Wikivivàgna lijwikisource https://lij.wikisource.org/wiki/P%C3%A0gina_prin%C3%A7ip%C3%A2 MediaWiki 1.47.0-wmf.2 first-letter Media Speçiale Discûscion Utente Discûscioîn ûtente Wikivivàgna Discûscioîn Wikivivàgna Immaggine Discûscioîn immaggine MediaWiki Discûscioîn MediaWiki Template Discûscioîn template Agiûtto Discûscioîn agiûtto Categorîa Discûscioîn categorîa Aotô Discuscion aotô Œuvia Discuscion œuvia Pagina Discuscion pagina Ìndiçe Discuscion ìndiçe TimedText TimedText talk Modulo Discussioni modulo Evento Discussioni evento Pagina:Ms E IV 3.djvu/25 250 17751 51251 51249 2026-05-13T18:53:23Z G.Musso 34 51251 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="G.Musso" /></noinclude><section begin="1" /> ''Mez. E se a no m’havì domanda nient. ''Graz. Mo ti ha raxon: se la va così, a son mi ch’ho tort. ''Bianc.'' E si ti no l'ë torto ro cervello, no ghe voëre; haveisi-tu così ro collo babion! ''Graz. Intorn al segond pont, cosa dit? ''Mez. Mi an digh negotta. ''Graz. Com? Adess dirat ch'an t’habbia domandà? ''Mez. Cos m’havev domandat? ''Graz. D’al segond pont. ''Mez. Qual es? ''Graz. Oh, oh, valison d’avrir co i pontapié! Ti no sa ancor qual sipp al segond pont? Fa cont che mi te daga un fris sul mostazz, così! ''Mez. Oh, oimè Blanchinetta son ferid! Vien a tor ol sangu che cola a bass. ''Bianc.'' O che boin berrodi o fareiva! ''Graz. Subbit ch’ ti ha hauda la to ferida, bella e garbattina vien al cirurch, infilsa la so aguccia e comenz a cusirt al muz: e un, e do, quest se chiam ol segond pont. ''Mez. Tant che quest è ol segond pont? ''Graz. Mo misser sì. ''Mez. An sigr.Grazian per dirvela mi, a i ho una ferida segreta, e a vegh die vu havì sul mostazz un aguccia a proposit. S'a volì insegnarm ben la lezzion, demegh un poc ol segond pont. ''Bianc.'' Infin dottó, se no ve fë amermá quella vostra gnaccara, tutti ghe scontra''n'' dentro. Ma taxei, che l'è chi ra Principezza.<section end="1" /> <section begin="2" /><section end="2" /> [[Categoria:I doi anelli scimmili]] [[Categoria:Ms E IV 3]]<noinclude></noinclude> 1fh3mpjnqdqbhdnlzabhfl37ocq24cq Gentilommo in mâ/3 0 17752 51250 2026-05-13T16:27:17Z G.Musso 34 Pàgina creâ con "{{header | title = [[Gentilommo in mâ]] | author = Herbert Clyde Lewis | translator = Rico Granæa | section = cavo terso | previous = [[Gentilommo in mâ/2|cavo segondo]] | next = [[Gentilommo in mâ/4|cavo quarto]] | notes = }} <div style="width: 30em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify; text-indent: 2em"> <center><big>Cavo 3</big></center> In sciâ parte de d’ato do pôso drito, o Standish o l’..." 51250 wikitext text/x-wiki {{header | title = [[Gentilommo in mâ]] | author = Herbert Clyde Lewis | translator = Rico Granæa | section = cavo terso | previous = [[Gentilommo in mâ/2|cavo segondo]] | next = [[Gentilommo in mâ/4|cavo quarto]] | notes = }} <div style="width: 30em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify; text-indent: 2em"> <center><big>Cavo 3</big></center> In sciâ parte de d’ato do pôso drito, o Standish o l’aiva unna picciña çicatrixe longa pöchi çentimetri. L’ea lì che, sette anni avanti, l’Olivia a l’aiva addentou. Dapeu a l’aiva maiou (dando tempo a-a feria de