Wikiheimild fowikisource https://fo.wikisource.org/wiki/Fors%C3%AD%C3%B0a MediaWiki 1.46.0-wmf.24 first-letter Miðil Serstakt Kjak Brúkari Brúkarakjak Wikiheimild Wikiheimild-kjak Mynd Myndakjak MediaWiki MediaWiki-kjak Fyrimynd Fyrimyndakjak Hjálp Hjálparkjak Bólkur Bólkakjak Page Page talk Index Index talk TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 0 1403 3736 3629 2026-04-19T09:16:23Z ~2026-24101-75 2555 3736 wikitext text/x-wiki Yrkjari: [[Høvundur:Jens Christian Djurhuus|Jens Christian Djurhuus]] (1773&ndash;1853) <poem> 1. Vilja tær hoyra kvæði mítt, vilja tær orðum trúgva, um hann Ólav Trúgvason, higar skal ríman snúgva. Niðurlag: Glymur dansur í høll, dans sláði í ring! Glaðir ríða noregis menn til hildarting. 2. Kongurin letur snekju smíða har á sløttumsandi; Ormurin Langi støstur var, Sum gjørdur á Noregis landi. 3. Knørrur var gjørdur á Noregis landi, gott var í honum evni: átjan alil og fjøruti var kjølurin millum stevni 4. Forgyltir vóru báðir stavnar, borðini vóru blá, forgyltan skjøldá toppi hevði, sum søgur ganga frá. 5. Kongurin situr á hásæti, talar við sínar dreingir: ''Vit skulu sigla tann salta sjógv, tað havi eg hugsa so leingi.'' 6. ''Berið nú fram tey herklæðir við brynju og blonkum brandi, síðani leggjifrá landi út, og siglið frá Noregis landi !'' 7. Fróir og glaðir sveinar mæltu: ''Harri, vit skulu fylgja tær, um enn tú fert í frið ella stríð, vit óttast ei bratta brynju.'' 8. Har kom maður oman av bergi við sterkum boga í hendi: ''Jallur tín av Ringaríki hann meg higar sendi.'' 9. Kongurin so til orða tekur bæði við gleði og gamni: ''Sig mær satt, tú ungi maður, hvat er tú nevndur á navni?'' 10. ''Einar skalt tú nevna meg, ið væl kann boga spenna, Tambar eitur mín menski bogi, ørvar drívur at renna.'' 11. ''Hoyr tú tað, tú ungi maður, vilt tú við mær fara, tú skalt vera mín ørvargarpur Ormin at forsvara.'' 12. Gingu teir til strandar oman, Ríkir menn og restir, lunnar brustu og jørðin skalv: teir drógu knørr úr nesti. 13. Vundu upp síni silkisegl, út í havi ganga; so er sagt, at kongurin hann stýrdi Orminum Langa. 14. Hetta frættist víða um landi, at Noregis menn teir sigldu; Danimark kongur og Svøríkis kongur ráðini hildu saman. 15. Danimark kongur og Svøríkis kongur gingu saman í ráð, hvussi teir skuldi fáa Noregis kong skjótt av døgum. 16. Senda teir boð til Eiriks Jall í væl teir borin til evna, hann skal fylgja í ferðini við, sín faðirs deyð at hevna. 17. Eirikur gongur for kongar inn við brynju og reyðum skjoldi: ''Ólavur kongur av Noregi mín faðirs deyða voldi.'' 18. Jallurin stendur á hjállargólvi, blankt bar spjót í hendi: ''Ólavur kongur síggja skal, eg hvast mót hvøssum vendi.'' 19. Gingu teir til strandar oman — fagurt var tað lið — Danimark kongur og Svøríkis kongur og Eirik' jall tann triði. 20. Trýggjir gingu skipaflotar út úr Oyrasundi, Jarnbardur í odda sigldi, jallurin stýra kundi. 21. Danimark kongur til orða tekur, Letur so orðini greiða: ''Hann, ið Ormin Langa tekur, skal hann við ognum eiga !'' 22. Eirikur hugsar við sjálvur sær: ''Tó at tú manst tað royna, tú tekur ikki Ormin Langa við danskari makt aleina !'' 23. Mælti tað Svøríkis kongurin, hann helt á brýndum knívi: ''Eg skal Ormin langa taka, ella lata lívið !'' 24. Erikur stendur á breiðum bunka, klæddur í skarlak reyð: ''Tú tekur ikki Ormin Langa, fyrr eg síggji eg tín deyð.'' 25. Eirikur talar til sínar menn: ''Kempum munnu vit møta; standivæl og manniliga, tí blóðug verður gøta !'' 26. ''Noregis menn á kongsins knørri kunnu væl beita kvívi; gangi væl fram í hørðum stríði, ella lata vit lívið !'' 27. Eirikur talar til Finn hin lítla: ''Tú skalt hjá mær standa; tú skalt verja sjálvan meg, um eg komi í vanda.'' 28. Løgdu teir á sundið út, bíðaðu teir har leingi, longdust eftir norskum knørrum, at berjast mót Noregis Kongi. 29. Løgdu teir skip við oynna inn, ætlaðu sær at vinna, hildu vakt bæði nátt og dag, norðmenn vildu teir finna. 30. Nú skal lætta ljóði av, eg kvøði ei longur á sinni; nú skal eg taka upp annan tátt; dreingir, leggji í minni ! 31. Ólavur siglir í Eysturhavi, ætlar heim at fara; tá ið hann kom í Oyrasund, hann sær ein skipaskara. 32. Høvdingar tríggir á landi standa, hyggja út so víða, sunnan síggja teir knørrin prúða eftir havi skríða. 33. Dannimark kongur til orða tekur: ''Alt mær væl skal ganga: Krist signi míni eygu tvá, nú síggi eg Ormin Langa !'' 34. Erikur stóð har skamt ífrá, talar til sínar menn: ''Kongurin av Dannimark hann sær ikki Ormin enn.'' 35. Har kom fram ein størri knørrur, dreingir undraðust á, Svøríkis kongur til jallin talar: ''Nú man eg Ormin sjá.'' 36. ''Tit leggið nú skip frá landi út, árar í hendur taka, laitð ei Ólav sleppa so, fáan hann heldur sín maka !'' 37. Eirikur hyggur í havið út, talar til sínar menn: ''Tað svørji eg við sannan Gud, teir síggja ei Ormin enn.'' 38. Dannimark kongur og Svørríkis kongur halda á skefti reyða: ''Eirikur jallur ræddur er at hevna sín faðirs deyða !'' 39. Vreiður var tá jallurin, hann mælir av illum sinni: ''Annað skal eg enn orðabrask Noregis menn at vinna !'' 40. Eirikur stendur á grønum vølli, tekur nú til ganga; ''Verið nú snarir á skipabunka, nú síggi eg Ormin Landa !'' 41. Allir sóðu Ormin koma, allir undraðust á, av silki seglini úr stevni og gull í rá. 42. Løgdu teir seg vegin fram bæði við svør og spjóti, norðmenn sóðu á Orminum, teir ivast at halda ímóti. 43. Ólavur talar til sínar menn: ''Dýrt skulu teir meg keypa, ongantíð tá ræddist eg stríð, í dag skal eg ikki leypa !'' 44. ''Tit leggið nú skip í stríðið fram, segl á bunka strúka, latiðteir síggja, at Noregs menn teir kunna væl svørðini brúka !'' 45. Úlvur reyði í stavni stendur, gott var í honum evni: ''Leggið ei Ormin longur fram, sum hann hevur longri stevni.'' 46. Kongurin stendur á lyfting aftur, í skarlak var hann klæddur: ''Nú síggi eg, mín stavnamaður er bæði reyður og ræddur.'' 47. ''Kongur,tú sært meg aldrin so ræddan, eg tordi væl á at herja, goym tú lyfting so væl í dag, sum eg skal stavnin verja !'' 48. Vreiður varð tá kongurin, og Úlvur til orða tekur: ''Blíðka teg aftur, harri mín, tí vreiði upp angur vekur !'' 49. Ólavur stendur á bunkanum, og Úlvur til orða tekur: ''Hvør eigur hesi nógvu skip? Eg kenni tey ikki enn.'' 50. Svaraði Torkil, kongsins bróðir, mælir av tungum inna: ''Dannimarks kongur og Svørríkis kongur vilja tín deyða vinna.'' 51. ''Ræddir eru danskir menn mót norðmonnum at ganga, betri var teimum heima at sitið tann fuglaflokk at fanga.'' 52. ''Betur kunna svenskir menn teir offurbollar strúka enn nærkast okkumso, at blóðugt svørð skal rúka !'' 53. Ólavur gekk lyfting upp, ræður hann upp at hyggja: ''Hvør eigur hasi stóru skip, við Ormins bagborð liggja?'' 54. Svaraði Herningur, kongsins svágur, letur so orðini falla: ''Tey eigur Eirikur Hákunsson, hann ber ein yvir allar.'' 55. Til tað svaraði Ólavur kongur, frá man frættast víðari: ''Skarpur verður hildarleikur, tá norðmenn mót norskum stríða.'' 56. Svørríkis kongur mót Ólav legði eina morguntíð, tað var sum bál at líta, skeiðir dundu í. 57. Høgdu og stungu Noregis menn bæði við svørði og spjóti, títt so fullu teir svensku menn, sum grasið fýkur av gróti. 58. Svørríkis kongur rópar hátt biður teir undan flýggja: ''Eg havi mist mítt mesta fólk, tað voldir mær sorg at síggja.'' 59. Dannimark kongur troðkaði fram, ætlaði sær at vinna, norðmenn tóku mót honum fast, teir donsku menn at tynna. 60. Roykur stóð til skýggja upp, reytt var sund at síggja, so var sagt, at danskir menn teir máttu undan flýggja. 61. Eirikur leggur mót Ormi fram við bjørtum brandi í hendi: ''Ikki skal Ólavur rósa av, at eg snart frá honum vendi !'' 62. Løgdu teir knørr við knarrarborð, hvørgin vildi flýggja; høvur og kroppar í havið tumla, øgiligt var at síggja. 63. Einar stendur í kapparúmi við Tambarboga teir kalla, hvørja ferð pílur at boga dreiv, tá mundi ein maður falla. 64. Einar stendur í kapparúmi, óttast ongan vanda, hann sá reystan Eirik jall aftur við róður standa. 65. Einar spenti Tamabrboga, pílurin steingin strongdi, pílurin fleyg yvir jalsins høvur, róðurknappin sprongdi 66. Einar spenti á øðrum sinni, ætlaði jall at fella, pílurin fleyg arms og síðu, einki var jalli at bella. 67. Eirikur talar til Finn hin lítla ''Eg vil spyrja teg nakað, hvør er hann, við skørpum skotum ætlar meg at raka ?'' 68. Til tað svaraði Finn hin lítli — blóðugar vóru heldur — : ''Tað er hasin stóri maður, í kapparrúmi stendur.'' 69. Jallurin mælir á ørum sinni: ''Tað vil eg tær ráða, skjót tú handan stóra mannm nú stendur mítt lív í váða.'' 70. Manninum kann eg einki gera, tí hann er ikki feigur, bogastreingin stilli eg á, tí maðurin eydnu eigur. 71. Einar spenti á triða sinni, ætlaði jall at raka, tá brast strongur av stáli stinna, í boganum tókst at braka. 72. Allir hoyrdi streingin springa, kongurin seg forundrar: ''Hvat er tað á mínum skipi, sum ógvuliga dundrar ?'' 73. Svaraði Einar Tambarskelvi — kastar boga sín — : ''Nú brast Noregi úr tínum hondum, kongurin, harri mín !'' 74. ''Í Harrans hondmítt ríki stendur og ikki í Tambarboga; tak tær ein av mínum bogum, vita, hvat teir duga !'' 75. ''Veikir eru kongsins bogar !'' Einar ræður at svara, ''eg skal taka upp skjøld og svørð, og høgg skal eg ikki spara !'' 76. Enn stóð fólk á báðum stavnum, men meg rætt um minnast, syrgiligt var á miðum skipi, tí har tók fólk at tynnast. 77. Eirikur sprakk á Ormin upp, væl bar brand úr hendi, Herningur leyp úr lyfring niður, aftur ímót honum vendi. 78. Bradust teir á miðjum skipi vil eg frá tí greiða, øvigur mátti jallurin leypa aftur á Jarnbrad breiða. 79. Jallurin valdi sær reystar garpar, fáir finnast slíkir, snarliga aftur á Ormin sprakk, tá mátti Herningur víkja, 80. Úlvur reyði úr stavni loypur, nú er stavnur reyður, so fleyt blóð á Orminum, at knørrur síndist reyður. 81. Hart stóð stríð á miðjum skipi, svørð mót skjøldrum gella, Úlvur og Einar, frægar kempur, Eiriks garpar fella. 82. Eirikur var á øðrum sinni aftur á bunkan rikin, tá sá hann, at stavnurin á Orminum var tikin. 83. Jallurin mannar seg triðju ferð: ''Nú skal ikki dvína !'' Tá fall Úlvur og Herningur við øllum dreingjum sínum. 84. Kongurin rópar í liftingi: ''Nú er tap í hendi; leypið í havið, mínir menn, her verður ei góður endi !'' 85. Kongurin leyp í havi út, garpar eftir fylgdu, kongsins bróðir síðstur var, teir gjørdu, sum kongur vildi. 86. Eirikur fekk tá Ormin Langa, einkin annar kundi, tók hann sjálvur róður í hond og stýrdi honum frá sundi. </poem> [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Jens Christian Djurhuus]] [[de:Ormurin Langi]] 55hnd3hqosg5197y5052uzpq6t6i6pz 0 1832 3773 2173 2026-04-19T09:47:52Z ~2026-24101-75 2555 3773 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Súsanna Helena Patursson|Súsanna Helena Patursson]]. ''Føringatíðindi'' nr. 16 tann 20. august 1896. <poem> Tað oftani er mangt undarligt til í hesari verð, sum eingin kann ætla og ei vita hví at tað so skal verða, at ynskjuni blíð ei vilja útganga sum vit ynskja mest, men heldur sum verst. Tað fellur so tungt, meðan hjartablóðið rennur so ungt og hugurin heilur horva má til hann, sum eg unti frá fyrst eg hann sá - tað fellur so tungt at vita við sær: nú fer hann frá mær. Hví gjørdi tú tað, hví hevur tú sagt eini aðrari “ja”, hví hevur tú so mítt hop burturspilt, hví lætstú meg fáa í hjartað so illt, hví lætstú tann tungasta meinin meg ná’ sum nøkur kann fá’. Eg eri so ring, eg havi nú fingið tann meinasta sting, í hjartað er flikað so blóðugt eitt sár, at grøða tað aftur eingin formár, tað bætnar ei aftur, nú er tað ov seint, hví skarstú so meint? -Tó far tú, far væl, Gud signi fyri tær dagatal, hann signi fyri tær allan veg, ver góður við hana og gloym so meg, eg syrgi meg til deyða av ekka so móð, eg var tær ov góð. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=c4d602d3bae6c0fcbe545202f9d3e195 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Súsanna Helena Patursson]] csqn3q0jqz8nqxxkek2qoi174oq8una 0 1833 3766 2175 2026-04-19T09:42:46Z ~2026-24101-75 2555 3766 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1878. <poem> Føroyingar, sum her nú koma saman, latum okkum brúka forna mál, setið tykkum niður her við gaman, drekkið allir glaðir Føroya skál! Latum okkum minnast landið kæra, sum jú okkum øllum dámar væl, latum okkum høgt teir gomlu æra, okkum tað til frama verað skal. Har meg móðir bar á mjúkum armi, har eg lærdi grulva, stetla út, lítið visti eg av neyð og harmi, tí eg eftir Føroyum beri sút. Altíð má eg tað í minni bera, um at landið ei er stórt og gott. Hvat á jørð kann meiri herligt vera enn ein føroysk miðjansummarnátt? Har, sum títlingur og snípur láta millum blómur við so góðan frið, vakurt spæla má smálambið káta, væl tað trívist undir móður lið; har hin lítla vakra áin hastar lystiliga oman gjøgnum gil, millum mangar stórar klettar fastar hon tó altíð havið finna vil. Mangur útlendskur, eg hoyri, sigur: “Har er bara grátt út yvir grátt.” “Slíkt,” teir halda, “doyvir sinnið niður, regn og mjørkið kann ei gera gott.” Men soleiðis ei teir ungi blíva: bylgjan blá og fjøllini so brøtt kunna ungar piltar væl upplíva, gera teimum fót og hjørtu løtt. Lítið ansast regn og aldubrotið, tá ið blóðið rennur heitt og lætt; væl man nytta monnum vaðmalskotið, sum tær ungu moyggjar virka rætt. Hvat er væl eitt lív við ongum stríði? Sum ein máni fyri uttan ljós! Vakrast skínur sól á grønar líðir, tá ið ælið freka fór sín’ kós. Fuglar, sum við fjallatindar byggja, hvønn ein vetur fara yvir sjógv; hvørt eitt vár teir munnu aftur hyggja til tað reiður, sum teir elska nógv. Dimmið finnur fugl á síni hillu, tó hann víða fer um sund og fjørð; okkum lærir jú tann fuglur villi: heimið er tað besta stað á jørð. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=ec987618404340adac39ec4a72cf1806 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] 8i9lge8b1a7fjrsynkgh7py1le6eknz 0 1835 3759 2177 2026-04-19T09:38:13Z ~2026-24101-75 2555 3759 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1878. <poem> So vakrar moyggjar og knappar menn, sum kunnu teirra gerning gera, væl finna kanst tú í Føroyum enn, tí her er gaman at vera. Um vetrarkvøld um grúgvu samlast øll at siga søgur bæði um menn og trøll; stuttligt er har, tað tykist mær, ið hvat so aðrir teir halda. At reka seyð, tað so stuttligt er, at kasta nót og halda snøri; hvør lítil piltur so glaður fer at stinga fliðu í fjøru; Og tá ið piltur fer at fiska síl, í fikku fær hann sær ein góðan drýl, niðan í dal, hann fara skal at fáa agn fyri flundru. Í øðrum londum teir gera mat, sum rætt og slætt kann kallast evja; “týskar klumpar” og “franska sós” og mangt og hvat tey saman vevja. Eg skerpikjøt og rikling vraki ei, gev mær bara tvøst og spik og seið; gásin væl gødd og seyðarhøvd, tað er tann kostur, sum mær dámar. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=1d5dcbb2dd3f77d10b9ba5c929859c08 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] r99el06r6fbmav4d4zuk0pfgvx56wr8 0 1837 3767 2179 2026-04-19T09:43:16Z ~2026-24101-75 2555 3767 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1879. <poem> Mítt vakra heim høgt móti norð í havinum man finnast; har lærdi eg tað dýra orð, sum altíð eg vil minnast; tað er tað dýra Føroya navn; frá vøgguni til síðstu havn tað skal mín fylgja vera. Har veksur ikki eik og fur, ei búnast hveitiakrar, men har við bjørg og gráu urð tú finnur vøllir vakrar; har grasið vakurt grógva man, sum seyðin væl uppala kann, so har fulvæl hann trívist. So ógvuliga aldur har ímillum oyggja fara, nógv livandi tú ferðast sær ímillum sker og tara; og fuglarnir um summartíð við fjørð og sund og bratta líð ta deyðu jørð upplíva. Ímeðan grasið vakurt grør, og sjógvurin hann brúsar, eg elski mína móðurjørð og alt tað, sum hon húsar, so leingi heitt mítt hjarta slær, í Føroyum vil eg ynskja mær, tí her er gott at vera. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=b1bf52d92614453e5ad136f50e0b2bcc Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] n78pet8dooxfg1n4smdpo3ptb2hi92k 0 1838 3762 2180 2026-04-19T09:40:21Z ~2026-24101-75 2555 3762 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1879. <poem> Eg minnist úr gomlum søgum, sum móðir mín segði frá um Føroyar í gomlum døgum, hvussu føroyingar vóru tá: roysni og brøgd at gera teimum á hjarta lá, høgt mundu teir høvdið bera, tí fríbøndur vóru teir tá. Trúfastur altíð var maður, vildi ei bróta sítt orð, í vertskapi fróur og glaður við egið sum annans borð. Ei vin í neyð teir gloymdu, æran var teirra mið, og hana so væl teir goymdu alt eftir norðmanna sið. Tá stongd var ei bóndans stova, um ókunnugt fólk kom á leið, men rómastampur úr kova og válgarin spardust ei. Tann, ið av lítlum varð argur, varð hildin fyri spott, tann, sum var ræddur og kargur, fekk mangan ótelgdan tátt. Ein maður við røttum sinni kann látast av rók og rong, men leingi skal liva hans minni í søgu so væl sum í song’. Latið ei søguna doyggja, goymið hana so væl, í dreingja sinni og moyggja hon mikið útrætta skal. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=244667ba7a1777e55f03ed1cf8628f56 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] rpx44meriur5tbe245burl8pskpsd5v 0 1839 3770 2181 2026-04-19T09:44:46Z ~2026-24101-75 2555 3770 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt millum 1879–1884. <poem> Úr øllum ættum koma vindar, tó ættin ein mær dámar best, hon fór ímillum fjallatindar, har sum eg havi vinfólk flest. Kom, sveima, mjúki vestanvindur út yvir akrar, gjøgnum skógv! Tú svalir hjarta mítt eitt sindur, tú minnir meg á bláan sjógv. Tú bert mær heilsu yvir bylgju úr Føroyum og frá fólki har; góð ynski hevur tú í fylgi frá teimum, sum væl unna mær. Lat vesturætt ta skjútsond vera, sum altíð meg kann minna á, at Føroyum eg ei skomm skal gera, men tær í æru halda má. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=f302e68a210b3138625264a21d18e67c Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] s7wyyi2d5s2kus3kylmn0moxj9nor1d 0 1840 3761 2428 2026-04-19T09:39:31Z ~2026-24101-75 2555 3761 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1893. <poem> Fjallprúða heim: treystliga tú stígur úr havi, treystliga við sól og við glaðu; harðlenda heim! Fornfríða land: onkuntíð bragdaði “slagið”, eftir kom trælabands lagið; nónskýmda land! Brimbarda land: synir og døtur tú átti, lógu við ótta í smáttu; stormharða land! Roykur og sót fjaldu tær synir og døtur, tey bóru spjarrar og bøtur; seint fekst tú bót! Fjallbygda land: illa tú legðist í dvala; aftur tó hanarnir gala; sagnríka land! Fátæka land! ognir man havið tær bjóða, tú eigur systrina góða; havgirda land! Ríkt er títt hav, gevur tær treysti og megi, veldur tær sorgir og gleði; fongríka hav! Fátæka fólk: lítið tú virdist av monnum, hevur enn ilt fyri tonnum; nýfødda fólk! Fámenta fólk: fylkist tú øksl móti økslum, tá gerst tær stálkynt í jøkslum, sameinda fólk! </poem> == Keldur == * [http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=0059df0f317577c6852fdafe2d1a1714 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] 6larqkh7v9e45ohhozsp185h72wba86 0 1841 3769 2183 2026-04-19T09:44:23Z ~2026-24101-75 2555 3769 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1894. <poem> Smíl alt tað burtur við góðum treyst, sum hjartað vil tyngja og bága: tí ribbingsvár gevur gyltast heyst, um Harran tú letur ráða. Harmur og sorg burt dusast av rósum reyðum. Legg altíð sorgina aftur um bak, strúk fróur og lættur frá harmi, men hóvliga lukkuna til tín tak og goym hana leingi í barmi. Harmur og sorg burt dusast av rósum reyðum. Um myrkrið vil stjala makt og mót og føra fram ljótar dreymar, lat sól og blómur tær bera bót, til gleðin í æðrum streymar. Harmur og sorg burt dusast av rósum reyðum. Lat grátin verða sum náttardøgg, so lívgar mest sólarmegi, unga rósan í tornum so snøgg tá spreingir sveipið við degi. Harmur og sorg burt dusast av rósum reyðum. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=2378ebd6a810fbdbf1b3b454ed0dcfed Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] 8dzcj11u2onlo7cg8k6whe6jhakxjxs 0 1842 3760 3581 2026-04-19T09:38:56Z ~2026-24101-75 2555 3760 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1897. <poem> Fast stóð í fonnum eitt fjalladalsfylgi, svulturin neit nú í mønu og merg, ørðug var skor yvir blámandi bylgju, ræsurnar stongdust frá fjalli til berg; fylgið gav tol, tí tað bilaði ei: veðrurin prúði, tann slóðarin treysti, kundi sum fyrr øllum vísa á leið, enn hann við nakkanum bresti. Slóðarin bjóðst tó til ótols umsíðir, fúsur hann var til at bróta sær veg, oman hann tráar til grønskandi líðir: "Fylgið mítt, kom nú og ger so sum eg!" Oman fór alt á ta glerstoyttu skor; rásin tó ikki gav kleyvunum festi, samfelt fór alt so í smildur og sor, týndist sum slóðarin treysti. <div class="center">***</div> Mangir av monnum, sum fjalladalsfylgið, líta á stórdýr so prúð og so klók, enda sum tað undir brimsøltu bylgju, hava ei tol til at svølta á rók. Summi tey durva og falla í fátt, millum tey stóru og ríku á gørðum, hugsa sum hini í stórt og í smátt, síggja við eygum frá øðrum. Elt ikki altíð sum fyri er slóðað; sjálvbjargin far yvir land, yvir hav, maður skal smíða sær eydnuna góða við teimum evnum, sum skaparin gav. Gott er við vinum at fylgjast á leið; ofta í vanda tó vinirnir tróta; tann sum vil framá, hann gloymi tí ei sjálvur sær slóðir at bróta. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=6a762a964c28ff09f614e16dc66638d7 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] c6ew75m294liqz4ghqcabfd0jzk4gsf 0 1843 3724 3409 2026-04-19T09:07:02Z ~2026-24101-75 2555 3724 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen]]. Yrkt 1877. <poem> Eg oyggjar veit, sum hava fjøll og grøna líð, og taktar eru tær við mjøll um vetrartíð; og áir renna vakrar har og fossa nógv; tær vilja allar skunda sær í bláan sjógv. Gud signi mítt føðiland Føroyar. Og tá ið veðrið tað er gott um summardag, og havið er so silvurblátt um sólarlag, so spegilsklárt og deyðastilt og himmalreint — tað er ein sjón, eg veit, tú vilt væl gloyma seint. Gud signi mítt føðiland Føroyar. Men tá ið stormur spælir lag á fjallatind, og bylgjurnar tær rúka av stað sum skjótasta hind, og brimið stórar klettar ber langt upp á møl — tá bát at temja gaman er við stýrisvøl'. Gud signi mítt føðiland Føroyar. Mítt føðiland tað fátækt er, eg veit tað væl — ei gullsand áin við sær ber um fjalladal; men meðan líðin elur seyð, og havið fisk, so fæst við Guds hjálp dagligt breyð á føroyings disk. Gud signi mítt føðiland Føroyar. Mítt føðiland tað er ei stórt sum onnur lond, men so væl hevur Gud tað gjørt við síni hond, at alla tíð tað til sín dregur hjarta mítt; tí rúm tað best í Føroyum hevur at sláa frítt. Gud signi mítt føðiland Føroyar. Mítt føðiland! tað ynski mær í hjarta er, at lukkan góð má fylgja tær á tíni ferð, so leingi sólin roðar í fjøll um morguntíð, og skuggi fer um grønan vøll og bratta líð. Gud signi mítt føðiland Føroyar. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=6734fa88d9d15937d296b179d8aa33ad Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] fjiss1hfj8dey1ygjnuik4rpoi13pay 0 1845 3725 2190 2026-04-19T09:07:43Z ~2026-24101-75 2555 3725 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen]]. Yrkt 1876. <poem> O móðurmál, stórt er títt fall úr tínum ærustóli, fyrr virdu allir teg sum jall í tínum egna bóli; tú vart í kirkju Skúvoy á, teg virdi lágur sum høgur, teg elskaði Tróndur í Gøtuvág, Sigmundur og vápnabrøður. Men tíðin rann, og nýggjan sið í Føroyum mangir tóku, og annað mál við tína lið settu teir stóru og klóku; teir róku teg av kirkju út og aftur burt av tingi; tú mátti liva í sorg og sút - so hevur lív títt gingið. Men enn tú gleðir hvønn tann mann, ið føroyingur vil vera, og hann teg ongantíð gloyma kann, men teg í minni bera. Vær drekkum glaðir tína skál, og so vár ynskir ljóða: várt kæra, gamla móðurmál, hav langa framtíð og góða! </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=a856dd39fbca4d9dad19e5931c779c99 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] 2gy20dptxfep2k08vksgcsj1a6d7n1n 0 1847 3726 3384 2026-04-19T09:08:24Z ~2026-24101-75 2555 3726 wikitext text/x-wiki Eftir [[Høvundur:Fríðrik Petersen|Fríðrik Petersen]]. Yrkt 1878. <poem> Hvat kann røra hjartastreingir? Hvat kann reystar gera dreingir? Tað er móðurmál. Hvat kann teg í sorgum troysta? Hvat kann tendra gleðineista? Tað er móðurmál. Hoyrið brim um strendur brúsa! Hoyrið storm í fjøllum súsa! Tað er Føroya mál. Hoyrið foss á klettum spæla! Hoyrið dvørg í homrum tala! Tað er Føroya mál. Hoyrið jarma lambið káta! Hoyrið fugl í haga láta! Tað er Føroya mál. Hoyrið fyri veiði góða takkarsong frá bátum ljóða! Tað er Føroya mál. Hoyrið dans í stovu ganga! Hoyr um kappar kvæðið langa! Tað er Føroya mál. Hoyr við grúgvu mannin gamla børn um fornar søgur samla! Tað er Føroya mál. Tú mást bæði úti og heima dýrt sum reyðargullið goyma væl títt móðurmál. Djúpt í tínum egna barmi, bæði í gleði og í harmi, ljóði Føroya mál. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=70679419342cc0744646aeaf6f3eaaf6 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] igq06g6635ot1ojp5qk6gufdjulaow6 3727 3726 2026-04-19T09:09:17Z ~2026-24101-75 2555 3727 wikitext text/x-wiki Eftir [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrik Petersen]]. Yrkt 1878. <poem> Hvat kann røra hjartastreingir? Hvat kann reystar gera dreingir? Tað er móðurmál. Hvat kann teg í sorgum troysta? Hvat kann tendra gleðineista? Tað er móðurmál. Hoyrið brim um strendur brúsa! Hoyrið storm í fjøllum súsa! Tað er Føroya mál. Hoyrið foss á klettum spæla! Hoyrið dvørg í homrum tala! Tað er Føroya mál. Hoyrið jarma lambið káta! Hoyrið fugl í haga láta! Tað er Føroya mál. Hoyrið fyri veiði góða takkarsong frá bátum ljóða! Tað er Føroya mál. Hoyrið dans í stovu ganga! Hoyr um kappar kvæðið langa! Tað er Føroya mál. Hoyr við grúgvu mannin gamla børn um fornar søgur samla! Tað er Føroya mál. Tú mást bæði úti og heima dýrt sum reyðargullið goyma væl títt móðurmál. Djúpt í tínum egna barmi, bæði í gleði og í harmi, ljóði Føroya mál. </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=70679419342cc0744646aeaf6f3eaaf6 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] nilksravd5oy2toh6q0s7336krbzv8b 0 1848 3723 2193 2026-04-19T09:06:30Z ~2026-24101-75 2555 3723 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen]]. Yrkt 1878. <poem> Gevið brøður ljóð og lýðið á! Tað er skrivað í søgum, goymt frá gomlum døgum, sum eg ætli nú at siga frá. Ein vínbrunnur var hjá Yggdrasil; Mimir átti brunnin, fekk sær upp í munnin; altíð drakk hann, so hann kendi til. Vínið gott var, ja, ja, makaleyst; Mimir var so kátur, og ein skellilátur hoyrdist vetur, summar, vár og heyst. Gamli Óðin undrast yvir tað: “Hví er hann so fróur? Er hann vorðin óður?” Til at vita loypur hann av stað. “Nú hin rádni Mimir, vinur mín, hví ert tú so glaður? Nei, nei, nei, nei maður! Hann er fullur, fullur sum eitt svín.” Mimir gamli heilsar í ein fart, klórar sær í nakka: “Bróðir, vilt tú smakka? So eg hopi, ei tú dømir hart.” Óðin tók sær tá ein góðan slurk; livnaði tá gleði, sum á summardegi regnið lívgar grasið eftir turk. Lyst fekk Óðin meir at drekka sær: “Tú mást vín mær læna, tí av gomlum vana ongar pengar beri eg á mær.” “Aldri hevur Mimir nøkrum lænt. ikki inn í eygað - syrg teg fyrr til deyða - uttan at tú setur eygað í pant.” Neyðardýrið Óðin snerkir tá, klórar sær í nakka, fegin vil hann smakka; tí hann segði: “Á ja, skitt, lat gá!” Av tí víni, so er mær fortalt, flugu hans tankar fríir grjgnum rúm og tíðir, so við einum eyga sær hann alt. Eg, mín bróðir, vendi mær til tín: Vilt tú ikki fegin, fáa at vita vegin til at fáa at bragda Mimis vín? Her, mín bróðir, sært tú Mimis mjøð; burt frá Óðins munni, burt úr Mimis brunni førir rør eitt okkum henda løg. Drekkið bara virðuliga og væl, verið allir kátir, og ein skellilátur Mimi várar takkir bera skal! Ver nú kátur, drekk nú væl og kvøð, ber nú glas at munni, drekk úr Mimis brunni, vinaliga drekkum Mimis mjøð! </poem> ==Keldur== *[http://www.faroeartstamps.fo/?sprog=&side=6a60b07fb0408a9d59bd7896dc0cedd5 Faroeartstamps]. Vitjað tann 8. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] p1mi4dz1p65bmfqzkperpbim0e0vvw9 0 1853 3741 2204 2026-04-19T09:22:45Z ~2026-24101-75 2555 3741 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. <poem> 1. Her nógv er at gera, ein fær ikki frið, á landsbygd at vera nú leiðist mær við; at sópa undan neytum og til at gryvja seið og bera tøð og tara, o nei! og nei! o nei! 2. Men Havnin, men Havnin, tann deiliga Havn! so fegin eg gevi meg inn í tín favn; tú vermir mítt hjarta, eg verði so fjálg; á landsbygd alt stinkar av livur og tálg. 3. Til Havnar vit fara við trá' og við nál; at seyma vit læra og til at taka mál, vit seyma um dagin, um kvøldið eru frí' - so út at «spasera» runt um tann heila bý. 4. Seks og sjey um kvøldið fer maskinan undir lás; so fara vit í handlarnar at keypa okkum stás og tyggja sjokolátu, piparmynt og bombom; á landsbygd tey eta sýrulegg og hvonn. 5. Á landsbygd har brúka teir kubbarnar enn; í Havn ganga unglingar klæddir sum menn við hvítum mansjettum og gullknøppum í, á landsbygd! á landsbygd, á fý! fý! fý! fý! 6. Á keiini hjá Østrøm har síggja vit tá øll skipini tey duffa á Vestaru vág; skipsmenninir teir ferðast við bátum út og inn, tá ræður um , tá ræður um at halda seg svinn. 7. So møtast vit, so heilsast vit og biðja góðan dag; um «fýrin» á Borðuni - so «snakka» vit um tað; teir víða hava farið, teir vita alt so væl, so lagaligir eru teir í orð og í tal'. 8. So lið um lið vit fara ígjøgnum býin tá, har lyktirnar tær lýsa í myrkastu vrá; «butikkirnar» um kvøldarnar tær lýsa sum sól, í mínum hjarta er tað, sum altíð tað var jól. 9. Ja, eru vit við handlarnar, vit biðja góða nátt, so áarvegin taka vit, har vakurt er og gott, við Havnarskansa hvíla vit, tað «yndiga» stað, vit sita har so fegin til alljósan dag. 10. So seyma vit, so tæna vit, vit gera ditt og datt, vit gera einki annað, enn hvat vit finna rætt, so hopa vit, so gleðast vit - tann sak er jó klár, vit sjálvar verða «frúur» um eini tvey trý ár. 11. Ja, mínir tankar flúgva, teir flúgva víða fram, eg veit vist, eg fái alt verðsins stás og kramm, ja, perlur og blomstur at seta í mítt hár og smáar spælidukkur hvørt einasta ár. </poem> ==Keldur== *[http://www.fotatradk.com/kv/Gentukaeti.htm www.fotatradk.com]. Vitjað tann 9. mars 2011. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] algvh4znkjox962asnmkox7okm48aej 0 1854 3757 3600 2026-04-19T09:35:26Z ~2026-24101-75 2555 3757 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Nólsoyar Páll|Nólsoyar Páll]]. <poem> 1. Gevið ljóð og havið gott stev, kvæði mítt væl skal ljóða. Gevist ei brátt, men haldið so við, so klókliga millum tváa! Niðurlag: :''Væl má mín gangari sín saðil bera'' :''og sjálvan meg til hóvar.'' Ella: :''Orlóv biðum vær,'' :''ærligir menn,'' :''dans skulum vit fremja,'' :''er ikki dagur enn.'' :''Orlóv biðum vær.'' 2. Álvarjógvan og Danimeya hjún vóru tey so vøn, áttu son á tjúgunda ári, skírdu hann Jákup á Møn. 3. Meya átti henda son Tollaksmessudag; meira læt hon røkta hann enn alt sítt gull og fæ. 4. Hann aldist upp hjá síni móður, sum einhvør kann vita, tærdi mangan greytarspónin, mangan feitan bita. 5. Tá ið hann var á tólvta ári, var hann sleppingur góður, lærdi at remsa upp ABC og sýndist at bregða til móður. 6. Genturnar á Vesturlandi, bæði lítlar og stórar, tóktu so mikið um tann son, sum mamma hevði fóðrað. 7. Trettan ár hann á baki hevði, fjúrtanda gekk í møti; søgdu tað øll, hann tók at gerast kátur í sínum kjøti. 8. Faðir og móðir hildu ráð um tann onkardrong; ikki fekst hann longur at liggja einsamallur í song. 9. Tí segði hann Álvarjógvan situr og smíðar dyllur: "Hvat skal gerast við okkara son? mær tykist, hann gerst so villur." 10. Meya situr á grúgvuni, vermir síni lær: "Fáum vit hann at giftast!" Tað var hennara svar. 11. "Tá ið menninir ei vilja gera tað, ið teim man semja, seta vit teir í konugildi, so skulu vit teir temja! 12. Minnist tú tann jólaaftan, tá ið tú spottaði móður? klovan tú undir oyrað fekst, og síðan vart tú góður. 13. Minnist tú kyndilsmessudag, tá tú mundi greytin lasta, tá ið eg tók teg við hørðum tøkum, lærdi teg at fasta?" 13. Tá svaraði Álvarjógvan: "Sig tú, hvat tú vil! hvussu skulu vit hann giftan fá? hann er ikki gingin til. 15. Hann kann ikki meiri enn partar fimm og sítt faðir-vár: illa man tað bera til at ganga til í ár." 16. "Eg kenni so væl tann hálshvíta rætt, tað er eingin skamm: kasta honum átta dálar so sleppur hann fram! 17. Klokkarin kenni eg so væl, hann leggur gott fyri meg; um enn vit hava lagt ástir saman, nógv er eftir for teg." 18. Drongurin fór fyri prest og dekn, slapp at ganga til, móðir ynskir honum til lukku: "Giftist nú, tá ið tú vil!" 19. "Ungur eri eg á aldrinum, leingi havi eg tráað: hvaðan av landi er tað vív, ið mær er sámi at fáa?" 20. "Gentuna eg tær vísa skal, tað er mær eingin vandi, nevnd er hon Gyða Haraldsdóttir, býr á Eysturlandi. 21. Hon kann bæði at binda og spinna og at kirna smør, einans er hon arvingin, til átta merkur í jørð. 22. Hon kann at gera ketilost og at elta tálg, tá ið tú hana við eygum sært, at henni fært tú nálg." 23. "Er hon so vøn og tekkilig, sum tú sigur frá, hagar streingi eg heiti mítt, tað stendst hvat av, ið má! 24. Sjálvur skal eg ta kvøðu uppbera vønu Gyðu til, biðja dóttur Haralds bónda, tað stendst hvat av, ið vil." 25. Tað var um ein halgudag, kettan í eystri klórar, Jákup fór at biðja sær bát, og átta mans til róðrar. 26. Toggarnsbuksur fór hann í, tøvdar upp í tógva, hvítar hosur av koltursgarni, spenni á danskar skógvar. 27. Hosubondini fingurbreið bindur hann undir knæ: "Statt upp santi Ólavur, kongur, gev mær ein góðan dag!" 28. Nýggja stúku fór hann í við snjóhvítan klút: "Sig mær, sæla móðir mín, hvussu síggi eg út?" 29. "Vundnar leggir og hyldlig lør, lendar hevur tú breiðar, kalsmans merki á hvørjum lið, so gott tykir móður at eiga." 30. Bláa troyggju fór hann í, muffur fram yvir fingrar: "Eg má fáa í lumma mín nakað, sum dúgliga ringlar!" 31. Síða sjóstúku fór hann í við tríkantaðan hatt, móður tykir ogn í unga sínum, kallar hann søtan skatt. 32. Brennivínsfløsku í barmin tók, fríggjarastav í hendi, so fór reysti Jákup á Møn niður til sjóvarstrond. 33. "Farið nú væl í Harrans frið bæði faðir og móðir!" biður tey biðja gott fyri sær og setti seg sjálvur til róður. 34. Tá ið teir vóru á miðjari leið, rann honum tað í sinni: "Eftir liggja vøttir mínir á bitanum harinni. 35. Eftir er pungur og pípustokkur og mín slíðraknívur; illa verður mær úr í dag, eg fari at biðja mær vív." 36. Til tað svaraði Ísakur Dyril, sigur á toftubekki: "Illa verður tær úr í dag eftir gomlum merki. 37. Tá ið eg fór burtur at biðja, legði eg eftir mær; krakkurin bæði grimur og stórur brendur eftir mær varð." 38. Róðu teir henda bátin fastan fram í hvítan sand, Jákup á Møn hann loftaði sær við fríggjarastavi á land. 39. Tógvar dálar á bekkin legði, bað teir heilsa heim, teir settu seg í bátin niður, hildu sær á gleim. 40. Ísakur Dyril segði tá fram heldur á válgarsbita: "Hvussu biðilin kemur fram, tað man Drotturin vita!" 41. Biðilin setti sínari ferð niðan at einari krógv, setist at eta morgunmat móður og troyttur av sjógv. 42. Drýlin setur hann millum knæ, bógvin eisini, fór so eftir fløskuni at leska seg afturvið. 43. Gamalsabógvin át hann upp, tað á svaðasvørði, kannubæradrýlurin gekk hartil, sum roðaður var í smøri. 44. Hálva fløskuna drakk hann úr, gott var hon pottamál: "Nú skal drekka Gyðu prúðu Santa Mariu skál!" 45. Strekkir hann út við longum stavi yvir bekk og bleytar mýrar, haðan allan tann langa veg til Haralds garð hann stýrir. 46. Troyttur var hann av longum veg, hevði gingið hart, smakkar aftur á fløskuna, til at styrkja hjartað. 47. Tá ið hann upp mót brekkuni gekk, gjørdist vegurin tungur: "Nú vilja beinini svíkja meg, tó at eg eri ungur. 