Vikifontaro eowikisource https://eo.wikisource.org/wiki/Vikifontaro:%C4%88efpa%C4%9Do MediaWiki 1.46.0-wmf.22 first-letter Aŭdvidaĵo Specialaĵo Diskuto Uzanto Uzanto-Diskuto Vikifontaro Vikifontaro diskuto Dosiero Dosiero-Diskuto MediaWiki MediaWiki-Diskuto Ŝablono Ŝablono-Diskuto Helpo Helpo-Diskuto Kategorio Kategorio-Diskuto Aŭtoro Aŭtoro-Diskuto Paĝo Paĝo-Diskuto Indekso Indekso-Diskuto TimedText TimedText talk Modulo Modulo-Diskuto Event Event talk 104 37575 114637 114627 2026-04-04T21:13:22Z Cjgermany 4742 114637 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, com malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero Fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare run la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo; gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardenao kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta raj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> 0m9vb5eww0ylux6b6wcwexmoav7tq8c 114638 114637 2026-04-04T21:14:54Z Cjgermany 4742 114638 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, com malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero Fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare run la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo; gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardenao kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta raj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> jrzfp7a5zda9fxto6blztalfuafcdbf 114639 114638 2026-04-04T21:15:41Z Cjgermany 4742 114639 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero Fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare run la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo; gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardenao kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta raj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> idcwycyi7ap0gfjhd4ixtfjz45axtwh 114640 114639 2026-04-04T21:27:03Z Cjgermany 4742 114640 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare run la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo; gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardenao kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta raj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> bu6zm18u5s0bggm1zi7hw3dy78h2mzc 114641 114640 2026-04-04T21:30:58Z Cjgermany 4742 114641 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo; gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardenao kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta raj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> nbat5nk1py9o9xg9wcq1wieviq3uwmg 114642 114641 2026-04-04T21:34:45Z Cjgermany 4742 114642 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardenao kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta raj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> tb7mgxddda47ijl2mweo93j7xsri7wd 114643 114642 2026-04-04T21:36:50Z Cjgermany 4742 114643 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardeno kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta raj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> hd4ytwaxiyjm0guuczoc8rjky0et64y 114644 114643 2026-04-04T21:38:44Z Cjgermany 4742 114644 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardeno kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta kaj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Jojo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> pfm37yuh4ylr2z6yo94mfcytir9cx53 114645 114644 2026-04-04T21:42:05Z Cjgermany 4742 114645 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardeno kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta kaj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Joĉjo- kaj nur entre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> rtufcodc0jf6rmfxd4kc3tfeqcuzloi 114646 114645 2026-04-04T21:43:37Z Cjgermany 4742 114646 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardeno kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta kaj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Joĉjo- kaj nur en tre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subi- te per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> 5thieopvimkujzop33gzaygia371ssx 114647 114646 2026-04-04T21:44:43Z Cjgermany 4742 114647 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardeno kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta kaj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Joĉjo- kaj nur en tre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subite per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj ettiriĝis, fariĝis seriozaj kaj prot io ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> bevocfgekanac66fg6skwavaorzx083 114648 114647 2026-04-04T21:48:03Z Cjgermany 4742 114648 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardeno kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta kaj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Joĉjo- kaj nur en tre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subite per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj eltiriĝis, fariĝis seriozaj kaj pro tio ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ciam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, proktata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plarta-<noinclude><references/></noinclude> 705rg96205n09y3p4vpzicbgvyzzf4r 114649 114648 2026-04-04T21:51:47Z Cjgermany 4742 114649 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>La onklo malŝlosis la pordon kaj tra malgranda pendo, iom malferminte la pordon, kiel hundaĉon, trapasis la nevon. '''III. Agrabla novaĵo''' La ĉielo ekkompatis la teron, kiu delonge soifis malsekaĵon, kaj sendis al ĝi abundan pluvon kun fulmotondro. Post la pluvo ĉio reviviĝis en la naturo: la aero fresiĝis kaj pleniĝis de kreskaĵaromo, arboj kaj floroj kvazaŭ plijuniĝis, lavinte sian polvorovitan someran vestaĵon. En la ĝardeno estis tiel bone, tiel facile tie spiris brusto, kompare kun la ĉambroj, kie aero estis sufora, ke oni decidis aranĝi vesperan tetrinradon tie, sub branĉoj de maljuna pomarbo. Partopreni la tetrinkadon konsentis eĉ la onklo, kiu antaŭe proprokiele certiĝis, ke muŝoj tute forestis sub la pomarbo. Oni gaje alportis grandan tablon, metis ĝin sub la arbo kaj kovris ĝin per blanka tablatuko. Du servantinoj, Joĉjo, Zinjo kaj ilia plej juna frato Boriso- okjara dirulo, - gaje ekkuris tien kaj reen, laŭte piedbatante per la piedoj je pluvlagetoj sur vajetoj de la ĝardeno kaj portante el la onklo domoseĝojn, tevazaron, biskvjitojn kaj dolĉaĵojn. Kiam ĉio estis preta kaj granda bruanta samovaro el ruĝa kupro estis starigita meze de la tablo, en la aleo montriĝis figuroj de la onklo kaj de la patro de Joĉjo, pace ion priparolintaj, je kelkaj paŝoj de ili, por ne ĝeni ilin per sia ĉeesto, servis post ili la mastrino. La onklo, pro strangaĵoj de sia karaktero, kiel oni parolis, ne toleris la bofraton- la patron de Joĉjo- kaj nur en tre maloftaj okazoj permesis al si interparoli kun li. Sed tiuj ĉi maloftaj renkontiĝoj kaj, ankoraŭ pli maloftaj, interparoloj ordinare estis finataj subite per reciprokaj riproćoj eĉ ofendoj kaj post tiaj kunpuŝiĝoj ili ciam ree disiris, por longe malpacigintaj. -Li iras!.. - subite ekaudiĝis