Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.47.0-wmf.15 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 10 43190 167281 143013 2026-08-17T16:31:09Z Αντιγόνη 235 167281 wikitext text/x-wiki <span class="nowrap">&#x27E8;{{{1|}}}&#x27E9;</span><noinclude>{{Τεκμηρίωση προτύπου}}</noinclude> pyxj4gpwji9kcd1uzsvh26jw9wvl30s 100 47209 167282 152960 2026-08-17T20:19:48Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167282 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||251}}</noinclude>τῶν εἰσηκούετο, διότι ὅλοι ἀποκλειστικῶς δὲν τὸν ἤκουον διὰ νὰ τοὺς κινῇ εἰς τὸν πόλεμον, διότι οἱ λοιποὶ καπεταναῖοι εἶχον καὶ αὐτοὶ ἀποκλειστικὴν τὴν δύναμίν των, εἰς τὴν περιφέρειάν του ἕκαστος, ἀλλ’ ὅμως ὅλοι τὸν αὐτὸν σκοπὸν εἶχον καὶ τὸ αὐτὸ αἴσθημα. Ὅλοι ὑπῆγον εἰς τὰς πολιορκίας τῶν φρουρίων καὶ ἐπολέμουν τὸν κοινὸν ἐχθρὸν, ἀλλ’ ἡ διαφορὰ ἦτον, ὅτι ἐκ τῶν στρατιωτῶν οἱ μὲν ἐλέγοντο τοῦ Μαυρομιχάλη, οἱ δὲ τῶν Καπετανάκιδων, καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Οὕτως ἡ Μάνη κατόπιν παρουσιάσθη μὲ ὅλους τοὺς Μανιάτας της εἰς τὴν πολιορκίαν τῆς Τριπολιτσᾶς. Ἐκεῖ ἦλθε καὶ ὁ ἴδιος Π. Μαυρομιχάλης μετὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ Δ. Ὑψηλάντου ἔχων περὶ αὐτὸν σχεδὸν 350 στρατιώτας· ὁ δὲ Πρίγκηψ ὁ διοικῶν τότε τὴν πολιορκίαν καὶ ὅλην τὴν Πελοπόννησον τὸν οἰκονομοῦσεν ἐξ ἰδίων του, πληρόνων τοὺς μισθοὺς τῶν στρατιωτῶν του μέχρι τῆς ἁλώσεως τῆς πόλεως. Εἰς δὲ τὰ Βέρβαινα, εἰς τὸ Βαλτέτσι καὶ ὅπου ἀλλοῦ εὑρέθησαν ὁ Κυριακούλης, ὁ Ἠλίας καὶ οἱ λοιποὶ καπεταναῖοι Μανιᾶται δὲν ἐπληρώθησαν, ἀλλὰ μόνον τοὺς ἔδιδον οἱ Πελοποννήσιοι τὰ πελεμεφόδια καὶ τὴν τροφήν των. Αὐτοὶ ὅμως εἶχον τὴν ὑψηλοφροσύνην τάχα, ὅτι δουλεύουν καὶ πολεμοῦν διὰ νὰ ἐλευθερώσουν τοὺς {{κσγ|βλάχους|0.1em}}, οὕτως ἔλεγον οἱ Μανιᾶται τοὺς ἄλλους Πελοποννησίους. Αὐτὸ δὲ τὸ ἀγέρωχον ἐξακολουθοῦν νὰ τὸ ἔχουν καὶ νὰ τὸ φρονοῦν, διότι ἦσαν ἐλεύθεροι ἐπάνω εἰς τὴν ξηρὰν πέτραν. Οἱ Μανιᾶται ἐφοβοῦντο τὴν καβαλαρίαν καὶ τὸ μαχαῖρι, διὸ καὶ τοὺς ἐπεριγελοῦσαν οἱ λοιποὶ Ἕλληνες μιμούμενοι αὐτοὺς λέγοντας· «τῆς Φοραδίνας ὁ γυιός,<noinclude></noinclude> 0610af2wus5mpfqr8ejtq69mkq63vl1 100 47210 167283 152961 2026-08-17T20:22:11Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167283 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||252}}</noinclude>κι’ ἀπὸ καμινιοῦ, γιαμά, τὴν σπάθην». Οἱ δὲ ἄλλοι Μανιᾶται τοῦ Δ. Μούρτσινου, οἱ Κουμουνδουράκιδες, Καπετανάκιδες, Μπουκουβαλέας, Τουράκιδες, Ξανθέας, καὶ οἱ ἄλλοι ὅσοι ἦσαν μὲ τὸ μέρος τοῦ Κολοκοτρώνη, καὶ αὐτοὶ ἐπληρόνοντο ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν τῆς Καρύταινας τοὺς μισθοὺς τῶν στρατιωτῶν των, οἱ ὁποῖοι ἦσαν περὶ τοὺς 400. Οὗτοι ἐκράτουν τὸ κανονοστάσιον τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἕως τὸν Ἅγιον Νικόλαον, τὴν πλησιεστέραν θέσιν τῆς Τριπολιτσᾶς. Πολλοὶ ἐκ τῶν Μανιατῶν ἐξεστράτευσαν καὶ ἐκτὸς τῆς Πελοποννήσου εἰς διαφόρους τόπους ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἕθνους, ἀλλὰ μὴ ἔχοντες τὰ μέσα καὶ τὴν ἀνάλογον δύναμιν ἐχάθηκαν, ὡς ὁ Ἠλίας Μαυρομιχάλης εἰς τὴν Κάρυστον, καὶ ὁ Κυριακούλης εἰς τὴν Σπλάντσαν μετὰ τῶν πλοίων τοῦ Γρηγορίου Καντσουλέρη καὶ Παναγ. Μπεζουνερὰ ἢ Μαυρομμάτη Μανιατῶν, καταβαλόντων τὰ περισσότερα ἔξοδα. Οὗτοι προθυμίαν μὲν πολλὴν ἔδειξαν, ἀλλ’ ὄφελος ὀλίγον, διότι