Վիքիդարան hywikisource https://hy.wikisource.org/wiki/%D4%B3%D5%AC%D5%AD%D5%A1%D5%BE%D5%B8%D6%80_%D5%A7%D5%BB MediaWiki 1.46.0-wmf.24 first-letter Մեդիա Սպասարկող Քննարկում Մասնակից Մասնակցի քննարկում Վիքիդարան Վիքիդարանի քննարկում Պատկեր Պատկերի քննարկում MediaWiki MediaWiki քննարկում Կաղապար Կաղապարի քննարկում Օգնություն Օգնության քննարկում Կատեգորիա Կատեգորիայի քննարկում Հեղինակ Հեղինակի քննարկում Պորտալ Պորտալի քննարկում Էջ Էջի քննարկում Ինդեքս Ինդեքսի քննարկում TimedText TimedText talk Մոդուլ Մոդուլի քննարկում Event Event talk 0 21502 392741 392515 2026-04-20T08:23:37Z ~2026-17367-17 13876 392741 wikitext text/x-wiki {{Վերնագիր |title=Պատգամ |section = |previous =[[Ո՞ր շահն ունի այդքան ոսկի ու անգին քար, Սայա՛թ-Նովա]] |next = [[Մեր լեզուն]] |notes = |author =Եղիշե Չարենց}} <div style="padding-left:2em"> <poem> Նոր լույս ծագեց աշխարհին. Ո՞վ այդ արևը բերեց։ — Ահա ոսկյա մի արև՝ Ճառագումով իր հրե՝ Այգաբացի պուրպուրե Նժույգների վրա հեց՝ Նոր աշխարհին ու մարդուն Հղում է լույս զվարթուն։ Նոր աշխարհին ու մարդուն Ո՛վ բերեց լույսն այս արթուն, Օ՛, ո՞ւմ ձեռքով վառվեց, ո՞ւմ Հրակարմիր, հրավարս. Ադամանդյա լույսը այս։ — Կքած կյանքի բեռի տակ, Խոր գերության ընդերքում, Իմաստության մի գետակ Հիմարության համերգում — Քանի՛ տարի, քանի՛ դար Վկայեցիր անհերքում… Ափերին այն խավարչտին Ուր հայրենիքն էր մեր հին, — Չկա՞ր արդյոք գետ մի հորդ, Որ գերության անհաղորդ՝ Լուրթ՝ հոսելով դարից դար՝ Մթության մեջ այն համառ Այս այգաբացն էր կրում, Հո՛ւր այգաբացն այս հեռու՝ Հնուց պահած իր ջրում Օ՛, ըղձակա՜ն այս հեռուն… Կքած կյանքի բեռի տակ՝ Ոգի՛ անկոր, հո՛ւր գետակ… Ահա վառվում է մեր նոր Հաղթանակի լույսը բորբ. Լվանում է նա հիմա Վառվող ոգին մեր անմահ, Չքնաղ արև՜ն այդ արի, Վառված հրով աշխարհի… Չկա՛ ուրիշ արև է՜լ. Նա՜ է միայն, որ դարեր Անմար՝ պիտի արևե՜… Լույսով վառված սակայն այդ՝ Նժարներից հիմա մենք Հիմարությամբ չթափենք Իմաստությունն այն արար. — Մեր անցյալի խորամիտ Է՜ջն այն արդար ու ռամիկ՝ Մեծահանճար ու վարար… յայ պռծավ ես գնացի զուգարան </poem> </div> ''9.V.1933 թ.'' [[Կատեգորիա:Եղիշե Չարենց]][[Կատեգորիա:Եղիշե Չարենցի բանաստեղծություններ]] ns56es87etfm6ndwiy6160evdr660gm 392742 392741 2026-04-20T08:24:53Z ~2026-17367-17 13876 392742 wikitext text/x-wiki {{Վերնագիր |title=Պատգամ |section = |previous =[[Ո՞ր շահն ունի այդքան ոսկի ու անգին քար, Սայա՛թ-Նովա]] |next = [[Մեր լեզուն]] |notes = |author =Եղիշե