48. Liggja her og doyggja úti, tað má ikki ske: hevði eg fingið mær eitt ross, lukkutíð fyri meg. 49. Brúna ryssa Hálvdans lakkar á trimum beinum, eittans eyga í skalla hevði, í læri hevði hon skeinu. 50. "Her síggi eg ein brúnan hest, ryssa ella mer, nú skal eg ríða í Haralds garð sum ein kavaler." 51. Hann gekk fram við blindu lið, rópar: "Tu, tu, tu!" Vimsar hon í afturbeinum. "Hvat síggi eg nú? 52. Hetta betýðir einki ilt, av fornum eg tað haldi, líkasum Olgar danski, tá Brifort fyri honum spældi." 53. Jákup tekur í háryggin, kastar seg aftur á mer, har lá hann og fetti sær sum steinkobbi á skeri. 54. Tá ið hann slapp á ryssuna upp, fríggjari tann hin gævi, tá fekk hann tað innskotið, sum vit hava brúkt til stevið. 55. Jákup díkir á ryssuna niðan mót norðara skarði, tekur hann út sín telgimudd og prikar hana í lærið. 56. Gortra stóð undir skálaveggi, tá hon hetta sá, loypur hon inn í Haralds borg til at siga frá. 57. "Eg sá hest á skarðið harvið gyrdan mann, eystan undan tindinum sá eg, tann brúna rann." 58. Men tá ið ryssan sviðan fekk, fá var hennara líki, varpaði hon reystan Jákup á Møn í eitt sortudíki. 59. Jákup liggur í díkinum væl upp til hálvar leggir, tekur at banna ryssuni, tó ilt var skap at eggja. 60. "Bannað veri tú búk og bein, sum meg í díkið legði!" mintist hann á tey hánarorð, ið Ísakur Dyril segði. – 61. "Kristin fríggjar til Gyðu, tað søgdu tey mær heima, er hann har til hallar í dag, heldur hann sær á gleim. 62. Hann kann væl at bíta í bak og koma mær í forakt, lunga hoppar upp yvir mati, tað hava fornir sagt." 63. Tá ið hann slapp úr díkinum upp, toygdist úr hvørjari lykkju, tá breyt hann sín góða stav sundur í tógva stykki. 64. Báðar stumpar á økslina legði, reikar heim til hús, tá sá Jákup lítil út, sum hann var til ilsku fús. 65. Menninir vóru til útiróðrar í Haralds báti bjarta, konurnar tustu saman í flokk við sínum bangna hjarta. 66. Konufólkið saman leyp at skoða tann komna mann; at bíða, til hann kemur heim, tað gongur ikki ann. 67. Summar hildu tað vera ein frans, summar tað vera ein jøta: "Eya meg! vóru Gyðu orð, tað ristir í mínum kjøti!" 68. Til tess svaraði gamla Gortra svaraði so fyri seg: "Leypið tit, sum nakað orka, einki orki eg!" 69. Konufólkið burtur leyp, hvør sum best kundi ganga, gamla Gortra eftir stóð og skrubbaði sær um vanga. 70. Jákup gekk til húsa heim, gekk mest upp á rós, á Gortru festi hann eyga sítt, tá hon leyp í eitt fjós. 71. Jákup so til orða tekur, hann kom fyri fjósdyr: "Heilt verði mær títt gull og fæ, eg havi ei verið her fyrr!" 72. Men tá ið hon sá henda mann og hans føtur svartar, slepti hon burt aftan undan til at styrkja hjartað. 73. Tá ið hann hoyrdi henda brest og ta fúlu røst, tá fór hann eftir nakkanum beint í Haralds køst. 74. Jákup liggur í køstinum líkasum í einum dvala, stjørnur og tað himmalska ljós sýndist honum fyri sær mala. 75. Gortra stetlar á sínum beinum, alt sum hon kann best, ætlaði sær at hitta hinar niðri við stóra neyst. 76. Tá ið hon kom at durunum, tá greip hon veggin fatt, tá stóðu tær allar og tyrptust rætt sum seyður í rætt. 77. Gyða stóð uttast og alsveitt, sum hon var av grunni drigin: "Ver vælkomin, omma mín, man fíandin vera sligin?" 78. "Hann er fallin og liggur bleytt, eg sigi tað pá mín sann, skundið tykkum heim til hús til at redda hann!" 79. Konufólkið saman leyp at skoða tann komna mann, líkasum ravnar um deyðseyða, so hoppa tær uttan um hann. 80. Gyða stóð har skamt ífrá undir trístykkis húgvu: "Hetta man vera Belsebubb, kann eg ikki annað trúgva." 81. Tóku tær undir hans høvur og føtur, hann úr køsti at draga: "Spakuliga!" vóru Gyðu orð, "latið ikki koma til skaða!" 82. Drógu tær hann eftir foldini niðan fram at einari á: "Báturin kemur av útiróðri, gangið og sigið teimum frá!" 83. Haraldur gongur frá strondum sær hann hetta spæl: "Ei man hetta, mín sæla dóttir, fara at ganga væl!" 84. Byttur og baljur har var dragsað saman í ein hóp, rivu so klæði av kroppi hans, sum tú flettir kóp. 85. Byttur og baljur har var dragsað, tvag-stampurin hálvur, tá var hann so snoðin og fríður sum ein sloktur kálvur. 86. Haraldur tók undir høvur og føtur bar tann falna drong, bar hann so til húsa heim og kastaði hann í eina song 87. Jákup liggur í seingini, spraklar av lív og deyð, inntil deyðans bróðir kom, so slapp hann úr teirri neyð. 88. Jákup svav, til sólin rann, fjálgur mundi hann liggja, tá reiv hann sundur eyga sítt, uttan um seg at hyggja. 89. Haraldur gekk til hansara song: "Góðan morgun, maður! fyri at tú vart frelstur í gjár, mást tú vera glaður." 90. "Eg ætlaði mær til Haralds garð henda sama dag, var eg í nakrari neyði í gjár, sig mær einki tað!" 91. "Eg eri Haraldur, stovan er mín, ið tú inni ert, kemur tú mær til handa í dag, tað skal falla mær kært." 92. Haraldur fór eftir fløskuni, skeinkir honum gløsini trý, flýggjar honum pungin! "Lat tær nú uppí! 93. Statt nú upp og lat teg í, áðrenn nakar sær!" Gortra fór eftir buksunum og kastar honum á lær. 94. Tá svaraði Haraldur alt foruttan vanda: "Sig mær satt av eiti tínum, hvaðan ert tú av landi?" 95. "Eg eri aldur á Sandoy upp, onkasonur móður, einans eri eg arvingin, hvørkin er systir ei bróðir. 96. Jákup á Møn, so siga teir mær, prestar teir meg doyptu, Álvarjógvan og Danimeya meg í formi stoyptu." 97. Til tað svaraði Haraldur, væl kann tungu skilja: "Hvat eru tygara ørindi? hvat munnu tær higar vilja?" 98. "Eg siti her við mínum pípustokki mínum slíðraknívi, til tess eri eg higar komin til at biðja mær vív. 99. Sannheit eg ikki dylja vil, men líka siga frá: tað er Gyða Haraldsdóttir mær stendur hugur á." 100. Til tað svaraði Haraldur, sló tað upp í háð: "Mangt man mín sæla dóttir slíkt hava ráð!" 101. Haraldur fór eftir síni dóttur, loypur í stovuna inn, hon setur seg á stólin niður bæði prúð og svinn. 102. Við reyðari troyggju, kalamanks skjúrti, grønari silkihúgvu, kinnin var reyð sum hummarklógv, eygað sum í dúgvu. 103. Jákup stendur á gólvinum, strýkur sær um ennið, hárið aftur við oyrunum, skeitir yvir at henni. 104. Haraldur tekur í hennara hond: "Sæla dóttir mín! vilt tú henda biðilin hava komin at biðja tín?" 105. "Ikki vil eg til slíkan lak gifta meg í ár, hann kann fara í køstin í dag, sum hann fór í gjár." 106. So rak Gyða spott á hann, til hann gekk á øllum fýra, morgunmatarleysur av húsinum fór, heim til Sandoyar at stýra. 107. Genturnar á Eysturlandi, kátar allar samlar, hvør við sínum kneppi av hoyggi, bæði ungar og gamlar. 108. Jákup fylgdist við Haraldi, har sum tey brendu krakk: "Fyri tú hýsti mær í nátt skalt tú hava takk!" 109. Danimeya á landi stóð, sær hon hesa glaðu, tekur at rópa grindaboð og koyrir bátin av stað. 110. Jákup gekk til strandar oman, tá hann sá henda bát: tá ið hann sá Ísak Dyril, tá fleyt hann í grát. 111. Ísakur var bæði blíður og týður, hvat skuldi hann annað gera: "Jákup, hevur tú fingið ja, og hvar man grindin vera?" 112. "Her er roykur og eingin grind, tit skulu hava takk, genturnar á Eysturlandi brenna eftir mær krakk." 113. Taka teir hann í bátin inn, teir róðu heim til sanda, Jákup gekk frá strondum niðan, fyri sína móður at standa. 114. Hon fór eftir fløskuni, hartil bar hon drekka, tá ið niður at hjarta kom, tá var kraftin svekkað. 115. Tað var hansara sæla móðir, gav honum ikki betri treyst: "Legg teg niður hjá tínimóður hon er longst sum best. 116. Tí at tú nakra tíð heiman fór, tað man meg nú fortróta, ilt mundi tú, mín sæli sonur, av mínum ráðum njóta." 117. "Eg eri troyttur av longum veg, krakkurin er tungur, konufólkaráð eru ólukkuráð, helst tá ein er ungur." 118. Jákup legði seg upp í snoð, hann lystir ei longur at fríggja, onga gentu í hesum landi tordi hann meir at síggja. </poem> ==Keldur== *[http://fotatradk.com/kv/Jakup%20a%20Moen.htm www.fotatradk.com]. Vitjað tann 9. mars 2011. <!-- offline --> *[http://www.fotatradk.com/kv/jakup-a-moen.pdf www.fotatradk.com: Jákup á Møn] (27.12.2025) [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Nólsoyar Páll]] tiujofniqvelw08qj4zwyj5i4szbovr 0 1855 3753 3444 2026-04-19T09:30:46Z ~2026-24101-75 2555 3753 wikitext text/x-wiki Eftir [[Høvundur:Jógvan Dánialsson|Jógvan Dánialsson (Kvívíks Jógvan)]]. <poem> 1. Gevið ljóð og lýðið á, leggið væl í minni, meðan eg kvøði um kóparnar í Mikladali á sinni. Niðurlag: :Her er gott at dansa! :Stovan hon er nýggj, :stokkar eru av stáli gjørdir, :takið er av blýggj. :Her er gott at dansa! 2. Tað var áður í fyrndini har av gekk nógv hól kópar hildu dans og spæl saman um gomlu jól. 3. Bóndin úti á Sunnanágarði tekur til orða svá: "Eg skal lýða á kópagleim, tað stendist hvat av, ið má." 4. Tað var hesin sami maður, ikki fell hann í fátt, gekk sær oman á helluna gomlu jólanátt. 5. Gekk hann sær á helluna oman alt fyri uttan mein — til tann ytsta sjóvarklett, hann fjaldi seg við ein stein. 6. Bóndin lá undir steininum — leingist honum at bíða — til ta síðlu kvøldarstund at miðjunátt man líða. 7. Men tá tað kom at miðjunátt — so sigst mær av sattum — komu kópar tysjandi saman úr øllum ættum. 8. Klæddu teir seg úr selabúna frá høvur og til hala, lupu so fram eftir helluni at leika og at spæla. 9. Har kom fram ein vænur selur — so greiðir frøði frá úr selabúna moyggin fór, hon føgur var at sjá. 10. Klæddi hon seg úr selabúna, ikki var hon sein, kastaði hann á somu stund yvir at bóndans stein’. 11. Bóndin tók við húðini, dró undir stein til sín: "Henda sama kópamoy skal vera kona mín." 12. Bóndin lá undir steininum, ei lystir at fara heim, fagurt var ta somu nátt at lýða á kópagleim. 13. Men táið dagur í eystri brast, hvør klæddist frá høvur til skógv, skundaðu síni ferðini og lupu so aftur á sjógv. 14. Kópamoy á landi stóð, tár á kinnum rann; leitaði hon eftir húðini, men ongan bjálvan fann. 15. Leitaði hon eftir helluni — so greiðir frøði frá — til hon kom at steininum, hvar bóndin fjaldur lá. 16. "Hoyr tú tað, tú ungi maður, ta bøn veit tú mær, lat meg fáa bjálvan tann, tú hevur í vald hjá tær." 17. "Nei, tú fært ikki ta bøn av mær, eg svørji við spón og knív, tú skalt fylgja til húsa heim og vera mítt einkarvív. 18. Moyin fylgdi honum heim, tóat hon treyðugt vildi; tað var henni hart ímót at rýma frá kópagildi. 19. Moyin fylgdi honum heim — so er komið til mín — tá tók hann tann selabúnað og læsti í kistuskrín. 20. Bóndin læsti húð í skrín, tað fall so væl í lag, lykil hann á kroppi bar bæði nátt og dag. 21. Tey livdu saman í fleiri ár, tey fingu børn til handa, sóu hvønn dag ein griman brimil har fyri lending standa. 22. Brimil har fyri lending stóð, long honum tíð man líða, tað var hennara einkarmaki, so trúliga mundi hann bíða. 23. Konan livdi í Mikladali inni í bóndans borg, sleit har nakað av ævi síni við trega og tunga sorg. 24. Bóndin vaknar á snimma morgni, sær í høvur klórar, at búgvast á tí somu nátt at fara til útiróðrar. 25. Vakti hann allar bátsmenninar bæði skjótt og brátt, gingu sær á helluna oman á tí myrku nátt. 26. Settu teir seg í bátin inn foruttan nakað snakk, róðu síðani hugaliga á havsins ytsta klakk. 27. Bóndin kastar ongul og stein niður at havsins grunni, tað var um so skamma stund hann fiski rak at munni. 28. Bóndin tekur fiskatak gav honum ikki grið, hondin brá í somu stund so skamt við lyklalið. 29. Bóndin mælti á rongini — røddin hon var køld -: "Rógvið til lands, eg konuleysur verði í hetta kvøld!" 30. Bóndin sat í rongini, rætt sum hann hevði droymt, tá rann honum tað í hug, at hann hevði lykil gloymt. 31. Árar teir í hendur taka, rógva heim til landa; táið teir fyri lending komu, teir sóu tveir kópar standa. 32. Menninir á bóndans báti millum sín mundu tjaka: brimil leingi eina var, nú hevur hann fingið maka. 33. Bóndin gekk til húsa heim á tí sama sinni, konan var av húsum rýmd, bara børn vóru inni. 34. Bóndin hyggur í kistu niður, húðin hon var horvin, konan var av durum rýmd og út av borgum hvorvin. 35. Sløkt hevði hon tann heita eld, goymt hvørt hvast og knív, so at hennara einkarbørn ei missa skuldu lív. 36. Táið bóndans vænu børn komu til sjóvarstrond, rætti teim ein grimur kópur upp sína lodnu hond. 37. Kópur rætti teimum hond — so er komið til mín — tað var teirra sæla móðir, bað teimum á sjógv til sín. 38. Frøði fellur niður um stund á tí fyrra sinni, nú taka vit upp annan tátt og betur leggja í minni. 39. Menninir í Mikladali, allir fróir og kátir, búgvast á tann sama hátt at fara á kópalátur. 40. Búgva teir seg til selaveiðu uttan nakað mein, bóndin út av Sunnanágarði hann skuldi vera ein. 41. Bóndin fór í seingina, tryggan blund sær fekk, kópakonan í somu stund í dreymar fyri hann gekk. 42. "Hoyr tú, sæli maður mín, tú skalt á látur fara, eg havi bøn og treyt til tín, tú tak míni orð í vara. 43. Lýðir tú ikki míni orð, so sigi eg tær annað, at tú og heila slektin tín kemur slíkt at sanna. 44. Tú gongur tær á látur fram og stórum brimli møtir, fell hann ikki til jarðar niður, gev honum ei trongar gøtur. 45. Stóra brimil við láturs dyr mást tú ikki á herja, tað man vera maki mín, sum okkum øll skal verja. 46. Hoyr tú tað, mín sæli maður, enn eg sigi tær meir, drep tú ikki á láturs botni teir innastu hvølpar tveir. 47. Hvølpar tveir á láturs botni kvirrir í bóli liggja, tað eru vára einkarbørn, tú lat teir lívið tiggjað." 48. Bóndin vaknar úr svøvni upp, hann slær tann dreym í gleim; hann lurtar ei eftir konuráð, sum rýmdi frá hús’ og heim’. 49. Bóndin gongur á látur fram við gassa og ljósi í hendi, stórur brimil við láturs dyr sær móti honum vendi. 50. Bóndin hevði gassan á loft, sum tá var áður siður, sipaði hann í kópahøvur, sum fall til jarðar niður. 51. Bóndin gongur frá deyðum brimli longur á látur fram, alt hann møtti, stórt og smátt, tað hendi last og skamm. 52. Gongur hann sær á látur fram, hvar kópar heim sítt byggja, hvølpar tveir á láturs botni kvirrir í bóli liggja. 53. Bóndin gongur á látursbotni, hvar hvølpur í bóli lá, gassan teim í heysin gav og skildi teim lívið frá. 54. Komu so aftur av kópaveiðu, ið væn var á at líta, bóru so til hallar heim ímillum sín at býta. 55. Býta teir sundur selaveiðu, soleiðis tað til gekk, brimlagrúk og hvølpalabbar bóndin í helming fekk. 56. Bóndin sínum eldakvendi boðini senda læt: "Brimlagrúk og hvølpalabbar vær høvum til kvøldarmat." 57. Bóndin situr í sínum sessi, tykist liva við veldi, kvøldarmatur í pott er lagdur og hongur yvir eldi. 58. Boðið kemur í skálan inn, og tekur so til orða: kvøldarmatur í somu stund búgvin er til borða. 59. Bóndin kemur í skálan inn, sum tá var áður siður, strikar hatt av høvdið á sær og setist við borðið niður. 60. Táið hann var í sessin komin, braka tók í høll, hurðar sprungu av leikindum, inn kemur ljóta trøll. 61. Leggur tað hendur um bitan upp og niður í trogið snoddar, ilskufúst við rongum eygum yvir at bónda skoddar. 62. "Her liggur høvur av stóra brimli, ennið tað er fatt, labbar av mínum ungum tvá, hartil sigi eg satt. 63. Har liggur hond av Háreki og Fríðriks fótur við, hevnt er og hevnt skal verða út í tjúgunda lið. 64. So mikið skal falla og so mikið skal doy’, at teir kunnu í fevning taka alla Kallsingsoy. 65. Hevnt er og hevnt skal verða øllum manna tali, tað so leingi sum nakar livir eftir í Mikladali." 66. Táið trøllið slíkt hevði mælt, tað sprakk av durum út, alt, ið har var innanfyri, sat eftir við sorg og sút. 67. Tað er enn á máli havt, tað siga mangir menn, at henda sama kópaætt skal liva á døgum enn. 68. Nú kann eg ikki kvøða meir, enn liggur mær í minni, kvøðið er um kóparnar í Mikladali á sinni. </poem> ==Kelda== *[http://fotatradk.com/kv/Kopakvaedi.pdf www.fotatradk.com]. Vitjað tann 9. mars 2011. [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Jógvan Dánialsson]] 2i433zqygx5pqzoqin0xk9jno3nktv1 0 1856 3737 3426 2026-04-19T09:17:28Z ~2026-24101-75 2555 3737 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jens Christian Djurhuus|Jens Christian Djurhuus]] (Sjóvarbóndin). <poem> 1. Í Føroyum búðu høvdingar tveir, Sigmundur og Tróndur itu teir. <i> :Noregs menn! dansið væl í stillum; :stillið tykkum allar, :riddarar, Noregs menn! :dansið væl í stillum. </i> 2. Sigmundur búði Skúvoy á, Tróndur búði við Gøtuvág. --------------- 3. So grammur var Tróndur, hann hugsar ilt: Sigmundur hevur vár' veitslu spilt. 4. Tróndur hann situr í sínari lon: "Tit heintið mær Sjúrða Tollaksson. 5. Tit heintið mær Gutta og láa Tór." Snarliga boð eftir teimum fór. 6. Inn komu garpar og søgdu so: "Hvat vilt tú, Tróndur, tú sendi oss boð?" 7. "Eg havi sent tykkum boðini tey, at tit skulu hjálpa til Sigmunds deyð. 8. Tit hvessið spjót, tit hvessið knív; tað skal galda Sigmunds lív. 9. Hetta mítt ráð man vera gott: Vit skulu herja á hann á nátt." 10. Teir samlaðu saman sveinar og menn og gingu til strandar allir í senn. --------------- 11 So sigldi Tróndur Skúvoyarfjør, skútan bognaði sum ein gjør. 12. So myrk var náttin, og skútan gegg, so blíðan byrðin Tróndur fekk. 13. Myrk var náttin, og skútan rann, teir hildu beint mót Skúvoy fram. 14 Eingin vardi, teir komu hartil, alt gekk til, sum Tróndur vil. --------------- 15. Skramblaðu teir við vápnum hart, so hurðar gingu í smildur snart. 16. Sigmundur vaknar úr svøvni brátt: "Hvør brýtur inn á meg í nátt?" 17. "Hann, sum brýtur tínar dyr, tað er tann maður, tú háaði fyrr." 18. Sigmund helt sítt svørð ímót, fimm fullu høvur á Tróndar fót. 19. Sigmundur høggur av makt og vold, trý fullu høvur á Tróndar skjold. 20. Tróndur hann var til ilsku fús: "Tit setið nú eld á Sigmunds hús!" 21. Sigmundur talar til frænda sín: "Nú má eg rýma av húsi mín'." 22. Einar úr Suðuroy, hans frændi Tór, eingin annar við Sigmundi fór. 23. Sigmunds hústrú stendur við vegg: "Tú hoyr meg, Tróndur Gøtuskegg. 24. Stríðist tú móti konu og børn, so ert tú grískari enn ein bjørn." 25. "Tit sløkkið eld, tit stingið inn knív! Eg stríðist bert um Sigmunds lív." --------------- 26. Tróndur vendi borgini frá, beint ímót' sum Sigmundur lá. 27. Tróndur hevði so fyri orð: "Eg kenni royk av Sigmunds sporð." 28. Tróndur biður teir hava mót: "Eg kenni royk av Sigmunds fót." 29. Teir gingu fram um grøna lund, teir dvøldust við gjónna eina stund. 