ဝီကီရင်းမြစ် mywikisource https://my.wikisource.org/wiki/%E1%80%97%E1%80%9F%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%85%E1%80%AC%E1%80%99%E1%80%BB%E1%80%80%E1%80%BA%E1%80%94%E1%80%BE%E1%80%AC MediaWiki 1.46.0-wmf.24 first-letter မီဒီယာ အထူး ဆွေးနွေးချက် အသုံးပြုသူ အသုံးပြုသူ ဆွေးနွေးချက် ဝီကီရင်းမြစ် ဝီကီရင်းမြစ် ဆွေးနွေးချက် ဖိုင် ဖိုင် ဆွေးနွေးချက် မီဒီယာဝီကီ မီဒီယာဝီကီ ဆွေးနွေးချက် တမ်းပလိတ် တမ်းပလိတ် ဆွေးနွေးချက် အကူအညီ အကူအညီ ဆွေးနွေးချက် ကဏ္ဍ ကဏ္ဍ ဆွေးနွေးချက် မုခ်ဝ မုခ်ဝ ဆွေးနွေးချက် စာရေးသူ စာရေးသူ ဆွေးနွေးချက် ဘာသာပြန် ဘာသာပြန် ဆွေးနွေးချက် စာမျက်နှာ စာမျက်နှာ ဆွေးနွေးချက် အညွှန်း အညွှန်း ဆွေးနွေးချက် TimedText TimedText talk မော်ဂျူး မော်ဂျူး ဆွေးနွေးချက် Event Event talk 0 6254 21889 2026-04-15T17:46:27Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၁/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၀..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21889 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၁/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၀/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-31 <h3>ပယောဂဝိပတ္တိကြောင့် အကျိုးပေးခွင့်ရသွားသော အကုသိုလ်ကံ</h3> <p>နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ ဒကာတော် အဇာတသတ်တို့ ဆိုကြပါစို့။ ညက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်က ပျက်စီးသွားပြီ။ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်နဲ့ မပြည့်စုံတဲ့အတွက်၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်က တားမြစ်ထားလိုက်တော့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကြောင့် ရရှိမယ့် သောတာပတ္တိဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေ၊ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်က ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသေးလား? မရှိတော့ဘူး။ သောတာပန်မဂ်ဉာဏ်လည်း မရနိုင်တော့ဘူး၊ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အကျိုးတရားတွေလည်း မရနိုင်တော့ဘူး။</p> <p>အကျိုးပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ ပယောဂဝိပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သီလပျက်စီးခြင်း ပယောဂပေါ့နော်။ သမာဓိပျက်စီးခြင်း၊ ပညာပျက်စီးခြင်း၊ လုံ့လပယောဂ ပျက်စီးခြင်းဆိုတဲ့ ပယောဂဝိပတ္တိတွေကို အစွဲပြုပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတော့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေက သူ့ကို အကျိုးပေးသွားပြီ။ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတော့ လောကုမ္ဘီငရဲ ရောက်ရှိသွားတယ်နော်။</p> <h3>ပါရမီရှိသော်လည်း ပယောဂချို့ယွင်းမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ</h3> <p>အကယ်၍သာ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်နဲ့ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်၊ ထိုသူတော်ကောင်းတွေဟာ ဘာဖြစ်နိုင်လဲဆိုတော့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ရဖို့ ပါရမီမျိုးစေ့ လုံလောက်ပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတော့ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက် ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ပယောဂဝိပတ္တိစက်နဲ့ သွားပေါင်းမိလိုက်တော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ လောကုမ္ဘီငရဲ ရောက်သွားတယ်။</p> <p>သို့သော် နောင်တစ်ချိန်အခါမှာ၊ နောင်ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကျရင် ဆရာဖြစ်တဲ့ အရှင်ဒေဝဒတ်သည် ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိမယ့် သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သလို၊ တပည့်ဖြစ်တဲ့ အဇာတသတ်ဟာလည်း တချိန်မှာ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိမယ့် သူတော်ကောင်းတစ်ဦးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အချိန်အခါဆိုတာတော့ အတိအကျ သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး။ ဆရာဖြစ်တဲ့ အရှင်ဒေဝဒတ်အတွက်ကတော့ နောင်ကမ္ဘာတစ်သိန်းကျော်ရင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ ဗျာဒိတ်ပန်း ဆင်မြန်းထားပြီး ဖြစ်တယ်။ တပည့်ဖြစ်နေတဲ့ အဇာတသတ်ကတော့ ဝိဇိတာဝီနဲ့ တူပါတယ်နော်၊ ဝိဇိတာဝီအမည်ရှိသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ဗျာဒိတ်စကားတော့ ရှိတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာဆိုတာတော့ အတိအကျ သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး။</p> <h3>သမ္ပတ္တိလေးပါးနှင့် အကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>ဒါကြောင့် "စတုဟိ သမ္ပတ္တိဟိ ပဋိဗာဟိတံ ပါပကမ္မံ ဝိပတ္တိယော အာဂမ္မ ဝိပစ္စတိ"။ ဤသို့လျှင် သမ္ပတ္တိတရား လေးပါးတို့က ဘာတွေလဲဆိုတော့— ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ။ ဒီသမ္ပတ္တိတရား လေးပါးက ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့၊ ဧဝံ—ဤသို့လျှင် သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးတို့သည် ပဋိဗာဟိတံ—ပိတ်ပင်၍ ထားအပ်သော၊ ပါပကမ္မံ—မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံသည် ဝိပါကအကျိုးကို သတ္တဝါအား မပေးမူ၍၊ ဝိပတ္တိလေးပါးတို့ကို အာဂမ္မ—အစွဲပြု၍ ဝိပစ္စတိ—အကျိုးပေးနိုင်၏။</p> <p>သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အချိန်မှာ အကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ဘူး၊ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးက တားမြစ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီလို သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနှင့် ပြည့်စုံခိုက်မှာ အကျိုးပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေဟာ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ သွားပြီး ပေါင်းစုံမိတဲ့ အချိန်အခါမှာတော့ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးကို အစွဲပြုပြီးတော့ မကောင်းတဲ့ အကျိုးတွေကို ပေးတတ်တယ်။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် မိမိတို့ဟာ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါး ပြည့်စုံအောင် အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်နေဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုတယ်နော်။ သံသရာခရီး သွားနေကြမယ့်သူ၊ သံသရာတစ်ခွင် ကျင်လည်ရမယ့် သူတော်ကောင်းတွေအဖို့ သမ္ပတ္တိတရား လေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံနေဖို့တော့ လိုအပ်နေပြီနော်။</p> <h3>မျောက်ထမင်းထုပ်ရသလို ဖျက်ဆီးမိသော အခွင့်အရေး</h3> <p>ဥပမာလေးနဲ့ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဆက်ပြီး ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။ ယောက်ျားတစ်ဦး ဆိုကြပါစို့။ ယောက်ျားတစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ခုသော တိုင်းပြည်အတွက် တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်လိုက်တယ်။ ထမ်းဆောင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ဘုရင်မင်းကြီးက သူ့ကို အားရကျေနပ်တော်မူပါတယ်။ အားရကျေနပ်တဲ့အတွက် ရာထူးတစ်ခု ပေးပြီးတော့ ဇနပုဒ်တစ်ခုကို အပိုင်စားဖို့ရာအတွက် ပေးသနားတော်မူလိုက်ပါတယ်။</p> <p>ဘေးသနားတော်မူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုရင်၊ ဒီဇနပုဒ်ကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာဖြင့် စီမံခန့်ခွဲဖို့ရန် သူက မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဇနပုဒ်မှာရှိတဲ့ အခွန်အတုတ်တွေကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ သုံးစွဲဖို့အတွက် ပယောဂသမ္ပတ္တိဆိုတဲ့ သတိနဲ့ သူက လွတ်ထွက်သွားတယ်။ ရိုရိုသေသေနဲ့ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ ဇနပုဒ်ကို ရရှိတဲ့အခါမှာ သူက ဘာတွေလုပ်သလဲ။</p> <p>ဘုန်းကြီးတို့ မြန်မာစကားပုံမှာတော့ "မျောက်အုန်းသီးရသလို" ဆိုတဲ့ စကားပုံလေးတစ်ခု ရှိတယ်နော်။ အခု ဒီအဋ္ဌကထာမှာတော့ "မက္ကဋေန လိတ္တပုတ္တံ ဝိယ" ဆိုပြီး ဒီလို ဖွင့်ဆိုထားတယ်။ မျောက်များသည် တောထဲမှာ ထမင်းထုပ်တစ်ခုကို ရရင် အဲ့ဒီထမင်းထုပ်ကို သူတို့ ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး၊ ထမင်းထုပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။ အေး၊ ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ သူက ဇနပုဒ်ကို ရတဲ့အခါမှာ မျောက်က ထမင်းထုပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သလို၊ ဒီဇနပုဒ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သူက ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။</p> <h3>အာဏာအလွဲသုံးစားပြုမှုနှင့် နောက်ဆုံးနိဂုံး</h3> <p>ဘယ်လိုဖျက်ဆီးလဲဆိုတော့ ဒီဇနပုဒ် သူပိုင်နေတဲ့ အတွင်းမှာ နေထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဆီမှာ မြင်းကောင်းကောင်းရှိရင် အဲ့ဒီမြင်းကို အဓမ္မ သိမ်းပိုက်လိုက်တာပဲ။ ဆင်ကောင်းကောင်း၊ နွားကောင်းကောင်း ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း အဲ့ဒီမြင်းတွေ၊ ဆင်တွေ၊ နွားတွေ—ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ ရတနာဟူသမျှကို သူ အကုန်လုံး သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် အဓမ္မ သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။ ကျွန်ယောက်ျားကောင်းကောင်း၊ ကျွန်မိန်းမကောင်းကောင်း ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း အဲ့ဒီကျွန်တွေကို သူက အဓမ္မ အတင်းသိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။ လယ်တွေ၊ ဥယျာဉ်တွေ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း၊ ထိုလယ်တွေ၊ ဥယျာဉ်တွေကို သူနှစ်သက်တယ်ဆိုရင် အကုန်လုံး သိမ်းလိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီဥယျာဉ်က အသီးအနှံနဲ့ ပြည့်စုံတယ်၊ ဒီလယ်ယာက ကောက်စပါးနဲ့ သိပ်ပြီးတော့ အထွက်ကောင်းတယ်ဆိုရင် သူ အတင်းသိမ်းပိုက်လိုက်တာပဲ။</p> <p>အားလုံး ဒီလို ပလ္ကာရပြုပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဇနပုဒ်မှာနေတဲ့ လူသားတွေကလည်း မစွမ်းနိုင်ဖြစ်နေကြပြီ။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ သူက မင်းကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်၊ အာဏာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။ မင်းကျွမ်းဝင်နေတဲ့အတွက် အာဏာကလည်း လက်ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခု ဘာမှ ပြောဆိုဖို့ရာအတွက် မရဲမဝံ့ ဖြစ်နေကြပြီ။</p> <p>ဖြစ်နေတဲ့အခါကျတော့ တစ်ချိန်မှာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က နည်းနည်းမှ စောင့်စည်းမှု မရှိဘူး။ စောင့်စည်းမှု မရှိတော့ သူ ဘာလုပ်လိုက်သလဲဆိုရင်၊ သူ့ထက် ရာထူးဌာနအားဖြင့် အဆင့်မြင့်နေတဲ့ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ မှူးကြီးမတ်ရာ တစ်ဦးကို သွားပြီး စော်ကားလိုက်တယ်။ စော်ကားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီမှူးကြီးမတ်ရာက ဘာလုပ်သလဲ။ သူ့ကို အတင်း ဖမ်းချုပ်တယ်။ ဖမ်းချုပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ဘုရင်ထံ အကျိုးအကြောင်း တင်ပြလျှောက်ထားပြီးတော့ ထောင်သွင်းလိုက်တယ်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဤသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တိုက်ခရိုင် ဇနပုဒ်ကို ဖျက်ဆီးနေပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း သူ့ကို ဖမ်းယူစေတယ်။ အကျဉ်းထောင်အတွင်းမှာ သွင်းပြီးတော့ ထားလိုက်တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအချိန်မှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေတဲ့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ "ကဲ၊ ဤသို့ရှိတဲ့ ယောက်ျားဟာ တိုင်းပြည်မှာ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မတရား ယူဆောင်ပါသလဲ" ဆိုပြီးတော့ တိုင်းပြည်ကို စည်လည်စေတယ်။ "အလုခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံး မင်းရင်ပြင်မှာ စည်းဝေးစေ" ဆိုပြီးတော့ စည်လည်မောင်းခတ်လိုက်တယ်။ လူတွေ လာလိုက်ကြတာ ထောင်သောင်းချီပြီး လာကြတယ်နော်။</p> <h3>တရားစွဲဆိုခြင်းနှင့် သေဒဏ်စီရင်ခြင်း ဥပမာ</h3> <p>ထောင်ထဲကို ရောက်သွားတဲ့အခါ လူတွေက စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး ဘာပြောကြလဲဆိုတော့ "မယံ ဣဒံ ဂေဟံ၊ မယံ ဣဒံ ဂေဟံ"— ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဤမည်သော အိမ်ကို အဓမ္မ သိမ်းပိုက်ယူငင်ထားပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဤမည်သော ဥစ္စာပစ္စည်းကို အတင်းအဓမ္မ ယူငင်သိမ်းပိုက်ထားပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ တည်မှီရာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ထားပါတယ်ဆိုပြီးတော့၊ ကြွေးကြော်သံ ထောင်သောင်းချီပြီးတော့ တစ်ခါတည်း မင်းရင်ပြင်မှာ ကြွေးကြော်ကြတယ်၊ အော်ဟစ်ကြတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအချိန်မှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း အလွန့်အလွန် ဒေါသထွက်တာနဲ့ ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို အမျိုးမျိုးသော နှောင်ဖွဲ့ခြင်းဖြင့် နှောင်ဖွဲ့၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲစေပြီးတော့ သူ့ကို သေဒဏ်အမိန့် ပေးလိုက်တယ်။ သေဒဏ်အမိန့် ပေးပြီးတဲ့အခါမှာ ဒီလောက်နဲ့ မကျေနပ်သေးဘဲ ဘာလုပ်သလဲဆိုရင်၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို သုသာန်မှာ သွားပြီးတော့ စွန့်ပစ်စေတယ်။ စွန့်ပစ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူ့ကိုလည်း သံခြေချင်းနဲ့ ခတ်ထားစေဆိုပြီး ဒီလို အမိန့်ချလိုက်တယ်။ ဒါက ဥပမာ စကားရပ်ကလေး တစ်ခုပေါ့နော်။</p> <h3>ကုသိုလ်ကံနှင့် နတ်ပြည်ရောက်ခြင်း ဥပမေယျ</h3> <p>အဲ့ဒီဥပမာလေးကို ဥပမေယျအနေနဲ့ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ရှင်းပြထားပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ ဒီယောက်ျားဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ရှင်ဘုရင် ကျေနပ်လောက်အောင် ထမ်းဆောင်လိုက်တဲ့အတွက်၊ ရှင်ဘုရင်က ကျေနပ်လို့ သူ့ကို ရာထူးဌာနန္တရတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ ဇနပုဒ် တိုင်းနိုင်ငံကိုလည်း အပိုင်စား ပေးသနားတော်မူလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလို ပေးခြင်းဟာ ဘာနဲ့တူသလဲဆိုရင်၊ ပုထုဇဉ် သတ္တဝါတစ်ဦးဟာ တစ်စုံတစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတစ်ခုကို ပြုလိုက်လို့၊ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် ကုသိုလ်ကံက ပင့်တင်လိုက်တဲ့အခါ နတ်ပြည် နတ်လောက ရောက်ရှိသွားတာနဲ့ တူပါတယ်။</p> <p>နတ်ပြည် နတ်လောက ရောက်ရှိသွားခြင်းဟာ ခုနက "ကံ" လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တရားမင်းကို ကျေနပ်အောင် ရွက်ဆောင်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ရာထူးဌာနန္တရ ရတာနဲ့ သိပ်တူတယ်။ ဒီနေရာမှာ "ကံ" က ရှင်ဘုရင်နဲ့ တူပါတယ်။ မိမိတို့က ကောင်းတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တစ်ခုကို ရွက်ဆောင်လိုက်တဲ့အတွက်၊ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံက နတ်ပြည်ကို ပင့်တင်လိုက်တာဟာ ရှင်ဘုရင်က ရာထူးပေးလိုက်တာနဲ့ သိပ်တူတာပေါ့။</p> <h3>နတ်ပြည်ရှိ ဂတိသမ္ပတ္တိနှင့် အကုသိုလ်ကံတို့၏ အားပြိုင်မှု</h3> <p>နတ်ပြည် နတ်လောက ရောက်ရင် ဘာလုပ်သလဲဆိုတာတော့ ဘုန်းကြီးလည်း အတိအကျ မသိဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ပြောသလိုပဲ၊ တစ်ဖက် ၅၀၀ တောင် မခံနိုင်လို့ မီးတောင် ပြတ်ထွက်သွားတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့လေ။ အဲ့ဒီလို တစ်ခုခုတော့ သူ လုပ်ပါလိမ့်မယ်။ နတ်ပြည်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ မကောင်းတဲ့ ဒုစရိုက်ကလေးတွေကတော့ လက်သွက်ပြီး လွန်ကျူးမိလိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ လူသားတို့က ခုနက ဇနပုဒ်တစ်ခုကို ကုသိုလ်ကံရဲ့ ဆောင်ရွက်ချက်ကြောင့် အပိုင်စား ရလိုက်သလိုပါပဲ။ အပိုင်စား ရတဲ့အချိန်မှာ သူက သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ ဥစ္စာတွေကို အတင်းနှိပ်စက် သိမ်းယူနေပေမဲ့လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုမှ မပြောရဲဘူး။ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ နတ်ပြည်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ အကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ရန်အတွက် အခွင့်မရနိုင်သေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဂတိသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်တဲ့ "ဂတိ" နဲ့ ပြည့်စုံနေလို့ပါ။ အဲ့ဒီ နတ်ပြည် နတ်လောကမှာ အကုသိုလ်ကံက ဝင်ရောက်ပြီး အကျိုးပေးဖို့ ဘယ်လိုမှ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ခုနက ရာထူးဌာနန္တရ ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လက်အောက်ခံ လူတန်းစားတွေက ပြန်ပြီး မပြောရဲသလိုပဲ၊ အကုသိုလ်ကံတွေကလည်း နတ်ပြည်လောကမှာ သွားပြီး အကျိုးမပေးနိုင်ဘဲ ငြိမ်နေရတယ်ပေါ့။</p> <h3>ကုသိုလ်အရှိန်ကုန်ခြင်းနှင့် သိကြားမင်း၏ သာဓက</h3> <p>ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ မိမိထက် ရာထူးဌာန အဆင့်မြင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို သွားပြီး စော်ကားမိတဲ့အခါ၊ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဒေါသထွက်ပြီး ဖမ်းချုပ် ရိုက်နှက်၊ ရှင်ဘုရင်ကို တင်ပြပြီး ထောင်သွင်းလိုက်တာနဲ့ ဘာနဲ့တူလဲဆိုရင်— ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ နတ်ပြည်လောကမှာ ဖြစ်သော်လည်း၊ လူ့ဘဝတုန်းက ပြုခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံရဲ့ စွမ်းအင် အရှိန်အဝါ ကုန်သွားပြီဆိုရင် ပြန်လျှောကျတာပဲ။</p> <p>ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေက မလျှောကျတာလဲလို့ မေးရင်တော့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ "သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ခုနစ်ဖြာ" အထုပ်အပိုး ပါသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပါ။ အဲ့ဒီ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ အထုပ်အပိုး ပါမသွားဘူးဆိုရင်တော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ တစ်နေ့မှာ လျှောကျတာပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နတ်ပြည်မှာ ဥပုသ်စောင့်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ပါ့မလား။ မလွယ်ဘူးနော်။ ဘုန်းကြီး လူဝတ်ကြောင်ဘဝတုန်းက ဒကာတွေ ပြောဖူးတာ ရှိတယ်— သိကြားမင်းကြီး လာပြီး ဥပုသ်စောင့်တဲ့ ကျောက်ဖျာဆိုတာ ရှိသတဲ့။ ဘုန်းကြီးလည်း သိပ်ကြည့်ချင်လို့ တစ်နေ့ အပင်ပန်းခံပြီး သွားကြည့်ဖူးတယ်။ သိကြားမင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ လာပြီး ဥပုသ်စောင့်ရသလဲဆိုတော့၊ သူ့မှာ နတ်သမီး ခြံရံတာက နှစ်ဖက် ၅၀၀ မကဘူး၊ နှစ်ကုဋေလောက် ရှိတာနော်။ အဲ့ဒီလောက် များနေတဲ့အခါကျတော့ ဟိုမှာ ဥပုသ်စောင့်ဖို့ဆိုတာ စိတ်က သိပ်မလွယ်ဘူး။</p> <p>မလွယ်တဲ့အချိန်မှာ ကာမဂုဏ်နဲ့ မွေ့လျော်နေတော့၊ ဒီစိတ်ထားဟာ အကုသိုလ်ပဲ။ အဲ့ဒီ အကုသိုလ်တွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလားဆိုတော့ ရှိပါတယ်။ ဒကာတော် သိကြားမင်း အပျော်ကြီး ပျော်နေရင်းနဲ့ တစ်နေ့ နတ်ပန်းတွေ ညှိုးလာပြီ၊ အဝတ်အစားတွေ ညှိုးနွမ်းလာပြီ၊ လက်ကလိကြားက ချွေးတွေ ယိုစီးလာပြီ။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ မကြာမီ ခုနစ်ရက်အတွင်း စုတေပြီး ငရဲရောက်တော့မယ်ဆိုတာ မြင်တော့၊ ထိုအချိန်မှာ ဘုရားကို လာပြီး အားကိုးတကြီးနဲ့ ကန်တော့ပါတယ်။ ဘုရားရှင်ကလည်း သူ့ရဲ့ ဣန္ဒြေတွေ မရင့်ကျက်သေးလို့ အဖူးမခံလိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခုနစ်ရက် မပြည့်ခင် တစ်နေ့မှာ၊ အိန္ဒသာလဂူအတွင်းမှာ ပဉ္စသီခနတ်သားကို ရှေ့သွားပြုပြီး ဘုရားရှင်ကို ဖူးမြော်တဲ့အခါ၊ ဣန္ဒြေတွေ ရင့်ကျက်လာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ဘုရားရှင်က "သက္ကပဥှသုတ္တံ" ဒေသနာတော်ကို ဟောကြားပေးပါတယ်။ ထိုအချိန်မှာ သောတာပန် ဖြစ်သွားတယ်။ အကယ်၍သာ ထိုအချိန်မှာ ဘုရားမရှိလို့ သောတာပတ္တိမဂ် မရရင်၊ ဒီဒကာတော် သိကြားမင်းဟာ ဘယ်ရောက်မလဲ— ငရဲရောက်မှာပေါ့။</p> <h3>သူတော်ကောင်းဥစ္စာနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်</h3> <p>အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ၊ ဒီမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခုက နတ်ပြည်ရောက်အောင် ပင့်တင်ပေးလိုက်ပေမဲ့၊ ဒီကံရဲ့ အရှိန်အဝါ ကုန်သွားပြီဆိုရင် (ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကံမှာ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ခြံရံထားမှု မရှိလို့) ပြန်လျှောကျရပါတယ်။</p> <p>ဒီနေရာမှာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘုန်းကြီး သဘောပေါက်အောင် နည်းနည်း ထပ်ပြောပါ့မယ်။ "သဒ္ဓါတရား" ဆိုတာကတော့ ဒီအပိုင်းမှာ သမထ၊ ဝိပဿနာ နှစ်ပိုင်းလုံးနဲ့ ဆက်ဆံနေပေမဲ့ ဝိပဿနာပိုင်းကို အထူး ရည်ညွှန်းထားပါတယ်နော်။ သဒ္ဓါဆိုတာ ယုံကြည်ချက် စွမ်းအင်ပါ။ ဘာတွေကို ယုံကြည်လဲဆိုတော့ "သစ္စာလေးပါး" အပေါ်မှာ ယုံကြည်မှုကို အဓိက ထားပါတယ်။ ဒုက္ခသစ္စာ ဧကန်မှန်တယ်၊ သမုဒယသစ္စာ ဧကန်မှန်တယ်၊ နိရောဓသစ္စာ ဧကန်မှန်တယ်၊ မဂ္ဂသစ္စာ ဧကန်မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်တာပါ။</p> <p>ဘယ်မှာ ယုံကြည်တာလဲဆိုတော့ မိမိကိုယ်တိုင်က ဒုက္ခသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ ခန္ဓာငါးပါးတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမြင်တာပါ။ အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် စသည်ဖြင့် ၁၁ မျိုးသော အချက်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဥပါဒါနက္ခန္ဓာ ငါးပါးကို မိမိကိုယ်တိုင် ဉာဏ်ဖြင့် ပိုင်းခြားပြီး သိမ်းဆည်းတတ်ပြီဆိုရင်၊ ဒီဒုက္ခသစ္စာတရားကို သိနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ဆက်စပ်ပြီးတော့ ယုံကြည်ချက် စွမ်းအင်ဟာ ခိုင်မြဲမလာဘူးလား— ခိုင်မြဲလာပါတယ်။ ဒီဒုက္ခသစ္စာဖြစ်တဲ့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေဟာ ရှုလို့မရပါဘူးလို့ သူများက ဘယ်လိုပဲ ပြောပေမဲ့လည်း၊ မိမိကိုယ်တိုင်က ရှုလို့မြင်ပြီဆိုရင် ယုံကြည်ချက်စွမ်းအင် ခိုင်မြဲသွားပြီနော်။</p> <p>အေး၊ အလားတူပဲ။ အတိတ်ဘဝ ထိုထိုက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ သမုဒယသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်၊ သင်္ခါရ၊ ကံတွေကြောင့် ဒီဘဝမှာ ခန္ဓာငါးပါး ဒုက္ခသစ္စာတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်ပုံ၊ ဒီဘဝမှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်၊ သင်္ခါရ၊ ကံ အမည်ရတဲ့ သမုဒယသစ္စာတရားတွေကြောင့် နောင်အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခသစ္စာတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်ပုံ— ဒီလို အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်နေတဲ့ သဘောတွေကို အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ မိမိရဲ့ သမာဓိ၊ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ သိမ်းဆည်းနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ခိုင်မြဲတဲ့ သဒ္ဓါတရား ဖြစ်သွားတာပါပဲ။</p> <h3>ဝိပဿနာဉာဏ်နှင့် ခိုင်မြဲသော သဒ္ဓါတရား</h3> <p>ထိုအချိန်အခါမှာ "အကြောင်းတရားကြောင့် အကျိုးတရား ဖြစ်ပေါ်တယ်" ဆိုတဲ့ ကမ္မဿကတာ သမာဓိဉာဏ်သည် မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်မှာ ကိန်းဝပ်မလာဘူးလားဆိုတော့ ကိန်းဝပ်လာပြီ။ သမုဒယသစ္စာကြောင့် ဒုက္ခသစ္စာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းသည်— "သမုဒယသစ္စာသည် ဒုက္ခသစ္စာကို ဖြစ်စေနိုင်သည့် အစွမ်းရှိတယ်" ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်လည်း ခိုင်မြဲမလာဘူးလား။ ခိုင်မြဲနေပြီ။ အဲ့ဒီ ယုံကြည်ချက်သည် "သဒ္ဓါ" ဆိုတဲ့ ဥစ္စာပဲနော်။ ဒီယုံကြည်ချက်က သတ္တဝါတစ်ဦးကို အပါယ်လေးဘုံကနေ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။</p> <p>ဒီလောက်တင်လားဆိုတော့ မကသေးဘူး။ ဒီဒုက္ခသစ္စာတရား၊ သမုဒယသစ္စာတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်— ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးခြင်းဖြင့် နှိပ်စက်ခံနေရတဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ မပျက်စီးဘဲ အကြိတ်အခဲ အခိုင်အမာ တည်ရှိနေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ အနတ္တသဘောတွေကို သမာဓိပညာဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့ နောက်တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ဒီဒုက္ခသစ္စာတရား၊ သမုဒယသစ္စာတရား နှစ်ပါးတို့ရဲ့ ခဏမစဲ တဖွဲဖွဲ ချုပ်ငြိမ်းနေတဲ့ ခဏိကနိရောဓ၊ တဒင်္ဂနိရောဓလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လောကီနိရောဓသစ္စာကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိလိုက်လို့ရှိရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ လောကီနိရောဓသစ္စာတရား ကိန်းဝပ်တယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်သိနေတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အဖို့— "ထိုသင်္ခါရတရားတို့သည် အနိစ္စတရားမှန်တယ်၊ ဒုက္ခတရားမှန်တယ်၊ မပျက်စီးဘဲ အခိုင်အမာ အနှစ်သာရ ရှိနေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ အနတ္တတရားတွေသာ မှန်တယ်" ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်သည် ခိုင်မြဲမသွားဘူးလား။ ခိုင်မြဲသွားပြီ။ ဒီသဒ္ဓါလေးက သိပ်အဆင့်မြင့်သွားပြီ။</p> <p>ကဲ... အဲ့ဒီအဆင့်လောက်ပဲ ထားဦးတော့။ ဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လိုက်ရင်တော့ နိဗ္ဗာန် မြင်ပြီ။ နိဗ္ဗာန်ကိုသာ ကိုယ်တိုင် ဆင်ခြင်သွားရင်တော့ ဒီသာမန်သဒ္ဓါတရားထက် ပိုပြီးတော့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး သဒ္ဓါတရား ဖြစ်သွားပါပြီ။</p> <h3>သူတော်ကောင်းဥစ္စာ (၅) ပါးနှင့် ဗိုလ်ငါးပါး</h3> <p>ကဲ... အဲ့ဒီအဆင့် မရောက်သေးဘူး ထားဦးတော့နော်။ အခု ဘုန်းကြီး ပြောချင်တဲ့ အဆင့်လေးက ဝိပဿနာပိုင်းမှာပါ။ ဒီတော့ ဒီဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ သမုဒယသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ ထိုဒုက္ခသစ္စာ သမုဒယသစ္စာတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိရှိတယ်ဆိုရင် ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီသစ္စာလေးပါးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ယုံကြည်ချက် "သဒ္ဓါတရား" စွမ်းအင်သည် ခိုင်မြဲသွားပြီ။</p> <p>ထိုသစ္စာလေးပါးကို သိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်နေတဲ့ "ဝီရိယ" စွမ်းအားကော မရှိဘူးလား။ ရှိလာပြီ။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ— ဝီရိယဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာလည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ရှိနေပြီ။ "သတိ"— ဒုက္ခသစ္စာကို မမေ့ပျောက်ခြင်း သဘော။ မမေ့ပျောက်ဘူးဆိုတာက ဘာပြောတာလဲဆိုတော့၊ ဒီဒုက္ခသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် သိမ်းဆည်းကြည့်ပါ၊ ဉာဏ်နဲ့ ပိုင်းခြားရှုကြည့်ပါ၊ ပြန်ပြီးတော့ အမှတ်ရတယ်၊ ပြန်ရှုလို့ ရတယ်ဆိုရင် မမေ့ပျောက်ဘူး။ အကယ်၍ မေ့သွားပြီ ပျောက်သွားပြီဆိုရင် ဒါကို သတိလို့ ခေါ်မလား။ မခေါ်ဘူး။ မမေ့ပျောက်ဘူးဆိုရင် "သတိ" ဆိုတဲ့ ဥစ္စာ ပြည့်စုံပြီ။</p> <p>"သမာဓိ"— ဒုက္ခသစ္စာတရားတွေကို ပြန်လည်ရှုမှတ်တဲ့အခါ ဒုက္ခသစ္စာတရားအပေါ်၌ စိတ်က ကောင်းစွာ တည်နေတယ်။ သမုဒယသစ္စာတရားတွေကို ပြန်ရှုရင် သမုဒယသစ္စာတရားအပေါ်၌ စိတ်ကောင်းစွာ တည်တယ်။ ထိုဒုက္ခသစ္စာ သမုဒယသစ္စာတရား နှစ်ပါးတို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ပြန်ရှုရင် ထိုအနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အခြင်းအရာမှာ စိတ်တွေ ကောင်းစွာ တည်တယ်။ ဒါ သမာဓိနော်။ သမာဓိဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ တစ်ခုရပြီ။</p> <p>ဒုက္ခသစ္စာကို ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် ဘာလဲဆိုတော့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ "ပညာ"။ သမုဒယသစ္စာကို ထိုးထွင်းသိတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ပညာ။ ဒုက္ခသစ္စာ သမုဒယသစ္စာတရား နှစ်ပါးတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ထိုးထွင်းသိရှိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ပညာ။ ပေါင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ဘယ်နှစ်ခု ဖြစ်သွားလဲ။ ငါးခု။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ— ပေါင်းလိုက်တော့ ငါးခု။ ဒါက လောကီ သူတော်ကောင်းဥစ္စာပါ။</p> <h3>လောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာနှင့် ဣန္ဒြေငါးပါး</h3> <p>အကယ်၍များ နိဗ္ဗာန်ကို မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ နိဗ္ဗာန်ကို မြင်နေတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ လောကုတ္တရာ အမည်ရနေတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာများ ကိန်းဝပ်မသွားဘူးလား။ ကိန်းဝပ်သွားပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့ သဒ္ဓါက နိဗ္ဗာန်ကို— ဒီအရိယာမဂ်တရား၊ အရိယာဖိုလ်တရားတွေက အသင်္ခတ အနတ္တနိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံယူကြပါတယ်နော်။ အာရုံယူနေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုပြီးတော့ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့နေရတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းအဖို့ "နိဗ္ဗာန်တရားသည် ဧကန်စင်စစ် ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ခိုင်မြဲမသွားဘူးလား။ ခိုင်မြဲသွားပြီ။</p> <p>ထိုနိဗ္ဗာန်အာရုံကို ထိုးထွင်းသိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်နေတဲ့ ဝီရိယကိုလည်း ထိုအချိန်အခါမှာ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ ဝီရိယဆိုတဲ့ ဥစ္စာလည်း ပြည့်စုံတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို အမှတ်ရနေတဲ့ သတိလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ နိဗ္ဗာန်အာရုံပေါ်မှာ ကောင်းစွာ တည်နေတဲ့ သမာဓိလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ပညာဉာဏ်လည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ ဘယ်နှစ်ခုလဲ။ ငါးခု။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာပဲ။ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါးပဲ။ ဒါက လောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ။</p> <p>ဒီလောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါး ရရှိရေးအတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘာလုပ်ရလဲဆိုတော့ လောကီသဒ္ဓါ၊ လောကီသူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါးကို ပထမ ရရှိအောင် ကြိုးစားရပါတယ်။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ— ဒီလောကီသူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါးကို "ဣန္ဒြေငါးပါး" လို့လည်း ခေါ်တယ်၊ "ဗိုလ်ငါးပါး" လို့လည်း ခေါ်တယ်။ ဣန္ဒြေဆိုတာက နိဗ္ဗာန်ကို သွားတဲ့အခါမှာ နိဗ္ဗာန်သွားရာ လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကို ဘေးသို့ တိမ်းစောင်းပြီး ကျမသွားအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလို့ ဒီလို ခေါ်တယ်။ "Controlling faculty" ဆိုပြီး သူတို့က ဘာသာပြန်တယ်။</p> <p>ဘုန်းကြီး အင်္ဂလိပ်လို ပြောချင်လို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်လွယ်အောင် ဘာသာပြန်တဲ့ စကားလုံး ပြောတာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်လောက တစ်ခါက တစ်ဦးက လာလျှောက်တယ်။ "တပည့်တော် ဘုရား... ဥပေက္ခာဆိုတာ နားမလည်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်လို ဖတ်ကြည့်မှ နားလည်သွားတယ်" တဲ့။ ဟာ... ဒုက္ခပဲ။ ဘယ်လိုများ ဖြစ်သလဲလို့ မေးကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့မှ ဥပေက္ခာဆိုတဲ့ စကားလုံးကို "Equanimity" လို့ ဘာသာပြန်လိုက်မှ တပည့်တော်က ရှင်းတယ်တဲ့။ အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ အယူအဆနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက အင်္ဂလိပ်စာကို တစ်ဖက်သတ် လေ့လာထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တော့ အင်္ဂလိပ်လို စဉ်းစားတယ်။</p> <p>အဲ့ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ— ငါးခု။ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လဲဆိုတော့ "ဒီလမ်းက သွားရတယ်" အဲ့ဒီ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ တိမ်းစောင်းပြီးတော့ ဘေးသို့ ကျမသွားအောင် မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်— ဒီငါးခုကို ဘာလို့ ခေါ်လဲဆိုတော့ ဣန္ဒြေငါးပါး။ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားဖြင့် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူတို့ကို ဗိုလ်ငါးပါးလို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီ ဣန္ဒြေငါးပါးနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး၊ ဒီဗိုလ်ငါးပါးဆိုတဲ့ စွမ်းအင်ကြီး ငါးခုလည်း မရှိဘူးဆိုရင် နတ်ပြည်ရောက်သွားတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ငရဲကို ပြန်လည်ရောက်နိုင်တဲ့ သဘော ရှိနေတယ်။ ဒါ ဘာကို ပြောချင်တာလဲဆိုတော့— နတ်ပြည်ကျမှ အပျော်ကြီး ပျော်မယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ဘုန်းကြီးက ကြိုတင်သတိပေးတာပါနော်။</p> <h3>ဂတိဝိပတ္တိနှင့် အကုသိုလ်ကံတို့၏ ဝိုင်းဝန်းနှိပ်စက်ပုံ</h3> <p>နတ်ပြည်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ခုနက ဣန္ဒြေတို့ဖြင့် စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားက မရှိဘူး။ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်မရှိတဲ့အတွက် ထိုနတ်ပြည်ကနေ စုတေပြီးတော့ ဘယ်ရောက်ပြန်သလဲဆိုရင်— ခုနက ဒကာတော် သိကြားမင်းသာ သောတာပန် မဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ဘယ်ရောက်မလဲ၊ ငရဲရောက်မှာပေါ့။</p> <p>အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ သူက ငရဲရောက်သွားပြန်ပြီ။ အဲ့ဒီလို ငရဲရောက်သွားတာဟာ ခုနက ဇနပုဒ်ကို အပိုင်စားရတဲ့ မြို့စားရွာစား ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် အကျဉ်းထောင်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ သိပ်တူပါတယ်။ ဥပမာနဲ့ ဥပမေယျ ညှိနှိုင်းကြည့်ရင် အဲ့ဒီငရဲ ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့— လူတွေက မင်းရင်ပြင်မှာ စုဝေးပြီး ကြွေးကြော်ကြပြီ။ တိုင်းပြည်ရှင်ဘုရင်ကလည်း စည်လည်စေပြီ။ "ဘယ်သူတွေရဲ့ ဥစ္စာကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်က မတရားယူသလဲ၊ ကဲ... လာကြ" ဆိုပြီး အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ၊ မင်းရင်ပြင်မှာ လူပေါင်းထောင်သောင်းများစွာက လာပြီး ကြွေးကြော်ကြတယ်။ "ကျွန်တော်မျိုး၏ ဤမည်သော ဥစ္စာကို ဤသူက သိမ်းပိုက်ယူထားပါ၏"၊ "ကျွန်တော်မျိုး၏ ဤမည်သော ဥစ္စာကို ဤသူက မတရား သိမ်းပိုက်ထားပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ အထောင်မကသော ကြွေးကြော်သံတွေဟာ မင်းရင်ပြင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ ဘာတူသလဲလို့ မေးရင်— ထိုနတ်ပြည်မှ စုတေ၍ သွားသော သတ္တဝါသည် ငရဲ၌ နိဗ္ဗတ္တိ—ဖြစ်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ အလုံးစုံသော အကုသိုလ်ကံတို့သည်သာလျှင် စုဝေးလာကြကုန်၍ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ရာ အချိန်ကာလနှင့် တူညီလှပါတယ်။ အလုံးစုံသော အကုသိုလ်ကံတွေနဲ့ တစ်ခါတည်း စုပြုံပြီး လာကြပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အကုသိုလ်ကံတို့ဟာ ဂတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ အချိန်မှာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘဲ အခွင့်မရ ဖြစ်နေကြတာပါ။ ခုလို ဂတိဝိပတ္တိ (ငရဲရောက်ခြင်း) ဆိုတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်အရေး သင့်သွားတာနဲ့ အကုန်လုံး စုရုံးပြီး ဝိုင်းအော်ကြတော့တာပဲ။</p> <h3>ရေနစ်သူကို ဝါးကူထိုးခြင်းနှင့် အကုသိုလ်ကွင်းဆက်</h3> <p>ရှေ့စကားပုံလေး ရှိပါတယ်၊ "ရေနစ်သူကို ဝါးကူထိုး" ဆိုသလိုပေါ့။ သတ္တဝါတစ်ယောက် ကံနိမ့်လာပြီဆိုရင်တော့ ဝိုင်းပြီး နှိပ်စက်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သိပ်မများဘူးလား၊ များတယ်နော်။ ထုတ်ဆောင် ကယ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ထိုအချိန်မှာ နည်းသွားပြီ။ ဒါဟာ လူတွေက စိတ်ထားမကောင်းလို့လားဆိုရင် မဟုတ်ပါဘူး၊ မိမိရဲ့ အကုသိုလ်ကံက ဒီလို ဖန်တီးပေးထားတာပါ။ ရေနစ်တဲ့သူကို ဝါးကူပြီး နှိပ်စက်ရမယ့် ကံမျိုးကို မိမိက တစ်ချိန်က ထူထောင်ထားခဲ့တာ။ ထူထောင်ထားခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ "ဒီလူတွေက ငါ့ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေကြတယ်" လို့ ထင်ကောင်းထင်မယ်။ တကယ်တော့ ဘယ်သူက စွပ်စွဲစေတာလဲဆိုရင် မိမိပြုထားတဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံက ဒီနေရာမှာ အကျိုးပေးဖို့ ခွင့်သင့်လာတာပါ။ အခွင့်သင့်လာတဲ့အတွက် ရေနစ်သူကို ဝါးကူပြီး နှိပ်စက်သလိုမျိုး ကြွေးကြော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတာပေါ့။</p> <p>အဲ့ဒီအတွက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့— ခုနက ဥပမာထဲကလို သုသာန်မှာ သွားပြီး သတ်ဖြတ်၊ စွန့်ပစ်ပြီးတော့ ခြေချင်းတွေနဲ့ ချည်ထားကြတယ်။ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ သတ္တဝါတစ်ဦးဟာ အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးလို့ ကုန်သွားပြီဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ— အခြားတစ်ပါးသော အကုသိုလ်ကံရဲ့ ဝိပါက (အကျိုး) အားဖြင့် ငရဲကနေ ဦးခေါင်းကို မဖော်နိုင်ဘဲ ကမ္ဘာပတ်လုံး နေရတဲ့ အချိန်ကာလနဲ့ တူညီပါတယ်။ ခုနက ရာဇဝတ်သားကို သတ်ပြီး သုသာန်မှာ သံခြေချင်းခတ် စွန့်ပစ်ထားရင်၊ သံခြေချင်းမရှိရင်တောင် ဒီအလောင်းက ထပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သို့သော်လည်း သေချာသထက် သေချာအောင် သံခြေချင်းတွေကို ခတ်ထားလိုက်တာ။</p> <p>ဒါ ဘာကို ပြောချင်တာလဲဆိုတော့ မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံတစ်ခုကြောင့် သတ္တဝါတစ်ဦး ငရဲရောက်သွားပြီဆိုရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ငရဲကနေ မလွတ်အောင် အကုသိုလ်ကံတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွင်းဆက်အနေနဲ့ ထပ်ကာထပ်ကာ အကျိုးပေးကြတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ငရဲမှာ ဦးခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်။ ဘယ်လောက်ထိလဲဆိုရင် ဒီကမ္ဘာတည်သရွေ့လည်း မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်တယ်။</p> <h3>ငရဲသားတို့၏ အရေအတွက်နှင့် သင်္ချာဂဏန်း</h3> <p>"ဧကကမ္ပိဒ္ဓိက ကမ္မံ"— တစ်ကမ္ဘာလုံး တည်စေနိုင်တဲ့ အကုသိုလ်ကံကို လွန်ကျူးမိခြင်းကြောင့်၊ တစ်ကမ္ဘာပတ်လုံး ငရဲမှာ ခံနေရတဲ့ ငရဲသား သတ္တဝါတို့ဟာ တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ထောင်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဤသို့ ငရဲ၌ ကျက်၍ ခံနေရတဲ့ သတ္တဝါတို့ဟာ ရေတွက်စစ်ဆေးရမယ့် ဂဏန်းသင်္ချာ အပိုင်းအခြားကို ကျော်လွန်နေကြပါတယ်။</p> <p>ဒီလို ခံနေရတဲ့ သတ္တဝါတွေ ငရဲမှာ ဘယ်လောက်များသလဲလို့ မေးရင်တော့ ရေတွက်လို့ မရနိုင်အောင် များပြားလှပါတယ်။ သင်္ချာနဲ့ ရေတွက်ပြပါဆိုရင် မရနိုင်ဘူး။ ဒီပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ချိန်က မိလိန္ဒမင်းကြီး လက်ထက်မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ "အရှင်ဘုရား... အဝီစိငရဲမှာ ခံနေရတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ ဝါးကျည်တောက်ထဲမှာ မုန်ညင်းစေ့တွေ ထည့်ထားသလို ကျပ်ညပ်နေတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် သတ္တဝါတွေ သေလို့ရှိရင် ဒီအဝီစိငရဲကို သွားမယ်ဆိုရင် ဟိုမှာ နေရာရှိပါဦးမလား" ဆိုပြီး မေးဖူးတယ်။</p> <p>ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးက ဖြေပါတယ်— "ဒကာကြီး... ဒီသစ်သားတိုင်ကို ကြည့်စမ်းပါ" တဲ့။ "အဲ့ဒီတိုင်ဟာ အကုန်လုံး အသားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်မနေဘူးလား"။ ခုနက သမ္ပတ္တိလေးပါး ချို့ယွင်းပျက်စီးပြီးတော့ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သတ္တဝါတွေကို အပါယ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ခက်ခဲတယ်လို့ ဒီအကြောင်းကို ဘုရားက ဟောနေတာပေါ့။</p> <h3>ဝိပတ္တိနှင့် အကုသိုလ်ကံတို့၏ ဆင့်ကဲအကျိုးပေးပုံ</h3> <p>သမ္ပတ္တိတရား လေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးဖို့ ခွင့်မသင့်တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေဟာ ဝိပတ္တိတရား လေးပါးနဲ့ သွားပြီး ပြည့်စုံပါစေ၊ သို့မဟုတ် ဝိပတ္တိတရား တစ်ခုခုနဲ့သာ ပြည့်စုံပါစေ— ထိုအချိန်မှာ အကျိုးပေးဖို့ အခွင့်သင့်လာတဲ့အတွက် ထိုဝိပတ္တိတရားကို အစွဲပြုပြီး မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေဟာ ထိုသတ္တဝါကို အပါယ်သံသရာကနေ ခေါင်းမထောင်နိုင်အောင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်ဆင့်ပြီး အကျိုးပေးနေပါတယ်။</p> <p>တစ်ခုသော ကံက အကျိုးပေးလိုက်လို့ စွမ်းအင်ကုန်သွားရင်၊ နောက်ထပ် အကုသိုလ်ကံ တစ်ခုက ဆက်ပြီး အကျိုးပေးပြန်တယ်။ နောက်အကုသိုလ်ကံ တစ်ခုက အခွင့်သင့်လို့ အကျိုးပေးပြီး စွမ်းအင်ကုန်သွားရင်၊ နောက်တစ်ခုက ထပ်ဆင့်ပြီး လာပြန်တယ်။ တစ်ယောက်စီမှာ ပြုခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေ ဘယ်လောက်များတယ်ဆိုတာကတော့ ဘယ်သတ္တဝါမှ အတိအကျ မပြောနိုင်ပါဘူး။ မျက်စိတစ်မှိတ် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာ အကြိမ်ကုဋေ တစ်သိန်းမက အမှုတော်ထမ်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေဟာ ကံဆိုတဲ့ စွမ်းအင်တွေ များစွာပါတဲ့ စိတ္တုပ္ပါဒ်များ ဖြစ်ကြပါတယ်။</p> <h3>စေတနာစွမ်းအင်နှင့် ကံ၏တည်ရှိပုံ</h3> <p>အဲ့ဒီစိတ်အစဉ်တွေထဲမှာ စွမ်းအင်ပြည့်ဝခဲ့ရင်၊ "စေတနာ" လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုက ထက်မြတ်စူးရှခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဘဝတစ်ခုမှာ ပဋိသန္ဓေဆိုတဲ့ အကျိုးကို ပေးနိုင်တဲ့စွမ်းအား အဲ့ဒီကံတိုင်းမှာ ရှိပါတယ်။ စိတ်လက္ခဏာတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ကံတိုင်းမှာ တည်ရှိနေပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကမ္ဘာသိန်းချီပြီး သက်တမ်းရှိတဲ့ ကာလပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုလို နှစ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းနဲ့ချီတဲ့ သက်တမ်းရှိတဲ့ ကာလမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သတ္တဝါတစ်ဦးတစ်ယောက်ဟာ ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံများသလို အကုသိုလ်ကံလည်း များနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>ထိုအကုသိုလ်ကံတွေက ဘဝပေါင်းများစွာ သံသရာကြီးမှာ စုပေါင်းထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ တစ်ချိန်မှာ ဝိပတ္တိတရားတစ်ခုနဲ့ သွားကြုံကြိုက်တော့ ငရဲရောက်သွားပြီ၊ အပါယ်လေးဘုံ ရောက်သွားပြီဆိုရင်၊ ထိုဘုံတွေကနေပြီးတော့ ထိုသတ္တဝါကို မလွတ်အောင်၊ ခေါင်းမထောင်နိုင်အောင် စုပြုံပြီးတော့ အကျိုးပေးတတ်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အဲ့ဒီလို အကျိုးပေးတတ်တဲ့ သဘောရှိခြင်းကြောင့် မိမိတို့သည် ဘာလုပ်ရသလဲဆိုရင် သမ္ပတ္တိလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝတွေမှာ ကြိုးစားအားထုတ်ထားဖို့ လိုတယ်။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးငါးခုနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။</p> <p>အကယ်၍ ဒီသဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးတွေဟာ လောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ အဆင့်အထိ ကူးခတ်သွားခဲ့ရင်တော့၊ ထိုသတ္တဝါတွေသည် အပါယ်သံသရာဘေးကနေ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်သွားပြီလို့ မှတ်ရမယ်နော်။</p> <h3>ကုသိုလ်ကံနှင့် ဝိပတ္တိတရားတို့၏ အားပြိုင်မှု</h3> <p>ကဲ... နောက်ထပ် ကံလေးမျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီး ဟောပြတယ်။ အဲ့ဒီကံတွေက ဘယ်လိုဟာတွေလဲဆိုတော့— ခုနက မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေအကြောင်း ပြောခဲ့တယ်နော်။ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေသည် သမ္ပတ္တိလေးပါးကို အစွဲပြုပြီး အကျိုးပေးခွင့်မရပေမဲ့ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ကြုံတဲ့အချိန်မှာ အကျိုးပေးဖို့ အခွင့်ရတယ်။</p> <p>ခု ဒီနေရာမှာ ဘုရားရှင်က တစ်ခါ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ လေးမျိုးကို ဆက်ဟောပြန်တယ်နော်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ကောင်းစွာ ဆောက်တည်ပြီး ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒါနကတော့ အဲ့ဒီ သီလကျင့်စဉ်ထဲမှာ အကျိုးဝင်ပါတယ်နော်။ ပြီးတော့ ဒီသီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ ကောင်းမွန်စွာ ဆောက်တည်ထားတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒီ ကုသိုလ်ကံတွေဟာ ဂတိဝိပတ္တိ အစရှိတဲ့ ဝိပတ္တိလေးပါးနဲ့ သွားပြီး ပေါင်းဆုံမိခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးဖို့ အခွင့်မသင့် ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကုသိုလ်ကံတွေက သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးကို အမှီရမှ သူက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတာကိုး။</p> <p>အဲ့ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာက ဘယ်လိုဖွင့်ထားလဲဆိုရင်— "ဣဓေကစ္စဿ ဗဟူနိ ကလျာဏကမ္မာနိ ဟောန္တိ"။ ဤလောက၌ အချို့သော သတ္တဝါအား များပြားလှစွာသော ကလျာဏကမ္မ— ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် ထင်ရှားရှိ၍ နေကြကုန်၏။ အကျိုးမပေးသေးတဲ့ ကံတွေ ထင်ရှားရှိတယ်လို့ ပြောလိုတာပါနော်။ နောင်သံသရာ အဆက်ဆက်ကပဲဖြစ်စေ၊ ဒီဘဝမှာပဲဖြစ်စေ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက တော်တော်များများ ရှိနေပြီ။</p> <h3>ဂတိဝိပတ္တိကြောင့် ကုသိုလ်ကံ အကျိုးပေးခွင့်မရခြင်း</h3> <p>"တသ္မိံ တိဋ္ဌတာ ဝိပါကံ ဒါတုံ န ဟောန္တိ"။ ထိုကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတို့သည် ဂတိသမ္ပတ္တိနဲ့ တည်နေတဲ့ သတ္တဝါအား အကျိုးပေးနေရ၏။ ဂတိသမ္ပတ္တိက ဘာပြောတာလဲဆိုတော့ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်ပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ တည်ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ ခွင့်သင့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ "သော ပန ဧကေန ပါပေန ဂတိဝိပတ္တိယံ နိရယေ ဝါ အသူရကာယေ ဝါ နိဗ္ဗတ္တော"။</p> <p>ထိုသတ္တဝါသည်ကား တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ဂတိဝိပတ္တိဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ငရဲ၌သော်လည်းကောင်း၊ အသူရကာယ်အပေါင်း၌သော်လည်းကောင်း ဖြစ်၍ နေရပြန်၏။ ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေက တော်တော်များများ ရှိနေတာတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ မရင့်ကျက်ဘဲ၊ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးဖို့ ရင့်ကျက်တဲ့အတွက် သေခါနီးကာလမှာ ထိုအကုသိုလ်ကံရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တွေ ထင်လာပြီးတော့၊ ထိုသတ္တဝါတွေဟာ ငရဲ (သို့မဟုတ်) အသူရကာယ်ဘုံမှာ သွားဖြစ်ရပြီ။ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာ ဘုံတွေမှာ သွားဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်။ ဆိုကြပါစို့ အပါယ်လေးဘုံ ရောက်သွားပြီ။</p> <p>အဲ့ဒီလို ဂတိဝိပတ္တိမှာ ရောက်သွားတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့— "တသ္မိံ ဌာနေ ကုသလံ ဝိပါကံ ဒါတုံ န ဟောန္တိ"။ ထိုကဲ့သို့သော နေရာဌာနမျိုး၌ ကုသိုလ်တရားသည် ဝိပါကအကျိုးကို ပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပေ။ အဲ့ဒီလို နေရာမျိုးမှာ ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်ပြန်တယ်နော်။ "ဧကံ အကုသလမေဝ သက္ကောတိ"— တကယ်စင်စစ် အကုသိုလ်ကံကသာလျှင် အကျိုးပေးခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်၏။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဂတိဝိပတ္တိခေါ်တဲ့ တရားက ကုသိုလ်ကံတွေကို အကျိုးမပေးအောင် တားမြစ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေလို့ပါ။</p> <p>အဲ့ဒီလို စွမ်းအားရှိပုံကို ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်သည် "တထာဂတ" အမည်ရတော်မူသော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် ကွဲကွဲပြားပြား သိတော်မူ၏။ ဘုရားက ဒီအကြောင်းတွေကို အကုန်သိတယ်။ ဒီတော့ သတ္တဝါတစ်ယောက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ပြုထားတာက တော်တော်များများ ရှိသော်လည်း၊ အဲ့ဒီထဲက မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးဖို့ ခွင့်သင့်လာပြီ။ နည်းနည်းလေး နားလည်အောင် ပြောပါမယ်နော်။ ဘုန်းကြီးတို့ နွားခြံထဲမှာ နွားတွေကို အပြည့် ထည့်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနက်မိုးလင်းတဲ့ အချိန်မှာ ခြံတံခါးဝကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီဆိုရင် ဘယ်နွား အရင်ထွက်သလဲ။ ဟမ်...</p> <h3>ကတိနှင့် ကံ၏ ဆက်စပ်မှု သဘောတရား</h3> <p>အဲ့ဒါ ဒီနေရာမှာ အယူအဆတွေနော်။ နှစ်ခုလုံးတော့ သူဟာနဲ့သူ မှန်နေလို့ ဘုန်းကြီးက ဒါလေးမေးတာပါ။ တံခါးဝနဲ့ အနီးဆုံးနွားက အရင်ထွက်မယ်။ ဒါကလည်း မှန်နေသလောက်တောင် မှန်တယ်။ နောက်တစ်ခုက အကောင်မောင်းသန်နေတဲ့ နွား၊ နားသိုးကြီးတစ်ကောင် ရှိတယ်။ တခြားနွားတွေကို တိုးဝှေ့ပြီးတော့ သူကလည်း ခေါင်းထွက်မလာနိုင်ဘူးလား။ ထွက်လာနိုင်သည်။ ဆိုတော့ နှစ်ခုလုံး မှန်နေတယ်။ နော် အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ဦးဇင်းတို့ ဒီနေရာမှာ ဘုန်းကြီး ခဏခဏတော့ ဟောဖူးပါတယ်။ နာဘူးထက်မှာပေါ့။</p> <h3>အာဘာလိန္တိ ဘိက္ခုနီမ၏ သံဝေဂဖြစ်ရပ်</h3> <p>ဒီပိတ္တာမတစ်ဦး၊ နော် အာဘာလိန္တိ (အာဠာဝီ) ပိတ္တာမကို ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူက ဝိပဿီဘုရားရှင် သာသနာတော်မှာ ဘိက္ခုနီမဘဝနဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းလောက် သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တတ်သမျှ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်တွေက အပါယ်ဘေးက ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ၊ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အထိတော့ မပြည့်ဝခဲ့ဘူး။ ဆိုလိုတာကတော့ သူက ဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့၊ သမုဒယသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်၊ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် အဆင့်အထိ စံချိန်မှီ မရောက်ခဲ့ဘူး။</p> <p>စံချိန်မှီ မရောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သီလကတော့ ဖြူစင်ပါတယ်၊ သမာဓိပိုင်းနဲ့ ပညာစကားမှာကတော့ သိပ်အောင်မြင်မှုကြီး ဖြစ်ခဲ့တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ မရှိတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တစ်နေ့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသာသနာတော်မှာ ဒီလောက် သီလကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံနေတယ်ဆိုရင် နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းဆိုတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် နည်းသေးလား။ မနည်းပါဘူးနော်။ မနည်းပေမဲ့လို့ သူက ခိုင်ခဲတဲ့ လောကုတ္တရာအဆင့် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာအဆင့်လည်း မရခဲ့ဘူး။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာအဆင့်လည်း မရောက်ခဲ့ဘူး။</p> <h3>ဝစီဒုစရိုက်နှင့် အကုသိုလ်၏ အကျိုးပေး</h3> <p>မရောက်ခဲ့တော့ တစ်နေ့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ကဿပဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သက်တော်ရှည်ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ ဓမ္မတာအတိုင်း ဘာဖြစ်သလဲ။ ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူတဲ့ အချိန်အခါမှာ တေဇောဓာတ် လောင်ကျွမ်းပြီးတဲ့အခါမှာ ဓာတ်တော်မြတ်တွေ စိပ်စိတ်မွှာမွှာ မကွဲဘဲ ရွှေတုံးရွှေခဲကြီးကဲ့သို့ အတုံးလိုက် အခဲလိုက် တစ်လုံးတည်း တစ်ခဲတည်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒီရွှေတုံးရွှေခဲကြီးကို စေတီတော်ကြီး တည်ထားပြီးတော့ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီစေတီတော်ကို ဒီဘိက္ခုနီမလေးက သွားရောက်ပြီး ဖူးမြော်ကန်တော့ကြတယ်။</p> <p>ဒီမှာ ရှေ့ဘက်ကပေါ့လေ ပါသွားတဲ့ ဘိက္ခုနီမကြီးတစ်ပါးက အမှတ်တမဲ့ ချောင်းဟန့်လိုက်တယ်။ ပါးစပ်ထဲက ချွဲခပ်တံတွေးတွေက စေတီတော်ရင်ပြင်မှာ ပုံပြီး ကျသွားတယ်၊ မသိလိုက်ဘူး။ မသိလိုက်တော့ ထိုထေရီမကြီးက သုတမနာ ထေရီမကြီး ဖြစ်ပါတယ်၊ မသိဘဲ အဲ့ဒီလို ရိုးသားစွာနဲ့ပဲ သူကလည်း ရှေ့ခရီး ဆက်သွားခြင်း ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ သိသာသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီချွဲခပ်တံတွေးတွေကို သူ အားလုံး သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးမှ ရှေ့ဆက်သွားမယ့် သူတော်ကောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ချင်လို့ ဘာဖြစ်လာသလဲ။</p> <p>ဘိက္ခုနီမလေးက (ခုနက ပိတ္တာမ အလောင်းလျာဖြစ်တဲ့ ဘိက္ခုနီမလေးက) နောက်က လိုက်လာတယ်။ စေတီရင်ပြင်ပေါ်မှာ ဒီချွဲခပ်တံတွေးတွေ အစုလိုက်အပုံလိုက်ကြီး တွေ့တော့ သူက ဘာပြောသလဲ။ "ဘယ်က ပိတ္တာမကများ ဒီနေရာမှာ လာပြီးတော့ ဒီလို တံတွေးထွေးသွားရသလဲ" လို့ မစင်ကို ကိုင်ပြီးတော့ သူတစ်ပါးကို ပေါက်ဖို့ရာ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ကြိုးစားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဟိုဘိက္ခုနီမကြီးက သူပြောတဲ့အတိုင်း ပိတ္တာမ ဖြစ်သွားတာလား။ မဖြစ်ပါဘူး။ ဘယ်သူဖြစ်လဲ။ သူပဲ ဖြစ်တယ်၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းလောက် သူ ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ ပါရမီကုသိုလ်ကံတွေက များစွာလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကံတွေဟာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ သေခါနီးကာလမှာ ခုနက တံခါးဝမှာ ကပ်နေတဲ့ နွားသိုးကနေပြီးတော့ ကျန်တဲ့နွားတွေကို နှိမ်နင်းပြီးတော့ အတင်းတိုးဝှေ့ပြီး ထွက်လာသလို၊ ဒီကတိဝိပတ္တိ ကာလကျတော့ ဒီဘိက္ခုနီမကြီးကို "ပိတ္တာမ" လို့ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံက အရှိန်အဝါကောင်းပြီး အပြင်ထွက်လာပြီ။</p> <p>ခေါင်းဦးစွာ အကျိုးပေးလိုက်တာ။ အကျိုးပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ငရဲရောက်တယ်။ ငရဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ သောင်းပေါင်းများစွာ ခံနေရတော့ သူ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ ဘိက္ခုနီဘဝက သီလဦးဆောင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက သူ့ကို အကျိုးပေးဖို့အတွက် အခါအခွင့် သင့်သေးလား။ မသင့်တော့ဘူး။ ကတိဝိပတ္တိတွေ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မဖြစ်ဘူး။</p> <h3>လောသကတိဿနှင့် မစ္ဆရိယစိတ်၏ အန္တရာယ်</h3> <p>အလားတူပဲ နောက်ထပ် ပုံစံလေးတစ်ခု ကြည့်ဦးပေါ့။ ဦးဇင်းတို့ လောသကတိဿ ရဟန်းတော်က ဘုရားရှင် လက်ထက်တော်ကပါပဲ။ ဒီလောသကကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ကဿပဘုရားရှင် လက်ထက်မှာ ဒုက္ကရသီလကျင့်စဉ်ကို အနှစ်နှစ်သောင်း ပတ်လုံး ဆိုကြပါစို့နော်၊ ရဟန်းသီလတွေကို ဖြည့်ကျင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးပါပဲ။ တရားဘာဝနာတွေလည်း အတတ်နိုင်ဆုံး အားထုတ်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အာဝါသမစ္ဆရိယ ခေါ်တဲ့ ကိုယ့်ကျောင်းမှာ သူတစ်ပါးလာနေမှာ စိုးရိမ်တဲ့စိတ်၊ ကိုယ့်ဒါယကာက သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ကြည်ညိုနေတာကို အလိုမရှိတဲ့ မစ္ဆရိယစိတ်၊ ဝဏ္ဏမစ္ဆရိယ စိတ်ထားရှိတယ်။ ဒီစိတ်ထားလေးက သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်တယ်။</p> <p>ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ တစ်နေ့မှာ ရဟန္တာမထေရ်မြတ် တစ်ပါး၊ (ရဟန္တာမထေရ်မြတ် တစ်ပါးကလည်း ဘုန်းကြီး ခန့်မှန်းကြည့်ရတာကတော့ ဥပေက္ခာပါရမီကို များများ ဖြည့်ကျင့်နေတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်၊ ခေါင်းမွေးတွေကလည်း ရှည်နေတယ်၊ သင်္ကန်းကလည်း သိပ်ပြီးတော့ ညစ်ပတ်နေတယ်၊ ဂရုမစိုက်ဘူး) သူ့အိန္ဒြေ သိက္ခာနဲ့သူ ရွာထဲကို ဆွမ်းခံကြွလာတယ်။ ကြွလာတော့ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ကျောင်းဒါယကာက ဒီကိုယ်တော်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သိပ်ကြည်ညိုသွားတယ်။ ကြည်ညိုလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဘာကိုကြည့်ပြီး ကြည်ညိုသလဲလို့ မေးရင် ဒီကိုယ်တော်ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမို့ ကြည်ညိုတာပါ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ကျောင်းဒါယကာက ထိုးထွင်းသိလို့ ကြည်ညိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>အဲ့ဒါနဲ့ ဒီကျောင်းဒါယကာက ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီကိုယ်တော်ကို အိမ်ပေါ်ပင့်ပြီးတော့ ဆွမ်းတွေကပ်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရိုရိုသေသေနဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ ပြုစုလုပ်ကျွေးပြီး သူဆောက်လုပ်ထားပေးတဲ့ ကျောင်းကို ပင့်သွားပါတယ်။ ပင့်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကိုယ်တော်ကို ကျောင်းမှာ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်လည်း ရှိနေပါတယ်။ သူ့ကို ကိုးကွယ်နေတဲ့ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်က ခုနက လောသကတိဿမထေရ်ရဲ့ အလောင်းလျာပဲ။ အဲ့ဒီကိုယ်တော်ကိုလည်း သေသေချာချာ အပ်နှံပြီးတော့ မှာသွားတယ်။ "နက်ဖြန် ဆွမ်းစားကြွပြီဆိုလို့ရှိရင် ဒီကိုယ်တော်ကိုပါ ပင့်ပြီးတော့ ကြွပါ" ဆိုတဲ့အကြောင်း လျှောက်ထားသွားတယ်။</p> <h3>မနာလိုစိတ်ကြောင့် ကုသိုလ်ကံများ တားဆီးခံရခြင်း</h3> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်က မကြည်မသာ ဖြစ်နေပြီ ဒီတစ်ခါမှာနော်။ "ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေတာ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မကြည်ညိုဘူး၊ ဒီကိုယ်တော်ကျတော့ အခုမှ ခဏတွေ့ရတယ်၊ တော်တော် ကြည်ညိုနေပါလား" ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ မချမ်းမသာ ဖြစ်နေတယ်။ မချမ်းမသာ ဖြစ်တော့ ဘာလုပ်သလဲ။ နောက်နေ့နံနက် ခပ်စောစောပေါ့၊ တံခါးကို အသံမထွက်အောင် လက်သည်းလေးနဲ့ ဖြည်းဖြည်းလေး သွားခေါက်ပြီးတော့ သူတစ်ပါးတည်း ကျောင်းဒါယကာအိမ် ကြွသွားတယ်။ ကြွသွားပြီးတဲ့အချိန် ကျောင်းဒါယကာအိမ် ရောက်တော့ ကျောင်းဒါယကာကလည်း လူပါးပါ၊ သိပ်မြတ်တဲ့ သူတော်စင်မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်တော်အကြောင်း ကိုယ်နည်းနည်း နားလည်နေတယ်။</p> <p>ပြီးတော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်တော်ကိုပဲ အရင် ဆွမ်းတွေကပ်။ ကပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ "အရှင်ဘုရား၊ အာဂန္တုကိုယ်တော်ကော မပါဘူးလား"။ "အော် ဒကာကြီး၊ ကိုယ်တော်ကလည်း အိပ်လိုက်တာ၊ ခေါင်းလောင်းခေါက်တာတောင်မှ မနိုးဘူး၊ အိပ်စက်နေတာပေါ့လေ" လို့ သူက ဒီပုံစံနဲ့ စကားပြောတယ်။ အဲ့ဒီလို စကားပြောလိုက်တော့ ကျောင်းဒါယကာကလည်း လူပါးဖြစ်တဲ့အတွက် သိပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ ဆွမ်းတွေ ကပ်လိုက်ပါတယ်။ ကပ်ပြီးတော့ သပိတ်ကို စင်အောင်ဆေး၊ ပြီးတော့ သပိတ်ထဲမှာ အလွန်မွန်မြတ်တဲ့ ဆွမ်းတွေ အပြည့်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ "အရှင်ဘုရား၊ အာဂန္တုကိုယ်တော်ကို ကပ်လိုက်ပါ" ဆိုပြီးတော့ လွှတ်လိုက်တယ်။</p> <p>လမ်းခုလတ် တစ်နေရာ ရောက်တော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ သပိတ်ဖွင့်ကြည့်ပြီး "ဒီလောက် မွန်မြတ်တဲ့ ဆွမ်းတွေ၊ ဒီတစ်ခါ လှူလိုက်ရင် ဒီလောက် မွန်မြတ်တဲ့ ဆွမ်းစားနေရတဲ့ ဒီကိုယ်တော် ဒီကျောင်းက ဘယ်တော့မှ ထွက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"။ အဲ့ဒါနဲ့ မီးခဲပုံကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ ဒီဆွမ်းတွေ အကုန်လုံး သွန်ပစ်လိုက်တယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဒီရဟန္တာမထေရ်မြတ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို သိပြီး "ငါ့ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ဒီကိုယ်တော်တော့ မပျက်စီးပါစေနဲ့" ဆိုပြီးတော့ ကောင်းကင်ကနေ ဈာန်နဲ့ ကြွသွားတော်မူပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအခါ မြင်လိုက်တော့မှ အင်မတန် ထိတ်လန့်သွားတယ်၊ စိတ်တွေ သိပ်ပူပန်သွားတယ်။ အနှစ်နှစ်သောင်းလောက် ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ ရဟန်းသီလ ကျင့်စဉ်တွေက သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိသလောက် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီကာလမှာ ဒီမကောင်းမှု အကုသိုလ် ပူပန်မှုကြီးက သူ့ကို လာပြီး ဝင်ရောက်နှိပ်စက်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ ငရဲရောက်သွားတယ်။ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံဆိုလို့ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီအကုသိုလ်ကံလေး တစ်ခုနော်၊ ရဟန္တာမထေရ်တို့ရဲ့ လာဘ်လာဘကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်ကံပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဒါ အဒိန္နဒါနကံထဲမှာ အကျုံးဝင်သွားတယ် ဆိုကြပါစို့နော်။</p> <h3>ကတိသမ္ပတ္တိ မရှိလျှင် ကုသိုလ်ကံ အကျိုးမပေးနိုင်ပုံ</h3> <p>ဒီတော့ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ လာဘ်လာဘကို အန္တရာယ်ပြုမိတဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံလေးက အကျိုးပေးလိုက်တာ ငရဲရောက်တယ်။ ငရဲရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ရဟန်းဘဝမှာ သူဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ အနှစ်နှစ်သောင်း တိုင်တိုင် ဖြည့်ကျင့်နေတဲ့ ဒီသီလကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက သို့မဟုတ် သီလကုသိုလ်ကံ ဦးဆောင်နေတဲ့ တခြားတခြား ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက သူ့ကို အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူးလားလို့ မေးစရာရှိတယ်။ ငရဲမှာတော့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီသီလကုသိုလ်ကံ စေတနာ ဦးဆောင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက ကောင်းသော သုဂတိဘုံမှာသာ အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ ငရဲက ကတိသမ္ပတ္တိ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်တဲ့ အခါကျတော့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ဟာ များပြားနေပေမဲ့လို့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒကာကြီးတွေနော်၊ ဒီကတိသမ္ပတ္တိလေးနဲ့ ပြည့်စုံစေနိုင်တဲ့ စိတ်ချရတဲ့ တရားလေးတစ်ခုတော့ ကြိုးစားထားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ အမှတ်တမဲ့တော့ မနေသင့်ဘူးလို့ ဘုန်းကြီးကတော့ ထင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ သူများသားသမီးတောင်မှ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကျွေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးတာပဲ။ ကိုယ့်အတွက် အပါယ်ဘေးက လွတ်အောင် တစ်နှစ်နှစ်နှစ်လောက်တော့ မကြိုးစားသင့်ဘူးလား။ ကြိုးစားသင့်ပါတယ်နော်။</p> <h3>ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော ဘဝအဆက်ဆက်</h3> <p>ခုဒီမှာ ကြည့်ပေါ့၊ သူက ကတိဝိပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံပြီးတော့ ဒီလောက်နဲ့ ရပ်သလားဆိုတော့ မရပ်သေးဘူး။ ဒီလောကမှာ ဝဋ်ကြွေးဆိုတာ ကြောက်ဖို့ကောင်းပုံ ပြောတာပါ။ လူ့ပြည်ကို တစ်ခါ ပြန်ရောက်လာပြီ။ ပြန်ရောက်လာလို့ လွတ်ပြီလားဆိုတော့ မလွတ်သေးဘူး၊ အကုသိုလ်ကံ အရှိန်အဝါက မကုန်သေးဘူး။ တံငါရွာမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရပြန်တယ်။ သူ မွေးလာတဲ့ အချိန်အခါကစပြီး အဲ့ဒီတံငါရွာ တစ်ရွာလုံး ငါးရှာလို့ မရတော့ဘူး။ "ငါတို့ရွာမှာတော့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်တော့ ရှိနေပြီ" ဆိုပြီး မဲနှစ်ခြမ်း ခွဲလိုက်တယ်။ သူပါတဲ့ဘက် အကုန်လုံး ငါးရှာလို့ မရဘူး၊ ထမင်းငတ်တယ်။ ထပ်ပြီး မဲခွဲပြန်တယ်၊ သူပါတဲ့ဘက် ငတ်ပြန်တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီစနစ်နဲ့ ခွဲလိုက်တာ နောက်ဆုံး တစ်အိမ်တည်း ကျန်တော့တယ်။ မိဘတွေလည်း ဆင်းရဲလိုက်တာ ဘာမှ ရှာဖွေစားသောက်လို့ မရဘူး။ ခုနစ်နှစ်လောက်ကျတော့ မိဘတွေလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ "မင်းကြောင့် ငါတို့ ဒီလောက် ဆင်းရဲနေရတာ" ဆိုပြီး ခွက်ကလေးတစ်လုံး လက်ထဲထည့်ပေးပြီးတော့ "ကဲ ငါ့သား သွားတော့" ဆိုပြီး အိမ်က မောင်းချလိုက်ရတယ်။ တောင်းစားနေရတယ်။ တောင်းစားသော်လည်း ဝအောင် စားရသလားဆိုတော့ မစားရဘူး။ မစားရရင်လည်း သေပါတော့လားလို့ မေးစရာရှိတယ်။ သေမလား။ မသေဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့အကုသိုလ်ကံက သေလောက်အောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဒီလိုဒုက္ခခံဖို့ရန်အတွက် ဖန်တီးထားတယ်။ နော် အဲ့ဒါ ယုံလား။ (ယုံပါတယ်ဘုရား)။</p> <p>ဒီမှာ လာပြီးနေတဲ့ တစ်လောကလုံးက အရူးတစ်ကောင် ကြည့်ပေါ့နော်။ ဘုန်းကြီးတယ်။ သူ ငှက်ဖျားမဖြစ်ဘူး။ ဒီမှာ လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ တရားထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ခဏခဏ ငှက်ဖျားဖြစ်တယ်၊ ဟုတ်လား။ သူ့မှာ ငှက်ဖျား ဖြစ်သလား။ မဖြစ်ဘူး။ ဟိုသုဿာန်မှာလည်း သွားနေတာပဲ၊ ဟိုစေတီမှာလည်း သွားနေတာပဲ။ သူ့မှာ ငှက်ဖျားဖြစ်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားရဘူး။ ဒီလောက် ခြင်ကိုက်နေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့အကုသိုလ်ကံက ဒီလိုဒုက္ခကို ခံဖို့ရန်အတွက် ဖန်တီးထားတယ်။ နောက်ပြီး ဒီလောသကတိဿဟာလည်း သူ့အကုသိုလ်ကံလေးက ဒီလိုဒုက္ခတွေ ခံဖို့ရာအတွက် ဖန်တီးထားတဲ့အတွက် သူ မသေနိုင်ဘူး။</p> <h3>ပါရမီနှင့် ရဟန္တာဘဝ ရောက်ရှိခြင်း</h3> <p>နောက်အကြောင်းတစ်ခုကတော့ သူက ပစ္ဆိမဘဝိက ဖြစ်နေပြီ။ ဒီဘဝမှာ သူက ရဟန္တာသည် ဧကန်ဖြစ်တော့မယ်။ ရဟန္တာဖြစ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်က ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးရင်တော့ အတိတ်က ဆည်းပူးထားတဲ့ ပါရမီတွေက ရင့်ကျက်လာပြီ ဖြစ်တယ်။ ရင့်ကျက်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဘဝမှာ ဧကန်ရဟန္တာ ဖြစ်တော့မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်းပဲ သူ ဘယ်လိုမှ ရဟန္တာမဖြစ်သေးရင်တော့ မသေနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုက္ခတော့ ခံရတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့ ခွက်ကလေး လက်စွဲပြီးတော့ အိမ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကံအားလျော်စွာပေါ့လေ၊ အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်တဲ့ အကြောင်းလေးတွေက ကံလေးတွေက နည်းနည်းလေး နှိုးဆော်လိုက်တော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးနဲ့ သွားတွေ့တယ်။ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သနားတာနဲ့ သူ့ကို ရှင်ပြုပေးထားတယ်။ ရှင်ပြုပြီးတော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သူ့ကို ကျွေးမွေးပြုစုထားပါတယ်၊ တရားတွေ သင်ပေးတယ်။ တရားဘာဝနာတွေကို ပွားများအားထုတ်လိုက်တာ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် စိုက်သွားတယ်၊ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <h3>ရဟန္တာဖြစ်သော်လည်း ဝဋ်မကုန်သေးပုံ</h3> <p>ဒါပေမဲ့ ဝဋ်က မကုန်ဘူး၊ အကျိုးပေးဖို့ရန် ကွင်းက မကုန်ဘူး။ တစ်နေ့မှ ဝအောင် မစားရဘူး။ ဆွမ်းခံသွားပြီဆိုလို့ရှိရင် ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သူ့ကို ခေါ်သွားတယ်။ ဆွမ်းလေးဘာလေး ရအောင် ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နောက် ကပ်လိုက်ရင် ဆွမ်းရဖို့ မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သပိတ်ထဲကို၊ သူ့သပိတ်ထဲ ဆွမ်းတွေ လောင်းချလိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ သူ့သပိတ်ထဲက ဆွမ်းတွေက ပျောက်သွားတယ်။ သပိတ်ထဲမှာ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။ မလောင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ လောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သပိတ်ထဲမှာ ရှိလား။ မရှိဘူး။ ကြောက်ဖို့ မကောင်းဘူးလားနော်။</p> <p>ဘာကို အခြေခံလဲ။ သီလပျက်စီးမှုကို အခြေခံတယ်နော်။ သူတစ်ပါးရဲ့ လာဘ်လာဘကို အန္တရာယ်ပြုမိတာက အချက်တစ်ခု၊ သီလပျက်စီးခြင်းက အချက်တစ်ခု။ ဘာသီလပျက်စီးလဲ။ အထူးသဖြင့် သူတစ်ပါးရဲ့ လာဘ်လာဘကို ဖျက်ဆီးတယ်ဆိုတော့ သူတစ်ပါးရဲ့ ပစ္စည်းဆုံးရှုံးသွားအောင် ပြုလုပ်တဲ့အတွက် အဒိန္နဒါနကံလည်း မထိုက်ဘူးလား။ ထိုက်တယ်။ ဒီကြားထဲမှာ မုသာဝါဒဆိုတဲ့ ကံလေးကလည်း ရောပြီး စွပ်မထားဘူးလား။ စွပ်ထားပြန်တယ်။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် တရားနာပရိသတ်တွေ မုသာဝါဒတွေ ပြောဖို့ ကောင်းသလား။ မကောင်းဘူးနော်။ ကြောက်ကောင်း ကြောက်ကြရဲ့လား။ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မုသားလေး ပြောခါနီးပြီဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့ မပြောကြဘူးလား။ ဟမ်၊ အဲ့ဒါ သတိထားကြနော်။</p> <h3>ရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ ကရုဏာနှင့် နောက်ဆုံးဆွမ်း</h3> <p>ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ သူ့ရဲ့ အကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်နေပြီ။ သူတစ်ပါးရဲ့ လာဘ်လာဘကို၊ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ လာဘ်လာဘကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက် သူရရှိတဲ့ လာဘ်လာဘဟာ သူ့ကံက ပြန်ပြီးတော့ ဖျက်ဆီးပစ်နေတယ်။ သပိတ်ထဲ အာဟာရတွေ ထည့်လိုက်၊ အကုန်လုံး ပျောက်သွားတယ်။ ကတိသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံနေပေမဲ့လို့ ခုနက ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးပါလားလို့ မေးရင် အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်မသင့် ဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အကုသိုလ်ကံ အရှိန်အဝါက သိပ်အားကောင်းနေတယ်။</p> <p>နောက်ဆုံး အရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သူ့ကို ဆွမ်းခံခေါ်တော့ "ဘုန်းကြီး မသွားရဲတော့ဘူး" တဲ့။ မသွားရဲတာက ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ သူသွားလည်း မစားရလို့ပါ။ ဒီတော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက ဆွမ်းခံပြီးတော့ ကျွေးတယ်။ ဆွမ်းခံကျွေးပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း သူ့ကို ပို့ပေးလိုက်တယ်၊ သူ့သပိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ရင် သပိတ်ထဲရောက်ပြီး ပျောက်သွားဗျ။ အဲ့ဒါနဲ့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံမယ့်နေ့ ရောက်လာပြီ ဆိုကြပါစို့နော်။ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက "ဒီနေ့တော့ ကွယ်၊ ငါ့တပည့်လည်း ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော့မယ်၊ ဒီတော့ ငါ ဒီနေ့တော့ သူ့ကို ဆွမ်းဝအောင် ကျွေးမယ်" ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဆွမ်းခံသွားလိုက်တယ်။ သူ့ကိုတော့ ကျောင်းမှာပဲ ထိုင်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။</p> <p>ထိုင်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အိမ်တစ်အိမ်ကလည်း ထိုနေ့မှာပဲ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကို ရည်စူးပြီးတော့ ဆွမ်းတွေ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့ တစ်ခါတည်း အိမ်ပေါ်ပင့်တင်ပြီးတော့ ဆွမ်းတွေ သပိတ်ထဲ အပြည့်လောင်းလိုက်တယ်။ လောင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက ပြန်မယ့်အမူအရာ ပြပါတယ်။ "အရှင်ဘုရား ပြန်မကြွပါနဲ့၊ ဒီမှာပဲ ဘုန်းပေးတော်မူပါ"။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ထားခဲ့လို့"။ "တပည့်တော် ပို့ပေးလိုက်ပါမယ်" ဆိုပြီး တာဝန်ယူလိုက်တယ်။ တာဝန်ယူတာနဲ့ ဆွမ်းတွေ ထည့်ပေးပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ ကျောင်းမှာရှိတဲ့ ကိုယ်တော်အတွက် ဆွမ်းသွားပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ပို့တဲ့လူကလည်း ပို့ပေးပါတယ်။ သူ့သပိတ်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်တာနဲ့ အကုန်လုံး ပျောက်သွားတယ်။ ကံများ ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲ။</p> <p>ပျောက်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကလည်း အချိန်ကျတော့ ပြန်ရောက်လာပြီး မေးလိုက်တော့ ဆွမ်းက မစားရသေးဘူး၊ ပရိနိဗ္ဗာန်ကလည်း စံတော့မယ်။ ကဲ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက မြို့ထဲ ဆွမ်းခံကြွတယ်။ ဆွမ်းခံကြွပြီး စတုမဓု သပိတ်တစ်လုံး ရလာခဲ့တယ်။ ရလာတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဒီအခါ သူ့သပိတ်ထဲကို ဒီအတိုင်း လောင်းမထည့်ရဲတော့ဘူး။ ဒီတော့ ကိုယ်တော်တိုင် သပိတ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားရတယ်၊ လောင်းလိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာစိုးလို့။ "ကဲ ဘုန်းပေးစမ်း" ဆိုပြီးတော့ ကပ်ပေးခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ တစ်နေ့ပဲ ဆွမ်းဝအောင် စားရတယ်။ ဘာဆွမ်းလဲဆိုတော့ စတုမဓုဆိုတဲ့ ဆွမ်းကို တစ်နေ့ပဲ ဝအောင် စားရတယ်။</p> <p>ဒီမှာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ယောဂီတွေ နေ့စဉ် ဆွမ်းစားရရဲ့လား။ ဟမ်၊ သူ့ထက် မသာဘူးလား။ ဟိုမှာ ဆွမ်းငတ်တဲ့ဘဝနဲ့တောင် သူ ရဟန္တာဖြစ်အောင် အားထုတ်သွားသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအစာအာဟာရလေး အကြောင်းပြုပြီးတော့ စကားများဖို့ရန် တော်မလား။ မတော်ဘူးနော်။</p> <h3>ဇာနုဿောဏိသုတ္တန်နှင့် အမျှဝေခြင်းဆိုင်ရာ အမေးအဖြေ</h3> <p>ကဲ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ပြောချင်တာက ဘာလဲလို့ မေးတော့၊ ကုသိုလ်ကံတွေ တော်တော်များများ ပြုထားခဲ့တာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် ကွက်မသင့်တဲ့ ကတိဝိပတ္တိ ခေါ်တဲ့ လားရာဂတိက မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်ကော ဒီကုသိုလ်က အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်ကို စွမ်းနိုင်ပါ့မလား။ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ မစွမ်းနိုင်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီကတိဝိပတ္တိတွေက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်မသင့်ပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ နော် အဲ့ဒီသုတ္တန်လေးတစ်ခုကို ဒီည ဘုန်းကြီးဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။</p> <p>ဒီသုတ္တန်ကတော့ ဇာနုဿောဏိသုတ္တန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ဒသကနိပါတ်မှာ လာရှိပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဒီအင်္ဂုတ္တရပါဠိတော်မှာ ဇာနုဿောဏိ ပုဏ္ဏားကြီးကနေ မြတ်စွာဘုရားကို မေးမြန်းလျှောက်ထားလို့ ဘုရားရှင်က ပြန်ပြီး အဖြေပေးထားတဲ့ သုတ္တန်ပဲ။ ဇာနုဿောဏိ ပုဏ္ဏားဆိုတာကတော့ တခြားပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးရဲ့ ပရောဟိတ် ဆရာကြီးပါပဲ။ သူလည်း ပညာရှိ ပုဏ္ဏားကြီး တစ်ဦးပါပဲ။</p> <p>တစ်နေ့မှာ မြတ်စွာဘုရားထံ သူက ချဉ်းကပ်တယ်။ ချဉ်းကပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရားကို သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုပြီးတဲ့နောက် မြတ်စွာဘုရားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးတယ်။ "မြတ်စွာဘုရား၊ တပည့်တော်တို့ဟာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို ရည်စူးပြီးတော့ အလှူဒါန ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြုကြပါတယ်၊ ဒါနပြုကြတယ်။ အဲ့ဒီ ဒါနပြုတဲ့ အကျိုးတရားဟာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရရှိကြပါသလား။ ထိုဒါနကို သုံးဆောင်ခံစားနိုင်ကြပါသလား" ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုမေးတယ်။</p> <p>မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်ဘက်က ဘာပြန်ဖြေလဲ။ "ဒါယကာ၊ အရာဌာန ဟုတ်ရင်တော့ ရပါတယ်၊ အရာဌာန မဟုတ်ခဲ့ရင်တော့ မရဘူး" လို့ ဒီလောက်ပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘယ်လို ဘယ်လိုကြောင့်လို့ အကျယ်တဝင့် တစ်ခါတည်း ဖြေလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် "အော် ဒါငါသိပြီးသားပဲ" လို့ သူက ဖြစ်ချင်ဖြစ်တတ်တယ်။ လူ့ရောဂါ တော်တော်ခက်တယ်၊ သူ့ကိုယ်သူလည်း ပညာရှိလို့ ထင်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားက "အရာဌာန ဟုတ်ရင်တော့ ရတယ်၊ အရာဌာန မဟုတ်ရင်တော့ မရဘူး" လို့ ဒီလောက်ပဲ အကျဉ်းဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>ဖြေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူက ဒီလောက်နဲ့ နားမလည်ဘူး။ နားမလည်တော့ သူက ထပ်ပြီး မေးမြန်းတယ်။ "အရှင်ဘုရား၊ အရာဌာန ဟုတ်တယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုပါလဲ။ အရာဌာန မဟုတ်ဘူးဆိုတာက ဘယ်လိုပါလဲ" ဆိုတာကို တစ်ဆင့် ထပ်ပြီး မေးပြန်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို အကျယ်ပြန်ပြီးတော့ ဟောပေးပါတယ်နော်။</p> <h3>ငရဲနှင့် တိရစ္ဆာန်ဘုံ၌ ကုသိုလ်အကျိုး မခံစားနိုင်ပုံ</h3> <p>"ဒါယကာတော်၊ ဒီလောကမှာ တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေက သူ့အသက်သတ်တယ်၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူတယ်၊ သူတစ်ပါး သားမယား ပြစ်မှားတယ်၊ မုသားပြောတယ်၊ ဂုံးချောစကားတွေ ပြောကြတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောကြတယ်၊ ပြိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောကြတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ ပစ္စည်းကို မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် လိုချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်များပြားတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေကို ပျက်စီးဖို့ရာအတွက် စိတ်ထားတွေက သိပ်များပြားတယ်၊ မှားယွင်းတဲ့ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ခေါ်တဲ့ ခံယူချက်တွေကလည်း အပြည့်ရှိနေတယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ ဒုစရိုက် ဘယ်နှစ်ပါးလဲ၊ ၁၀ ပါး။ တစ်ဖက်က အဲ့ဒီ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို လွန်ကျူးတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့လို့ အဲ့ဒီ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို လွန်ကျူးခဲ့တဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ သေတော့ ဘယ်ရောက်မလဲ။ ငရဲရောက်ပြီ။ ငရဲရောက်ပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း အဲ့ဒီငရဲမှာ ရှိတဲ့၊ ရောက်သွားတဲ့ ဒီသတ္တဝါကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဆွေမျိုးတွေကဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟတွေကဖြစ်စေ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်လို့ရှိရင်လည်း ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ထိုငရဲမှာရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ မခံစားရနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငရဲဆိုတာ ကမ္မဖုဋ္ဌဗျဂုံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို ထိုင်ပြီး ခံစားနေရတဲ့ ဘုံ။</p> <p>နတ်ပြည်ဟာလည်း ကမ္မဖုဋ္ဌဗျဂုံပဲ။ နတ်ပြည်က နတ်တွေဟာလည်း ကံရဲ့အကျိုးကို ထိုင်ပြီး ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မတူဘူး။ ငရဲက အကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးကို ထိုင်ပြီး ခံစားရတယ်၊ နတ်ပြည်တို့ ဗြဟ္မာပြည်တို့ ဆိုတာကတော့ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးကို ထိုင်ပြီးတော့ ခံစားရတဲ့ ဘုံတွေပဲ။ လူ့ဘုံကတော့ ဇီဝိတဘုံလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ထကြွလုံ့လ ဝီရိယကို အခြေစိုက်ပြီးတော့ တစ်နည်းအားဖြင့် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကံလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဇွဲ လုံ့လ ဝီရိယတွေကို အခြေခံပြီးတော့ အကျိုးခံစားရတဲ့ ဘုံဖြစ်တယ်။</p> <p>ခန္ဓာချင်းတော့ မတူဘူး။ အဲ့ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ငရဲရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါက ခုနက ကတိဝိပတ္တိ ဖြစ်နေပြီ။ ကတိက ပျက်စီးနေတဲ့ အတွက်ကြောင့် ဒီငရဲရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါအတွက် ရည်ညွှန်းပြီးတော့ အမျှအတန်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုသော်လည်း ထိုကံတွေ ထိုငရဲမှာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းအား ရှိလား။ မရှိဘူး။ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးပေးရာ ဌာန မဟုတ်ပြန်ဘူး၊ ကတိဝိပတ္တိ ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒါဟာလည်း ဒါ မရောက်နိုင်တဲ့ ဌာနတစ်ခု ဖြစ်တယ်" လို့ ဘုရားက ဟောလိုက်တယ်။</p> <p>"နောက်တစ်ခု ဒကာတော် ပုဏ္ဏား၊ လူ့လောကမှာ တချို့တချို့ သတ္တဝါတွေဟာ ခုနကလိုပဲ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါး ကျူးလွန်တယ်။ သေသည်၏ အခြားမဲ့မှာ တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရှိသွားတယ်။ အဲ့ဒီ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်နေတဲ့၊ တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရှိသွားတဲ့ သတ္တဝါအတွက် ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုပြန်တယ်။ ပြုလိုက်တဲ့ ကံရဲ့အကျိုးကိုလည်း ထိုတိရစ္ဆာန် ဖြစ်နေတဲ့ သတ္တဝါသည် မခံစားရနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အရာမဟုတ်ပြန်ဘူး။ ကတိဝိပတ္တိ ခေါ်တဲ့ သူတို့က ကတိ ပျက်စီးသွားပြီ။ ကတိဝိပတ္တိမှာ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးတွေ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့် ရှိသေးလား။ မရှိဘူး။</p> <p>နမူနာလေး ကြည့်ပေါ့၊ ဒီခွေးတစ်ကောင် ဝင်ဖြစ်နေတယ်၊ သေမိတဲ့အခါ ရောက်ပြီ၊ ခုနစ်ရက်နဲ့ ဆွမ်းသွပ်ပြီး ခွေးဖြစ်နေတဲ့ ဒီခွေးလေး ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ခွေးက ခွေးပဲ ဖြစ်မယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင် ခွေးပဲ ဖြစ်မယ်၊ သေချင်လည်း သူ သေသွားဦးမယ်။ သေရင်လည်း ဘယ်ရောက်မလဲ။ မကောင်းတဲ့ဘုံ ထပ်ရောက်ဖို့က တော်တော်လေး နီးကပ်တယ်" ဒါကြောင့် သူက အရာဌာန မဟုတ်ပြန်ဘူး။</p> <h3>သုစရိုက်ကျင့်ကြံသူတို့၏ ကောင်းသောလားရာ</h3> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ဟောတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အသက်ရှင်နေစဉ် အချိန်အခါမှာ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ သူ့အသက်မသတ်ဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူတစ်ပါးပစ္စည်း မတရား မယူဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူတစ်ပါး သားမယား မဖျက်ဆီးဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ မဟုတ်မမှန် မပြောဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ဂုံးချောစကားတွေ မပြောဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ မပြောဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ပြိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်။</p> <p>သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို မတရား လိုချင်တဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူး၊ သူတစ်ပါးတွေကို ပျက်စီးစေလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ မရှိဘူး။ အခု မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေသာ ပွားများနေတယ်နော်၊ မှားယွင်းတဲ့ ခံယူချက် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိလည်း မရှိဘူး။ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို အမှန်အတိုင်း နားလည်တဲ့ ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေက ပြဋ္ဌာန်းပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို သူက ဆည်းပူးဖူးတယ်။ သီလတွေ ဆောက်တည်တယ်၊ သီလသုစရိုက် တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်ပြီးတော့ ဆွမ်း၊ ခဲဖွယ်၊ ကျောင်း၊ ဆေး အစရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုတွေကို သမဏဗြာဟ္မဏ အစရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်များ ထိုထိုတို့အား လှူဒါန်းပူဇော်တယ်။ လှူဒါန်းပူဇော်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်သလဲ။ သေသည်၏ အခြားမဲ့မှာ လူ့ပြည်၊ လူ့လောက ရောက်ရှိသွားပြီ။ လူ့ပြည်၊ လူ့လောက ရောက်ရှိပြီးတဲ့ ထိုကွယ်လွန်သွားတဲ့ သတ္တဝါအတွက် ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့...</p> iwrdtamy3du0envremhzn5nq133sbjg 0 6255 21890 2026-04-15T17:47:34Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၁..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21890 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၁/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-32 <h3>ကွယ်လွန်သူအတွက် ရည်စူးကုသိုလ်ပြုခြင်းနှင့် အရာဌာန (၅) ပါး</h3> <p>သတ္တဝါတို့ ကွယ်လွန်သွားပြီ ဆိုကြစို့နော်။ ကွယ်လွန်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ သီလ၊ ကုသိုလ်၊ ကံ၊ စေတနာတွေ၊ သူ့ရဲ့ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ တရားတွေကြောင့် လူ့ပြည်လူ့လောကကို ရောက်ရှိသွားပြီ။ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုလူ့လောကသို့ ရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါကို ညွှန်းပြီးတော့ ကြွင်းကျန်ရစ်သူ ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်စုတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုကြပြီ။</p> <p>ထိုသတ္တဝါသည် လူအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတယ်ဆိုတာကို သိလို့တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ရမ်းဆပြီးတော့သာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုကြရတာကိုး။ ပြီးတော့ လူ့ဘဝရောက်သွားတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ကြွင်းကျန်ရစ်သူ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက 'လူ့ဘဝရောက်သည်၊ မရောက်သည်' မသိသော်လည်း မှန်းဆပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုခဲ့ရင် "ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်သည် သို့မဟုတ် ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားသည် ထိုသတ္တဝါထံသို့ ရောက်နိုင်ပါသလား၊ လူ့ဘဝရောက်ရှိသွားတဲ့ ထိုသတ္တဝါတွေဟာ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးကို ခံစားရနိုင်ပါသလား" လို့ ဒီလိုတော့ မေးစရာရှိတယ်နော်။</p> <h3>လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝ ရောက်ရှိသူများထံ ကုသိုလ်ရောက်ရှိနိုင်မှု</h3> <p>နည်းနည်း စဉ်းစားကြည့်ပေါ့။ ရက်လည် ဆွမ်းသွတ်တယ် ဆိုကြပါစို့။ ဓမ္မတာအလျောက် ခုနစ်ရက်လောက်အတွင်းမှာ မိခင်ဝမ်းအတွင်းမှာ တည်ရှိနေမယ့် ထိုသတ္တဝါကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ အဓိက ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတော့လည်း ထိုသတ္တဝါသည် ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်နိုင်သလဲ။ ဒီကံကြောင့်တော့ ပြောင်းလဲမှု မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဘာတွေလဲဆိုရင် သူအတိတ်က ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ တရားတွေကြောင့် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ လူ့လောက ရောက်ခဲ့ရင် လူတို့ရဲ့ အပေါင်းအဖော် ဖြစ်ခဲ့ရင် လူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အစားအစာဖြင့်သာ ထိုပုံမှန်အတိုင်း သူက မျှတရမယ်။ သူ့ကို ရည်စူးပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်လို့ ထိုကံရဲ့ အကျိုးကြောင့် သူက မျှတနိုင်မလားဆိုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ဆင့် ပြောရရင်တော့၊ ဆိုကြပါစို့... (ကွယ်လွန်ပြီး) နှစ်ပါတ်လည်တို့၊ ၁၀ နှစ်မြောက်တို့၊ ၁၅ နှစ်မြောက်တို့မှာ မိဘကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတယ် ထားပါတော့။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကော "ငါသည် ငါ့အတွက် ရည်စူးပြီးတော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုနေတယ်" လို့ သိနိုင်ပါ့မလား။ မသိတာက များလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။ တစ်ချက်က ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း "ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ တို့အမေပဲ၊ တို့အဖေပဲ" လို့ ဒီလို (အတိအကျ) သိပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတာလည်း နည်းလိမ့်မယ်လို့ ယူဆပါတယ်နော်။</p> <p>သိလို့ပဲ ပြုတယ် ထားဦးတော့၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ထူးခြားချက် ဘာဖြစ်သွားနိုင်မလဲ။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ သာဓုခေါ်ရင် သာဓုခေါ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တရားတော့ သူ့မှာ တိုးပွားခြင်း တိုးပွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ထိုကုသိုလ်ကြောင့် တိုက်ရိုက် ရနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားသည် သုတ္တန်အရ (လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝသို့) ရောက်နိုင်မလားဆိုတော့ မရောက်နိုင်ဘူးတဲ့နော်။ ဒါကြောင့် လူတို့ရဲ့ အပေါင်းအဖော် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတဲ့ သတ္တဝါဟာ လူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အစားအစာဖြင့် မျှတရတဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ရည်ညွှန်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုရင်လည်း ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်သည် ထိုကွယ်လွန်သွားတဲ့ လူသားတစ်ဦးထံသို့ မရောက်နိုင်တဲ့အတွက် ဒါဟာ "အရာဌာနမဟုတ်ဘူး" လို့ ဘုရားရှင်က ဖြေတယ်။</p> <h3>နတ်ပြည်နှင့် ဗြဟ္မာပြည် ရောက်ရှိသူများ၏ အခြေအနေ</h3> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ သတ္တဝါတစ်ဦးက လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရှိစဉ်အချိန်အခါမှာ ဒုစရိုက်တရားတွေကို ရှောင်ကြဉ်ပြီးတော့ အထက်တန်းကျတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေကို ပြုခဲ့တယ်။ အထက်တန်းကျတယ် ဆိုတာကတော့ ဒီလိုပါ။ သုစရိုက်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေမှာ သူက သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ ထက်မြက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ဒီသီလကုသိုလ်ကို ဖြည့်ကျင့်ထားတယ်။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးတွေ မပါတဲ့ သီလနဲ့ စွမ်းအင်ကြီးတွေ ခြံရံထားတဲ့ သီလ အကျိုးပေးပုံချင်း၊ အဆင့်အတန်းချင်း တူညီနိုင်ပါ့မလား။ မတူညီနိုင်ဘူး။ ဒါပဲနော်။</p> <p>မတူညီနိုင်တဲ့အတွက် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးငါးပါး ခြံရံပြီးတော့ အဆင့်အတန်း စံချိန်မီ ထူထောင်ထားတဲ့ ဒီကိုယ်ကျင့်သီလက လူ့ပြည်လူ့လောက အဆင့်ကို လွန်ပြီးတော့ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားတဲ့ ဒီနတ်သား သတ္တဝါတစ်ဦးကို အာရုံယူ၍ပဲ ဖြစ်စေ၊ အာရုံမယူ၍ ဖြစ်စေပေါ့နော်၊ ကြွင်းကျန်ရစ်သူ ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်စုတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်ရင် ထိုကံရဲ့ အကျိုးတရားသည် ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါထံသို့ ရောက်နိုင်မလားဆိုတော့ မရောက်နိုင်ဘူး။</p> <p>ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ထိုနတ်ပြည်နတ်လောကမှာ နတ်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီ၊ ဘုန်းကံအားလျော်စွာပေါ့နော်၊ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အကျိုးတရားတွေကိုသာ သူက ထိုင်ခံစားနေရမယ့် ဘုံဌာန ဖြစ်တယ်။ လူ့ပြည်လူ့လောကက လူသားတစ်ဦးကနေ ပြုလိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို မျှော်လင့်တောင့်တ ခံစားရမယ့် သတ္တဝါမျိုး မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် အထက်တန်းကျတဲ့ နတ်ဖြစ်ချင်ရင် လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ မိမိတို့က အထက်တန်းကျတဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ဖို့ လိုပါတယ်။</p> <p>နတ်ဖြစ်သော်လည်း ကံက တူညီမှ တူညီမယ်။ အားလုံး ကြားဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အင်္ဂုရနတ်သားနဲ့ ဣန္ဒကနတ်သားတို့ ဘုရားရှင်ရဲ့ အဘိဓမ္မာဒေသနာ ဟောတဲ့အပိုင်းမှာ ဘုန်းကံချင်း ကွာဟချက် ရှိသွားတယ်နော်။ အင်္ဂုရနတ်သားက တစ်ဆယ့်နှစ်ယူဇနာ ဝေးတဲ့အရပ်အထိ ရောက်သွားရတယ်။ ဣန္ဒကနတ်သားကတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ အနီးအပါးမှာပဲ ထိုင်ပြီးတော့ တရားနာခွင့် ရရှိသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘုန်းကံကြီးလို့။ နတ်သားနတ်သမီးတွေ ရောက်ရှိလာရင် ဘုန်းကံနည်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက နောက်ဆုံးတန်း ရောက်သွားတာပဲနော်။</p> <p>ဒီတော့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်တဲ့ သတ္တဝါတွေက အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ နတ်တွေ ဖြစ်မယ်။ သမာဓိရဲ့ စွမ်းအင်က ဈာန်သမာဓိ ကဲ့သို့သော သမာဓိများ ဖြစ်နေခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ ထိုဈာန်နဲ့ လျော်ညီတဲ့ ဗြဟ္မာပြည်ကို ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ဗြဟ္မာပြည် ရောက်သွားတဲ့ ဒီသတ္တဝါကို ရည်စူးပြီးတော့ ဒီဘက်က ကျန်ရစ်တဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုရင်လည်း သူ့ထံ ရောက်နိုင်မလားဆိုတော့ မရောက်နိုင်ဘူး။ အထက်တန်းကျတဲ့ ဗြဟ္မာသာ ဖြစ်ရင် ဈာန်ချမ်းသာလေး ခံစားနေတာနဲ့ ဒီလူ့ပြည်မှာ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ သိချင်မှတောင် သိမယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။</p> <h3>ဥဒယဘဒ္ဒမင်းသားနှင့် ကတိသစ္စာပုံပြင်</h3> <p>ထုံးလေးတွေ ရှိပါတယ်။ မိဘနှစ်ပါးက လက်ထပ်ထိန်းမြားလို့ ဇနီးမောင်နှံ အဖြစ်သို့၊ မိဖုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရပေမယ့်လည်း တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကြည်နူးတဲ့ စိတ်ထား တစ်ခေါက်မှ မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူးတဲ့နော်။ ဒီလောက် ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ စောင့်ထိန်းကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကတိသစ္စာ ထားခဲ့တာလေး တစ်ခုရှိတယ်။ "အရင် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဘယ်ဘဝ ရောက်နေတယ် ဆိုတာတော့ လာပြောပြစမ်း" ဆိုတဲ့ ကတိသစ္စာလေး တစ်ခုတော့ ထားခဲ့ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီ ကတိသစ္စာလေး ထားခဲ့တဲ့အခါကျတော့ ဥဒယဘဒ္ဒမင်းသားက အရင် ကွယ်လွန်သွားတယ်။ သိကြားမင်းကြီး သွားဖြစ်တယ်။ သိကြားမင်း စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်တော့ ခုနစ်ရက်လောက် မေ့သွားတယ်။ ခုနစ်ရက်လောက် ကြာမှ သတိရလို့ လူ့ပြည်လူ့လောက ပြန်ဆင်းလာတော့ လူ့ပြည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသွားပြီ။ ကဲ... အဲဒီလို ပုံစံမျိုးပေါ့။ သူက သိကြားမင်းကြီး သွားဖြစ်လိုက်တဲ့အခါ သိကြားမင်း စည်းစိမ်တွေက ကြီးကျယ်လွန်းလို့ မေ့သွားနေတယ်။ ဒီဘက်က ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ မြစ်ရေလို ဆက်တိုက် ပြုနေလည်း သူ သိတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။</p> <h3>ကုသိုလ်အမျှ ရနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာ (ပြိတ္တာဘုံ)</h3> <p>ဒါကြောင့် ဦးဇင်း ဒီမှာ ပြောချင်တာက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ရည်ညွှန်းပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတာ၊ အခု မရနိုင်တဲ့ နေရာက ဂတိငါးတန်ထဲမှာ လေးခုကို ဘုရားဟောပြီးသွားပြီ။ ငရဲရယ်၊ တိရစ္ဆာန်ရယ် (ဒါက မကောင်းတဲ့ဘက်က နှစ်ခု)၊ ကောင်းတဲ့ဘက်က လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်ပေါ့။ ငါးဘုံ ပုံလိုက်ရင် လေးဘုံကတော့ မရတဲ့ဘက်မှာ ရှိသွားပြီ။</p> <p>ဒီတော့ ငါးဘုံမှာ လေးဘုံက မသေချာဘူး။ သေတဲ့အချိန်အခါမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒကာမကြီးက ပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လေး အားကိုးပြီး သေမယ်လို့များ ဒကာကြီးတွေ စိတ်ကူးကြလား။ (ပရိသတ်အား မေးမြန်းခြင်း) မကူးပါဘူး ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဒကာကြီးတွေကို သိပ်မယုံပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခဏခဏ ပြန်ဖို့ လာလာလျှောက်နေကြတာကိုး။</p> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရားက ဆက်ဟောတယ်။ ရနိုင်တဲ့ ဌာနတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သတ္တဝါတစ်ဦးက လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ နေစဉ်အချိန်အခါမှာ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ပျက်စီးခဲ့မယ်၊ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးထဲက တစ်ပါးသော်လည်းကောင်း၊ ဆယ်ပါးလုံးသော်လည်းကောင်း လွန်ကျူးခဲ့မယ်။ သေပြီးတဲ့ အခြားမဲ့မှာ သူက ပြိတ္တာဘုံ ဘဝရောက်သွားတယ်။ ပြိတ္တာဆိုတာ အဆင့်အတန်း အလွန်နိမ့်တဲ့ ပြိတ္တာတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ဘုရားတစ်ဆူနဲ့ တစ်ဆူအကြားမှာ ရေတစ်ပေါက် မသောက်ရ၊ ထမင်းတစ်လုံး မစားရတဲ့ ပြိတ္တာတွေ ရှိတယ်။</p> <p>သုတ္တန်အချို့မှာ ပြိတ္တာအမျိုးအစား ၂၀ ကျော်လောက်အထိ ဖော်ပြထားတာ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ "ပရဒတ္တူပဇီဝိက ပြိတ္တာ" ဆိုတဲ့ ပြိတ္တာမျိုး ရှိပါတယ်။ သူတစ်ပါးတို့ ပြုနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို မှီခိုပြီးတော့ အသက်မွေးရမယ့် ပြိတ္တာမျိုးပါ။ အဲဒီတစ်ခုပဲ ကျွတ်တန်းဝင်နိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့ ပြိတ္တာတွေ တစ်ခုမှ ကျွတ်တန်းမဝင်ဘူး။</p> <h3>ဗိမ္ဗိသာရမင်း၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ ပြိတ္တာများ</h3> <p>ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်၊ ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်ဖြစ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေ။ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ ၉၁ ကမ္ဘာကတည်းက သောင်းကျန်းခဲ့ကြတဲ့ ပြိတ္တာတွေပေါ့။ ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်မှာ ဘုရားရှင်အတွက် ရည်ညွှန်းပြီး ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ ဆွမ်းတွေကို သူတို့က အရင် စားခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်လောက်ကြာသလဲဆိုတော့ တစ်ဝါတွင်းမှာ သိပ်မများဘူးနော်။ အဲဒီ တစ်ဝါတွင်း သောင်းကျန်းခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်ကံလေးက ငရဲကို ပို့ဆောင်လိုက်တာ ကမ္ဘာပေါင်း ၉၀ ကျော် ခရီးဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတယ်။</p> <p>ဒီကမ္ဘာဦး ကာလလောက်ကနေ စပြီးတော့ ပြိတ္တာဘဝကို တစ်ဆင့် ပြောင်းလာတယ်လို့ အဆိုရှိပါတယ်။ ကကုသန္ဓမြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ "တပည့်တော်တို့ ဘယ်တော့များ ကျွတ်တန်းဝင်ပါမလဲ" လို့ လျှောက်ထားတော့ ကကုသန္ဓမြတ်စွာဘုရားက "နောင် မဟာပထဝီ မြေကြီး တစ်ယူဇနာလောက် မြင့်မောက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကောဏာဂမန အမည်ရတဲ့ မြတ်စွာဘုရား ပွင့်ထွန်းတော်မူလိမ့်မယ်၊ ထိုအချိန်အခါမှာ သင်တို့ မေးမြန်းလျှောက်ထားကြပါဦး" ဆိုပြီး ဒီလောက်ပဲ ပြောခဲ့ရတယ်။</p> <p>သတ္တဝါတွေ သေကြေပျက်စီးပြီး မြေကြီးတွေ တိုးပွားလာလို့ တစ်ယူဇနာလောက် မြင့်လာတဲ့အခါ ကောဏာဂမန မြတ်စွာဘုရား ပွင့်လာပြန်တယ်။ အဲဒီမှာ သွားလျှောက်တော့လည်း "နောင် မြေကြီး တစ်ယူဇနာလောက် ထပ်မြင့်လာတဲ့ အခါ ကဿပမြတ်စွာဘုရား ပွင့်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ မေးကြဦး" လို့ မိန့်တယ်။</p> <p>ကဿပမြတ်စွာဘုရား ပွင့်တဲ့အချိန်မှာ ချဉ်းကပ်လျှောက်ထားတော့မှ "နောင် မဟာပထဝီ မြေကြီး တစ်ယူဇနာနဲ့ သုံးဂါဝုတ်လောက် မြင့်တဲ့အချိန်ကျရင် ဂေါတမအမည်ရှိသော ဘုရားရှင် ပွင့်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ သင်တို့ ကျွတ်တန်းဝင်လိမ့်မယ်" လို့ ဗျာဒိတ်ပေးသွားပါတယ်။ "မနက်ဖြန် သပိတ်ဘက်လောက်ကျရင် ကျွတ်လိမ့်မယ်" ဆိုသလိုမျိုး စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားကြတယ်။</p> <p>ဒီလို ပြောချင်တာကတော့ ကျွတ်တန်းဝင်နိုင်တဲ့ ပြိတ္တာသည် အရေအတွက် သိပ်နည်းတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ငါးပုံ ပုံလိုက်ရင် တစ်ပုံလောက်ပဲ ကျွတ်တန်းဝင်နိုင်တဲ့ ဘဝရှိတယ်။ အဲဒီ ကျွတ်နိုင်တယ် ဆိုတာကလည်း နှစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ တစ်မျိုးက အဲဒီ ပြိတ္တာဘဝမှာတင် ချမ်းသာသွားတာ၊ နောက်တစ်မျိုးကတော့ အဲဒီ ပြိတ္တာဘဝကနေ လုံးဝ ကျွတ်သွားတာပါ။ အဲဒီ ထုံးလေး နှစ်ခုကို ကြားဖြတ်ပြီး နည်းနည်း ထပ်ပြောမယ်...