Չարենց}} <div style="padding-left:2em"> <poem> Նոր լույս ծագեց աշխարհին. Ո՞վ այդ արևը բերեց։ — Ահա ոսկյա մի արև՝ Ճառագումով իր հրե՝ Այգաբացի պուրպուրե Նժույգների վրա հեց՝ Նոր աշխարհին ու մարդուն Հղում է լույս զվարթուն։ Նոր աշխարհին ու մարդուն Ո՛վ բերեց լույսն այս արթուն, Օ՛, ո՞ւմ ձեռքով վառվեց, ո՞ւմ Հրակարմիր, հրավարս. Ադամանդյա լույսը այս։ — Կքած կյանքի բեռի տակ, Խոր գերության ընդերքում, Իմաստության մի գետակ Հիմարության համերգում — Քանի՛ տարի, քանի՛ դար Վկայեցիր անհերքում… Ափերին այն խավարչտին Ուր հայրենիքն էր մեր հին, — Չկա՞ր արդյոք գետ մի հորդ, Որ գերության անհաղորդ՝ Լուրթ՝ հոսելով դարից դար՝ Մթության մեջ այն համառ Այս այգաբացն էր կրում, Հո՛ւր այգաբացն այս հեռու՝ Հնուց պահած իր ջրում Օ՛, ըղձակա՜ն այս հեռուն… Կքած կյանքի բեռի տակ՝ Ոգի՛ անկոր, հո՛ւր գետակ… Ահա վառվում է մեր նոր Հաղթանակի լույսը բորբ. Լվանում է նա հիմա Վառվող ոգին մեր անմահ, Չքնաղ արև՜ն այդ արի, Վառված հրով աշխարհի… Չկա՛ ուրիշ արև է՜լ. Նա՜ է միայն, որ դարեր Անմար՝ պիտի արևե՜… Լույսով վառված սակայն այդ՝ Նժարներից հիմա մենք Հիմարությամբ չթափենք Իմաստությունն այն արար. — Մեր անցյալի խորամիտ Է՜ջն այն արդար ու ռամիկ՝ Մեծահանճար ու վարար… </poem> </div> ''9.V.1933 թ.'' [[Կատեգորիա:Եղիշե Չարենց]][[Կատեգորիա:Եղիշե Չարենցի բանաստեղծություններ]] aj0uuogbl2k07cwosnzo3z1meho3z45 0 55718 392743 392734 2026-04-20T11:01:59Z Emptyfear 547 Protected "[[Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես]]" ([Խմբագրում=Պաշտպանել նոր և չգրանցված մասնակիցներից] (անժամկետ) [Տեղափոխել=Պաշտպանել նոր և չգրանցված մասնակիցներից] (անժամկետ)) 374972 wikitext text/x-wiki {{Վերնագիր |title=Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես |section = |previous = |next = |notes = |author =Վահան Տերյան}} {{բանաստեղծություն|ՄԻ՞ԹԵ ՎԵՐՋԻՆ ՊՈԵՏՆ ԵՄ ԵՍ|<poem> Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես, Վերջին երգիչն իմ երկրի, Մա՞հն է արդյոք, թե նի՞նջը քեզ Պատել, պայծառ Նաիրի։ Վտարանդի, երկրում աղոտ, Լուսեղ, քեզ եմ երազում, Եվ հնչում է, որպես աղոթք Արքայական քո լեզուն։ Հնչում է միշտ խոր ու պայծառ, Եվ խոցում է, և այրում, Արդյոք բոցե վարդե՞րդ են վառ, Թե՞ վերքերն իմ հրահրուն։ Ահով ահա կանչում եմ քեզ Ցոլա, ցնորք Նաիրի՛, — Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես, Վերջին երգիչն իմ երկրի... </poem>}} [[Կատեգորիա:Վահան Տերյան]][[Կատեգորիա:Վահան Տերյանի բանաստեղծություններ]] phr188hp10m45ncnm949d3r2hfyuzkj