δὲν τοὺς παρηκολούθησαν οἱ συμπατριῶταί των Μανιᾶται, καὶ ἔμειναν μὲ ὀλίγους, οἱ δὲ Ἕλληνες τῶν τόπων εἰς τοὺς ὁποίους ὑπῆγον καὶ ἐπολέμησαν δὲν τοὺς ἔδωκαν τὴν ἀπαιτουμένην βοήθειαν. Δὲν δύναμαι δὲ νὰ μνημονεύσω τὰ ὀνόματα ὅλων τῶν καπεταναίων Μανιατῶν, διότι δὲν εὑρίσκει τις ἄκρην. Παραδείγματος χάριν, ἡ οἰκογένεια τῶν Καπετανάκιδων καθὼς εἶναι τώρα, ὄχι δὲ καὶ τότε, εἶναι τόσον πολλοὶ μὲ τὸ ὄνομα τοῦτο ὥστε ἔχουν τὴν ἰδέαν, ὅτι ὅλοι εἶναι καπεταναῖοι καὶ θέλουν τὴν θέσιν των, ἀλλὰ δὲν εὑρίσκουν στρατιώτας, καὶ ὡς ἐκ τούτου τοὺς<noinclude></noinclude> kcnviqqv30zy9zmoc49do1ve1aerahk 100 47211 167284 152962 2026-08-17T20:26:43Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167284 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||253}}</noinclude>ἀφίνομεν ὅπως ἐμνημονεύθησαν εἰς τὰς διηγήσεις μας, καὶ καθόσον εἴμεθα παρόντες εἰς τοὺς πολέμους. Καὶ διὰ νὰ μὴν ὑποθέσουν ὅτι γράφομεν μεροληπτικῶς, λέγομεν τὰ ὀνόματα καθὼς ἦσαν εἰς τὴν ἐποχὴν τὴν πρώτην, διότι ἀπὸ αὐτοὺς ἐκινήθησαν τὰ Μανιάτικά των, καὶ αὐτοὶ ἂς ἔχουν τὴν ἀθάνατον δόξαν διὰ τὰ ὑπ’ αὐτῶν γενόμενα στρατιωτικὰ κατορθώματα. Πρῶτοι λοιπὸν εἰσῆλθον κατὰ τὴν 22 Μαρτίου εἰς τὰς Καλάμας, ὡς ἀνωτέρω εἴπομεν, οἱ Σταυριανὸς Καπετανάκης, Ἰωάννης Ν. Καπετανάκης, Μιχαὴλ Ν. Καπετανάκης, Ἠλίας Π. Μαυρομιχάλης. Ταὐτοχρόνως ἦλθεν ὁ Γαλάνης Κουμουνδουράκης, τὴν δὲ πρωΐαν τῆς 23 Μαρτίου, ἦλθον ὁ Κατσῆς Μαυρομιχάλης, ὁ Ἠλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης, τῇ ἰδίᾳ δὲ ἡμέρᾳ ἦλθον ὁ Γεώργιος Καπετανάκης, ὁ Ἰωάννης Καπετανάκης, ὁ Παναγιώτης καὶ Διονύσιος Μούρτσινοι, ὁ Παναγιώτης Μπουκουβαλέας, ὁ Γεώργιος Ντουράκης, ὁ Παναγιώτης Ντουράκης, ὁ Παναγ. Βενετσανάκος καὶ ἄλλοι πολλοί. Αὐτοὶ ἦσαν μὲ τὸν Θ. {{sic|Κολοκοταώνην|Κολοκοτρώνην}}. Ἀκολούθως ἦλθον ὁ Πανάγος Κυβέλος, Νικόλαος Χρηστέας, Ἠλίας Χρυσοσπάθης, Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, Κυριακούλης Κουτράκος, Χριστόδουλος Καπετανάκης, Κωνσταντῖνος Πιεράκος, Δημήτριος Πουλικάκος, Θεόδωρος Μεσίκλης, Ἰωάννης Γρηγοράκης, ὁ Σκλαβοῦνος ἀπὸ τὸν Πύργον τῆς Μάνης καὶ ὁ Πιέρος Βοϊδῆς. Ὁ στρατηγὸς οὗτος ἔχων ἴδιον σῶμα στρατιωτῶν, εὑρέθη εἰς πολλὰς ἄλλας μάχας ὡς εἰς τὴν Ἀργολίδα καὶ ἀλλοῦ, ὕστερον δὲ ἐπὶ τοῦ Ἰμβραὴμ εὑρεθεὶς καὶ εἰς τὴν ἔνδοξον μάχην τὴν γενομένην εἰς τὸ<noinclude></noinclude> r1v5ncickgsura4dxbxrkpr9mpc6ciw 100 47212 167285 152964 2026-08-17T20:30:07Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167285 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||254}}</noinclude>Μανιάκι, ἔπεσε μαχόμενος μετὰ τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Φλέσα. Κατὰ δὲ τὴν 25 Μαρτίου, ἀφοῦ ὁ Κολοκοτρώνης ἀνεχώρησεν εἰς τὰ ἐνδότερα τῆς Πελοποννήσου διὰ νὰ διαδώσῃ τὴν ἐπανάστασιν, ὁ Σταυριανὸς Καπετανάκης, Ἠλίας Μαυρομιχάλης, Κωνστ. Μαυρομιχάλης, καὶ Μιχαὴλ Καπετανάκης ἀνεχώρησαν εἰς τὴν Τριπολιτσᾶν, οἱ δὲ λοιποὶ διὰ τὰ Μεσσηνιακὰ φρούρια. Οἱ δὲ γέροντες Π. Μαυρομιχάλης, Γεώργ. Καπετανάκης, Π. Μούρτσινος, Ν. Χρηστέας, Παναγ. Κυβέλος, Ἰωάννης Κατσῆς Μαυρομιχάλης, Κωνσταντίνος Κουτράκος καὶ Ἰωάννης Καπετανάκος ἔμειναν ἅπαντες οὗτοι εἰς τὰς Καλάμας πρὸς διατήρησιν τῆς ἡσυχίας, ὡς ἔλεγον. Ἀπὸ δὲ τὰ μέρη τοῦ Γυθίου ἐξεστράτευσαν εἰς τὸν Μιστρᾶ ὁ Κυριακούλης, Ἀντώνιος Μαυρομιχάλης, Δ. Ν. Βενετσανάκος, Ἀντώνιος Νικολόπουλος, Ἀντωνόμπεης, Γρηγόριος