττον, τοῦ μὴ δεδωκέναι τὴν προῖκα τούτους Ἀφόβῳ, τοῦτο πρῶτον εἰπών, μετὰ τοῦτο καὶ περὶ ὧν οὗτος ἔψευσται πρὸς ὑμᾶς ἐξελέγχειν αὐτὸν πειράσομαι. Οὗτος γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί, τὸ πρῶτον ὅτε τῶν Ἀφόβου διενοεῖτ᾽ ἀμφισβητεῖν, οὐχὶ τάλαντον ἔφη τὴν προῖκα, ὥσπερ νυνί, ἀλλ᾽ ὀγδοήκοντα μνᾶς δεδωκέναι, καὶ τίθησιν ὅρους ἐπὶ μὲν τὴν οἰκίαν δισχιλίων, ἐπὶ δὲ τὸ χωρίον ταλάντου, βουλόμενος μὴ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ κἀκείνην διασῴζειν αὐτῷ. {{χ|2}} Γενομένης δέ μοι τῆς δίκης πρὸς αὐτόν, ἰδὼν ὡς διάκεισθ᾽ ὑμεῖς πρὸς τοὺς λίαν ἀναιδῶς ἀδικοῦντας, ἔννους γίγνεται, καὶ δεινὰ πάσχειν ἡγήσατο δόξειν ἐμὲ τοσούτων χρημάτων ἀπεστερημένον, εἰ μηδ᾽ ὁτιοῦν ἕξοιμι τῶν Ἀφόβου λαβεῖν τοῦ τἄμ᾽ ἔχοντος, ἀλλ᾽ ὑπὸ τούτου κωλυόμενος φανερὸς γενήσομαι. {{χ|3}} καὶ τί ποιεῖ τοὺς ὅρους ἀπὸ τῆς οἰκίας ἀφαιρεῖ, καὶ τάλαντον μόνον εἶναι τὴν προῖκά φησιν, ἐν ᾧ τὸ χωρίον ἀποτετιμῆσθαι. Καίτοι δῆλον ὅτι τοὺς ἐπὶ τῆς οἰκίας ὅρους εἰ δικαίως ἔθηκεν καὶ ὄντως ἀληθεῖς, δικαίως καὶ τοὺς ἐπὶ τοῦ χωρίου τέθηκεν· εἰ δ᾽ εὐθὺς ἀδικεῖν βουλόμενος ψευδεῖς ἔθηκεν ἐκείνους, εἰκὸς καὶ τούτους οὐκ ἀληθεῖς ὑπάρχειν. {{χ|4}} Τοῦτο τοίνυν οὐκ ἐξ ὧν ἐγὼ δεδήλωκα λόγων δεῖ σκοπεῖν, ἀλλ᾽ ἐξ ὧν αὐτὸς οὗτος διεπράξατο· οὐδ᾽ ὑφ᾽ ἑνὸς γὰρ ἀναγκασθεὶς ἀνθρώπων αὐτὸς ἀνεῖλεν τοὺς ὅρους, ἔργῳ φανερὸν ποιήσας ὅτι ψεύδεται. Καὶ ταῦθ᾽ ὡς ἀληθῆ λέγω, τὸ μὲν χωρίον καὶ νῦν οὗτός φησιν ἀποτετιμῆσθαι ταλάντου, τὴν δ᾽ οἰκίαν ὡς προσωρίσατο δισχιλίων καὶ πάλιν τοὺς ὅρους ἀνεῖλεν γενομένης τῆς δίκης, τοὺς εἰδότας ὑμῖν μάρτυρας παρέξομαι. Καί μοι λαβὲ τὴν μαρτυρίαν. Μαρτυρία {{χ|5}} δῆλον τοίνυν ὅτι δισχιλίων μὲν ὡρισμένος τὴν οἰκίαν, ταλάντου δὲ τὸ χωρίον, ὡς ὀγδοήκοντα μνᾶς δεδωκὼς ἔμελλεν ἀμφισβητήσειν. Μεῖζον οὖν ἄν τι γένοιτο τεκμήριον ὑμῖν τοῦ μηδὲν ἀληθὲς νῦν λέγειν τοῦτον ἢ εἰ φανείη μὴ ταὐτὰ λέγων τοῖς ἐξ ἀρχῆς περὶ τῶν αὐτῶν ἐμοὶ μὲν γὰρ οὐδὲν ἂν δοκεῖ τούτου μεῖζον εὑρεθῆναι. {{χ|6}} σκέψασθε τοίνυν τὴν ἀναίδειαν, ὃς ἐν ὑμῖν ἐτόλμησεν εἰπεῖν, ὡς οὐκ ἀποστερεῖ μ᾽ ὅσῳ πλείονος ἄξιόν ἐστι ταλάντου, καὶ ταῦτ᾽ αὐτὸς τιμήσας οὐκ ἄξιον εἶναι πλείονος. Τί γὰρ βουλόμενος δισχιλίων προσωρίσω τὴν οἰκίαν, ὅτε τὰς ὀγδοήκοντα μνᾶς ἐνεκάλεις, εἴ γε τὸ χωρίον ἄξιον ἦν πλείονος, ἀλλ᾽ οὐκ ἐπὶ τούτῳ καὶ τὰς δισχιλίας ἐτίθεις; {{χ|7}} ἢ ὅταν μέν σοι δοκῇ πάντα τὰ Ἀφόβου διασῴζειν, τό τε χωρίον ἔσται ταλάντου μόνον ἄξιον, καὶ τὴν οἰκίαν ἐν δισχιλίαις προσέξεις, ἥ τε προὶξ ὀγδοήκοντα μναῖ γενήσονται, καὶ ἀξιώσεις ἔχειν ἀμφότερα· ὅταν δέ σοι μὴ συμφέρῃ, τἀναντία πάλιν ἡ μὲν οἰκία ταλάντου, διότι νῦν ἐγὼ ταύτην ἔχω, τοῦ δὲ χωρίου τὸ περιὸν οὐκ ἐλάττονος ἢ δυοῖν ἄξιον, ἵν᾽ ἐγὼ δοκῶ βλάπτειν τοῦτον, οὐκ ἀποστερεῖσθαι {{χ|8}} ὁρᾷς ὡς ὑποκρίνει μὲν δεδωκέναι τὴν προῖκα, φαίνει δὲ κατ᾽ οὐδ᾽ ὁντινοῦν τρόπον δεδωκώς; τὰ γὰρ ἀληθῆ καὶ μὴ κακουργούμενα τῶν πραγμάτων ἁπλῶς, οἷ᾽ ἂν ἐξ ἀρχῆς πραχθῇ, τοιαῦτ᾽ ἐστίν· σὺ δὲ τοὐναντίον ἐξελέγχει πράξας εἰς τὴν καθ᾽ ἡμῶν ὑπηρεσίαν. {{χ|9}} ἄξιον τοίνυν καὶ τὸν ὅρκον, ὁποῖόν τιν᾽ ἂν ὤμοσεν, εἴ τις ἔδωκεν, ἐκ τούτων ἰδεῖν. Ὃς γὰρ ὀγδοήκοντα μνᾶς ἔφη τὴν προῖκ᾽ εἶναι, εἰ τότ᾽ αὐτῷ τις ἔδωκεν, ὀμόσαντι ταῦτ᾽ ἀληθῆ λέγειν, κομίσασθαι, τί ἐποίησεν ἄν ἢ δῆλον ὅτι ὤμοσεν τί γὰρ καὶ λέγων οὐ φήσει τότ᾽ ἂν ὀμόσαι, νῦν γε τοῦτ᾽ ἀξιῶν οὐκοῦν ὅτι γ᾽ ἐπιώρκησεν ἄν, ἑαυτὸν ἐξελέγχει· νῦν γὰρ οὐκ ὀγδοήκοντα μνᾶς, ἀλλὰ τάλαντον δεδωκέναι φησίν. Τί μᾶλλον ἂν οὖν εἰκότως τις αὐτὸν ἐκεῖν᾽ ἐπιορκεῖν ἢ τάδ᾽ ἡγοῖτο ἢ τίνα τις δικαίως ἂν ἔχοι περὶ τούτου διάνοιαν, τοῦ ῥᾳδίως οὕτως αὑτὸν ἐξελέγχοντος ὄντ᾽ ἐπίορκον {{χ|10}} ἀλλὰ νὴ Δί᾽ ἴσως οὐχὶ πάντ᾽ αὐτῷ τοιαῦτα πέπρακται, οὐδὲ πανταχόθεν δῆλός ἐστι τεχνάζων. Ἀλλὰ καὶ τιμώμενος φανερὸς γέγονεν ὑπὲρ Ἀφόβου ταλάντου, καὶ τοῦτ᾽ αὐτὸς ἡμῖν ἀποδώσειν ἐγγυώμενος. Καίτοι σκέψασθ᾽ ὅτι τοῦτ᾽ ἔστι τεκμήριον οὐ μόνον τοῦ τὴν γυναῖκα συνοικεῖν Ἀφόβῳ καὶ τοῦτον οἰκείως ἔχειν, ἀλλὰ καὶ τοῦ μὴ δεδωκέναι τὴν προῖκα. {{χ|11}} Τίς γὰρ ἀνθρώπων ἠλίθιός ἐστιν οὕτως ὥστ᾽ ἀργύριον μὲν δοὺς τοσοῦτον, ἔπειθ᾽ ἓν λαβὼν χωρίον ἀμφισβητούμενον εἰς ἀποτίμησιν, σὺν οἷς πρότερον ἐζημίωτο, τὸν ἀδικήσανθ᾽ ὡς δίκαιόν τι ποιήσοντα καὶ τοῦ τῆς δίκης ὀφλήματος προσεγγυήσασθαι ἐγὼ μὲν οὐδέν᾽ οἶμαι. Καὶ γὰρ οὐδὲ λόγον τὸ πρᾶγμ᾽ ἔχον ἐστίν, τὸν αὐτὸν αὑτῷ μὴ δυνάμενον κομίσασθαι τάλαντον, τοῦτον ἄλλῳ τινὶ φάσκειν ἀποτείσειν καὶ ταῦτ᾽ ἐγγυᾶσθαι. Ἀλλὰ καὶ ἀπ᾽ αὐτῶν τούτων ἐστὶ δῆλον ὅτι τὴν μὲν προῖκ᾽ οὐκ ἔδωκεν, ἀντὶ δὲ πολλῶν χρημάτων τῶν ἐμῶν οἰκεῖος ὢν Ἀφόβῳ ταῦτ᾽ ἀπετιμᾶτο, κληρονόμον τὴν ἀδελφὴν τῶν ἐμῶν μετ᾽ ἐκείνου καταστῆσαι βουλόμενος. {{χ|12}} Εἶτα νῦν παρακρούσασθαι ζητεῖ καὶ φενακίζει, λέγων ὡς πρότερον τοὺς ὅρους ἔστησεν ἢ ᾽κεῖνον τὴν δίκην ὀφλεῖν. Οὐ πρότερόν γ᾽ ἢ παρὰ σοί, νῦν εἰ ἀληθῆ λέγεις. Δῆλον γὰρ ὅτι καταγνοὺς ἀδικίαν αὐτοῦ ταῦτ᾽ ἐποίεις. Εἶτα καὶ γελοῖον τοῦτο λέγειν, ὥσπερ οὐκ εἰδότων ὑμῶν ὅτι πάντες οἱ τὰ τοιαῦτ᾽ ἀδικοῦντες σκοποῦσι τί λέξουσιν, καὶ οὐδεὶς πώποτ᾽ ὦφλεν σιωπῶν οὐδ᾽ ἀδικεῖν ὁμολογῶν· ἀλλ᾽ ἐπειδὰν οἶμαι μηδὲν ἀληθὲς λέγων ἐξελεγχθῇ, τότε γιγνώσκεται ὁποῖός ἐστιν. {{χ|13}} Ὅπερ καὶ οὗτος ἔμοιγε δοκεῖ πάσχειν. Ἐπεὶ φέρε, πῶς ἐστι δίκαιον, ἐὰν μὲν ὀγδοήκοντα μνῶν θῇς ὅρους, ὀγδοήκοντα μνᾶς εἶναι τὴν προῖκα, ἐὰν δὲ πλείονος πλέον, ἐὰν δ᾽ ἐλάττονος ἔλαττον ἢ πῶς ἐστι δίκαιον, τῆς ἀδελφῆς τῆς σῆς μηδέπω καὶ τήμερον ἄλλῳ συνοικούσης μηδ᾽ ἀπηλλαγμένης Ἀφόβου, μηδὲ τὴν προῖκα δεδωκότος σοῦ, μηδ᾽ ὑπὲρ τούτων εἰς βάσανον μηδ᾽ εἰς ἄλλο δίκαιον μηδὲν καταφεύγειν ἐθέλοντος, ὅτι σὺ στῆσαι φὴς ὅρους, σὸν εἶναι τὸ χωρίον ἐγὼ μὲν οὐδαμῶς οἶμαι· τὴν γὰρ ἀλήθειαν σκεπτέον, οὐχ ἅ τις αὑτῷ παρεσκεύασεν ἐξεπίτηδες εἰς τὸ λέγειν τι δοκεῖν, ὥσπερ ὑμεῖς. {{χ|14}} ἔπειτα τὸ δεινότατον· εἰ καὶ δεδωκότες ἦθ᾽ ὡς μάλιστα τὴν προῖκα, ἣν οὐ δεδώκατε, τίς ὁ τούτων αἴτιος; οὐχ ὑμεῖς, ἐπεὶ ἐπὶ τἄμ᾽ ἔδοτε οὐχ ὅλοις ἔτεσιν πρότερον δέκα τἀμὰ λαβὼν εἶχεν ἐκεῖνος ὧν ὦφλεν τὴν δίκην, ἢ κηδεστήν σοι γενέσθαι ἢ σὲ μὲν δεῖ κομίσασθαι πάντα, τὸν δὲ καὶ καταδικασάμενον καὶ δι᾽ ὀρφανίαν ἠδικημένον καὶ προικὸς ἀληθινῆς ἀπεστερημένον, ὃν μόνον ἀνθρώπων οὐδὲ τῆς ἐπωβελίας ἄξιον ἦν κινδυνεύειν, ἠναγκάσθαι τοιαῦτα παθεῖν, κεκομισμένον μηδ᾽ ὁτιοῦν, καὶ ταῦτ᾽ ἐθέλοντα ποιεῖν ἐφ᾽ ὑμῖν αὐτοῖς, εἴ τι τῶν δεόντων ἐβούλεσθε πράττειν {{DEFAULTSORT:Προς Ονητορα Εξουλης 02}} [[Κατηγορία:Ομιλίες]] [[Κατηγορία:Αρχαία και Κλασική γραμματεία]] gyxnbsd7cugrwivxi0i6muw8eycfthj 0 46048 166637 149951 2026-06-17T16:03:20Z Grecoeditor 19180 166637 wikitext text/x-wiki {{κεφαλίδα | τίτλος =Τα τραγούδια της πατρίδας μου | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = | προηγούμενο= | επόμενο = | σημειώσεις = Η πρώτη ποιητική συλλογή του Κωστή Παλαμά. Δημοσιεύθηκε το 1886. }} ==Τα τραγούδια της πατρίδος μου== *[[Τα δώρα της Πρωτοχρονιάς]] *[[Το νανούρισμα]] *[[Η κόρη της Λήμνου (1475)]] *[[Τα νιάτα της γιαγιάς]] *[[Περασμένα νιάτα]] *[[Ο Βούλγαρος]] *[[Η γέννησις της κόρης]] *[[Ο καθρέφτης τ’ αϊ-Γιαννιού]] *[[Μήνες]] *[[Γεωργίω Δροσίνη]] *[[Οι στίχοι στην πατρίδα μου]] ==Τραγούδια της λίμνης== *[[Εις το νησί της Κλείσοβας]] *[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] *[[Η καλύβα]] *[[Η φτώχεια (Παλαμά)|Η φτώχεια]] *[[Οι άνεμοι]] *[[Ο Μάης του ψαρά]] *[[Η λίμνη του Μεσολογγιού]] ==Τραγούδια της καρδιάς και της ζωής== *[[Εκείνος που μια μέρα…]] *[[Της Ηλιογέννητης]] *[[Να ’μουν τ’ αγιόκλημα]] *[[Ο Μαύρος]] *[[Η ματιά της κόρης]] *[[Η ψυχή]] *[[Φθινόπωρον]] *[[Το ταξίδι]] *[[Επιστολή]] *[[Προσευχή (Παλαμά)|Προσευχή]] *[[Ο άπιστος]] *[[Το σχολείον]] *[[Χειμωνιάτικη νυχτιά]] *[[Χαμένα χρόνια (Παλαμά)|Χαμένα χρόνια]] *[[Κάτου στην άμμο]] *[[Οι νιες και οι νιοι]] *[[Τρελό τραγούδι]] *[[Το άνθος της αγάπης]] *[[Τα δώρα της ψυχής]] *[[Η υστερνή ματιά της]] *[[Σολωμός]] *[[Εκείνος]] *[[Ελεημοσύνη]] *[[Χριστούγεννα (Παλαμά)|Χριστούγεννα]] *[[Η ελιά]] *[[Το χωριό]] *[[Κεράσια]] *[[Ο Απρίλης κι η Αυγή]] *[[Νίκω Καμπά]] ==Πολεμικά τραγούδια== *[[Το τραγούδι του στρατιώτη]] *[[Πολεμικοί χοροί]] *[[Ο Σκυλογιάννης]] *[[Ο βασιλιάς Σισμάνης]] [[Κατηγορία:Ποιητικές Συλλογές]] n55700s3v307s1e8vvk79uidk5z2ayr 166662 166637 2026-06-18T06:18:27Z Grecoeditor 19180 166662 wikitext text/x-wiki {{κεφαλίδα | τίτλος =Τα τραγούδια της πατρίδας μου | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = | προηγούμενο= | επόμενο = | σημειώσεις = Η πρώτη ποιητική συλλογή του Κωστή Παλαμά. Δημοσιεύθηκε το 1886. }} ==Τα τραγούδια της πατρίδος μου== *[[Τα δώρα της Πρωτοχρονιάς]] *[[Το νανούρισμα]] *[[Η κόρη της Λήμνου (1475)]] *[[Τα νιάτα της γιαγιάς]] *[[Περασμένα νιάτα]] *[[Ο Βούλγαρος]] *[[Η γέννησις της κόρης]] *[[Ο καθρέφτης τ’ αϊ-Γιαννιού]] *[[Μήνες]] *[[Γεωργίω Δροσίνη]] *[[Οι στίχοι στην πατρίδα μου]] ==Τραγούδια της λίμνης== *[[Εις το νησί της Κλείσοβας]] *[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] *[[Η καλύβα]] *[[Η φτώχεια (Παλαμά)|Η φτώχεια]] *[[Οι άνεμοι]] *[[Ο Μάης του ψαρά]] *[[Η λίμνη του Μεσολογγιού]] ==Τραγούδια της καρδιάς και της ζωής== *[[Εκείνος που μια μέρα…]] *[[Της Ηλιογέννητης]] *[[Να ’μουν τ’ αγιόκλημα]] *[[Ο Μαύρος]] *[[Η ματιά της κόρης]] *[[Η ψυχή]] *[[Φθινόπωρον]] *[[Το ταξίδι]] *[[Επιστολή]] *[[Προσευχή (Παλαμά)|Προσευχή]] *[[Ο άπιστος]] (Μετάφραση) *[[Το σχολείον]] *[[Χειμωνιάτικη νυχτιά]] *[[Χαμένα χρόνια (Παλαμά)|Χαμένα χρόνια]] *[[Κάτου στην άμμο]] *[[Οι νιες και οι νιοι]] *[[Τρελό τραγούδι]] *[[Το άνθος της αγάπης]] *[[Τα δώρα της ψυχής]] *[[Η υστερνή ματιά της]] *[[Σολωμός]] *[[Εκείνος]] *[[Ελεημοσύνη]] *[[Χριστούγεννα (Παλαμά)|Χριστούγεννα]] *[[Η ελιά]] *[[Το χωριό]] *[[Κεράσια]] *[[Ο Απρίλης κι η Αυγή]] *[[Νίκω Καμπά]] ==Πολεμικά τραγούδια== *[[Το τραγούδι του στρατιώτη]] *[[Πολεμικοί χοροί]] *[[Ο Σκυλογιάννης]] *[[Ο βασιλιάς Σισμάνης]] [[Κατηγορία:Ποιητικές Συλλογές]] t27ikkjasmb6cml8cgub0rf4vc4a3f2 0 52668 166632 2026-06-17T15:42:15Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Μήνες | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Γεωργίω Δροσίνη]] | προηγούμενο=[[Ο καθρέφτης τ’ αϊ-Γιαννιού]] | σημειώσεις = Ποιήματα δημοσιευμένα στην Εστία: Ο Μάρτης στις 21 Απρι... 166632 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Μήνες | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Γεωργίω Δροσίνη]] | προηγούμενο=[[Ο καθρέφτης τ’ αϊ-Γιαννιού]] | σημειώσεις = Ποιήματα δημοσιευμένα στην Εστία: Ο Μάρτης στις 21 Απριλίου 1882, ο Μαϊος στις 30 Μαρτίου 1882, ο Αύγουστος τον Αύγουστο του 1883 και ο Δεκέμβριος στις 6 Δεκεμβρίου 1882.