guarî) e i doî ean vegnui unna felixe cobbia coniogâ. De fòrse che anavan a-o de là do controllo do Standish aivan dæto à l’Olivia a caxon de addentâlo. O l’aiva conosciua à unna festa da ballo inandiâ da l’importante compagnia de sensæ Pym & Bingley, dapeu conosciua comme Pym, Bingley & Standish. O Standish o l’ea ancon un zoenotto, sciortio da Yale solo che çinque anni avanti. L’Olivia a l’ea a nessetta do Pym, à seu vòtta cugnou do Bingley, e, comme o Standish o pösò o sguardo in sce de lê, de fòrse che lê o no l’ea bon à controllâ l’abberròn e ô scrollòn. Dötræ vòtte gh’ea accapitou, inta seu infançia e ascì inta seu zoventù, quande, pe exempio, o l’avieiva vosciuo anâ à Yale e seu poæ o l’aiva inscistio perché o l’anesse à Princeton. Ciæo che o poæ o no l’aiva addentou, ma o Standish o l’aiva guägno e o l’ea anæto à Yale. L’Olivia a l’aiva addentou quande o Standish o l’accompagnava à cà dòppo à festa e o provò à baxâla co-a dovua solennitæ in sciâ machina ferma a-o parchezzo. Ciù tardi i doî descrovìn che l’unica differensa tra un baxo e quella meña de dentæ a l’ea l’inpermanensa do primmo. Se sposòn de lì à trei meixi e into corso di anni ebban doî figgi, a-i quæ vòssan assæ ben. Conduxeivan unna vitta rispettabile, morigerâ e çittadiña, sensa guæi differense da quella de miggiæa d’atre famigge benestante che viveivan inte di sciti de quattro stansie d’in gio a-o Parco Çentrâ Ponente <ref>''Central Park West''</ref>. No patìn mai a famme ò a sæ e no andòn mai incontra à di fæti che î tegnissan addesci de neutte e î sponcessan à dâse conto de quante foïse gramma l’existensa. O poæ e a moæ do Standish ean ancon in vitta. Liatri ascì ean persoñe daben che viveivan into Neuvo Jersey. O Standish o l’aiva doe seu, o l’aiva avuo o megio sensa manco dâsene conto, con presumî che tutto foïse garantio, sensa o minimo sfòrso de imaginaçion. Quelle fòrse che no se peuan controllâ de ræo piggiavan possesso do Standish into corso de l’existensa, ma quande gh'accapitava ean ònipotente e lê o vegniva scciavo de tutti i seu scrìpixi. Pe-o resto, a vitta à passava tranquilla, pöco ciù de un borboggio de fondo. “O Rico o l’é o saturno da famiggia” aiva dito unna vòtta a lalla Clara, a seu de seu moæ, into mezo de unna discuscion in scî mòddi, viçi, e virtù di Standish. A voeiva dî che o Standish o l’ea oustero de natua. L’educaçion a gh’aiva fæto sperde i coî, con rendilo sperso comme unna teia grixa. O fava tutte e cöse giuste, ma sensa entuxasmo. O se mantegniva in forma anando à nuâ, zugando à ballaman a-o Club Atletico e a-o gorf co-o Pym e o Bingley inta boña saxon. O se goägnava da vive co-a vendia de açioin di atri e con accattâ di Titoli de Stato pe lê mæximo. O se tegniva informou e o se comportava da bon çittadin. O votava con consciensa. O fava tutto con consciensa. A casa a l’ea delongo ordinâ e a despensa piña. O beveiva con moderaçion, o fummava con moderaçion e o fava l’amô co-a moggê con moderaçion; pe dîla tutta, o Standish o l’ea un di òmmi ciù noioxi a-o mondo. Sciben che i psicolloghi l’avieivan fòscia tegnuo pe imposcibile, o no l’ea ni stondäio ni estroverso. O Standish o ghe voeiva ben a-i figgi - o Rico junior, de çinque anni, e