Δ. Τσιγκουράκος, Παναγιώτης Μπεζουνερᾶς μετὰ τῶν ἀδελφῶν του, ὅστις ἀπὸ τὸ πλοῖόν του κανονοβολῶν εἰς τὸ Γύθιον καὶ εἰς Ξυλὸν τῆς Μονεμβασίας, ἔχων σύντροφον καὶ τὸν Φραγκιᾶν ἀπὸ τὴν Μύκωνον μὲ τὸ πλοῖόν του καὶ τοῦτον, ἔκαμον τοὺς Τούρκους ἀμφότεροι νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν Μπαρδούνιαν, τὸν Μιστρᾶν καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ χωρία τῆς Μονεμβασίας, καὶ νὰ κλεισθοῦν εἰς τὰ φρούρια, διότι ἔλεγον ὅτι ἦλθεν Φραγκιὰ εἰς τὸ Γύθιον. Πέτρος Νικολακάκης μετὰ τῶν ἀδελφῶν του, Μιχαὴλ Δραγωνάκος μετὰ τῶν ἀδελφῶν του Γεωργίου καὶ Δημητρίου, ὅστις ἐπὶ Δράμαλη ἦτον ἀρχηγὸς μικροῦ σώματος κατὰ τὴν Ἀργολίδα. Δημήτριος Πετροπουλάκης μετὰ τοῦ πατρός<noinclude></noinclude> pkob1p44itktsx4fxzw6cb47wj814sj 100 47213 167289 152965 2026-08-18T11:43:41Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167289 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||255}}</noinclude>του καὶ τοῦ ἀδελφοῦ του Πετροπούλου, Παναγιώτης Κοσονάκος, Πασχάλης Γρηγοράκης, Μαγκιόρος, ἢ Πιέρος Γρηγοράκης, ἀρχηγὸς ὢν μεγαλειτέρου στρατιωτικοῦ σώματος τῶν ἄλλων, Ξανθὸς Μουντζοράκος, Παναγιώτης Ἀντωνάκος, Παναγιώτης Στερόγιαννης, Πέτρος Τσιλιβῆς, ἢ Τσιλιβιπέτρος, Ἰωάννης Κροκίδης, Νικόλαος Καρακίτσος, Ἀναστάσιος Γιαννουτσάκος, Γεώργιος Καλκανδῆς, Οἰκονόμος τοῦ Βεχοῦ ἢ Γεροξηντάρας. Οὗτοι δὲ ὅλοι μετὰ τῶν Σπετσιωτῶν ἐπολιόρκησαν τὴν Μονεμβασίαν, καὶ ὕστερα μετὰ τὴν παράδοσιν αὐτῆς μετέβησαν εἰς τὴν πολιορκίαν τῆς Τριπολιτσᾶς, ἐκτὸς τοῦ Τσανετάκη καὶ Δ. Τσιγκουράκου μεινάντων φρουράρχων τῆς Μονεμβασίας κατὰ διαταγὴν τοῦ Κατακουζηνοῦ ἐπιτρόπου τοῦ Πρίγκηπος Δ. Ὑψηλάντου. Ἀλλ’ ὁ Τσανετάκος ἀπατήσας τὸν Τσιγκουράκον ἔφερεν αὐτὸν εἰς τὴν πόλιν διὰ νὰ τὸν φιλεύσῃ, καὶ οὕτω τὸν ἀφῆκεν ἐκεῖ καὶ αὐτὸς ἀνέβη εἰς τὴν ἀκρόπολιν καὶ ἠρνήθη ἔπειτα πρὸς τὸν Τσιγκουράκον τὴν ἄνοδον, καὶ διὰ τὴν ἀπάτην ταύτην θυμωθεὶς οὗτος ἔφυγεν ἀπὸ τὴν Μονεμβασίαν. Πάντες δὲ οὗτοι οἱ ἀνωτέρω ἀκολούθως παρευρέθῆσαν καὶ εἰς διαφόρους ἄλλας μάχας ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Πελοποννήσου, ὁ δὲ Παναγ. Σταρογιάννης καὶ Π. Μπεζουναρᾶς μετὰ τῶν ἀδελφῶν του καὶ τῶν πλοίων του καὶ εἰς τὴν Κρήτην ἐπολέμησαν. Ἐνῷ δὲ, ὡς ἀνωτέρω εἴπομεν, οἱ μνημονευθέντες καπεταναῖοι ἑτοιμάζοντο νὰ ἐκστρατεύσωσιν ἐκ τοῦ Γυθίου εἰς τὸν Μιστρᾶ, ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ, κατὰ θείαν οἰκονομίαν, ἔφθασαν εἰς Γύθιον δύω πλοῖα Τουρκικὰ καὶ ἀγκυροβό-<noinclude></noinclude> n4kgnvtm2hzj3ixt7ri9j35hn6ynmos 100 52849 167277 2026-08-17T13:29:14Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: παρετήρει μὲ ἀνησυχίαν πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον ἐπάνω εἰς τὴν κατοικίαν μας. — Τί σοῦ εἶνε αὐτοὶ οἱ Ἑβραῖοι! εἶπεν ὁ Κώστας παρατηρῶν ἀπὸ τὸ παράθυρον· τὴν νευρικὴν ἀνησυχίαν του. Αὐτὸς ἐδῶ μοῦ ἐνθυμίζει μίαν ἱστορίαν ποῦ τὴν ἔχω ἀκούσει ἀ... 167277 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|Ἕνας Πειρασμὸς||69}}</noinclude>παρετήρει μὲ ἀνησυχίαν πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον ἐπάνω εἰς τὴν κατοικίαν μας. — Τί σοῦ εἶνε αὐτοὶ οἱ Ἑβραῖοι! εἶπεν ὁ Κώστας παρατηρῶν ἀπὸ τὸ παράθυρον· τὴν νευρικὴν ἀνησυχίαν του. Αὐτὸς ἐδῶ μοῦ ἐνθυμίζει μίαν ἱστορίαν ποῦ τὴν ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τὸν πάππον μου. Οἱ Ἑβραίοι φυσικὰ εἶνε ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὸν Παράδεισον. Ἀλλὰ ἕνας μιὰ φορὰ δὲν ξέρω πῶς κατώρθωσε —διὰ δωροδοκίας ἴσως— νὰ εἰσχωρήσῃ. Τὸν βλέπει ὁ ἀρχιθυρωρὸς τοῦ Παραδείσου καὶ δαιμονίζεται. Μωρέ! πῶς χώθηκε αὐτὸς ὁ παληοτσιφούτης ἐδῶ; Καὶ πῶς νὰ τὸν βγάλουν τώρα ἔξω; Βία δὲν ἁρμόζει εἰς τὸν Παράδεισον, μὲ τὸ καλὸ δὲν γίνεται, λοιπόν; Οἱ πρόκριτοι τοῦ Παραδείσου κάνουν συμβούλιον καὶ ἐπὶ τέλους ἕνας Ρωμηὸς ἅγιος προτείνει σχέδιον ἐξώσεως, τὸ ὁποῖον γίνεται δεκτόν. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς βγαίνει ἔξω ἀπὸ τὸν Παράδεισον καὶ ἀρχίζει νὰ φωνάζῃ σὰν τελάλης: «Μιὰ δραχμὴ τὸ βῶδι! μιά! μιὰ δραχμή!… Κι’ ἄλλος! Ἔχει ἄλλος;» Ὁ Ἑβραῖος ἀκούει, σταματᾷ καὶ ἀφουκρᾶται, μὲ μάτια νά, τόσα. «Μιὰ δραχμὴ τὸ βῶδι!» φωνάζει καὶ πάλιν ὁ τελάλης. «Δυό!» φωνάζει καὶ ὁ Ἑβραῖος καὶ ὁρμᾷ ἔξω. Ἀλλὰ συγχρόνως καὶ οἱ ἅγιοι τοῦ ἔκλεισαν τὴν πόρτα καὶ τὸν ἀφῆκαν ἔξω. Κάτι τέτοιο θέλει νὰ πάθῃ καὶ ὁ Χαΐμ. Όταν κατέβηκα κάτω, εἶδα ὅτι ὁ Χαῒμ ἤθελε νὰ μοῦ ὁμιλήσῃ, ἀλλὰ δὲν ἐτόλμα. Τὸν ἐνεθάρρυνα ὅμως ἐγὼ διὰ τοῦ βλέμματος, καὶ πλησιάσας μοῦ εἶπε μὲ παντοίας ἐνδείξεις σεβασμοῦ: — Μὰ δὲν μοῦ λές, κύρ’ Ἀλέκο, τί δουλειὰ εἶν’ αὐτὴ ποὺ θέλει ὁ κύριος Κώστας; — Δὲν ξέρω ἀκριβῶς… μετάξια, νομίζω, θέλει ν’ ἀγοράσῃ. — Μετάξια! ἀνεφώνησεν ὁ Χαῒμ ζωηρότατα. Καὶ θέλει καλλίτερο ἀπὸ μένα; Ἤρχισε δὲ νὰ μοῦ ἀναπτύσσῃ τὸν πλοῦτον τῶν γνώσεών του εἰς αὐτὸ τὸ εἶδος καὶ ἐν τέλει μοῦ εἶπεν: — Ὁρίστε μέσα νὰ ρωτήσετε καὶ τὴ Σαρίνα τὴ γυναῖκά μου. Τὴν ξέρει κανεὶς ἄλλος τὴ Θεσσαλία σὰν κ’ ἐμένα; Ἐγὼ σὲ βεβαιῶ, κύρ Ἀλέκο, δὲν τὸ κάνω γιὰ συμφέρο… ναί, θέλω καὶ νὰ<noinclude></noinclude> 6tg76f8aaghbo9o4eal5yzdwhwa7nmk 100 52850 167278 2026-08-17T13:55:57Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: — Ἐγώ, ἀφεντικό, εἶμ’ ἐδῶ. Γιατί νὰ ζητᾷς ἄλλον; Ὁ Κώστας τὸν παρετήρησε μὲ δυσπιστίαν. — Σὲ βλέπω ὅτι εἶσ’ ἐδῶ. Ἀλλὰ δὲν μοῦ φαίνεσαι καλὸς γιὰ δουλειά. Χωρὶς νὰ σοῦ κακοφανῇ, μοῦ φαίνεσαι τεμπέλης, ἀγαπᾷς πολὺ τὸ καθησιό. Ὁ Ἑβραῖος ἐταράχθ... 167278 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|74||Ἕνας Πειρασμὸς}}</noinclude>— Ἐγώ, ἀφεντικό, εἶμ’ ἐδῶ. Γιατί νὰ ζητᾷς ἄλλον; Ὁ Κώστας τὸν παρετήρησε μὲ δυσπιστίαν. — Σὲ βλέπω ὅτι εἶσ’ ἐδῶ. Ἀλλὰ δὲν μοῦ φαίνεσαι καλὸς γιὰ δουλειά. Χωρὶς νὰ σοῦ κακοφανῇ, μοῦ φαίνεσαι τεμπέλης, ἀγαπᾷς πολὺ τὸ καθησιό. Ὁ Ἑβραῖος ἐταράχθη ἐκ φόβου μήπως τοῦ φύγῃ ἡ λεία καὶ ἀνέπτυξεν ὅλην τὴν εὐγλωττίαν του διὰ νὰ μεταβάλῃ τὴν κακὴν ἰδέαν τοῦ μεγαλεμπόρου. Τί νὰ κάμῃ ἀφοῦ δὲν εἶχε δουλειά; Νὰ πάῃ στὴν ταβέρνα; Ἐπροτίμα νὰ κάθεται στὸ σπίτι. Δός του ὅμως δουλειὰ καὶ βλέπεις. Γιὰ τὸ Θεό, αὐτὸς τεμπέλης! Μήπως ἦτο Τοῦρκος; — Τί λές; μοῦ εἶπεν ὁ Κώστας, ἀφοῦ ἐπὶ πολὺ τὸν ἤκουσε δικαιολογούμενον καὶ ἐξαίροντα τὰς ἐμπορικάς του ἀρετὰς καὶ τὴν ἀργοῦσαν δραστηριότητά του. — Ἀφοῦ πρόκειται νὰ τοῦ ἐμπιστευθῇς μεγάλα συμφέροντα, δὲν ἀποφασίζω νὰ δώσω γνώμην, διὰ νὰ μὴ μ’ αἰτιᾶσαι αὔριον. Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Ἑβραίου, οἱ ὁποῖοι ἦσαν στυλωμένοι ἐπάνω μου παρακλητικοί, ἐδάκρυσαν. — Μὰ γιατί; γιατί, κὺρ Ἀλέκο; Δὲν ἔχει νὰ φοβηθῇ τίποτε. Εἶμαι τίμιος ἄνθρωπος· μὲ γνωρίζει μιὰ Λάρισσα. Δὲν εἶνε πρώτη φορὰ ποῦ ἀνακατεύομαι στὸ ἐμπόριο. Ρώτησε. — Καλά, θὰ σκεφθῶ, εἶπεν ὁ Κώστας καὶ τοῦ ἔνευσε ν’ ἀπέλθη. Ὁ Χαῒμ φεύγων ἐσταμάτησεν εἰς τὸ κατώφλιον. — Κύριε Κωστάκη, δὲν θαύρῃς ἄλλον σὰν κ’ ἐμένα ποῦ μὲ γνωρίζεις κιόλα. — Ἆ! ἀνεφώνησεν ὁ Πρινούδης προσποιηθεὶς ὀργήν, τὸ ξέρεις ὅτι μᾶς ἔγεινες φόρτωμα; Ἂν πῇς ἄλλη λέξι, ἐτελείωσε, δὲν μοῦ κάνεις. Ὁ Ἑβραῖος συνεστάλη, έλαβε ταπεινότατον σχῆμα καὶ ἀπῆλθε χωρὶς νὰ εἴπῃ λέξιν, χωρὶς νὰ κάμουν τὸν ἐλάχιστον θόρυβον τὰ βήματά του. Ἀλλ’ ὅταν ἔφθασε κάτω, δὲν ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ ἡσυχίαν. Καὶ ἐπηγαινοήρχετο, καὶ ἐξήρχετο καὶ ἐπανήρχετο, καὶ<noinclude></noinclude> 9mvapq49ohcedmnz8u3iw0wn70mhha5 167279 167278 2026-08-17T13:56:33Z Αντιγόνη 235 167279 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|74||Ἕνας Πειρασμὸς}}</noinclude>— Ἐγώ, ἀφεντικό, εἶμ’ ἐδῶ. Γιατί νὰ ζητᾷς ἄλλον; Ὁ Κώστας τὸν παρετήρησε μὲ δυσπιστίαν. — Σὲ βλέπω ὅτι εἶσ’ ἐδῶ. Ἀλλὰ δὲν μοῦ φαίνεσαι καλὸς γιὰ δουλειά. Χωρὶς νὰ σοῦ κακοφανῇ, μοῦ φαίνεσαι τεμπέλης, ἀγαπᾷς πολὺ τὸ καθησιό. Ὁ Ἑβραῖος ἐταράχθη ἐκ φόβου μήπως τοῦ φύγῃ ἡ λεία καὶ ἀνέπτυξεν ὅλην τὴν εὐγλωττίαν του διὰ νὰ μεταβάλῃ τὴν κακὴν ἰδέαν τοῦ μεγαλεμπόρου. Τί νὰ κάμῃ ἀφοῦ δὲν εἶχε δουλειά; Νὰ πάῃ στὴν ταβέρνα; Ἐπροτίμα νὰ κάθεται στὸ σπίτι. Δός του ὅμως δουλειὰ καὶ βλέπεις. Γιὰ τὸ Θεό, αὐτὸς τεμπέλης! Μήπως ἦτο Τοῦρκος; — Τί λές; μοῦ εἶπεν ὁ Κώστας, ἀφοῦ ἐπὶ πολὺ τὸν ἤκουσε δικαιολογούμενον καὶ ἐξαίροντα τὰς ἐμπορικάς του ἀρετὰς καὶ τὴν ἀργοῦσαν δραστηριότητά του. — Ἀφοῦ πρόκειται νὰ τοῦ ἐμπιστευθῇς μεγάλα συμφέροντα, δὲν ἀποφασίζω νὰ δώσω γνώμην, διὰ νὰ μὴ μ’ αἰτιᾶσαι αὔριον. Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Ἑβραίου, οἱ ὁποῖοι ἦσαν στυλωμένοι ἐπάνω μου παρακλητικοί, ἐδάκρυσαν. — Μὰ γιατί; γιατί, κὺρ Ἀλέκο; Δὲν ἔχει νὰ φοβηθῇ τίποτε. Εἶμαι τίμιος ἄνθρωπος· μὲ γνωρίζει μιὰ Λάρισσα. Δὲν εἶνε πρώτη φορὰ ποῦ ἀνακατεύομαι στὸ ἐμπόριο. Ρώτησε. — Καλά, θὰ σκεφθῶ, εἶπεν ὁ Κώστας καὶ τοῦ ἔνευσε ν’ ἀπέλθῃ. Ὁ Χαῒμ φεύγων ἐσταμάτησεν εἰς τὸ κατώφλιον. — Κύριε Κωστάκη, δὲν θαύρῃς ἄλλον σὰν κ’ ἐμένα ποῦ μὲ γνωρίζεις κιόλα. — Ἆ! ἀνεφώνησεν ὁ Πρινούδης προσποιηθεὶς ὀργήν, τὸ ξέρεις ὅτι μᾶς ἔγεινες φόρτωμα; Ἂν πῇς ἄλλη λέξι, ἐτελείωσε, δὲν μοῦ κάνεις. Ὁ Ἑβραῖος συνεστάλη, έλαβε ταπεινότατον σχῆμα καὶ ἀπῆλθε χωρὶς νὰ εἴπῃ λέξιν, χωρὶς νὰ κάμουν τὸν ἐλάχιστον θόρυβον τὰ βήματά του. Ἀλλ’ ὅταν ἔφθασε κάτω, δὲν ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ ἡσυχίαν. Καὶ ἐπηγαινοήρχετο, καὶ ἐξήρχετο καὶ ἐπανήρχετο, καὶ<noinclude></noinclude> i1z0fejwlm7lzocraxgv9ss1a55qb23 0 52851 167280 2026-08-17T13:57:48Z Αντιγόνη 235 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα |τίτλος = Ἕνας πειρασμός |συγγραφέας = Ιωάννης Κονδυλάκης }} <pages index="Όταν ήμουν δάσκαλος (1916).pdf" from=70 to=85 fromsection=s1 tosection=s1/> [[Κατηγορία:Διηγήματα]] 167280 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα |τίτλος = Ἕνας πειρασμός |συγγραφέας = Ιωάννης Κονδυλάκης }} <pages index="Όταν ήμουν δάσκαλος (1916).pdf" from=70 to=85 fromsection=s1 tosection=s1/> [[Κατηγορία:Διηγήματα]] rhamkhhatf7z240sc4bu7tndngbtlkt 100 52852 167286 2026-08-17T22:33:38Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: «Ἡ ἔννοια τοῦ κράτους ἀρχίζει ἀπὸ τὸν χωροφύλακα καὶ τελειώνει εἰς τὴν φυλακήν». Τὴν ἐντελῶς θεωρητικὴν αὐτὴν πρότασιν ἐφήρμοσε πολιτικῶς ὁ νέος πρωθυπουργός. Τὸ κύριον χαρακτηριστικὸν τῆς ἐξαμήνου διαβάσεώς του ἀπὸ τὴν ἀρχὴν εἶναι ἡ προσπά... 