}} {{block center|<poem> :::::::::ΜΑΡΤΙΟΣ Ροδίζ’ η πρώτη του Μάρτη μέρα, και στο παιδάκι της η μητέρα ::::γελώντας πάει: «Με μάρτη έρχομαι το λαιμό σου να στεφανώσω· σαν άγγελός σου ::::θα σε φυλάει. » Από χρυσάφι, προτού να φέξει, με τί φροντίδα τον έχω πλέξει ::::για σε, χρυσό μου! Με κάθε χρώμα τον έχω ντύσει, ουράνιο τόξο, που θα στολίσει ::::τον ουρανό μου. » Αρχίζει ο ήλιος σαν πρώτα πάλι να τρέχει ελεύθερος στην αγκάλη ::::γαλάζιου αιθέρα. Λιώνουν τα χιόνια, κι όσ’ απομένουν άσχημα νέφη, κι αυτά εμορφαίνουν ::::μέρα τη μέρα. » Αρχίζει ο ήλιος σαν πρώτα πάλι να ξετρυπώνει αγάλι ’γάλι ::::τα λουλουδάκια δειλά κρυμμένα μέσα στο χώμα· κι ύστερ’ απ’ τ’ άνθη, φροντίζει ακόμα ::::για τα παιδάκια. »Κι όποιο παιδάκι με μάρτη βλέπει, χρυσή στα χρόνια τ’ απλώνει σκέπη, ::::το καμαρώνει· γιατί του Μάρτη η αλυσίδα μάνας χεράκι, μάνας φροντίδα ::::του φανερώνει. » Και όποιο πάλι το ιδεί να τρέχει δίχως στεφάνι Μαρτιού να έχει, ::::δεν τ’ αγαπάει· κακό, παλιόπαιδο το νομίζει, ακούς, παιδί μου; και το μαυρίζει ::::και τ’ αρρωστάει. » Μα το δικό σου σαν αγναντέψει, θα σ’ αγαπήσει, θα σε χαϊδέψει ::::όσο κανένα. Κι η ίδια ακτίνα του θα φιλήσει το πιο ωραίο που θα γεννήσει ::::άνθος, κι εσένα! » Ο Μάρτης θεία είν’ ευλογία! Σα χελιδόνι η ευτυχία ::::στα σπίτια μπαίνει· και η υγεία σα μαϊστράλι στο γαλανόλευκο περιγιάλι ::::μας ανασταίνει. » Αυτός, μ’ αγγέλου φτερά κινάει και το Χριστό της πρωτομηνάει ::::στην Παναγία· και στην πατρίδα, επαναστάτης, ο Μάρτης έφερε τη γλυκιά της ::::Ελευθερία. » Νά· του σπιτιού μας το χελιδόνι εις την παλιά του φωλιά σιμώνει, ::::και σε ζητάει. Πρόβαλε, δέξου το… Στο λαιμό σου Πώς μοιάζει ο μάρτης! σαν άγγελός σου ::::θα σε φυλάει». ::::::::::ΜΑΪΟΣ Ο Απρίλης ξανθός, αρχοντιά φημισμένη, ζαχαρένια θωριά, ο Απρίλης πεθαίνει· ::::και ο Μάης απάνου του γέρνει, χαροκόπος λεβέντης, μα δίχως μυαλά, και του φρόνιμου Απρίλη τα μάτια σφαλά, ::::και τα πλούτη του παίρνει. Ο Απρίλης σωρούς θησαυρούς και καλούδια, τί πουλιά, τί νερά, τί δροσιές, τί λουλούδια ::::στα παλάτια τα πράσιν’ αφήνει! Κι απ’ την ίδια στιγμή και απ’ την πρώτη βραδιά νά ο Μάης· αλύπητα δίχως καρδιά ::::τα ξοδεύει, τα χύνει. Με τ’ αηδόνια καλεί τη χαρά και τη χάρη· όπου νιότη, παιδί, λυγερή, παλικάρι, ::::όπου φτώχεια, όπου πλούτος γελάει, του γλυκού μηνυτή καταφτάν’ η λαλιά· η ζωή με ολάνοιχτη τρέχει αγκαλιά ::::στο τραπέζι του Μάη. Της αυγούλας το φως πολυέλαιον έχουν, τραγουδούν κι αγαπούν και θερίζουν και τρέχουν. ::::Στ’ αποφάγια, σαν πρόβαλ’ η μέρα, φεύγ’ η νιότη χορτάτη και φεύγ’ η ζωή, στις αγάπες η χάρ’, η χαρά στη βοή, ::::το παιδί στη μητέρα! «—Το στεφάνι που βλέπεις, αυτό το στεφάνι απ’ τα πλούτη του Μάη εγώ το ’χω κάνει, ::::μητερούλα με λούλουδα χίλια. Ταπεινά κι ακριβά, είναι μία χαρά. Πώς ταιριάζουνε, κοίτα, ζαμπάκια χλωρά ::::με φτωχά χαμομήλια. Όλα τ’ άνθη, μητέρα, δεν είν’ αδερφάκια; Σε γαστρούλες και κήπους, αγρούς και ρυάκια, ::::μια δροσιά, και μικρά και μεγάλα; Να πονώ τα φτωχά δε μου είπες εσύ; Όλα τα ’θελα· τ’ άλλ’ απ’ αγάπη χρυσή, ::::από έλεος τ’ άλλα. Ποιό παιδί σαν εμέ τέτοια έχει μανούλα; Τίνος άλλου ανθοί έχουν τέτοια δροσούλα; ::::Τέτοια χάρη και μύρο και χρώμα; Στου σπιτιού μας την πόρτα θ’ ανθεί κρεμαστό ώς την άλλη χρονιά που θ’ αλλάξω κι αυτό ::::με καλύτερ’ ακόμα». «—Ω παιδί μ’, ο Θεός ένα άλλο στεφάνι στη μεγάλη μικρή σου καρδιά έχει βάνει ::::από άλλου Μαγιού ωραιότητα. Μοσχομύριστο πάντα κι ολόλευκ’ ανθεί, μα σαν γείρει ξερό δε μπορεί ν’ αλλαχθεί. ::::Και το λεν αθωότητα». :::::::::ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ Μέσ’ από μια ροδακινιά ξανθή ο Αύγουστος τις χάρες του σκορπίζει, σαν το χλωρό ροδάκινο μυρίζει, σαν το χλωρό ροδάκινο ανθεί· καρποβολούν στο διάβα του οι κάμποι, το κύμ’ ανατριχιάζ’, η νύχτα λάμπει. Στη γη πατεί το πόδι, και λευκά κι αρχοντικά τα κρίνα θε ν’ ανοίξουν· τα χέρια του στα κλήματα θα γγίξουν και σα ματάκια μαύρα ηδονικά, σα νά ειναι κεχριμπάρια, ή κόρης χείλια, γυαλίζουν μες στ’ αμπέλια τα σταφύλια. Γλιστρά το φύσημά του στα νερά, και νά τα μαϊστράλια τα δροσάτα τα πρώτα του φθινόπωρου μαντάτα μας φέρνουν στα γαλάζια των φτερά. Απ’ τ’ Αλωνάρη τις φωτιές ψημένη η γη τον λαχταρεί, και ξανασαίνει. Τον βλέπει το Φεγγάρι από ψηλά και το χτυπούν του Έρωτα οι σαΐτες, και μ’ όλα του τα κάλλη, τους μαγνήτες, στολίζεται και σειέται και γελά, και παίρνει ακόμ’ απ’ τ’ άστρα, και από κείνα, κάθε γλυκιά τρεμουλιασμένη ακτίνα. Στ’ Αυγούστου το φεγγάρι έναν καιρό νυχτέρευαν σ’ αυλές και παραθύρια οι λυγερές με πούλιες και τιρτίρια κεντώντας ακριβών προικιών σωρό. Γι’ αυτό ’χουν τα παλιά κεντίδια χάρη σαν να τοις μένει κάτι από φεγγάρι. Στ’ Αυγούστου το φεγγάρι με μαλλιά σγουρόξανθα στην πόρτ’ ακουμπισμένη μια κόρη τον καλό της περιμένει… Τ’ άστρο κι η κόρη μια φεγγοβολιά σκορπίζουνε· μια γνώμη λες πως κλειούνε, και με τον ίδιο πόνο αγαπούνε. ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ Η μητερούλα στον κόρφο της κοιμίζει το ακριβό της το μόνο της παιδί· έξω με χιόνια Δεκέμβρης τριγυρίζει, κι αυτή το σφίγγει και, σα να τραγουδεί, σιγομιλάει με γέλιο και τρεμούλα ::::η μητερούλα: «Άγιε Νικόλα, που ξέγνοιαστα χτενίζεις τ’ άσπρα σου γένια ψηλά στον ουρανό, και πέφτουν κάτου σωρός και μας χιονίζεις, μη το κρυώσεις, λυπήσου τ’ ορφανό. Λαμπάδα τρέχω σ’ εσέ ν’ ανάψω κιόλα, ::::Άγιε Νικόλα! »Νά ο Χριστός σου γεννιέται σε λιγάκι που αγαπάει, μικρό μου, τα παιδιά. Ζεστό σού φέρνει καινούριο φουστανάκι και την ευχή του πιστή σου συνοδειά. Κοιμήσου τώρα, και θά ’ρθει στ’ όνειρό σου· ::::νά ο Χριστός σου! » Κι αφού μας φύγει, δε μας ξεχνά· θ’ αφήσει στον αϊ-Βασίλη για σέ παραγγελιά χίλια παιγνίδια λαμπρά να σου χαρίσει, και ζαχαράτα και χάιδια και φιλιά. Με τη χαρά σου η χάρη του θα σμίγει ::::κι αφού μας φύγει! » Τί θα μου μένει, αν γράφθη μαύρη μέρα για να το χάσω από την αγκαλιά; Χωρίς παιδάκι τί είναι η μητέρα, χωρίς πουλάκι τί θέλει κι η φωλιά; Αν της πετάξει, ας πέσει χαλασμένη… ::::Τί θα μου μένει!» </poem>}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 7h4zz1j63i8m8aqwag51hohd4aagbuh 0 52669 166633 2026-06-17T15:52:46Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Μήνες | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] | προηγούμενο=[[Οι στίχοι στην πατρίδα μου]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 26 Μαϊου 1... 166633 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Μήνες | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] | προηγούμενο=[[Οι στίχοι στην πατρίδα μου]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 26 Μαϊου 1882. }} {{block center|<poem> Εις το νησί της Κλείσοβας το ξακουστό θα πάμε να περάσουμε το καλοκαίρι, το ψάρι να χορτάσουμε λαχταριστό, εγώ φτωχός ψαράς κι εσύ πιστό μου ταίρι. Όσα ψαράδικα τραγούδια θα μου λες θα στα πληρώσω με τα πλιο παχιά λαβράκια, ψαράδικες κι οι δυο θα βάλουμε στολές, θά ειμαι για γέλια, και θα είσαι για φιλάκια. Εκεί τριγύρω τα ολόστρωτα νερά λευκά θαλασσοπούλια θα τα φτεροδέρνουν, μ’ άσπρο πανί η γαΐτα μας θα τα περά, και δε θα φεύγουνε, γι’ αδέρφι θα την παίρνουν. Θα σε μαθαίνω —τί δουλειές και τί γιορτές!— να κυβερνάς μονάχη το λευκό πανάκι, να στήνεις μες στη λίμνη τις καλαμωτές, και να ψαρεύεις μια χαρά με το καμάκι. Παντού σε ήμερη κι ολάνοιχτη θωριά το μάτι θα κυλά, και θα μας φοβερίζει από της Πάτρας μόνο τη μεριά βαριά μαύρ’ η Βαράσοβα, σαν άγριο μετερίζι. Μα τόσο μόνο· απ’ την τριπλή της την κορφή τουφέκι κλεφτουριάς λερής δε θα προβάλλει· μονάχα η χλωμή του ήλιου αδερφή θα φανερώνεται αποκεί αγάλι ’γάλι. Και ύστερα το πρόσωπο το λατρευτό θα φαίνεται στη λίμνη ασήμι αναλιωμένο. Αχ! να μπορούσα να σου έπλεκ’ απ’ αυτό ένα στεφάνι… Πρόβαλε! σε περιμένω. Δε θα γυρνούμε τη ματιά στον ουρανό, θα τον χαιρόμαστε στα πόδια μας στρωσίδι, με το φεγγάρι μέσα του το φωτεινό, γαλάζιο, με παράδεισο, μα δίχως φίδι… Απ’ τ’ ακρογιάλι του μαΐστρου η πνοή θα φέρνει τραγουδάκια, γέλια και κουβέντες. Του κάκου· θα ’χει πιο γλυκύτερη ζωή για μας η σιωπή, ταίρι χρυσό κι αφέντες. Η λίμνη μας, νυφούλα γελαστή, λαμπρή, ματάκια γαλανά, τα ψάρια το προικιό της, βραχιόλια οι καλαμωτές, εμείς γαμπροί, κι εσύ η ευτυχία της, το όνειρό της! Στο εκκλησάκι πὄφαγε την Αραπιά κάθε γιορτή θ’ ανάφτουμε και μια λαμπάδα, θα μ’ ερωτάς για δόξες που διαβήκαν πια, και στίχους θα ονειρεύομαι για την Ελλάδα. Αλλά καθώς θ’ αρχίζω να παραλαλώ «Πατρίς ‒ φωτιά ‒ χαμός ‒ τρομπόνια ‒ φουστανέλα» θα μου κρυφαπαντάς «Ψαρόπουλο τρελό, Αγάπη ‒ αστροφεγγιά ‒ δροσιά ‒ γαλήνη ‒ έλα…» Καλά θα λες… Κι η δόξα είναι φτερωτή, η νιότη των εθνών… Να ’μουν σ’ εκειά τα χρόνια παλικαριάς αϊτός… Μα τάχα κι οι αϊτοί δε θα ζηλεύουνε τα ήσυχα τρυγόνια; Σε μια καλύβα μες στη λίμνη καθιστή, τη νύχτα θα φωλιάζουμε αποσταμένοι… Αγάπη μου, στην Κλείσοβα την ξακουστή καλοκαιράκι ολόχαρο μας περιμένει. </poem>}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] t6ykfcs5nq1bao23b1gavky1gueaied 166634 166633 2026-06-17T15:53:01Z Grecoeditor 19180 166634 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Εις το νησί της Κλείσοβας | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] | προηγούμενο=[[Οι στίχοι στην πατρίδα μου]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 26 Μαϊου 1882. }} {{block center|<poem> Εις το νησί της Κλείσοβας το ξακουστό θα πάμε να περάσουμε το καλοκαίρι, το ψάρι να χορτάσουμε λαχταριστό, εγώ φτωχός ψαράς κι εσύ πιστό μου ταίρι. Όσα ψαράδικα τραγούδια θα μου λες θα στα πληρώσω με τα πλιο παχιά λαβράκια, ψαράδικες κι οι δυο θα βάλουμε στολές, θά ειμαι για γέλια, και θα είσαι για φιλάκια. Εκεί τριγύρω τα ολόστρωτα νερά λευκά θαλασσοπούλια θα τα φτεροδέρνουν, μ’ άσπρο πανί η γαΐτα μας θα τα περά, και δε θα φεύγουνε, γι’ αδέρφι θα την παίρνουν. Θα σε μαθαίνω —τί δουλειές και τί γιορτές!