ies voĉo infana apud la tablo kaj tuj gaja ridado kaj ŝercoj de la infanoj česiĝis, kvazaŭ pro gesto de bastono de sorĉisto. La vizaĝetoj de la infanoj eltiriĝis, fariĝis seriozaj kaj pro tio ne naturaj. Ili jam ne unufoje spertis kiaj rezultatoj malĝojaj atendas ilin, se ili permesus al si en ĉeesto de la onklo ian ridon au petolaĵon. La mastro- la patro de Joĉjo, altkreska, nigrohara viro kun energia vizaĝo kaj regulaj vizagtrajtoj, kiu ĉiam akompanis sian parolon per gestoj kaj kutimaj esprimoj, - sidiĝis apud la onklo, la mastrino okupis sian lokon apud la samovaro, la infanoj sidis silente sur la kontraŭa planko de la tablo. La mastro ĵus revenis el la lernejo, kie li pasigis kelkajn horojn ĉe sia plej maljuna filo, kiun oni opiniis instruitulo, kaj nun li rakontis al la onklo pri planoj de plua agado, protektata de la filo. -Peĉjo baldaŭ veturos al la guberniestro,-li parolis kun ardo, malfermante arĝentan tablarujon de la onklo, kiu staris kontraŭ ili sur la tablo, kaj prenante el ĝi pinĉkvanton da plasta-<noinclude><references/></noinclude> au2x5f1kdkovnxcp196ii5iwlcie6jl 104 37581 114635 2026-04-04T12:08:45Z Rubenĉjo 597 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "konstitucian funkcion. Unu nomiĝas juĝisto, alia civila estro, alia registristo. Li donas al ili miksitajn ordonojn, fiksas al ili salajrojn kaj forigas ilin laŭvole. La tempoj de la pretoroj, kiuj administris justecon en la publikaj placoj, reviviĝas en San Fernando sub alia formo: plenrajta oficisto leĝofaras, regas kaj juĝas per salajrataj partianoj. «Kaj ne estas rare vidi en la loĝloko individuojn kiuj, alveninte el malproksimaj teroj, haltas a... 114635 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rubenĉjo" /></noinclude>konstitucian funkcion. Unu nomiĝas juĝisto, alia civila estro, alia registristo. Li donas al ili miksitajn ordonojn, fiksas al ili salajrojn kaj forigas ilin laŭvole. La tempoj de la pretoroj, kiuj administris justecon en la publikaj placoj, reviviĝas en San Fernando sub alia formo: plenrajta oficisto leĝofaras, regas kaj juĝas per salajrataj partianoj. «Kaj ne estas rare vidi en la loĝloko individuojn kiuj, alveninte el malproksimaj teroj, haltas antaŭ vendejo kaj diras al la vendisto per urĝa voĉo: "Sinjoro juĝisto, kiam vi liberiĝos de la pesado de kaŭĉuko, faru al ni la favoron malfermi la oficejon por prezenti niajn postulojn", kaj oni respondas al ili: "Hodiaŭ mi ne akceptas vin. En ĉi tiu semajno ne estos justeco: la guberniestro tenas min okupata pri la forsendo de tapioko por siaj barakestroj de Beripamonio". «Tio tie estas laŭleĝa, ĝusta kaj homa. Ĉiu ajn havas rajton zorgi pri la enspezoj de la mastro: la profitoj estas la termometro de la salajroj. Malplena poŝo, mizera pago. «La guberniestro Roberto Pulido, komerca konkuranto de siaj regatoj, ne estis starigante stultajn impostojn; tamen, oni preparis la konspiron por lin forigi. Lia malbona stelo konsilis al li dikti dekreton, per kiu li disponis, ke la rajtoj por eksporti kaŭĉukon estu pagataj en San Fernando, per oro aŭ per arĝento, kaj ne per ĝirilo tiritaj kontraŭ la komerco de Ciudad Bolívar. Kiu havis monon preta? La ŝparemuloj. Sed ĉi tiuj ne ŝparis ĝin por prunti: ili aĉetis malmultekostan gumon de tiu, kiu havis bezonon pagi eksport-tarifojn. Komence, la konspirantoj mem konkuris en ĉi tiu negoco; poste ili eltiris de tie la pretekston por eksplodi: diri ke Pulido diktis sian dekreton, profitante la mankon de kontanta mono, por aĉetigi al si la gumon je ridinda prezo, per perado de interkonsentitaj komplicoj. Kaj ili lin mortigis, lin prirabis kaj lin trenis, kaj en unu sola