l’Elena, de trei - de un amô orgoggioso e melanconico. No gh’ea ninte de scabroso ligou a-o Standish, con tutto ch’o frequentesse i ‘night club’, de spesso sensa l’Olivia, o zughesse à bridge e o passesse e seiañe a-o bar do club - tutto con moderaçion. Escì che un giorno de primmaveia de trei meixi avanti, pöco dòppo avei festezzou sensa sfarso o setten anniversäio de maiezzo portando l’Olivia à tiatro co-i Bingley e i Pym, o Standish, assettou into seu scagno into quartê finançiäio, o s’attrovò à l’improvisto piggiou da unna smersa de invexendo. O mollò tutto quello ch’o l’ea apreuvo à fâ e o contemplò i oggetti conosciui ch’o l’aiva in gio; i papelitti in sciâ töa, i barcoin, i quaddri a-e miage, i doî telefoni. Tutti quelli angæxi, pe delongo conscideræ dexiderabili e che davan do cheu, gh’ean vegnui insoportabili, o constatò o Standish con stupô. O se sentì angosciou, stanco, depresso. Tiando feua unna boña scusa co-o Pym e o Bingley, tròppo piggiæ da-e tratative finançiäie pe dâ amente à quante foïse serio o seu sagrin, o l’andò à fâ unna longa vira da pe lê a-o Parco Battery. O Standish o no l’aiva mai fæto unna camminâ coscì longa da pe lê. Ghe cheite o vello d’inti euggi e o vidde o mondo sotta unna luxe neuva. L’äia ch’o respiava a l’aiva un ödô despægio; a çigaretta ch’o l’ea apreuvo à fummâ a l’aiva un gusto particolâ; o perçepiva un legio borbonâ in testa, a mæxima testa che fin à quello momento a l’ea stæta uña de ciù raxonæ de Wall Street. Inti giardin e ægue do gorfo toccavan de continuo l’ærze de pria e o Standish, o s’arrembò svuggiou a-a ringhea, pe contemplâ o mâ in lontanansa co-i euggi aterii e inietæ de sangue. De fòrse a-o de là do seu controllo l’abberròn pe-e spalle e ô scrollòn, mormoandoghe à denti streiti: “Ti te ne devi anâ de chie, che ti te ne væ!”. Donde voeivan ch’o l’anesse, ò perché, o Standish o no ghe n’aiva idea. O montò torna à pê verso Broadway. No gh’ea nisciun motivo raxonou pe-o quæ o dovesse anâsene: inta seu vitta tutto l’ea a-o pòsto giusto. I affari anavan ben. I figgeu cresceivan e l’ea interessante stâsene da-a banda à ammiâli. L’Olivia a gh’ea fedele: o gh’avieiva scommisso l’urtimo di seu dòllai, e a l’ea unna de quelle dònne cuæ che saieivan arrestæ belle pe tanti anni à vegnî. O Standish o tornò in scagno. O fæto de vedde torna o Pym o ghe misse angoscia. Pe fortuña o se n’andò avanti che notessan a seu erlia. O piggiò un tascì pe ritornâ à cà e o s’infiò in letto. L’Olivia a voeiva ciammâ un mego, ma o Standish o respose de no: o voeiva solo stâ da pe lê e pösâse. L’Olivia a ciammò o mego à tutti i mòddi ma o Standish o l’ea tròppo angustiou con quelli seu penscei pe protestâ. Quella stansia a l’ea unna prexon. O scito, o scagno, l’Olivia e i figgeu ean i seu segondin. O l’aiva da scappâ, o se ô sentiva, sedonca o saieiva inmatio. O mego de famiggia, un òmmo raxonou ch’o l’aiva fæto nasce tutti doî i figgi, o disse che o Standish o no pativa de ninte de serio: sciben che foïse o caxo de tegnî d’euggio a prescion, o l’aiva solo che unna quenta dovua a-o tròppo travaggio. O ghe conseggiò d’arrestâ in letto pe quarche giorno e de no pensâ tròppo à l’andamento da Borsa. O disse che saieiva