167286 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}{{0}}|Μέρος Δεύτερον. Δημιουργία|311}}</noinclude>«Ἡ ἔννοια τοῦ κράτους ἀρχίζει ἀπὸ τὸν χωροφύλακα καὶ τελειώνει εἰς τὴν φυλακήν». Τὴν ἐντελῶς θεωρητικὴν αὐτὴν πρότασιν ἐφήρμοσε πολιτικῶς ὁ νέος πρωθυπουργός. Τὸ κύριον χαρακτηριστικὸν τῆς ἐξαμήνου διαβάσεώς του ἀπὸ τὴν ἀρχὴν εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ μεταβάλῃ τὴν Ἑλλάδα εἰς κράτος καθαρῶς ἀστυνομικόν. Ὄχι μόνον ἐκυβέρνα ἡ χωροφυλακὴ καὶ ὠργάνωνε διαδηλώσεις ἡ ἀστυνομία, ἀλλ’ ἀπεκαλύφθη ὅτι μέλη τῆς μυστικῆς σώματοφυλακῆς τῶν ἀνακτόρων ἐνείχοντο εἰς συνωμοσίαν ἐναντίον τῆς ζωῆς τοῦ Ε. Βενιζέλου. Καὶ ὅταν ὁ ἰδιαίτερος γραμματεὺς τοῦ Βασιλέως Γεώργιος Μελᾶς, κατήγγειλε τὸ γεγονός, ὁ πρωθυπουργὸς δὲν διέταξε τὴν τιμωρίαν τῶν δολοφόνων ἀλλὰ τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ γραμματέως τῆς αὐτοῦ μεγαλειότητος, διότι αἱ ἰδέαι του ἦσαν ἀντίθετοι πρὸς τὰ συμφέροντα τῆς κυβερνήσεως <ref>Γεωργίου Μ. Μελᾶ. «Ὁ Κωνσταντῖνος», ἀναμνήσεις τοῦ πρώην γραμματέως του, σελίδες 182–183 τῆς ἑλληνικῆς ἐκδόσεως.</ref>! Ὁ Βενιζέλος ἀπηγόρευσε τὰ συλλαλητήρια καὶ τὰς συγκεντρώσεις κατὰ τὸ τριήμερον διάστημα τῆς παραιτήσεώς του μέχρι τοῦ σχηματισμοῦ τοῦ νέου ὑπουργείου. Οἱ διάδοχοί του ὠργάνωσαν στρατιωτικὰς παρελάσεις ἐναντίον του, ἀπέκλειαν τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν οἶκον του, τὸν μετεχειρίζοντο προληπτικῶς ὡς μέλλοντα ταραξίαν. Ὑπεράνω τοῦ ἐθνικοῦ ζητήματος ἐτέθη ἡ ἐσωτερικὴ κρίσις. Ἡ όλιγαρχία ἐζήτει, ἄνευ προσχημάτων νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν πρὸ τοῦ 1909 δύναμίν της. Εἷς ἐκ τῶν χαρακτηριστικωτέρων ἀντιπροσώπων της, ὁ ἄλλοτε διοικητὴς τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης Ἰωάννης Εὐταξίας ἔλεγε: «Ὁ Βασιλεὺς εἰς τοὺς ἀποθρασυνθέντας ἐκ τῆς ξενικῆς (;) προστασίας καὶ τῆς ἀβουλίας τῆς Βουλῆς, ἐφώναξε στεντορείως: «Στῆτε πρὸ τοῦ τοιούτου ἐγχειρήματος (τοῦ πολέμου) ἢ ἀναχωρήσατε ὡς τάχιστα ἐκ τῆς ἀρχῆς!». Ἀνώτατοι ὑπάλληλοι τοῦ κράτους, ὡς ὁ διευθυντὴς τῶν ταχυδρομείων καὶ ὁ ἐπιθεωρητὴς τῆς δημοσίας ἐκπαιδεύσεως Ἀττικοβοιωτίας, ἐκήρυσσαν, δι’ ἐπισήμων προσφωνήσεων καὶ ἐγκυκλίων ὅτι ἡ πίστις πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἡ ἀγάπη εἰς τὸν Κωνσταντῖνον εἶναι τὸ πρῶτον καθῆκον ὅλων τῶν Ἑλλήνων. <ref>Ὁ Ἰωάννης Εὐταξίας πρὸς τοὺς ἐκλογεῖς Φθιώτιδος καὶ Φωκίδος. Ἀπρίλιος 1915. «Ὁ Ἑλληνικὸς Μοναρχισμὸς» τοῦ Ν. Ἀποστολοπούλου δίδει μὲ αὐθεντικὰ κείμενα πιστὴν εἰκόνα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.</ref> Ὡς ἐκ τούτου, ἡ κυβέρνησις Γούναρη παρείχε τὴν ἐντύπωσιν ὁμάδος πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἀσκούντων τὴν ἐξουσίαν ὄχι πρὸς ἐκτέλεσιν θετικῶν ἔργων ἀλλὰ πρὸς κατάργησιν ἐκείνων τῆς προκατόχου. Ὁ φιλελεύθερος τύπος ἔκρινε μετ’ αὐστηρότητος, ἐνίοτε ὑπερβολικῆς, τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τοῦ Ὑπουργείου. Ὁ Δ. Γούναρης καὶ συνάδελφοί του ἐνόμιζαν ὅτι κάθε ἄρθρον ἀντιπολιτευομένης ἐφημερίδος ύπηγορεύετο ἀπὸ τὸν Βενιζέλον. Πλάνη. Αὐτὴν ἐν τούτοις τὴν ὑπόθεσιν ἐκλαμβά-<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> 985fy0w8wty0zx323te30udzhyiq07p 100 52853 167287 2026-08-17T22:43:41Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: νουσα ὡς πραγματικότητα καὶ ἐνῷ ὁ ἀρχηγὸς τῶν φιλελευθέρων παρέμενεν εἰς Σπέτσας, ἡ κυβέρνησις