nokto malaperis sepdek viroj! {{***}} «Ekde tagoj antaŭe — rakontas al mi Ramiro Estévanez — mi rimarkis la preparojn de la minaca okazo. Oni jam diris, silentvoĉe, ke pluraj personoj sukcesis inspiri al Funes la kredon, ke li estas kapabla fariĝi mastro de la regiono kaj eĉ fariĝi prezidanto de la Respubliko kiam li volos. Ne montriĝis falsaj profetoj tiuj de tiu antaŭsigno: ĉar neniam, en neniu lando, oni vidis tiranon kun tiom da regado super vivoj kaj havaĵoj kiel tiu, kiu turmentas la senliman kaŭĉukan zonon kies du elirejoj estas fermitaj: ĉe Orinoko, per la torentoj de Atureso kaj de Majpureso; kaj ĉe Gvajnio, per la doganejo de Amanadonao. «Iun tagon mi iris al la domo de la kolonelo, ĝuste kiam ĉi tiu fermis la pordon de la korto. Kvankam li provis fermi ĝin rapide, mi sukcesis vidi, ke en la interno troviĝis konsiderinda nombro da kaŭĉukistoj, sidantaj sur la ŝtonbenkoj<noinclude><references/></noinclude> a2epia3t4msqjk7kfzq4ttqjnx1w0rf 104 37582 114636 2026-04-04T17:55:36Z Rubenĉjo 597 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "kaj sur la benkoj de la kuirejo, purigante siajn armilojn. Tiuj viroj estis alportitaj el la barakoj de la Pasimonio, kiel oni poste diris, kaj alvenis meznokte al la loĝloko, kune kun aliaj barakanoj apartenantaj al la personaro de diversaj mastroj, kiuj kaŝis ilin singarde. «Funes maltrankviliĝis rimarkante, ke mi observis la kaŭĉukistojn kaj, serĉante mian orelon, flustris kun ekzekutista afableco: — Mi ne lasas ilin eliri, ĉar ili ebriiĝas! Ili... 114636 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rubenĉjo" /></noinclude>kaj sur la benkoj de la kuirejo, purigante siajn armilojn. Tiuj viroj estis alportitaj el la barakoj de la Pasimonio, kiel oni poste diris, kaj alvenis meznokte al la loĝloko, kune kun aliaj barakanoj apartenantaj al la personaro de diversaj mastroj, kiuj kaŝis ilin singarde. «Funes maltrankviliĝis rimarkante, ke mi observis la kaŭĉukistojn kaj, serĉante mian orelon, flustris kun ekzekutista afableco: — Mi ne lasas ilin eliri, ĉar ili ebriiĝas! Ili estas el la niaj! Kio necesas al vi? — Mi ŝuldas mil bolivarojn al Espinosa kaj li min turmentas per postuloj. Se vi volus prunti ilin al mi… — Mi naskiĝis por la amikoj! Espinosa neniam denove monpostulos de vi. Vi per viaj propraj manoj havos okazon elpagi tiun ŝuldon. Ni atendu ĝis alvenos la guberniestro. «Kaj Pulido alvenis ĉe vesperkrepusko, revenante de la Kasikiareo, per nafta boato nomata Jasanao. Kune kun pluraj dungitoj, li baldaŭ retiriĝis, ĉar li venis febre malsana. Dume, liaj malamikoj, kiuj estis purigintaj la bordon de ŝipetoj por malhelpi eblajn fuĝojn, forprenis la rudron de la boato kaj kaŝis ĝin en la malantaŭa ejo de la kolonelo, kies muroj rigardas al Atabapo. «Baldaŭ venis la nokto, nokto timiga kaj fulmanta. El la domo de Funes eliris grupoj armitaj per vinchesteroj, envolvitaj en dikaj lanaj vozaĝ-kovriloj por ke neniu ilin rekonu, ŝanceliĝantaj pro la influo de la rumo, kiu ekscitis ilian brutecon. Tra la tri solaj stratetoj ili disiĝis por la atako, memorante la nomojn de la personoj, kiujn ili devis oferi. Kelkaj, mense, inkludis en tiun liston ĉiun individuon, kiu inspiris al ili malkonfidon aŭ indignon: siajn kreditorojn, siajn rivalojn, siajn mastrojn. Ili marŝis apogitaj al la muroj, puŝiĝante kontraŭ la porkoj, kiuj dormetis sur la trotuaro: "Damna porko, vi igas min fali!". — Ĉit! Silentu! Silentu! «En la vendejo de Capecci, sendefendaj homoj ludis kartojn, sidante sur la vendotablo. Kvin viroj, inter ili Funes, restis embuskante ilin en la mallumo, por kiam eksplodos la pafoj ĉe la proksima angulo. Tie, en