stæto savio anâsene da quarche parte à pösâse un pö, ma o Standish o no ghe dette amente. O Standish o no pensava guæi à l’andamento da Borsa; o pensava solo ch'o no saieiva ciù stæto bon à respiâ liberamente à meno ch'o no se ne foïse anæto lontan. L’Olivia a fu amabiliscima e equilibrâ reguardo à tutta a faccenda: no ghe vegnì mai in cheu che o Standish o l’avesse beseugno de un psichiatra. E mouttie nervose e mentale no ean into sangue di Standish. L’Olivia a se limitò à asseguâse che o mego o passesse à vixitâlo tutti i giorni e che nisciun l’importunesse. A-o quarto giorno de mouttia, o Standish o l’ammiò con euggi sfinii. “Olivia,” o disse “me ne devo anâ”. Lê a ghe voeiva ben con tutto o cheu. “Seguo. Son stæta scemma pe in davei à no dâme conto da brutta cea che ti t’aivi in tutti sti meixi. Ti t’æ beseugno de repöso, Rico. Ti veu anâ a-o mâ ò in montagna?”. A-o mâ”. O Standish o se tiò sciù d’in letto, o se vestì de sprescia e o l’andò in tascì fin à unna compagnia de viægi. L’Olivia a no s’offrì manco de partî insemme à lê: a l’accapiva ch’o voeiva stâsene da pe lê. O Standish o l’accattò un bigetto pe unna nave americaña ch’a partiva l’indoman pe-a California. Stæto arrivou in sciâ còsta ovest, o l’avieiva çernuo a destinaçion apreuvo. Ean d’accòrdio ch’o saieiva stæto feua pe dötrei meixi. O Standish o l’attrovò diffiçile de mantegnî a conpostessa into corso de quelle urtime vintiquattro oe à cà. O se sentiva cazze à tòcchi e o fæto de no ëse bon à fornî à l’Olivia unna spiegaçion lògica quæsesegge o pezoava a scitoaçion. Lê a fu impeccabile: unn’atra persoña a l’avieiva posciuo sospetâ unna caxon ascosa, di remesci finançiäi di quæ lê magara a no saiva ninte, oppû unn’atra dònna ch’a l’aspetava chissà donde. Ma l’Olivia a l’arrestò leale e piña de confiansa fin a-a fin. Quande o ghe dette l’adio co' un baxo no gh'ea o ciù piccin fervô: a seu mente a l’ea conçentrâ in scî zinæ lonten, non in sce l’Olivia. I figgeu ascì paivan avei accapio che l’ea megio de no mettise à fâ i scripixi. O Rico junior o fissò o poæ con un sguardo ch’o cianzeiva e o l’arrestò mutto quande o Standish o ghe stampò un baxo aspresciou in sciâ masca. Fiña a picciña Elena a ô contemplô d’in lettin con sguardo triste e pin de domande. Comme in sciâ nave o scigôo o resunnò pe avvertî i accompagnatoî, l’Olivia a strenzette a man drita do maio e a ô fissò con euggi pin de compascion e tenniessa. “M’arrecommando, Rico” a disse. “Mia un pö de pösâte o ciù tanto che ti peu”. Lê o distrasse o sguardo: o se sentiva triste, in cadeñe. O ciarbottò quarcösa in sciô fæto ch'o gh’avieiva scrito da tutti i pòrti e o l’accompagnò fin a-a passea. O no l’arrestò manco à ammiâla in pê tra a fòlla in sciô meu. Domandandose cöse diao gh’ea in lê, o Standish o se serrò inta gabiña e o se misse à fummâ unna çigaretta apreuvo à l’atra. O sentiva che a nave a l’ea apreuvo à destaccâse da-o meu. O l’ebbe a sensaçion d’ëse in atteisa de quarcösa, ma o no l’accapiva cöse. Pe træ oe o l’arrestò assettou mocco in gabiña, dapeu tutt’assemme o se tiò sciù e sensa pensâ ò sentî ninte de despægio o sciortì into corridô e o montò doî cen de scæ fin a-a coverta. Comme o vento o ghe sfersò a