— να κυβερνάς μονάχη το λευκό πανάκι, να στήνεις μες στη λίμνη τις καλαμωτές, και να ψαρεύεις μια χαρά με το καμάκι. Παντού σε ήμερη κι ολάνοιχτη θωριά το μάτι θα κυλά, και θα μας φοβερίζει από της Πάτρας μόνο τη μεριά βαριά μαύρ’ η Βαράσοβα, σαν άγριο μετερίζι. Μα τόσο μόνο· απ’ την τριπλή της την κορφή τουφέκι κλεφτουριάς λερής δε θα προβάλλει· μονάχα η χλωμή του ήλιου αδερφή θα φανερώνεται αποκεί αγάλι ’γάλι. Και ύστερα το πρόσωπο το λατρευτό θα φαίνεται στη λίμνη ασήμι αναλιωμένο. Αχ! να μπορούσα να σου έπλεκ’ απ’ αυτό ένα στεφάνι… Πρόβαλε! σε περιμένω. Δε θα γυρνούμε τη ματιά στον ουρανό, θα τον χαιρόμαστε στα πόδια μας στρωσίδι, με το φεγγάρι μέσα του το φωτεινό, γαλάζιο, με παράδεισο, μα δίχως φίδι… Απ’ τ’ ακρογιάλι του μαΐστρου η πνοή θα φέρνει τραγουδάκια, γέλια και κουβέντες. Του κάκου· θα ’χει πιο γλυκύτερη ζωή για μας η σιωπή, ταίρι χρυσό κι αφέντες. Η λίμνη μας, νυφούλα γελαστή, λαμπρή, ματάκια γαλανά, τα ψάρια το προικιό της, βραχιόλια οι καλαμωτές, εμείς γαμπροί, κι εσύ η ευτυχία της, το όνειρό της! Στο εκκλησάκι πὄφαγε την Αραπιά κάθε γιορτή θ’ ανάφτουμε και μια λαμπάδα, θα μ’ ερωτάς για δόξες που διαβήκαν πια, και στίχους θα ονειρεύομαι για την Ελλάδα. Αλλά καθώς θ’ αρχίζω να παραλαλώ «Πατρίς ‒ φωτιά ‒ χαμός ‒ τρομπόνια ‒ φουστανέλα» θα μου κρυφαπαντάς «Ψαρόπουλο τρελό, Αγάπη ‒ αστροφεγγιά ‒ δροσιά ‒ γαλήνη ‒ έλα…» Καλά θα λες… Κι η δόξα είναι φτερωτή, η νιότη των εθνών… Να ’μουν σ’ εκειά τα χρόνια παλικαριάς αϊτός… Μα τάχα κι οι αϊτοί δε θα ζηλεύουνε τα ήσυχα τρυγόνια; Σε μια καλύβα μες στη λίμνη καθιστή, τη νύχτα θα φωλιάζουμε αποσταμένοι… Αγάπη μου, στην Κλείσοβα την ξακουστή καλοκαιράκι ολόχαρο μας περιμένει. </poem>}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] s5p4f5d7vz5loajyx0aqm21hc0tgoku 0 52670 166635 2026-06-17T15:58:04Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η καλύβα | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Οι άνεμοι]] | προηγούμενο=[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Απρίλιο του 1884. }} {{block center|<poem> Δροσερή, μικρούλα οπού... 166635 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η καλύβα | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Οι άνεμοι]] | προηγούμενο=[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Απρίλιο του 1884. }} {{block center|<poem> Δροσερή, μικρούλα οπού ’ναι η καλύβα του ψαρά! Λες πουλάκι τη θαρρούνε τα ρηχά νερά. Και δειλά την τριγυρνούνε μη σκιαχθεί καμιά φορά και ν’ ανοίξει την ιδούνε γλήγορα φτερά. Και της κλειούνε μ’ αλαφρό με κλουβάκι από αφρό, μήπως φύγει, κάθε μέρος. Του ψαρά φωλιά είν’ αυτή· όμως βρίσκει ζηλευτή μέσα της φωλιά — κι ο έρως! </poem>}} 4ua2brxjmii3ckf7l8otshfcuo0mf2q 166636 166635 2026-06-17T15:58:26Z Grecoeditor 19180 166636 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η καλύβα | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Οι άνεμοι]] | προηγούμενο=[[Τ’ ολόχρυσο ποτάμι]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Απρίλιο του 1884. }} {{block center|<poem> Δροσερή, μικρούλα οπού ’ναι η καλύβα του ψαρά! Λες πουλάκι τη θαρρούνε τα ρηχά νερά. Και δειλά την τριγυρνούνε μη σκιαχθεί καμιά φορά και ν’ ανοίξει την ιδούνε γλήγορα φτερά. Και της κλειούνε μ’ αλαφρό με κλουβάκι από αφρό, μήπως φύγει, κάθε μέρος. Του ψαρά φωλιά είν’ αυτή· όμως βρίσκει ζηλευτή μέσα της φωλιά — κι ο έρως! </poem>}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] qn2655170v2c55ys1dxpb9e6acal76v 0 52671 166638 2026-06-17T16:14:15Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Οι άνεμοι | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Ο Μάης του ψαρά]] | επόμενο =[[Ο Μάης του ψαρά]] | προηγούμενο=[[Η φτώχεια]] | σημειώσεις = Δημοσιευμένο στην εφημερίδα Εβδομάς, υπό τον τίτλο "Οι άνεμοι της λίμνης του Μεσολογ... 166638 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Οι άνεμοι | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Ο Μάης του ψαρά]] | επόμενο =[[Ο Μάης του ψαρά]] | προηγούμενο=[[Η φτώχεια]] | σημειώσεις = Δημοσιευμένο στην εφημερίδα Εβδομάς, υπό τον τίτλο "Οι άνεμοι της λίμνης του Μεσολογγίου", στις 13 Μαϊου 1884. }} {{block center/s}} <poem> Τη λίμνη πὄχει βιος προικιά και γαλανά τα νιάτα την αγαπούν οι άνεμοι, θεότρελα κεφάλια, κι αφήνουν τα ψηλά βουνά και τα βαθιά κανάλια και να την πάρουν έρχονται μες σε φτερά δροσάτα. Για κείνη χύνεις, δάκρυα, γαρμπή, καημό γεμάτα, λιώνεις βοριά, με βογκητά, όστρια, ’γάλι’ αγάλια, για κείνη μόσχους και δροσιές σκορπάτε μαϊστράλια, κι εσύ, πονέντε, τα φιλιά τα μελοζαχαράτα. Αλλά η ακατάδεχτη νυφούλα δε σας θέλει· τη βλέπεις, πότε σκιάζεται και φεύγει στη στεριά, πότε σε ρήχη κρύβεται και πότε δεν τη μέλει. Γιατ’ αγαπάει τον ουρανό το ρήγα με μαράζι, ::κι όλο στον ύπνο ρίχνεται βαριά, για να τον βλέπει στ’ όνειρο πώς τη σφιχταγκαλιάζει. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] k33016uybzhosfvwg20m916b17j5ff7 166639 166638 2026-06-17T16:14:36Z Grecoeditor 19180 166639 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Οι άνεμοι | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Ο Μάης του ψαρά]] | προηγούμενο=[[Η φτώχεια]] | σημειώσεις = Δημοσιευμένο στην εφημερίδα Εβδομάς, υπό τον τίτλο "Οι άνεμοι της λίμνης του Μεσολογγίου", στις 13 Μαϊου 1884. }} {{block center/s}} <poem> Τη λίμνη πὄχει βιος προικιά και γαλανά τα νιάτα την αγαπούν οι άνεμοι, θεότρελα κεφάλια, κι αφήνουν τα ψηλά βουνά και τα βαθιά κανάλια και να την πάρουν έρχονται μες σε φτερά δροσάτα. Για κείνη χύνεις, δάκρυα, γαρμπή, καημό γεμάτα, λιώνεις βοριά, με βογκητά, όστρια, ’γάλι’ αγάλια, για κείνη μόσχους και δροσιές σκορπάτε μαϊστράλια, κι εσύ, πονέντε, τα φιλιά τα μελοζαχαράτα. Αλλά η ακατάδεχτη νυφούλα δε σας θέλει· τη βλέπεις, πότε σκιάζεται και φεύγει στη στεριά, πότε σε ρήχη κρύβεται και πότε δεν τη μέλει. Γιατ’ αγαπάει τον ουρανό το ρήγα με μαράζι, ::κι όλο στον ύπνο ρίχνεται βαριά, για να τον βλέπει στ’ όνειρο πώς τη σφιχταγκαλιάζει. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 3f8saovz7xmtg47y051oo759rlrhcnc 0 52672 166640 2026-06-17T16:36:53Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο Μάης του ψαρά | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η λίμνη του Μεσολογγιού]] | προηγούμενο=[[Οι άνεμοι]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 1882. }} {{block center/s}} <poem> ::::Όλα... 166640 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο Μάης του ψαρά | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η λίμνη του Μεσολογγιού]] | προηγούμενο=[[Οι άνεμοι]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 1882. }} {{block center/s}} <poem> ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι! Ας μαζώνουνται στους κήπους λυγερές και παλικάρια για να μάσουν τα λουλούδια τώρα στην πρωτομαγιά. ::::Ω λιβάδι’ ανθοσπαρμένα, ::::δεν ανθίζετε για μένα! ::::Άνθη, δέντρα και χορτάρια, ::::σμαραγδένια μου στεριά, δε σ’ αλλάζω μ’ ένα μόνο, μ’ ένα ψάρι που εγεννήθη στης μανούλας μου της λίμνης τα ζαφειρωμένα στήθη. ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι! Μια πρωτομαγιά επέρσι μπήκα σ’ ένα περιβόλι για να κόψω δυο λουλούδια της αγάπης μου κι εγώ, ::::μα σε τόσο κόσμο επάνω ::::έξαφνα ο φτωχός τα χάνω, ::::μ’ εστραβοκοιτάζαν όλοι, ::::κι είδα κι έπαθα να βγω. Βλέπεις, χέρι αργασμένο σε σταλίκια και καμάκια δεν ταιριάζει να χαζεύει στου Μαγιού τα λουλουδάκια. ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι. Και θαρρούσες πως δε θέλαν ούτ’ αυτά να τα σκλαβώσω, πως κοιτάζαν να γλιτώσουν απ’ τα χέρια του ψαρά, ::::πως ερεύαν ένα ένα ::::μες στα χέρια μου δεμένα. ::::Ε! δε μ’ έμελε και τόσο! ::::Αποκείθε μια χαρά έτρεξα μες στα δικά μου τα θαλασσινά λιβάδια και της έστειλα μπουκέτο απ’ ολόφρεσκα στειράδια· ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι. Η πρωτομαγιά η δική μου εκεί πέρα είν’ ωστόσο! Εκεί έχει το γιβάρι περιβόλι ανθηρό, ::::και για γάστρες τα πριάρια ::::και τα φύκια για χορτάρια, ::::και την άρμη έχει για δρόσο, ::::και το κύμα για νερό. Και καλαμωτές, γαΐτες και πελάδες και γιβάρια καλοκαίρι και χειμώνα λουλουδίζουν από ψάρια. ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι. Νά! της λίμνης τ’ αγεράκι όλο του το μόσχο χύνει και ο ουρανός τού Μάη όλα τ’ άστρα του φορεί· ::::το μονόξυλο που μ’ έχει ::::μ’ όλη τη γοργάδα τρέχει, ::::κι η πριά μου αναδίνει ::::όση αναλαμπή μπορεί· και το άξιο καμάκι δίχως πλιότερη φροντίδα με τον πρώτο χτύπο βγάζει μια μαγιάτικη μαρίδα. ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι. Ο ψαράς έχει τη χάρη, μόνον ο ψαράς, να φτιάνει την ολόπαχη μερίδα πεταλάκι μια φορά, ::::να το ψένει και να στάζει ::::κι η φωτιά να λαμπαδιάζει ::::σαν καρδιά οπού την κάνει ::::μια ματιά να λαχταρά. Στο πετάλ’ είναι κρυμμένα χίλια γλέντια, χίλια κάλλη, κι είν’ αθάνατο νεράκι το κρασί με το πετάλι. ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι. Στάσου, νά το Βασιλάδι, πριαράκι φτερωτό μου! Θα το στρώσω μες στα φύκια και θα φάγω και θα πιω, ::::κι ύστερα σ’ ένα λιθάρι ::::γλυκός ύπνος θα με πάρει ::::και θα γίνω στ’ όνειρό μου ::::βασιλιάς της λίμνης πιο, και τον κόσμο των ψαριών μου θα προστάξω να χιμήσει όλους τους ανθούς του Μάη να μαράνει, να ρουφήσει! ::::Όλα της άνοιξης τα κάλλη, ::::όλα τα στέλνω στο καλό ::::μπροστά σε φρέσκο, παχουλό, ::::μισολογγίτικο πετάλι. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 2q1y7xvoube1gx7lxy8vc9tj3sst5a7 0 52673 166641 2026-06-17T17:07:16Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η λίμνη του Μεσολογγιού | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Εκείνος που μια μέρα…]] | προηγούμενο=[[Ο Μάης του ψαρά]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Αύγουστο του 1884. }} {{block center/s}}... 166641 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η λίμνη του Μεσολογγιού | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Εκείνος που μια μέρα…]] | προηγούμενο=[[Ο Μάης του ψαρά]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Αύγουστο του 1884. }} {{block center/s}} <poem> Σα σε βλέπω πάντα να ’σαι δίχως κύμ’ αγριωπό, να γελάς και να κοιμάσαι, λίμνη, σ’ αγαπώ. Με το γλήγορο πριάρι, νύχτα, δειλινό, πρωί, μες στη γαλανή σου χάρη νιώθω μόνο τη ζωή. Μες στο ζωντανό σου αγέρι πὄχει αρμύρας ευωδιά νιώθω μόνο σαν ξεφτέρι μες στα στήθια την καρδιά. Πριν βραδιάσ’ είμ’ εδώ πέρα, είμαι, ο ήλιος πριν να βγει, «Έχε γεια» να πω στη μέρα, «Καλώς ήρθες» στην αυγή. Τί χαρά, τί καλοσύνη, όταν η αυγή χυθεί, όταν η ημέρα σβήνει, όταν η νυχτιά απλωθεί· όταν το βαρύ σταλίκι μες στα χέρια μου κρατώ, κι απ’ τα ρήχη κι απ’ τα φύκη περνώ σπρώχνοντας μ’ αυτό, κι έναν ήχο εκείνο βγάνει, ένα γέλιο απ’ τα νερά, που φλογέρα δεν το φτάνει και πουλί δεν το περά. Μοναχά για σένα έχω προκοπή θαλασσινή, ούτε θέλω αλλού να τρέχω με βαρκούλα, με πανί. Η ψυχή μου αναγαλλιάζει ντροπαλή στα ντροπαλά, όσο φεύγει και τρομάζει τα πελάγη τα τρελά. Δίνει λύπες και φαρμάκια, κι είν’ η θάλασσα κακιά, συ ποτέ δεν έχεις κάκια κι είσαι πάντοτε γλυκιά. Σα σε βλέπω πάντα να ’σαι δίχως κύμα αγριωπό, να γελάς και να κοιμάσαι, λίμνη, σ’ αγαπώ! Σ’ αγαπώ γιατί αφήνει η θωριά σου μες στο νου του δικαίου τη γαλήνη και τη λάμψη τ’ ουρανού. Γιατί βλέπω τους δικούς μου μέσα εις σε κυματισμούς, και τους πλέον τρυφερούς μου ψιθυρίζεις στοχασμούς. Γιατί σα να σφιχτοζούμε, γλύκα εσύ κι εγώ καρδιά· γιατί εμπρός σ’ εσέ θυμούμαι τα παντοτινά παιδιά, που οι λύπες και τα χρόνια δεν τ’ αλλάζουνε σταλιά, και βυζαίνουν, λες, αιώνια σε μανούλας αγκαλιά. Κι αν αγάπη τρέφω κι άλλη της δικής σου συντροφιά, κι είναι για παιδούλας κάλλη, για νεράιδας ζωγραφιά, είναι η κόρη με τα νάζια, είν’ η πεταχτή μου Ανθώ· μες στη νύχτα τη γαλάζια, στο φεγγάρι το ξανθό, σε μια βάρκα τριγυρνάει μ’ άλλες έμορφες μαζί, και για σένα τραγουδάει και μ’ εσένα, λίμνη, ζει. Μες στο γλήγορο πριάρι τη γρικώ, καρδιοχτυπώ, και για χάρη σου τη χάρη που σε χαίρετ’ αγαπώ. Κόρη αυτή δεν είν’ για μένα κι εμορφάδ’ ανθρωπινή, της πνοής σου είναι γέννα, νύφη σ’ είναι γαλανή. Σα σε βλέπω πάντα να ’σαι δίχως κύμα αγριωπό, να γελάς και να κοιμάσαι, λίμνη, σ’ αγαπώ. Τα διαμάντια της η δύση και σ’ εσένα τα φορεί· μια φορά σ’ έχει στολίσει φορεσιά πιο λαμπερή! Από αίμα ήταν όλη, τιμημένη, διαλεχτή, καμωμένη με το βόλι και με το σπαθί πλεχτή. Τα νησάκια του μικρούλια τ’ αγκαλιάζεις τρυφερά, μάνα εσύ, θαλασσοπούλια που τους λείπουν τα φτερά. Όμως μπρος στον Τούρκο ανάψαν, όρνια εγίναν φτερωτά, και τον φάγαν και τον θάψαν μέσα στα νεράκια αυτά. Κλείσοβα όποιος κράζει, Νίκη ο αντίλαλος θα πει· χύνει ακόμα φως και φρίκη του Τζαβέλα η αστραπή. Της πατρίδος κολυμπήθρα μια φορά έχεις γενεί, κι έχει ώς κι η αρμυρήθρα των νερών σου η ταπεινή να παινεύεται κι εκείνη πως την ύστερη στιγμή γράφτηκ’ ύστερα να γίνει της παλικαριάς ψωμί. Λίμνη μ’ αποκοιμισμένη, δίχως κύμ’ αγριωπό, τουρκοφάγα δοξασμένη, λίμνη, σ’ αγαπώ! Στο βασίλειό σου επάνω βασιλιά ζωή περνώ, και μου φαίνετ’, αν πεθάνω το στοιχειό σου θα γενώ. Και θα φαίνομαι τα βράδια, απ’ τις άλλες μακριά, πιο κρυφή μες στα σκοτάδια, πιο τρεμουλιαστή πριά. Κι όποιονε ψαρά αντικρίζω στα δικά μου τα νερά, με ψαράκια θα γεμίζω τη γαΐτα του ψαρά. Κι όποια κόρη συντυχαίνω στο φεγγάρι το λαμπρό, θα της έχω φυλαγμένο έναν άξιο γαμπρό. Και θα βρίσκομ’ ολοένα, χίλια να σκορπώ καλά, με τα χρόνια τα παρθένα, με τα νιάτα τα τρελά, με τις ανοιχτές κοπέλες με τα ντροπαλά παιδιά· γλέντι’, αγάπες, γέλια, τρέλες, θα ’χω πάντα συνοδειά. Και θα βλέπω πάντα να ’σαι δίχως κύμ’ αγριωπό, να γελάς και να κοιμάσαι, και θα σ’ αγαπώ! </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] aakmskn1jatft66pn453fo3muregy5c 0 52674 166642 2026-06-17T17:37:43Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Εκείνος που μια μέρα… | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Της Ηλιογέννητης]] | προηγούμενο=[[Ο Μάης του ψαρά]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 27 Ιουνίου 1882 }} {{block c... 166642 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Εκείνος που μια μέρα… | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Της Ηλιογέννητης]] | προηγούμενο=[[Ο Μάης του ψαρά]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 27 Ιουνίου 1882 }} {{block center/s}} <poem> Εκείνος που μια μέρα ευτυχήσει σε στήθη γυναικός αγαπητής μονάκριβο καμάρι της ν’ ανθίσει, ποτέ από τα χέρια δε θ’ αφήσει τη λύρα του, αν είναι ποιητής. Για μια ωραία μοναχή φροντίδα κάθε ωραίο τότε τραγουδεί, τιμή, ελεημοσύνη, πίστη, ελπίδα· κι ο ύμνος π’ αντηχεί για την πατρίδα απ’ της αγάπης βγαίνει τη χορδή! Πόσα τραγούδια τρυφερά, εμπνευσμένα, γεμάτα πόθους, όνειρα, φτερά, δε γράφονται γι’ άλλο καημό κανένα, παρά για να τα λάχουνε γραμμένα δύο ματάκια μόνο φλογερά </poem> {{block center/e}} lm1ecp4x9wghp8rgzhzxnujudexpkmc 166643 166642 2026-06-17T17:38:16Z Grecoeditor 19180 166643 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Εκείνος που μια μέρα… | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Της Ηλιογέννητης]] | προηγούμενο=[[Ο Μάης του ψαρά]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 27 Ιουνίου 1882 }} {{block center/s}} <poem> Εκείνος που μια μέρα ευτυχήσει σε στήθη γυναικός αγαπητής μονάκριβο καμάρι της ν’ ανθίσει, ποτέ από τα χέρια δε θ’ αφήσει τη λύρα του, αν είναι ποιητής. Για μια ωραία μοναχή φροντίδα κάθε ωραίο τότε τραγουδεί, τιμή, ελεημοσύνη, πίστη, ελπίδα· κι ο ύμνος π’ αντηχεί για την πατρίδα απ’ της αγάπης βγαίνει τη χορδή! Πόσα τραγούδια τρυφερά, εμπνευσμένα, γεμάτα πόθους, όνειρα, φτερά, δε γράφονται γι’ άλλο καημό κανένα, παρά για να τα λάχουνε γραμμένα δύο ματάκια μόνο φλογερά </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 2ypqru7uiag47bl2k5gvkd4lkrlk9jn 0 52675 166644 2026-06-17T17:46:56Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Της Ηλιογέννητης | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Της Ηλιογέννητης]] | προηγούμενο=[[Ο Μάης του ψαρά]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Φεβρουάριο του 1881. }} {{block center/s}} <poem> Τώρα... 166644 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Της Ηλιογέννητης | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Της Ηλιογέννητης]] | προηγούμενο=[[Ο Μάης του ψαρά]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Φεβρουάριο του 1881. }} {{block center/s}} <poem> Τώρα π’ αρχίζουν τα βουνά να ντύνονται με χιόνι και του βοριά το βογκητό στο σπίτι μάς μαζώνει, και χάνοντας τον ήλιο της η μυγδαλιά η καημένη πετάει τα νυφιάτικα και πέφτει και πεθαίνει, και φτάνουν οι απόκριες και τα μυαλά μας κλέβουν κι η προσωπίδα κι ο χορός κι ο έρως συντροφεύουν, και κλαίμε τις καρδούλες μας, τα πόδια, τα πουγκιά μας, τώρα μας κράζ’ η φτωχική και ολόζεστη γωνιά μας. Έλα, χρυσή αδελφούλα μου, με δύο σου λογάκια να λησμονήσω και γιορτές και κρύο και φαρμάκια, να σκορπισθεί τριγύρω μας καλοκαιριά η χαρά μας και ουρανό ν’ απλώσουμε γαλάζιο τα όνειρά μας. Γύρω μας όλοι χαίρονται και τρέχουν κι αποκρεύουν κι οι έγνοιες οπού τριγυρνούν παντού και βασιλεύουν είν’ ένα σπίτι ολόφωτο με κόσμο και βοή και με μια κόρη ακούραστη χορός ώς το πρωί· κι όλος ο κόσμος κι οι χαρές κι οι λύπες κι οι φροντίδες κρύβονται μες στα δομινά και μες στις προσωπίδες. Δε θέλω ν’ ανοιχθεί γι’ αυτά το στόμα το δικό σου· εγώ μπροστά στη χάρη σου, μπροστά στο πρόσωπό σου πάντα ξεχνώ κάθε χαρά, και κάθε πανηγύρι… Αν θέλεις της καρδούλας μου να κάμεις το χατίρι πὄχει μ’ εσέ παιδιάτικους καημούς και καλοσύνη, το παραμύθι να μου πεις με τη βασιλοπούλα που σ’ άκουε και μ’ ανοιχτό το στόμα είχε μείνει προχθές, σαν το πρωτόλεγες, η νια σου η αδερφούλα. Ήταν της Ηλιογέννητης που μια Λαμπρή εγεννήθη, κι είχε τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθη, που η κακή της αδερφή μια δίσεχτην ημέρα, καθώς την αποκοίμισε γλυκά στα γόνατά της, της έμπηξε χρυσό καρφί στου κεφαλιού της την κορφή κι η κόρη έγινεν έξαφνα χιονάτη περιστέρα, κι επέταξε στου βασιλιά το παραθύρι αγνάντια, κι επέφταν τριαντάφυλλα με το κελάδημά της, κι απ’ το κορμί της έπεφταν αντί φτερά διαμάντια… Θα το ακούσω ήσυχος με μάτια στυλωμένα, γιατ’ είν’ ωραίο να γενώ πάλι παιδί από σένα! Βρύσες μ’ αθάνατο νερό και με φτερούγες άτια, δρακόντοι, βασιλόπουλα, πεντάμορφες, παλάτια, κρυφό μεθύσι στη ζεστή θα χύσουν κάμαρά μας· κι η φλόγα η σπιθόβολη που βγαίνει απ’ τη γωνιά μας θα μας φανεί στα μάτια μας τα μισονυσταγμένα καμιά Νεράιδα σπλαχνική με ρούχα αστροσπαρμένα που ήρθε για σε, να της ειπείς τί θέλεις, και να γένει. Για σε που τόσο είσαι καλή, και τόσο αδικημένη… Κι εγώ που τώρ’ από καιρό έχω καημό περίσσο σ’ ένα τραγούδι γελαστό να γλυκοτραγουδήσω αυτά τα ωραία ψέματα π’ ανθούν στα παραμύθια, αφού τραγούδια θλιβερά μου έδωκε η αλήθεια,— το κάθε σου γλυκόλογο που θα χτυπά τ’ αφτιά μου σ’ ένα στιχάκι φτερωτό θα βγαίνει απ’ την καρδιά μου, —λευκός αφρός του κύματος που σπάει στ’ ακρογιάλι.— Κι αγάλια αγάλια στο ξανθό τριγύρω σου κεφάλι θε να πετούνε άτακτα, θαμπά, μιοσοπλασμένα, θα τ’ αντικρίζ’ όλα μαζί, και πάλι ένα ένα θα φαίνουνται, θα λάμπουνε, θα σβήνουν τραγουδάκια σαν πεταλούδες πλουμιστά, γλυκά σαν τα λακκάκια σε δυο δροσάτα μάγουλα που ξέρω· τα γνωρίζεις… —Τί πονηρά χαμογελάς, και —τάχα— κοκκινίζεις; </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] dp3cmkufn27hiy9v3jdbgjx4japwl1h 166645 166644 2026-06-17T17:50:01Z Grecoeditor 19180 166645 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Της Ηλιογέννητης | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Να ’μουν τ’ αγιόκλημα]] | προηγούμενο=[[Εκείνος που μια μέρα…]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 1882. }} {{block center/s}} <poem> Τώρα π’ αρχίζουν τα βουνά να ντύνονται με χιόνι και του βοριά το βογκητό στο σπίτι μάς μαζώνει, και χάνοντας τον ήλιο της η μυγδαλιά η καημένη πετάει τα νυφιάτικα και πέφτει και πεθαίνει, και φτάνουν οι απόκριες και τα μυαλά μας κλέβουν κι η προσωπίδα κι ο χορός κι ο έρως συντροφεύουν, και κλαίμε τις καρδούλες μας, τα πόδια, τα πουγκιά μας, τώρα μας κράζ’ η φτωχική και ολόζεστη γωνιά μας. Έλα, χρυσή αδελφούλα μου, με δύο σου λογάκια να λησμονήσω και γιορτές και κρύο και φαρμάκια, να σκορπισθεί τριγύρω μας καλοκαιριά η χαρά μας και ουρανό ν’ απλώσουμε γαλάζιο τα όνειρά μας. Γύρω μας όλοι χαίρονται και τρέχουν κι αποκρεύουν κι οι έγνοιες οπού τριγυρνούν παντού και βασιλεύουν είν’ ένα σπίτι ολόφωτο με κόσμο και βοή και με μια κόρη ακούραστη χορός ώς το πρωί· κι όλος ο κόσμος κι οι χαρές κι οι λύπες κι οι φροντίδες κρύβονται μες στα