la dormoĉambro de la kondamnito, brulis lampo, kiu ĵetis kontraŭ la pluvon lividajn klarojn. La grupo de López, katece, alproksimiĝis al la malfermita fenestro. Interne, Pulido, kovrita en sia hamako, trinketis la medicinon preparitan de la flegistoj. Subite, turnante la okulojn al la nokto, li sukcesis sidiĝi: "Kiuj estas tie?". Kaj la buŝoj de dudek fusiloj respondis al li, plenigante la ĉambron per fumo kaj sango! «Tiu estis la terura signalo, la komenco de la hekatombo. En la vendejoj, en la stratoj, en la kortoj krakis la pafoj. Konfuzo, fulmoj de pafoj, lamentoj, ombroj kurantaj en la mallumo! Ĝis tia punkto disvastiĝis la buĉado, ke eĉ la murdistoj sin reciproke murdis. Kelkfoje, al la rivero<noinclude><references/></noinclude> 0gibdtr2zyq3dxo5bal1cdks63oik87 104 37583 114650 2026-04-04T21:53:44Z Cjgermany 4742 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "" 114650 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> 4cbauvgpl3hkopc9oksneaq0nij34vk 104 37584 114651 2026-04-04T21:56:08Z Cjgermany 4742 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "Sano, kion li permesis al si en plej maloftaj oxazoj de bona humoro. - Li petos permeson deli fon- di biblioteron-legejon por la popolo, vilaĝanoj jam esprimis sian consenton konstrui por gi Specialandomen apud la lernejo. -Hm...-malaprobe exbalancinte per la rapo, diris responde la onklo. Monrimedoj por aceto de libroj, laŭ lia opinio, estas supićaj...- La mastro daurigis, sarg ante la nazon per la flartabako kaj ne rimarkante, xe la mieno de la onx... 114651 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>Sano, kion li permesis al si en plej maloftaj oxazoj de bona humoro. - Li petos permeson deli fon- di biblioteron-legejon por la popolo, vilaĝanoj jam esprimis sian consenton konstrui por gi Specialandomen apud la lernejo. -Hm...-malaprobe exbalancinte per la rapo, diris responde la onklo. Monrimedoj por aceto de libroj, laŭ lia opinio, estas supićaj...- La mastro daurigis, sarg ante la nazon per la flartabako kaj ne rimarkante, xe la mieno de la onxlo fariĝis pli aj pli malcontenta.-Bahusor-nia bonçaranto-piculo promesas subvencion.... -Hm... -pli laute interrompis lin la onxlo, extrapinte per la tabaxujo je la tablo, kio - am signifis lian malkontenton. -Kaj ĉu si gojas?..-li diris, turnante sian rigardon al La parolante. -Kompreneble!.. Kian strangan karakteron vi havas, prato! - respondis la mastro, far- ante riprogeston per la mano.- Ciam vividas en ĉiu entrepreno... -Hm!..-supersonante la bofraton kaj prenante en la manon la tabarujon, por zee expra- piper gi je la table, diris la onklo. - Cu strangan karakteron?. Cu ciam?.. Cu Manjo revenis el la urbo?- malkurage demandis la mastrino la edzon, penante per six en miksigo kvietiġi la disputon, kiu minacis per malpacigo kutima. Si alveturis... Si, redeble, baldau venos al ni; si alportos al vi iajn donacojn,- respond- is la edze, zee turnante al la onxlo sian rigardon. - Mia filo... -Via filo estas stultulo... - neatendite interrompis lin la oncle. -Tiel!.. Mi dankas vin.... -Ankan stultulo estos via guberniestro, se li donos permeson por fondi la bibliotekon... Tiel... Bone!.. Daurigu, mi petas... - Fermetinte la oxulojn kaj ofendite-moreme sxuan- te per la kapo, parolis la mastro. -Dauriqu!... -Pavel Ivanović!-zee sin turnis al la edzo la mastrino, - Cesigu, mi pelas, la interparv- on. Mia bona prato... e per la mano je la tablo, xe la re- Silentu!