faccia, a bòtta d’alegria a fu coscì grande che o Standish o trottò debole fin a-a ringhea e o se gh’arrembò con tutte e seu fòrse. A nave a l’aiva scompassou o canâ Ambrose: tutta a debolessa do Standish, co-a conseguensa de dubbi e de poie, a scentò in sciô mâ comme pe magia. O cheu o ghe batteiva à mille pe-a giöia. Però o se dava conto che, sciben ch’o se sentiva torna ben, o no se sentiva ciù comme un tempo. O Standish o l’intrò inta biblioteca de bòrdo e o scrisse unna longa lettia à l’Olivia in scî effetti barsamichi de l’äia sarmaxa. A traversadda fin a-a California a l’ea stæta ben ben gradeive. Ghe paiva d’avei tempo pe tutto: leze, scrive, demoâse, mangiâ, beive e dormî. Ninte de meno sti gesti ghe davan unna smersa de tremaxon che à cà o no l’aiva mai provou: tutte e sensaçioin ean ciù intense. Comme o Standish o desbarcò à San Francisco o partì pe un viægio curto pe-a còsta pe pöi continuâ pe-i corsci d’ægua verso drento fin à l’Alaska. O se fè di amixi da tutte e parte, ma sciben che tutti foïsan pin d’affeçion, ghe fu cao d’arrestâ delongo pe-i caxi seu. De ritorno à San Francisco, o zinzanò con l’idea de partî torna pe Niorche. Ançi, unna seia o ciammò l’Olivia pe telefono. Solo che comme o sentì a voxe da moggê, o abbandonò l’idea de ritornâ. “Me sento coscì sola sensa de ti, Rico” disse l’Olivia, “no ti ghe l’æ coæ de ritornâ?” “Me saieiva cao de vixitâ Honolulu, za che ghe son” disse lê a-a cheita. “Maniman no arriesciò à fâ un viægio coscì pe chisà quante tempo”. O ghe domandò comme l’é che stesse i figgeu e lê a ghe respose che dòppo a seu partensa ean vegnui saturni, volubili e nervoxi. “À liatri ascì ti ghe manchi, Rico, pe in davei”. Lê à momenti o no cioccò un pê pe tæra. “Me saieiva cao vedde e Hawaii”. À distansa de çinquemia chilometri, a voxe a resunnò ateria. “Ma perché, Rico?” “No ô sò”. “Rico! Cöse l’é che succede?” Lê o l’asseguò. “Ninte, Olivia, pe in davei. Staggo ben. Ò guägno quarche chillo, ma no son mai stæto coscì in forma in vitta mæ”. Quande o â saluò e misso zu a cornetta o se sentì sciollo. Un òmmo da seu etæ, trenteçinque anni, into pin da maturitæ; un agente de Borsa de successo, un tipo asperto, ch’o se lasciava governâ da-i umoî do momento! L’ëa stuppido. Eppû, quande o l’aiva accattou o bigetto da nave diretta a-e Hawaii, o sentì un asbrio de contentessa. Quella traversadda ascì a fu piaxeive. O Standish o l’arrestò à Waikiki trei giorni e dapeu o deçise de ritornâ à cà. Fu solo che pe un caxo ch’o piggiò l’''Arabella''. O l’aiva inandiou o ritorno à San Francisco in sciâ mæxima nave ch’a l’aiva portou à Honolulu, pe pöi piggiâ un aereo diretto à New York. Ma comme o chinò pe anâ à çeña o se fermò into pòrtego pe lasciâ a ciave, e o sentî o portê ch’o contava de l’''Arabella'' à un sconosciuo (o Standish o no l’ea bon à reciammâ a-a mente a faccia de quell’òmmo). “Voscià sciâ l’à beseugno de repöso?” diva o portê. “Perché sciâ no s’imbarca doman in sce l’''Arabella''? Vintun giorni fin à Panamà, unna croxea pe pösâse ben”. O sconosciuo o respose che vintun giorni ean tròppi pe-e seu intençioin: gh’ea ciù cao piggiâ a sòlita nave fin à San Francisco. In cangio o Standish, apatornio, o l’intrò