30. Sigmundur sær um gjónna brá: Steingríms høvur á vølli lá. 31. Sigmundur aftur um gjónna sprakk, svørðið úr hans hondum stakk. 32. Sigmundur flýddi á oynna norð, Tróndur hevði tá manndómsorð. --------------- 33. Sigmundur kastaði í havið seg, Einar og Tóri sama veg. 34. Tá ið Tróndur hetta sá, aftur at báti skundar hann tá. 35. Aftur at báti skundar hann tá, men ikki kundi hann Sigmundi ná. 36. Svimja teir tríggir við miklari ferð, sum streymur harður á firði er. 37. Tórur aftur um seg sá: "Nú tekur Einar at dragna frá." 38. Sigmundur gjørdi sær tann ómak: hann legði Einar á sítt bak. 39. Tórur rætti Sigmundi hond: "Nú hevur Einar givið upp ond." 40. Sigmund slepti Einar' av, Suðuroyarfjørður varð hans grav. 41. Sigmundur svimur og frændi hans, enn er fjórðingur eftir til lands. 42. Tórur legði seg bylgju ímót. "Nú eri eg givin í hond og fót." 43. Tú svim til lands, legg einki í meg! Eg eri farin, men redda teg. 44. Svaraði Sigmund', í sjónum sat: "Ei, mín frændi, skiljast vit at. 45. Vit vóru saman í mangari ferð, ei mín frændi, skiljast vit her." 46. Sigmundur var í orðum trygg', hann legði Tóra á sín rygg. 47. Sigmundur svimur av allari makt: "Nú hava vit at landi lagt." 48. Brimið tað brýtur sum boðaslóð, Tað Tóra niður at botni dró. 49. Sigmundur var ein menskur mann, men ikki bóru beinini hann. 50. Tá hann hevði svomið tann veg so lang, hann legði seg stillan niður í tang. --------------- 51. Torgrímur átti Sandvík fyrr, hann sá ein morgun út fyri dyr. 52. Torgrímur hugdi mót tara út: "Eg meini, eg síggi ein reyðan klút." 53. Tórgrímur talar til dreingir tveir: "Tit vitið, um har er nakað meir." 54. Inn koma dreringir og siga frá, stórur maðu rí tara lá. 55. Ein stórur maður í tara lá, ongum líkari enn Sigmund' at sjá. 56. Torgrímur tók sær øks í hond, so fór hann til sjóvarstrond. 57. Torgrímur niður í taran sær, maktarleysur lá Sigmundur har. 58. Torgrímur talar til sveinar sín': "Gullringur Sigmunds skal vera mín!" 59. "Dreingir, tit haldið mær í hans hár, meðan eg gevi honum banasár. 60. Dreingir, tit haldið (í) hans hár í topp, meðan eg skilji høvur frá kropp'." 61. Dreingirnir hildu í hans hár, meðan hann gav honum banasár. 62. Dreingirnir hildu (í) hans hár í topp, meðan hann skilti høvur frá topp. 63. Gullringin bóru teir heim til hús, men kroppin gróvu teir í sand og grús. 64. Ein slíkan enda Sigmundur fekk, hans líki ei í Føroyum gekk. </poem> ==Keldur== *[http://fotatradk.com/kv/Sigmunds%20kvaedi%20yngra.htm www.fotatradk.com]. Vitjað tann 9. mars 2011. [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Jens Christian Djurhuus]] lwq45eaws67zn8mljb5v9dpyjlw9jqh 0 1858 3735 2209 2026-04-19T09:15:35Z ~2026-24101-75 2555 3735 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jens Christian Djurhuus|Jens Christian Djurhuus]] (Sjóvarbóndin). <poem> 1. Gevið ljóð og lýðið á, leggið væl í minni, meðan eg kvøði um mannin tann, í Lorvík búði á sini. :<i>Havið nú frið um Lorvíksfjall :fallið so væl í rím, :kátur leikar folin :undir saðilin sín.</i> 2. Páll hann búði í Lorvík inni, so siga gamlar søgur, hárið var sum avsetur, búnýti prýddi høvur. 3. Grefligur í andlitsskapi rætt sum sjálvur hin versti, hálslangur og holdligur, hans høvur við herðar festi. 4. Rundar herðar og langur ryggur, fast við breiðum rassi, lær og bein var øgiligt, so reystur var tann knassi. 5. Árla var um morgunin, tók fyri dag at tynna. "Nú lystir meg til Velbastaðar Ellinda at finna." 6. Hann fór í ta stúkuna, kvarðað var við bláum, morreyðar kubbar á skøvningar dregur, spunnir við trimum tráðum. 7. Tað var tá, sum ofta er enn, neyð í krambúð var, tekur upp klút av bátsmanslørifti, bindur um háls á sær. 8. Hann fór í tær brøkurnar, klokkuskornar vóru, grovar tær í verki eru, dregur á tjógv tey stóru. 9. Bindur hann um seg slíðraband fast við brøkur svartar, stórur knívur í svørtum slíðrum við vinstru síðu dartar. 10. Gráar hosur og kálvskinsskógvar Páll á føtur dregur, hvar ið hann til ferðar býst, hann ei á beinum svevur. 11. Smoyggir hann seg í sjóstúku, reyðan hevur hann svíra. "Hesa somu sjóstúku, fekk eg frá Gunnari dýra." 12. Páll hann etur sín morgunmat, brúkti gamlan sið, drýl og forna garnatálg át hann afturvið. 13. Hvar í Páll í túni gongur, reisur ella trummar, gitin man vara fótur hans, hann stóð væl fimtan tummar. 14. Trettan vóru pørini, til havnar skuldu fara, keypa við og brennivín og aðra handilsvaru. 15. Stingur hann pør í klæðsekk niður, prukku tekur í neva, so mundi reysti Lorvíks-Páll mót Lorvíksfjalli streva. 16. Páll hann gekk um Lorvíksfjall, skjótt man vegur líða, tá ið hann kom til Norðragøtu, hitti hann konu blíða. 17. Konan gav honum mjólk at drekka, Páll við stampi tekur, lokkar, flugur og húsvætti so tjúkt í stampi rekur. 18. Páll hann tók við stampinum, hann drakk tann drykkin stíva, hár var fjórða kryddarí, hann læt í kíkin dríva. 19. Páll hann gekk frá Norðragøtu, eftir sandi man ragga, so skvaggar mjólk í vomb á honum rætt sum vatn í kagga. 20. Páll hann gekk um gjónna yvir, prukkan skramblar á gróti, gekk so yvir til Syðrugøtu, bóndans hús ímóti. 21. Bóndin var bæði blíður og týður, beyð honum sess at sita: "Hvat er títt á ferðini, tað skalt tú lata meg vita!" 22. "Væl livir fólk í Lorvík inni," Páll hann svarar av palli, "eg fann vøttir og kollhúgvu uppi á Lorvíksfjalli. 23. Eg ætli mær til Havnar suður, tað er mín ferð tann fyrsta, so fari eg til Velbastaðar Ellinda at gista." 24. Bóndin gav honum kjøt at eta, tað var mikil frøi, um enn hann hevði borið grót, hann hevði ikki kent til møði. 25. Páll hann steig frá borði upp fyri mat at takka, síðani tók sær prukku í hond og víðari fram at flakka. 26. Páll hann gekk eftir Hólheygum, hart man fótur trampa, lotið aftan undan honum mundi so illa dampa. 27. Páll hann gekk móti Glyvrum út, mundi væl vegin ansa, altíð harðna hvirlurnar aftan undan skansa. 28. Páll hann heilsar glyvramonnum, stórar hevur hann hendur: "Himmiríkis kosnir verði tit, flytið meg yvir á Strendur!" 29. Tað var játtað skjótt og brátt, áðrenn hálvtalað var orðið, mannaður bátur av Glyvrum fór, tríggir í hvørt borðið. 30. Fluttu teir hann um fjørðin yvir, skjótur var tann róður. Páll hann stígur á landið upp, hann tykist at vera móður. 31. Páll hann stendur á Strandalandi, hugsar um tey ráð: "Eg skal gista hjá Ertnabúki, standist hvat av, ið má." 32. Páll hann gisti hjá Ertnabúki, so er sagt ífrá, fisk fekk hann til nátturða og súpan omaná. 33. Páll hann drakk ta súpana, tykist møði renna, sterkan mundi hann landsmakkin av skrindusúpan kenna. 34. Tað var um ein annan dag, ættin lá á norði, sláturmørur og køka til, tað var sett á borðið. 35. Páll hann át tann sláturmør, væl mundi mørur smakka, síðani steig frá borði upp fyri mat at takka. 36. Páll hann fekk teir flutningsmenn, so sigst í hesum tátti, mannaðu bát úr Sjóvarstøð, sum Greivin sjálvur átti. 37. Seglið dúkar, báturin rennur, árar leika í tolli, skjótt varð gjørt við ferðini, sum væl man dáma Pálli. 38. Settu teir hann í Akkersvík, Páll á landi stendur: "Berið tit mína blíðu heilsu inn aftur á Strendur!" 39. Páll hann gekk av Hvítanesi, hevði ei føtur lavnar. Sveittin rann av andlitinum, tá ið hann kom til Havnar. 40. Páll hann gekk til hosnamannin, honum pør at rætta: "Hevði tú slept mær av við tey, tað var mær ein góður lætti!" 41. Tikin vórðu pørini, væl tykist Páll at liva, so fór hann til bókhaldaran, vørur út at skriva. 42. "Skriva mær nøkur handilsborð, tubbak og farging bláa." Bókhaldarin ristir við høvdinum: "Tað er ikki her at fáa." 43. "Skriva mær pott av brennivíni, hamp og nakrar nævur!" Bókhaldarin ristir við høvdinum: "Tú fært tað ikki, mín maður!" 44. Ilskaðist nú Lorvíks-Páll, ikki var vanur at fíra: "Skamm og last í heilarnar, sum hesum handli stýra!" 45. Ilskaðist nú Lorvíks-Páll við sínum breiða brósti: "Ikki er tað verri vorðið norðri í Lorvíks køsti." 46. Svaraði ein av dragarunum, svull hevði hann á tánni: "Tað besta fer úr krambúðini, meðan skipið liggur á vágni." 47. Páll hann snúðist í krambadurum við sínum ónda sinni: "Er her nakað skonrugsbreyð í krambúðini inni?" 48. Krambakallur í tunnu tekur, niður í at hyggja, sær hann nakrar skonrugsmolar niðri á botni liggja. 49. Helvtin var av músaskarni, Páll í tí man raka: "Hvat man Nimfur keypmaður fyri músalortar taka?" 50. Til tað svaraði ein havnarkona, livir bert við meldur: "Páll fekk ikki tann fyrsta skitt, í krambúðini varð seldur!" 51. Svarar ein onnur havnarkona, við sínum andliti gráa: "Fleiri krambúðir eru í Havn, og har er meir at fáa. 52. Fimtan eru krambúðirnar, tær eru allar betri, tær eru hjálp hjá mongum manni bæði vár og vetur!" 53. Páll hann gekk tá heim í Havn, drakk sær fullgott rús: "Ikki gisti eg í nátt fyrr enn í Ellinds hús." 54. Páll hann gekk eftir Bryggjubakka, tá var fótur lættur, búnýti niður á øðrum vanga, rætt sum danskur hattur. 55. Páll hann gekk til Velbastaðar, nú man ríman falla, gekk so inn hjá Ellindi á Steinum, sum tey kalla. 56. Ellindur stóð mót honum upp, bæði blíður og glaður: "Ver vælkomin, Lorvíks-Páll, mín gamli bønarmaður!" 57. "Eg havi gingið allan dag, vegurin var so langur, væl veri tær nú Ellindur, nú er mín búkur svangur." 58. Potturin yvir eldi hekk, fullur var av kjøti. Páll hann fekk ein hálvan drýl, hann settist at sleikja fløtið. 59. Síðan kjøtið kókað varð, borið inn á fati, tyggir fast og svølgir títt, tað vóru ravnalæti. 60. Síðani hann at sova gekk, vítt man munnin tenja, so leikar undir áklæðum, rætt sum hundar grenja. 61. Tað var um ein annan morgun, teir í arbeiði stóðu, komu teir í bardagar saman, fast av miklum móði. 62. Bardust teir um bøin oman, læti høvdu av trølli, jørð stóð upp um øklaknútar á tí harða vølli. 63. Bardust teir um bøin oman, hvørgum stóð til falla, settu sínum bardøgum oman móti Halla. 64. Bardust út av bakkanum, Ellindur komst undir, brakaði hvørt eitt bein í honum, háls og heysur sundur. 65. Eg kann ikki kvøða meir, tí eingin vil meg læra. Bóndin misti har sítt lív, háls og heysin harða. </poem> ==Keldur== *[http://fotatradk.com/kv/Leirviks%20Pall.htm www.fotatradk.com]. Vitjað tann 9. mars 2011. [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Jens Christian Djurhuus]] hv0c5kfdzng2ndik1b4l4sqgwsiihna 0 1859 3739 3408 2026-04-19T09:21:19Z ~2026-24101-75 2555 3739 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]] (tann 16.10.1900, í ''Fuglaframa''). <poem> 1. Ein dekans svongd yvir Chamberlain kom mót árinum nýtjanhundrað. Hann sat uppi á eini fjallatrom so hálur sum nøkur flundra. So mjúkur og lúnskur um heimin hann sá, hann vildi alt eta, fyri eygunum lá, fyrr skuldu kanónirnar dundra.   2. At metta tann mannin stóð ikki til, í hvat teir so fyri hann settu, bæði hold og hár, bæði indur og vil, bæði fólk og lond teir flettu. Teir førdu úr Danimark egg og smør, rørdu saman við hveiti av Onglands jørð, tó føldi hann sær ikki mettu.   3. Úr Kina te, úr Canada kóp, úr Kimberley diamantir, úr ymsum londum bæði skav og sóp — alt veiddu teir lika galantir — bæði India urtir og blámanna blóð og hvíting úr Føroyum, men einki forsló, hvat veiddist um allar kantir.   4. Transvaal, Transvaal! Cecil Rhodes skar í, Transvaal, Transvaal mín vinur! Transvaal kann metta í langa tíð — sit nú ikki har so linur! Tí har eru skriður og gilini full, tað yður og raplar tað reina gull til guinea-ir og zechinir.   5. So samla teir saman í Onglandi fólk við spjøldrum, riflum og slíðra. Gott tvey hundrað túsund teir reka í bólk, mót Afrika teir so stýra. Teir Boar, sum eiga tað feita Transvaal, á teimum vilja vit gera gott kál, so fita vit okkum sum líra. 6. Nú eru liðin nett trý hundrað ár, síðan Boarnir landið bygdu, tann jørð hevur drukkið bæði blóð og tár, hvat land teir enn sær trygdu. Fyri Onglandi fingu teir ongastaðs frið; sum rovdjórið harða, ið ei gevur grið, teir Boarnar undan sær stygdu.   7. Í átjanhundrað og seks Capetown frá Boarnum teir tóku og rendu á teir John Bull og Klown, millum Hottintottar teir róku, og haðan til Kaffarnar í Natal og so til Oranje, men síðst til Transvaal, alt Boarnir undan óku.   8. Matabela-ríki hitt stóra har sum múrur mót norðri stendur, ei longur vegurin opin var. Sum seyður, ið saman er rendur, har Boarnir livdu í tvingsil og stríð, til Gladstone hin gamli slepti teim frí. Nú sakin alt annarleiðs vendir.   9. Nú skulu teir aftur í trælaband, tí Chamberlain gullið vil hava, sum Harrin legði í Boara land, tað Ongland vil undir seg grava. Bæði Jamison, Rhodes og Chamberlain teir brýggja og mjølva sum óðir menn, hvør mest kann undir seg skava.   10. Men ætlan kann bresta, og hon brast har, so lætt skuldi ferðin ei ganga. Fyrst Tugela áin á vegnum var, um hana var ilt at ganga; hart Buller hann brølar mót Spion Kop, men slapp ikki um tann fjallatopp, og Joubert lat seg ikki stanga. 11. Hin langi Methuen royndi við um Modder-ánna at leypa, men hann fekk pokkurs afturstig, alt eingilsku bløðini reypa. Teir skotsku unglingar herjaðu á, men mangur bar har ikki boðini frá, hvør fegin sítt lív vildi keypa.   12. Fyri hús og heim, fyri barn og vív og alt, hvat teir heilagt halda, teir fámentu Boarar verja sítt lív og føra ei verjuna fjalda; men ein móti tíggju nú árið í ring so væl hava vart seg blóðrodda sting', tað Albions unglingar galda.   13. Gull altarin bognar av unglinga blóð', tað fløðir um offurskálir. Um Chamberlain sjálvur við horni stóð og taldi upp likam og sálir; Tað mátti væl rørt ein normalan mann, men einki sýnist at røra við hann, enn letist hann líka hálur.   14. Tað Gongurólvs— blóðið tað svíkur teg ei, tú Krüger í Boara-landi; væl er hon slitin tín æviskeið, tó harður hekk yvir tær vandi. Síðan Turkara-Hunnara-Vandalastrok hevur fáur í heiminum liðið slíkt ok, sum tú undir eingilskum bandi.   15. Sum tú títt fólk hevur liðið skarpt, men fosturlandsalskurin brennur, við mansins lið stríðist konan hart, hvar blóðið á vøllunum rennur. Fyrr letur hon kúlurnar bora sín barm, enn hon vil lata so hefta sín arm, tí Albions bandið hon kennir. 16. Hvat Leonidas áður gav fyri sítt land, nú Boarnir gera hareftir; men Ongland tað loysir hvørt posaband, so gullið á altarin dettur: milliardir av krónum og túsundtals mans góðviljugir ofra, men geva ei ans, hví Chamberlain ikki fæst mettur. </poem> ==Keldur== *[http://www.toekum-laett.fo/kvaedir/boarat.doc toekum-laett.fo] (.doc.). Vitjað tann 9. mars 2011. [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] semjftpz8cgq851mts82z70hq98y4my 0 1860 3756 2211 2026-04-19T09:34:49Z ~2026-24101-75 2555 3756 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Nólsoyar Páll|Nólsoyar Páll]]. <poem> 1 Eina so vil eg vísuna kvøða, hvørki um fýrkantað ella runt, hvørki um dygdir ella lastir, men um tær gentur, sum brúka frunt. 2. Tað var áður í gamlar dagar, gentur inntóku so mangan glunt, tó at tær snildirnar vistu tær ikki: krumsakka ella brúka frunt. 3. Sikem var seg so vakur ein junkar; hansara rov var illa unt; Dinnu kastaði hann ’pá at forføra tó at hon ikki brúkti frunt. 4. Fátæka einkja øksini leitar, sveimar um allan bøin runt; væl mundi Bóas henni veita, tó at honn hevði ikki klipt sær frunt. 5. Gýðingagentan, sum bókin segði, tó ikki skírd við kirkjufunt, kongurin hugin á hanna legði, tó at hon hevði ongan frunt. 6. Enntá minnist eg væl fleiri, í tí halga landinum so runt: ein Kleopatra og Bernissa; hvørgin av teimum brúkti frunt. 7. Síðan hongdu tær kýsan á nakkan, kloddar í kríllin ballaðu runt; flestar, sum vildu, fingið tá maka, tó at tær ikki kliptu frunt. 8. Einsinni tvær gentur komu saman, snakkaðu tær um alt landið so runt: dreingir at lova, summar at lasta, skjóta upp á tær, sum brúka frunt. 9. Spáa mær systir, segði tann eina, gev mær títt hjarta orð so sunt: hvar eri eg vakrari, so sum eg eri, ella um eg hevði klipt mær frunt? 10. Frunturin man teg so lítið prýða, andlitið títt tað er so runt; betur sámir teimum, sum langleittar eru; tí búgvist eg at klippa frunt. 11. Hartil flákrandi kom tann triðja, skjúrtið og fyriklæðið vavt upp í bunt. Hví so síðla manst tú koma? Hevur tú verið og klipt tær frunt? 12. Nú er verðin so við um vorðin, fortrotið øðrum og illa unt; knappliga í spæli nøkur verður tikin, uttan hon hevur klipt sær frunt. 13. Draga tey dýnuna ella krumsakka, reisa tey hjørtu ella dansa tey runt, summar ganga stakar, fáa ikki maka, tí tær hava ikki klipt sær frunt. 14. Tá kom tann fjórða framman undan veggi, gleið á garði og fell í strunt. Ilt, segði kellingin, nýtst av bræði; slíkt vanst tú av at klippa frunt. 15. Dreingirnir halda sær á teiti: Handa hevur ikki staðið grunt. Síggið nú fylgið, ið saman er samlað, ráðsláa tær og snakka um frunt. 16. Gentur royna nú listir flestar, ástareld kveikja sum við lunt, Sandoyardansin og krumsakk at bresta; tó royndist best at klippa frunt. 17. Tí ganga gentur í dansistovu, leika við dreingir hvørt heiligkvøld runt; gerandisdagar tær geispa og sova, uppstroknar og sum brúka frunt. 18. Summar vilja vera við tað gamla, hárið í kýsan balla runt; fortrot uppá aðrar so munnu tær dríva, sum hárið bera leyst og brúka frunt. 19. Summar ganga við kambi í hári, krúlla tað væl í llættum runt; men tað er mótin hjá teim flestu: niðursligið hár og brúka frunt 20. Lat tær nú apa seg, sum tær vilja, lat tær nú brúka allar mótarnar runt! Breiðar líningar og frynsar um herðar sømir best teimum, sum brúka frunt. 21. Fruntatáttur er at enda, rundan er um gólvið runt; ein siður upp og annar niður: tí hoyrist ikki longur um frunt. </poem> ==Keldur== *[http://www.toekum-laett.fo/kvaedir/fruntatattur.doc toekum-laett.fo] (.doc). Vitjað tann 9. mars 2011. [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Nólsoyar Páll]] jilua09rrpko6zrkm4w2grxzp74cdl4 0 1861 3740 2212 2026-04-19T09:22:10Z ~2026-24101-75 2555 3740 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. <poem> 1. Várharra hann segði, tað er ikki gott, at maðurin livir so eina, tí setti hann Ádam og Evur so brátt í hjúnabandið tað reina. Tey tvey skulu vera so sum eitt ta læru fedrarnir týða so greitt tann læran hon er tann beina. 