-interrompis sin la edzo, kun tia porto exbatante, evazaro extintis sur la tablo xaj la infanoj kuntiriĝis pro timo. £ La onklo pikse exrigardis el-sub siaj densaj brovoj la mastron kaj siavice exprapis je la tablo per la argenta tabakujo. - Ne bruu!.. Se vi volas timigi min, do vi timigos min nex per vid krio, nex per la bruado. Kaj tio kaj la alia estas tute superfluaj... Sajne, ni interparolas xaj ĉiu dl ni povas libeze esprimi sian opinion. Cu tiel?... La mastro silentis, evitante rigardon de la bofrato kaj per la mano, nerveme trementa, lordigis sur la kapo siajn longajn harojn. Miestas pli maljana, ol vi, -daurigis la onklo per tono solene-emocia raj edifa, - mi est- sankaŭ pli maljuna, ol via filo sagulo! - li elparolis la lastan vorton plej klare kaj kun spe... siala akcento, ĉirkaŭrigardante la gemastrojn per severa rigardo triumpa.<noinclude><references/></noinclude> jhhdwgsq76ja82j1rw0sa1hf9a38vow 114652 114651 2026-04-04T22:05:24Z Cjgermany 4742 114652 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cjgermany" /></noinclude>baro, kion li permesis al si en plej maloftaj oxazoj de bona humoro. - Li petos permeson deli fondi biblioteron-legejon por la popolo, vilaĝanoj jam esprimis sian consenton konstrui por gi Specialandomen apud la lernejo. -Hm...-malaprobe exbalancinte per la rapo, diris responde la onklo. -Monrimedoj por aceto de libroj, laŭ lia opinio, estas supićaj...- La mastro daurigis, sarg ante la nazon per la flartabako kaj ne rimarkante, xe la mieno de la onxlo fariĝis pli aj pli malcontenta.-Bahusor-nia bonçaranto-piculo promesas subvencion.... -Hm... -pli laute interrompis lin la onxlo, extrapinte per la tabaxujo je la tablo, kio am signifis lian malkontenton. -Kaj ĉu si gojas?..-li diris, turnante sian rigardon al La parolante. -Kompreneble!.. Kian strangan karakteron vi havas, prato! - respondis la mastro, farante riprogeston per la mano.- Ciam vividas en ĉiu entrepreno... -Hm!..-supersonante la bofraton kaj prenante en la manon la tabarujon, por zee exprapiper gi je la table, diris la onklo. - -Cu strangan karakteron?. Cu ciam?.. -Cu Manjo revenis el la urbo?- malkurage demandis la mastrino la edzon, penante per six en miksigo kvietiġi la disputon, kiu minacis per malpacigo kutima. -Si alveturis... Si, redeble, baldau venos al ni; si alportos al vi iajn donacojn,- respondis la edze, zee turnante al la onxlo sian rigardon. - Mia filo... -Via filo estas stultulo... - neatendite interrompis lin la oncle. -Tiel!.. Mi dankas vin.... -Ankan stultulo estos via guberniestro, se li donos permeson por fondi la bibliotekon... -Tiel... Bone!.. Daurigu, mi petas... - Fermetinte la oxulojn kaj ofendite-moreme sxuante per la kapo, parolis la mastro. -Dauriqu!... -Pavel Ivanović!-zee sin turnis al la edzo la mastrino, - Cesigu, mi pelas, la interparvon. Mia bona frato... e per la mano je la tablo, xe la re -Silentu!-interrompis sin la edzo, kun tia porto exbatante, evazaro extintis sur la tablo xaj la infanoj kuntiriĝis pro timo. £ La onklo pikse exrigardis el-sub siaj densaj brovoj la mastron kaj siavice exprapis je la tablo per la argenta tabakujo. - Ne bruu!.. Se vi volas timigi min, do vi timigos min nex per vid krio, nex per la bruado. Kaj tio kaj la alia estas tute superfluaj... Sajne, ni interparolas xaj ĉiu dl ni povas libeze esprimi sian opinion. Cu tiel?... La mastro silentis, evitante rigardon de la bofrato kaj per la mano, nerveme trementa, lordigis sur la kapo siajn longajn harojn. Miestas pli maljana, ol vi, -daurigis la onklo per tono solene-emocia raj edifa, - mi est- sankaŭ pli maljuna, ol via filo sagulo! - li elparolis la lastan vorton plej klare kaj kun spe... siala akcento, ĉirkaŭrigardante la gemastrojn per severa rigardo triumpa.<noinclude><references/></noinclude> 0pljmqfxhjlb25t8pgobhex7uvxbtlt