inta sallamanxê con quello nomme, ''Arabella'', ch’o continuava à borbonâghe inta testa. O s’arregordò che in sciâ nave da Niorche à San Francisco, dòppo passou o canâ de Panamà, un di passaggê o gh’aiva dito: “Se voscià sciâ veu ammiâ i tramonti ciù belli do mondo, in sce un mâ do tutto ciatto, sciâ pigge a nave da Panamà a-e Hawaii, ò a-a reversa”. O Standish o se deçise. O no l’attrovò nisciun intóppo à fissâ unna gabiña. O mandò un telegramma à l’Olivia. In cangio de ritornâ à cà into gio de sei giorni, o l’avieiva impiegou un atro meise. O sarpò o giorno apreuvo à bòrdo de l’''Arabella'' e o no cianzette mai d’avei piggiou quella deçixon… a-o manco fin a-o trezzen giorno de navegaçion. O ponto into quæ o Standish o l’ea cheito in mâ o s’attrovava à 12 graddi pöcassæ de latitudine nord e 108 de longitudine o est, inte l’Oçeano Paçifico. Nòtta do Traduttô: <references/> </div> [[Category:Gentilommo in mâ]] 1mcrji2oc0nos8ljyiif7tcm5v8lfkv Pagina:Ms E IV 3.djvu/68 250 17753 51252 2026-05-13T19:09:39Z G.Musso 34 /* Da corêze */ Pàgina creâ con "<section begin="1" />terzo, l’acchiappo intro mollo e ghe fasso spande ro neigro. Ra botta tira avanti, struöppio ro quarto intr'un zenoggio e ferisso ro quinto intr'un pé, daggo un cazo a ra porta, intro in caza, fasso "citto" a ro poëre, piggio ra figgia, me ra menno a caza e ghe fasso fá un figgio maschio. Che ve ne pá? No ghe seppi trová ro verso? ''Mat. Ma ciò come s’accomoda al fatto mio? ''Cap.'' Oh, sei manco capace de natura de quello che me creiva!... 51252 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="G.Musso" /></noinclude><section begin="1" />terzo, l’acchiappo intro mollo e ghe fasso spande ro neigro. Ra botta tira avanti, struöppio ro quarto intr'un zenoggio e ferisso ro quinto intr'un pé, daggo un cazo a ra porta, intro in caza, fasso "citto" a ro poëre, piggio ra figgia, me ra menno a caza e ghe fasso fá un figgio maschio. Che ve ne pá? No ghe seppi trová ro verso? ''Mat. Ma ciò come s’accomoda al fatto mio? ''Cap.'' Oh, sei manco capace de natura de quello che me creiva! No di-vo che no vorrei ro principe per marío? ''Mat. Rissolutissimamente. ''Cap.'' Faro freido e bocca bìssora; quest'è quanto! ''Mat. Pensavo ben io che daresti in qualche sproposito. Orsù andiamo, che trovarò ben io qualche strada che mi condurrà. Diverrà penetrante l’ingegno per quell’affetto ond'è il cuor penetrato. Non temer Alessandro ch’io sarò tua o non sarò.<section end="1" /> <section begin="2" /> <center><big>ATTO TERZO<br/> Scena prima</big><br/> Pasquá, Capitannio. </center> ''Pasq.'' Son tanto cormo de desgusti che n'ho chiù luögo in mi onde posse intrá allegrezza. Ra principezza me fa stá sospeizo contra ro mé sollito, si staggo a vei che a me darà ancon daffá. Mi no so che diavo gh'haggie misso in testa de condue via Alessandro da ra prexon. Si comme a l'haverà fuöra, e' so certo ch'a ne sarà subbito pentia per che a ro veirà de bassa condizion e a se dexider[er]à de poeighero torná a mette dentro. Ma me ne rio: e' ro so mi assì che se re cose se poeisan fá doe votte e' se fareivan sempre megio. Ma tutto è poei! Bezuögna vei cose ne dirà so moëre ra qua comme a sacchie quello che a l'haverà