2. Ein frøi hann er fyri kvinnu og mann tann hjúnaskapur so dýrur, sum tvífalt okkum gleða kann, tá Harrin verkinum stýrir. Tit lýðið tí á og hoyrið til, tit brúðarfólk og hvør, sum vil, hvat skriftin harum skýrir! 3. Ábraham ríkur sum fáur var til fólk og fæ og jarðir, men tøkk fyri alt til Guð frambar, sum øllum góðum sparir, hann gav sínum soni sín eigindóm, bæði fólk og jørð í besta blóm’ og allar dýrar varur. 4. Hann gav honum alt, hvat ið nevnast kann, enn eitt var eftir at vinna, at gera sín son til rættan mann, har vantaði bara ein kvinna, men hon var ikki góð at fá, tí Kánans land alt heiðið lá, har eingin var verd at vinna. 5. Sær sonarkonu Ábraham ei úr heiðinskapi gat søkja, hvar fólkið kreyp á dimmari leið, í óvit læt seg fløkja: Tey telgdu sær gudar og setti á fjøl og leikaðu um teir við óvitaspøl. Slíkt heidna-myrkrið man økja. 6. Men Ábraham, sum Guðs vinur var og alra trúgvandi faðir, hann sendi sín svein langt burtur har til sínar ættarstaðir at søkja sær sonin brúður harfrá, hvar sannan Guð tey trúðu á, og heidna-myrkrið ei bagir. 7. So Ábraham gjørdi, sum júst ikki tí tað okkum til reglur skal vera, nú hjartasakin er meira frí, vit lógar tvingsil ei bera; tað gamla er umliðið, alt er nú nýtt, í kærleika hvør kann virka frítt, hvat reintonkta hjarta vil gera. 8. At frændur so finnast, ein gleði tað er, sum væl er verd at goyma, men hjúnabandið mest frøi eger, tað mugu vit ikki gloyma. Tí leggi í huga og minnist hará, hvar kærleikskeldan sprettur frá, sum hjartavarman man eima. 9. Sum abraham gleddist, tá Evu hann sá, so gleðast vi enn um stundir; tí so er nú Guðs alvísa ráð, at vit um kærleiksfundir skulu finna hvørt annað, sveinur og moy, og ganga so fram eftir kærleiksleið um gønar líðir og lundir. 10. sum sveinurin gleddist, við brunnin stóð og sá kamelarnar renna og flyta ta gentu, sum honum var góð, so kærleiksvarmin man brenna. hjá mongum, sum yndast um stundir enn. Tann varman hann fjálgar kvinnur og menn, sum mangur kann sanna og kenna. 11. Tann setningin salamon setti í ring: Hvør góða konu man eiga, Av Harranum fær hann eitt hugnaligt ting, harav ein mangt kann leiða. Ja, vínið í Kána tað minnir oss á, hvar gleðin hin sanna sprettur frá, sum seg so djúpt kann breiða. 12. Av kærleika alt er sprottið út, av kærleika ljósið ljómar, í kærleika binda vit best tann knút, sum steingir út sorgirnar tómar; í kærleikakeldu vendist vatn til vín, tann keldan hon bjóðar øllum til sín, har rósan og liljna blómar. 13. Í kærleikskeldu er pernlan huld, tann vísdómsperla teir kalla, hon mongum er hulin, men tó ei huld, so løgið kann tað nú falla, tann vísa kvinnan uppbyggir sítt hús, hon virkar í heiminum fró og fús bæði uttan og innan halla. 14. At hon tann veikari parturin er, tí maðurin høvdið er blivin, men legg í minni, tað soleiðis fer, hon manninum undir er givin á sama máta, í somu brøgd, sum kirkjan er undir Kristur løgd, hon verður ein niðurrivin. 15. At kvinnan mansins krúna er, ber Salamon okkum í minnni, og manni sínum alt gott hon ger av fríum hjarta og sinni, hon hugnar sær heima við búnað og borð, og mannin vinnur hon fyri Guðs orð við lívinum úti og inni. 16. Tí er tað, at maðurin ikki skal høgt herska í húsarhaldi men ansa eftir og minnast væl, hví honum er givið valdið; finnur hann tað ikki innanífrá, kunnu Petrus og Paulus minna hann á, eftir hvørjum sum Kristus fortaldi. 17. Í fyrra epistli sankta Petrus mangt um hjúna-reglur útgreiðir, og Paulus hann skrivar harum langt og hjún til dygdir leiðir í brævinum, hann læt skriva sær til kirkjufólkið, í Efesus var. Hann vinnur, sum harúr eigur. 18. Úr paradískelduni rann ein á, hon fleyt út um alla heimin, har stóðu Guðs einglar og stroyddu út sáð, sum breiddist um allan streymin. Har vuksu bæði rósur og liljur uppav, men ein sáddi klintu, meðan fólkið svav, og droymdi tann falska dreymin. 19. Sum rósan og liljan í stillari lund av sólarhitanum trívast, so maðuri og vívið í friðarstund av Paradísgleði upplívast, ja, lat okkum biðja fyri teimum í dag, sum góvu seg inn undir hjúnalag, av klintan av garði má drívast. 20. Men rósan og liljan mugu blóma væl og anga um allar dagar, at tregi og mótgangur fellur sum spæl, at tíðin heilt hjálparleys gnagar, men kenna seg altíð í Harranum glað, ja, kundu vit øll fáa hetta í lag, hvør er hann, sum tá okkum skaðar. 21. Sum Salamon segði, skal tíð til alt, og ein er tíðin at dansa, lat flóna hvørt hjarta, sum fyrr var kalt, lat nýgiftu hjún umkransa. Og haldið á gólvið ein glaðan ring, tí brúdleypsfestin er gleðisting hjá teimum, sum heiðurin ansa. 22. Dansur og spæl eru gleðisbrøgd, frá upphavi hava so staðið, slík evni í alla skepnu er’ løgd, alt vísir á sama lagið, og loyndarkraftin er brúdleypsdag upplívar fólkið, ger tey so glað sum nýgiftu hjúnini bæði. 23. Við brúdleypsgildið bæði gomul og ung upplívast av sannari frøi, hjá honum, sum tíðin fellur tung, tá lættir um hansara møði. Tann gamli við ungdómin frygdar seg, tann ungi seg gleðir til manndóms veg, sum ikki kann vera so løgið. 24. So gongur tann gleðisstreymur í ring frá barni til abban gamla, ja, slík ein veitsla er heiðursting, sum so kann fólkið samla. Her kunnu vit loysa hvønn tyngdarknút, sjálv rósan kann spretta av tistli út, so fegin øll frameftir damla. 25. Hvat kann væl hugsast, sum betri er enn gleðin, sum ber av tíð góða, hvar hjartað hitt reina ta frøi ger, sum lýsir av andliti fróa við reinlittum roða sum summardagssól, tað vísir til hjartað, at har eru jól og alt, hvat sum gleði kann bjóða. 26. Lat gleðina ljóma um hesi tvey, sum tú vildi saman beina! Várharra hann leiði og stiði tey, til tíðin seg sundur man greina sum hann leiddi mangan til evstu nátt. ja, vit mugu sanna, tað er ikki gott, at maðurin livir so eina. </poem> ==Keldur== *[http://www.toekum-laett.fo/kvaedir/foer_brudarvisa.doc www.toekum-laett.fo] (.doc). Vitjað tann 9. mars 2011. [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] ncs7srlbjvjql96478v4p6wcgsosuzp 0 1866 3772 2220 2026-04-19T09:47:02Z ~2026-24101-75 2555 3772 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Símun Mikal Zachariassen|Símun Mikal Zachariassen]]. <poem> Risin kjósaði sær eitt vív — grimt var á at líta: ývið hövur og langa nös og stóran eygnahvíta. Livdu saman í fleiri ár, áttu dóttur væna, skírdu hana Sjóvarmoy, hon settist út at tæna. Klæddist hon í klæðir og mest í skarlak reyða, tæna skuldi hon drotti ríka trúliga til sín deyða. Tænti hon honum leingi, ei fölnaði hennar búni, hugnaði drotti við harpuslátt og ráddi honum rúnir. Kom tá stríð í drottins land, svörð á skjöldum smeldi, risans sonur sigur vann og drottin sjálvan feldi. Dunið hoyrdi Sjóvarmoy, so sárliga hon græt, sviða mundi í hjarta kenna, tá ið drottur lívið læt. Risans sonur svörði brá, mót Sjóvarmoy sær vendi, snöggliga svörðið gleið úr hond, so gjörliga hann hana kendi. Hann treiv um hennar skarlaksbúnað og hann í lepar sleit; hann tók so hennar rúnarharpu og hana í smyldur breyt. Harpuna kastaði hann á völl skarlaksbúnaði hjá; Sjóvarmoy tað saman bant og bar í loynivrá. Sat hon leingi sorgarbundin, hárið tók at grána; treytir vóru á hana lagdar størri enn hennar vánir. Stúrandi sat hon á grúgvusteini, súr við litlum tokka, hugsaði um ta ljósu tíð, hon kundi við harpu lokka. Skarlaksbúnað og rúnarharpu hevði hon enn ei gloymt, smoygdi sær stundum í skotið inn, har sum alt var goymt. Sum hon rætti fram ljósu hond, um skarlaksbúnað treiv, hon sá ein dagin gjörliga, hann aftur heilur bleiv. Hon harpustykkini saman bant við sínum fingrum smáum, og ung bleiv væna Sjóvarmoy av dýrgripunum báðum. Treyst situr unga Sjóvarmoy í skarlaksbúnaði prúða, fró hon heldur harpu í hond og leikar av fullum huga. Lýðið á tann harpuslátt, moyar og so kllar, fornan arv tit goymið væl innan og utan hallar. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Símun Mikal Zachariassen]] 7z905s41hd2blqpdxp0bdl0d3i1x9dz 0 1869 3765 2223 2026-04-19T09:42:10Z ~2026-24101-75 2555 3765 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. <poem> {{sp|Stórt}} er við strúkandi byri á dýrdar sjógvi at fara, {{sp|størri}} at stríðast í {{sp|frøi}} við andstreym og stormin hin harða, tolin at stýra ta skákandi leið millum boðar, streingir og íður, ikki at dvína, um sjógvurin illskast og streymur er stríður. Gongur tað aftur á stundum, so linkar tó broddur um síðir; hevir tú treystið í trúgv og í vón, tá ið mestur er vandi, tá ikki tær grettir í »heiminum fríða« at festa fótin á landi. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] 47dediluv1bflvmoh414t63g7wke97v 0 1870 3764 2226 2026-04-19T09:41:41Z ~2026-24101-75 2555 3764 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Úr sjónleikinum ''Magnus''. <poem> Flötur fríðar og dalir, tílíkt nevnist á jörð; eg nevni mínar salir, hav og sund og fjörð. Mær tæna blíðir álvar, bera skrínini full, hundraðtals vakrar bjálvar, dýrar steinar og guli. Gull á gólvi man glitra, silvur skínur í höll; sjaldsamir vöxtir titra, og prýdd er borgin öll; glitrandi gyltir tindar og takið fagurt blátt; kertur av álvum kyndar mær lýsa dag og nátt. Dagar langir mær gerast, her heldur harmur til. Fríur fiskurin ferðast, sveimar hvar hann vil; stríður streymur í sundi fer frítt um mína borg. Hjarta mítt tað er bundið við trá og sút og sorg. Lítið troystar meg silvur og gull, krystallir og perlan hin bjarta; um borgin öll er av dýrgripum full, tað kann ikki svala mítt hjarta — tað brúsandi bál, sum havsdýpið ikki kann køva. Og um eg má vera altíð ung og framsýnt og fremst í viti, eydnan er mær ei minni tung, so sorgarbundin eg siti: ei vón og vit, ei vakurleikin meg troystar. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] 9e9s8m3chpdk7xu9enrxxl0x3l26ih6 0 1873 3763 2229 2026-04-19T09:40:58Z ~2026-24101-75 2555 3763 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. Yrkt 1897. <poem> Fast stóð í fonnum eitt fjalladals fylgi, svulturin neit tí í mønu og merg, örðug var skor yvir blánandi bylgju, ræsurnar stongdust frá fjalli til berg; fylgið gav tol, tí tað bilaði ei: veðurin prúði, tann slóðarin treysti, kundi sum fyrr öllum vísa á leið, enn hann við nakkanum bresti. Slóðarin bjóst tó til ótols um síðir, fúsur hann var til at bróta sær veg, oman hann tráar til grønskandi líðir: »fylgi mítt, kom nú og ger so sum eg!« Oman fór alt á ta glerstoyttu skor; rásin tó ikki gav kleyvunum festi, samfelt fór alt so í smyldur og sor, týndist sum slóðarin treysti. Mangir av monnum sum fjalladals fylgið líta á stórdýr so prúð og so klók, enda sum tað undir brimsöltu bylgju, hava ei tol til at svölta á rók. Summi tey durva og falla í fátt millum tey stóru og ríku í görðum, hugsa sum hini í stórt og í smátt, síggja við eygum frá öðrum. Elt ikki {{sp|altíð}} sum fyri er slóðað, sjálvbjargin far yvir land, yvir hav: maður skal smíða sær lukkuna góða við teimum evnum, sum skaparin gav. Gott er við vinum at fylgjast á leið, ofta í vanda tó vinirnir tróta, hann sum vil fram á, hann gloymi tí ei sjálvur sær slóðir at bróta. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] prak7j6pwm1ea07znkna0uasn5owclf 0 1876 3768 2232 2026-04-19T09:43:56Z ~2026-24101-75 2555 3768 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. <poem> Blóman bar blöðini mjöllhvít kring sólgula eyga — Baldurs-brá, skapt til at blíðka menniskjans huga; systrar hon átti, prýddar í óskornum stakki, so fríðar at skoða; summar sær læntu bjartasta avglans av sól, sum roðandi sökkur í kavið, aðrar í litinum bóru sær prís fram fyri reinastu várluft og djúpbláa havið. Heysttíðin herjandi kemur, tá fölnar alt fagurt av foldum, liljur og litfríðar rósur mata brátt maðkar í moldum. Sat tá, óansað av öllum, sum flagsa frá blómu til aðra, duld millum fölnandi blóð, fruktin, sum skapt er til leingi at vara. Vermandi vársól vekjur upp fræið til verðandi vöxtur at spíra; vísmonnum væl er tað kunnugt, teir vita jú »lóg, sum man verðini stýra«. Spyr teir: hvör gjördi ta lóg? hvör ræður við fornastu rúnum? Svara teir ei, so spyr tú barnið, sum stetlar í túnum. Gátuna hevir tú gitna, um kærleikin vermir títt hjarta. Gleð teg við blóming, við lívið og ljósið tað bjarta; gleð teg, tí nakað tú eigir, gjört til at vara um aldur og ævir; gleð teg, tí ein er, sum lógina gjördi og enn yvir lógini ræður. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] emg4iky4jzx5i3jmtobx0mjmnnll4c6 0 1877 3751 2241 2026-04-19T09:28:10Z ~2026-24101-75 2555 3751 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. (Til Fólkafundirnar í Føroyum) ''Føringatíðindi'', nr. 12, 1895. Lag: Eina ferð hendi tað Óla Hvass. <poem> So harður er streymur í Føroya firði við lúrandi stormi og tvörum byri, so leikar í Føroyum; tað skiftandi stríð herðir ungdómin og ger sinnini frí og lívlig í Føroyum. Her fólkið samlast á fundum fegin, her kenningar møtast, her nørist gleðin hjá fólki í Føroyum; og minnini góð berast lættliga fram, gera sinnini fró og lívlig í Føroyum. Firðir og fjöll ei ferðini forða, unglingar lættir um heiðarnar spora til funda í Føroyum, og bátarnir við skera rennandi streym, føra fólkalið til funda í Føroyum. Hvör er á fundum so hjartans fegin — av kinnum og eygum lýsir gleðin — sum gentan í Føroyum? ja, fólkið hon ger, sum kundi tað fevnt ta víðu verð, so fegið í Føroyum. Hin gamli, sum fyrr var stirvin og tungur, hann verður so lættur, sum hann var ungur, á fundum í Føroyum. Tað ungdómslív ger abbar og ommur sum ungu vív so lívlig í Føroyum. Tí samlist nú hvör, sum samlast kann, ung og gomul, kvinna og mann, til funda í Føroyum. Tað sagt er mær, mangt hugnaligt ber hvör aftur við sær av fundum í Føroyum. Sjálvt barnið, sum styðjast við móðurlið, førið tit tað á fundir við at venjast í Føroyum til fólkasið, so lærir tað nakað so við og við at virka í Føroyum. Og teir, sum ikki ómakin spara, men fúsir um fjöll og firðir fara til funda í Føroyum, teir fremja tað verk, sum birtir ljós, ger evnini sterk og lívlig í Føroyum. Um einhvör er enn, sum á fund ei flytur, men stirvin og stúrin heima situr av monnum í Føroyum, vit vóna tó tað, at nú líður fram til kláran dag hjá öllum í Føroyum. </poem> [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] rhxkz8yf0e8vcab3ir5r17wupgjktsg 0 1879 3746 2245 2026-04-19T09:25:33Z ~2026-24101-75 2555 3746 wikitext text/x-wiki Av [[Høvund:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr ''Føringatíðindi'', nr. 11, 1896. Lag: Herr Zinclair drog over salten hav. <poem> I Kirkjubö ein skúli stóð, a egnu grund var settur, og mangan góðan mann uppdróg, var högt i heimi mettur. Men hvat dugi eg, sum allvegis fjónaður eri. Upp vaks Sverra í Kirkjubö, á skúlanum har hann lærdi, at skúlin stóð á so tryggum stöð, tað fáur maður vardi. I Kirkjubö ein högan veg á skúlanum Sverra gekk, var Föringur likasum tú og eg, men ólika læru fekk. Hann lærdi Vulgata og brövini öll, latínska lög og rættir; til hermannaleikir hann fór um völl, vit sakna teir dýru skattir. Hann fór til fjalls á högan knút, seg upp um ennir krökti; hann gjðrdi bátar, róði út, og bjargafuglin sökti. Hann hevði ikki verið av Förjajörð, men so gott hevði hann treysti, at hann tók Norregi inn við svörð, bleiv kongurin ein hin besti. Norregi tók hann við harraskjold, tað var hann borin at arva, og Erling Skáka, súm stýrdi við vold, hann mátti nú springa av knarva. Erling Skáka, sum tiltikin var, so víða, sum Kringlan var drigin, tá honum saman mót Sverra bar, hvörja ferð bleiv hann sligin. Í havið leyp Magnus Erlingson, hann skuldi mót Sverra herja, og Valdimar Sigur í Donsku lon var ikki maður at verja. Tann Danska flotan við valdum lið, teir tvær ferð mót Sverra sendi; har summir fullu, hann summum gav grið, so hámir teir heim aftur vendi. Tann maður, sum Danska flotan dreiv og fólkið drap og sardi, hann her i Förjum borin bleiv, í Kirkjubö hann lærdi. Tá, ið Magnus og Erling hövdu lívið spillt. illt var við at gerða, hann Svinapetur tey boð so snilt lat fram í Bergen bera. Tíðin hon goymdi teir viðgitni menn: Sverra og Svinapetur, tó nælir her grönskan í Förjum enn, nú grör eftir langan vetur. Tit, Föringar, minnist og gevi ans og fedrarnar ikki svíki, í Fórjum ein kongur er vaksin til manns og fáur var hansara líki. Men hvat dugi eg, sum allvegis fjónaður eri. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] om2jc647zdf2nr2akfuovxi5p93chxt 3747 3746 2026-04-19T09:25:54Z ~2026-24101-75 2555 3747 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr ''Føringatíðindi'', nr. 11, 1896. Lag: Herr Zinclair drog over salten hav. <poem> I Kirkjubö ein skúli stóð, a egnu grund var settur, og mangan góðan mann uppdróg, var högt i heimi mettur. Men hvat dugi eg, sum allvegis fjónaður eri. Upp vaks Sverra í Kirkjubö, á skúlanum har hann lærdi, at skúlin stóð á so tryggum stöð, tað fáur maður vardi. I Kirkjubö ein högan veg á skúlanum Sverra gekk, var Föringur likasum tú og eg, men ólika læru fekk. Hann lærdi Vulgata og brövini öll, latínska lög og rættir; til hermannaleikir hann fór um völl, vit sakna teir dýru skattir. Hann fór til fjalls á högan knút, seg upp um ennir krökti; hann gjðrdi bátar, róði út, og bjargafuglin sökti. Hann hevði ikki verið av Förjajörð, men so gott hevði hann treysti, at hann tók Norregi inn við svörð, bleiv kongurin ein hin besti. Norregi tók hann við harraskjold, tað var hann borin at arva, og Erling Skáka, súm stýrdi við vold, hann mátti nú springa av knarva. Erling Skáka, sum tiltikin var, so víða, sum Kringlan var drigin, tá honum saman mót Sverra bar, hvörja ferð bleiv hann sligin. Í havið leyp Magnus Erlingson, hann skuldi mót Sverra herja, og Valdimar Sigur í Donsku lon var ikki maður at verja. Tann Danska flotan við valdum lið, teir tvær ferð mót Sverra sendi; har summir fullu, hann summum gav grið, so hámir teir heim aftur vendi. Tann maður, sum Danska flotan dreiv og fólkið drap og sardi, hann her i Förjum borin bleiv, í Kirkjubö hann lærdi. Tá, ið Magnus og Erling hövdu lívið spillt. illt var við at gerða, hann Svinapetur tey boð so snilt lat fram í Bergen bera. Tíðin hon goymdi teir viðgitni menn: Sverra og Svinapetur, tó nælir her grönskan í Förjum enn, nú grör eftir langan vetur. Tit, Föringar, minnist og gevi ans og fedrarnar ikki svíki, í Fórjum ein kongur er vaksin til manns og fáur var hansara líki. Men hvat dugi eg, sum allvegis fjónaður eri. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] bky6grsdqhey9e365k8yvrm8h52zmqe 0 1880 3742 2244 2026-04-19T09:23:11Z ~2026-24101-75 2555 3742 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr ''Føringatíðindi'', nr. 11, 1896. Lag: Om Dannemarks Kvide, det lød en sang. <poem> Hákun í Noregi, kongurín vár, hann fór her frá, sonurin fall eftir átjanda ár á deyðastrá, Margreta drottníngín Danímark tengdi; ílskin sat Týskarín, eyguni rengdi; men veldi fekk Danmark í Förjum. Drottníngin doyði, tann tið var eym og pestin gekk, Danmark seg skjeyt undir Týskan steym, so mun tað fekk. Föringar tráan í landsunning kaga, lítil kom hjálpin, men mangt bar til skaða. Tá Danskarnir ráddu í Förjum. Hjaltland og Orkneyar, Noregs lond av fornu tið. Grönland og Ísland var girt í bond, og Förjar við. Hjaltland og Orkneyar fór burt í panti, minturin oyddist í ónyttufjanti, men veldi helt Danmark í Förjum. Vondt var í Förjum, — eg siga vil — sum sagt er frá, Danmark her stýrdi, sum best bar til, tí á tað lá. Jörðin, sum kirkjan og skúlarnir áttu, alt fingu prestar og aðrir, sum máttu her hjálpt væl til framburð í Förjum. So saman við Danmark vít hoyra enn, tað er harvíð, Mangt gott unna okkum teír Donsku menn, ja kæran frið. Lítið vít okkum í Danskan sið vevja, bert móðurmálið vit royna at krevja, ti tað passar best her í Förjum. Ein var tann tíðin vít trúuð á heks og tröll so smá, men nú eru eyguni meír »konveks« og meirí trá, hví skal alt ljósíð í landsuðrí liggja, heldur vít runt alla havsbrúnna hyggja, harav birtist liósið í Förjum. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] qgon47vwq2mzzobz795ailjfyuodnk3 0 1881 3750 2252 2026-04-19T09:27:35Z ~2026-24101-75 2555 3750 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr ''Føringatíðindi'', nr. 11, 1894. <poem> Við Kaspiska havið, á flötunum har fram undan Kavkasus fjöllum, búði hann Óðin, Asahövdingur, vísastur maður av öllum. Hann setti tann kvistin, sum útrann á Norðanlands grundum. Fluttí hann har úr landinum burt við fólkinum og síni frú, og tá íð tey komu í Svearíki, í Uppsali reistu tey búð. Tá nördist tann kvistur, .... Dreingir har nördust sum furan í líð; teir kundu á leikum renna. Enn bregur í ætt tað Svenska fólkið til snildur og listur at kenna. So nördist tann kvistur, og væl útrann .... Av Oðin sjálvum og hansara ætt er Normannarótin útrunnin; hon breiddi seg vestur á Förja land, her tógvin grein verður funnin. Her trívist tann kvistur, sum útrann av Norrönum runni. Teir ferðamenn ferðast av Nörríkis landi og fördu sær vinning i Havn, teir sjógarpar söktu til oyggjarnar her; av teimum fingu Föringar navn. Her festist tann kvistur, .... Enn alast upp menn í hesum landi við Normanna blóði í árum, so fríðir teir fara í fjöll og berg og stríðast á söltum bárum. Enn livur tann kvistur, .... Prís verði sjeynda kong Fríðriks minni, hann fólkinum fríheit gav; nú kann hvör reisast á fötur, sum fyrr í trælamyrkrinum svav. Nú blómar tann kvistur, .... Her fedrarnir stóðu, her standa vit enn, her girður tað sama havið, á sama himli tann sama sól hvönn morgum rennur úr kavi. Enn blómar tann kvistur, .... Her kunna vit síggja um morgunntíð, hvar sólin kennur úr kavi; hon tankarnar dregur til okkara bröður, sum búgva fyri eystan havið. So blómar tann kvistur, .... Vit fedrarnar minnast og málið minnast, vit samlast sum syskin her og gleða hvönn annan, sum vit kunna best, í hesu vinarlags ferð. So blómar tánn kvistur, .... Lýða vít gud og lóg og rætt, og dyrka vít visdóms ánd, tá birtist hjá Föringum ljósari tíð at skína frá strond til strond, Tá blómar tann kvistur, her útrann av Norrönum runni. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] ibn02ml59gvbe13malk05r4tcak37wp 0 1882 3745 2247 2026-04-19T09:24:56Z ~2026-24101-75 2555 3745 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr ''Føringatíðindi'', nr. 10, 1894. Lag: Kongaríman. <poem> Á fimtan hundrað otta og tretívu her burt vóru lögd öll Pávaboð; Lutheriska læran tann reina í Norðstreymoy alt fyri eitt varð innförd, av góðum prestum er okkum kunngjörd; teir lærdu okkum vegin tann beina. Um fyrsta prestín er sögnin so klár: {{sp|Petur Lýðarson}}, prædikaði hálvthundrað ár. Í Kallbak teír hann mundu jarða, ja ivaleyst röðir her sögan tað satt, á Lýðarsonsskarði hann oman datt, eina ferð hann úr Havn mundi fara. {{sp|Andras Heindrikson}}, næsti prestur var tá, Í Mikjunesi veðurfastur hann lá — á ferð fyri prestin í Vágum, Ein Föroyskan sálm hann rimaði har, um náttina sum fór, og dagin sum var upprunnin fyrí stórum og smáum. {{sp|David Jenssen Færø}}, her var okkum hjá trí og tretivu ár, sum sögn gongur frá. — Her sigst ikki alt, ið eg eigi, Mangar lögligar sögnir gingu um hann; tó mettist hann til ein góðan mann. Sekstan hundrað eitt og fjöruti hann doyði. {{sp|Peter Hanssen Lund}}, i otta ár tá {{sp|John Mikkelsen Færø}}, honum aftaná í sekstan ár her mundi læra; hann flutti prestasetri til Kirkjuteig. Magister {{sp|Gregers Warde}}, á deyðamanns leið seytjan hundrað og fýra mátti fara. {{sp|Christoffer Müller}}, kom so at »probera«, Capellán framman undan mundi leingi vera, — Var landaprovst áruni tíggju. Hann doyði seytjan hundrað tjúgu og eitt, Var seytjan ár prestur, tað sigst so greitt, tó veit eg ei, hvar hann mann liggja. {{sp|Anders Ottesen}} doyði eftir tvinni ár, {{sp|Andreas Dam}} tað tupulta var — doyði seytjan hundrað sjey og tjúgu. {{sp|Oluf Hansen Wang}}, tann næsti var tá, til hann komu Norðingar at sökja ráð móti tröllum, teir sögdu har búðu. {{sp|Hans Wang}} kom tá til prest, og »vin«, til Norðoyar fór fyri faðir sín, tey trölluni burtur at reka. Teir, faðir og sonur, vóru viðgitnir menn, ja, doktarir goðir, so sigist enn, so fátt mundi teimum breka. {{sp|Johan Henrik Colding}}, í áruni tvey. {{sp|Jørgen Landt}}, í otta, ella sjey, — um Förjar mangt gott hevur skrivað. Í tvinni ár {{sp|Joachim Begtrup}}, her tá ár átjanhundrað, fór heðani frá. Í Havn skuldi hann tá liva. I átjan hundrað og seks var tað, {{sp|Hans Lerbech}} flutti heðan av stað — mangt vinar-bandið skjótt slitnar —. {{sp|Niels Lassen Holm}} sína tíð her var, er jarðaður í Kvívíks kyrkjugarð, sum marmorasteinurin vittnar. So {{sp|Frederik Christian Skow}}, har næst sama árið sum konga-einiveldið brast, til Fejö hann fór yvir aldu, og {{sp|Carl Wilhelm Prütz}}, til fimtí og fim, tá var við at lætta tann toka, sum dimm her landið og fólkið fyrr fjaldi. {{sp|Wenzel Hammershaimb}}, prestur í Kvívík sjey ár, og próstur á Nesi hann seinri varð, i Lyderslev hann so mundi landa. Fyri oman alt umdömi stendur hann mær, væl kendur av flestum Föringum var og verður, meðan klettarnir standa. Tólv ár var {{sp|Lohmann}} prestur her, og {{sp|Theodor Sørensen}} tann næsti er, gott umdömi báðum fylgjur. Næst Hammershaimb fólkaligastur var Harri Sørensen, tað tykir mær. Títt frættist um hann yvir bylgju. Atjanhundrað sjútí og otta afturat tað Danska styrilsi okkum læt {{sp|Joachim Nielsen}} her senda; hann prestur var her uppá triðja ár, og {{sp|Christian Hansen}}, á annað var, sær so til Havnar mundi venda. Í Norðslesvík føddist {{sp|Iver Petersen Dall}}, her fim ár prestur, dámdi mongum væl, ei stóðu kyrkjurnar tómar. Hann plantaði hyben, ribs, alpe-gullregn, rön, alm og pil, innan garðar og hegn, og mangt og hvat, sum blómar. Nú skrivast átjanhundrað hálvfems og fýra, enn mann ein prestur hesum kalli stýra, {{sp|Jørgen Carl Madsen}} at navni. Til skapara mín, tað biðji eg her: hann verji bæði prestar og fólkið, her er, í sínum alt fjálgandi favni. Kvívík, tann 27. apríl 1894. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] elpvyhcfz3eqowj0inx1siqihibufvx 0 1883 3758 3671 2026-04-19T09:37:43Z ~2026-24101-75 2555 3758 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]] <poem> 1. Alfaðirs eygu jarðarríki skoða við túsundfalda miskunn-milda loga; til vetrarrósu - inn í armóðsfjósið - til einkarsonin sendist dýrdarljósið. 2. Tað ljósið bera einglar allar vegir, hvar børn á foldum Jesusbarnið gleðir, tað bjart man ljóma, - syndabundin hóma, at fyri teimum sprettur lívsins blóma. 3. Lov, prís og heiður havi Drottur ríki, sum letur son sín verða mannalíki. Frá hugmóðsmeini okkum leiðir beini, vær søkjum eyðmjúk sess á flórgarðs steini. </poem> == Kelda == *[https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/alfa%C3%B0irs-eygu-jar%C3%B0arr%C3%ADki-sko%C3%B0a-2/ www.sang.fo] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] [[Bólkur:Sangur]] tnm90libfwsx9ij40dpotac8ugph36w 0 1884 3749 2251 2026-04-19T09:26:56Z ~2026-24101-75 2555 3749 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr ''Føringatíðindi'', nr. 4, 1894. Lag: fordi drog Ebbe .... <poem> 1. Eg fór mær til Íslands í fjör, — tað hevði eg ætlað so leingi — at vinna mær pening og síggja meg um sum aðrir dugandi dreingir: Men fram rann »Vaagen«, yvir hav, hon mangan vin fördi. 2. Dreingir og gentur í hundrað-tali, ta ferðina skuldu gera, alt bleiv puttað í lastina niður; so trongligt mundi har vera. 3. Lögdu teir útav Fuglafirði, og haðani út í hav, so hög gekk aldan í Djúpunum tá, at snútin fór Jangt undir kav. 4. Havið tað var, sum tað var vant, tað var naka gruggugt at sjá. Kuldin inn at beini neyt; hann norðan úr ísinum lá. 5. Tá íð vit nærkaðust Seydisfirði, tá var eg í ringum hýri. ísurin gnaddar á ymsi borð, hapn stoytur í stevni og stýri. 6. Strevaðist eg í Íslandi tá, og vann sum eg kurjdi mest; og so skuldí eg við »Vaagen« fara til Förjar aftur tað heyst. 7. Skipið tað var so pakkað við fólk, eg ógvist yvir tað enn, og har lá hvört um annað vaft bæði posar, kistur og menn. 8. Lögdu teir út av firðinum tá — hon mundi í báruna snýsa — tá, ið vit komu á dalatangan, stóð havið í andarisi. 9. Hörð kom ódn av útnorðingi, so hvassir vóru teir vindar; himmal og hav runnu saman í eitt og brot sum fjalla-tindar, 10. »Vaagen« hon rennur á havinum fram, hon kastast á ymsar kjálkar. Bylgjan sprænir í gaffil og rá, hon brestir í plankar og bjálkar. 11. »Vaagen« hon rennur á villum haví og hæddin var ei at hitta, har sást hvörki stjörna ei sól og »logg« var til onga nyttu. 12. Myrk var náttin og ódnin var hörð, vit hopast at sleppa í havn, tað fyrsta, eg fekk eyguni á, var meitilberg, beint fyri stavn. 13. Ódnin dreiv á landið inn og brimið í bergirium hongur; súgurin holar at botni niður, og skútan í blámanum gongur, 14. Ódnin dreiy á landið inn, har var so mikil vandi; um ankerið fast í Íslandi stóð, tað tók ikki frá aftur landi. 15. Hýrin, ið har á skipinurn var, um hann vil eg einki orða, ætli hann sjálvur, ið vandan kennur, hvussu til stóð innan borða. 16. Lögdu teir hana við blámanur framm; hon gongur í trongum rúmi; bylgjan brýtur á bæði borð, so mastrarnar vaða í skúmi, 17. Hon rann bæði við damp og segl, og tað bæði yvir og undur; hevði tað verið eitt veikari skip, so hevði tað liðað seg sundur. 18. Lukka so fatti tey fingra bein, so væl kundu skipinum stýra; eg vil ei banna tann ódnar storm, á seglini mundi fira. 19. Har sást ei annað enn brim og berg, har var hvörki lón ella möl, var skútan nærri landi, ein favn, so mól alt sundur i mjöl. 20. »Vaagen« hon froysur við berginum fram — har talaðist ikki eitt orð —, maskinan helt, og seglini hildu, og sterk vóru skipa-borð. 21. Maskinan hon var úr Svenskum stáli, so mangur hevur tí bannað; tað er tolið, og tað er hvast, sum mangur maður má sanna. 22. »Vaagen« hon rennur mót tanganum fram, og enn er hon a tí bleyta; væl so hildu tey Norsku segl, væl drigin við sterkum skeyti. 23. »Vaagen« hon rennur um tangan fram, og burtur var allur vandi; signaður verði tann Förjaklettur, so væl har lívdi av landi. 24. Signað so verði hvört viðasprek og so hvör boltur og nagli; góðlukka hendi teg, »Vaagen« öll, við tínum togum og takli. 25. Takka vit »Vaagen« tí góða skipi, sum okkum bar millum landa; takka vit »Vaagen« tí Norsku skútu, sum okkum bar burtur úr vanda. Men fram rann »Vaagen«, yvir hav, hon mangan vin fördi. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] 49f0j7mc0f7y0calgdxjch9atugbpub 0 1886 3744 2254 2026-04-19T09:24:30Z ~2026-24101-75 2555 3744 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr ''Føringatíðindi'', nr. 1, 1894. Lag: Bor jeg paa det høje fjæld <poem> Fróðligt nýár ynski eg öllum teimum, sum meg vilja styðja og halda, og, so teimum lovi eg: Eg skal vælviljan aftur teim galda. »Reinförheitin er ein dygd«, segði kerlingin: á nýári serkin hon vendi. Alt, eg veit, av bý og bygd: nyttugt, vakurt og nýtt tykkum sendi. Eg veit, soti vinurin mín, um fólk og lond og hav og rin. Alt, eg eigi, er tær unt, ja, mangt stuttligt eg goymi til tín. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] 8e670hxyfrh6sp6wedxnsav2v13mnfj 0 1888 3748 2256 2026-04-19T09:26:30Z ~2026-24101-75 2555 3748 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr '' Fuglaframi'', nr. 22, 1899. Lag: Ja, vi elsker dette landet <poem> Boð frá Bergen út man ganga, út um allan heim, yvir oyar, havið langa, bjóðar inn til gleim: komið, komið her og síggi, her vit hava mangt, |: váras vinnuvegir nýggji út um heim vit lýsa langt. :| Føringar tað boðið frætta, flyta oy av oy, snúnir sær í sessi lætta, taka sær um reigj, búgva skip til út at sigla, tinga seg um borð, |: »Egil«, krøkin sum ein igla, pløgir havið ei ger spor. :| »Føringur« og »Egil« bæði, flytja fólk um hav, brúka nú hit gamla lagi áðrenn folkið svav, áðrenn »dadda« fór at vagga Føringin í svøvn: |: fyrr vit sigla nú enn ragga upp um fjøll frá høvn til høvn. :| Yvir gamla norska havið skútan rennur fram, nykarhøvd í skeggi vavið rópar: for tann skamm, ah! tín svøvnur, Førjagarpi, skunda tær avstað, |: síggj hvat Norðmaðurin snarpi hevur fingið nú í lag. :| Brim á norskum flúrum skolar, tarin heilsar blítt, út og inn í súgi holar, skiftir litir títt, meðan skútan broddin sjaggar, setur skúm við stavn, |: inn um oyar, merkið flaggar, breiðír Vaagen vítt sín favn. :| Ja, í Bergen, har var frøði, frintligt fólkið var, spardi okkum ínanga møði tá vít vóru har; ja! teir skyldmenn sínar ærdu, tað vit gloyma ei, |: okkum sýndu teir og lærdu, lærdu røttu framburðs leið. :| Eftir rennistreingi fýkur vogn' við huldukraft, eingin maður fyrr fannst slíkur, veldi slíkt fekk haft, sum á magnatráðnum rennur, tjúgu mílir langt, |: sterkt og kalt, men tó tað brennur, ja, teir menn, teir vita mangt. :| Sverra-borg enn blómur elur, vermir Førings barm. Alt slær til, sum søgan telur, um tann forna larm. — Er enn Sverra-borg í brotum, Hákun-høllin enn |: stendur bygd mót ørvaskotum, minnið vekir Førjamenn. :| Minnir djúp her vóru borin heim av Noregsferð, djúpt í minnisteinin skorin verða tey vist her. Tøkk av øllum okkum eiga hesir ferðamenn; |: teirra ferð vil saman leiða frændir, brøður ein gang enn. :| </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] 1uand5vr97agy3vkdb12zbmyld6556s 0 1889 3771 2472 2026-04-19T09:46:13Z ~2026-24101-75 2555 3771 wikitext text/x-wiki :''Sí eisini [[Høvundur:Nólsoyar Páll]]'' Av [[Høvundur:Símun Mikal Zachariassen|Símun Mikal Zachariassen]]. Úr ''Fúglaframi'', nr. 13, 1900. <poem> Stíg á gólv við fastum stevi, væl skal ríman falla um ein merkis Føroya mann, sum Nólsoyar-Páll vit kalla. :Niðurlag: :Haldið fast, Føroya menn, verjið móðurmál, :sum í forðum tíðum gjørdi Nólsoyar-Páll. Gott var alvi í hansara kroppi, snarpur var hann í sinni, tók hann til síni ódnartøk, hann var ikki lættur at vinna. Hann læt ikki sínar røður falla, tó hann andstrym kendi, ikki var dælt at halda fram, tá íð hann undan vendi. Føroya mál og Føroya siður líktist honum sum best, kundi greiða frá fornum søgum betri enn fólkið flest. Vinarsælur sum trøllið trútt, álítis maður í vanda, manga fór hann ógreidda gøtu bæði á sjógv og landi. Høvdið klárt og hjarta lætt, tungan skørp sum eggjar, sinnið frítt og edilborið — rætt sum Gøtuskeggjar. Heppin í hond, á fótum fimur snarur hann kann sær at venda, Sum eg havi málað hann her var hann í {{sp|Føroyum}} kendur, At lutin lítla Føroyingar fingu, sá hann gjørla væl; aðrir sankaðu kistir fullar, sum flyttust yvir hav. Hann stríddist fyri Føroya landið, bar fríheits merki á skjoldum; ymis gongur søgnin frá, hvør bani hans var voldin. Nú eiga Føroyingar skipaflota og hartil handil frían, prúðar kvittra skúturnar á havinum um so víðan. Men tá ið vandi er fyri hond, og skýggini krógva sól, tá má tørvast Føroyalandi menn sum Nólsoyar-Pól. Tídin dvøljist ikki við — liðin eru hundrað ár, síðan reysti Nólsoyar-Páll fekk sítt banasár. Tó hansara<!