။</p> <h3>နန္ဒကစစ်သူကြီးနှင့် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိအယူဝါဒ</h3> <p>တစ်ခုကတော့ ဦးဇင်းတို့ နန္ဒကစစ်သူတော်ကြီးပါပဲ။ နန္ဒကစစ်သူတော်ကြီးဆိုတာကတော့ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူပြီးတဲ့နောက် နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ဝန်းကျင်လောက်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ဦးလို့ ယူဆရပါတယ်။ ဗိန္ဒုသာရမင်းရဲ့ စစ်သူကြီး၊ မင်းတို့ရဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ဦးပဲ။ သိလား... မင်းဆိုတာကတော့ ဓမ္မသောကမင်း၊ စောယမင်းတို့ကို သူက လက်အောက်ခံဘုရင်အနေနဲ့ အခွန်ပဏ္ဏာ ဆက်သနေရတဲ့ မင်းတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ မင်္ဂလာမင်းနဲ့ ဒီနန္ဒကစစ်သူတော်ကြီးတို့က ဘာဝါဒရှိသလဲလို့မေးရင်တော့ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိလို့ခေါ်တဲ့ သေလျှင်ပြတ်တယ်ဆိုတဲ့ အယူဝါဒကို သူတို့က လက်ခံယုံကြည်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိက ဒီနေ့မျက်မှောက်ခေတ် လက်ဝဲသမားများယူဆတဲ့ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိနဲ့တော့ မတူဘူး။ သူတို့ယူဆတာက ချည်လုံးတစ်လုံးကို အစကနေကိုင်ပြီးတော့ အမြင့်ကနေ အနိမ့်ကို လှိမ့်ချလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အဲဒီချည်ကုန်လို့ရှိရင် အလိုလို ဒီချည်လုံးသည် ရပ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ကမ္ဘာပေါင်းဘယ်လောက်၊ ဘယ်လောက်ကြာရင် သူဟာ အလိုလို ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ ကိုယ်က ပျက်အောင်လုပ်နေစရာ၊ ကျင့်နေစရာ ဘာမှအကြောင်းမရှိဘူး။ ဘယ်အချိန်ခါကျရင် ကောင်းကျိုးခံစားရမယ်၊ ဘယ်အချိန်ခါကျရင် မကောင်းကျိုးခံစားရမယ်ဆိုတာ အပြီးသတ် သတ်မှတ်ချက်ရှိတယ်။ ဘာမှ ပြုပြင်ပြောင်းလဲ လုပ်နေကြဖို့မလိုဘူးလို့ သူတို့က ဒီလို ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို လက်မခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။</p> <h3>သောတာပန်သမီးငယ် ဥတ္တရာ၏ သီလစင်ကြယ်သောအလှူ</h3> <p>အဲဒီမှာ နန္ဒကအရင် ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ကွယ်လွန်သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကံကောင်းထောက်မချင်တော့ အကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ သမီးဖြစ်တဲ့ ဥတ္တရာဆိုတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ဦး ရှိပါတယ်။ ဒီဥတ္တရာဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေးကတော့ သောတာပန်အမျိုးသမီးလေးဖြစ်တယ်၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဒီဥတ္တရာက ဖခင်ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကွယ်လွန်သွားသော ဖခင်အားရည်စူးပြီးတော့ သူက ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတစ်ခု ပြုတယ်။</p> <p>ကြည့်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဒီသောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးကို ဘုန်းကြီးစဉ်းစားကြည့်တယ်။ သူက တော်တော်လေး တင့်တင့်တယ်တယ်နဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်းလေး ဖြစ်သွားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပဲ။ သိပ်အလွန်ကြီး မကြီးပါဘူး။ ခေတ်ကို ဘုန်းကြီးစောင်းပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ သူတစ်ပါးကနေ မျှော်လင့်ပြီးတော့မှ စင်ကြယ်သည်၊ မစင်ကြယ်သည်၊ သိလား... သူတစ်ပါးတွေလာပြီးပေးတာ ကဏ္ဍလေးစုဆောင်းပြီးတော့မှ ကိုယ်က ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ရည်စူးပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ မုန့်တစ်ပွဲ၊ ရေလေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ ဒါပဲ။</p> <p>အိမ်ရှေ့ကို ဆွမ်းခံကြွလာတဲ့ မထေရ်တစ်ပါး ပင့်ပြီးတော့ အိမ်ပေါ်တင်တယ်။ တင်ပြီးတော့ ဒီမုန့်တစ်ပွဲနဲ့ ရေတစ်ခွက် ကျကျနန ထိုမထေရ်ကို ပူဇော်လှူဒါန်းပါတယ်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မချင်တော့ ထိုမထေရ်က ရဟန္တာမထေရ်မြတ် ဖြစ်နေတယ်။ ရဟန္တာမထေရ်မြတ် ဖြစ်နေတဲ့အခါကျတော့ သူလှူတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုဆိုတာ အမျိုးသမီးလေးကလည်း သောတာပန်ဖြစ်တယ်၊ သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ အလွန်စင်စင်ကြယ်ကြယ်ဖြင့် ရှာဖွေရရှိထားတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လှူတယ်။</p> <h3>ဒါနမြောက်ခြင်း အင်္ဂါငါးပါးနှင့် အကျိုးကျေးဇူး</h3> <p>ဒီလိုမျိုးကို ဘုရားရှင်က ဟို ဒက္ခိဏဝိဘင်္ဂသုတ္တန်ကျတော့ ဘယ်လိုဟောလဲဆိုတော့... <p>ယော သီလဝါ သီလဝန္တေသု ဒဒါတိ ဒါနံ၊<br> ဓမ္မေန လဒ္ဓံ သုပသန္နစိတ္တော။<br> အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ၊<br> တံ ဝေ ဒါနံ ဝိပုလပ္ဖလန္တိ ဗြူမိ။ (မ၊၃၊၃၀၀။)</p> <p>"ယော သီလဝါ" အကျဉ်းကတော့ သီလရှိတဲ့ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် "ဓမ္မေန လဒ္ဓံ" တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေသဖြင့် ရရှိအပ်သော လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို "သုပသန္နစိတ္တော" အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍ "အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ" ကံ၊ ကံ၏အကျိုးတရားကို အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိသည်ဖြစ်၍ "သီလဝန္တေသု" သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌ "ဒါနံ ဒေတိ" အလှူဒါနကို ပေးလှူ၏။ "တံ တံ" ထိုကဲ့သို့သော အလှူဒါနကို "ဝေ" စင်စစ်ဧကန် အမှန်အားဖြင့် "ဝိပုလပ္ဖလံ" ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုးများသော အကျိုးရှိ၏ဟူ၍ "အဟံ" ငါဘုရားသည် "ဝဒါမိ" ဟောတော်မူ၏။</p> <p>ဒါနငါးမျိုးထဲက ဒါနတစ်မျိုးပေါ့။ မြတ်စွာဘုရား ထိုသုတ္တန်မှာ ဒါနငါးမျိုး ဟောထားတဲ့အနက်က အခု ဒါနတစ်မျိုးပဲ။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က ကြည့်လိုက်ရင် (၁) သီလရှိခြင်း၊ (၂) လှူဖွယ်ဝတ္ထုက တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိခြင်း၊ (၃) လှူဒါန်းနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိခြင်း။ ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားဆိုတာက ဘာပြောတာလဲ။ ရာဂ၊ မောဟ၊ မာန်မာနတွေ ထိုအချိန်အခါမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ စိတ်အစဉ်မှာ ဝင်ရောက်ပြီး လှောင်တာမရှိဘူး။ ဟို... ကိုယ်မကျေနပ်၊ အလှူတော့ လှူနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ မကြည်မလင်တာမျိုး မရှိဘူး။ (၄) ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို သက်ဝင်ယုံကြည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ သဒ္ဓါတရားကလည်း အပြည့်အဝ ရှိပြန်တယ်။ အင်္ဂါလေးချက်။</p> <p>အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ အင်္ဂါလေးချက်ရှိပြီးတော့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်းအရှင်မြတ်တွေ ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါဘယ်နှစ်ချက်လဲ။ ငါးချက်။ အဲဒီလို အင်္ဂါငါးချက် စုံညီနေတဲ့ အလှူဒါနမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘုရားရှင်က "မဟာဖလံ" ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုးများတဲ့ အကျိုးရှိတဲ့ ဒါနမျိုးလို့ ဟောတယ်။</p> <h3>သောတာပန်၏ သီလနှင့် ပြိတ္တာဘဝမှ ဖခင်</h3> <p>ဥတ္တရာလှူလိုက်တဲ့ ဒါန ကြည့်လိုက်တော့ ဒီအင်္ဂါငါးချက်နဲ့ စုံညီနေတယ်။ သူက သောတာပန် အမျိုးသမီးဖြစ်တဲ့အတွက် အရိယကန္တသီလလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ ငါးပါးသီလက ပြည့်စုံနေတယ်။ ငါးပါးသီလဆိုတာက သူ့အသက်ကို သတ်လိုတဲ့စိတ်ဓာတ် နည်းနည်းမှ မဖြစ်ဘူး။ သတ်ဖို့ဆိုတာ ထား၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူလိုတဲ့စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မဖြစ်ဘူး။ ယူတာကို ထားလိုက်ဦးနော်၊ သူ့သားမယား ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မဖြစ်ဘူး။ လိမ်ညာပြောဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းလေးမှ မဖြစ်ဘူး။ နောက်တစ်ခု မူးယစ်ဆေးဝါး သုံးစွဲဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။ သုံးစွဲဖို့ဆိုတာ ထားလိုက်တော့၊ စိတ်ထဲတောင်မှ ငါးပါးသီလကို ချိုးဖောက်ဖို့ မဖြစ်ဘူး။ သိပ်စင်ကြယ်တယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သီလကို ချိုးဖောက်တယ်ဆိုတာက ရာဂကို အကြောင်းပြု၍ဖြစ်စေ၊ ဒေါသကို အကြောင်းပြု၍ဖြစ်စေ၊ မောဟကို အကြောင်းပြု၍ဖြစ်စေ၊ မာန်မာန၊ ဣဿာမစ္ဆရိယ အစရှိတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို အခြေခံပြီးတော့မှ ဒီငါးပါးသီလကို ချိုးဖောက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုငါးပါးသီလကို ချိုးဖောက်စေတတ်တဲ့ အခြေခံအကြောင်းအရင်းဖြစ်တဲ့ ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ မာန၊ ဣဿာ၊ မစ္ဆရိယ အစရှိတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို ဒီသောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်က အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်ထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သီလသိပ်ပြီးတော့ ဖြူစင်သွားတယ်။ အရိယကန္တသီလနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်။</p> <p>လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းကလည်း တရားနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိတဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်နေပြန်တယ်။ မုန့်လေးတစ်ပွဲပဲ၊ ရေလေးက တစ်ခွက်ပဲ။ သိပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်းကြီး ရှာဖွေရတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခု ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်မှာလည်း အားရကျေနပ်မှု ရှိတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း မကျေနပ်ချက်တွေ ဘာမှမရှိဘူး။ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ သဒ္ဓါတရားကလည်း အပြည့်အဝ ရှိနေပြန်တယ်။ အင်္ဂါငါးချက် စုံညီနေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့အလှူဒါနက အလွန်ကြီးကျယ် ထွန်းကားတဲ့ အကျိုးရှိနိုင်တဲ့ ဒါနမျိုး ဖြစ်တယ်။</p> <p>အဲဒီမှာ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ အဲဒီရဟန္တာမထေရ်ကို မုန့်လေးတစ်ပွဲနဲ့ ရေလေးတစ်ခွက် လှူဒါန်းပြီးတော့ "အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်ရဲ့ ဖခင်သည် ကွယ်လွန်သွားပါတယ်။ ဤကောင်းမှုသည် ကွယ်လွန်သွားသော ဖခင်အား ရောက်ပါစေသတည်း" ဒါလေးပဲ အမျှဝေလိုက်တယ်။ အမျှဝေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီနန္ဒက ဘာဖြစ်သွားသလဲ။ သူက သေလွန်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပြိတ္တာဘဝ ရောက်ရှိသွားပါတယ်နော်။ ပြိတ္တာဘဝ ရောက်ရှိသွားတော့ ပညောင်ပင်တစ်ပင်မှာ ပြိတ္တာသွားဖြစ်နေတယ်။</p> <h3>နတ်စည်းစိမ်နှင့်တူသော ပြိတ္တာဘဝနှင့် မင်္ဂလာမင်းအား သတိပေးခြင်း</h3> <p>သမီးဖြစ်သူ ဥတ္တရာက အခုလို လိမ္မာတဲ့အတွက် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဖခင်ကို ရည်စူးပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတစ်ခု ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်ခါမှာ ထိုနန္ဒကစစ်သူတော်ကြီးသည် ထိုပညောင်ပင်မှာ နတ်ဘုံကဲ့သို့ ကြီးကျယ်တဲ့ ဘုံဗိမာန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးတော့ နတ်စည်းစိမ်ကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော စည်းစိမ်တွေ ခံစားရပြီး နတ်ဩဇာကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အစာအာဟာရတွေကို သုံးဆောင်ပြီး နေရတယ်။</p> <p>အဲဒီလိုနေတဲ့အချိန် တစ်နေ့ဘာဖြစ်လာသလဲ။ မင်္ဂလာမင်းက မောရိယမင်းတွေကို လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ သွားဆက်မယ်ဆိုပြီးတော့ အပြန်ပေါ့၊ ရထားတွေက မောင်းနေရင်း လမ်းလွဲသွားတယ်။ လွဲတာကလည်း ခုနက နန္ဒကစစ်သူကြီးဖြစ်တဲ့ ပြိတ္တာက တန်ခိုးရှိလာပြီ။ သူက တန်ခိုးနဲ့ လမ်းလွဲအောင် ဖန်ဆင်းလိုက်တာ။ လမ်းလွဲပြီဆိုတာကို သူတို့ ဘယ်လိုသိလဲဆိုတော့ ရှေးခေတ်ယဉ်ကျေးမှု အမှတ်အသားအရ "အရှင်မင်္ဂလာမင်း... ကျွန်တော်တို့ လမ်းမှားနေပြီနဲ့ တူတယ်" တဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှေ့ကိုကြည့်လိုက်ရင် လမ်းကိုတွေ့တယ်၊ နောက်ဖက် ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် လမ်းမတွေ့တော့ဘူး။ ဆန်းမနေဘူးလား။ လမ်းက ရှေ့မှာမြင်နေရပေမဲ့ ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ နောက်ဖက်ကို ပြန်ကြည့်တော့ လမ်းမမြင်ရတော့ဘူး။</p> <p>အဲဒီမှာ ပညောင်ပင်ဦးတိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နန္ဒကစစ်သူတော်ကြီးက သူ့ဘဝဗိမာန်ကို ဒီမင်္ဂလာမင်း မြင်အောင် အကုန်လုံး ဖန်တီးပေးထားပါတယ်။ မင်္ဂလာမင်းကလည်း အင်မတန် အံ့ဩနေတယ်။ "သင်ဟာ လူလား၊ နတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ" ဝေခွဲလို့မရဘူး။ စားသောက်ပြီးတဲ့အခါ မေးကြည့်တယ်။ "သင်ဟာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲ" လို့ မေးတော့ "တခြားလူ မဟုတ်ဘူး၊ အရှင်မင်္ဂလာမင်းမြတ်ရဲ့ စစ်သူကြီး နန္ဒကပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစည်းစိမ်တွေကို ရရှိခြင်းသည် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် ရရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးဖြစ်သူ လိမ္မာနေတဲ့ ဥတ္တရာရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် ဒီလို နတ်စည်းစိမ်တစ်မျှ ကြီးကျယ်တဲ့ ချမ်းသာသုခကို ရရှိခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းမြတ်ဟာလည်း မှားယွင်းနေတဲ့ အယူဝါဒကို ဖျက်သိမ်းပြီးတော့ ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါ၊ ငါးပါးသီလ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ မြဲအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပါ" ဆိုပြီး တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။</p> <h3>နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကံနှင့် အဝီစိငရဲ</h3> <p>ဆက်ပြီးတော့ သူက ဘာပြောသလဲ။ "ဒီစည်းစိမ်ကို ကျွန်တော် ခံစားရမှာ သိပ်မကြာပါဘူး။ နောင်ခြောက်လကျလို့ရှိရင်တော့ ကျွန်တော်သည် အဝီစိငရဲကို ရောက်ရတော့မယ်" တဲ့။ ဟော... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခုနက ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒသမားတွေက သေသည့်တိုင်အောင် ဒီအယူဝါဒကို မစွန့်ခဲ့ရင် သူတို့က အပါယ်လေးဘုံမှာ ကျိန်းသေ အကျိုးပေးတဲ့အတွက် သူတို့ကို "နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ" လို့ ခေါ်တယ်။ အပါယ်လေးဘုံမှာ အကျိုးပေးဖို့ မြဲတဲ့အတွက်ကြောင့်မို့လို့ပါ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိသမားတွေက အကုန်လုံး ငရဲရောက်ရတော့မလားဆိုတော့ မသေခင်မှာ စွန့်လွှတ်ရင်တော့ မရောက်ပါဘူး။ မသေခင်မှာ စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ သမ္မာဒိဋ္ဌိအယူဝါဒကို ပြောင်းပြီးတော့ တရားဘာဝနာတွေကို ကျင့်ကြံအားထုတ်မယ်ဆိုရင် ထိုဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိသမားတွေဟာ ခပ်မြန်မြန် ကျွတ်တန်းဝင်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က စိတ်ဓာတ်သိပ်ပြတ်သားကြတယ်၊ ဉာဏ်ထက်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း များကြပါတယ်။</p> <p>နန္ဒကက မင်္ဂလာမင်းကို "ကျွန်တော်သည် နောင်ခြောက်လကြာရင် ငရဲရောက်ရတော့မယ်" လို့ ဖွင့်ပြောပြီးတော့ "အရှင်မင်းကြီးကတော့ ကျွန်တော့်လို မဖြစ်အောင် မသေခင်မှာ ဒီအယူဝါဒကို စွန့်လွှတ်ပါ" ဆိုပြီး တရားဟောပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြောချင်တာကတော့ ဒီနေရာမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်လို့ နန္ဒကဟာ ပြိတ္တာဘဝမှာ နတ်စည်းစိမ်နဲ့တူတဲ့ ချမ်းသာကို ခံစားရတာမှန်ပေမဲ့ သူကျွတ်သလားဆိုတော့ မကျွတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူပြုထားတဲ့ အကုသိုလ်ကံက နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကံ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ဒီကံကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့အတွက် ပြိတ္တာဘဝမှာ ခဏနားပြီးတဲ့အခါ နောက်ဆုံး အဝီစိငရဲကို ရောက်ရှိသွားတယ်။ အဲဒီလို ပြိတ္တာမျိုးလည်း ရှိတယ်။</p> <p>ဒါကတော့ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော် ပြိတ္တာတွေအကြောင်းနဲ့ မတူဘူး။ မြတ်စွာဘုရား ရဟန်းတစ်ဝါရပြီးတဲ့နောက် ဥရုဝေလကဿပ၊ နဒီကဿပ၊ ဂယာကဿပ အမှူးရှိတဲ့ ရသေ့ညီနောင် တစ်ထောင်တို့ကို ချေချွတ်တဲ့ အပိုင်းကို ဆက်ပြောရရင်... ပထမဝါမှာ ဣသိပတန အမည်ရတဲ့ မိဂဒါဝုန်တောမှာ ဝါဆိုတော်မူတယ်။ ထိုဝါတွင်း သာသနာပြုလိုက်တာ ရဟန္တာ ခြောက်ကျိပ် ရရှိသွားပါတယ်။ ထိုရဟန္တာတွေကို "တစ်ကြောင်းတည်းသောလမ်းကို နှစ်ပါးအတူမသွားဘဲ သစ္စာလေးပါးတရားကို လှည့်လည်ဟောကြားကြပါ" ဆိုပြီး သာသနာပြုစေလွှတ်ပြီးနောက် ဥရုဝေလတောကို ကြွတော်မူပါတယ်။</p> <h3>ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးနှင့် ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်လှူဒါန်းမှု</h3> <p>ထိုဥရုဝေလတောမှာ ဥရုဝေလကဿပ၊ နဒီကဿပ၊ ဂယာကဿပ အမှူးရှိနေတဲ့ ရသေ့ညီနောင် တစ်ထောင်တို့ကို ချေချွတ်တော်မူတယ်။ ထိုရဟန္တာပေါင်းတစ်ထောင် ခြံရံပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ပြာသိုလပြည့်နေ့မှာ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သို့ ဆိုက်ရောက်တော်မူပါတယ်။ ထိုနေ့မှာပဲ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီး အမှူးရှိတဲ့ ပုဏ္ဏားလူလင်တွေနှင့်တကွ လူပေါင်းတစ်သိန်းနှစ်သောင်း ကျွတ်တမ်းဝင်သွားကြတယ်နော်။ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်သွားကြတယ်။ လူပေါင်းတစ်သိန်းကျော်ပဲ ဆိုကြပါစို့နော်။ သရဏဂုံတည်တာက နှစ်သောင်းကျော်။</p> <p>အဲဒီတော့ အဲဒီလို ကျွတ်တမ်းဝင်ပြီးတဲ့အခါမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးက နေပြီး စဉ်းစားတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းက ဘုရားကို သွားဖူးတွေ့ရတာက ထန်းတောဥယျာဉ် တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ ဥယျာဉ်တစ်ခုဖြစ်တော့ ထန်းတောဥယျာဉ်သည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့နဲ့ လှမ်းလည်းလှမ်းတယ်၊ သွားလမ်းလာလမ်းကလည်း မသာဘူး။ ဘုရားကို သွားဖူးမြော်ကန်တော့မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ပင်ပန်းမှု ဆင်းရဲမှုတွေက သိပ်များတယ်။ ဒီတော့ ငါ ဘုရားအတွက် သင့်တော်မယ့် ဝေဠုဝန်ဥယျာဉ်တော်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။ ရွေးချယ်ပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ ဝေဠုဝန်ဥယျာဉ်မှာ ကျောင်းတွေဆောက်တယ်။</p> <p>ဆောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာသလဲလို့ ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တော့ တပို့တွဲလဆန်းတစ်ရက်နေ့မှာ ရှင်သာရိပုတ္တရာနဲ့ ရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့က ရဟန်းပြုကြတယ်။ ထိုနေ့မှာ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်မှာ သွားပြီးရဟန်းပြုတယ်ဆိုတော့၊ အဲဒီတော့ ဘုရားရှင်ကလည်း ပြာသိုလပြည့်နေ့ကျမှ ဝေဠုဝန် ရာဇဂြိုဟ်ကို ဆိုက်ရောက်တာဖြစ်တော့ ပြာသိုလပြည့်နေ့ကနေ တပို့တွဲလဆန်းတစ်ရက် အကြားဆိုတော့ ဘယ်နှရက်လောက်ပဲ ရှိမလဲ။ ၁၅ ရက်။ ၁၅ ရက်အတွင်းမှာ ရဟန်းသံဃာတော်မြတ် သီတင်းသုံးလောက်အောင် လေသာပြာသာဒ်တွေ၊ နေရာမဏ္ဍပ်တွေ၊ ဆွမ်းစားကျောင်းတွေ၊ ဓမ္မာရုံတွေ၊ စင်္ကြံတွေ... ဒါတွေကို တည်ထောင်ဖန်ဆင်းတယ်ဆိုတော့ သိပ်အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားကြီးတော့ ဟုတ်ပုံမရပါဘူးနော်။ ရသေ့ရဟန်းတို့နဲ့ တူညီတဲ့၊ ထိုက်တန်တဲ့၊ သီတင်းသုံးလို့ ရနိုင်တဲ့နေရာမျိုးလေးတွေ၊ လွယ်ကူတဲ့နေရာမျိုးလေးတွေလို့ ယူဆရပါတယ်။</p> <p>ဒီတရားနာပရိသတ် ဒကာကြီးတွေက ဒီလိုအကြောင်း သိပ်သဘောကျတယ်၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ တောကျောင်း၊ တောင်ကျောင်းဆိုတဲ့ပီပီ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ တစ်နည်း ကျောင်းလေးနဲ့၊ တဲလေးနဲ့၊ ဝါးကျောင်းလေးနဲ့ ဒီလိုနေရတာက တစ်ခါတစ်လေ တောထဲမှာ နေချင်တဲ့ ရဟန်းတော်များအတွက် နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ပီတိသောမနဿ ပြဋ္ဌာန်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ရာအတွက် အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်တတ်ပါတယ်နော်။ ရလွယ်တယ်၊ တွယ်တာမှုလည်း နည်းတဲ့ အကြောင်းမျိုးပဲနော်။ အဲဒီလို ကျောင်းလေးတွေလို့ ယူဆရပါတယ်။</p> <h3>ဆွေတော်မျိုးတော် ပြိတ္တာများ ကျွတ်တမ်းဝင်ခြင်း</h3> <p>ဒါပေမဲ့လို့ ဒီမှာပြောချင်တဲ့ အချက်ကတော့ အဲဒီဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်ကို ကျောင်းပူဇော်ပွဲလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရေစက်ချတဲ့ပွဲကြီးမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းက ဒီဆွေတော်မျိုးတော်ဖြစ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေကို အမျှအတန်း မဝေမိဘူး။ ညကျတော့ ဝိုင်းအော်တယ်။ ဝိုင်းအော်တဲ့ အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရားကို အကျိုးအကြောင်း သွားလျှောက်ထားတော့ ဘုရားရှင်က "သူ့ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၉၁ ကမ္ဘာကျော်က ဆွေတော်မျိုးတော်တွေ ဖြစ်တယ်၊ သူတို့ ဒီနေ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုရင် သူတို့ကို အမျှအတန်း ပေးလိမ့်မယ်ဆိုပြီးတော့ မျှော်လင့်ပြီးတော့ နေခဲ့ကြတဲ့ ပြိတ္တာများ ဖြစ်ပါတယ်၊ သူတို့ကို အမျှအတန်း မဝေမိတဲ့အတွက် သူတို့ ဝမ်းနည်းပြီးတော့ ဝိုင်းအော်တဲ့အသံ ဖြစ်ပါတယ်" တဲ့။</p> <p>"သင့်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ထီးနန်းစည်းစိမ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတဲ့အကြောင်း" ဘုရားရှင်က အမိန့်ရှိတယ်။ "ဒီလိုဆိုရင် တပည့်တော် ကောင်းမှုကုသိုလ် အသစ်ပြုပြီးတော့ အမျှအတန်း ဝေခဲ့ရင် ရပ်နိုင်ပါသလား" ဆိုတော့ "ရပ်နိုင်ပါတယ်" တဲ့။ ထပ်ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ အသစ်ပြုပြီးတော့ အမျှအတန်း ဝေလိုက်တော့ ကျွတ်တမ်းဝင်သွားကြတယ်နော်။ ထိုကျွတ်တမ်းဝင်သွားတာ နတ်ပြည်ရောက်သွားကြတယ်။ သူတို့အတွက် ရောက်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ... ဒါ အဲဒီနတ်ပြည်ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် စောင့်ခဲ့ရလဲ။ ၉၁ ကမ္ဘာ ခရီးကျော်ခဲ့ရတာ၊ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတာ။ ဟိုး ဖုဿမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်လောက်ကတည်းက သူတို့ ပြိတ္တာဘဝ ရောက်ခဲ့တာ၊ ကျွတ်သလားဆိုတော့ မကျွတ်ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် သူက ပြိတ္တာဘဝမှာ ရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦးအတွက် ရည်စူးပြီးတော့ အဓိက ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလို့ ကျွတ်တယ်ဆိုတာက တော်တော်လေး နည်းတယ်၊ ကျွတ်တမ်းဝင်ခဲတယ်နော်။ ရာခိုင်နှုန်းအနေနဲ့ ပြောရင်တော့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းလောက်က မရတဲ့ဘက်က မရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်သေသွားတဲ့ အခါမှ အိမ်ကကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒကာမကြီးက ပြုမယ့်ကောင်းမှုကုသိုလ် အားကိုးပြီးတော့ ဒကာကြီးတွေ သေဖို့တော့ သိပ်စိတ်မကူးနဲ့၊ ဟုတ်လား။ မရတဲ့ဘက်ကတော့ တော်တော်ခပ်များများ ရှိလိမ့်မယ်နော်။</p> <h3>ပေတဂတိနှင့် အမျှရနိုင်မှု မေးခွန်းများ</h3> <p>အဲဒီတော့ ဒီမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်တွေ ခုလိုကျွတ်သွားတဲ့ ထုံးကိုတော့ မြတ်စွာဘုရားကလည်း တန်ခိုးနဲ့ပဲ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးပါ မြင်အောင်ပေါ့လေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေ ပေါက်အောင် ဖန်ဆင်းပေးတဲ့အတွက် မြင်လိုက်ရပါတယ်နော်။ ခုဒီနေရာမှာ ကျတော့ ခုပြောနေတာက မြတ်စွာဘုရားက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ရည်စူးပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတဲ့အချိန်အခါမှာ ရနိုင်တဲ့ ဂတိက ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ။ တစ်ခုပဲနော်။</p> <p>မရနိုင်တဲ့ ဂတိက လေးခု။ (၁) နိရယဂတိ ခေါ်တဲ့ ငရဲရောက်ခဲ့ရင်လည်း မရနိုင်ဘူး။ (၂) တိရစ္ဆာနဂတိ ခေါ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ဘုံရောက်ကလည်း မရနိုင်ဘူး။ (၃) မနုဿဂတိ ခေါ်တဲ့ လူ့ပြည်ရောက်သွားရင်လည်း မရနိုင်ဘူး။ (၄) ဒေဝဂတိ ခေါ်တဲ့ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည် ရောက်သွားရင်လည်း မရနိုင်ဘူး။ ပေတဂတိ ခေါ်တဲ့ ပြိတ္တာဘုံ ရောက်ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ရကောင်းရနိုင်တယ်လို့ ဒီလိုပြန်ပြီးတော့ အဖြေပေးတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီတော့ အဲဒီလို ပြိတ္တာဘုံ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ခုနက ဒီပြုလိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် ခုနက နန္ဒက စစ်သူကြီးတို့လို ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားဖြင့် မျှတပြီး ဒီပြိတ္တာဘုံမှာ ဆက်လက်ပြီး နေရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်းရှိတယ်၊ သူတို့ အကုသိုလ်ကံ အကြွင်းအကျန်လေးက ကုန်သွားတဲ့အတွက် ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ ခုနက ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်တို့လိုတာမျိုးလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်၊ နှစ်စားတော့ ရှိတယ်နော်။ အဲဒီနှစ်စားမှာ လုံးလုံးမကျွတ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေကော မရှိဘူးလားဆိုတော့ ဗိမ္ဗိသာရ ဆွေတော်မျိုးတော်တို့ အကုသိုလ်ကံ အရှိန်အဝါက မကုန်သေးရင်လည်း မကျွတ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေ များစွာရှိတယ်တဲ့နော်။</p> <p>အဲဒီတော့ အဲဒီလို မိန့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီဇာဏုဿောဏိ ပုဏ္ဏားကြီးကလည်း သူက ပညာရှိတစ်ဦး၊ ပုရောဟိတ်ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူကလည်း ဆက်ပြီးတော့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးတယ်။ "အရှင်ဂေါတမ... ကဲ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ တပည့်တော်တို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကလည်း ပြိတ္တာဘဝ မရောက်ဘူး၊ တခြားဂတိတစ်ခုကို ရောက်သွားပြီ ဆိုကြပါစို့၊ တပည့်တော်တို့ကလည်း ဒီကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းကိုပဲ ရည်စူးပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတယ်၊ အဲဒီအခါမှာ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်က ခံစားခွင့် ရှိပါသလဲ" ဒီမေးခွန်းတစ်ခု မေးကြည့်တယ်။ မေးကြည့်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘုရားရှင်က ဘာပြန်ဖြေလဲ။ "ပြိတ္တာဘဝမှာ ရှိနေတဲ့ တခြားတခြားသော ဆွေမျိုးသားချင်းတွေဟာ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးကို ခံစားခွင့် ရှိပါတယ်" ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>ဒီအဖြေကိုလည်း သူ လက်ခံသင့်သလောက်တော့ လက်ခံတယ်၊ သိပ်အားရကျေနပ်ပုံတော့ မရဘူး။ အားရကျေနပ်ပုံ မရတဲ့အတွက် သူက ဆက်ပြီး ဘာမေးသလဲ။ "ကဲ ဒီလိုဆိုရင် အရှင်ဂေါတမ... တပည့်တော်တို့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း ပြိတ္တာဘဝ မရောက်ဘူး ထားပါစို့၊ ပြိတ္တာဘုံမှာလည်း တပည့်တော်တို့နှင့် ဆွေမျိုးသားချင်း စပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်လည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ထားပါစို့၊ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ဘယ်သူ သုံးဆောင်ခံစားရမလဲ"</p> <p>ဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က "ဒကာတော်... ဒီလောက် ရှည်လျားလှတဲ့ သံသရာခရီးတစ်လျှောက်မှာ ဆွေမျိုးတို့ဖြင့် ဆိတ်သုဉ်းနေတဲ့ ပြိတ္တာဘုံဆိုတာကတော့ မရှိကောင်းပါဘူး" ဘဝတစ်ခုမှာပေါ့နော်။ ဟို အနမတဂ္ဂသံယုတ်မှာ ဘုရားဟောထားတာပေါ့၊ သူတို့နှင့် တူတူ အမိမတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ၊ အဖမတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ၊ အစ်ကို၊ အစ်မ မတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ၊ သားသမီး မတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ စသည်ဖြင့် ဆွေမျိုးသားချင်း မတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါဟာ သံသရာကြီးတစ်လျှောက်မှာ မရှိနိုင်ဘူးနော်။ ဆွေမျိုးတစ်သန်ချင်း တော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များကြတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ... အဲဒီသံသရာကြီးက သိပ်ရှည်တယ်နော်။ လည်ခဲ့ရတဲ့ သံသရာခရီးမှာ ကြုံခဲ့ကြရတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ဆွေမျိုးချင်း တော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ များကြတယ်။ များလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပြိတ္တာဘုံမှာလည်း မိမိတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးဖြင့် ဆိတ်သုဉ်းနေတဲ့ ပြိတ္တာပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဆိုတာကတော့ ဘယ်လိုမှ မရှိနိုင်ပါဘူးလို့ ပြန်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက အဖြေပေးပါတယ်နော်။</p> <h3>ဒါနပြုသူ ကိုယ်တိုင်လည်း အကျိုးရရှိခြင်း</h3> <p>အဲဒီလို အဖြေပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဒီဇာဏုဿောဏိ ပုဏ္ဏားကြီးက သိပ်ပြီးတော့ သူက အားရကျေနပ်မှု မရှိဘူးနော်။ မရှိဘူးဆိုတာက ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတာက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက် ရည်စူးပြီး ပြုလိုက်တယ်၊ အကျိုးရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တခြားတခြား ပုဂ္ဂိုလ်တွေရတယ်၊ ဒါကို သူက သိပ်အားမရဘူး။ အားမရတဲ့အတွက် ထပ်ပြီး မြတ်စွာဘုရားကို သူက မေးတယ်။ မေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ "ခုနက ပြိတ္တာဘုံမှာလည်း တပည့်တော်တို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်က ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ခံစားရမလဲ" လို့ ထပ်ပြီးမေးတော့၊ ဘုရားရှင်က အဲဒီမှာ နည်းနည်းလေး ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ ဖြေတဲ့ အဖြေလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ "အလှူရှင်ဟာလည်း ကောင်းကျိုးတရားကို ရရှိနိုင်ပါတယ်၊ အကျိုးမဲ့ မဖြစ်ပါဘူး" ဆိုပြီး ဒီစကားလေးတစ်ခု ထပ်ပြီး အမိန့်ရှိတယ်။</p> <p>ဘာပြောလိုတာလဲဆိုတော့ ဦးဇင်းတို့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ပေးသလိုပေါ့။ ဒီမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုပေမဲ့လို့ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်က ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထံ မရောက်ဘူး ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ထံမှာ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ရှိနေတာပါပဲ။ ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာလည်း အကျိုးမဲ့တော့ မဖြစ်ပါဘူးဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဘုရားရှင်က ထည့်ပြီးစကားလေး ပြောတယ်။</p> <p>ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဒီစကားနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ သူက သိပ်ပြီး အားမရဘူး။ အားမရဘူးဆိုတာက သေလွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ရနိုင်တဲ့နေရာမှာ သွားပြီး သူက မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ခုနက မရသင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သွားပြီးတော့ ရတယ်။ မရသင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဆိုတာက ဘာတွေလဲ... သံသရာအဆက်ဆက်က ဆွေမျိုးတော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ။ နောက် အလှူပေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရစေချင်တာက ကွယ်လွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရစေချင်တယ်။ ရစေချင်ပေမဲ့လို့ ကွယ်လွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း ရနိုင်တဲ့ဌာနမှာ သွားပြီးတော့ မဖြစ်တော့၊ မရနိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ သွားပြီး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ကြားထဲမှာ ဘယ်သူ့အကျိုးပေးမလဲ ဆိုတဲ့ပြဿနာကို သူက ထပ်ပြီး မေးနေတာ။ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘုရားရှင်က ခုနက ပြိတ္တာဘုံမှာ သံသရာအဆက်ဆက်က ဆွေမျိုးတော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရနိုင်တယ်၊ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရနိုင်ပါတယ်လို့ ပြန်ပြီးဖြေတယ်။ အဲဒီအဖြေကို သူက အားရမှု သိပ်ပြီးတော့ မရှိဘူး။</p> <p>မရှိတော့ သူက ဘာထပ်ပြီး မေးသလဲ။ "အရှင်ဘုရား... အရှင်ဂေါတမဟာ အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ပညတ်ပါသလား၊ ထင်ရှားရှိတယ်လို့ ပညတ်ပါသလား" လို့ ဒီမေးခွန်း ထပ်မေးတယ်။ "မှန်တယ်... ငါဘုရားဟာ အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာလည်းပဲ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားရှိတယ်ဆိုတာကို ငါဘုရား ပညတ်ပါတယ်" တဲ့။ ဒီစကားကြီးတွေ ဘယ်လိုနဲ့ နားလည်ချင်တယ်၊ နားလည်မယ်၊ နားမလည်တာ ရှိမယ်၊ ဦးဇင်း နည်းနည်းတော့ ထပ်ပေးပါရစေနော်။</p> <h3>ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးနှင့် အရာဌာနမဟုတ်သော ဒါနအကျိုး</h3> <p>ဒီတော့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ခုလို လူ့ပြည်မှာပေါ့လေ၊ တစ်ဖက်က သူက သီလတွေ ချိုးဖောက်တယ်၊ စည်းကမ်းဖောက်တယ်၊ သူ့အသက်သတ်တယ်၊ ပစ္စည်း မတရားယူတယ်၊ သူ့သားမယားတွေ ပြစ်မှားတယ်၊ မုသားတွေပြောတယ်၊ ဂုဏ်တိုက်တဲ့စကားတွေပြောတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေပြောတယ်၊ ပြိန်းဖျင်းတဲ့စကားတွေပြောတယ်။ သူများပစ္စည်းကို မတရားယူလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်အားကောင်းနေတယ်။ သူတစ်ပါးတွေကို သေစေချင်၊ ပျက်စီးစေလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းနေတယ်။ မှားယွင်းတဲ့ ခံယူချက်တွေကလည်း ရှိနေပြန်တယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ ဒုစရိုက် ဘယ်နှစ်ပါးလဲ။ ၁၀ ပါး။</p> <p>တစ်ဖက်က ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို ပြုနေပေမဲ့၊ နောက်တစ်ဖက်က ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတာ ဘယ်လိုပြုသလဲလို့ မေးရင်တော့... မှားယွင်းတဲ့ ခံယူချက် ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဘယ်လိုကြောင့် ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုရပါသလဲလို့ ဒီလိုတော့ မေးချင်မေးမယ်။ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို ယုံကြည်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ပေးသင့်ပေးထိုက်တယ် ဆိုတဲ့စိတ်ထားလေးနဲ့ ပေးနေတာ၊ ဒါလည်း ဒါနပဲ။ ဒီတော့ သမဏဗြာဟ္မဏတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးသင့်တယ် ဆိုတဲ့စိတ်ထားနဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်၊ ဒါလည်း ဒါနပဲ။ ခွေးတစ်ကောင်ကို ကျွေးသင့်တယ် ဆိုတဲ့စိတ်ထားနဲ့ ကျွေးတယ်၊ ဒါလည်း ဒါနပါပဲနော်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဆိုက်ရောက်လာရင်တော့ "ဒီလို အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ငါပေးမယ်" ဆိုတဲ့စိတ်ထားနဲ့ ပေးလိုက်တာပဲ။ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို လက်ခံလို့၊ ယုံကြည်လို့၊ မြတ်နိုးလို့တော့ မဟုတ်တာ။ အဲဒီပုံစံဆိုတော့ သူ့ဒါနက အားပျော့မနေဘူးလား။</p> <p>ဘာပြောလဲ... ဒီသတ္တဝါသည် သူက တစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ကိုယ်ကျင့်သီလက ပျက်စီးတယ်၊ တစ်ဖက်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ ဒါနဝတ္ထု အစုအစုတွေကို သူ လှူတော့ လှူနေတယ်။ လှူလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ရဲ့ ဒီကောင်းမှုအတွက် သူက သေလွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်ရောက်သလဲ။ ဆင်တို့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်ဖြစ်တဲ့ ဆင်ဘဝ ရောက်ရှိသွားတယ် ဆိုကြပါစို့နော်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီဆင်ဘဝကို ရောက်သလဲလို့ မေးရင် ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးတယ်။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကောင်းသော သုဂတိဘုံကို ဘယ်လိုမှ မရောက်နိုင်ဘူး။</p> <p>ဒါပေမဲ့လို့ အဲဒီဆင်ဘဝ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆင်နဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အဆင်းတန်ဆာတွေ၊ အစားအသောက်တွေ၊ အနှီး၊ အထိမ်းအမြှောက်တွေ အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့်နဲ့ နေရတယ်။ ဥပမာ ရတနာတွေ ဆင်မြန်းရတဲ့ ဆင်မျိုးပေါ့၊ မင်္ဂလာဆင်တော်တို့လို ဆင်မျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ အစာအသောက်တွေကိုလည်း ကျကျနန ပြုစုကျွေးမယ့် ဆင်ထိန်းတို့၊ မြင်းထိန်းတို့ အစရှိတဲ့ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ နေရတယ်။ မင်းတွေက ခစားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အစီအစဉ်တွေ ရှိနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... တစ်ဖက်က ဒါနပြုခဲ့တယ်၊ တစ်ဖက်က ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးခဲ့တယ်။</p> <p>ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးခြင်းကြောင့် တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရှိရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ဒါနပြုခဲ့ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဆင်ဘဝမှာ ဆင်နဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အဝတ်တွေ၊ တန်ဆာတွေ ဆင်ယင်ခွင့်ရတယ်၊ အစားအသောက်တွေ အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့်စားရတယ်။ သို့သော် စဉ်းစားကြည့်... အစားအသောက်သည် အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်ဆိုသော်လည်း ဒီနေ့ လူသားတို့ စားနေတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ အဆင့်နိမ့်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာဖြစ်လို့ သွားပြီး အကျိုးပေးသလဲလို့ မေးရင် ဒါ အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာမှာ သူက အကျိုးပေးတာ။</p> <h3>ဒါန၏ စွမ်းအားနှင့် ပါရမီ</h3> <p>ဘာဖြစ်လို့ အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာမှာ ဒီလိုအကျိုးပေးရသလဲလို့ မေးရင် ဒါနရဲ့ စွမ်းအင်လေးကို ဘုရား ဟိုဘက်က သုတ္တန်တစ်ခုကို ဟောထားပါတယ်။ ဒီဒါနသည် စင်ကြယ်နေတဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလ၊ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ စိုက်ပျိုးလိုက်တဲ့ ဒါနတစ်ခု ဖြစ်မယ်ဆိုရင် စကြဝတေးမင်းရဲ့ စည်းစိမ်ကိုသော်လည်း ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ မင်းရဲ့ စည်းစိမ်ကိုသော်လည်း ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ နတ်မင်းရဲ့ စည်းစိမ်ကိုသော်လည်း ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အကယ်၍ မိမိက လိုလားတောင့်တခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ် ခေါ်တဲ့ သဗ္ဗေညုတဉာဏ်တော်မြတ်ကြီးကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ပကတိသာဝကဗောဓိဉာဏ် ဆိုတဲ့ ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။</p> <p>ဒါနတစ်ခုတည်းကြောင့် ရတယ်လို့တော့ မဆိုဘူးနော်၊ ပါရမီ ၁၀ ပါး စုံညီမှ ရမှာပဲ။ သို့သော် ဒါနအကြောင်း ပြောနေတဲ့အတွက် ဒါနနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပြောတာပါ။ ဒီတော့ မိမိ သဗ္ဗေညုတဉာဏ်ကို ရလိုတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ဒါနအစရှိသော ပါရမီ ၁၀ ပါးကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ရင် ဒီပါရမီတွေ ပြည့်စုံတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီသဗ္ဗေညုတဉာဏ်ကြီးကို မရနိုင်ဘူးလား၊ ရနိုင်တယ်။ သဗ္ဗေညုတဉာဏ်ကို ရစေတတ်တဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေထဲမှာ ဒါနသည် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု အဖြစ်နဲ့ မပါဝင်ဘူးလား၊ ပါဝင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနဟာလည်း သဗ္ဗေညုတဉာဏ်ကို ရစေနိုင်တယ်လို့ ဒီလို ထည့်ဟောတာပဲ။ ဒါဟာ အရာဌာန ဟုတ်တဲ့နေရာတွေမှာ အကျိုးပေးနေတာပဲ။</p> <p>ဒီဌာနသည် အခုလို အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် ရှိပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ပြုလိုက်တဲ့ ဒါနဟာ အဲဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးလားဆိုတော့ မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ဒါနတွေ အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာ သွားပြီးတော့ အကျိုးပေးရတယ်။</p> <h3>တိရစ္ဆာန်ဘဝရောက်သော်လည်း ဒါနကြောင့် ဝစားရခြင်း</h3> <p>အလားတူပဲ ဒီလိုပဲ၊ တစ်ဖက်မှာ လူ့လောကရှိစဉ် အချိန်အခါမှာ ဒုစရိုက်တွေ လွန်ပြုတယ်၊ တစ်ဖက်က ကြည့်လိုက်တော့ ဒါနပြုတယ်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သေတဲ့အချိန်ခါမှာ နွားဘဝ ရောက်မယ်၊ မြင်းဘဝ ရောက်မယ် စဉ်းစားကြည့်ပေါ့။ မြင်းနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အဆင်းတန်ဆာတွေကို လှလှပပ တန်ဆာဆင်ရမယ်၊ ဝတ်ရမယ်။ မြင်းနဲ့ထိုက်တန်တဲ့၊ နွားနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အစာအာဟာရတွေကို ပေါပေါများများ စားရမယ်။ စဉ်းစားကြည့်လေနော်၊ နွားလှအောင် ဆင်တယ်ဆိုသော်လည်း ခြူလေးလှလှ ဆွဲရတာပါနော်၊ လည်ပင်းမှာ ဘာလေးညာလေး လှလှလေး ပတ်ပေးတယ်၊ ဒီလောက်ပဲ။ ဂျိုလေး လှလှပပ လုပ်ပေးတယ်။ စားတဲ့အခါကျတော့ ဒီမြင်း၊ ဒီနွားက ဘာစားလဲ၊ မြက်စားတယ်၊ ကောက်ရိုးစားတယ်။</p> <p>ကိုယ်လှူခဲ့တဲ့ အချိန်က အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဒီမြက်တွေ၊ ကောက်ရိုးတွေ လှူခဲ့တာ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အရောင်းအဝယ် တစ်ခုလုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာပေါ့လေ၊ မိမိရောင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ ခုနက အရင်းအနှီးနဲ့၊ ခုနက ရရှိတဲ့ အကျိုးအမြတ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်မှာ အရှုံးမထွက်ဘူးလား၊ ရှုံးနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကိုယ်လှူခဲ့တဲ့ အချိန်က အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ပစ္စည်း၊ ဝယ်ပြန်ရတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဒီမြက်တွေ၊ ကောက်ရိုးတွေ စားရတဲ့ ဘဝပြန်ရောက်တယ်၊ အရှုံးမထွက်ဘူးလား၊ ရှုံးထွက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရှုံးသလဲဆိုတော့ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးတယ်။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ဒါနတွေ စံချိန်အစွမ်း မမှီတဲ့ ဒါနမျိုး ဖြစ်နိုင်သလား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါ အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာ သွားပြီးတော့ အကျိုးပေးနေတဲ့ သဘောကို ဘုရားက ပေါ်လွင်အောင် ဟောနေတာ။</p> <p>နောက်တစ်ခု ခွေးဘဝရောက်ပြီ ထားပါတော့။ တစ်ဖက်က ဒုစရိုက်တွေ အလွန်ပြုတယ်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ဒါနပြုခဲ့တယ်။ ထိုသတ္တဝါသည် ခွေးဘဝ ရောက်သွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့ ခွေးဘဝ၊ တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရသလဲဆိုတော့ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးခဲ့လို့။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီခွေးဘဝမှာ ခွေးနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အစအစာတွေ ပေါပေါများများ သုံးဆောင်ရသလဲလို့ မေးရင်တော့ ဒါနပြုခဲ့လို့။ ခွေးတွေ ဘာစားလဲ၊ ဟမ်... အဲဒါကြည့်ပေါ့။ အဲဒါတွေ ဝစားရတယ်ဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါနော်။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒါတွေ ဝစားရတာလဲ... ဒါနပြုခဲ့လို့။ ကိုယ်ဒါနပြုစဉ် အခါက ဒီလိုအဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ စားဖွယ်သောက်ဖွယ်တွေကို ဒါနပြုခဲ့တာမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဒါပေမဲ့လို့ ဒီလိုအကျိုးမျိုးကို ဘာကြောင့် ရရှိသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးလို့။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားသည် အဆင့်နိမ့်မသွားဘူးလား။ ဒါနချင်း တူသော်လည်းပဲ ကိုယ်ကျင့်သီလ ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး လှူတဲ့ဒါနနဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး လှူနေတဲ့ ဒါနသည် အကျိုးပေးပုံချင်း တူညီနိုင်သလား၊ မတူညီဘူး။ ဒါ မတူညီတဲ့ထုံးနော်။ အဲ... နည်းနည်း အဆင့်မြင့်တဲ့ ခွေးဆိုရင်တော့ သတင်းလေးဘာလေးပေါ်မှာ၊ မွေ့ရာကောင်းကောင်းလေးနဲ့ အိပ်ချင် အိပ်ရမယ်။ ကော်ဖီလေးဘာလေး တစ်ခါတစ်လေ သောက်ချင် သောက်ရမယ်။ အရိုးယာဉ်လေး ကိုက်ချင်လည်း ကိုက်ရမယ်။ ဒီအဆင့်လောက်တော့ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ နည်းနည်းလေး အဆင့်ဖြစ်ရင်တော့ အသားလေးဘာလေး နည်းနည်းပါးပါး စားချင် စားရမယ်။ ဒီလောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေ နေတဲ့ထိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးကို မှီပါ့မလား၊ မမှီဘူးနော်။ အဲဒီကြားထဲမှာ သူကလည်း ကြိုက်တတ်တော့ မဟုတ်တာတွေလည်း သူ သွားစားချင် မစားဘူးလား၊ စားဦးမှာပဲ။</p> <h3>သီလပျက်သော်လည်း ဒါနကြောင့် ရရှိသောဘဝ</h3> <p>စားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီဥစ္စာက ဘဝပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်ရင် ဘုန်းကြီးက တစ်ခါတစ်လေ တချို့တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်ရင်တော့ "ဒကာကြီးတွေ... ကလေးတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတဲ့ ဘဝ မရောက်ပါစေနဲ့" လို့ ဘုန်းကြီးက ဒီလိုပြောတယ်။ ပြောလိုက်တဲ့အခါ "အရှင်ဘုရား... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" တဲ့ သူတို့က ပြန်ပြီးတော့ မေးတယ်။ ဒကာကြီးတွေရော သဘောပေါက်ကြလား၊ ဟမ်... ကလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတယ်ဆိုတာ ကလေးတွေ အောက်သွားပြီး ထိုင်ပြီဆိုရင် သူက နောက်ကဝင်ဝင်ပြီး လုပ်တာ၊ မအော်နိုင်အောင် ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီတော့ သူနဲ့ကလေးနဲ့ ရန်မဖြစ်ရဘူးလား။ ဟော... အဲဒီကလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်တဲ့ ဘဝ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် ရောက်ရှိသွားလဲ။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အဲဒီဘဝမှာတော့ ဝစားရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒါနကလည်း တစ်ဖက်က ပြုခဲ့ပြန်တယ်တဲ့။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒါဟာ အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာမှာ သွားပြီး အကျိုးပေးတာ။ အဲဒီ အကျိုးပေးပုံတွေကို နည်းနည်းလေး ပြန်ကြည့်စမ်းပါ။ အဲဒါတွေကို မက်မောတဲ့ စိတ်ထားဟာ ဘာကြောင့် ပေါ်ခဲ့ရတာလဲ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့နော်။ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကိုမှ စားချင်သောက်ချင်တဲ့ စိတ်ထား ဘာဖြစ်လို့ ပေါ်ရတာလဲ။ တစ်ချိန်က ဒါနပြုစဉ် အချိန်အခါမှာ စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ သူက ပြုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ပျက်စီးပြီးမှ မစင်မကျယ်ဘဲနဲ့ ဒါနတွေ ပြုခဲ့တဲ့အတွက် အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မစင်မကျယ်တာတွေကို လာပြီးတော့ မက်မောနေတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးက တစ်ခါတစ်လေ စဉ်းစားကြည့်တယ်၊ ငါးပိကြိုက်တာတွေလည်း သိပ်မဟန်ဘူးနဲ့ တူတယ်လို့နော်၊ ဟုတ်သလား... သိပ်တော့ မဟန်ဘူးတဲ့နော်။ သူက အဲဒီဥစ္စာကိုပဲ အမြန်တွန်းလုပ်ပြီးတော့ သူက ပွဲထိုင်လိုက်တဲ့အခါ တော်တော် ဟန်ကြတယ်၊ ဒါလေးနဲ့ ပါလာမှလည်း ထမင်းက နည်းနည်းလေး မြိန်တာ ဖြစ်နေတယ်...။</p> <h3>လှူဖွယ်ဝတ္ထုစင်ကြယ်မှုနှင့် အာရုံစွဲလမ်းမှု</h3> <p>အဲဒါလည်း ဦးဇင်းက စဉ်းစားကြည့်တယ်၊ ဒီအဖြစ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ စဉ်းစားကြည့်တာ။ တစ်ချိန်တုန်းက ကိုယ်လှူစဉ် အချိန်အခါမှာ သီလပိုင်းကလည်း သိပ်ပြီးတော့ တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် ရှိပုံမပေါ်ဘူး။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဒီလို မစင်မကျယ်နဲ့ အပုပ်အစပ်၊ အနံ့အသက် ရှိတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေကို ကိုယ်က နည်းနည်းလေး အကောင်းထင်ပြီးတော့ လှူခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပုံရပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် သူက ဒါမျိုးလာပြီးတော့ ကြိုက်တာ။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုပြောနိုင်သလဲဆိုတော့ ပဏ္ဍိတသာမဏေတော်ကြီးပေါ့၊ မဟာဒုဂ္ဂတ်ဘဝတုန်းက ငါးကြင်းသား၊ အခု ပဏ္ဍိတသာမဏေ ပြန်ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီငါးကြင်းသားကို သူ မကြိုက်ဘူးလား။ ဟော... ကြိုက်တယ်။ ဒီအတိုင်းပဲ၊ ဒီအတိုင်းပဲနော်။ တစ်ချိန်က ငါးပိလှူခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အဲဒီအတိုင်းပဲ ငါးပိပြန်ကြိုက်လိမ့်မယ်နဲ့ တူတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒါ ဘုန်းကြီးက ဒါစဉ်းစားမိလို့ ပြောတာပါနော်။</p> <h3>အရာဌာနမဟုတ်သောနေရာမှ ဒါနအကျိုးပေးပုံ</h3> <p>ကဲ... ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာမှာ လာပြီးတော့ အကျိုးမပေးဘူးလား။ အကျိုးပေးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က မြတ်စွာဘုရား ပြန်ဟောပါတယ်။ တစ်ဖက်ကလည်း ခုနက သူ့အသက်သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူ့သားမယားတွေ ဖျက်ဆီးခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ မုသားစကား ပြောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ဂုန်းစကားတွေ ပြောကြားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောကြားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ပြိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောကြားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို မတရားယူလိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မရှိဘူး။ သတ္တဝါအားလုံး အပေါ်၌ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း အခြေခံတွေ ပတ်ဖြန်းပြီးတော့ ကြီးပွားချမ်းသာစေလိုတဲ့ စိတ်ထားပဲ အမြဲတမ်းရှိတယ်။ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို တကယ်တတ်သိနားလည်တဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေ အဆင့်အတန်းရှိခဲ့တယ်ဆိုရင်...</p> <p>တစ်ဖက်က ဒုစရိုက်တရား ၁၀ ပါး၊ တစ်ဖက်က သုစရိုက်တရား ၁၀ ပါးနော်။ သုစရိုက် ၁၀ ပါးတွေ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ခြင်း တည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်၊ ထိုသုစရိုက်တွေကို ဖြည့်ကျင့်တဲ့အပိုင်း၊ ဒါနကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ အပိုင်းလေးမှာ ခြံရံထားတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်အပေါ် မူတည်ပြီးတော့ အကျိုးပေးပုံတော့ ကွာခြားသွားပြန်တယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတွေက ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရား ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားတွေနဲ့တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတရားကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲဒီလိုသိနေတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတွေ ခြံရံပြီးတော့မှ ဒါနတစ်ခုပြုတယ်၊ သီလတစ်ခု ပြုစုပျိုးထောင်တယ်။</p> <p>နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်တော့ ရုပ်နာမ်လည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာမသိ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမာဓိဉာဏ်ပညာနဲ့ မသိဘူး။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ထွင်းဖောက်ပြီး မသိဘူး။ အဲဒီလိုမသိတော့ သူ့ရဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်သည် ယုတ်ညံ့တယ်။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာစွမ်းအင် ထက်မြတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ ဒါန၊ သီလနဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာစွမ်းအင် လျော့နည်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ ဒါန၊ သီလ အကျိုးပေးပုံချင်း တူညီနိုင်မလား။ မတူညီနိုင်ဘူးနော်။ ဒါ နည်းနည်းသတိထားကြ။</p> <h3>သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်နှင့် ဘဝရွေးချယ်မှု</h3> <p>ဒီတော့ မတူညီတဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ တစ်ဖက်က သီလမြဲတယ် မှန်တယ်။ တစ်ဖက်က ဒါနပြုတယ် မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူ့ပြည်အဆင့် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်တွေက နိမ့်နေရင် လူ့ပြည်လောက်မှာပဲ အကျိုးပေးတယ်။ လူ့ပြည်မှာ အကျိုးပေးရင် ကောင်းတဲ့အကျိုး မရဘူးလားဆိုတော့ ရပါတယ်။ လူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို သုံးဆောင်ရမယ်၊ အဆင့်မီမီ စံချိန်မီ အဆင့်အတန်းမီပြီးတော့ နေရမယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ တစ်ဖက်က သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်တွေက အလွန်ကြီး မထက်မြက်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ အဆင့်လောက်အထိ အားကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုးတော့ ရချင်မှရမယ်။</p> <p>သို့သော် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်တွေက အဆင့်အတန်းမီခဲ့ရင်၊ ထက်မြက်ခဲ့ရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အဲဒီလူ့ပြည်ကနေ ကာမဝစရနတ်ပြည် ခြောက်ထပ်၊ ကြိုက်တဲ့ဘုံကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ ဥပမာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းများ၊ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်အရာမှာ အထက်မြတ်ဆုံးပဲ။ ဘယ်ဘုံကို ရွေးချယ်လိုက်လဲ၊ လူ့ပြည်လူ့လောကကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်နော်။ ဘုရားဖြစ်မယ့် နောက်ဆုံးဘဝကျတော့ လူ့ပြည်လောကကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်၊ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိပါတယ်နော်။ ပြီးတော့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်ရှိတိုင်း လူ့ပြည်မှာ လူဖြစ်ရမယ်လို့ ဒီလိုပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ သို့သော် တူညီခဲ့ရင် မိမိကလည်း အလိုရှိခဲ့ရင် အကျိုးပေးပုံကွက်တိ ဖြစ်သွားမယ့် သဘောကို သိအောင်ပြောတာပါ။</p> <p>ပြီးတော့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်တွေက ထက်မြတ်ပြီးတော့ အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ ဒါန၊ သီလရဲ့ အကျိုးက နတ်ပြည်မှာသွားပြီးတော့ အကျိုးပေးတယ်။ နတ်ပြည်ရောက်ပြီဆိုရင် နတ်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အဆင်း၊ အနံ့၊ အရသာ အစရှိတဲ့ နတ်တို့ရဲ့ အသုံးအဆောင် ကာမဂုဏ်တွေကို ပေါပေါများများ သုံးဆောင်ရမယ်။ ဘာဖြစ်လို့ နတ်ပြည်၊ လူ့ပြည် ရောက်ရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ "ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ လုံခြုံခဲ့တဲ့အတွက် လူ့ပြည်ရောက်ရတယ်၊ နတ်ပြည်ရောက်ရတယ်"။ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်မှာ လူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ ပေါများစွာ သုံးဆောင်ရခြင်း၊ နတ်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ ပေါများစွာ သုံးဆောင်ရခြင်းသည် ဘာကြောင့်လဲ... "ဒါနပြုခဲ့လို့" ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက ဒီလိုအကြောင်းပြတယ်နော်။ အဲဒီလို အကြောင်းပြလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ပုဏ္ဏားကြီးလည်း တော်တော်လေး သဘောပေါက်သွားပါတယ်နော်။ သဘောပေါက်သွားတဲ့အတွက် မြတ်စွာဘုရားဟောတဲ့ တရားကို နှလုံးသွင်းပြီးတော့ "ဒီလိုဆိုရင် ဘုရားတပည့်တော်တို့ဟာ ကိုယ်ကျင့်သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ကောင်းမှုတည်းဟူသော မျိုးစေ့တွေကို အလွန်ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျိုးထောင်သင့်ပါတယ်" ဆိုပြီး လျှောက်ထားသွားတယ်။</p> <h3>ဂတိဝိပတ္တိကြောင့် ကုသိုလ်ကံ အကျိုးမပေးနိုင်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းတို့ ပြောချင်တာက ကံတရားအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုပြောနေတာနော်။ ဒီကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရာ အခုလို အခွင့်သင့်တယ် ဆိုတာက ဘယ်လိုဟာလဲ။ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ တစ်ဖက်မှာ များနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂတိသမ္ပတ္တိမှာ တည်မှ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဂတိသမ္ပတ္တိမှာ ရပ်တည်မှုမရှိဘူး ဆိုလို့ရှိရင် ထိုကံတွေသည် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါမလား... မရှိဘူး။</p> <p>တိရစ္ဆာန်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးအဆောင် ပေါများစွာ သုံးဆောင်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဒါနသည် စကြဝတေးမင်း စည်းစိမ်အထိ ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးလားဆိုတော့ ရှိပါတယ်။ ရှိပါလျက်နဲ့ အကျိုးပေးနိုင်သေးလားဆိုတော့ မပေးနိုင်ဘူး။ စကြဝတေးမင်း ဘဝကို မပေးနိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲ... "ဂတိဝိပတ္တိ" ဂတိပျက်စီးနေလို့။ ဒီတိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်နေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦးဟာ ဘယ်လိုမှ စကြဝတေးမင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စွမ်းအားမရှိတာက ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ သူ့မှာ မရှိလို့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် ဂတိပျက်စီးနေတဲ့အတွက်၊ ဂတိဝိပတ္တိဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုသတ္တဝါမှာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူး။ စွမ်းအားကုန်သွားပြီလို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးဘယ်လိုမှ မပေးနိုင်ဘူး။</p> <p>အဲဒီ မပေးနိုင်မှုကိုလည်း ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်က ကောင်းစွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူပါတယ်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဉာဏ်တော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုထားတဲ့ အပိုင်းပဲနော်။ နောက်ကံတစ်ခု... ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ များစွာသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကံတွေဟာ ဥပဓိသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရုပ်အဆင်း အင်္ဂါနဲ့ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဥပဓိသမ္ပတ္တိမှာ ရပ်တည်နေပါစေ၊ ထိုကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် အသင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် မပြည့်စုံဘဲ၊ ဥပဓိချို့ယွင်း ပျက်စီးခြင်းဆိုတဲ့ ဥပဓိဝိပတ္တိတရားမှာ သွားပြီး ရပ်တည်နေရတယ်။</p> <h3>ဒေါသနှင့် ဥပဓိဝိပတ္တိ (ရုပ်အဆင်းမလှခြင်း)</h3> <p>"ဒုဗ္ဗဏ္ဏော ဟောတိ ဒုဗ္ဘိသံ" ဆိုတဲ့ စကား၊ ဒါ ဘုန်းကြီးပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဘုန်းကြီးကလည်း ဒီစကားလေးပြောတာ အဲဒါ စောင်းပြောတယ်လို့ အပြောခံရတော့ တော်တော်ခက်နေတယ်နော်။ "ဒုဗ္ဗဏ္ဏော" အဆင်းမလှဘူး၊ "ဒုဗ္ဘိသံ" ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာ ဘီလူးနဲ့ သွားပြီးတူနေတယ်တဲ့နော်။ ဘယ်လိုကြောင့် ဒီလို ရုပ်အဆင်း မလှရသလဲလို့ မေးရင်တော့ "ဧကေန ပါပကမ္မေန" တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့်လို့ ဒီလို ပြောပြထားတယ်။ ရုပ်အဆင်း မလှရခြင်းရဲ့ တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံဆိုတာက ဘာပြောတာလဲ။</p> <p>ဘယ်နှလဲ တရားနာပရိသတ်တွေ၊ ရုပ်မလှချင်ဘူးလား၊ ဟင်။ အခု ရုပ်အဆင်း ပျက်စီးစေတတ်တဲ့ တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံဆိုတာ ဘယ်လိုကံမျိုးလဲ၊ သိသင့်သလား မသိသင့်ဘူးလား။ သိရင်ရော ရှောင်မလား... ဟမ်။ တကယ် ဘုန်းကြီးက သေချာမေးပြီးမှ ဖြေရမှာ။ မလ္လိကာမိဖုရားကြီးက တစ်ချိန်မှာ သူက မြတ်စွာဘုရားဆီ သွားလျှောက်ပါတယ်၊ ဒီမေးခွန်းလေး တစ်ခုပါတယ်။ "တချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ချမ်းသာတယ်၊ အဆင်းမလှဘူး။ တချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အဆင်းလှတယ်၊ မချမ်းသာဘူး။ တချို့ပုဂ္ဂိုလ် အဆင်းလည်းလှတယ်၊ ချမ်းလည်းချမ်းသာတယ်၊ ပညာလည်းကြီးတယ်"။ အဲဒီမေးခွန်းလေးတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်ရသလဲလို့ မေးတယ်ပေါ့လေနော်။</p> <p>အဲဒီမှာ "ဒုဗ္ဗဏ္ဏ" အဆင်းမလှခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ဘုရားရှင်က "အတိတ်က သိပ်ဒေါသကြီးခဲ့တယ်" တဲ့နော်။ ဒေါသကြီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ခုနက ပါးပါးလေး မြင်ဖူးကြမှာပါ။ အဲဒီ ဒေါသကြီးတုန်းမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာတွေ အားလုံးကြည့်စမ်း၊ လှပတဲ့အသွင် ရှိသလား... မရှိဘူး။ ဒေါသက သိပ်ပြင်းထန်နေပြီ၊ ဒေါသမီးတွေ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရုပ်ရည်တွေ အဆင်းမလှဘူး။ ဒေါသတွေ ခြံရံပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခု ထူထောင်လိုက်ရင် ဒီကံက...။</p> 9xe1l797kofhfhqtiirr0jkusiszsdg 0 6256 21891 2026-04-15T17:48:10Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၂..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21891 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-33 <h3>ဒေါသဓာတ်နှင့် ကံ၏အကျိုးပေးခြင်း</h3> <p>ဒေါသတွေထိုင်ရင်း ပြီးတော့ ကံတွေကို ထူထောင်တယ်ပေါ့နော်။ ဒေါသက အကျည်းတန် အရုပ်ဆိုးစေတတ်တဲ့ စွမ်းအားလည်း ရှိတယ်၊ စွမ်းရည်လည်း အပြည့်ရှိတယ်။ ဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံပြုလိုက်တော့၊ ထိုကုသိုလ်ကံလေးမှာ ဒေါသဓာတ်တွေက ခြံရံထားတဲ့အတွက် ထိုကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်ပေမယ့်လို့ အဆင်းမလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရပြန်တယ်၊ ဒါက တစ်ချက်။</p> <p>ဒေါသတွေခြံရံပြီးတော့ သူတစ်ပါးတွေကို ညှဉ်းပန်းခဲ့တယ်၊ နှိပ်စက်ခဲ့တယ်၊ သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ထိုအကုသိုလ်ကံ အကြွင်းအကျန်လေးတွေကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ မိမိပြုစုပျိုးထောင်ထားတတ်တဲ့ ကုသိုလ်ကံကို လာပြီးရစ်ပတ် နှောင်ဖွဲ့တတ်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တစ်ဖက်က ကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်ကံ၊ တစ်ဖက်က မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံ နှစ်ခုရောလျက်နေတယ်။ ထိုကံတွေက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာလည်း ရုပ်အဆင်းမလှခြင်း အစရှိတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ရရှိတတ်တယ်။</p> <h3>ဗောဓိမင်းသား၏ ဝတ္ထုသာဓက</h3> <p>ပုံစံလေးတစ်ခုပေါ့၊ ဗောဓိမင်းသားရဲ့ အလောင်းနဲ့ တူပါတယ်နော်။ တစ်ကြိမ် ဘဝတစ်ခုမှာ သူက သူတစ်ပါးတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ တခြားတခြား မင်းတွေရဲ့ အူဖြင့် ညောင်ပင်ကို ပူဇော်မယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူတစ်ပါးတွေကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာ။ လူတွေအများကြီး လက်ဝါးတွေဖောက်ပြီးတော့ ထိုပင်မှာ တခြားတခြားသော သတ္တဝါတွေကို ချိတ်ဆွဲထားတယ်၊ တခြားတခြား ဘုရင်တွေကို ချိတ်ဆွဲပြီး ထားတယ်။</p> <p>တစ်နေ့ မောမောနဲ့ ပက်လက်လှန်ပြီးတော့ သူက ဒီညောင်ပင်အောက်မှာ အိပ်လိုက်တယ်။ အိပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ငှက်ကြီး၊ အလွန်ကြီးတဲ့ငှက်လို့ ယူဆရပါတယ်၊ ထိုငှက်ကလည်း အသားတစ်ခု စားပြီးတဲ့အခါ ပိုနေတဲ့အရိုးကို အောက်ချလိုက်တာ သူပက်လက်အိပ်နေတဲ့ မျက်လုံးတည့်တည့်ကို သွားပြီးမှန်တယ်။</p> <h3>မျိုးစေ့နှင့် အသီးအနှံ တူညီပုံ</h3> <p>ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဂါထာလေးတစ်ခု ဟောထားတယ်။ <strong>"ယာဒိသံ ဝပ္ပတေ ဗီဇံ၊ တာဒိသံ လဘတေ ဖလံ။ ကလျာဏကာရီ ကလျာဏံ၊ ပါပကာရီ စ ပါပကံ။"</strong> အကြင်မျိုး အကြင်ကဲ့သို့သော မျိုးစေ့ကို ကြဲချစိုက်ပျိုး၏၊ ဖလံ-အသီးဆိုတဲ့ အကျိုးတရားသည် ထိုမျိုးစေ့နှင့် တူညီနေတဲ့ အကျိုးတရားတစ်ခုကို ရွက်ဆောင်ပေးတတ်၏။ နားလည်ကြပါလိမ့်မယ်နော်။ သရက်စေ့စိုက်တော့ သရက်စေ့နဲ့ တူနေတဲ့ အသီးအကျိုးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဒူးရင်းစေ့ ကြဲချစိုက်ပျိုးလိုက်တော့ ထိုစိုက်ပျိုးတဲ့ ဒူးရင်းစေ့နဲ့ တူညီနေတဲ့ ဒူးရင်းသီးဆိုတဲ့ အကျိုးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။</p> <p>အလားတူပဲ၊ ကလျာဏ-ကောင်းမှုကို ပြုလေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကလျာဏ-ကောင်းကျိုးတွေကို အစဉ်တစ်စိုက် ခံစားရတတ်ပေ၏။ ပါပကာရီ-မကောင်းမှုကို ပြုလေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းပဲ ပါပကံ-မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံ၏ ယုတ်မာတဲ့ အကျိုးတရားကို အစဉ်တစ်စိုက် ခံစားရတတ်ပေ၏။ မျိုးစေ့နှင့် တူညီနေတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရရှိတတ်တယ်။</p> <h3>ဥပတိဝိပတ္တိ၏ အဟန့်အတား</h3> <p>ဒါကြောင့် သူတစ်ပါးတို့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း၊ ဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံကို ပျိုးထောင်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအကြောင်းတရားတွေက ဥပတိဝိပတ္တိခေါ်တဲ့ ဥပတိတရား ချို့ယွင်းပျက်စီးဖို့ရန် အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ မိခင်က မွေးလိုက်တာ ကောင်းပါလျက်နဲ့ မျက်လုံးတွေ ကမ်းသွားတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခုနက ဗောဓိမင်းသားတို့လိုပေါ့နော်၊ သတ္တဝါတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ်၊ သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ထိုအကုသိုလ်ကံတွေက မိမိကို မကောင်းတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရရှိအောင် ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ရုပ်အဆင်းမလှ ဖြစ်ရတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီလိုရုပ်အဆင်းမလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့က အကယ်၍ မင်းမျိုးမင်းနွယ်ထဲမှာပဲ သွားပြီးတော့ လူဖြစ်တယ် ထားပါတော့၊ ခမည်းတော်ဖြစ်တဲ့ ဘုရင်ကြီး ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လာသလဲ။ "ဤကျက်သရေ မင်္ဂလာ ကင်းမဲ့လျက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်အဖို့ တိုင်းနိုင်ငံကို ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ခြင်းဖြင့် ဘယ်အကျိုးရှိနိုင်ပါအံ့နည်း" ဆိုပြီးတော့၊ ဒီလိုကျက်သရေမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲဆိုပြီး တိုင်းသူပြည်သားတွေက လက်မခံနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ခမည်းတော်ရဲ့ အရိုက်အရာဖြစ်တဲ့ မင်းစည်းစိမ်ကို ဆက်ခံနိုင်ခွင့် ရသေးသလား၊ မရတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဥပတိဝိပတ္တိ-ဥပတိက ပျက်စီးနေတယ်၊ ဥပတိရုပ်ရည်က ချို့ယွင်းနေတယ်နော်။ အကယ်၍များ စစ်သူကြီးအိမ် အစရှိသည်မှာ လူသွားဖြစ်တယ်ဆိုပါစို့၊ ထိုစစ်သူကြီးဖြစ်တဲ့ ခမည်းတော် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်းပဲ ထိုစစ်သူကြီးရာထူး အစသည်ကို ရနိုင်ဦးမလားလို့ မေးတော့ ဥပတိတရားက ချို့ယွင်းပျက်စီးနေတဲ့အတွက် မရနိုင်ဘူး။</p> <h3>သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ ဒီမိဘရာဇာ ဝတ္ထု</h3> <p>ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က သက်သေလေးတစ်ခု၊ ထုံးလေးတစ်ခု ထောက်ပြထားပါတယ်။ ဒါက ဒီမိဘရာဇာရဲ့ ဝတ္ထုလေး ဖြစ်ပါတယ်။ သီဟိုဠ်ကျွန်းကို ထိုအချိန်အခါက အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်တဲ့ ဘုရင်ကြီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီမိဖုရားကြီးကလည်း သားရတနာလေး တစ်ဦးမွေးဖွားပါတယ်။ မွေးဖွားတဲ့အချိန်အခါမှာ ကျင့်ထုံးယဉ်ကျေးမှုအရ သားရတနာ မွေးဖွားလာပြီဆိုရင် ရှင်ဘုရင်က နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့အတွက် မိဖုရားကြီးကို လိုရာဆုတောင်းစေဆိုပြီး ဆုပေးလေ့ရှိပါတယ်။</p> <p>ထိုအချိန်အခါမှာလည်း မိဖုရားကြီးက ဆုယူထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ "လိုတဲ့ဆုကို တစ်ချိန်ကြိုက်တဲ့အခါမှ ပြောပါ့မယ်၊ အရှင်မင်းမြတ်ပေးတဲ့ ဆုကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးမ ခံယူပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုကတိသစ္စာ ထားခဲ့ကြတယ်။ တစ်နေ့ ပြဿနာက ဘာဖြစ်လာလဲ။ ဒီမင်းသားလေး ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်လောက် ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာ နန်းရင်ပြင်မှာ ကြက်တိုက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ကြက်တိုက်ပွဲ ကျင်းပလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ကြက်တစ်ကောင်က ရှုံးတဲ့ကြက်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်၊ ထိုကြက်က ပြန်တက်လာပြီးတော့ မင်းသားလေးရဲ့ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို ဖောက်ပစ်လိုက်တယ်။ မျက်စိကွယ်သွားတဲ့အတွက် ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ်အရွယ်လောက် ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ "ငါ့သားကို ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်စေရမယ်" ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မိဖုရားကြီးက ရှင်ဘုရင်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။</p> <p>"အရှင်မင်းမြတ်၊ ဒီမင်းသားငယ်စဉ် အချိန်အခါ မွေးဖွားစဉ်တုန်းက အရှင်မင်းမြတ်က ဆုတော်ပေးခဲ့ပါတယ်၊ ထိုဆုကို ကျွန်တော်မျိုးမလည်း ယူထားခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်တော်မျိုးမ ထိုဆုကို တောင်းတော့မယ်၊ အရှင်မင်းမြတ် ပေးတော်မူပါ" ဒီလိုလာပြီး လျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း "ကဲ... ကောင်းပြီ၊ လိုရာဆုယူစေ" ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့ "အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်မျိုးမတို့အဖို့ အရှင်မင်းမြတ်ထံမှ တစ်စုံတစ်ခု ပစ္စည်းဝတ္ထုဆိုတာ မရဖူးတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လို့ ယခုအခါမှာ ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ သားရတနာကို ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ခွင့်ပြုတော်မူပါ၊ တိုင်းနိုင်ငံကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ်နဲ့ ပေးသနားတော်မူပါ" ဆိုပြီးတော့ ဒီဆုတောင်းတယ်။</p> <h3>အင်္ဂါချို့ယွင်းသူနှင့် မင်းအဖြစ်</h3> <p>အဲ့ဒီလို ဆုတောင်းတဲ့ အချိန်ကျတော့ ရှင်ဘုရင်ကြီးက မပေးပါဘူး။ မိဖုရားကြီးဘက်ကလည်း အတင်းအကျပ်ပဲ၊ ဒီဆုပဲ သူနှစ်သက်မြတ်နိုးတယ်၊ တခြားဆုကို မလိုချင်တဲ့အကြောင်း တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ရှင်ဘုရင်ကြီးဘက်က ဘာပြောလဲ။ "ဒေဝီ-အို မိဖုရား၊ သင့်ရဲ့ သားရတနာသည် အင်္ဂါချို့ယွင်း၍ နေပါပေ၏။ ထိုသို့ အင်္ဂါချို့ယွင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို တိုင်းနိုင်ငံကို အပ်နှင်းဖို့ရန်အတွက် ငါမတတ်နိုင်ပါ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။</p> <p>မိဖုရားကြီးကလည်း အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုတဲ့အတွက် "ကျွန်တော်မျိုးမ နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့ ဆုထူးကို အရှင်မင်းမြတ် မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ တစ်ချိန်က ဆုယူပါဆိုပြီး ဘာဖြစ်လို့ ပြောခဲ့သလဲ" ဆိုပြီး နှုတ်သီးကောင်း လျှာပါးနဲ့ ပြောတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ "သင့်သားရတနာအား သီဟိုဠ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံး၌ ထီးအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ခွင့်ကို ပေးခြင်းငှာ မအပ်စပ်သော်လည်း၊ နာဂဒီပကျွန်း၌ ထီးဖြူဆောင်း၍ မင်းလုပ်စေတော့" ဆိုပြီး အမိန့်ချပေးလိုက်ပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို အမိန့်ချလိုက်တဲ့အတွက် နာဂဒီပမှာ သွားပြီးတော့ ရှင်ဘုရင် ဖြစ်ရတယ်။ အကယ်၍သာ ဒီသားရတနာသည် မျက်စိကွယ်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက ယူဇနာ ၃၀၀ ကျယ်ဝန်းတဲ့ သီဟိုဠ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အခြံအရံနှင့်တကွ အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်ခွင့်ကို ရနိုင်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပတိချို့ယွင်းမှုဆိုတဲ့ ဒီဥပတိဝိပတ္တိတရားက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက်၊ သီဟိုဠ်တစ်ကျွန်းလုံးကို အုပ်ချုပ်တဲ့ ရှင်ဘုရင်ရာထူးကို မရရှိနိုင်တော့ဘူး။</p> <h3>ကာလဝိပ္ပတ္တိနှင့် ကုသိုလ်ကံ</h3> <p>ဒါကြောင့် ဥပတိဝိပတ္တိ ဖြစ်နေရင်လည်း တစ်ချိန်က အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးခွင့် မရနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ဥပတိသမ္ပတ္တိ ဖြစ်ချင်ကြရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒေါသ မကြီးရဘူး။ အဲ့ဒါပဲ၊ ပါးစပ်ကတော့ ပြောတာပဲ ဒေါသမကြီးရဘူးလို့၊ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာတွေ ကြည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဟိုလူ့လည်း ကြည့်လို့မရ၊ ဒီလူ့လည်း ကြည့်လို့မရ၊ ဟိုလူ့လည်း မကြည့်ချင်၊ ဒီလူ့လည်း မကြည့်ချင်။ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲ့ဒီစိတ်ထားမျိုးတွေ ရှိနေခဲ့ရင်တော့ ဥပတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံပါ့မလား၊ မပြည့်စုံနိုင်ဘူးနော်။</p> <p>နောက်တစ်ခု ပုံစံလေးတစ်ခု လာပြန်ပြီ။ တခြားတစ်ခြား သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အများကြီးရှိတယ်။ အဲ့ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေဟာ အကယ်၍ ကာလသမ္ပတ္တိမှာသာ တည်နေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ပြုထားခဲ့တဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံလေးက အကျိုးပေးဖို့ အခွင့်သင့်လာတဲ့အတွက် ကာလဝိပ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အချိန်အခါကာလမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရတယ်။</p> <p>ပျက်စီးနေတဲ့ အချိန်အခါကာလဆိုတာ ဘာလဲလို့မေးတော့ ဆုတ်ကပ်အချိန်အခါကာလ။ ဆုတ်ကပ်ဆိုတာကို အဋ္ဌကထာဆရာတော်ကတော့ လူသားတို့ရဲ့ လားရာကတိမှာဆိုရင် ဓမ္မနောက်ပိတ်ခွေ အစွန်ဆုံးဘဝပဲ။ အဲဒီဘဝကျမှ သူက သွားပြီးတော့ လူဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့အချိန်ခါကျတော့ အဲဒီခေတ်မှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း မင်းဆိုးမင်းယုတ်တွေ ဖြစ်နေပြန်တယ်။ တိုင်းသူပြည်သားတွေ ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း လူယုတ်မာတွေသာ များနေတယ်။</p> <p>စားတဲ့ အစာအာဟာရ ကြည့်လိုက်ပြန်ရင်လည်း အာဟာရဓာတ် မရှိတဲ့၊ ခြောက်တွေ့ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အစာအာဟာရတွေကိုသာ စားနေရတယ်။ အဲ့ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ၊ ကာလပျက်စီးနေတဲ့ ကာလဝိပ္ပတ္တိ ခေတ်ကြီးမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရတော့ အတိတ်သံသရာ အဆက်ဆက်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ များပြားနေပေမဲ့လို့၊ ထိုကုသိုလ်ကံတို့သည် အကျိုးပေးဖို့အတွက် အခါအခွင့် သင့်သေးသလား။ မသင့်တော့ဘူးနော်။</p> <h3>ကာလဝိပတ္တိ၏ တားဆီးတတ်သောသဘော</h3> <p>ဧဝံ ကာလဝိပတ္တိ ပဋိဗာဠာနိ၊ န ဝေ ဘောန္တိ ဝိပါကိနော။ တသ္မာ တိသံ ပဇာနာတိ၊ ဇာတိသစ္စာကာသေ သဗ္ဗညုတ။ ကဲ့သို့သော အချိန်အခါကာလမျိုး၌လည်းပဲ ကလျာဏကမ္မံ- ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံသည်၊ ဝိပါကံ- အကျိုးကို၊ ဒါတုံ- ပေးခြင်းငှာ၊ န သက္ကောတိ- မစွမ်းနိုင်ပေ။ ဣတိ- ဧဝံ ဤသို့လျှင်၊ ကာလဝိပတ္တိ ပဋိဗာဠာနိ- ကာလဝိပတ္တိတရားသည် တားမြစ်ထားအပ်ကုန်သော၊ ကုသိုလ်ကံတရားတို့သည်၊ န ဝေ ဘောန္တိ- စင်စစ် ဧကန် အကျိုးတရားကို မပေးနိုင်ကြလေကုန်။ ဣတိ- ဤသို့လျှင်၊ တထာဂတ- တထာဂတအမည်ရတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ပဇာနာတိ- ကွဲပြားစွာ သိရှိတော်မူပါပေ၏။</p> <p>ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်က ဒီကံအကြောင်းသိတယ်။ ကာလဝိပတ္တိကသာ အကယ်၍ တားဆီးထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ကံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆည်းပူးခဲ့ပေမယ့်လို့ ထိုကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်မလား? မသင့်ဘူးတဲ့နော်။ ကာလဝိပတ္တိက တားဆီးနှောင့်ယှက်ထားတယ်။ ကာလသမ္ပတ္တိသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုကံတွေသည် အကျိုးမပေးနိုင်ဘူးလား? ပေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ နောင်ထပ်သံသရာခရီးဆိုတာ ထင်ရှားရှိခဲ့ကြမယ်ဆိုရင် ကာလသမ္ပတ္တိမှာ ကြုံကြိုက်အောင် ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတွေ ပြုထားဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်နော်။</p> <h3>ပယောဂဝိပတ္တိနှင့် အကုသိုလ်ကျင့်စဉ်များ</h3> <p>တစ်ခုတခြား တစ်ဆက်နောက်ကံတစ်မျိုးပဲ။ သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ကံတွေထူထောင်ထားတာက အများကြီးရှိတယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီသတ္တဝါသည် အကယ်၍ ပယောဂသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပယောဂစက်နဲ့သာ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ရပ်တည်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိဆိုတာက လုံ့လပယောဂရဲ့ ပြည့်စုံခြင်း။ သီလကျင့်စဉ်တွေကို တကယ့်လက်တွေ့ကျင့်မယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်မယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်နေမယ်ဆိုရင် ဒါလုံ့လပယောဂနဲ့ ပြည့်စုံနေတယ်လို့ ခေါ်ရတယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>ဒါပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ? အရံ ပါပေါ ပယောဂဝိပတ္တိယံ ဌိတော ပါဏံ ဟနတိ၊ သဗ္ဗဒုဿီလံ ပူရေတိ။ အရံ ပါပေါ- ဤသတ္တဝါအဓိကသည်၊ ပယောဂဝိပတ္တိယံ- ပယောဂဝိပတ္တိတရား၌၊ ဌိတော- ရပ်တည်လျက်၊ ပါဏံ ဟနတိ- အသက်ကို သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲ၍ နေတတ်ပြန်၏။ ဒီသတ္တဝါတစ်ဦး အတိတ်ကပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် အစုအဝေးတွေ များပြားနေတာကတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမယ့်လို့ ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ပယောဂပျက်စီးနေပြီ။ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ လုံ့လပယောဂတွေက ဝိပတ္တိ- ပျက်စီးနေတယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်ပြီးနေတယ်ဆိုတာက ဘာတွေလုပ်နေလဲလို့ မေးတော့ သူ့အသက်ကို သတ်နေတယ်၊ သူ့ပစ္စည်းတွေကို မတရားယူနေတယ်၊ သူ့သားမယားကို ဖျက်ဆီးနေတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ပယောဂဝိပတ္တိ မဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်တယ်။ ဒီလို ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အတိတ်ကပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်သလား? မသင့်ဘူး။</p> <h3>နှုတ်မှုအကျင့်ပျက်စီးခြင်းနှင့် ကံ၏အကျိုးပေး</h3> <p>နောက်တစ်ခု ဘာလုပ်သလဲ။ မုသာ- မုသားစကားတွေ ပြောနေတယ်။ ပိသုဏဝါစာ- ဂုံးတိုက်စကား၊ ဂုံးစကားတွေ ပြောနေတယ်။ ဟိုကစကား ဒီပို့၊ ဒီကစကား ဟိုပို့၊ ပိုက်ဆံလည်း တစ်ပြားမှမရဘူး၊ တော်တော်လေး လျှာသွက် အာသွက် လက်သွက် ချောင်ရွက်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို မုသားတွေ ပြောနေတဲ့၊ ဂုံးစကားတွေ ပြောနေတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်၊ အတိတ်ကပြုထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်မလား? မသင့်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကျိုးလေးတွေကို မိမိတို့က လိုလားတောင်းတခဲ့တယ်ဆိုရင် မုသားပြောသင့်သလား? ဂုံးတိုက်တဲ့ စကားတွေကော ပြောသင့်သလား? မပြောဘဲ နေနိုင်ရမယ်၊ ရှောင်နေနိုင်ရမယ်။</p> <p>"မနေ့က ကျုပ်တို့က မုသားပြောတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ပြောတာကတော့ ပြောတာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ မုသားပြောနေမယ်ဆိုရင် အဓိက အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေသည် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ဂုံးစကားတွေ၊ သံချောပို့ဆောင်ရေးတွေ ပြုလုပ်နေမယ်ဆိုရင် အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေသည် အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ မရှိတော့ ဘာဖြစ်သလဲ? မျက်ရည်လေး စက်လက် စက်လက်ကြီးနဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို အခြေခံတယ်။ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေဟာ ပယောဂပျက်စီးနေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးခွင့် ရသေးလား? မရဘူး။ ဖရုသဝါစာ- ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောနေပြန်တယ်။ သမ္ဖပ္ပလာပ- ပြိတ္တာစာဖြစ်တဲ့ စကားတွေ ပြောနေပြန်တယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက ပယောဂပျက်စီးနေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးခွင့် ရဦးမလား? မရဘူး။</p> <h3>စိတ်ထားအယူအဆနှင့် ပယောဂသမ္ပတ္တိ လိုအပ်ချက်</h3> <p>နောက်တစ်ခု အဘိဇ္ဈာ- သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မတော်လောဘ၊ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် လိုချင်တဲ့စိတ်ထားတွေက သိပ်များတယ်။ ဗျာပါဒ- သတ္တဝါတွေကို သေကျေပျက်စီးဖို့ရန်အတွက် ဂုဏ်ဖျက်နေတော့ ငါ ချေပချင်တယ်။ ဟော စိတ်ထား စိတ်ထား။ အဲ့ဒီလို သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ချေဖျက်ဖျက်ဆီးချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်များနေတယ်ဆိုရင်ကော အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေသည် ကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် ရပါဦးမလား? မရတော့ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မိမိတို့က ကောင်းကျိုးကို မျှော်လင့်တောင်းတခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ အတိတ်ကုသိုလ်ကံလေးတွေရဲ့ ကောင်းကျိုးကို မိမိတို့က လိုလားတောင်းတခဲ့တယ်ဆိုရင် မိမိတို့သည် ပယောဂသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ လုံ့လပယောဂတွေနဲ့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ နေထိုင်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။</p> <h3>ကံနှစ်ပါးနှင့် အကုသိုလ်မြှား၏ အန္တရာယ်</h3> <p>သတ္တဝါတွေမှာ ကံနှစ်ခုရှိပါတယ်။ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူတဲ့ပွဲမှာ ဘုရားရှင် ဟောထားတဲ့တရားလေးပဲ။ မုဆိုးတစ်ယောက်သည် လေးမြှားဖြင့် ချိန်လျက် သားကောင်နောက်ကနေ အစဉ်တစိုက် လိုက်နေသလိုပဲ၊ သတ္တဝါတွေရဲ့ နောက်ကနေပြီးတော့ ကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားတစ်စင်း၊ အကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားတစ်စင်း မြှားနှစ်စင်းက နောက်ကအမြဲလိုက်နေပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုက်နေတဲ့အချိန်အခါမှာ မုဆိုးသည် မိလောက်တဲ့နေရာရောက်ပြီဆိုလို့ရှိရင် မြှားကို ပစ်ထည့်လိုက်သလို၊ ကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက မိလောက်ပြီဆိုရင်လည်း ကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက ပစ်ထည့်လိုက်တာပဲ၊ ကောင်းကျိုးလေးတွေ ရသွားတယ်။ အကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက မိလောက်ရင်လည်း အကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက ပစ်ထည့်လိုက်တာပဲ၊ မကောင်းကျိုးတွေ ရသွားတာပဲ။ ကိုယ့်ကို မဟုတ်မတရားပြောမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အလိုလို ပေါ်လာတယ်၊ မလိုမုန်းတီးစိတ်ထားရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အလိုလို ပေါ်လာတယ်။ မိမိပြုထားခဲ့တဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံဆိုတဲ့ကံက လာပြီးစုနေပြီနော်။</p> <p>အဲ့ဒီအကုသိုလ်ကံမြှားက ဘယ်အခါမှာ စူးခွင့်ရသလဲလို့ မေးတော့ ပယောဂဝိပတ္တိခေါ်တဲ့ ပယောဂပျက်စီးရင် ပိုပြီးတော့ စူးစွယ်တယ်။ "အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ကျတော့ ပယောဂပျက်စီးလို့လား" လို့ မေးစရာရှိတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ဒီဘဝမှာ ပယောဂမပျက်စီးခဲ့ပေမယ့်လို့ အတိတ်သံသရာ ဘဝတစ်ခုမှာ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ထိုအကုသိုလ်ကံက အရှိန်အဝါ သိပ်အားကောင်းနေတယ်။ အားကောင်းနေတဲ့အတွက် ရဟန္တာဖြစ်တဲ့ဘဝတိုင်အောင် ဒီပယောဂဝိပတ္တိစက်က မလွတ်ကင်းနိုင်သေးဖြစ်နေတယ်၊ လာရောက်ပြီး အကျိုးပေးနေသေးတယ်နော်။ အဲ့ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ အယူမှားတာတွေက ထပ်လောင်းလာပြီဆိုရင်တော့ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် ရဦးမလား? မရတော့ဘူး။</p> <h3>မဟာဓနသူဌေးသား၏ သာဓက</h3> <p>နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ ပုံစံလေးတစ်ခု ကြည့်ပေါ့ဆိုပြီးတော့ ကလေးတွေဖတ်စာအုပ်ထဲပါနေတဲ့ မဟာဓနသူဌေးသားပဲနော်။ မဟာဓနသူဌေးသားကို ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိဘက်က ကုဋေ ၈၀ ကျော်တယ်၊ တိုတီသောသားက ကုဋေ ၈၀၊ အားလုံး မိဘတွေရဲ့ အမွေအနှစ် ရလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးလေးကလည်း ကုဋေ ၈၀ တန်တဲ့ သူဌေးသမီးပဲ။ အမျိုးသမီးဘက်က အမွေအနှစ်တွေလည်း အကုန်လုံး ရလိုက်တယ်။ နှစ်ခုပေါင်းလိုက်ရင် ကုဋေ ၁၆၀၊ သိပ်ပြီး စိုးရချမ်းသာတဲ့ သားသမီးနှစ်ဦးပဲ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ပယောဂဝိပတ္တိခေါ်တဲ့ ပယောဂတွေ ပျက်စီးသွားကြတယ်။ သောက်လိုက် စားလိုက် ပျော်လိုက် ပါးလိုက်နဲ့ပဲ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံး ခွက်လှန်စွဲပြီး တောင်းစားရတဲ့ အဆင့်ထိ ရောက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ပယောဂပျက်စီးလို့။ ပယောဂပျက်စီးသွားတဲ့အတွက်၊ ပယောဂဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်တော့ အတိတ်က အကျိုးပေးနေတဲ့ ကံတွေ အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်သေးသလား? မသင့်ဘူး။ ဘယ်လိုမသင့်လဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ တစ်ချိန် သူတို့အသက်အရွယ် တော်တော်လေး ကြီးသွားပြီ။ လောကမှာ ဘုရားလည်း ပွင့်လာပြီ။ ခွက်လှန်စွဲတောင်းစားရတဲ့ ဘဝလည်း ရောက်ရှိသွားပြီ။</p> <p>ထိုအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတိုက်မှာ သီတင်းသုံးစံနေတော်မူခိုက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ဆွမ်းစားကျောင်းမှာ ခွေးကတက်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လှေကားကုဋီကလေးမှာ ခွက်ကလေးတွေ ကိုင်ပြီး လာရောက်ထိုင်နေတယ်။ "ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်ပါသလား" ဆိုပြီး ဘုရားရှင်က လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းလေးတွေ အမျိုးသားမှာ ရှိတယ်၊ အမျိုးသမီးမှာလည်း အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းလေးတွေ ရှိတယ်။ "အဲ့ဒီမျိုးစေ့တွေသည် ဘုရားတရားဟောတဲ့အခါမှာ ကျွတ်တန်းဝင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါသလား" လို့ ဆက်လက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွတ်တန်းမဝင်နိုင်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ပယောဂဝိပတ္တိ၊ ပယောဂတွေ လုံးလုံး ပျက်စီးသွားကြတယ်။</p> <p>အရွယ်ကြည့်လိုက်ပြန်ရင်လည်း အရွယ်သုံးပါးကို လွန်သွားကြတယ်။ ပယောဂတွေကလည်း ပျက်စီးပြီး အရွယ်သုံးပါး လွန်သွားတဲ့အတွက်ကြောင့် ဘဝတစ်လျှောက်မှာ သူတို့ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သဗ္ဗံ ဒုဿီလံ ပူရေန္တိ၊ သီလမရှိတဲ့ အကျင့်တွေကိုပဲ အားလုံး ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ကြတယ်။ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ? ဒီလို ဒုဿီလ- သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တခြားတခြား အမျိုးကောင်းသားတွေ၊ အမျိုးကောင်းသမီးတွေ၊ အမျိုးရွယ်တူ ဇာတ်တူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကသော်လည်းပဲ သားချင်းသမီးချင်း ထိန်းမတ်ပေးလိုတဲ့ စိတ်ထားရှိသေးလား? မရှိကြတော့ဘူး။</p> <p>"ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဣတ္ထိဓုတ္တ- မိန်းမကျူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ၊ သူရာဓုတ္တ- သေသောက်ကျူးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ၊ အက္ခဓုတ္တ- လောင်းကစားကျူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ကစားသမားပဲ" ဆိုပြီးတော့ အဝေးက ရှောင်ကြတယ်။ "ပါပပုရိသ- ယုတ်မာတဲ့ ယောက်ျားတစ်ဦးပဲ" ဆိုပြီးတော့ အဝေးကနေ ရှောင်သွားကြတယ်။ ရှောင်သွားလိုက်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့သန္တာန်မှာ ကောင်းကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် ရနိုင်သေးသလား? မရတော့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ? ပယောဂပျက်စီးနေလို့။ ပျက်စီးနေတဲ့ ဒီပယောဂဝိပတ္တိ တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် မရတော့ဘူးဆိုတာကိုလည်း ဘုရားရှင်က ကွဲကွဲပြားပြား သိတော်မူတယ်။</p> <h3>သမ္ပတ္တိလေးပါးနှင့် ဝိပတ္တိလေးပါး</h3> <p>ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးကို အစွမ်းပြုပြီး အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် ဝိပတ္တိတရားလေးပါးက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် အကျိုးပေးနိုင်သေးသလား? မပေးနိုင်ဘူးနော်။ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးက ဘာလဲ? ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ၊ နောက်တစ်ခုက ဘာလဲဟင်... ဥပဓိသမ္ပတ္တိ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့သာ ပြည့်စုံမယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ။ ဒါပေမယ့် ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ သွားပြီး ကြုံကြိုက်ပြီဆိုရင် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးလား? မရှိတော့ဘူး။</p> <p>ဂတိဝိပတ္တိနဲ့ ကြုံနေမယ်၊ ကာလဝိပတ္တိနဲ့ ကြုံနေမယ်၊ ဥပဓိဝိပတ္တိခေါ်တဲ့ ရုပ်ရည်ချို့တဲ့နေမယ်၊ အင်္ဂါချို့တဲ့နေမယ်၊ ပယောဂဝိပတ္တိ- ကိုယ်ကျင့်သီလတွေကလည်း ပျက်စီးနေခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသေးလား? မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ဟာ တစ်ချိန်က ထူထောင်ခဲ့တဲ့ ကံတွေ ရှိနေတဲ့ သတ္တဝါမှန်ကြပါတယ်။ ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောနိုင်မလဲ? လူ့ဘဝ၊ လူရယ်လို့လည်း လာဖြစ်ရတယ်၊ ရတနာသုံးပါးကို ယုံကြည်တဲ့ စိတ်ထားတွေလည်း ရှိကြပြီ၊ ကောင်းကျိုးလေးတွေလည်း အထိုက်အလျောက် ခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်တယ်။</p> <p>ဒီတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးတွေဟာ တစ်ချိန်က ဖြစ်ထွန်းခဲ့တာ ရှိတယ်ဆိုတာကတော့ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလား? ရတယ်။ အဲ့ဒီကံလေးတွေက သမ္ပတ္တိလေးပါးကို အမှီရမှ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ ကံတွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ အကယ်၍ ဒီကံတွေ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးကို အမှီမရဘဲ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးကိုသာ အမှီရခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးလား? မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကောင်းကျိုးကို လိုလားခဲ့တယ်ဆိုရင် မိမိတို့ဟာ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးကို ရှောင်ရှားဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်နော်။</p> <p>နောက်တစ်ခု တခြားတစ်ခြား ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါတစ်ဦး ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာက သိပ်အားကောင်းတယ်၊ များတယ်။ အကယ်၍ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် ဂတိဝိပတ္တိမှာ တည်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးဖို့ရန်အတွက် မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့်လို့ ဘာဖြစ်သလဲ? သော ပါဏိကေ ကလျာဏကမ္မေန ဂတိသမ္ပတ္တိယေဝ နိဗ္ဗတ္တော။ သော ပါဏိ- ထိုသတ္တဝါသည်၊ ဧကေ ကလျာဏကမ္မေန- တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့်၊ ဂတိသမ္ပတ္တိယံ- ဂတိသမ္ပတ္တိ၌သာလျှင်၊ နိဗ္ဗတ္တော- ဖြစ်ပေါ်၍ လာရပေ၏။ အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကံတွေသည် ဂတိဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတော့ မရှိဘူး။ သို့သော် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဂတိဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်မှုမရှိဘဲ တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးက ပစ်တင်လိုက်တဲ့အတွက် ဂတိသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်မှာ လာပြီးတော့ ဖြစ်ရပြီ။</p> <h3>ကုသိုလ်ကံတို့၏ အလှည့်ကျ အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>ဖြစ်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ "ကာလမနုပ္ပတ္တာ ဝါဒေန ဝါဒေန ဝိပါကံ ဒေန္တိ" တဲ့။ ထိုသို့ ကတိသမ္ပတ္တိ၌ အတိုရပ်တည်နေတဲ့ သတ္တဝါအား ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် ဥပကတစ်ဝင်း (ဝန်းရံ) ကပ်လာကြကုန်၍ "ဝါဒေန ဝါဒေန" တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီအားဖြင့် ဝိပါကအကျိုးကို တင်တည်ပေး၍ နေတတ်ကြပေကုန်၏။ ကာလကတိသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ ကောင်းသော သုဂတိမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက ချည်းကပ်လာပြီးတော့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလှည့်ကျ အကျိုးပေးနေပါတယ်။</p> <h3>အရှင်ဗာကုလမထေရ်၏ အတိတ်ကံနှင့် ဆုတောင်း</h3> <p>နာမည်ကြောင့်ဖြစ်တဲ့ အရှင်ဗာကုလမထေရ်ကိုပဲ ကြည့်ကြရအောင်။ အရှင်ဗာကုလမထေရ်ရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းက လောကမှာ အနောမဒဿီ မြတ်စွာဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းတော်မူခဲ့ပါတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဒီအရှင်ဗာကုလအလောင်းဖြစ်တဲ့ အမျိုးကောင်းသားက ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတော့ တောထဲမှာ ရသေ့တစ်ဦး ဖြစ်နေပါတယ်နော်။ ရသေ့တစ်ဦးဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဈာန်အဘိညာဉ်ကြီးတွေကိုလည်း ရရှိထားတဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းတွေ ရှိတယ်။ ဒီတော့ ဈာန်အဘိညာဉ်ရနိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့် ကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတယ်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ကုသိုလ်ကံတွေ နည်းတယ်လို့ ပြောနိုင်မလား? မပြောနိုင်ဘူး။ တော်တော်ကြီးမားနေတဲ့ ကုသိုလ်တွေပဲ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီကုသိုလ်တွေအပေါ်မှာ သူက ဘာတွေ ထပ်ဆင့်လိုက်သလဲ။ တစ်နေ့မှာ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင်ကလည်း သူ့ကို ချီးမြှောက်ချင်တဲ့အတွက် သူနေတဲ့ တောကျောင်းလေးကို ကြွသွားပါတယ်။ တပည့်တွေလည်း အခပ်မြဲမြဲရှိတယ်၊ လေးထောင်ခန်းလောက် ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။ တပည့်တွေကလည်း ဒါမနေရတဲ့ ရသေ့တွေဆိုတော့ သိကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဘုရားရှင်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ခင်းကျင်းမှုတွေ ပြုပြီးတော့ ဘုရားရှင်ကို ကောင်းရာရာ ဆွမ်းခဲဖွယ်တို့ဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအချိန်အခါမှာ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင်ရဲ့ သန္တာန်မှာ လေရောဂါဖြစ်တယ်။ လေရောဂါဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့ရန်အတွက် တပည့်တွေကို မှာကြားပြီးတော့ တောင်ပေါ်ကိုတက်၊ ဆေးမြစ်တွေ၊ ဆေးပင်တွေကို ရှာဖွေကြိတ်ခြေပြီးတော့ ဘုရားရှင်ကို ဆက်ကပ်လိုက်တဲ့အခါ ဘုရားရှင်ရဲ့ ရောဂါဝေဒနာတွေ ကင်းရှင်းသွားခဲ့ပါတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီကံပေါ့။ ဒီတော့ သူရသေ့ဘဝနဲ့ ထူထောင်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ၊ ဘုရားရှင်ကို ဆေးပစ္စည်းဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့တဲ့ ကံတွေ၊ အစရှိသဖြင့် ပြုစုခဲ့တဲ့ ကံတွေ ရှိကြပါတယ်။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို အခြေပြုပြီးတော့လည်း သူက ဆုတောင်းပန်ထွာမှုတစ်ခု ပြုခဲ့ပါသေးတယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ထပ်လောင်းပြုပြီးတော့ "အနာကင်းတဲ့နေရာမှာ ဧတဒဂ်ဘွဲ့ ရရှိဖို့ရာ" အတွက်လည်း ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သူ့ကိုကြည့်လိုက်ရင် သူက ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေပြုတယ်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကိုပြုပြီးတော့ အဲဒီအပေါ်မှာ ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ ကောင်းမြတ်တဲ့ ကံတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တယ်။ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်က အလှည့်ကျ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လာပြီး အကျိုးပေးလိုက်တာ၊ အဲဒီတစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းဆိုတဲ့ ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပေမယ့်လို့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အပါယ်လေးဘုံကို တစ်ခါမှ မရောက်ခဲ့ရဘူး။</p> <h3>လူ့ပြည်နှင့် နတ်ပြည် အလှည့်ကျ ကျင်လည်ခြင်း</h3> <p>ဒီကံတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု အနှစ်သာရရှိရှိ လာပြီးတော့ အကျိုးပေးနေတယ်။ ဘယ်လိုအကျိုးပေးသလဲလို့ မေးရင် "ကာလေန မနုဿ လောကေ၊ ကာလေန ဒေဝလောကေ" တဲ့။ တစ်ခါတစ်ရံ လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ အကျိုးကို ဖြစ်စေတတ်ကြကုန်၏၊ တစ်ခါတစ်ရံ နတ်ပြည်ဗြဟ္မာပြည်၌ အကျိုးတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်ကြလေကုန်၏။ ရံခါ လူ့ပြည်မှာ အကျိုးပေးတယ်၊ ရံခါ နတ်ပြည်မှာ အကျိုးပေးတယ်၊ အလှည့်ကျလာပြီး အကျိုးပေးနေတယ်။</p> <p>ဘုန်းကြီး ခဏခဏ ပြောဖူးတဲ့ သာသနာတော်မှာ အတုယူထိုက်တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးရှိပါသေးတယ်။ "ပဉ္စသီလသမာဒါနိယ မထေရ်" ဆိုတဲ့ မထေရ်တစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကို ပြန်ပြောင်းပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်တဲ့အခါမှာလည်း ဒီအနောမဒဿီ ဘုရားရှင် သာသနာတော်မှာပဲ အခြေခံခဲ့ပါတယ်။ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင်သည် လူတို့ရဲ့ သက်တမ်း အနှစ်တစ်သိန်းတမ်းမှာ ပွင့်ထွန်းတော်မူခဲ့တဲ့ ဘုရားရှင်တစ်ဆူ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>ဆင်းရဲသားဘဝမှ သီလကို မြတ်နိုးသူ</h3> <p>ထိုအနောမဒဿီ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာ၊ လူတို့သက်တမ်း အနှစ်တစ်သိန်းတမ်းမှာ ပွင့်ထွန်းနေရတဲ့ ခေတ်အခါကောင်းကြီးမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတော့ သူများအိမ်မှာ အစေခံလုပ်ပြီး အသက်မွေးရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဥပုသ်နေ့တို့၊ နေ့ကြီးရက်ကြီးတို့မှာ သူတစ်ပါးတွေက ပန်းတို့၊ အမွှေးနံ့သာတို့၊ ဆွမ်းတို့ လက်ကကိုင်ပြီး ကျောင်းတော်ကို သွားနိုင်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူက ဘာမှလှူနိုင်တတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိဘူး၊ ကျောင်းသွားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိခဲ့ဘူး။</p> <p>မရှိတော့ သူက တစ်နေ့မှာ စဉ်းစားခန်းလေးတစ်ခု ထုတ်တယ်။ "ငါသည် အတိတ်သံသရာ အဆက်ဆက်က ကောင်းမှုကုသိုလ် မျိုးစေ့အားနည်းခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဘဝမှာ သူတစ်ပါးကို မှီခိုပြီးမှ အသက်မွေးရတဲ့ဘဝကို ရခဲ့တယ်။ ငါပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အားနည်းခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ သူတစ်ပါးကို မှီခိုပြီးမှ ထမင်းစားရတဲ့ဘဝကို ငါရရှိခဲ့တယ်။ ဒီဘဝမှာ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို ငါဆည်းပူးမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အလွန်ခက်ခဲလှတဲ့ အပါယ်သံသရာကြီးက ငါ့ကို ဆီးကြိုနေမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါအားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ရရှိအောင် ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ ကြုံကြိုက်နေခိုက်မှာ ငါကြိုးစားအားထုတ်သင့်တယ်" လို့ ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချတယ်။</p> <p>တရားနာနေတဲ့ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ၊ ဒီဆုံးဖြတ်ချက် မှားသလား? မှန်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် အားကိုးထိုက်တဲ့၊ စိတ်ချအားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံမျိုးကို ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နှင့် ကြုံကြိုက်ခိုက်မှာ ရအောင်ယူထားဖို့ မကောင်းဘူးလား? ယူကြမှာလား? ဟမ်... ပြောတဲ့အသံကတော့ ခပ်နွဲ့နွဲ့ပါနော်။ ယူကြမယ်ဆိုရင် အိမ်ဘယ်တော့ ပြန်ကြမှာလဲဟင်? (ပရိသတ်ရယ်သံ) ပြန်မှာလား၊ မပြန်တော့ဘူးလား? အော်... ဟန်ကျပါပြီ၊ သတ္တိတော်တော် ရှိကြတယ်။</p> <h3>ငါးပါးသီလ၏ ခိုင်မာသော တန်ခိုး</h3> <p>ကဲ... ကောင်းပြီ၊ ဒီတော့ သူက ဒီလိုစဉ်းစားပြီးတဲ့အခါမှာ ဘာလုပ်သလဲ။ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုတော့ ချဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ သူက ဘာဆုံးဖြတ်လဲဆိုတော့ "ဪ... ငါဟာ ဆင်းရဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါးကို မှီခိုပြီးတော့ အသက်မွေးနေရသူလည်း ဖြစ်တယ်၊ သူများလိုတော့ ငါ အလှူဒါန မပြုနိုင်ဘူး။ ကဲ... ဒါန မပြုနိုင်ရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ" လို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးကြည့်တယ်။ "သီလ စောင့်တည်နိုင်သလား" လို့ မေးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "သီလတော့ စောင့်နိုင်တယ်" ဆိုတဲ့ အဖြေရလာတယ်။</p> <p>အဖြေရလာတဲ့အချိန်မှာ သူဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင်ရဲ့ လက်ယာရံ အဂ္ဂသာဝကဖြစ်တဲ့ နိသဘမထေရ်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ "အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်ကို ငါးပါးသီလ ပေးသနားတော်မူပါ" ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရိုသေလေးစားထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံမှာ ခံယူဆောက်တည်ထားတဲ့ ဒီသီလကို မကျိုးမပေါက်အောင် ငါထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်။ အင်မတန် လေးစားထိုက်တဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးနဲ့ ထားထားတဲ့ ကတိသစ္စာတစ်ခုကို ထိုမိတ်ဆွေအပေါ်မှာ လေးစားနေတဲ့အတွက် မဖျက်ဆီးဘဲ တည်ကြည်အောင် စောင့်ထိန်းသလိုပဲ၊ ငါးပါးသီလ သွားပြီး ခံယူဆောက်တည်တယ်ဆိုတာက ကတိသစ္စာ ခံယူတာပဲ။ အင်မတန် လေးစားထိုက်တဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတစ်ဦးထံမှာ ခံယူထားတဲ့ ကတိသစ္စာတစ်ခုကို သူဟာ လွယ်လွယ်နဲ့ မချိုးဖောက်ဘူးဆိုတာ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်ကြီးတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ မထေရ်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ ငါးပါးသီလကို သူက ခံယူဆောက်တည်ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီငါးပါးသီလကို မကျိုးမပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လိုက်တာ ဘယ်လောက်ကြာသလဲဆိုတော့ အနှစ်တစ်သိန်း ကြာပါတယ်။ ဒကာကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်လိုက်နော်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုဟာ ဘယ်လောက်ပြင်းထန်သလဲဆိုတာ။ ကုသိုလ်တရားကို ဖြည့်ကျင့်ဆည်းပူးတဲ့နေရာမှာ ခိုင်မာတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်ပါတယ်။ သို့သော် သီလကို ဦးစားပေးပြီး ပါရမီဖြည့်တဲ့အတွက် သီလအကြောင်းကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အနှစ်တစ်သိန်းလောက် ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာ၊ ဆွမ်းလေးတစ်ဇွန်းတော့ မလောင်းဖူးဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရေလေးတစ်ခွက်သော်လည်းကောင်း၊ ဆီမီးလေးတစ်တိုင်သော်လည်းကောင်း မလှူဖူးဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူနဲ့ ထိုက်တန်သလောက်၊ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် ဒါနမပြုနိုင်ပေမယ့် တန်သလောက်တော့ ပြုခဲ့မှာပါပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ချက်က ခုလို အားကိုးစရာကို တကယ်ရှာဖွေနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းသည် တရားဘာဝနာလေး နည်းနည်းမှ အားမထုတ်ဖူးဘူးဆိုတာကော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက် စုံစည်းနေရတာပဲ။ အနှစ်တစ်သိန်းအတွင်းမှာ ဘုရားဘာဝနာကို တစ်ခါမျှ အားမထုတ်ဖူးဘူးဆိုတာလည်း ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခုကတော့ ထိုခေတ်က သူတော်ကောင်းတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်တွေကောင်းသလို ပညာစွမ်းအင်တွေလည်း ပိုပြီး ထက်မြတ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလား? ရပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အနှစ်တစ်သိန်းလောက် သက်တမ်းရှိနေတယ်ဆိုတာက အလွန်ညံ့ဖျင်းတဲ့ အစားအစာမျိုးကို စားရတဲ့ခေတ် မဟုတ်ပါဘူး။ အာဟာရစွမ်းအင် အလွန်ကောင်းတဲ့ ခေတ်ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလိုခေတ်မှာ သူတော်ကောင်းတွေရဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ စွမ်းအင်တွေဟာ အလွန်ထက်မြက် စူးရှတယ်လို့ မှတ်သားရပါတယ်။ အဲဒီလို ထက်မြက်နေတဲ့အတွက် သာသနာတော်မှာ သမာဓိတွေ ထူထောင်ပြီးတော့ ရုပ်နာမ်တွေကို သိအောင်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို သိအောင်၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘောတွေကို သိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အခု ဘုန်းကြီးပြောနေတဲ့ ပဉ္စသီလသမာဒါနိယ မထေရ်ဆိုတာက ပဋိသမ္ဘိဒါပတ္တ ရဟန္တာအရှင်မြတ် တစ်ပါးဖြစ်လို့ပါပဲ။</p> <p>ပဋိသမ္ဘိဒါပတ္တ (ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ်လေးပါး) သို့ ရောက်ရှိတော်မူတဲ့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ရဲ့ ဓမ္မတာသည် ပုဗ္ဗယောဂ ပြည့်စုံရမယ့် အင်္ဂါရပ်ငါးခုထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ "ပုဗ္ဗယောဂ" ဖြစ်ပါတယ်။ ပုဗ္ဗယောဂဆိုတာကတော့ ရှေးဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်သို့တိုင်အောင် ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းများကို စီးဖြန်းအားထုတ်ခဲ့ဖူးခြင်းဆိုတဲ့ အကြောင်းထူး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတော့ ဒီပဉ္စသီလသမာဒါနိယ မထေရ်ဟာလည်း ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ်လေးပါးကို ရရှိတော်မူတဲ့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်အနေနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ ဂေါတမဘုရားရှင် သာသနာတော်မှာ လာဖြစ်မယ့် သူတော်ကောင်းပါ။ ထိုသူတော်ကောင်းသည် သံသရာမှာ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကုသိုလ်တွေ ဆည်းပူးတဲ့အခါ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်သို့တိုင်အောင် သမထ၊ ဝိပဿနာ ဘာဝနာတွေကို စီးဖြန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာကို ဦးစားပေးပြီး ပါရမီဖြည့်ခဲ့သလဲဆိုရင် သီလကို ဦးစားပေးပြီး ပါရမီဖြည့်ကျင့်ခဲ့ပါတယ်။ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့...