fëto con Lissandro, a no ra vorrà chiù tegní per figgia, e si sei comme e' l’è unna votta insa, no dubbië moë chiù che a s’accommode. Perchè se ben pá de dí "l'è bonna personna", ad ogni muöo bezuögna ben che per ste cose a së bonna donna davei; perchè ste donne tanto chiù zovenette, quande son inverrinë in quarche caprizio, strenzan ri öggi e ghe dan là, buöttan ra balla intre sbiggie e dappuö tocca a apponde a chi è fuöra dro zuögo. E se ben pá de dí "unna principezza no deverë fá, no deverë bregá", son baie, fan pezo dri atre. Queste donne de gran stofa, quant’han chiù potenza, han covë d’överára chiue e ra devereivan överá manco; e sì sareiva raxon c’haveisan unna certa modestia chiù che ri atre, ma truövo, a ra fin, che l’han tutte a unna manera, perchè dixan che l'è unna virtù da femenette e da quelle che n’han ninte atro de bon che de <section end="2" /> [[Categoria:I doi anelli scimmili]] [[Categoria:Ms E IV 3]]<noinclude></noinclude> q5dnw2rgkz356liaa8e97xx4654cdyg Pagina:Ms E IV 3.djvu/69 250 17754 51253 2026-05-13T19:18:05Z G.Musso 34 /* Da corêze */ Pàgina creâ con "<section begin="1" /> poei prexáse. ''Cap. Decilde a Maoma che me embie un pedazo moi gruesso de calamita de su sepolcro, por che alla quieto hazer che mi corazón de hierro se me tire en medio del pechio che yà, por ser tan ancho, no poede caber en un lado. ''Pasq.'' (Vuöggio remediaghe fin che son a tempo.) Signó Capitannio? ''Cap. Oh, Señor D. Pasqual, a che boen tiempo legata! Poco antes V.M., aver una embaszada che m'ha enviado della mea Maoma. Chiera c... 51253 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="G.Musso" /></noinclude><section begin="1" /> poei prexáse. ''Cap. Decilde a Maoma che me embie un pedazo moi gruesso de calamita de su sepolcro, por che alla quieto hazer che mi corazón de hierro se me tire en medio del pechio che yà, por ser tan ancho, no poede caber en un lado. ''Pasq.'' (Vuöggio remediaghe fin che son a tempo.) Signó Capitannio? ''Cap. Oh, Señor D. Pasqual, a che boen tiempo legata! Poco antes V.M., aver una embaszada che m'ha enviado della mea Maoma. Chiera che te la conte? ''Pasq.'' No de grazia, che no posso fermáme ninte sentí. 98 <section end="1" /> <section begin="2" /><section end="2" /> [[Categoria:I doi anelli scimmili]] [[Categoria:Ms E IV 3]]<noinclude></noinclude> qndow8hqez0xy3swqqsnmbu5u5nyqml 51254 51253 2026-05-13T19:18:55Z G.Musso 34 51254 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="G.Musso" /></noinclude><section begin="1" /> poei prexáse. ''Cap. Decilde a Maoma che me embie un pedazo moi gruesso de calamita de su sepolcro, por che alla quieto hazer che mi corazón de hierro se me tire en medio del pechio che yà, por ser tan ancho, no poede caber en un lado. ''Pasq.'' (Vuöggio remediaghe fin che son a tempo.) Signó Capitannio? ''Cap. Oh, Señor D. Pasqual, a che boen tiempo legata! Poco antes V.M., aver una embaszada che m'ha enviado della mea Maoma. Chiera che te la conte? ''Pasq.'' No de grazia, che no posso fermáme ninte sentí. <section end="1" /> <section begin="2" /><section end="2" /> [[Categoria:I doi anelli scimmili]] [[Categoria:Ms E IV 3]]<noinclude></noinclude> 80v884l4qtsvp38lsbsp9szb5p8mvlx