ἀπήντησε μὲ ἐπίσημον ἀνακοινωθὲν εἰς ἀνευθύνους δημοσιογραφικὰς ἐπιθέσεις <ref>Ὁ γράφων εὑρίσκετο, ἀκριβῶς τὰς ἡμέρας ἐκείνας, εἰς Σπέτσας, μετὰ τοῦ... 167287 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|312|Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910–1920|{{0}}{{0}}{{0}}}}</noinclude>νουσα ὡς πραγματικότητα καὶ ἐνῷ ὁ ἀρχηγὸς τῶν φιλελευθέρων παρέμενεν εἰς Σπέτσας, ἡ κυβέρνησις ἀπήντησε μὲ ἐπίσημον ἀνακοινωθὲν εἰς ἀνευθύνους δημοσιογραφικὰς ἐπιθέσεις <ref>Ὁ γράφων εὑρίσκετο, ἀκριβῶς τὰς ἡμέρας ἐκείνας, εἰς Σπέτσας, μετὰ τοῦ Ε. Βενιζέλου καὶ δύναται νὰ βεβαιώσῃ ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τῶν φιλελευθέρων ἀπέφευγε συστηματικῶς τὰς δημοσιογραφικὰς ἀνακοινώσεις.</ref>. Ἡ δήλωσις τῆς κυβερνήσεως ἔλεγεν ὅτι ἡ διαφορὰ τῆς πολιτικής της ἀπὸ τὴν τοῦ Βενιζέλου συνίστατο εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τελευταῖος οὗτος ἦτο διατεθειμένος νὰ προβῇ εἰς παραχωρήσεις εἰς βάρος τῆς ἀκεραιότητος τοῦ κράτους. Ἡ μομφὴ ἦτο σαφής. Ἐπρόκειτο περὶ τῶν δύο ὑπομνημάτων πρὸς τὸν Βασιλέα, διὰ τῶν ὁποίων ὁ Βενιζέλος ἐξήταζε τὸ ἐνδεχόμενον τῆς μετὰ τὴν εἰρήνην ἐκχωρήσεως τῆς Καβάλλας εἰς τὴν Βουλγαρίαν, ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ μετάσχῃ μὲν αὕτη τοῦ πολέμου μετὰ τῆς Ἑλλάδος ὑπὲρ τῆς Σερβίας, νὰ λάβῃ δὲ ἡ Ἑλλὰς τὸ τετράγωνον Γευγελῆς-Δοϊράνης καὶ 140.000 τετραγωνικῶν χιλιομέτρων εἰς Μικρασίαν. Τὰ δύο ὑπομνήματα περιείχαν σκέψεις ἀπολύτως προσωπικὰς τοῦ πρωθυπουργοῦ πρὸς τὸν Βασιλέα. Πλὴν τοῦ Ν. Πολίτη καὶ τῶν τότε ὑπουργῶν, οὐδεὶς οὔτε Ἕλλην, οὔτε ξένος ἔλαβε γνῶσιν τούτων. Τὰς ἀτομικάς του ἐκείνας ἰδέας ἠκύρωσεν ὁ Βενιζέλος, διὰ τοῦ τρίτου ὑπομνήματος τῆς 17ης Φεβρουαρίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) 1915 καὶ τῆς πολιτικῆς του τῶν Δαρδανελλίων, ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὴν στάσιν τῆς Βουλγαρίας. Τὸ σφάλμα τῆς κυβερνήσεως ἦτο βαρύτατον. Ἐχρησιμοποίει, ἕνεκα λόγων ἐσωτερικῆς ἐκμεταλλεύσεως, ἀπόρρητα τοῦ κράτους καὶ ἀπέδιδεν εἰς τὸν τέως πρωθυπουργὸν ὡρισμένην πολιτικήν, χωρὶς νὰ ἀναφέρωνται αἱ προϋποθέσεις αὐτῆς καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξηγήσεως ὅτι τὸ σχέδιον, ἀντιμετωπισθὲν πρὸς στιγμήν, δὲν ὑφίστατο πλέον. Ἐπληροφορεῖτο οὕτω ἡ Βουλγαρία ὅτι ὁ ἐπιφανέστερος πολιτικὸς καὶ τὸ ἰσχυρότερον πολιτικὸν κόμμα τῆς Ἑλλάδος ἦσαν πρόθυμοι εἰς παραχωρήσεις πρὸς αὐτήν. Ὁ Ε. Βενιζέλος ἐπανῆλθεν ἀπὸ τὰς Σπέτσας καὶ ἠξίωσεν ἐγγράφως παρὰ τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ διορθωθῇ τὸ ἄτοπον, διὰ νεωτέρας ανακοινώσεως ἥτις θὰ ἐβεβαίωνεν ὅτι ὁ περὶ Καβάλλας ὑπαινιγμὸς ὠφείλετο εἰς πεπλανημένην παραδρομήν. Ἀντὶ τοῦ Χ. Γ. Ζωγράφου, ἀπήντησεν ὁ πρωθυπουργὸς Γούναρης ὅτι τὸ ὑπουργικὸν ἀνακοινωθὲν «ὠχρότατα» ἀπέδιδε τὴν πραγματικότητα καὶ ὅτι ἀληθῶς ἡ πολιτικὴ τῆς παρούσης κυβερνήσεως διέφερεν ἀπὸ τὴν προκάτοχον πρὸ πάντων εἰς τὸ ζήτημα τῶν παραχωρήσεων. Ὁ Βενιζέλος θὰ ἠδύνατο νὰ παρατηρήσῃ ὅτι καὶ ἄλλοι πολιτικοὶ ἄνδρες τῆς χώρας ἐσκέφθησαν, πρὸ αὐτοῦ, τὴν συνεννόησιν μετὰ τῆς Βουλγαρίας χωρὶς αἱ σκέψεις των νὰ γίνουν ἀντικείμενον ἐκμεταλλεύσεως τῶν τριόδων. Ἰδοὺ ἐπὶ παραδείγματι τί ἔγραφεν εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολέμου ὁ Ἀλέξανδρος Ζαΐμης: {{nop}}<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> 3kzf3uy2f4vghjehiok85afabhkh31t 