-- hansora in the source. corrected as typo --> minni livir enn ímillum Føroya fjøll, vit goyma tað á skipaflota, í smáttu sum í høll. Vit gloyma ei, men goyma væl — vert er at leggja í minni — tað, hann, reysti Nóloyar-Páll, inti út á sinni. :Niðurlag: :Haldið fast, Føroya menn, verjið módurmál, :sum í forðum tíðum gjørdi Nólsoyar-Páll. </poem> [[Bólkur:Kvæði]] [[Bólkur:Símun Mikal Zachariassen]] 9vfp5gfk5nmc5rh50k71l2syi2ql4ei 0 1890 3743 2261 2026-04-19T09:23:52Z ~2026-24101-75 2555 3743 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur uppi í Trøð]]. Úr '' Fuglaframi'', nr. 13, 1900. Lag: Brúðarvisan <poem> Ein dekans svongd yvir Chamberlain kom mót árinum nítjanhundrað. Hann sat úti á eini fjallatrom so hálur sum nøkur flundra. So mjúkur og lúnskur um heimin hann sá, hann vildi alt eta, fyri eygum lá, fyrr skuldu kanónirnar dundra. At metta tam mannin, stóð ikki til, í hvat teir so fyri hann settu, bæði hold og hár, bæði indir og vil, bæði fólk og lond teir flettu. Teir førdu úr Danimark egg og smør, rørdu saman við hveitu av Onglands jørð, tó føldi hann sær ikki mettu. Úr Kina te, úr Canada kóp, úr Kimberley diamantir, úr ymsum londum bæði skav og sóp, — alt veiddu teir líka galantir — bæði India úrtir og blámanna blóð og hvíting úr Føroyum, men einki forsló, hvat veiddist um allar kantir. Transwål, Transwål! Cecil Rhodes skar i, Transwål, Transwål mín vinur! Transwål kann metta i langa tíð, — sit nú ikki har so linur. Ti her eru skriður og gilini full, tað igir og raplar tað reina gull til geniur og zechinir. So samla teir saman i Onglandi fólk við spjøldrum, riflum og sliðra, gott tvey hundrað túsin teir reka í bólk mót Afrika teir so stýra, teir Boar, sum eiga tað feita Transwål á teimum vilja vit gera gott kál, so fita vit okkum sum líra. Nú eru liðin nett tríhundrað ár siðan Boarnir landið bygdu, tann jørð hevur drukkið bæði blóð og tár, hvat land teir enn sær trygdu. Fyri Onglandi fingu teir ongastaðs frið, sum rovdjórið harða, ið ei gevur grið, teir Boarnar undan sær stygdu. I átjanhundrað og seks Capetown frá Boarnum teir tóku, og rendi á teir John Bull og Klown millums Hottintottar teir róku, og haðan til Kaffarnar í Natal og so til Oranje, men síðst til Transwål, alt Boanir undan óku. Matabelaríki hitt stóra har sum múrur mót norði stendur, ei longur vegurin opin var. Sum seyður, íð saman er rendur, har Boarnir livdu í tvingsil og stríð til Gladstone hin gamli, hann slepti teim frí. Nú sakin alt annarleiðs vendur. Nu skulu teir aftur í trælaband, tí Chamberlain gullið vil hava, sum Harrin legði í Boara land, tað Ongland vil undir seg grava. Bæði Jamison, Rhodes og Chamberlain teir brýggja og mjølva som óðir menn, hvør mest kann undir seg skava. Men ætlan kann bresta og hon brast har, so løtt skuldi ferðin ei ganga. Fyrst Tugela áin á vegnum var, um hana var ilt at ganga, hart Buller hann brølar mót Spions Kop, men slapp ikki um tann fjallatopp, og Joubert lat seg ikki stanga. Hin langi Methuen royndi við um Modderánna at leypa, men hann fekk pokkurs afturstig, alt eingilsku bløðini reypa, teir skotsku unglingar herjaðu á men mangur bar har ikki boðini frá, hvør fegin sít lív vildi keypa. Fyri hús og heim, fyri barn og vív og alt, hvat teir heilagt halda, teir fámentu Boara verja sítt lív og føra ei verjuna fjalda, men ein móti tíggju nú árið í ring so væl hava vart seg við blóðrodda sting, tað Albions unglingar galda. Gull altarin bognar av unglinga blóð, tað fløðir um offurs kálir, um Chamberlain sjálvur við hornið stóð og taldi upp líkam og sálir; tað mátti væl rørt ein normalan mann, men einki sýnist at røra við hann, enn letist hann líka hálur. Tað Gongurólvs blóði tað svíkur teg ei, tú Krüger i Boara landi, væl er hon slítin tín æviskeið, tó harður hekk yvir tær vandi. Síðan Turkara-Hunnara-Vandalastrok, hevur fáur í heiminum liðið slíkt ok, sum tú undir eingilskun bandi. Sum tú, titt fólk hevur liðið skart, men fosturlandsalskurin brennur; við mannsins lið striðist konan hart, hvar blóðið á vøllunum rennur. Fyrr letur hon kúlurnar bora sín barm, enn hon vil lata so hefta sin arm, tí Albions bandið hon kennur. Hvat Leonidas áður gav fyri sítt land, nú Boarnir gera har eftir, men Ongland tað loysir hvørt posaband, so gullið á altarin dettur, milliardir av krónum, og túsintals mans góðviljugir ofra, men geva ei ans, hví Chamberlain ikki fæst mettur. </poem> [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen]] of90q7liz06nnpopv1q8l4bqq17qyk7 0 1944 3738 3674 2026-04-19T09:19:39Z ~2026-24101-75 2555 3738 wikitext text/x-wiki Yrkt av [[Høvundur:Johan Olof Wallin|Johan Olof Wallin]]. Týtt av [[Høvundur:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe]]. <poem> 1. Eitt heim, eitt varandi heim ei her, ei her á jørð eg kann finna, tí verðin við øllum, í verðini er, sum blóman um heystið skal svinna; eg líkni mítt lív við ein skugga, ein dreym, við regnið í gjár, við ein fossandi streym, sum í veraldardýpið man renna. 2. Alvaldandi faðir, tú standi mær hjá, at syndin ei hjarta mítt skaðar, at elska og akta teg læra eg má ta økt, sum tú lívið mær lagar, at liva hjá gronnum við semju og frið, og í øllum starvi at hava teg við, so styttast best útlendings dagar. </poem> == Kelda == * [https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/eitt-heim-eitt-varandi-heim-ei-her-2/ www.sang.fo] [[Bólkur:Johan Olof Wallin]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe]] [[Bólkur:Sangur]] [[Bólkur:Týðingar til føroyskt]] 5jxqq8kjt58x79t35dsob0decdtr0c5 0 1945 3728 3586 2026-04-19T09:10:33Z ~2026-24101-75 2555 3728 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen]]. <poem> 1. Hvørjum man tykja vakurt hjá sær, vakrast í Føroyum tykir mær. :Niðurlag: :Tað er so vakurt, :so vakurt í Føroyum at búgva. 2. Føroyar, mín móðir, víst ert tú fríð í grønum stakki um summartíð. 3. Tá kvøld og morgun á vinahátt blídliga heilsast um miðju nátt. 4. Og havið, troytt av at berjast við teg, við tínar føtur hvílir seg. 5. Føroyar, mín móðir, víst ert tú prúð, tá ið tú klæðist í vetrarskrúð. 6. Víst ert tú, móðir, føgur og fín, klædd í hitt skínandi hvíta lín. 7. Tá glampar á himli stjørnulind, norðlýsið blaktrar um fjallatind. 8. Uppal tíni børn sum móðir rætt, lat tey ei bregða burtur úr ætt. 9. Gev teimum Tróndar skarpa vit, men Sigmunds bjarta hjartalit! 10. Gev teimum tolgóða, sterka sál, gev teimum Sverris vilja sum stál. </poem> == Kelda == * [http://sang.fo/index.php?&view=song&o=id&h=ASC&p=49&e=50&s=2400&id=3877 Sang.fo]. [[Bólkur:Sangur]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] 8wpvpjz7qmpdodq39mf1o28on9gu1q4 0 1946 3722 3672 2026-04-19T09:05:44Z ~2026-24101-75 2555 3722 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen]]. <poem> 1. Deyði, hvar er nú broddur tín? Helviti, hvar er tín sigur? Risin er aftur frelsari mín, áður í grøv lagdur niður. Roðar nú páskasól um fjøll, vermir og gleðir hjørtu øll! Tøkk havi Guð fyri lívið! 2. Lívsleiðin er ei meira tung; livandi Jesus meg leiðir; bæði hann styðjar gomul og ung, breytina fyri teim greiðir. Fylgir hann við á míni ferð, einki mær tá til skaða er. Tøkk havi Guð fyri lívið! 3. Songur tí berst um lond og høv um páskaboðskapin bjarta, fagurt hann ljóðar við opna grøv inn í tað trúgvandi hjarta: «Risin av grøv er frelsari mín, deyði, hvar er nú broddur tín?» Tøkk havi Guð fyri lívið! </poem> == Keldur == * [https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/dey%C3%B0i-hvar-er-n%C3%BA-broddur-t%C3%ADn-2/ www.sang.fo] * [https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/dey%C3%B0i-hvar-er-n%C3%BA-broddur-t%C3%ADn-3/ www.sang.fo] [[Bólkur:Sangur]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] 5a93m86drlei0kvged8qsibd71yz6ev 0 1947 3730 2857 2026-04-19T09:11:40Z ~2026-24101-75 2555 3730 wikitext text/x-wiki Eftir [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrik Petersen]]. <poem> 1. Tíðin rennur sum streymur í á, títt munnu bylgjurnar falla; lítlum báti rekist eg á, áraleysur at kalla. 2. Hvør ein løta og hvør ein stund at stóra fossinum dregur; treingist mítt hjarta, tyngist mín lund, hvar er úr neyðini vegur? 3. Hvør hevur vinur vilja og mátt at bjarga mær til landa? Allir teir eru á líkan hátt staddir sum eg í vanda. 4. Ein hevur vinurin vilja og mátt at bjarga mær frá grandi; Jesus kann føra mín lítla bát trygt at himnasandi. 5. Tíðin rennur sum streymur í á fram í Harrans navni! Lítlum báti eri eg á, - himnastrond fyri stavni. </poem> ==Kelda== *[http://sang.fo/index.php?view=song&o=id&h=ASC&p=1&e=50&s=0&id=2544 Sang.fo]. [[Bólkur:Sangur]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] 7qx1eh7sg24r3m7xadv24kmlu8ga5p4 0 1948 3729 2350 2026-04-19T09:11:06Z ~2026-24101-75 2555 3729 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen]]. <poem> 1. "Gleðilig jól! Gleðilig jól!" ljóðar av himli einglalag. "Armi syndari, óttast ei nú, gleðiboðskapin hoyrir tú: "Jesus er føddur í dag." 2. Faðir vár! Faðir vár! Høgt tó tú á himli býrt, ikki gloymdi tú barnið títt, elskaði syndiga hjarta mítt; veri um ævi tær dýrd. 3. Frelsari mín! Frelsari mín! Náði tín hon er mítt skjól. Paradísportrið er opnað mær, aldri kann eg fulltakka tær fyri gleðilig jól. </poem> ==Kelda== *[http://sang.fo/index.php?view=song&o=id&h=ASC&p=1&e=50&s=0&id=2095 Sang.fo]. [[Bólkur:Sangur]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen]] qxx2vtjm5cyyjly2ju42rwco9qalxqu 0 1950 3754 3402 2026-04-19T09:31:57Z ~2026-24101-75 2555 3754 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Jógvan Dánialsson|Jógvan Dánialsson (Kvívíks Jógvan)]]. <poem> 1. Til kristin fólk á foldum her nú jóladagur gleði ber, tí Jesus læt seg føða. Maria moy í heim hann bar, og jólanátt hann føddur var, sum skriftin um man røða. Einglar syngja, tí alvísa Guði prísa, frið teir boða teim, sum Harrans náði skoða. 2. Brátt verðin gjørdist honum trong, ein krubba var hans fyrsta song og spjarrar vøgguklæði; hann átti ikki kongaslott, men fjósið tóktist honum gott, sum tó var sveinur frægi. Lítið ansast besti lutur, hægsti gudur, her av mongum. Jesus finst í høli trongum. 3. Í heimi her hann vaks til mans, so fáir góvu honum ans, men óvinir hann hevði; um síni tungu lívsins kor úttalaði hann hesi orð, tá hann á sinni segði: Villur revur holu eigur, fuglur reiður, eg ei náddi hvíla høvur mítt á kodda. 4. So lítið verðin unti tær, hvat skal hon tá væl unna mær, sum eri mikið minni? Nóg mikið lærusveini er, tú fylgir honum á hans ferð, um úti ella inni. Harri, lær meg tolin vera, glaður bera til mín enda tað, tú sjálvur mær vilt senda. </poem> ==Kelda== *[http://sang.fo/index.php?view=song&o=id&h=ASC&p=1&e=50&s=0&id=2122 Sang.fo] [[Bólkur:Jógvan Dánialsson]] [[Bólkur:Sangur]] 6yd3qa5llca7ri9flqfqn3af3r3wvzu 0 1951 3718 3670 2026-04-19T09:01:45Z ~2026-24101-75 2555 3718 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Johan Nordahl Brun|Johan Nordahl Brun]] (''Ånd over ånder, kom ned fra det høye''). [[Høvundur:Andrias Christian Evensen|Andrias Christian Evensen]] týddi. <poem> 1. Andanna andi, stíg nú frá tí høga, tú, sum við faðir og syni er Guð, kom várar sálir nú allar at grøða, himinsins brúður tú búgva skalt út, heita og savna, Guðs orðið út týða, byggja Guðs kirkju, upplýsa hans tjóð, tað er tín gerningur, oss skalt tú víga, hjørtum ber boð, at Guðs miskunn er góð. </poem> == Kelda == * [https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/andanna-andi-st%C3%ADg-n%C3%BA-fr%C3%A1-t%C3%AD-hoega-2/ www.sang.fo] * [https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/andanna-andi-st%C3%ADg-n%C3%BA-fr%C3%A1-t%C3%AD-hoega-3/ www.sang.fo] [[Bólkur:Johan Nordahl Brun]] [[Bólkur:Andrias Christian Evensen]] [[Bólkur:Sangur]] [[Bólkur:Týðingar til føroyskt]] 6vudac8m82d009n3wt74s5o8cbuhnkh 0 1952 3719 3673 2026-04-19T09:02:39Z ~2026-24101-75 2555 3719 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Andrias Christian Evensen|Andrias Christian Evensen]]. <poem> 1. Eg legði alt á Jesus, ogn og mál, allar mínar syndir, lív og sál, trúareygað sá hans deyðakor. »Fyri teg eg doyði«, er hans orð; mær frá hjarta byrðan burtur svann, frið eg fann. 2. Eg leggi alt á Jesus; lættlig' hann tyngstu sorg til gleði venda kann, brosið hans tað gyllir tár so mong, oyðin hagi verður blómuong, og eg vinni - gevur hann mær mátt - treyst fullgott. 3. Eg leggi alt á Jesus, nátt og dag styrkir hann mær trúar hjartalag, vónin kastar akker í hans favn, leitar har sær trygga hjartahavn; hvar hann er, tú kærleikshimin sært lýsa bjart. 4. O, legg tó alt á Jesus, troytta sál, tel tú honum sorgar tunga mál; hann sum Gud man ráða hvørji verð, lívs og deyða Jesus Harri er, bjargandi hans armur bregður sær móti tær! </poem> ==Kelda== *[https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/eg-leg%C3%B0i-alt-%C3%A1-jesus-ogn-og-m%C3%A1l-3/ www.sang.fo] [[Bólkur:Andrias Christian Evensen]] [[Bólkur:Sangur]] 26lpug7y8qy8y1cxi7fhpz8e5pazu0l 0 1953 3720 3662 2026-04-19T09:03:27Z ~2026-24101-75 2555 3720 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Bernhard Severin Ingemann|Bernhard Severin Ingemann]] (''Fred hviler over land og by''). [[Høvundur:Andrias Christian Evensen|Andrias Christian Evensen]] týddi. <poem> 1. Nú hvíld er yvir bygd og bý, dagsstrevið enda fær; blítt mánin brosir til sítt ský, til stjørnu stjørna sær. 2. Og havið kyrt og silvurbjart tók himin í sín favn; tú bát at landi koma sært, hann prísar Harrans navn. 3. Á jørð, í himnum kvirt er nú og friður víða hvar; tú stillist við, heimleysi tú, ið býrt í barmi mær. 4. Um einhvør sál teg skilir ei, o, hjarta, blíðka lund, í kvøld tann friðareingils leið gár yvir bygd og sund. 5. Sum tú hann er á fremmand' gátt, í himni eigur bú, men tó í stillu stjørnunátt hann dvølst nú her sum tú. 6. Tín aftansong av honum kenn: Hav frið á jørð, hvør sál! Um gøtan skilst, er okkum enn Guðs himin eittans mál. </poem> ==Kelda== *[http://sang.fo/index.php?view=song&o=id&h=ASC&p=1&e=50&s=0&id=2571 Sang.fo] [[Bólkur:Bernhard Severin Ingemann]] [[Bólkur:Andrias Christian Evensen]] [[Bólkur:Sangur]] [[Bólkur:Týðingar til føroyskt]] [[da:Fred hviler over land og by]] cojmw163id877knfr2m84r2u3w78fbo 0 1954 3721 3667 2026-04-19T09:04:42Z ~2026-24101-75 2555 3721 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Djóni Isaksen|Djóni Isaksen]]. <poem> 1. Nú dagurin at enda er, og náttin komin nær, algóði Guð og faðir, ver hjá mínum og hjá mær. 2. Vælsigna tey, mær standa nær, vælsigna henda stað; hjálp okkum til at fylgja tær við trúgvum sinnalag. 3. Eg ofta veikan kenni meg; men himmalfaðir mín, styrk tú meg, o, tað biði eg, og halt meg nær til tín. 4. Tú syndarar úr svøvni vek, til tín hvørt hjarta drag. Tey veiku styrk, tey sjúku lek, ger sorgarbundin glað. 5. Í Jesu navni sigi eg tær tøkk, Guð faðir mín, at tú av náði leiddi meg á rætta leið til tín. 6. Og tøkk, at tú meg hevur vart frá váða og frá neyð; tøkk fyri himmalljósið bjart, tøkk fyri dagligt breyð. </poem> ==Kelda== *[https://www.sang.fo/sangsavni%C3%B0/n%C3%BA-dagurin-at-enda-er-og-n%C3%A1ttin-komin-1/ www.sang.fo] [[Bólkur:Djóni Isaksen]] [[Bólkur:Sangur]] s6auer2nuj4a61l30op4unhe9kwxzam 0 1968 3731 2380 2026-04-19T09:12:33Z ~2026-24101-75 2555 3731 wikitext text/x-wiki Av [[Høvundur:Hannes Hafstein|Hannes Hafstein]]. <poem> Um nakar teskar við meg: »Eg sá so fagurt fljóð at neyvan hennara líki er um heimin . . . . .« — Tá kvøkki eg avstað! Um hann mælur aftur á: »Hon var val 18 ár — so væn og yndislig . . . .« — Tá berjist hjarta mítt! Og leggur hann afturat: »Hon unti mær væl . . . .« — Tá knýtti eg nevarnar! Og agrarnar i spenni! Men: heldur hann so fram: »Og hennara silkjuhár var flættað aftur í nakka . . .« — Tá hvørvur tungan mein, sum meg í hjarta særdi! Tí: Mín álfagra vinkona forfjónar ikki seg! Hon bakbindur ikki sítt ríka, fagra hár . . . Sum bylgjan blíð tað vaggar um mjúkan háls og herðar - og roðandi kinn. </poem> ==Kelda== *''Oyggjarnar'', no. 2 1908. [[Bólkur:Yrking]] [[Bólkur:Hannes Hafstein]] dseplrl7n0f11wfrecnx9ldipgvdul2 14 2228 3702 3638 2026-04-19T08:15:43Z ~2026-24101-75 2555 3702 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2229 3691 3633 2026-04-19T07:46:49Z ~2026-24101-75 2555 3691 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2230 3696 3635 2026-04-19T07:59:47Z ~2026-24101-75 2555 3696 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2231 3698 3636 2026-04-19T08:08:44Z ~2026-24101-75 2555 3698 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2232 3694 3634 2026-04-19T07:54:59Z ~2026-24101-75 2555 3694 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 0 2233 3733 3411 2026-04-19T09:13:56Z ~2026-24101-75 2555 3733 wikitext text/x-wiki Yrkjari: [[Høvundur:Janus Djurhuus|Janus Djurhuus]] (1881–1948) <poem> Um eg kundi kvøðið hjartalongsil mín, allar duldar sangir, elskaða, til tín, elskaða, til tín. Um eg kundi grátið eina náttarstund, meðan blíðir andar tær veittu sælan blund. Grátið kvirt og leingi, vakna ikki, fljóð, yvir fornar fannir vil eg gráta slóð. Gráta fram tær blómur, horvnar undir snjó, elskaða, tær anga, — tær nørdu hjartablóð. Um eg kundi teskað: Vakna, álvan mín, summarsblómur fríðar græt eg fram til tín. Tá mær vildi bleika sorgarbrosið títt — ljósnandi umsíðir — lovað summar nýtt. </poem> [[Bólkur:Janus Djurhuus]] i3mexkb1bae3dyu2a78hbv9svgjq987 0 2234 3732 2838 2026-04-19T09:13:19Z ~2026-24101-75 2555 3732 wikitext text/x-wiki Yrkjari: [[Høvundur:Janus Djurhuus|Janus Djurhuus]] (1881–1948) <poem> Mín sorg er ein kvinna so marmorbleik, hon stendur á brimbørdum strondum, hon hoyrir stormanna villa leik og dans á fjallbygdum londum. Tá flagsar í vindinum náttmyrka hár, og snarljós úr eygunum fljúgva: "hvat leingi vilja tit, vónleysu ár, sum svangir ormar meg súgva? Statt upp, bleiki vinur, úr vátu grøv, og kvøð um tær følnaðu urtir, og dansa við mær yvir stynjandi høv, til vit hvørva í mjørkanum burtur. Tá skalt tú mær kvøða so trølsligt eitt ljóð sum dvørgur í homrunum grætur, sum fylgjan í gjáunum grenjar óð tær stormandi vetrarnætur. Tá skalt tú mær spæla so trølsligt eitt lag sum norðlanda ódnar náttin, tá ravnurin høgt í berginum kvað yvir manni, sum oman er dottin." Mín sorg er ein kvinna so ísnandi køld, eitt marmorbleikt andlit at skoða, ein vølva, sum úr eini horvnari øld vil frá eini komandi boða. </poem> [[Bólkur:Janus Djurhuus]] tfrclycwrrfydfaypd45mheupnia2cf 0 2235 3734 3511 2026-04-19T09:14:29Z ~2026-24101-75 2555 3734 wikitext text/x-wiki Yrkjari: [[Høvundur:Janus Djurhuus|Janus Djurhuus]] (1881–1948) <poem> Randaðu rósur roðandi vín, lættur og ljósur var láturin tín. Várvökur veitti tú villandi dreym, øran meg tveitti í sólgyltan streym. Væl angar lyngur um várkystu grund; hindlætt tú springur til favnhollan fund. Ljósareytt lyngur litaði ong; stjörnkvirrur kringur um signaðu song. Tá randa rósur roðandi vín, lættur og ljósur er láturin tín. </poem> ==Keldur== *[https://archive.org/stream/lesibk00evenuoft#page/384/mode/2up Lesibók p.385]. Vitjað tann 27. apríl 2014. [[Bólkur:Janus Djurhuus]] 03tb8l1207a0gfc8x3whkd5nulvsc5c 0 2373 3779 3501 2026-04-19T11:57:50Z ~2026-24138-05 2556 3779 wikitext text/x-wiki Høvundur: [[Høvundur:Jóannes Patursson|Jóannes Patursson]] 1. Nú er tann stundin komin til handa <br> á hesum landi, <br> at vit skulu taka lógvatak saman <br> máli til frama. <br> 2. Illa er nú við Føroya máli vorðið, <br> annaðhvørt orðið, <br> ið nú berst av munni á munni av køllum og kvinnum, <br> í útlendskum rennur.