</p> <h3>သေခါနီးကာလ၌ မိမိသီလကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>တစ်နေ့ ကွယ်လွန်ခါနီး သေခါနည်းကာလ ရောက်လာပြီဆိုပါစို့။ ဒီကာလကျတော့ မိမိသီလကို မိမိပြန်ပြီးတော့ စမ်းစစ်ကြည့်တယ်၊ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့သီလတွေသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ ကျိုးတာ၊ ပေါက်တာ၊ ပျောက်တာ၊ ကြားတာ မရှိခဲ့ဘူး။ အောင်မြင်မှု အပြည့်အဝ ရနေတယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာမလား၊ ဝမ်းနည်းမလား။ ဝမ်းသာနေမှာပေါ့။ ဒါဟာ မိမိဖြစ်ကျင့် ဆည်းပူးထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပြန်အာရုံယူလိုက်လို့ ဝမ်းသာမှုဖြစ်ခြင်းသည် အလွန်အားကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ထပ်ပြီးဖြစ်ခြင်းပါပဲ။</p> <p>ဒီတော့ "သေခါနီးကျမှပဲ ဆင်ခြင်သလား" လို့ မေးရင်တော့၊ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက်ကို မကျိုးမပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းသည် မိမိသီလကို ခဏခဏဆင်ခြင်မယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလား၊ ရနေပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက ထပ်ပင့်နှိုးဆော်ထားတဲ့ ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာမှာ ဘာတွေက ထုံမွှမ်းထားသေးသလဲလို့ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဒါနနဲ့လည်း ထုံမွှမ်းထားတယ်၊ သမထနဲ့လည်း ထုံမွှမ်းထားတယ်၊ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေနဲ့လည်း ထုံမွှမ်းထားတယ်။ ထုံမွှမ်းထားတဲ့အတွက် ဤသီလသည် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားနေတဲ့ သီလ ဖြစ်မသွားဘူးလား၊ ဖြစ်သွားပြီ။</p> <h3>နတ်ပြည်နှင့် လူ့ပြည် တစ်လှည့်စီ အကျိုးပေးခြင်း</h3> <p>အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဒီသီလက ဘာဖြစ်သလဲဆိုရင် သေခါနီးကာလမှာ မိမိသီလကို ပြန်ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သီလတွေ ကျိုးတာ၊ ပေါက်တာ၊ ပျောက်တာ၊ ကြားတာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မတွေ့ရတဲ့အတွက် ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဝမ်းသာတဲ့စိတ်ဓာတ်တွေ၊ ကုသိုလ်ဇောတွေ စောနေတုန်းမှာပဲ ဘဝတစ်ခု အဆုံးသတ်သွားပြီ။ အဆုံးသတ်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘယ်ရောက်သလဲ၊ နတ်ပြည်ရောက်တယ်။ နတ်ပြည်ခြောက်ထပ်မှာ စံစားနေပြီးတော့ လူ့ပြည်တစ်ခါတစ်လေ ရောက်လိုက်၊ လူ့ပြည်ကနေ နတ်ပြည် ပြန်ရောက်လိုက်၊ အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ အကျိုးပေးနေတာကို ရည်ရွယ်ပြီးတော့ အခုဒီနေရာမှာ အထက်က ဆရာတော်က ဂါထာနဲ့ မိန့်ကြားထားပါတယ်။</p> <p>"ကတိသမ္ပတ္တိံ ဥပဂန္တွာ ဝါရေန ဝါရေန ဝိပါကံ ဒေန္တိ ကာလေ မနုဿလောကေ နိဗ္ဗတ္တေန္တိ ကာလေ ဒေဝလောကေ"။ ထိုကတိသမ္ပတ္တိ၌ ရပ်တည်၍ နေစဉ် အချိန်အခါကာလ၌ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် ချဉ်းကပ်လာကြကုန်၍ တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီ အားဖြင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေး၍ နေတတ်ကြပေကုန်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ လူ့ပြည်လောက၌ ဖြစ်စေကုန်၏၊ တစ်ခါတစ်ရံ နတ်ပြည်လောက၌ ဖြစ်စေကုန်၏။</p> <p>မြင့်မြင့်မားမား ပြောဆိုပြုထောင်ထားတဲ့ အနှစ်တစ်သိန်းလောက် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ သီလကုသိုလ် စေတနာတွေက နည်းသလားဆိုတော့ မနည်းပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းဆိုတာနော်၊ ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာကို ပြန်ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်နေတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ ဒါနကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ သမထကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ ဝိပဿနာကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ ဒီကံတွေဟာ နည်းတဲ့အတိုင်းအတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီလောက်များပြားနေတဲ့၊ ကောင်းမွန်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကို ထူထောင်ထားလိုက်တဲ့အခါ ဒီကံတွေက မိမိထံ ချဉ်းကပ်လာကြပြီ။ ကောင်းမှုရှင်ထံကို ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက ချဉ်းကပ်လာပြီး တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီ အကျိုးပေးလိုက်ကြတယ်။</p> <h3>တစ်သင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်း အပါယ်မကျခြင်း</h3> <p>ကတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ ထပ်ခါထပ်ခါ အကျိုးပေးတဲ့ သဘောရှိပါတယ်။ ဘယ်လောက်အထိ အကျိုးပေးသလဲလို့ မေးတော့၊ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင် သာသနာတော်ကနေ ဦးဇင်းတို့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်အထိ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကာလပတ်လုံး အပါယ်လေးဘုံကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရောက်ခဲ့ရဘူး။ အပါယ်လေးပါးဆိုတာ ကိုယ့်အိုးကိုယ့်အိမ် မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲ့ဒီ အပါယ်ဘုံနဲ့ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းလောက် ကာလပတ်လုံး ခွဲနေရတယ်ဆိုရင် ဒီလိုကံမျိုးကို ထူထောင်ထားဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ထူးခြားချက်ကလေး သုံးခုရှိတယ်။ သူ ရဟန္တာဖြစ်သွားတဲ့ နောက်ပိုင်း ရဟန်းတော်တွေကို ပြန်လည်ဟောပြတဲ့အထဲမှာ ဒီထူးခြားချက်လေး သုံးခုကို သူက ဖော်ပြထားတယ်။ ဘယ်ဘဝမှာမဆို လူ့ပြည်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ပြည်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်ဘဝဘယ်ရောက်ရောက် သူတစ်ပါးတို့ထက် သာလွန်နေတဲ့ အချက်သုံးချက် သူ့မှာ ရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီသုံးချက်က ဘာလဲဆိုရင်-<br> <p>1. နံပါတ်တစ်၊ သူတစ်ပါးထက်ပိုပြီး ရုပ်လှတယ်။<br><br> 2. နံပါတ်နှစ်၊ သူတစ်ပါးထက်ပိုပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝချမ်းသာတယ်။<br><br> 3. နံပါတ်သုံး၊ သူတစ်ပါးတို့ထက်ပိုပြီး အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတယ်။</p></p> <p>ကဲ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။ လောကမှာ လူသားတွေ ရှာဖွေနေတာ ဒီသုံးခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတစ်ပါးထက် ပိုပြီး ရုပ်လှမယ်ဆိုရင် မကြိုးစားဘူးလား၊ ကြိုးစားတယ်။ ဘုန်းကြီး ခဏခဏတော့ ပြောဖူးပါတယ်။ ကိုယ့်ခေတ်မှာ ဘာလုပ်ကြသလဲဆိုတော့ ဉာဏ်နဲ့လုပ်ကြတာနော်။ အလိုလို လှနေမယ်ဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတာပေါ့။ နှုတ်ခမ်းလေးက မထိုးရဘဲနဲ့ ညီနေမယ်၊ မျက်လုံးလေးကလည်း မကွင်းဘဲနဲ့ ညိုနေမယ်ဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား၊ ပိုကောင်းတယ်။ ဆံပင်လေးကလည်း မကောက်ရဘဲနဲ့ ကောက်နေမယ်ဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။ သူက အလိုလို လှပြီးသားကို ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ လှသွားအောင် ကွပ်နေဖို့ လိုသေးလား၊ မလိုဘူး။ နောက်တစ်ခု သူတစ်ပါးတွေထက် ပိုပြီး ချမ်းသာတယ်၊ ကောင်းတယ်။ သူတစ်ပါးတွေထက် ပိုပြီး အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာကြီးတယ်၊ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။</p> <h3>ဗုဒ္ဓတရားတော်မှပေးသော ထိုးထွင်းဉာဏ်</h3> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်ပါနော်။ ဦးဇင်းတို့ ဒီရုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောခဲ့ပါတယ်။ ရုပ်တရားတွေသည် 'ကလပ်' ခေါ်တဲ့ အမှုန်လေးတွေအနေနဲ့ ဖြစ်တယ်။ ထိုအမှုန်လေးတွေဟာ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အနုမြူထက် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ အဲ့ဒီ ကုလားပ်အမှုန်လေး တစ်ခုတစ်ခုမှာ ပထဝီ၊ အာဘော၊ တေဇော၊ ဝါယော၊ အဆင်း၊ အနံ့၊ အရသာ၊ ဩဇာ စတဲ့ ဖြစ်ပေါ်မှု သဘောတရားတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ သဘောတရားလေးတွေသည် မဖြစ်ခင်ကလည်း မရှိဘူး၊ ဖြစ်ပြီးတော့လည်း မရှိဘူး။ မရှိခြင်းနှစ်ခုလုံးရဲ့ အလယ်ခေါင်မှာ ယာယီ အခိုက်အတန့်အားဖြင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်လို့ ဘုရားဟောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီယာယီသည် ဘယ်လောက် ယာယီလဲဆိုရင်၊ တစ်စက္ကန့်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အချိန်ကာလကို ကုဋေငါးထောင်ခန့် ပုံရင် တစ်ပုံလောက်သာ သက်တမ်းရှိတဲ့ အရာကြီးပါ။</p> <p>အဲ့ဒီလောက် လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်ဆိုတာကို ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင် ဟောခဲ့တယ်။ ဟောခဲ့တဲ့အခါမှာ မိမိတစ်ယောက်တည်း သိသလားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သာဝကတွေလည်း သိရှိစေရန်အတွက် ဒီတရားတွေကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်း ကျင့်ရမယ်ဆိုပြီး မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်စဉ်တရားတွေကို ချမှတ်ပေးသွားတယ်။ ချမှတ်ပေးတဲ့အတိုင်း ထိုမဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်စဉ်တရားတွေကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ကြတဲ့အတွက် ထိုရုပ်တရားတွေကို ထိုးထွင်းသိသွားတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေလည်း များစွာပေါ်ခဲ့ပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအသိဉာဏ်ကြီးပေါ့နော်၊ ဒကာကြီးများ၊ ဒီလိုသိနေတဲ့ အသိဉာဏ်လေးကို သာမန်အသိဉာဏ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား၊ မပြောနိုင်ဘူး။ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသိဉာဏ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခု နာမ်လောက။ ဒီနေ့ သိပ္ပံလောက ဘယ်လိုမှ လိုက်ပြီး တိုင်းတာလို့ မရသေးဘူး။ ရူပါရုံကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ စက္ခုဝိညာဉ်ဝီထိ ဖြစ်တယ်၊ ထိုရူပါရုံကို ဆက်လက်အာရုံယူနေတဲ့ မနောဝိညာဉ်ဝီထိတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒီဝီထိစိတ်အစဉ်လေးတွေက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတယ်၊ စိတ္တက္ခဏ တစ်ခုတစ်ခုမှာ စိတ်တွေ ဘယ်နှစ်လုံးရှိတယ်ဆိုတာကို အသေးစိတ် ဟောသွားတယ်။</p> <h3>သီလမြေပေါ်က ကုသိုလ်မျိုးစေ့</h3> <p>ဒီပညာမျိုးဟာ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကလွဲရင် တခြားတခြား ဒဿနိက ပညာရပ်တွေမှာ ထင်ရှားရှိတဲ့ စာပေမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ ထင်ရှားရှိနေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေရော ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာပဲ ရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်ပါ။ ဒီပညာတွေဟာ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တာက နာမ်တွေ ဘာကြောင့်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ဘုရားရှင်က စနစ်တကျ ဟောကြားခဲ့တယ်။ ဒီရုပ်တွေက အတိတ်က ပြုစုခဲ့တဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်တို့ကြောင့် ဖြစ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေကျတော့ စိတ်ကြောင့်ဖြစ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေက ဥတုကြောင့်ဖြစ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေက အာဟာရကြောင့်ဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ဟောသွားတယ်။ ကျင့်စဉ်တွေကိုလည်း သဘောတရားနဲ့ လက်တွေ့ နှစ်ခုဒွန်တွဲပြီးတော့မှ မြတ်စွာဘုရား ဟောသွားပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့ အဲ့ဒီလို ဟောသွားတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းခွင်တွေသည် အလွန်နက်နဲတဲ့ ဉာဏ်ပညာစခန်းတွေလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ဉာဏ်ပညာမျိုးတွေကို ရရှိအောင် အားထုတ်ခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးမှာ နောက်ထပ် သံသရာခရီးမှာ ဉာဏ်ပညာကြီးမားရမယ်ဆိုတာ အံ့ဩဖွယ် မရှိတော့ဘူး။ ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ်၊ ဒီအကြောင်းတရား၊ ဒီအကျိုးတရားတွေသည် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အနိစ္စတရားသာ မှန်တယ်၊ ဒုက္ခတရားတွေသာ မှန်တယ်၊ အတ္တမဟုတ်တဲ့ အနတ္တတရားတွေသာ မှန်တယ်ဆိုတာကို ကျင့်စဉ်တွေနဲ့တကွ ချမှတ်ပေးသွားတယ်။ ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို မျက်မှောက်ပြုပြီးတော့ ပရိနိဗ္ဗာန်ဝင်စံတော်မူကြတဲ့ အရိယာ သူတော်ကောင်းတွေလည်း ဒီနေ့ခေတ်အထိ များစွာရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။</p> <p>ခုဒီ ပဉ္စသီလသမာဒါနမထေရ်ရဲ့ အလောင်းအလျာကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင် သာသနာတော်ကတည်းက ဒီပညာမျိုးစေ့တွေကို စနစ်တကျ ကျွမ်းကျင်ခဲ့တယ်။ ချမ်းသာတယ်၊ သူများထက် ပိုပြီးတော့ ပညာကြီးမားတယ်ဆိုတာ သိပ်မအံ့ဩလောက်ပါဘူး။ အံ့ဩလောက်တာက အနှစ်တစ်သိန်းတိုင်တိုင် သီလတွေကို မကျိုးမပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်းသည် ပိုပြီး စိတ်အံ့ဩဖို့ ကောင်းတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့ ရုပ်လှရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်တဲ့အခါ သီလတွေ ဖြူစင်ခဲ့တယ်။ သီလရှိခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ကိုယ်၏ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းနဲ့ ပြည့်စုံရတယ်။</p> <p>ဒါနမျိုးစေ့က သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ 'သီလတည်းဟူသောမြေ' ပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး စိုက်ပျိုးခဲ့ရင် ထိုဒါနသည် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်ထွန်းစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ညက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း အရှင်အနုရုဒ္ဓါ မထေရ်မြတ်အား ဆွမ်းလေးတစ်ဇွန်း လောင်းလှူခဲ့ဖူးတဲ့ အကျိုးတရားတွေလိုပေါ့။ အလွန်စင်ကြယ်နေတဲ့ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး သံဃာတော်တည်းဟူသော လယ်ယာမြေကောင်းမှာ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အကျိုးပေးတဲ့ နေရာမှာ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ အကျိုးတွေ ဖြစ်မလာဘူးလား၊ ဖြစ်လာပါတယ်။</p> <h3>ရှေးဘဝပါရမီနှင့် ယခုဘဝ အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>ဒါကြောင့် ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ သူက ရုပ်ရည်လှတယ်၊ ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ သူများထက် ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်။ သူများထက် ပိုပြီးတော့လည်း ရုပ်လှတယ်။ နောက်တစ်ခုက ဝိပဿနာဘာဝနာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အသိဉာဏ်တွေကို တကယ်တမ်း လက်တွေ့ရရှိအောင် ကြိုးပမ်းခဲ့တဲ့အတွက် ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ ဘယ်ဘဝရောက်ရောက် ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရတယ်။ ဒီသုံးခုဆိုတဲ့ အကြောင်းအကျိုးတရားကို လိုလားတောင့်တခဲ့တယ်ဆိုရင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလုပ်ရမလဲ။ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို ကြဲချစိုက်ပျိုးဖို့ လိုတယ်။ ဝိပဿနာဘာဝနာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မှန်ကန်နေတဲ့ သမာဓိ၊ အသိဉာဏ်တွေ၊ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ရရှိအောင် ကြိုးစားဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်ပါတယ်။</p> <h3>မထေရ်အလောင်း၏ နောက်ဆုံးဘဝနှင့် သာဝတ္ထိပြည် အခြေအနေ</h3> <p>ဒီတော့ ကဲ... ဒီမထေရ်အလောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်။ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း အပါယ်လေးဘုံမှ ရပ်နားခွင့် ရရှိသွားတယ်။ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းတိုင်တိုင် အပါယ်လေးဘုံမှ ရပ်နားခွင့်ရရှိပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ နောက်ဆုံးဘဝ ရောက်လာပြီ။ ဦးဇင်းတို့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားလည်း ပွင့်ထွန်းလာပြီ။ ပွင့်ထွန်းလာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအမျိုးကောင်းသားလေးက ဘာဖြစ်လာသလဲ။ သာဝတ္ထိမှာ လူလာဖြစ်ပါတယ်။ သာဝတ္ထိကို ထိုအချိန်အခါက ခေတ်အနေနဲ့ ပိုင်းခြားကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်ပေါ့လေ၊ ကောသလတိုင်းတစ်လုံးမှာ လူဦးရေ သန်းပေါင်း ၇၀ လောက် ရှိတယ်လို့ အဆိုရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အရိယာသူတော်ကောင်းက သန်းပေါင်း ၅၀ လောက် ရှိပါတယ်။ ပုထုဇဉ်က သန်းပေါင်း ၂၀ လောက်ပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီ သန်းပေါင်း ၂၀ လောက်ထဲမှာလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် သူတော်ကောင်းက ၁၅ သန်းလောက်ရှိပြီးတော့ သာသနာပအယူအဆရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ၅ သန်းလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။</p> <h3>ငါးနှစ်သားအရွယ်နှင့် ရဟန္တာဖြစ်တော်မူခြင်း</h3> <p>ဒီတော့ သူ့ရဲ့ မိဘနှစ်ပါးတွေက အရိယာသူတော်ကောင်းတွေလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ သို့မဟုတ် ပုထုဇဉ်ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိအယူဝါဒရှိပြီးတော့ သီလတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို ကြဲချတဲ့နေရာမှာ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်နေတဲ့ မိဘတွေလို့ ယူဆရပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ... ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ဝါဆိုဝါကလ ရောက်ပြီဆိုရင် မိဘနှစ်ပါးက ငါးပါးသီလ ဆောက်တည်ကြတယ်။ ရဟန်းတော်တစ်ပါးထံမှာ၊ အိမ်မှာပေါ့လေ၊ ငါးပါးသီလ ဆောက်တည်ကြတယ်။ ဆောက်တည်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုရဟန်းတော်ကလည်း ရဟန်းတော်တို့ရဲ့ ဝတ္တရားနဲ့အညီပေါ့လေ၊ ဒါနနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကား၊ သီလနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကား၊ နတ်ရွာသုဂတိနှင့်စပ်တဲ့ တရားစကား၊ ကာမဂုဏ်တို့ရဲ့ အပြစ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ‘ကာမာနံ အာဒီနဝကထာ’ ခေါ်တဲ့ တရားစကား၊ သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကား စတဲ့ တရားစကားတွေကို အစဉ်အတိုင်း ဟောကြားသွားတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ ဒီကလေးက ဘာဖြစ်သလဲ၊ ငါးနှစ်သားပဲ ရှိပါသေးတယ်။ မိဘနှစ်ပါး သီလဆောက်တည်နေတဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီးတော့ သူက နားထောင်နေတယ်။ နားထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မိဘနှစ်ပါး ဆောက်တည်လိုက်တဲ့ သီလဆိုတဲ့ အသံလေး ကြားလိုက်တာနဲ့ ဟိုး... တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်က သူဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ သီလ၊ ချက်ချင်း သွားပြီးတော့ အမှတ်ရတယ်။ ဝမ်းသာလိုက်တာ... ဝမ်းသာမှုတွေ ဖြစ်နေတုန်း ရဟန်းတော်ကလည်း မိမိရဲ့ တာဝန်တရားအတိုင်းပေါ့နော်၊ ဒါနကထာ၊ သီလကထာ၊ သဂ္ဂကထာ၊ ကာမာနံ အာဒီနဝကထာ၊ စတုသစ္စာကထာ ခေါ်တဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကားတိုင်အောင် တရားတွေ အစဉ်အတိုင်း ဟောလိုက်တာ ထိုကလေး ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ထိုနေရာမှာ တရားနာယူရင်းဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ်တည်သွားတဲ့ ရဟန္တာဖြစ်သွားတယ်။</p> <h3>ပါရမီမျိုးစေ့၏ အကျိုးပေးသန်ပုံ</h3> <p>လွယ်လှချည်လားလို့တော့ မထင်နဲ့နော်။ သူဖြည့်ကျင့်ခဲ့ရတဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက် ဖြည့်ကျင့်ခဲ့သလဲ။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းနော်... နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက်ကို ဖြူဖြူစင်စင်၊ အထက်တန်းကျကျ ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဒီသီလကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက လာပြီးတော့ အကျိုးပေးပြီ။ သီလက အကျိုးပေးလို့သာ သီလကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး စကားပြောနေတာပါ။ ဒါနလည်း ပြုကျင့်ခဲ့တယ်၊ ဘာဝနာတွေလည်း ပွားများအားထုတ်ခဲ့ပါတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီလိုကံမျိုးကို ဘာပြောသလဲ။ "တေ တိကမ္မန္တိ ဥပဂန္တွာ ဝါရေန ဝါရေန ဝိပစ္စန္တိ၊ ကာလေ မနုဿလောကေ နိဗ္ဗတ္တန္တိ၊ ကာလေ ဒေဝလောကေ"။ ဂတိသမ္ပတ္တိ၌ ရပ်တည်နေတဲ့ သတ္တဝါ၌ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် ချဉ်းကပ်လာကြကုန်၍ တစ်လှည့်စီ တစ်လဲစီအားဖြင့် အကျိုးကို ပေး၍နေကြကုန်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ လူ့လောက၌ ဖြစ်စေကြကုန်၏၊ တစ်ခါတစ်ရံ နတ်ပြည်လောက၌ ဖြစ်စေကြကုန်၏။ ဤသို့လျှင် ဂတိဝိပတ္တိတရားက အကျိုးကို တားဆီးထားသော်လည်း ဂတိသမ္ပတ္တိတရားကို အကြောင်းပြု၍ အကျိုးတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြကုန်၏။ ဤသည်ကို တကတ္ထအမည်ရတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူပါပေ၏။ အကယ်၍သာ ဂတိဝိပတ္တိ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ဂတိဝိပတ္တိက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိတဲ့ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် ဂတိသမ္ပတ္တိကို အမှီရတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးကြတယ်ဆိုတာကို ဘုရားရှင်က ကွဲကွဲပြားပြား သိတော်မူတယ်။</p> <h3>ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် ရုပ်ရည်အဆင်း၏ အရေးပါမှု</h3> <p>နောက်ကံတစ်ခု လာပြန်တယ်။ သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက သိပ်ပြီးတော့ အားများတယ်။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကယ်၍ ဥပဓိဝိပတ္တိ ခေါ်တဲ့ ရုပ်ရည်ပျက်စီးခြင်း၊ အင်္ဂါချို့တဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ ဘဝမှာ ရပ်တည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့် ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံလာပြီ။ ရုပ်ရည် ချောမောတာနော်။ ဘယ်လောက်ထိ ချောမောသလဲဆိုရင် ‘အဘိရူပေါ၊ ဒဿနီယော၊ ပါသာဒိကော၊ ဗြဟ္မဝဏ္ဏသဒိသော’။ အလွန် အဆင်းလှ၏၊ ရှုချင်စဖွယ် ရှိ၏၊ ကြည်ညိုဖွယ်ဂုဏ်ကို ဆောင်နိုင်၏၊ ဗြဟ္မာမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်တူသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိ၏။ ချီးမွမ်းထားလိုက်တာ အလွန်လည်း လှပါတယ်၊ ကြည့်လို့လည်း သိပ်ကောင်းတယ်၊ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးသွားတယ်၊ ကြည်ညိုဖွယ်ကို ဆောင်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဗြဟ္မာမင်းရဲ့ ကိုယ်နဲ့ တူနေတဲ့ အလွန်ချောမောတင့်တယ်လှနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိတယ်။</p> <p>ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်လာကြပြီနော်။ အကယ်၍ မင်းမျိုးမင်းနွယ်မှာ လူဖြစ်တဲ့အခါ၊ တခြား အစ်ကိုတွေ၊ ညီငယ်တွေ စသည်ဖြင့် မင်းသားတွေ အများကြီးရှိဦးတော့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ခန္ဓာကိုယ် ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက်ကြောင့် လူအများက “ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို အမှီပြုပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ကြီးပွားချမ်းသာလိမ့်မယ်” လို့ နှလုံးသွင်းပြီးတော့ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲ ဘိသိက်သွန်းကြတယ်၊ မင်းမြှောက်ကြတယ်။ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ တခြားပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘိသိက်သွန်းဖို့ စိတ်မကူးကြဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ၊ ဒီကံလေးက အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်နေပြီနော်။</p> <p>အကယ်၍ အိမ်ရှေ့မင်းသား စတဲ့ နေရာတွေမှာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း မိမိခမည်းတော် ကွယ်လွန်တာနဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်သွားမယ်။ စစ်သူကြီးအိမ်မှာ သွားပြီး လူဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း စစ်သူကြီး ကွယ်လွန်တာနဲ့ မိမိက စစ်သူကြီး ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကယ်၍ ရွာစို့နေရာမှာ၊ ရွာစားအိမ်မှာ သွားဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ရွာစားကြီး သေတာနဲ့ မိမိက ရွာစားဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ သူဌေးအိမ်မှာ သွားဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း သူဌေးကြီး ကွယ်လွန်သွားတာနဲ့ မိမိဟာ သူဌေးဖြစ်ရမယ်။ ဥပဓိဝိပတ္တိကြောင့် အကျိုးပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်တဲ့ ကံတွေသည် ဥပဓိသမ္ပတ္တိကို အစွဲပြုပြီးတော့ အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာပုံကိုလည်း ဘုရားရှင်က ဟောပြတော်မူတယ်။</p> <h3>ကာလသမ္ပတ္တိနှင့် မဟာသောဏမထေရ်၏ သာဓက</h3> <p>နောက်တစ်ခုက သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာက သိပ်များနေပြီ။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အကယ်၍ ကာလဝိပတ္တိမှာ ကြုံနေမယ်ဆိုရင်တော့ အကျိုးပေးဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ကာလဝိပတ္တိဆိုတာက ပျက်စီးနေတဲ့ အချိန်အခါကာလ၊ အထူးသဖြင့် မင်းဆိုးမင်းညစ်တွေ အုပ်စိုးတဲ့ ကာလမျိုးကို ဆိုလိုတယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ ကုသိုလ်ကံတစ်ခုက ပံ့ပိုးလိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ကာလသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တွေ အုပ်ချုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လူ့ပြည်လောကမှာ လာဖြစ်ရပြီ။ အဲဒီလို ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရာအတွက် ခွင့်သင့်သွားတယ်။</p> <p>အေး... ဒီနေရာမှာ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးရဲ့ ထုံးကို ထောက်ပြသွားပါတယ်နော်။ မဟာသောဏမထေရ်ရဲ့ ကာလသမ္ပတ္တိ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးပုံ ထုံးလေးကို ဖော်ပြထားတယ်။ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှာ ဗြဟ္မဏတိဿဘေးကြီး ဆိုက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကပေါ့။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှာ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီး နှစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ တစ်ခုကတော့ စိတ္တလပဗ္ဗတဝိဟာရလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စိတ္တလပောင်ကျောင်း၊ အဲဒီမှာ သံဃာ ၁၂,၀၀၀ သီတင်းသုံးတယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီး၊ အဲဒီမှာလည်း သံဃာ ၁၂,၀၀၀ ပဲ သီတင်းသုံးပါတယ်။</p> <p>အဲဒီကျောင်းတိုက်ကြီးတွေမှာ ဒါနဝတ်တွေ တည်ထားကြတယ်။ ထိုအချိန်အခါက လူတွေက စပါးတွေ သုံးနှစ်စာ အပြည့် လှူဒါန်းထားကြတယ်။ ရဟန်းတော်တွေဟာ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပင်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်အထိ လှူထားတဲ့ စပါးတွေကို တစ်ညတည်းနဲ့ ကြွက်ကြီးတွေက ဖျက်ဆီးလိုက်တာ၊ တစ်ညတည်းနဲ့ အားလုံး ကုန်သွားတယ်။ ဖွဲပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဖွဲပဲ ကျန်တဲ့အခါကျတော့ စိတ္တလပောင်ကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ရဟန်းတော် ၁၂,၀၀၀ က စဉ်းစားတယ်။ “မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာ တည်ထားတဲ့ ဝတ်တွေတော့ ရှိဦးမှာပဲ၊ တို့ တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးကို သွားကြစို့” ဆိုပြီး တိုင်ပင်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာလည်း ထိုညမှာပဲ ကြွက်တွေက ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် ဆန်စပါးတွေ အားလုံး ကုန်သွားပြီး ဖွဲပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီတော့ ဒီမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ သံဃာတော် ၁၂,၀၀၀ ကလည်း “စိတ္တလပောင်ကျောင်းမှာ တည်ထားတဲ့ ဝတ်တွေ ရှိဦးမှာပဲ၊ တို့ အဲဒီကို သွားရင်တော့ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်လိမ့်မယ်” ဆိုပြီး ထွက်လာကြတယ်။</p> <p>အဲဒီ သံဃာတော်တွေဟာ တောင်ကြားတစ်ခုမှာ ဆုံမိကြတယ်။ အကျိုးအကြောင်းတွေ မေးမြန်းလျှောက်ထားကြတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ တည်ထားတဲ့ ဒါနဝတ်ဖြစ်တဲ့ စပါးတွေ အားလုံး တစ်ညတည်းနဲ့ ကုန်သွားပြီဆိုတာ သိရှိရတယ်။ သိရှိရတော့ “ကဲ... တို့ ခရီးဆက်ပြီး သွားနေလည်း ဘာမှ မထူးတော့ဘူး” ဆိုပြီးတော့ အဲဒီ တောင်ကြားထဲမှာပဲ ရဟန်းတော်တွေဟာ သီတင်းသုံးပြီးတော့ တရားဘာဝနာများကို ဆက်လက်ပွားများ အားထုတ်တော်မူကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘာတွေလဲလို့ မေးရင်တော့... ပုထုဇဉ်တွေ...။</p> <p>ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ ဝမ်းသာမှုတွေ ဖြစ်နေတုန်း ရဟန်းတော်ကလည်း မိမိရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားအတိုင်းပေါ့နော်၊ ဒါနကထာ၊ သီလကထာ၊ ဂ္ဂဒါကထာ၊ ကာမာနံ အာဒီနဝကထာ၊ စတုသစ္စာကထာ ခေါ်တဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ စပ်တဲ့ တရားစကားတိုင်အောင် တရားတွေ အစဉ်အတိုင်း ဟောကြားလိုက်တာ၊ ထိုကလေး ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ထိုနေရာမှာတင် တရားနာယူရင်းဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ်တည်သွားတဲ့ ရဟန္တာဖြစ်သွားတယ်နော်။</p> <p>လွယ်လှချည်ရဲ့လို့တော့ မထင်နဲ့နော်။ သူ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ရတဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဖြည့်ကျင့်ခဲ့သလဲ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းနော်။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက်ကို ဖြူဖြူစင်စင်၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့်မားမား ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဒီသီလကုသိုလ် ကံစေတနာတွေက လာပြီးတော့ အကျိုးပေးတာပါ။ သီလက အကျိုးပေးလို့သာ သီလကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး စကားပြောနေတာပါ၊ ဒါနလည်း ပြုကျင့်ခဲ့တယ်၊ ဘာဝနာတွေလည်း ပွားများအားထုတ်ခဲ့ပါတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီလိုကံမျိုးကို ဘာပြောသလဲဆိုရင် -</p> <blockquote>"တဿ တတ္ထ နေကံ ဝိပါကဝါဋ္ဋံ ဝါရေန ဝါရေန ဝိပစ္စန္တိ၊ ကာလေန မနုဿလောကေ နိဗ္ဗတ္တန္တိ၊ ကာလေန ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တန္တိ။"</blockquote> <p>သုဂတိ သမ္ပတ္တိ၌ ရပ်တည်နေတဲ့ ထိုသူ့သန္တာန်၌ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် သတ္တဝါထံ ချဉ်းကပ်လာကြကုန်၍ တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီအားဖြင့် ဝိပါက်အကျိုးကို ပေး၍ နေကြလေကုန်၏။ အချို့အခါ၌ လူ့လောက၌ ဖြစ်စေကုန်၏၊ အချို့အခါ၌ နတ်ပြည်လောက၌ ဖြစ်စေလေကုန်၏။ ဤသို့လျှင် ကတိဝိပ္ပတ္တိ ပဋိဗာဠာ - ကတိဝိပ္ပတ္တိတရားက အကျိုးပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ကြကုန်သော ကုသိုလ်ကံတို့သည်၊ ကတိသမ္ပတ္တိံ အာဂမ္မ - ကတိသမ္ပတ္တိတရားကို အမှီပြု၍၊ ဝိပစ္စန္တိ - အကျိုးတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြလေကုန်၏။ ဤသို့လျှင် တထာဂတ အမည်ရတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ပဇာနာတိ - ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူပါပေ၏။</p> <p>အကယ်၍သာ ကတိဝိပ္ပတ္တိ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ကတိဝိပ္ပတ္တိက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် အကျိုးမပေးနိုင်တဲ့ ထိုကုသိုလ်ကံတွေသည် ကတိသမ္ပတ္တိကို အမှီရတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးကြတယ်ဆိုတာကို ဘုရားရှင်သည် ကွဲကွဲပြားပြား သိတော်မူတယ်။</p> <h3>ဥပတိသမ္ပတ္တိ (ရုပ်ရည်ချောမောခြင်း) ၏ အကျိုး</h3> <p>နောက်ကံတစ်ခု လာပြန်တယ်၊ သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက သိပ်ပြီး အားများတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကုသိုလ်ကံတွေသည် အကယ်၍ ဥပတိဝိပ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ ရုပ်ရည်ပျက်စီးခြင်း၊ အင်္ဂါချို့တဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ ဘဝမှာ ရပ်တည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့် ဥပတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံလာပြီ၊ ရုပ်ရည်ချောမောလာပြီ။</p> <p>ဘယ်လောက်အထိ ချောမောသလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ "အဘိရူပေါ၊ ဒဿနီယော၊ ပသာဒိကော၊ ဗြဟ္မဝဏ္ဏသဒိသော"။ အဘိရူပေါ - အလွန် အဆင်းလှ၏၊ ဒဿနီယော - ရှုချင်စဖွယ် ရှိ၏၊ ပသာဒိကော - ကြည်ညိုဖွယ် ဂုဏ်ကို ဆောင်နိုင်၏၊ ဗြဟ္မဝဏ္ဏသဒိသော - ဗြဟ္မာမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တူသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိ၏။ အလွန်လည်း လှပါတယ်၊ ကြည့်လို့လည်း သိပ်ကောင်းတယ်၊ ကြည့်လိုက်ရင် စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးသွားတယ်၊ ကြည်ညိုဖွယ်ကို ဆောင်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။</p> <p>"ဥပတိသမ္ပတ္တိံ နိဿာယ ဝိပစ္စန္တိ" - ဥပတိသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံနေသည့်အတွက်ကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကလျာဏကမ္မံ - ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် ဝိပါကံ - အကျိုးကို ပေးကြလေကုန်၏။ ဥပတိသမ္ပတ္တိမှာ ရပ်တည်နေတဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်လာကြပြီနော်။</p> <p>အကယ်၍ မင်းမျိုးမင်းနွယ်မှာ လူဖြစ်တဲ့အခါ၊ တခြားသော အစ်ကိုတွေ၊ ညီငယ်တွေ စသဖြင့် မင်းသားတွေ အများကြီး ရှိနေပါစေဦး၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ခန္ဓာကိုယ် ဥပတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက်ကြောင့် "သဗ္ဗံ လောကံ ပသာဒေတိ" - လူအပေါင်းကို ကြည်နူးစေတယ်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို အမှီပြုပြီး လောကသားတွေ ချမ်းသာလိမ့်မယ်လို့ နှလုံးသွင်းပြီးတော့ ဥပတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းကိုပဲ "အဘိသိဉ္စန္တိ" - ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်သွန်းကြတယ်။ ဥပတိသမ္ပတ္တိနဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ တခြားပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘိသိက်သွန်းဖို့ စိတ်မကူးကြဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ၊ ဒီကံလေးက အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်နေပြီနော်။</p> <p>အကယ်၍ အိမ်ရှေ့မင်းသား စတဲ့ နေရာတွေမှာ ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း မိမိဖခင် ကွယ်လွန်တာနဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်သွားမယ်။ စစ်သူကြီးအိမ်မှာ လူဖြစ်ခဲ့ရင် စစ်သူကြီး ကွယ်လွန်တာနဲ့ မိမိက စစ်သူကြီး ဖြစ်မယ်။ ဘဏ္ဍာစိုးအိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘဏ္ဍာစိုးကြီး သေတာနဲ့ မိမိ ဘဏ္ဍာစိုး ဖြစ်မယ်။ သူဌေးအိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း သူဌေးကြီး ကွယ်လွန်တာနဲ့ မိမိဟာ သူဌေးဖြစ်ရမယ်၊ သူဌေးရာထူးကို ဆက်ခံရလိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဥပတိဝိပ္ပတ္တိကြောင့် အကျိုးမပေးနိုင်တဲ့ ကံတွေသည် ဥပတိသမ္ပတ္တိကို အမှီပြုပြီးတော့ အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာတာပါ။ အဲ့ဒီလို ပေါ်လာပုံကိုလည်း ဘုရားရှင်က ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူတယ်။</p> <h3>ကာလသမ္ပတ္တိ (ခေတ်ကောင်းချိန်) နှင့် မဟာသောဏမထေရ်</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ တခြားသော သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ကုသိုလ်ကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာ သိပ်များနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကာလဝိပ္ပတ္တိမှာ ကြုံနေမယ်ဆိုရင်တော့ အကျိုးပေးဖို့ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ကာလဝိပ္ပတ္တိဆိုတာ ပျက်စီးနေတဲ့ အချိန်အခါ၊ အထူးသဖြင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ ဘေးမျိုးကို ရည်ညွှန်းတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသော ကုသိုလ်ကံက ပင့်တင်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ကာလသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တွေ အုပ်ချုပ်တဲ့၊ အစာရေစာ ပေါများတဲ့ အချိန်အခါမှာ လူလာဖြစ်တယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက် ကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ အခွင့်သင့်သွားတယ်။ ဒီနေရာမှာ မဟာသောဏ မထေရ်ကြီးရဲ့ ထုံးကို အဋ္ဌကထာမှာ ထောက်ပြသွားပါတယ်နော်။ မဟာသောဏ မထေရ်ရဲ့ ကာလသမ္ပတ္တိမှာ အကျိုးပေးပုံ ထုံးလေးကတော့ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှာ ဗြဟ္မဏတိဿဘေးကြီး (ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးဘေး) ဆိုက်တဲ့အချိန်ကို ဆိုလိုတာပါ။</p> <p>အဲ့ဒီ ဗြဟ္မဏတိဿဘေး မဆိုက်ခင် အချိန်အခါမှာ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှာ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီး နှစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ တစ်ခုက စိတ္တလပဗ္ဗတဝိဟာရ လို့ ခေါ်တဲ့ စိတ္တလတောင်ကျောင်း၊ တစ်ခုက တိဿမဟာဝိဟာရ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ စိတ္တလတောင်ကျောင်းမှာ သံဃာ တစ်သောင်းနှစ်ထောင် သီတင်းသုံးတယ်၊ မဟာဝိဟာရမှာလည်း သံဃာ တစ်သောင်းနှစ်ထောင် သီတင်းသုံးပါတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းတိုက်ကြီးတွေမှာ ဒါနဝတ်တွေ တည်ထားကြတယ်။</p> <p>ထိုအချိန်အခါက လူတွေက ဒါနဝတ်ကို ဘယ်လို တည်ထားသလဲဆိုတော့ စပါးတွေ သုံးနှစ်စာ အပြည့်အစုံ လှူဒါန်းထားကြတယ်။ ရဟန်းတော်တွေဟာ သုံးနှစ်ပတ်လုံး စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပင်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ အဲ့ဒီလောက်အထိ လှူထားတဲ့ စပါးတွေကို တစ်ညတည်းနဲ့ ကြွက်ကြီးတွေက ဖျက်ဆီးလိုက်တာ အားလုံး ကုန်သွားတယ်၊ ဖွဲပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဖွဲပဲ ကျန်တဲ့အခါကျတော့ စိတ္တလတောင်ကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ရဟန်းတော် တစ်သောင်းနှစ်ထောင်က စဉ်းစားတယ် - "မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာ တည်ထားတဲ့ ဝတ်တွေ ရှိနေလိမ့်ဦးမယ်၊ တို့ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကို သွားကြစို့" ဆိုပြီး သံဃာ တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီမှာ တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းမှာလည်း ထိုညမှာပဲ ကြွက်တွေက ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် ဆန်စပါးတွေ အကုန်ကုန်ပြီး ဖွဲပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒီတော့ မဟာဝိဟာရက သံဃာ တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကလည်း စဉ်းစားတယ် - "စိတ္တလတောင်ကျောင်းမှာ တည်ထားတဲ့ ဝတ်တွေ ရှိလိမ့်ဦးမယ်၊ တို့ အဲ့ဒီကို သွားရင် စားဝတ်နေရေး ပြေလည်လိမ့်မယ်" ဆိုပြီး သူတို့ကလည်း ထွက်လာကြတယ်။</p> <p>သံဃာပေါင်း ဘယ်လောက်လဲ၊ နှစ်ဖက်ပေါင်း နှစ်သောင်းလေးထောင်ပေါ့။ အဲ့ဒီ သံဃာတွေဟာ တောင်ကြားတစ်ခုမှာ သွားပြီး ဆုံမိကြတယ်။ အကျိုးအကြောင်းတွေ မေးမြန်းကြည့်တဲ့အခါမှာ တည်ထားတဲ့ ဒါနဝတ်တွေ၊ စပါးတွေ အားလုံး တစ်ညတည်းနဲ့ ကုန်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ သိလိုက်ရတော့ "တို့ ခရီးဆက်သွားနေလို့လည်း မထူးတော့ဘူး" ဆိုပြီးတော့ အဲ့ဒီ တောင်ကြားထဲမှာပဲ ရဟန်းတော်တွေဟာ သီတင်းသုံးပြီး တရားဘာဝနာများကို ဆက်လက်အားထုတ်တော်မူကြပါတယ်။ အားထုတ်တဲ့အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘာတွေလဲလို့ မေးရင်တော့... )။</p> sjze6fh14a89ryvxrjselmqurdqnsrf 0 6257 21892 2026-04-15T17:49:10Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၃..