100 52854 167288 2026-08-17T23:24:01Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: «Βουκουρέστιον 14/27 Αὐγούστου 1914. Ὁ Α. Ζαΐμης πρὸς τὸν πρόεδρον τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου Ε. Βενιζέλον. Ὁ βαρῶνος Φατσιόττι (πρεσβευτὴς τῆς Ἰταλίας) μὲ παρακαλεῖ νὰ σᾶς εἴπω ἐκ μέρους του ὅτι σᾶς δίδει, ὡς φίλος, μετ’ ἐπιμονῆς τὴν συμβουλὴν νὰ συνε... 167288 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}{{0}}|Μέρος Δεύτερον. Δημιουργία|313}}</noinclude>«Βουκουρέστιον 14/27 Αὐγούστου 1914. Ὁ Α. Ζαΐμης πρὸς τὸν πρόεδρον τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου Ε. Βενιζέλον. Ὁ βαρῶνος Φατσιόττι (πρεσβευτὴς τῆς Ἰταλίας) μὲ παρακαλεῖ νὰ σᾶς εἴπω ἐκ μέρους του ὅτι σᾶς δίδει, ὡς φίλος, μετ’ ἐπιμονῆς τὴν συμβουλὴν νὰ συνεννοηθῆτε μὲ τὴν Βουλγαρίαν, συγκατατιθέμενος εἰς παραχωρήσεις τινὰς πρὸς αὐτήν, διὰ νὰ ἀποφύγετε τὸν πόλεμον. Εἶναι βέβαιος ότι θὰ κρατήσετε μυστικὸν τὸ διάβημά του. «Εγώ, ἐξ ἄλλου, θεωρῶ τὴν κατάστασιν ἀρκούντως ἀνησυχητικήν. Ἐν τούτοις ὅμως, κατὰ τὴν γνώμην μου, θὰ ἦτο ἀπολύτως ἀναγκαῖον νὰ παρασκευασθῇ πρὸ πάσης ἀποφάσεως ἡ κοινὴ γνώμη ἐν Ἑλλάδι, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ γίνουν γνωστοὶ οἱ κίνδυνοι, τοὺς ὁποίους θὰ ἠδυνάμεθα νὰ διατρέξωμεν. (Ὑπογραφὴ) ''Ἀλέξανδρος Ζαΐμης''». <ref>Ἑλληνικὴ ἀποστολή Α. Ζαΐμη–Ν. Πολίτη εἰς Βουκουρέστιον, Αύγουστος 1914, ἀρχεῖα ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν.</ref> Ὁ ἀρχηγὸς τῶν φιλελευθέρων εἶχε πολὺ ἀνεπτυγμένον τὸ αἴσθημα τῆς πολιτικῆς εὐθύνης διὰ νὰ καλύψῃ τὰς ἰδίας γνώμας μὲ ἐκείνας τρίτων. Ἠναγκάσθη ὅμως, ἀμυνόμενος αὐτός, νὰ προβῇ εἰς δηλώσεις πρὸς τὸν τύπον καὶ νὰ δώσῃ εἰς δημοσίευσιν τὰ ὑπομνήματά του. Εἰς τὴν εἶσαγωγὴν τοῦ δευτέρου, ἀνέφερεν ὅτι ὁ Βασιλεὺς τόν ἐξουσιοδότησε νὰ ἐνεργήσῃ σύμφωνα μὲ τὰς ἐκτιθεμένας εἰς τὸ ὑπόμνημα γνώμας. Αὐθημερόν, τὴν 24ην Μαρτίου (παλαιὸν ἡμερολόγιον) ἡ κυβέρνησις ἐξέδωκεν ἀνακοινωθὲν διαψεύδουσα τὸν Βενιζέλον καὶ βεβαιοῦσα ὅτι οὐδέποτε ὁ Βασιλεὺς ἔδωκε τὴν συγκατάθεσίν του εἰς τὸν πρώην πρωθυπουργὸν διὰ τὰς παραχωρήσεις. Ἡ ἀλήθεια δὲν εὑρίσκετο πρὸς τὸ μέρος τοῦ Κωνσταντίνου καὶ τῶν ὑπουργῶν του. Μόλις ἀνεφύη τὸ ζήτημα ἔγινε δεκτὸς παρὰ τοῦ Βασιλέως εἰς ἀκρόασιν ὁ πρώην ὑπουργὸς καὶ ἰδιαίτερος φίλος του Κωνσταντῖνος Δεμερτζῆς. Ὁ Κωνσταντῖνος τοῦ εἶπε στενοχωρημένος: «Ἔχω τύψεις. Δὲν εὑρίσκομαι ἐν πλήρει τάξει ἀπέναντι τοῦ κυρίου Βενιζέλου. Διότι ἐνθυμοῦμαι ὅτι μετὰ τὴν ὑποβολὴν τῶν δύο του ὑπομνημάτων, ἔμεινα μαζί του σύμφωνος νὰ συνεννοηθῇ μὲ τοὺς πρέσβεις Ἀγγλίας καὶ Γαλλίας». Καὶ ἄνευ τῆς ὁμολογίας πρὸς τὸν Δεμερτζῆν, ἦτο προφανὲς ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος ἐξουσιοδότησε τὸν πρωθυπουργόν του νὰ ἐνεργήσῃ κατὰ τὸ πνεῦμα τῶν δύο ὑπομνημάτων. Διότι, ἂν ὁ Βασιλεὺς διεφώνει μὲ τὸν Βενιζέλον, ὁ δεύτερος θὰ παρητεῖτο ἀμέσως. Τὸ ἔπραξε πεντάκις κατὰ τὴν διετῆ συνεργασίαν του μὲ τὸν Κωνσταντῖνον, δὲν θὰ ἐδίσταζε δὲ ὁ Βενιζέλος νὰ παιραιτηθῇ καὶ ἔκτην φορὰν ἐπὶ ζητήματος τόσον λεπτοῦ καὶ σπουδαίου. Ἡ κυβέρνησις ἐπέβαλεν εἰς τὸν Βασιλέα νὰ ἀποδοκιμάσῃ τὸν Βενιζέλον ἔστω καὶ ψευδόμενος. Τὰ γεγονότα εἰσήρχοντο εἰς ὀξυτάτην φάσιν. Ὁ ἀρχηγὸς τῶν φιλελευθέρων ἐζήτησε, δι’ ἐπιστολῆς του ἀπ’ εὐθείας πρὸς τὸν Βασιλέα, τὴν<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> 8q06e4pgztxc3lwdens4mj8frst2ifq