<br> 3. Er tað ikki skomm, at várt móðurmál kæra <br> so illa skal fara <br> og burtur rekast sum avdeyðahundur <br> og týnast so sundur? <br> 4. Skulu vit nú aftur undir lúta <br> sum áður fyri fúta! <br> og taka mót treytum, teir á okkum leggja; <br> er slíkt fyri seggir? <br> 5. Hoyr, latum okkum tó mót útlendskum ganga, <br> tað sláa undir vanga; <br> útnyrðingur skal tað av landinum føra <br> - sum sápubløðra! <br> 6. Latum tað kennast á okkara talu <br> sum sól eftir æli, <br> at burtur er rikin tann fremmandi arvi; <br> lat tað vera starvið! <br> 7. At fremja ta sak latum oss allar royna, <br> bæði moyggjar og sveinar, <br> í kirkju, á ting seta málið við gleði; <br> til tess leggið megi. <br> 8. Teir edilingar av Noregi troddu, <br> tá ið Haraldur ráddi, <br> og ei vildu lúta undir hansara hondum, <br> men stýrdu frá londum. <br> 9. Á Føroya landi teir fótinum festu, <br> teir garparnir reystu, <br> so fríir sum villini fuglar við gaman <br> livdu teir saman. <br> 10. Enn kann tað teljast á okkara ennum, <br> hvaðan rótin rennur, <br> frá hjartanum sama blóð streymar við stinni,<br> sum í Noregi á sinni. <br> 11. Latum okkum minnast, so leingi vit anda, <br> hvar vøggan mundi standa; <br> minnast á gávuna, teir okkum góvu: <br> norðanmáls ljóðið. <br> 12. Ein kvistur spretti av góðum runni, <br> gekk tó ei á lunni; <br> av norrønu tungu rann Føroya málið <br> so hart sum stálið. <br> 13. Um fornkempur nú vildu vitjað aftur, <br> vit kundu staðið fattir <br> og svarað, at aftur hevði fingið ljóðið <br> tað málið, teir góvu. <br> 14. Tí um enn tað einaferð var so vorðið, <br> tað var rikið frá borði, <br> og hoyrdist ei uttan í einumhvørjum skoti, <br> var illa brotið, <br> 15. so hevði tað nú aftur yvirlutan fingið <br> í kirkju, á tingi, <br> í hvørjum føroyingi tá tyntist fyri degi, <br> øðrar skulvu av gleði. <br> 16. Tá skuldu teir okkum so vinaliga <br> tey orðini siga: <br> “Takk, synir og døtur! Tit arvin ei gloymdu, <br> men trúliga goymdu.” <br> 17. Hvílið tit kvirrir, fornir abbar, <br> Noregis kappar; <br> Føroyingar ei ta skomm skulu eiga <br> úr ætt at bregða.<br> etts3xphirsiefbpzr2r1xn3luebgaq 14 2407 3706 3640 2026-04-19T08:25:48Z ~2026-24101-75 2555 3706 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2409 3704 3639 2026-04-19T08:22:49Z ~2026-24101-75 2555 3704 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2411 3708 3641 2026-04-19T08:33:58Z ~2026-24101-75 2555 3708 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2412 3700 3637 2026-04-19T08:12:13Z ~2026-24101-75 2555 3700 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2414 3685 3632 2026-04-19T07:31:27Z ~2026-24101-75 2555 3685 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] fdborpvcwrwlk6s4qwhxuj5x177sj2q 14 2417 3776 3626 2026-04-19T11:00:21Z ~2026-24101-75 2555 3776 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Bókmentir]] [[de:Kategorie:Sage]] 6kcw47ukmbb7yww2u1u3humscactgtk 3777 3776 2026-04-19T11:08:03Z ~2026-24101-75 2555 3777 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Bókmentir]] [[de:Kategorie:Sage]] [[no:Kategori:Sagn]] ji80hs8d60ccsssq5lh4vwqgr8omv5t 14 2420 3710 3646 2026-04-19T08:38:08Z ~2026-24101-75 2555 3710 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Danskir rithøvundar]] [[da:Kategori:B.S. Ingemann forfatter]] [[sv:Kategori:Bernhard Severin Ingemann]] 9lfby79txvpep6osv1hgeu7h11fxpip 14 2422 3714 3647 2026-04-19T08:48:41Z ~2026-24101-75 2555 3714 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Norskir rithøvundar]] [[da:Kategori:Johan Nordahl Brun forfatter]] [[sv:Kategori:Johan Nordahl Brun]] 1d92dparbrwfrwgdxekrfeyidthi8pr 14 2424 3717 3649 2026-04-19T08:55:22Z ~2026-24101-75 2555 3717 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Svenskir rithøvundar]] [[fi:Luokka:Johan Olof Wallin]] [[sv:Kategori:Johan Olof Wallin]] b9jmai5ikfwecbxmaiwuk7wzsy0vik7 14 2431 3687 3668 2026-04-19T07:35:17Z ~2026-24101-75 2555 3687 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar]] gcnxd2kujrat0n28mg3vqys8xh9jh4p 14 2433 3681 2026-04-19T07:06:18Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[Bólkur:Bólkar]]" 3681 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Bólkar]] 18ewfbco92cmligz4fxwqgd66ceunof 3682 3681 2026-04-19T07:21:21Z ~2026-24101-75 2555 3682 wikitext text/x-wiki [[Bólkur:Bólkar]] [[da:Kategori:Forfattere]] [[de:Kategorie:Autoren]] [[en:Category:Authors]] [[es:Categoría:Autores]] [[fi:Luokka:Kirjailijat]] [[fr:Catégorie:Auteurs]] [[is:Flokkur:Höfundar]] [[it:Categoria:Autori]] [[nl:Categorie:Bronnen naar auteur]] [[no:Kategori:Forfattere]] [[sv:Kategori:Författare]] smyr8c2nwjn4rq9w54bthdt2gpfk2hz 0 2434 3683 2026-04-19T07:28:46Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við " [[w:Andrias Christian Evensen|Andrias Christian Evensen (1874 - 1917)]] *[[Andanna andi, stíg nú frá tí høga]] *[[Eg legði alt á Jesus, ogn og mál]] *[[Nú hvíld er yvir bygd og bý]] [[Bólkur:Andrias Christian Evensen]] [[Bólkur:Høvundar]]" 3683 wikitext text/x-wiki [[w:Andrias Christian Evensen|Andrias Christian Evensen (1874 - 1917)]] *[[Andanna andi, stíg nú frá tí høga]] *[[Eg legði alt á Jesus, ogn og mál]] *[[Nú hvíld er yvir bygd og bý]] [[Bólkur:Andrias Christian Evensen]] [[Bólkur:Høvundar]] 0twer11oo8ux5njlphq3ivscf31uvzu 3684 3683 2026-04-19T07:30:42Z ~2026-24101-75 2555 3684 wikitext text/x-wiki [[w:Andrias Christian Evensen|Andrias Christian Evensen (1874 - 1917)]] *[[Andanna andi, stíg nú frá tí høga]] *[[Eg legði alt á Jesus, ogn og mál]] *[[Nú hvíld er yvir bygd og bý]] [[Bólkur:Andrias Christian Evensen|*]] [[Bólkur:Høvundar]] 6p7724x3dr6ss9xggd7r87jns7gz8ev 3689 3684 2026-04-19T07:44:04Z ~2026-24101-75 2555 3689 wikitext text/x-wiki [[w:Andrias Christian Evensen|Andrias Christian Evensen (1874 - 1917)]] *[[Andanna andi, stíg nú frá tí høga]] *[[Eg legði alt á Jesus, ogn og mál]] *[[Nú hvíld er yvir bygd og bý]] [[Bólkur:Høvundar|Andrias Christian Evensen]] [[Bólkur:Andrias Christian Evensen|*]] i0s151xwmohhwa4xmnq3h32nhrodxcl 0 2435 3686 2026-04-19T07:34:55Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Djóni Isaksen|Djóni Isaksen (1849 - 1912)]] *[[Nú dagurin at enda er, og náttin komin nær]] [[Bólkur:Høvundar]] [[Bólkur:Djóni Isaksen|*]]" 3686 wikitext text/x-wiki [[w:Djóni Isaksen|Djóni Isaksen (1849 - 1912)]] *[[Nú dagurin at enda er, og náttin komin nær]] [[Bólkur:Høvundar]] [[Bólkur:Djóni Isaksen|*]] m6i3408gbajhatfsp2nmv72b4rdfzgl 3690 3686 2026-04-19T07:45:49Z ~2026-24101-75 2555 3690 wikitext text/x-wiki [[w:Djóni Isaksen|Djóni Isaksen (1849 - 1912)]] *[[Nú dagurin at enda er, og náttin komin nær]] [[Bólkur:Høvundar|Djóni Isaksen]] [[Bólkur:Djóni Isaksen|*]] ct9n1as2bia581y0g7nobay9wn8cyhn 0 2436 3688 2026-04-19T07:42:53Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen (1853 - 1917)]] *[[Deyði, hvar er nú broddur tín]] *[[Drykkjuvísa]] *[[Eg oyggjar veit]] *[[Føroyska málið]] *[[Hvat kan røra hjartastreingir]] *[[Hvørjum man tykja vakurt hjá sær]] *[[Jólasálmur]] *[[Tíðin rennur sum streymur í á]] [[Bólkur:Høvundar|Fríðrikur Petersen]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen|*]]" 3688 wikitext text/x-wiki [[w:Fríðrikur Petersen|Fríðrikur Petersen (1853 - 1917)]] *[[Deyði, hvar er nú broddur tín]] *[[Drykkjuvísa]] *[[Eg oyggjar veit]] *[[Føroyska málið]] *[[Hvat kan røra hjartastreingir]] *[[Hvørjum man tykja vakurt hjá sær]] *[[Jólasálmur]] *[[Tíðin rennur sum streymur í á]] [[Bólkur:Høvundar|Fríðrikur Petersen]] [[Bólkur:Fríðrikur Petersen|*]] 2or6psg1pqm2tixxq58n3efsf8cy6xq 0 2437 3692 2026-04-19T07:50:30Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "Hannes Hafstein *[[Avindsjúkur]] [[Bólkur:Høvundar|Hannes Hafstein]] [[Bólkur:Hannes Hafstein|*]]" 3692 wikitext text/x-wiki Hannes Hafstein *[[Avindsjúkur]] [[Bólkur:Høvundar|Hannes Hafstein]] [[Bólkur:Hannes Hafstein|*]] c3leb7jpoqrfh1k05tr8j96r8r6wz2v 0 2438 3693 2026-04-19T07:54:38Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Janus Djurhuus|Janus Djurhuus (1881 - 1948)]] *[[Mín sorg]] *[[Um eg kundi kvøðið]] *[[Várlátur (Randaðu rósur)]] [[Bólkur:Høvundar|Janus Djurhuus]] [[Bólkur:Janus Djurhuus|*]]" 3693 wikitext text/x-wiki [[w:Janus Djurhuus|Janus Djurhuus (1881 - 1948)]] *[[Mín sorg]] *[[Um eg kundi kvøðið]] *[[Várlátur (Randaðu rósur)]] [[Bólkur:Høvundar|Janus Djurhuus]] [[Bólkur:Janus Djurhuus|*]] jg60rj99u0ixtt0gb9fbccyh31i0mjg 0 2439 3695 2026-04-19T07:59:23Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Jens Christian Djurhuus|Jens Christian Djurhuus (1773 - 1853)]] *[[Lorvíks-Páll]] *[[Ormurin Langi]] *[[Sigmundskvæði yngra]] [[Bólkur:Høvundar|Jens Christian Djurhuus]] [[Bólkur:Jens Christian Djurhuus|*]]" 3695 wikitext text/x-wiki [[w:Jens Christian Djurhuus|Jens Christian Djurhuus (1773 - 1853)]] *[[Lorvíks-Páll]] *[[Ormurin Langi]] *[[Sigmundskvæði yngra]] [[Bólkur:Høvundar|Jens Christian Djurhuus]] [[Bólkur:Jens Christian Djurhuus|*]] plaig5c3awzok389k9lhp6dcyqiaqoj 3774 3695 2026-04-19T10:07:11Z ~2026-24101-75 2555 3774 wikitext text/x-wiki [[w:Jens Christian Djurhuus|Jens Christian Djurhuus (1773 - 1853)]] *[[Lorvíks-Páll]] *[[Ormurin Langi]] *[[Sigmundskvæði yngra]] [[Bólkur:Høvundar|Jens Christian Djurhuus]] [[Bólkur:Jens Christian Djurhuus|*]] [[en:Author:Jens Christian Djurhuus]] 4bn2aniuvgiojerwmw1lzo28wn330vk 0 2440 3697 2026-04-19T08:07:29Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[:w:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur Gregoriussen (1845 - 1901)]] *[[Boaratátturin]] *[[Brúðarvísan]] *[[Gentukæti]] *[[Hákun í Noregi]] *[[Nakað lítið um Transválbardagin 1899–1900]] *[[Nýársheilsa frá Føringatíðindi]] *[[Rím um allar teir Lutherisku prestarnar, sum hava verið í Norðstreymoy frá 1538 til nú]] *[[Sverras ríma]] *[[Um føroyingars framsýningferð til Bergen 1898]] *[[Vaagen]] *[[Við Kaspiska havið]] *[[Á fólkafund]..." 3697 wikitext text/x-wiki [[:w:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur Gregoriussen (1845 - 1901)]] *[[Boaratátturin]] *[[Brúðarvísan]] *[[Gentukæti]] *[[Hákun í Noregi]] *[[Nakað lítið um Transválbardagin 1899–1900]] *[[Nýársheilsa frá Føringatíðindi]] *[[Rím um allar teir Lutherisku prestarnar, sum hava verið í Norðstreymoy frá 1538 til nú]] *[[Sverras ríma]] *[[Um føroyingars framsýningferð til Bergen 1898]] *[[Vaagen]] *[[Við Kaspiska havið]] *[[Á fólkafund]] [[Bólkur:Høvundar|Jóan Petur Gregoriussen]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen|*]] 5w3gviumbuhd7rvtbzzriwgm21xpnrf 3752 3697 2026-04-19T09:29:31Z ~2026-24101-75 2555 3752 wikitext text/x-wiki [[:w:Jóan Petur Gregoriussen|Jóan Petur Gregoriussen (Jóan Petur uppi í Trøð; 1845 - 1901)]] *[[Boaratátturin]] *[[Brúðarvísan]] *[[Gentukæti]] *[[Hákun í Noregi]] *[[Nakað lítið um Transválbardagin 1899–1900]] *[[Nýársheilsa frá Føringatíðindi]] *[[Rím um allar teir Lutherisku prestarnar, sum hava verið í Norðstreymoy frá 1538 til nú]] *[[Sverras ríma]] *[[Um føroyingars framsýningferð til Bergen 1898]] *[[Vaagen]] *[[Við Kaspiska havið]] *[[Á fólkafund]] [[Bólkur:Høvundar|Jóan Petur Gregoriussen]] [[Bólkur:Jóan Petur Gregoriussen|*]] dyfc13t2708aiuw3y4awy3m93csskld 0 2441 3699 2026-04-19T08:11:51Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Kvívíks Jógvan|Jógvan Dánialsson (1843 - 1926)]] *[[Kópakvæði]] *[[Til kristin fólk á foldum her]] [[Bólkur:Høvundar|Jógvan Dánialsson]] [[Bólkur:Jógvan Dánialsson|*]]" 3699 wikitext text/x-wiki [[w:Kvívíks Jógvan|Jógvan Dánialsson (1843 - 1926)]] *[[Kópakvæði]] *[[Til kristin fólk á foldum her]] [[Bólkur:Høvundar|Jógvan Dánialsson]] [[Bólkur:Jógvan Dánialsson|*]] jq3ev50nxrzgkz3skox4o49wgotyd9k 3755 3699 2026-04-19T09:33:49Z ~2026-24101-75 2555 3755 wikitext text/x-wiki [[w:Kvívíks Jógvan|Jógvan Dánialsson (Kvívíks Jógvan; 1843 - 1926)]] *[[Kópakvæði]] *[[Til kristin fólk á foldum her]] [[Bólkur:Høvundar|Jógvan Dánialsson]] [[Bólkur:Jógvan Dánialsson|*]] ruhzljmrwdws1od8c4b605jz31jw1g8 0 2442 3701 2026-04-19T08:15:23Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Nólsoyar Páll|Nólsoyar Páll (1766 - 1809)]] *[[Fruntatáttur]] *[[Jákup á Møn]] [[Bólkur:Høvundar|Nólsoyar Páll]] [[Bólkur:Nólsoyar Páll|*]]" 3701 wikitext text/x-wiki [[w:Nólsoyar Páll|Nólsoyar Páll (1766 - 1809)]] *[[Fruntatáttur]] *[[Jákup á Møn]] [[Bólkur:Høvundar|Nólsoyar Páll]] [[Bólkur:Nólsoyar Páll|*]] fo3ju3vctwn7pqag4q5jmuqcrwmirlp 0 2443 3703 2026-04-19T08:22:34Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe (1857 - 1916)]] *[[Alfaðirs eygu jarðarríki skoða]] *[[Barndómsminni]] *[[Eitt heim, eitt varandi heim ei her]] *[[Fast stóð í fonnum]] *[[Fjallprúða heim]] *[[Fornsøgur]] *[[Fára siður — Føroya siður; træla siður — manna siður]] *[[Havfrúgvin kvöður]] *[[Heimferð]] *[[Heimið]] *[[Kvæði til Føroyar]] *[[Lívsgátan]] *[[Smíl alt tað burtur við góðum treyst]] *Vesturæt..." 3703 wikitext text/x-wiki [[w:Rasmus Christoffer Effersøe|Rasmus Christoffer Effersøe (1857 - 1916)]] *[[Alfaðirs eygu jarðarríki skoða]] *[[Barndómsminni]] *[[Eitt heim, eitt varandi heim ei her]] *[[Fast stóð í fonnum]] *[[Fjallprúða heim]] *[[Fornsøgur]] *[[Fára siður — Føroya siður; træla siður — manna siður]] *[[Havfrúgvin kvöður]] *[[Heimferð]] *[[Heimið]] *[[Kvæði til Føroyar]] *[[Lívsgátan]] *[[Smíl alt tað burtur við góðum treyst]] *[[Vesturætt]] [[Bólkur:Høvundar|Rasmus Christoffer Effersøe]] [[Bólkur:Rasmus Christoffer Effersøe|*]] ew8a3kns9id3farn5vksow2vdg8yv6p 0 2444 3705 2026-04-19T08:25:29Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Símun Mikal Zachariasen|Símun Mikal Zachariasen (1853 - 1931)]] *[[Nólsoyar-Páll]] *[[Sjóvarmoy]] [[Bólkur:Høvundar|Símun Mikal Zachariassen]] [[Bólkur:Símun Mikal Zachariassen|*]]" 3705 wikitext text/x-wiki [[w:Símun Mikal Zachariasen|Símun Mikal Zachariasen (1853 - 1931)]] *[[Nólsoyar-Páll]] *[[Sjóvarmoy]] [[Bólkur:Høvundar|Símun Mikal Zachariassen]] [[Bólkur:Símun Mikal Zachariassen|*]] 7zpgmvp99u6yknohhnlrbuliw4y2ody 0 2445 3707 2026-04-19T08:33:40Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Súsanna Helena Patursson|Súsanna Helena Patursson (1864 - 1916)]] *[[Far væl]] [[Bólkur:Høvundar|Súsanna Helena Patursson]] [[Bólkur:Súsanna Helena Patursson|*]]" 3707 wikitext text/x-wiki [[w:Súsanna Helena Patursson|Súsanna Helena Patursson (1864 - 1916)]] *[[Far væl]] [[Bólkur:Høvundar|Súsanna Helena Patursson]] [[Bólkur:Súsanna Helena Patursson|*]] huxnz5xou8ag62gty7oxt06k4nj5xp2 0 2446 3709 2026-04-19T08:37:52Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:da:B.S. Ingemann|Bernhard Severin Ingemann (1789 - 1862)]] *[[Nú hvíld er yvir bygd og bý]] [[Bólkur:Høvundar|Bernhard Severin Ingemann]] [[Bólkur:Bernhard Severin Ingemann|*]]" 3709 wikitext text/x-wiki [[w:da:B.S. Ingemann|Bernhard Severin Ingemann (1789 - 1862)]] *[[Nú hvíld er yvir bygd og bý]] [[Bólkur:Høvundar|Bernhard Severin Ingemann]] [[Bólkur:Bernhard Severin Ingemann|*]] ql53837uczd7jfbudhau9ktxhlk68c6 3711 3709 2026-04-19T08:41:34Z ~2026-24101-75 2555 3711 wikitext text/x-wiki [[w:da:B.S. Ingemann|Bernhard Severin Ingemann (1789 - 1862)]] *[[Nú hvíld er yvir bygd og bý]] [[Bólkur:Høvundar|Bernhard Severin Ingemann]] [[Bólkur:Bernhard Severin Ingemann|*]] [[da:Forfatter:Bernhard Severin Ingemann]] [[en:Author:Bernhard Severin Ingemann]] [[no:Forfatter:Bernhard Severin Ingemann]] [[sv:Författare:Bernhard Severin Ingemann]] 3n99ohltvos7i13uiuhhe9ukesne8y4 0 2447 3712 2026-04-19T08:45:38Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:no:Johan Nordahl Brun|Johan Nordahl Brun (1745–1816)]] *[[Andanna andi, stíg nú frá tí høga]] [[Bólkur:Høvundar|Johan Nordahl Brun]] [[Bólkur:Johan Nordahl Brun]]" 3712 wikitext text/x-wiki [[w:no:Johan Nordahl Brun|Johan Nordahl Brun (1745–1816)]] *[[Andanna andi, stíg nú frá tí høga]] [[Bólkur:Høvundar|Johan Nordahl Brun]] [[Bólkur:Johan Nordahl Brun]] jsvmvmxt3ymsl30unwxiut5joc2toku 3713 3712 2026-04-19T08:48:17Z ~2026-24101-75 2555 3713 wikitext text/x-wiki [[w:no:Johan Nordahl Brun|Johan Nordahl Brun (1745–1816)]] *[[Andanna andi, stíg nú frá tí høga]] [[Bólkur:Høvundar|Johan Nordahl Brun]] [[Bólkur:Johan Nordahl Brun]] [[da:Forfatter:Johan Nordahl Brun]] [[no:Forfatter:Johan Nordahl Brun]] [[sv:Författare:Johan Nordahl Brun]] hai29euyfq0nt08tnhmnl1a5kwhvobd 0 2448 3715 2026-04-19T08:50:47Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:sv:Johan Olof Wallin|Johan Olof Wallin (1779 - 1839)]] *[[Eitt heim, eitt varandi heim ei her]] [[Bólkur:Svenskir rithøvundar]] [[Bólkur:Johan Olof Wallin|*]]" 3715 wikitext text/x-wiki [[w:sv:Johan Olof Wallin|Johan Olof Wallin (1779 - 1839)]] *[[Eitt heim, eitt varandi heim ei her]] [[Bólkur:Svenskir rithøvundar]] [[Bólkur:Johan Olof Wallin|*]] snc6hitmbz3y5f09w828hc9109ofgu5 3716 3715 2026-04-19T08:54:03Z ~2026-24101-75 2555 3716 wikitext text/x-wiki [[w:sv:Johan Olof Wallin|Johan Olof Wallin (1779 - 1839)]] *[[Eitt heim, eitt varandi heim ei her]] [[Bólkur:Høvundar|Johan Olof Wallin]] [[Bólkur:Johan Olof Wallin|*]] [[en:Author:Johan Olof Wallin]] [[es:Autor:Johan Olof Wallin]] [[fi:Johan Olof Wallin]] [[sv:Författare:Johan Olof Wallin]] or7yv3g60450pwbbll55u1igo3ideyy 0 2449 3775 2026-04-19T10:38:02Z ~2026-24101-75 2555 Stovnaði síðu við "[[w:Mads Andrias Winther (1871)|Mads Andrias Winther (1871–1923)]] *[[Hungur]] [[Bólkur:Høvundar|Mads Andrias Winther]] [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar|Mads Andrias Winther]]" 3775 wikitext text/x-wiki [[w:Mads Andrias Winther (1871)|Mads Andrias Winther (1871–1923)]] *[[Hungur]] [[Bólkur:Høvundar|Mads Andrias Winther]] [[Bólkur:Føroyskir rithøvundar|Mads Andrias Winther]] ooxbzdja21947265gwhz17ljr68kjt3 0 2450 3778 2026-04-19T11:55:08Z ~2026-24138-05 2556 Stovnaði síðu við "[[w:Jóannes Patursson|Jóannes Patursson (1866–1946)]] [[Bólkur:Høvundar|Jóannes Patursson]]" 3778 wikitext text/x-wiki [[w:Jóannes Patursson|Jóannes Patursson (1866–1946)]] [[Bólkur:Høvundar|Jóannes Patursson]] 80ofzroajmfbwn5d36n9nxlpsnkr7yy