δομινά και μες στις προσωπίδες. Δε θέλω ν’ ανοιχθεί γι’ αυτά το στόμα το δικό σου· εγώ μπροστά στη χάρη σου, μπροστά στο πρόσωπό σου πάντα ξεχνώ κάθε χαρά, και κάθε πανηγύρι… Αν θέλεις της καρδούλας μου να κάμεις το χατίρι πὄχει μ’ εσέ παιδιάτικους καημούς και καλοσύνη, το παραμύθι να μου πεις με τη βασιλοπούλα που σ’ άκουε και μ’ ανοιχτό το στόμα είχε μείνει προχθές, σαν το πρωτόλεγες, η νια σου η αδερφούλα. Ήταν της Ηλιογέννητης που μια Λαμπρή εγεννήθη, κι είχε τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθη, που η κακή της αδερφή μια δίσεχτην ημέρα, καθώς την αποκοίμισε γλυκά στα γόνατά της, της έμπηξε χρυσό καρφί στου κεφαλιού της την κορφή κι η κόρη έγινεν έξαφνα χιονάτη περιστέρα, κι επέταξε στου βασιλιά το παραθύρι αγνάντια, κι επέφταν τριαντάφυλλα με το κελάδημά της, κι απ’ το κορμί της έπεφταν αντί φτερά διαμάντια… Θα το ακούσω ήσυχος με μάτια στυλωμένα, γιατ’ είν’ ωραίο να γενώ πάλι παιδί από σένα! Βρύσες μ’ αθάνατο νερό και με φτερούγες άτια, δρακόντοι, βασιλόπουλα, πεντάμορφες, παλάτια, κρυφό μεθύσι στη ζεστή θα χύσουν κάμαρά μας· κι η φλόγα η σπιθόβολη που βγαίνει απ’ τη γωνιά μας θα μας φανεί στα μάτια μας τα μισονυσταγμένα καμιά Νεράιδα σπλαχνική με ρούχα αστροσπαρμένα που ήρθε για σε, να της ειπείς τί θέλεις, και να γένει. Για σε που τόσο είσαι καλή, και τόσο αδικημένη… Κι εγώ που τώρ’ από καιρό έχω καημό περίσσο σ’ ένα τραγούδι γελαστό να γλυκοτραγουδήσω αυτά τα ωραία ψέματα π’ ανθούν στα παραμύθια, αφού τραγούδια θλιβερά μου έδωκε η αλήθεια,— το κάθε σου γλυκόλογο που θα χτυπά τ’ αφτιά μου σ’ ένα στιχάκι φτερωτό θα βγαίνει απ’ την καρδιά μου, —λευκός αφρός του κύματος που σπάει στ’ ακρογιάλι.— Κι αγάλια αγάλια στο ξανθό τριγύρω σου κεφάλι θε να πετούνε άτακτα, θαμπά, μιοσοπλασμένα, θα τ’ αντικρίζ’ όλα μαζί, και πάλι ένα ένα θα φαίνουνται, θα λάμπουνε, θα σβήνουν τραγουδάκια σαν πεταλούδες πλουμιστά, γλυκά σαν τα λακκάκια σε δυο δροσάτα μάγουλα που ξέρω· τα γνωρίζεις… —Τί πονηρά χαμογελάς, και —τάχα— κοκκινίζεις; </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] ewewdztcek2t23b97tt0fppxcacqf6h 0 52676 166646 2026-06-17T18:00:21Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Να ’μουν τ’ αγιόκλημα | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Ο Μαύρος]] | προηγούμενο=[[Της Ηλιογέννητης]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 30 Μαρτίου 188... 166646 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Να ’μουν τ’ αγιόκλημα | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Ο Μαύρος]] | προηγούμενο=[[Της Ηλιογέννητης]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 30 Μαρτίου 1880. }} {{block center/s}} <poem> Να ’μουν τ’ αγιόκλημα που απ’ την αυλή σου ψηλά στον τοίχο σου σκαλώνει, ανθεί, που με τη δρόσο σου, με την πνοή σου πάντα δροσίζεται, και πάντα ζει. Στο παραθύρι σου να ’ρθώ να στήσω κλωνάρια πράσινα για ν’ ακουμπάς, στρώμα, προσκέφαλο να σου χαρίσω, να γέρνεις ήσυχα, να μ’ αγαπάς. Ν’ ανακατώνουνται, να γίνουντ’ ένα, να κουβεντιάζουνε αδελφικά τα λουλουδάκια μου τα μυρωμένα με τα μαλλάκια σου τα καστανά. Να λούζω αδιάκοπα τα όνειρά σου με των ανθών μου τη μυρουδιά, κι εσύ τους κλώνους μου με τη δροσιά σου· εγώ δουλεύτρα σου κι εσύ κυρά. Και στο καλότυχο παράθυρό σου όποιος το ταίρι μας τύχει να ιδεί να λέγει εμένανε δεντρί δικό σου δικό μου λούλουδο εσέ να ειπεί. Χωρίς εσένανε να μην ανθίζω, χωρίς εμένανε να μη γελάς, την ευτυχία μου να σου χαρίζω, την εμορφάδα σου να μου σκορπάς. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] q05e00kahwvbrmatj4m56ncxw4w0unh 0 52677 166648 2026-06-18T05:01:03Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο Μαύρος | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η ματιά της κόρης]] | προηγούμενο=[[Να ’μουν τ’ αγιόκλημα]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 17 Ιουλίου 188... 166648 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο Μαύρος | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η ματιά της κόρης]] | προηγούμενο=[[Να ’μουν τ’ αγιόκλημα]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 17 Ιουλίου 1880. }} {{block center/s}} <poem> Θα λιώσ’ η άνοιξη τα χιόνια, θα φέρει άνθη κι ευωδιές, στα σπίτια μας τα χελιδόνια και την αγάπη στις καρδιές. Κι η θάλασσα δε θα παλεύει με τους ανέμους της κακή· μαΐστρος θε να την χαϊδεύει και θα την κάνει σπλαχνική. Έχετε γεια θα πω στα ξένα, και τ’ απριλιάτικο αγέρι στα μέρη μου τ’ αγαπημένα σα χελιδόνι θα με φέρει. Εκεί που ζουν καμαρωτά τα νόστιμα τα κοριτσάκια, και δυο ζουμπούλι’ αγαπητά και δυο ανίκητα ματάκια. Νύχτα θε νά ειναι ξαπλωμένη, και μοναξιά και σιγαλιά. Κάθε ψυχή θα ξαποσταίνει μες στων ονείρων τη φωλιά. Γοργά γοργά θα τρέξω νά βρω, όχι κρεβάτι απαλό, αλλά το Μαύρο μου, το Μαύρο, το άλογό μου το καλό. Θα τον χαϊδέψω τρυφερά, ηδονικά θα χλιμιντρίσει, στα υπερήφανα πλευρά θα με δεχθεί, και θα κινήσει. Κι όταν με φέρει αποκάτου σ’ ένα παράθυρο κλειστό, θα πάρει εκεί τ’ ανάσασμά του το νοητάκι το πιστό. Και καρφωτός εγώ στη σέλα σα φάντασμα, σαν ξωτικό, να τραγουδώ θ’ αρχίσω —ω τρέλα!— ένα τραγούδι ερωτικό· ένα τραγούδι που της φέρνει στα χείλη αναστεναγμό, που κάθε στίχος του της σπέρνει κι ένα στα στήθη της καημό. Και θε ν’ ανοίξει αγάλι ’γάλι το παραθύρι το κλειστό, και στο φεγγάρι θα προβάλει άλλο φεγγάρι πιο σωστό. Καρδιοχτυπώντας σε λιγάκι θα ιδώ αέρινο, ελαφρό, να ξαγλιστρά σ’ ένα σχοινάκι, ένα κορμί, έναν αφρό. Μα πριν στο χώμα να πατήσει η χαϊδεμένη μου κυρά, η αγκαλιά μου θα την κλείσει, θα κάμει ο Μαύρος μου φτερά. Όλη τη νύχτα αφρισμένος σπίθες θα χύνει, θα πετά, γιατί θα ξέρει ο καημένος το θησαυρό που θα κρατά. Και θα περάσουμε μαζί του χώρα και κάμπο και ποτάμι· στη χαίτη τη μεταξωτή του θα γέρνει εκείνη σαν καλάμι. Κάτασπρη θα ’ν’ η φορεσιά της, σκόρπια μαλλιά, σβηστή φωνή… Τα στήθη τα μισάνοιχτά της θα είναι γεμάτα ηδονή. Θα μας φωτίζει το φεγγάρι, κι όποια νεράιδα μάς κοιτάξει θα φοβηθεί τον καβαλάρη που μια νεράιδα έχει αρπάξει. Και όταν φθάσομ’ εκεί κάτω εις του βουνού τη ρεματιά που τρέχει το νερό δροσάτο και λούζει μια γριά ιτιά, εκεί στο έρημο ξωκλήσι, στον ίσκιο και στη σιγαλιά, ο Μαύρος μου θα σταματήσει, εκεί θα στήσουμε φωλιά… Του φεγγαριού τ’ αχνά τα κάλλη θα σβήσουν πίσω απ’ το βουνό, και η αυγούλα θα προβάλει μαζί με τον αυγερινό. Με της αυγούλας τις λαμπράδες γλυκά σφιχτά θ’ αγκαλιασθούμε… Χωρίς βοή, ψαλμούς, παπάδες, κει πέρα… θα στεφανωθούμε. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 2l3rh89rgf6avsrs4b31n797gh4kc5y 0 52678 166649 2026-06-18T05:06:18Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η ματιά της κόρης | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η ματιά της κόρης]] | προηγούμενο=[[Να ’μουν τ’ αγιόκλημα]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην παρούσα συλλογή.... 166649 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η ματιά της κόρης | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η ματιά της κόρης]] | προηγούμενο=[[Να ’μουν τ’ αγιόκλημα]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην παρούσα συλλογή. }} {{block center/s}} <poem> Απ’ το καναρίνι όπου στο κλουβί του πεταχτό θωρώ να γυρνά με χάρη το χρυσό κορμί του έξαφνα μπροστά μου πέφτει ένα φτερό· απ’ το καναρίνι μέσα στο κλουβί του. Ξέγνοιαστο πουλάκι, πού να καταλάβει! τη γλυκιά λαλιά, τα τρελά παιγνίδια μια στιγμή δεν παύει μες στην ασημένια του κλουβιού φωλιά· ξέγνοιαστο πουλάκι, πού να καταλάβει! Φύσηξε τ’ αγέρι, το φτεράκι αρπάζει· πού θε να σταθεί; Κοίταξε πώς φεύγει! πεταλούδα μοιάζει. Από ποιό λουλούδι θε ν’ αγαπηθεί; Φύσηξε τ’ αγέρι, το φτεράκι αρπάζει. Έτσι κι απ’ την κόρη που γοργά διαβαίνει φεύγει μια ματιά. Δε γυρνά, δε στέκει, πάει χαριτωμένη… Αχ! σε τίνος στήθη άναψε φωτιά η ματιά της κόρης που γοργά διαβαίνει; </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 4usfp2z7sit65qwopdfn57bpc3m9mnp 166650 166649 2026-06-18T05:07:13Z Grecoeditor 19180 166650 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η ματιά της κόρης | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η ψυχή]] | προηγούμενο=[[Ο Μαύρος]] | σημειώσεις = Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην παρούσα συλλογή. }} {{block center/s}} <poem> Απ’ το καναρίνι όπου στο κλουβί του πεταχτό θωρώ να γυρνά με χάρη το χρυσό κορμί του έξαφνα μπροστά μου πέφτει ένα φτερό· απ’ το καναρίνι μέσα στο κλουβί του. Ξέγνοιαστο πουλάκι, πού να καταλάβει! τη γλυκιά λαλιά, τα τρελά παιγνίδια μια στιγμή δεν παύει μες στην ασημένια του κλουβιού φωλιά· ξέγνοιαστο πουλάκι, πού να καταλάβει! Φύσηξε τ’ αγέρι, το φτεράκι αρπάζει· πού θε να σταθεί; Κοίταξε πώς φεύγει! πεταλούδα μοιάζει. Από ποιό λουλούδι θε ν’ αγαπηθεί; Φύσηξε τ’ αγέρι, το φτεράκι αρπάζει. Έτσι κι απ’ την κόρη που γοργά διαβαίνει φεύγει μια ματιά. Δε γυρνά, δε στέκει, πάει χαριτωμένη… Αχ! σε τίνος στήθη άναψε φωτιά η ματιά της κόρης που γοργά διαβαίνει; </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] hwkgrrev1r9i57sd2hvq3vp1be2pa5m 0 52679 166651 2026-06-18T05:12:12Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η ψυχή | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Φθινόπωρον]] | προηγούμενο=[[Η ματιά της κόρης]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1880. }} {{block center/s}} <poem> Όταν θα ’ρθεί του χωρ... 166651 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η ψυχή | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Φθινόπωρον]] | προηγούμενο=[[Η ματιά της κόρης]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1880. }} {{block center/s}} <poem> Όταν θα ’ρθεί του χωρισμού η ώρα, και θα τρέξει με μια φροντίδ’ αγγελική Εκείνη να του φέξει, πώς τρέμει μήπως άθελα στην κόρη φανερώσει το τρυφερό του μυστικό ευδαιμονία τόση. Σιγά τραβούν, εμπρός αυτός, και πίσω του εκείνη φως μελιχρό στο δρόμο του όσο να φύγει χύνει· αλλ’ η ζωή όπου σκορπά στα βράδια του η ζωή της είναι γλυκύτερη απ’ το φως που βγάζει το κερί της. Προτού η θύρα ν’ ανοιχθεί και βγει στα σκότη πάλι, μια καληνύχτα να της πει γυρίζει το κεφάλι· και με την ύστερη ματιά που επάνω της στυλώνει θαρρεί πως βλέπει την Ψυχή, όταν δειλά σιμώνει κει που κοιμάτ’ ο Έρως της, μ’ ένα κερί στο χέρι, για να ιδεί τη μαγική θωριά του που δεν ξέρει… </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] cd2r8tizobzx9yancckdf2joz0wmzi3 0 52680 166652 2026-06-18T05:18:47Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Φθινόπωρον | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το ταξίδι]] | προηγούμενο=[[Η ψυχή]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1880. }} {{block center/s}} <poem> Μ’ αρέσει το φθινόπωρο που α... 166652 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Φθινόπωρον | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το ταξίδι]] | προηγούμενο=[[Η ψυχή]] | σημειώσεις = Γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1880. }} {{block center/s}} <poem> Μ’ αρέσει το φθινόπωρο που αλλάζει στην αράδα θωριές η φύσις κι η ψυχή καημούς με γληγοράδα, που πριν χορτάσεις σύννεφα, κακό κι ανεμοζάλη, πάλι γελά ο ουρανός, ο ήλιος, τ’ ακρογιάλι, που τώρα ίσκιο λαχταράς, περίπατο κι αέρι, και τώρα ζέστη σε γωνιά μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Χειμώνας και καλοκαιριά τ’ αταίριαστο ζευγάρι, γεννήσαν το φθινόπωρο, μονάκριβο καμάρι· το γέλιο έχει της μάνας του, του γέρου του τα φρύδια, κι οι δυο το θρέφουν με φιλιά και χάιδια και στολίδια. ✳ Τί έρμο που επέρασα χειμώνα στη γωνιά μου! Κρύβαν τον ήλιο σύννεφα και πάγοι την καρδιά μου· μα μόλις ήρθ’ η άνοιξη, ρόδα γεννά στους κήπους και στην καρδιά μου ενός καημού τους πρώτους δειλούς χτύπους. Το καλοκαίρι έφθασε τα ρόδα να μαράνει, μα της καρδιάς μου τον ανθό χλωρότερο τον κάνει, και στην αυγή και στη βραδιά, στο δάσος, στ’ ακρογιάλι εσκόρπισεν αχόρταστα τα εύοσμά του κάλλη. Και τώρα το φθινόπωρο με κάνει και δακρύζω και με τα περασμένα μας τους στίχους μου στολίζω. ✳ Ο ουρανός φορέματα φορεί μαυροβαμμένα, και κλαίει το καλοκαίρι του που τὄφυγε στα ξένα· με τα φτερούγια του ο βοριάς σκορπά τα δάκρυά του, μα ιδές πώς είν’ ολόφρεσκη η εξοχή εκεί κάτου! Τον κήπο μου, από άνθινα λογιών πετράδια στρώμα, μου τον επλούτισ’ η βροχή και με διαμάντι’ ακόμα. Μπροστά απ’ το παραθύρι μου περνά γοργά μια κόρη που κάτου από το μαύρο της βαρύ επανωφόρι ακόμα με τριανταφυλλί φουστάν’ είναι ντυμένη. Τί έμορφα της φύσεως την όψη παρασταίνει! ✳ Μονάχοι στον περίπατο θα βγούμε μιαν ημέρα, κι αλάργα θα τραβήξουμε, πέρ’ απ’ το ρέμα, πέρα· εκεί που θα γυρίζουμε βροχούλα θα μας πιάσει, θ’ αρχίσουμε το τρέξιμο, κι όποιος τον άλλο φτάσει· μα νά μπροστά μας βρίσκεται μοναχικό καλύβι και κρύβει το ταιράκι μας κι απ’ τη βροχή μάς κρύβει. Σ’ ένα σκαμνάκι, αγάπη μου, τα δυο θα στριμωχθούμε, και τόσο ωραία όνειρα θα βλέπουμε, θα ειπούμε, που θά βρει πάλι ο ουρανός το γαλανό του χρώμα, κι εμείς τυφλοί κι εμείς κουφοί, θα κελαηδούμ’ ακόμα. ✳ Σα γάστρα πὄχει επάνω της λουλούδια ένα πλήθος κι ακόμα δεν εστόλισαν ούτε μαλλιά, ούτε στήθος, γιατί δε βρέθηκε γι’ αυτά χεράκι να τα κόψει, κι εκεί θα χάσουν άδικα τη δροσερή τους όψη, βαθιά βαθιά η καρδούλα μου πόσα κρατεί για σένα λογάκια, όρκους, δάκρυα και γέλια μαζωμένα, και πόσα όνειρα, χαρές, παράπονα, ενθυμήσεις, που καρτερούν τόσον καιρό εσέ να τα θερίσεις. Έλα, και ξέρω ν’ αγαπώ, έλα προτού — τί κρίμα! — χαθούν για πάντα μέσα μου, κι η γάστρα γίνει μνήμα. ✳ Πόσα τραγούδια έχασα ζεστά, καρδιά γεμάτα μέσα σε κάλλη άκαρδα, σε χιονισμένα νιάτα! Και τώρα τρέμω, ντρέπομαι για σε να ξαναρχίσω τους ίδιους αναστεναγμούς, τους ίδιους ήχους πίσω. Ναι· τρέμω μην εγράφθηκε, καθώς η χειμωνάνθη που βγάζει μες στη χειμωνιά τα ζηλευτά της άνθη, ναι, τρέμω μην εγράφθηκεν από ζηλιάρα τύχη να πέφτουν πάντα σ’ ασχημιές οι έμορφοί μας στίχοι. Και ντρέπομαι με φόρεμα λευκό, μα φορεμένο, να ντύσω της νυφούλας μου τη νιότη την παρθένο. ✳ Στην ακριβή του θάλασσα ο ήλιος θα βουτήσει και στέκω την αχόρταστη να καμαρώσω δύση· κι αντί για ροδοσύννεφα, θαμπώνουν τις ματιές μου αέρινα φαντάσματα, οι αγάπες οι παλιές μου· όλες μαζί, χιλιόχρωμο μπουκέτο από κάλλη! Αυτή με βλέπ’ ηδονικά, και παγωμένα η άλλη, εκείνη με τα δάκρυα, η υστερνή με ζήλια, και μια με γέλιο Σατανά στ’ αγγελικά της χείλια… —Παρθενικό μου μέτωπο, γιά πρόβαλε μπροστά τους, να ξημερώσει κι οι νεκροί να παν στα μνήματά τους. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 8y6qlyg2znaootilqi63rfeks8km4ae 166653 166652 2026-06-18T05:20:39Z Grecoeditor 19180 166653 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Φθινόπωρον | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το ταξίδι]] | προηγούμενο=[[Η ψυχή]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε, με κάπως διαφορετική μορφή, στο περιοδικό Μη Χάνεσαι στις 16 Οκτωβρίου 1881. }} {{block center/s}} <poem> Μ’ αρέσει το φθινόπωρο που αλλάζει στην αράδα θωριές η φύσις κι η ψυχή καημούς με γληγοράδα, που πριν χορτάσεις σύννεφα, κακό κι ανεμοζάλη, πάλι γελά ο ουρανός, ο ήλιος, τ’ ακρογιάλι, που τώρα ίσκιο λαχταράς, περίπατο κι αέρι, και τώρα ζέστη σε γωνιά μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Χειμώνας και καλοκαιριά τ’ αταίριαστο ζευγάρι, γεννήσαν το φθινόπωρο, μονάκριβο καμάρι· το γέλιο έχει της μάνας του, του γέρου του τα φρύδια, κι οι δυο το θρέφουν με φιλιά και χάιδια και στολίδια. ✳ Τί έρμο που επέρασα χειμώνα στη γωνιά μου! Κρύβαν τον ήλιο σύννεφα και πάγοι την καρδιά μου· μα μόλις ήρθ’ η άνοιξη, ρόδα γεννά στους κήπους και στην καρδιά μου ενός καημού τους πρώτους δειλούς χτύπους. Το καλοκαίρι έφθασε τα ρόδα να μαράνει, μα της καρδιάς μου τον ανθό χλωρότερο τον κάνει, και στην αυγή και στη βραδιά, στο δάσος, στ’ ακρογιάλι εσκόρπισεν αχόρταστα τα εύοσμά του κάλλη. Και τώρα το φθινόπωρο με κάνει και δακρύζω και με τα περασμένα μας τους στίχους μου στολίζω. ✳ Ο ουρανός φορέματα φορεί μαυροβαμμένα, και κλαίει το καλοκαίρι του που τὄφυγε στα ξένα· με τα φτερούγια του ο βοριάς σκορπά τα δάκρυά του, μα ιδές πώς είν’ ολόφρεσκη η εξοχή εκεί κάτου! Τον κήπο μου, από άνθινα λογιών πετράδια στρώμα, μου τον επλούτισ’ η βροχή και με διαμάντι’ ακόμα. Μπροστά απ’ το παραθύρι μου περνά γοργά μια κόρη που κάτου από το μαύρο της βαρύ επανωφόρι ακόμα με τριανταφυλλί φουστάν’ είναι ντυμένη. Τί έμορφα της φύσεως την όψη παρασταίνει! ✳ Μονάχοι στον περίπατο θα βγούμε μιαν ημέρα, κι αλάργα θα τραβήξουμε, πέρ’ απ’ το ρέμα, πέρα· εκεί που θα γυρίζουμε βροχούλα θα μας πιάσει, θ’ αρχίσουμε το τρέξιμο, κι όποιος τον άλλο φτάσει· μα νά μπροστά μας βρίσκεται μοναχικό καλύβι και κρύβει το ταιράκι μας κι απ’ τη βροχή μάς κρύβει. Σ’ ένα σκαμνάκι, αγάπη μου, τα δυο θα στριμωχθούμε, και τόσο ωραία όνειρα θα βλέπουμε, θα ειπούμε, που θά βρει πάλι ο ουρανός το γαλανό του χρώμα, κι εμείς τυφλοί κι εμείς κουφοί, θα κελαηδούμ’ ακόμα. ✳ Σα γάστρα πὄχει επάνω της λουλούδια ένα πλήθος κι ακόμα δεν εστόλισαν ούτε μαλλιά, ούτε στήθος, γιατί δε βρέθηκε γι’ αυτά χεράκι να τα κόψει, κι εκεί θα χάσουν άδικα τη δροσερή τους όψη, βαθιά βαθιά η καρδούλα μου πόσα κρατεί για σένα λογάκια, όρκους, δάκρυα και γέλια μαζωμένα, και πόσα όνειρα, χαρές, παράπονα, ενθυμήσεις, που καρτερούν τόσον καιρό εσέ να τα θερίσεις. Έλα, και ξέρω ν’ αγαπώ, έλα προτού — τί κρίμα! — χαθούν για πάντα μέσα μου, κι η γάστρα γίνει μνήμα. ✳ Πόσα τραγούδια έχασα ζεστά, καρδιά γεμάτα μέσα σε κάλλη άκαρδα, σε χιονισμένα νιάτα! Και τώρα τρέμω, ντρέπομαι για σε να ξαναρχίσω τους ίδιους αναστεναγμούς, τους ίδιους ήχους πίσω. Ναι· τρέμω μην εγράφθηκε, καθώς η χειμωνάνθη που βγάζει μες στη χειμωνιά τα ζηλευτά της άνθη, ναι, τρέμω μην εγράφθηκεν από ζηλιάρα τύχη να πέφτουν πάντα σ’ ασχημιές οι έμορφοί μας στίχοι. Και ντρέπομαι με φόρεμα λευκό, μα φορεμένο, να ντύσω της νυφούλας μου τη νιότη την παρθένο. ✳ Στην ακριβή του θάλασσα ο ήλιος θα βουτήσει και στέκω την αχόρταστη να καμαρώσω δύση· κι αντί για ροδοσύννεφα, θαμπώνουν τις ματιές μου αέρινα φαντάσματα, οι αγάπες οι παλιές μου· όλες μαζί, χιλιόχρωμο μπουκέτο από κάλλη! Αυτή με βλέπ’ ηδονικά, και παγωμένα η άλλη, εκείνη με τα δάκρυα, η υστερνή με ζήλια, και μια με γέλιο Σατανά στ’ αγγελικά της χείλια… —Παρθενικό μου μέτωπο, γιά πρόβαλε μπροστά τους, να ξημερώσει κι οι νεκροί να παν στα μνήματά τους. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] lr9m1d91yn2sx2tahwx71l5txfx14wa 0 52681 166654 2026-06-18T05:36:33Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Το ταξίδι | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η ματιά της κόρης]] | προηγούμενο=[[Φθινόπωρον]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο ετήσιο περιοδικό Ποικίλη Στοά το έτος 1885. }} {{block... 166654 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Το ταξίδι | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Η ματιά της κόρης]] | προηγούμενο=[[Φθινόπωρον]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο ετήσιο περιοδικό Ποικίλη Στοά το έτος 1885. }} {{block center/s}} <poem> Μου σφίγγει ο καημός, σα θηλιά το λαιμό και μες στην καρδιά με δαγκώνει σα φίδι. Παράξενο θέλω ν’ αρχίσω ταξίδι, χωρίς, μα χωρίς τελειωμό. Το δρόμο μ’ αργά να τραβώ, να τραβώ, αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω, ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω με κόσμο τυφλό και βουβό. Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά, κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα, ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα, και κάτου γυναίκα καμιά. Ε! ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ, ατέλειωτο, έρμο, σ’ αγνώριστη χώρα, δε θα ’χω περίσσια λαχτάρα σαν τώρα, Αγάπη, από σε να χαθώ! </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] dhue71jl57725582p2a47ft8lxnuxys 0 52682 166655 2026-06-18T05:48:20Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Επιστολή | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Προσευχή (Παλαμά)]] | προηγούμενο=[[Το ταξίδι]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στην Εστία, στις 27 Μαίου 1884. }} {{block center/s}} <poem> Φαρμάκ’ ε... 166655 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Επιστολή | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Προσευχή (Παλαμά)]] | προηγούμενο=[[Το ταξίδι]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στην Εστία, στις 27 Μαίου 1884. }} {{block center/s}} <poem> Φαρμάκ’ είναι τ’ αχείλι μου και μαύρ’ είν’ η καρδιά μου απ’ τον καιρό που σ’ έχασα, μονάκριβ’ έρωτά μου! Του κάκου τόσες της ζωής χαρές και τρικυμίες, της νιότης τα ονείρατα, του κόσμου οι ιστορίες, τριγύρω μ’ ανυπόμονα πετούν και θορυβούνε και τη στολή του τραγουδιού γυρεύουν να ντυθούνε· τ’ αφήνω κι απελπίζονται, και φεύγουν πεισμωμένα, παιδιά που τα παράτησεν η μάνα γυμνωμένα. Μα όταν σε στοχάζομαι, —κατάλευκα λουλούδια χθες σ’ άγριο βάτο έβλεπα γεμάτον απ’ αγκάθια— για σένα έχω μοναχά παρθενικά τραγούδια στης ερημιάς τα βάσανα, στης ξενιτιάς τα πάθια. Να ’ξερες… κάθε δειλινό, την ώρα που θα σβήσει ο ήλιος μες στη θάλασσα, στο βράχο ανεβαίνω και κάμπο, θάλασσα, ουρανό, βουνά, χωριά, τη φύση του Μάη τη γιορτιάτικη κοιτάζω, και προσμένω. Αλλά του κάμπου οι εμορφιές μού λένε μ’ ένα στόμα πως λείπ’ η εμορφάδα σου, αγάπη μου, ακόμα. Και το γλυκάνισο, σπαρτό στ’ αλώνι’ αράδα αράδα, η πιο χλωρή και πρόσχαρη απ’ όλες πρασινάδα, κι εκειά τα στάχυα τα ξανθά που όλο τα πειράζει τ’ αέρι ερωτικότατο κι είναι γεμάτα νάζι, κι οι παπαρούνες, ωσάν νιες τρελές και ξαναμμένες μες στα ανθισμένα κλήματα, μητέρες προκομμένες, και οι ελιές οι ταπεινές, μα πλούσιες περίσσια, κι οι λυγερές καλόγριες, τα μαύρα κυπαρίσσια, και το βουνό με τις ψηλές χιονόστρωτες κορφές του κι ο βράχος με τα σχίνα του και τις αλισφασκιές του κι η λιόκαφτη χωριάτισσα, και το λευκό κοπάδι, και το χωριό το ήμερο, και τ’ άγριο λαγκάδι, όλες αυτές οι εμορφιές μού λένε μ’ ένα στόμα πως λείπ’ η εμορφάδα σου, αγάπη μου, ακόμα για να μου δώσουνε σωστή του Μάη την εικόνα· τώρα δε φτάνουν από με να διώξουν το χειμώνα. Όταν ρημάζει ο χωρισμός την άτυχη καρδιά μας κι η πρασινότερη άνοιξις είν’ ερημιά μπροστά μας· το κρυσταλλένιο το νερό απ’ του βουνού τη ράχη μες σε θολό γυαλί θολή πάντα θωριά θε να ’χει. Στη θάλασσα το μάτι μου μονάχα όταν γυρίσει, βρίσκει μεθύσ’ ηδονικό, παράξενο μεθύσι. Η θάλασσα που στον κρυφό και φοβερό της όγκο φωλιάζει κάθε κεραυνός, και κάθε αρμονία, απ’ του φιλιού τη στεναξιά ώς του θεριού το βόγκο, μου δίνει με την όψη της γλυκά παρηγορία κι ελπίδα με το κύμα της που στ’ ακρογιάλι σβήνει. Ανώτερη κι από τη γη κι απ’ τον αιθέρα εκείνη γιατί κι οι δυο με όλα τους την έχουνε μοιράνει, κάνει για μένα θαύματα που ο Θεός δεν κάνει· όταν σ’ αυτή τη θάλασσα που τόσο με μεθάει ο ήλιος κάθε δειλινό να πέσει αργοκινάει, θαρρώ πως πάει, αγάπη μου, ο ήλιος να σε φέρει, και ρόδ’ αφήνει πίσω του σα να μου λέει: καρτέρει. Και νά! κι από το σύννεφο εκείνο που προβάλλει ωσάν κανέναν άγγελο να κρύβει χρυσομάλλη, κι απ’ τ’ άλλο που σα μενεξές θεόρατος πετιέται, κι απ’ τον αφρό που στην κορφή του κύματος γεννιέται και μέσ’ απ’ το απέραντο των ρόδων περιβόλι, απ’ όλη αυτή τη θάλασσα κι από τη δύση όλη, το κάθε ροδοσύννεφο, το κάθε κρινοκύμα ::::::::εσένα ξεσκεπάζει· πότ’ ενός γλάρου έχεις φτερά, πότε νεράιδας βήμα, τώρα θεάς μυστήριο, τώρα παιδούλας νάζι. Μ’ απλώνεις τα χεράκια σου, μου γνεύεις, με κοιτάζεις, μ’ ευφραίνεις με χαμόγελο, με δάκρυο με σπαράζεις, και πότε κράζεις «έρχομαι», και πότε κράζεις «έλα…». Α! τί γεννά του χωρισμού, της μοναξιάς η τρέλα! Εις της αυγής τον ουρανό έν’ άστρο καμαρώνω ::::::::που μόνο λαμπυρίζει· και του δικού μας έρωτος τον ουρανό στολίζει ::::::::ένα φιλάκι μόνο. Σαν των καρδιών μας την αυγή, σαν της αυγής τα κάλλη ένα μονάχα όνειρο κι ο ύπνος μου προβάλλει· στην αγκαλιά μου οδηγεί κάθε νυχτιά εσένα κι ατέλειωτο, απαράλλαχτο, πληθαίνει ολοένα το πρώτο και το ύστερο φιλάκι μας εκείνο, από καημό και παρθενιά χρυσής στιγμούλας κρίνο. Κι όταν ξυπνώ, κι οι τέσσαρες της κάμαράς μου τοίχοι μου δείχνουν ολοφάνερα της νιότης μου την τύχη, αχ! όλα είναι όνειρα, στοχάζομ’, εδώ χάμου, κι ένα δεν είναι όνειρο μονάχα: η ερημιά μου! </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 0xkpl4d2diigns6og7k7907za32xpul 0 52683 166656 2026-06-18T05:54:28Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Επιστολή | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Ο άπιστος]] | προηγούμενο=[[Επιστολή]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο ετήσιο περιοδικό Ποικίλη Στοά το 1881. }} {{block center/s}} <poem> Απάν... 166656 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Επιστολή | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Ο άπιστος]] | προηγούμενο=[[Επιστολή]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο ετήσιο περιοδικό Ποικίλη Στοά το 1881. }} {{block center/s}} <poem> Απάνου απ’ το κρεβάτι μου βαθιά παρηγοριά μου καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία· σκοτάδ’ η θλίψη μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία. Τη θλίψη διώξε την, κι εδώ Εσύ μονάχα μένε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! Σκόρπα με την αθάνατη πνοή σου μακριά μου τα όνειρα που με πλανούν και τρώνε την καρδιά μου, κι αν έρχεται καμιά φορά να με φιλεί κανένα, ας μη με φέρνει σε παλιές χαρές, σε περασμένα. με ύπνον ήσυχον σφιχτά τα δυο μου μάτια δένε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! Κάμε με πάλι ν’ αγαπώ τον κάμπο, τ’ ακρογιάλι, τον κόσμο, τον περίπατο, της πλάσεως τα κάλλη, δυνάμωσε το σώμα μου, γιάτρεψε την καρδιά μου, πάλι τραγούδια πρόσχαρα να ρίχνω στα χαρτιά μου, παλικαρίσια αισθήματα τα στήθη μου να καίνε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! Ανάστησε της νιότης μου το άνθος που εμαράθη. Κι αν η Νεράιδα η κακή, αν τύχει και το μάθει, κι έρθει μ’ ολόθερμο φιλί να το μαράνει πάλι, σβήσε, Θεέ μου, μάρανε τα δολερά της κάλλη, ή… δώσ’ της σπλάχν’ ανθρώπινα που να πονούν, να κλαίνε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] szkzs1vqbqha7fo9jd5ejheaw5wvh73 166664 166656 2026-06-18T06:20:49Z Grecoeditor 19180 166664 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Επιστολή | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Ο άπιστος]] | προηγούμενο=[[Το ταξίδι]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο ετήσιο περιοδικό Ποικίλη Στοά το 1881. }} {{block center/s}} <poem> Απάνου απ’ το κρεβάτι μου βαθιά παρηγοριά μου καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία· σκοτάδ’ η θλίψη μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία. Τη θλίψη διώξε την, κι εδώ Εσύ μονάχα μένε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! Σκόρπα με την αθάνατη πνοή σου μακριά μου τα όνειρα που με πλανούν και τρώνε την καρδιά μου, κι αν έρχεται καμιά φορά να με φιλεί κανένα, ας μη με φέρνει σε παλιές χαρές, σε περασμένα. με ύπνον ήσυχον σφιχτά τα δυο μου μάτια δένε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! Κάμε με πάλι ν’ αγαπώ τον κάμπο, τ’ ακρογιάλι, τον κόσμο, τον περίπατο, της πλάσεως τα κάλλη, δυνάμωσε το σώμα μου, γιάτρεψε την καρδιά μου, πάλι τραγούδια πρόσχαρα να ρίχνω στα χαρτιά μου, παλικαρίσια αισθήματα τα στήθη μου να καίνε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! Ανάστησε της νιότης μου το άνθος που εμαράθη. Κι αν η Νεράιδα η κακή, αν τύχει και το μάθει, κι έρθει μ’ ολόθερμο φιλί να το μαράνει πάλι, σβήσε, Θεέ μου, μάρανε τα δολερά της κάλλη, ή… δώσ’ της σπλάχν’ ανθρώπινα που να πονούν, να κλαίνε, ::::::::Γλυκέ μου Εσταυρωμένε! </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 5d86eqbxylf6garhz79hc7r1cwgtkwz 108 52684 166657 2026-06-18T06:07:31Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Συγγραφέας2 |όνομα = Συλί Προυντόν |ημερομηνίες = 16 Μαρτίου 1839 - 6 Σεπτεμβρίου 1907 |περιγραφή = Γάλλος ποιητής, εκπρόσωπος της σχολής του Παρνασσισμού. Νικητής του πρώτου Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1901. |εικόνα = Sully-Prudhomme.jpg |λεζάντα = Ο Συλί Προυντόμ. |β... 166657 wikitext text/x-wiki {{Συγγραφέας2 |όνομα = Συλί Προυντόν |ημερομηνίες = 16 Μαρτίου 1839 - 6 Σεπτεμβρίου 1907 |περιγραφή = Γάλλος ποιητής, εκπρόσωπος της σχολής του Παρνασσισμού. Νικητής του πρώτου Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1901. |εικόνα = Sully-Prudhomme.jpg |λεζάντα = Ο Συλί Προυντόμ. |βικιπαίδεια = Συλί Προυντόμ |βικιφθέγματα = |commons = Category:Sully Prudhomme}} 4elxb6qf0hly46gmn0n79xdt5qbfbn8 166661 166657 2026-06-18T06:14:14Z Grecoeditor 19180 166661 wikitext text/x-wiki {{Συγγραφέας2 |όνομα = Συλί Προυντόν |ημερομηνίες = 16 Μαρτίου 1839 - 6 Σεπτεμβρίου 1907 |περιγραφή = Γάλλος ποιητής, εκπρόσωπος της σχολής του Παρνασσισμού. Νικητής του πρώτου Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1901. |εικόνα = Sully-Prudhomme.jpg |λεζάντα = Ο Συλί Προυντόμ. |βικιπαίδεια = Συλί Προυντόμ |βικιφθέγματα = |commons = Category:Sully Prudhomme}} *[[Ο άπιστος]] (Μετάφραση [[Συγγραφέας:Κωστής Παλαμάς|Παλαμά]]) gxqlyi7p4jjztc9ifpmv6len8aq9gac 0 52685 166658 2026-06-18T06:11:18Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο άπιστος | συγγραφέας =Συλί Προυντόμ | μεταφραστής=Κωστής Παλαμάς | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το σχολείον]] | προηγούμενο=[[Προσευχή]] | σημειώσεις = Μεταφρασμένο το 1884. Βασισμένο στο ποίημα του Συλί Προυντόμ,... 166658 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο άπιστος | συγγραφέας =Συλί Προυντόμ | μεταφραστής=Κωστής Παλαμάς | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το σχολείον]] | προηγούμενο=[[Προσευχή]] | σημειώσεις = Μεταφρασμένο το 1884. Βασισμένο στο ποίημα του Συλί Προυντόμ, Inconstance. }} Βασίλισσα σε όλες μου τις πολυαγαπημένες! μάθε πως όλες στη σειρά τις έχ’ ονομασμένες βασίλισσες πέρα για πέρα! Ωραία είναι καθεμιά, δε μοιάζει με την άλλη, κι όλες εκείνες εμπροστά στα ιδικά σου κάλλη εκιτρινίσανε μια μέρα. Πάντοτε πλιονότερο αγαπώ την κάθε μου ερωμένη, και στην καρδιά μου καθεμιά βαθύτερα γραμμένη, βαθύτερη πληγή μού κάνει. Κι εσύ που ήρθες υστερνή, μου άναψες καμίνι λιγότερο απ’ την άγνωστην αγάπη μου εκείνη που αύριο θα με πεθάνει. sf3ysgdh0mv70eb832si1n2mu0v16gh 166659 166658 2026-06-18T06:11:44Z Grecoeditor 19180 166659 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο άπιστος | συγγραφέας =Συλί Προυντόμ | μεταφραστής=Κωστής Παλαμάς | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το σχολείον]] | προηγούμενο=[[Προσευχή]] | σημειώσεις = Μεταφρασμένο το 1884. Βασισμένο στο ποίημα του Συλί Προυντόμ, Inconstance. }} {{block center/s}} <poem> Βασίλισσα σε όλες μου τις πολυαγαπημένες! μάθε πως όλες στη σειρά τις έχ’ ονομασμένες βασίλισσες πέρα για πέρα! Ωραία είναι καθεμιά, δε μοιάζει με την άλλη, κι όλες εκείνες εμπροστά στα ιδικά σου κάλλη εκιτρινίσανε μια μέρα. Πάντοτε πλιονότερο αγαπώ την κάθε μου ερωμένη, και στην καρδιά μου καθεμιά βαθύτερα γραμμένη, βαθύτερη πληγή μού κάνει. Κι εσύ που ήρθες υστερνή, μου άναψες καμίνι λιγότερο απ’ την άγνωστην αγάπη μου εκείνη που αύριο θα με πεθάνει. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 38y5hu6cgx6p83mkyxoqnv2q5sti4tt 166660 166659 2026-06-18T06:12:27Z Grecoeditor 19180 166660 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο άπιστος | συγγραφέας =Συλί Προυντόμ | μεταφραστής=Κωστής Παλαμάς | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το σχολείον]] | προηγούμενο=[[Προσευχή]] | σημειώσεις = Μεταφρασμένο το 1884. Βασισμένο στο ποίημα του Συλί Προυντόμ, Inconstance. }} {{block center/s}} <poem> Βασίλισσα σε όλες μου τις πολυαγαπημένες! μάθε πως όλες στη σειρά τις έχ’ ονομασμένες ::::βασίλισσες πέρα για πέρα! Ωραία είναι καθεμιά, δε μοιάζει με την άλλη, κι όλες εκείνες εμπροστά στα ιδικά σου κάλλη ::::εκιτρινίσανε μια μέρα. Πάντοτε πλιονότερο αγαπώ την κάθε μου ερωμένη, και στην καρδιά μου καθεμιά βαθύτερα γραμμένη, ::::βαθύτερη πληγή μού κάνει. Κι εσύ που ήρθες υστερνή, μου άναψες καμίνι λιγότερο απ’ την άγνωστην αγάπη μου εκείνη ::::που αύριο θα με πεθάνει. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] rwkyqst63bqkg94qk3snrw03hjdc4fz 166663 166660 2026-06-18T06:20:13Z Grecoeditor 19180 166663 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Ο άπιστος | συγγραφέας =Συλί Προυντόμ | μεταφραστής=Κωστής Παλαμάς | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Το σχολείον]] | προηγούμενο=[[Προσευχή (Παλαμά)]] | σημειώσεις = Μεταφρασμένο το 1884. Βασισμένο στο ποίημα του Συλί Προυντόμ, Inconstance. }} {{block center/s}} <poem> Βασίλισσα σε όλες μου τις πολυαγαπημένες! μάθε πως όλες στη σειρά τις έχ’ ονομασμένες ::::βασίλισσες πέρα για πέρα! Ωραία είναι καθεμιά, δε μοιάζει με την άλλη, κι όλες εκείνες εμπροστά στα ιδικά σου κάλλη ::::εκιτρινίσανε μια μέρα. Πάντοτε πλιονότερο αγαπώ την κάθε μου ερωμένη, και στην καρδιά μου καθεμιά βαθύτερα γραμμένη, ::::βαθύτερη πληγή μού κάνει. Κι εσύ που ήρθες υστερνή, μου άναψες καμίνι λιγότερο απ’ την άγνωστην αγάπη μου εκείνη ::::που αύριο θα με πεθάνει. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 5nlrgxc21mir8ahts0uikpm7xlmn919 0 52686 166665 2026-06-18T06:32:11Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Το σχολείον | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Χειμωνιάτικη νυχτιά]] | προηγούμενο=[[Ο άπιστος]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στην Εστία την Πρωτοχρονιά του 1885. }} {{block center/s}} <... 166665 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Το σχολείον | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Χειμωνιάτικη νυχτιά]] | προηγούμενο=[[Ο άπιστος]] | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στην Εστία την Πρωτοχρονιά του 1885. }} {{block center/s}} <poem> Α΄ Κορίτσια και παιδιά μαζί μας είχαν στο σχολείο· συχνά, κεφάλια δίδυμα, στο ίδιο το βιβλίο ένας μικρός και μια μικρή εσκύβαν πλάγι πλάγι, στην πλάκα εζωγράφιζαν καράβια και πελάγη, εδώ κι εκεί αράδιαζαν ψαράκια και γοργόνες, και κάποτε χεροπιαστές τις ίδιες των εικόνες, που ήταν, τυφλή στη χάρη της, η ίδια η ευτυχία. Μαθαίναμε τα γράμματα με τόση προθυμία! Το γιατρικό που δύσκολα κάθε παιδί το πίνει σα ζάχαρη το γλύκαινε η συντροφιά εκείνη από μικρούλες πεταχτές και αηδονολαλούσες, και, βέργα του δασκάλου μας, λιγότερο πονούσες. Μία χαρά η γνωριμιά και η ζωή μας ήτον· επαίρναν απ’ την τρέλα μας, κι εμείς απ’ τη ντροπήν των, και πριν μας δέσ’ η μάγισσα η αγάπη στον καημό της μας σκέπαζε, σαν άγγελος λευκός, η αθωότης. Δε λησμονούντ’ οι γελαστές κι ολόγλυκες ημέρες τ’ αμύριστ’ άνθ’, οι άφτερες ακόμα περιστέρες, τα ξέπλεγα κοντά μαλλιά, τ’ απλά φορεματάκια, τα νάζια, τα καμώματα, κι η πονηριά κι η κάκια, τα χείλη που γελούσανε, τα μάτια που εκλαίγαν, τα γέλια που δεν πλήγωναν, τα δάκρυα που δεν καίγαν. Τώρα που πέρασε ο καιρός, εγώ που τίποτ’ άλλο δεν ξέρω ακόμα μέσα μου για να με πουν μεγάλο παρά καρδιά για ν’ αγαπά και νιώθει το φαρμάκι, κι είμαι το ίδιο του σχολειού παντοτινά παιδάκι, τις βλέπω τις μικρούλες μου μεγάλες και κυρίες, άλλες αφράτες κι έμορφες, άλλες χλωμές και κρύες· αυτές στα πλούτη θρέφονται, κι εκείνες τρώγ’ η φτώχεια, άλλες χαθήκαν σ’ έρωτος κι άλλες σε χάρου βρόχια. Σε πόσες είμαι άγνωστος, πόσες μού είναι ξένες, πόσες ακόμη ανύπαντρες μαραίνοντ’ οι καημένες, και πόσες λουλουδίζουνε, αγγελουδιών μητέρες! Δε λησμονιέστε, γελαστές κι ολόγλυκες ημέρες! Απ’ τα κορίτσια μια ξανθή κι εμέν’ από τ’ αγόρια, μας είχαν πρώτους στο σχολειό κι ήμαστ’ απ’ όλους χώρια. Μια προκοπή μάς έδενε και μία φρονιμάδα, έμορφο ταίρι, μα καθείς μ’ αλλιώτικη εμορφάδα· σε κεντισμένες τραχηλιές και ζώνες μεταξένιες φανέρωνε της μάνας της τον πόνο και τις έννοιες, γιατ’ ήτανε μονάκριβη· λευκή μες στα λευκά της, περήφανη απ’ το χάιδεμα, με τα χρυσά μαλλιά της που έπεφταν στο μέτωπο στριφτά, σα δαχτυλίδια. Κι εγώ χλωμός μ’ ολόμαυρα μάτια, μαλλιά και φρύδια, με μαύρη ορφάνιας φορεσιά και με ταπεινοσύνη, ήμουν σκοταδερός πανσές και λεμονάνθη εκείνη. Κι επρόβαλαν της υστερνής χρονιάς οι εξετάσεις. — Σαν έστελνες μηνύματα κι ήσουν κοντά να φθάσεις, σ’ εβλέπαμε στα όνειρα να μας σκορπάς, ημέρα, σαν πάσχα τ’ αναγάλλιασμα, σα σκιάχτρο τη φοβέρα. Αμίλητη εσίμωνες με σύννεφα κι ακτίνες, γεμάτη άγρια πρόσωπα και πράσινες μυρσίνες κι ένα σωρό πολύτιμα βραβεία στην αράδα για να τα πάρ’ η προκοπή μαζί κι η φρονιμάδα. Όμως το πλέον ακριβό κι ονειρευτό βραβείο ήταν βαρύ, ζωγραφιστό κι ολόχρυσο βιβλίο οπού τα χέρια το ’διναν του ίδιου του Δεσπότη ξεχωριστά κάθε χρονιά στον πρώτον, ή στην πρώτη. Απ’ όλους δυο τ’ αξίζανε μονάχα· εγώ κι εκείνη. το ήξευραν κι επρόσμεναν να ιδούνε τί θα γίνει τ’ άλλα παιδάκια κι έλεγαν: «Ποιός τάχ’ από τους δύο θα πάρει το ζωγραφιστό, ολόχρυσο βραβείο!» Θυμούμαι τη λαχταριστήν ημέρα μας· τους τοίχους γεμάτους χάρτες, ζωγραφιές, και γνωμικά και στίχους. Και δάφνες και μυρτιές παντού ριγμένες άνω κάτου, το λόγο του δασκάλου μας με τα ελληνικά του, και των μητέρων τις ματιές και των παιδιών την έννοια και το Δεσπότη σοβαρό με τ’ άσπρα του τα γένια με το βραβείο το χρυσό να με βραβεύει εμένα, και να το παίρνω τρέμοντας με μάγουλ’ αναμμένα. Τότε —μου φαίνετ’ η στιγμή αυτή πως είναι τώρα— εκέρωσε η μονάκριβη μικρούλα η ασπροφόρα, κι εξέφυγε απ’ τα μάτια της ένα μεγάλο δάκρυ. Από το πλάι μου γοργά τραβήχθη σε μιαν άκρη, και κρύβοντας στα χέρια της σφιχτά το πρόσωπό της πικρόκλαιγε κι επνίγονταν στη ζήλια η αθωότης. Και όταν ξανασήκωσε σε λίγο το κεφάλι, και άθελα τα μάτια μας απαντηθήκαν πάλι, με κοίταξε με μια ματιά — που τώρα μόνο νιώθω: 80 ματιά από λύπη παιδική κι από καινούριο πόθο, κάτι διπλό κι αταίριαστο, σαν άστρο αυγής που σβήνει, σαν αστραπή που χύνεται… ::::::::::::Μες στη ματιά εκείνη το κοριτσάκι έσβηνε, κι εξύπναε η γυναίκα! Β΄ Σα δέκα ρόδα ολόδροσα χρόνια περάσαν δέκα που δεν ξαναειδωθήκαμε στο δρόμο της ζωής μας· σ’ άλλο σχολείο χωριστά μεγάλων’ ο καθείς μας. Μα έξαφν’, ασυλλόγιστα, και πάλι εμείς οι δύο στου Έρωτος εσμίξαμε το μαγικό σχολείο, πρώτοι απ’ όλους στης καρδιάς τ’ αθάνατα παιγνίδια· μ’ αγάπη κι άλλοι εζούσανε, μα όχι με την ίδια· κι αιώνια κακογλωσσιά στα στόματα του κόσμου η εμορφιά της ήτανε κι ο φλογερός καημός μου. Κι όσοι δεν ξέραν άβυσσος πως ήταν η ψευτιά της και σίφουνας στα σπλάχνα μου ο έρως, μα διαβάτης, επρόσμεναν κι επρόσμεναν να ιδούν τί θ’ απογίνει τόση αγάπη κι απιστιά και τρέλα και καμίνι· αν μας προσμένουν στέφανα, ή αν από τους δύο ο ένας τ’ άλλου το μυαλό θα πάρει για βραβείο. Όμως τη δεύτερη φορά εγώ ημουν το σφαχτάρι. Επέταξες το βαρετό των όρκων συναξάρι, και της αγάπης έσχισες μεμιάς την προσωπίδα, και μου ’φυγες και μ’ άφησες δίχως χαρά κι ελπίδα το πρόσωπο σκεπάζοντας να κλαίω αγριεμένα, παρόμοια όπως έκλαψες, μικρούλα εσύ, για μένα. Τώρα η αγάπη πέρασε σαν νά ηταν τιποτένια. Και όμως —άκουσέ το εσύ, γυναίκα σιδερένια! αν ημπορούσα τον καιρό που άρχισες το θρήνο εκεί μες στο σχολείο μας, λίγες στιγμές να γίνω άντρας μονάχα με το νου, και μια στιγμή να νιώσω τη μοίρα που θα μ’ έκανε μ’ εσένα ν’ ανταμώσω, θα μ’ έβλεπες γονατιστός να έσκυφτ’ αντικρύ σου, και θ’ άκουγες να σὄλεγα: «Μην κλαις, παρηγορήσου, στέγνωσε τα ματάκια σου και διώξε το μαράζι, και πάρε το βραβείο μου· σ’ εμένα δεν ταιριάζει, επαραστράτησε τυφλά το χέρι του Δεσπότη· εσ’ είσαι απ’ όλους μας εδώ η προκομμέν’ η πρώτη, εμέ μού φτάνει για χαρά να έχω τη χαρά σου, και για βραβείο ολόχρυση μου φτάνει η εμορφιά σου. Όμως μια χάρη σού ζητώ μονάχα με τρεμούλα: μένε για πάντα η απλή ξανθόσγουρη παιδούλα. Φύλαγε άδολη καρδιά κι όταν γενείς μεγάλη, όπως φυλάγει έν’ άγαλμα τα μαρμαρένια κάλλη». </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] dqm7v7hidf0g0v1xxq7uplh4lou79f9 0 52687 166666 2026-06-18T06:37:08Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα | τίτλος =Χειμωνιάτικη νυχτιά | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Χαμένα χρόνια]] | προηγούμενο=[[Το σχολείον]] | σημειώσεις = Γραμμένο το 1878. }} {{block center/s}} <poem> Τώρα που χύθ’ η νύχτ’ αγ... 166666 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Χειμωνιάτικη νυχτιά | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Χαμένα χρόνια]] | προηγούμενο=[[Το σχολείον]] | σημειώσεις = Γραμμένο το 1878. }} {{block center/s}} <poem> Τώρα που χύθ’ η νύχτ’ αγριεμένη απ’ όλα της τ’ αστέρια ορφανή, που αστράφτουν και βροντούν οι ουρανοί και κάτου η γη κοιμάται τρομασμένη, τώρα που έχεις φως την αστραπή και δε φοβάσαι μη παραστρατήσεις,— έλα, γαλανομάτα χαρωπή, τ’ αθάνατο νερό να με ποτίσεις. Ξέρω, κρυφό παράδεισο, ένα μέρος φωλιά να μας γενεί σ’ αυτό το βράδυ… Αχ! έλα! το διαμάντι και ο έρως επλάσθησαν να λάμπουν στο σκοτάδι! </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] i9ncjml3nbywhi95zhse6bdb6zialdf