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21892 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-34 <h3>ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့၏ ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်မှုနှင့် ရှုထောင့်အမြင်များ</h3> <p>ဝိသတိဘိက္ခုသဟဿကာ၊ ဝနပ္ပဝိသိတွာ၊ နိသိန္နနိဟာရေနေဝ၊ အနုပါဒိသေသယ နိဗ္ဗာနဓာတုယာ ပရိနိဗ္ဗာယိံသု။ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပေါ့၊ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင်လည်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်လို့ ပြောချင်လည်း ပြောနိုင်ပါတယ်နော်။ တစ်ဖက်ဆိုတာကတော့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ဘက်က ကြည့်ရင်တော့ ခန္ဓာဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချလိုက်ရတဲ့အတွက် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ တစ်ဖက် ပုထုဇဉ်တွေဘက်က ပြန်ပြီးကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့လည်း ဒီလောက် ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတော်မူတဲ့ အရှင်ကောင်းအရှင်မြတ်တွေဟာ ဒီလိုဒုက္ခရောက်ရှိရတယ်ဆိုတဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ်တစ်ခုလိုတော့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါတယ်နော်။</p> <p>ဘာဖြစ်ကြသလဲ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲမှာ ပုထုဇဉ်ဆိုလို့ တစ်ပါးမှမပါဘူး။ ထိုသူတော်ကောင်းတို့သည် ဘာဖြစ်သွားကြသလဲ။ စတုဝီသတိဘိက္ခုသဟဿာ—နှစ်သောင်းလေးထောင်ကုန်သော ရဟန်းတော်တို့သည်၊ စိတ္တလတောင်ကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးတော်မူတဲ့ ရဟန္တာမထေရ်အပေါင်းက တစ်သောင်းနှစ်ထောင်၊ စိတ္တမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးမှာ သီတင်းသုံးတော်မူတဲ့ ရဟန္တာမထေရ်ပေါင်းက တစ်သောင်းနှစ်ထောင်၊ ပေါင်းလိုက်တော့ ဘယ်လောက်ရှိလဲနော်၊ စတုဝီသတိပဲ—နှစ်သောင်းလေးထောင်ကုန်သော ရဟန္တာမထေရ်မြတ်ကြီးတို့သည်၊ ဂမ္ဘီရကဝနံ—နက်ရှိုင်းလှတောင် ကျောက်တောအုပ်အတွင်းသို့ ပဝိသိတွာ—ဝင်ရောက်တော်မူကြကုန်၍၊ နိသိန္နနိဟာရေနေဝ—ထိုင်မြဲတိုင်းသော ပုံစံအချို့အတိုင်း အားဖြင့်သာလျှင်၊ အနုပါဒိသေသ နိဗ္ဗာနဓာတုယာ—အနုပါဒိသေသနိဗ္ဗာန်ဓာတ်ဖြင့်၊ ပရိနိဗ္ဗာယိံသု—ပရိနိဗ္ဗာန် စံယူတော်မူကြလေကုန်ပြီ။</p> <h3>သက်တမ်းကုန်ဆုံးခြင်းနှင့် ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်သည့် ဣရိယာပုဒ်</h3> <p>ထိုင်မြဲတိုင်း အရိယာပုဒ်အတိုင်း ထိုင်နေရင်း ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော်မူကြတယ်။ ရဟန္တာပေါင်း ဘယ်လောက်လဲ၊ နှစ်သောင်းလေးထောင် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဒီလောက် ရဟန္တာမထေရ်တွေဟာ ဘာကြောင့် ဒီလိုများ စံကြရသလဲလို့ ဒီလိုတော့ ထင်ချင်ထင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကကြည့်တော့ သူတို့ရဲ့ အာယုသင်္ခါရ သက်တမ်းတော်က ထိုနေ့မှာ ကုန်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အဲ့ဒီ သင်္ခါရသက်တမ်း မကုန်သေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံဖို့ရာ အကြောင်းလည်း မရှိသေးပါဘူး။</p> <p>ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် တည်ထားတဲ့ ဒါနဝဋ်တွေလည်း အားလုံး ပျက်စီးသွားတယ်။ ထိုနေ့မှာပဲ ရဟန္တာပေါင်း နှစ်သောင်းလေးထောင်တို့ကလည်း ဒီတောင်ကျောက်ကြား တောအုပ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းမှာ လာပြီး စုံစည်းမိကြတယ်။ ထိုနေ့မှာပဲ ထိုင်မြဲတိုင်းသော အရိယာပုဒ်ဖြင့် အနုပါဒိသေသနိဗ္ဗာန်ဓာတ်ဖြင့် ပရိနိဗ္ဗာန်စံယူတော်မူကြတယ်။</p> <h3>ဓာတ်တော်များကို စုပေါင်း၍ စေတီတည်ခြင်း</h3> <p>စံယူပြီးတဲ့နောက် ဘာဖြစ်သလဲ။ ပဿယေ ဟုပသန္တေ ဘိက္ခုသံဃော သက္ကံ ဝါဒါယ စေတိယံ အကာသိ။ ဘေးရန်တွေ သန္တေ—ငြိမ်းအေးလှသည်ရှိသော်၊ ဘိက္ခုသံဃော—ထိုသံဃာတော်သည်၊ သက္ကံ ဝါဒါယ—သိကြားမင်းကို ခေါ်ဆောင်၍၊ ဓာတုယော—ဓာတ်တော်တို့ကို သံဟရိတွာ—စုပေါင်း၍၊ စေတိယံ—စေတီတော်ကို အကာသိ—ပြုတော်မူခဲ့လေပြီ။ ဘေးကြီးငြိမ်းအေးသွားပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း ရဟန်းသံဃာတော်က နတ်တို့အရှင် သိကြားမင်းကို မေတ္တာရပ်ခံပြီး ဓာတ်တော်များကို စုပေါင်းပြီးတော့ စေတီတည်တော်မူကြတယ်တဲ့။</p> <p>ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပေါ့နော်၊ ဘုန်းကြီးလည်း သတိရတာနဲ့ ခုမှသတိရလို့ ပြောတာပဲ၊ ဓာတ်တော်အကြောင်း နည်းနည်းတော့ ပြောချင်တယ်နော်။ သီဟိုဠ်ဆရာတော်ဘုရားက ကျမ်းစာလေးတစ်ခု ရေးသားသွားတော်မူပါတယ်၊ နယ်သာသနာပြုမှတ်တမ်းနဲ့ တူပါတယ်၊ ဘုန်းကြီးငယ်စဉ်က ဖတ်ဖူးတယ်။ ဆရာတော်က ဒီဓာတ်တော်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုအမိန့်ရှိထားလဲဆိုတော့၊ ထိုစာအုပ်ကလေးထဲမှာ ကာလကတ္တားမြို့ကို ရောက်ရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ ကာလကတ္တားပြတိုက်တွေကို ဝင်ပြီးတော့ ကြည့်တယ်...။</p> <h3>ဓာတ်တော်ကျခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သုတေသနပြုချက်များ</h3> <p>အဲဒီမှာ ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ အရှင်သာရိပုတ္တရာ ဓာတ်တော်၊ အရှင်မုဂ္ဂလာန် ဓာတ်တော်ဆိုပြီးတော့ အမည်က ထွက်ထားတဲ့ ဓာတ်တော်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အရိုးတွေပဲ ဖြစ်နေတယ်ဆိုပြီးတော့ကတော့ ဒီလိုပဲ အမိန့်ချထားပါတယ်နော်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ခေတ်မှာ ဆရာတော်များ ပျံလွန်တော်မူတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဓာတ်တော်ကျတယ်၊ ဓာတ်တော်ကျတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် ဒီဓာတ်တော်တွေ ကျပါသလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တချို့ သုတေသနသမားတွေက ပြောကြတယ်။ များသောအားဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီးများ ပျံလွန်တော်မူပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ မပုပ်မသိုးအောင် အထဲက ကလီစာလို့ ခေါ်ဆိုတဲ့ အသည်းတွေ၊ နှလုံးတွေ၊ စက်ထဲရှိတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုတ်ကြတယ်။ ထုတ်ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ရှေးခေတ်ကတော့ ဆားသိပ်တယ်ပေါ့နော်။ အခုနောက်ပိုင်း ရောက်လာတော့ ခေတ်က နည်းနည်းလေး မှီလာတော့ ဘာလုပ်သလဲဆိုရင် အဲဒီထဲကို ဓာတ်ဆီတွေ ထည့်တယ်၊ မီးကျောက်တွေ ထည့်ကြတယ်။ ထည့်ပြီး ပြန်ပိတ်ချုပ်၊ ပိတ်ချုပ်ပြီးတော့ နည်းနည်းလေး အစီအစဉ်ရတဲ့အခါ သို့မဟုတ် လာတဲ့အခါမှာ မီးသင်္ဂြိုဟ်ကြတယ်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီမီးကျောက်တွေက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုရင် အဲဒီဓာတ်တော်လို့ ခေါ်တဲ့ အလုံးလေးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ အဲဒါကို ဓာတ်တော်ကျတယ်ဆိုပြီး ခေတ်ကတော့ တော်တော်များများ ပြောကြတယ်။ ဒါကလည်း အကြောင်းတစ်ခုပေါ့။</p> <p>နောက်အကြောင်းတစ်ခုကတော့ အဲဒီဝမ်းဗိုက်ထဲ မထည့်ဘဲနဲ့ အပြင်မှာ ဒီမီးသင်္ဂြိုဟ်တဲ့အခါမှာလည်း ပုပ်သိုးတဲ့ အနံ့အသက်ကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုပြီးတော့ ဓာတ်ဆီလောင်းခြင်း၊ မီးကျောက်များ ထည့်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းရပ်တွေကို ခေါင်းအတွင်း ပြုလုပ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ မီးရှို့လိုက်လို့ရှိရင်လည်း ဒီလိုဓာတ်တော်လို့ဆိုတဲ့ ပုံစံလေးတွေပေါ့လေ၊ အလုံးအခဲလေးတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်လို့ ဒီလိုနဲ့ သုတေသနသမားများကတော့ ဆိုကြပါတယ်။</p> <h3>တောတွင်းမှ ထူးဆန်းသော စေတီနှင့် အရိုးတော်များ</h3> <p>အဲဒီတော့ ဒီအဖြစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘုန်းကြီး နှစ်ပေါင်း ၃၀ လောက်က ဆိုကြပါစို့၊ မရာ (မဟာမြိုင်) အထက်နားမှာ သီတင်းသုံးနေရင်း ကြုံကြိုက်သည်နှင့် အနောက် ကပ္ပိုဘုရားဆီကို ကြွပါတယ်။ ကြွလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိုင် ၄၀ ဝန်းကျင်လောက်ရှိတဲ့ တောအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ရတဲ့ နေရာဖြစ်ပါတယ်လေ။ တစ်နေရာ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တောင်ကုန်းလေးတစ်ခု၊ တောင်ကုန်းဆိုသော်လည်း တောင်ကုန်းငယ်လေးသာ ဖြစ်ပါတယ်၊ အလွန်ကြီး မမြင့်ပါဘူး။ ဒီတောင်ကုန်းလေးပေါ်မှာ စေတီလေးတစ်ဆူ ရှိတယ်၊ "ဝင်ပြီးတော့ အရှင်ဘုရားတို့ ဖူးပါ" ဆိုပြီး ဆရာတော်တစ်ပါးက မိန့်ကြားလိုက်တယ်။ မိန့်ကြားလိုက်တော့ ဒီစေတီတော်လေးရှိတဲ့ တောင်ကုန်းလေးကို သွားပြီးတော့ ဖူးလိုက်တဲ့အခါမှာ ဘာတွေ့ရလဲဆိုတော့ စေတီတော်ထဲမှာ အရိုးတော်များကို ဌာပနာထားပါတယ်။ စေတီတော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တစ်ခွဲသားခန့်လောက် အရိုးတွေ ပုံထားတယ်။ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အရိုးတွေလို့ ယူဆရသော်လည်း ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အရိုးမဟုတ်ဘဲ ပကတိ ကျောက်သားတွေလို ဖြစ်နေကြတယ်။</p> <h3>ရဟန္တာငါးရာနှင့် အလောင်းတော်ကဿပ သမိုင်းအစ</h3> <p>ပြီးတော့ "ဒီအရိုးတွေဟာ ဘာတွေလဲ" လို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တစ်ချိန်ကပေါ့လေနော်၊ ရဟန္တာမထေရ် ၅၀၀ တို့ ထိုကုန်းကြီးမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်စံဖူးတယ်ဆိုတဲ့ အမှတ်အသား ရှိတယ်။ ဒီတော့ "ဒီရဟန္တာမထေရ် ၅၀၀ က ဘယ်ကလဲ" လို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာတော့ ခုနက ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တော့ နည်းနည်းဆန်နေတဲ့ သဘောတော့ ရှိပါတယ်နော်။ အဲဒီတော့ ဒီရဟန္တာမထေရ် ငါးရာကတော့ အရှင်မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်ကြီးကို လိုက်ပြီး ပင့်ဆောင်တဲ့ ရဟန္တာမထေရ် ၅၀၀ ဆိုပြီး ဒီလိုတော့ အဆိုရှိတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ ဒီအရှင်မဟာကဿပဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဘယ်ကဿပလဲဆိုတာကတော့ နည်းနည်း အငြင်းပွားစရာ များတယ်။ ကိုးကွယ်တော်မူတဲ့ ကံအနေအထားကတော့ ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း၊ ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် သုတေသနပြုတယ်ဆိုတာတော့ အတိအကျ မသိနိုင်သော်လည်း ရှေးခေတ် မုတ္တမဒေသ၊ မုတ္တမ သာသနာထွန်းကားတဲ့ အချိန်အခါက ရဟန္တာမထေရ်မြတ်တွေ အများအပြား ပေါ်ထွန်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ထိုရဟန္တာမထေရ်မြတ်တွေထဲမှာ ပလောင်အမျိုးသားဖြစ်တဲ့ အရှင်မဟာကဿပလို့ ခေါ်တဲ့ ရဟန်းတော် မထေရ်မြတ်တစ်ပါးရဲ့ အလောင်းတော် တည်ထားတဲ့ နေရာဆိုပြီးတော့ ဒီအလောင်းတော်ကဿပကို သုတေသနပြုထားတယ်။ ဒီတော့ ဒီအရှင်မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်ကို လိုက်ပင့်ဆောင်တော်မူတဲ့ ရဟန်းတော်ပေါင်း ၅၀၀ တို့ဟာ ခုနက ရဟန်းတော်များ ပရိနိဗ္ဗာန်စံတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ထိုကုန်းလေးမှာပဲ ပရိနိဗ္ဗာန်စံသွားတော်မူကြတယ်ဆိုပြီး ဒီထုံးလေး ရှိတယ်။ တကယ်သာ ဒီထုံးလေးက မှန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ ရဟန္တာမထေရ်တို့ရဲ့ ဓာတ်တော်တွေက အရိုးပဲဖြစ်တယ်နော်။ ဒီအရိုးတွေ ဘာကြောင့် ကျောက်ဖြစ်ရသလဲ၊ ဒါက ဆက်ပြီး သုတေသနပြုလုပ်ရမယ့် အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြန်တယ်။ ဘုန်းကြီးတို့ လက်ရှိ အချိန်အခါက...</p> <h3>ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းဖြစ်စဉ်နှင့် အင်ကြင်းပင်တို့၏ သဘာဝ</h3> <p>တစ်ခါတရံ တောင်ကြားတွေက တောင်ဆိုသော်လည်း သိပ်ပြီး အလွန်ကြီး မြင့်တဲ့တောင်တွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တောင်ခပ်နိမ့်နိမ့်လေးတွေပဲ။ အဲ့ဒီတောင်ကြားတွေထဲမှာ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်တဲ့အချိန် ကြည့်လိုက်ရင် သစ်သားစလေးတွေလို့ ယူဆရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသစ်သားစလေးရယ်လို့ ယူဆပြီး သွားကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရင် ကျောက်တုံးခဲတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီဒေသမှာ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ အင်ကြင်းပင်တွေ ရှိကြပါတယ်။</p> <p>ဒီအင်ကြင်းသားများဟာ အခုခေတ်လူတွေက အသုံးပြုဖို့ အင်ကြင်းပင်ကို လှဲလိုက်တယ်၊ လှဲပြီးတော့ ဒီအပင်ကို မယူဘဲနဲ့ မြေကြီးမှာ ဒီအတိုင်းသာ ထားလိုက်ရင် သုံးနှစ်လောက်ကြာရင် အလိုလို ပျောက်ပျက်သွားတယ်။ သို့မဟုတ် ဒီအသားကို ခွဲစိတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အိမ်တိုင်လုပ်ခဲ့ရင် အောက်မြေကြီးနဲ့ ထိနေတဲ့ နှစ်ပေ၊ သုံးပေလောက်က မကြာခင် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်။ သို့မဟုတ် ဒီအင်ကြင်းသားကို စည်းရိုးလုပ်ပြီးတော့ မြေကြီးထဲ စိုက်ထား၊ စည်သားအဖြစ် စိုက်ထားရင် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်ကြာတဲ့အခါ မြေကြီးနဲ့ ထိနေတဲ့ အပိုင်းတွေအားလုံး ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတော့ ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်။ ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သစ်သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သွားကိုင်တဲ့အခါမှာ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အင်ကြင်းပင်ကြီးက ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ ထုံးဟာ အဲ့ဒီမှာ သွားတွေ့ရတယ်။</p> <h3>ရဟန္တာမြတ်တို့၏ အရိုးတော်များနှင့် ဓာတ်တော်များ</h3> <p>အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ အဲ့ဒီရဟန္တာမထေရ်လို့ ယူဆရတဲ့ ရဟန္တာမထေရ်မြတ် ၅၀၀ တို့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံတဲ့ အကုန်အပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရဟန္တာမထေရ်မြတ်တို့ရဲ့ အရိုးတွေသာလျှင် ဒီလို ကျောက်ဖြစ်သွားသလားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီနေရာမှာ ရေတွင်းတူးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရေတွင်းထဲကနေပြီးတော့ ရရှိတဲ့ ဆင်အံတွေ၊ ဆင်ရိုးတွေ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း အားလုံး ကျောက်ဖြစ်နေတယ်။ မြေကြီးရဲ့ သဘောအရ အားလုံး ဒီအရိုးတွေဟာ ကျောက်ဖြစ်သွားကြပါတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ဒီဓာတ်တော်များ ကျတယ်ဆိုတဲ့အခါမှာ၊ ဒီနေရာမှာလည်း ပုပ္ပားသူပုန်ကြီး ငြိမ်းသွားတဲ့အချိန်အခါမှာ ရဟန်းသံဃာအပေါင်းက ဒကာတော် နတ်တို့သနင်း သိကြားမင်းကို အကူအညီယူပြီးတော့ ဓာတ်တော်များ စုရုံးကာ စေတီတည်ကြတယ်ဆိုသော်လည်း အဲ့ဒီဓာတ်တော်တွေဟာ ဘယ်လိုဓာတ်တော် ဖြစ်သင့်လဲဆိုတဲ့ အပိုင်းကတော့ နည်းနည်းလေး တစ်ဆင့်တက်ပြီး သုတေသနပြုရမယ့် အပိုင်းဖြစ်ပါတယ်နော်။ အရိုးတော်တွေလို့ ဒီလိုလည်း ယူဆနိုင်တဲ့သဘော၊ ယူဆရမယ့် ထုံးလေးတွေ ရှိနေပါတယ်နော်။</p> <h3>မဟာသောဏမထေရ်နှင့် သူပုန်ဘေးအန္တရာယ်</h3> <p>ကဲ... နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာသလဲ။ ဒီနေရာမှာကတော့ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးရဲ့ ကံအကျိုးတရား ဆန်းကြယ်ပုံကို ဟောရမယ့် အခန်းကဏ္ဍဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမဟာသောဏမထေရ်ကြီးနဲ့ ဘယ်လိုဆက်စပ်နေသလဲဆိုတော့၊ သူပုန်ကြီးကလည်း အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းတယ်၊ အကြီးအကျယ် လိုက်ပြီးတော့ ဖျက်ဆီးနေတယ်။ ဖျက်ဆီးတော့ သံဃာတော်များကလည်း စည်းဝေးတိုင်ပင်ပြီးတော့ ဒီသူပုန်ရန်ကို ငြိမ်းအေးအောင် ပြုပေးဖို့အတွက် နတ်တို့သနင်း သိကြားမင်းထံ သံဃာ့ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်နဲ့ မထေရ်ကြီး ၈ ပါးကို စေလွှတ်ပြီးတော့ တောင်းပန်ခိုင်းပါတယ်။</p> <p>နတ်တို့သနင်း သိကြားမင်းကလည်း ဘာပြန်လျှောက်ထားလဲဆိုတော့ "နယာဘန္တေ ဥပ္ပန္နံ" ဆိုတော့ "နတ်သက္ကာ ပဋိဗာဟိတုံ၊ သမ္ပန္နံ သမုဒ္ဒံ၊ ကိစ္စတော အဟံ သမုဒ္ဒရံ"။ "ကိဿာ ဘန္တေ၊ အရှင်မြတ်တို့ဘုရား၊ တပည့်တော်သည် ဟုတ်တောက်တောက်နဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သူပုန်ဘေးကို ပဋိဗာဟိတုံ - တားမြစ်အံ့သောငှာ၊ နတ်သက္ကာ - မစွမ်းနိုင်ပါ" တဲ့။ သိကြားမင်းကြီး ဒီလောက်ဘုန်းကြီးနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီသူပုန်လေးတောင် တားဆီးပေးဖို့ မစွမ်းနိုင်ရမလဲလို့ ဒီလိုတော့ မမေးကြနဲ့နော်။</p> <h3>ကံ၏အကျိုးတရားနှင့် ဥပေက္ခာဗြဟ္မစိုရ်</h3> <p>သတ္တဝါတွေရဲ့ ကံဟာ သိပ်ဆန်းကြယ်ပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတို့ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ခေါ်တဲ့ ဗြဟ္မစိုရ်တရားတွေ လက်တွေ့ပွားများ အားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိကြပါတယ်။ အဲ့ဒီဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မစိုရ်ဟာ ဘယ်ဟာလဲလို့ မေးရင် "ဥပေက္ခာ ဗြဟ္မဝိဟာရ" ခေါ်တဲ့ ဥပေက္ခာဗြဟ္မစိုရ်တရား ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>ပြီးတော့ ဒီဥပေက္ခာဗြဟ္မစိုရ်တရားကို ပွားချင်တဲ့ သူတော်ကောင်းက ဘယ်လိုပွားရသလဲလို့ မေးတော့၊ ပထမ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းရတယ်။ မေတ္တာဈာန်ကို ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန် ရောက်သည်တိုင်အောင်၊ စိုက်သည်တိုင်အောင် မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းရပါတယ်။ စီးဖြန်းပုံ နည်းစနစ်အကျယ်ကတော့ ဒီဌာနမှာ သင်ပေးနေပါတယ်နော်။ မေတ္တာဈာန်တွေကို သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်မှာ ဖြန့်ကြက်ပြီး ဝင်စားနိုင်ပြီဆိုရင် ကရုဏာဈာန်ကို ဆက်ပြီးပွားတယ်။ ကရုဏာဈာန်ကိုလည်း တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားရတယ်။</p> <h3>ကရုဏာဈာန်နှင့် မုဒိတာဈာန်မှသည် ဥပေက္ခာဘာဝနာသို့</h3> <p>ကရုဏာဈာန်ကို သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်မှာ နှံ့စပ်အောင် ဖြန့်ကျက်ပွားများနိုင်တဲ့အဆင့်၊ ကရုဏာဈာန် ဝင်စားနိုင်တဲ့အဆင့်အထိ ရောက်ပြီဆိုရင်တော့ မုဒိတာဈာန်ကို ဆက်ပြီးတော့ ပွားများရပါမယ်။ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားအောင် မုဒိတာဈာန်ကိုလည်း တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားများနိုင်ပြီဆိုရင်၊ ထိုအချိန်အခါမှာ ဥပေက္ခာဘာဝနာကို ပွားများလို့ ရပါပြီ။ ဒီတော့ မေတ္တာဈာန်ကို သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်မှာ ဖြန့်ကျက်ပြီးတော့၊ မေတ္တာဈာန်၊ ကရုဏာဈာန်၊ မုဒိတာဈာန်တို့ကို တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားများနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းက အလယ်အလတ် သတ္တဝါတစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ မချစ်မမုန်း အလယ်အလတ်ဖြစ်သူ သတ္တဝါတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ပြီးတော့၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲ အာရုံယူပြီးတော့ ပထမဦးစွာ မေတ္တာဈာန်ကို ဝင်စားရတယ်။ အောင်မြင်နေပြီ။ မေတ္တာဈာန်ကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ဝင်စားနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းအတွက်တော့ အခက်အခဲ မရှိတော့ဘူး။ မေတ္တာဈာန်ကို ထိုပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတည်းကိုပဲ အာရုံယူပြီးတော့ မေတ္တာ ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်စိုက်အောင် ဝင်စားရပါတယ်။ ကရုဏာမှာလည်း ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားများရတယ်။ မုဒိတာမှာလည်း ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန် စိတ်တိုင်အောင် ပွားများရပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ပွားများလို့ အောင်မြင်သွားတဲ့ အချိန်ကျတော့မှ ထိုမုဒိတာ တတိယဈာန်ရဲ့ အထက်မှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ဘာကို ဆင်ခြင်ရသလဲ။</p> <h3>မေတ္တာဘာဝနာ၏ ပွားများပုံ လေးနည်းလမ်း</h3> <p>မေတ္တာပွားတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ဒီဌာနမှာ သင်ပေးတဲ့ စနစ်အရ ပြောရရင် "ဘေးရန်ကင်းပါစေ၊ ထိုသူတော်ကောင်းသည် ဘေးရန်ကင်းပါစေ၊ စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ၊ ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိခန္ဓာဝန်ကို ရွက်ဆောင်နိုင်ပါစေ" ဆိုပြီးတော့ ဒီလို မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်းလက်ဖျန်းပေးသလို ပွားရတယ်။ ပွားပုံပွားနည်း ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲဆိုရင် လေးနည်းရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ လေးနည်းထဲက တစ်ခုခုမှာ တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားရတယ်။ ပွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သတ္တဝါတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အာရုံယူပြီးတော့ "ဒီသူတော်ကောင်းသည် ဘေးရန်ကင်းပါစေ" လို့ မိမိရဲ့ မေတ္တာဈာန်တွေကို ဝင်စားပြီးတော့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးရပါတယ်။</p> <h3>မေတ္တာဈာန်နှင့် လက်တွေ့ဘဝ အမှန်တရား</h3> <p>မိမိက မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အားလုံး အခက်အခဲတွေ သိမ်းပြီး ဘေးရန်ကင်းသွားပါ့မလား။ ဟင်... ကင်းသာ ကင်းမယ်ဆိုရင် မိဘတိုင်းဟာ သားသမီးတိုင်းအပေါ်မှာ မေတ္တာ အကြီးမားဆုံးပဲနော်။ မိဘမရှိတဲ့ သားသမီးဆိုတာ လောကမှာ ရှိနိုင်မလား။ များသောအားဖြင့်တော့ မရှိပါဘူးနော်။ ဒီလိုဆိုရင် မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာက ကြီးမားတဲ့အတွက် သားသမီးတိုင်း သားသမီးတိုင်းဟာ ဘေးရန်ကင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ကော ဖြစ်သလား။ မဖြစ်ကြဘူးနော်။ "စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ" ဆိုပြီး မေတ္တာဈာန်တွေ၊ မေတ္တာကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတယ်။ မေတ္တာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်။ "စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ" ဆိုပြီးတော့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတဲ့အတိုင်း ထိုသူတော်ကောင်းသည် စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ကင်းနိုင်ပါ့မလား။ မကင်းနိုင်ဘူး။ စိတ်ဆင်းရဲတာသာ ကင်းကြမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အခု တရားနာပရိသတ်တွေကို ဘုန်းကြီးကနေပြီးတော့ "စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ" လို့ ဆိုလိုက်ရင် အကုန်လုံး ကင်းသွားမှာပေါ့။ ကင်းသလား... မကင်းပါဘူး။ ဘုန်းကြီးမှာကော မကင်းစေချင်တဲ့ စိတ်ရှိလို့လား။ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဒါကြောင့် နည်းနည်းလေး အချိန်ယူ စဉ်းစားကြည့်ကြရအောင်နော်။</p> <h3>ကမ္မဿကတာတရားနှင့် သတ္တဝါတို့၏ ကံကြမ္မာ</h3> <p>ကဲ... ပြီးတော့ ဘေးရန်ကင်းစေချင်တယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲကင်းစေချင်တယ်ဆိုတဲ့ ဆန္ဒဟာ သူတော်ကောင်းတိုင်းမှာ များသောအားဖြင့် ကိန်းဝပ်နေတာပဲနော်။ သို့သော် အဲ့ဒီ ကိန်းဝပ်တဲ့အတိုင်း မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်ရင်ကော စိတ်ဆင်းရဲကင်းမှုဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခု "ကိုယ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ" ဆိုပြီးတော့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပြီးတော့ ပေးလိုက်တယ်။ တတိယဈာန်အထိ စိုက်အောင် ပွားပါတယ်။ "ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း ကင်းပါစေ" လို့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်းလေး ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်တော့ သူက ကိုယ်ဆင်းရဲ ကင်းသွားမလား။ ကင်းသာ ကင်းရင် ဆေးရုံတွေ ရှိပါဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။ လောကမှာ ဆေးကော ရောင်းရပါဦးမလား။ မရောင်းရတော့ဘူး။</p> <p>အဲ့ဒီနောက်တစ်ခု "ဒီသူတော်ကောင်းသည် ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာဝန်ကို ရွက်ဆောင်နိုင်ပါစေ" လို့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းလိုက်မယ်။ အဲ့ဒီလို မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းရုံနဲ့ ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ ခန္ဓာဝန်ကို ရွက်ဆောင်နိုင်ကြမယ်ဆိုရင် လောကမှာ ငတုံး ငကမ်းတို့ဆိုတာ ရှိနိုင်ပါဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။ ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတော့ ငါက မေတ္တာဘာဝနာ ပွားများတိုင်း ဒီပုဂ္ဂိုလ် ချမ်းသာချင်မှ ချမ်းသာမယ်။ နောက်တစ်ခု ကရုဏာဘာဝနာကျတော့ ဘယ်လိုပွားသလဲ။ "ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ပါစေ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ပါစေ" လို့ ငါ...</p> <h3>မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် လောကဓံသဘောတရား</h3> <p>ကရုဏာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခက လွတ်ချင်မှလွတ်မယ်။ အကယ်၍သာ လွတ်မယ်ဆိုရင် မိဘမရှိတဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး။ သားသမီးတိုင်း သားသမီးတိုင်းသည် မိဘရဲ့မေတ္တာ၊ မိဘရဲ့ကရုဏာကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ အကုန်မလွတ်နိုင်ဘူးလား၊ လွတ်သွားကြမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ မလွတ်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခု မုဒိတာဘာဝနာ၊ ဒီသူတော်ကောင်းသည် ရရှိပြီးသား စည်းစိမ်မှ မရွေ့လျော့ပါစေနဲ့လို့ မုဒိတာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်းလေး ပက်ဖျန်းပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလို ပက်ဖျန်းပေးလိုက်လို့ အော်... မုဒိတာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေချမ်းပက်ဖျန်းပေးတဲ့အတိုင်း ရရှိပြီး စည်းစိမ်မှ မရွေ့လျော့ဘဲ ရှိသလားဆိုတော့ မရှိဘူး။ တကယ်လို့သာ ရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးတဲ့ သတ္တဝါဆိုတာ လောကမှာ ရှိနိုင်ပါ့မလား၊ မရှိနိုင်ဘူး။</p> <h3>ကံသည်သာ မိမိကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ</h3> <p>ဒီတော့ ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတော့ ကံသည်သာ ကိုယ်ပိုင်အုပ်စု ရှိကြတယ်။ မိမိဘေးက မကင်းနိုင်တဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့ရင် ဒီဘေးက ဘယ်လိုမှ မကင်းနိုင်ဘူး။ စိတ်ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့ရင် "ဒီကောင်မတွေကြောင့် ငါစိတ်ဆင်းရဲနေရတာ၊ ဒီလူကြောင့် ငါစိတ်ဆင်းရဲနေရတာ၊ ဒီကောင်ကြောင့် ငါစိတ်ဆင်းရဲနေရတာ၊ ဒီငမိုးက ငါ့ကို နှောင့်ယှက်နေတာ" ဟော... ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူး။</p> <h3>ကံ၏ဖန်တီးမှုနှင့် အကျိုးပေး</h3> <p>ကိုယ်က စိတ်ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ ကံလေးကို ထူထောင်ခဲ့ရင် စိတ်ဆင်းရဲစေမယ့်၊ နှောင့်ယှက်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ လာပြီး ဆုံတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကံက ဒီလို စိတ်ဆင်းရဲအောင် ပြုလုပ်ပေးမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တွေ့အောင်၊ ကြုံအောင်ကို ဖန်တီးပေးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကံတွေဟာ ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးလား။</p> <h3>ကံနှင့် ကံ၏အကျိုးကို ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ကောင်းပါတယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ သတိသိပ်ကြီးဖို့ကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ခုက "ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ပါစေ" ဆိုပြီး ကရုဏာဘာဝနာ ပွားများနေသော်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ချင်မှ လွတ်ပါလိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင်က ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေနိုင်တဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့ရင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မှာပါပဲ။</p> <p>နမူနာအနေနဲ့ ညကပြောခဲ့တဲ့ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ကို ကြည့်ပေါ့။ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတဲ့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ငရဲကနေ ကျွတ်လာလို့ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်ဖြစ်တဲ့ ဘဝအထိ ဘဝပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ဆက်တိုက် ခေါင်းကွဲပြီး သေခဲ့ရတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သိရတယ်။ အကယ်၍သာ ဘုရားရှင်ကနေပြီးတော့ ကရုဏာဘာဝနာ ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်ရုံနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မယ်ဆိုရင် အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်သည် ခေါင်းကွဲသေရတဲ့ ဘဝမျိုး ရောက်နိုင်မလား? မရောက်နိုင်ဘူး။ သူတို့မှာ ကံဆိုတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ရှိတယ်။ သူက ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ ကံကိုပဲ စွဲကိုင်ထားခဲ့တာ။</p> <h3>စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးခြင်း၏ အကြောင်းရင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု "ရရှိပြီးသား စည်းစိမ်မှ မလွဲမချော် မရွေ့လျော့ပါစေသတည်း" ဆိုပြီး မုဒိတာဘာဝနာ ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်ဦးတော့၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါဟာ စည်းစိမ်မှ မရွေ့လျော့ဘဲ ရှိပါ့မလား? မရှိဘူး။ တကယ်လို့သာ မုဒိတာပွားရုံနဲ့ ပြည့်စုံမယ်ဆိုရင် လောကမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ ရှိနိုင်မလား? မရှိနိုင်ဘူး။</p> <p>တစ်ချိန်က သူသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးစေတတ်တဲ့ ကံလေးတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့ရင် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ ဘယ်လိုကံလဲဆိုရင် သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မတရားယူခဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအဒိန္နာဒါနကံကို ထူထောင်ခဲ့ရင် ဒီကံရဲ့စွမ်းအင်က စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးဖို့ရန်အတွက် ဖန်တီးပေးနေတယ်။ ဒီတော့ သတ္တဝါတွေမှာ ကံသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာရှိကြတယ်ဆိုတဲ့သဘော မထင်ရှားဘူးလား? ထင်ရှားတယ်။</p> <h3>ဗြဟ္မစိုရ်တရားနှင့် ဥပေက္ခာဈာန်၏ အဆင့်</h3> <p>ဒါကြောင့် အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မေတ္တာဈာန်၊ ကရုဏာဈာန်၊ မုဒိတာဈာန်ဆိုတဲ့ ဒီတတိယဈာန်အထိ ဆိုက်အောင် ပွားများပြီးတော့၊ ထိုဈာန်တွေထက် ပိုပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်တဲ့အခါမှာ "သတ္တဝါတို့သည် ကံသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာရှိကြကုန်၏" ဆိုပြီး ဥပေက္ခာဘာဝနာ ကမ္မဌာန်းကို စီးဖြန်းရင် စတုတ္ထဈာန် ဆိုက်သွားတယ်။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာဈာန်တွေထက် ဥပေက္ခာဈာန်က ပိုပြီး အဆင့်မမြင့်ဘူးလား? မြင့်တယ်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ ဈာန်တွေက တတိယဈာန်ပဲ ရှိပေမယ့် ဥပေက္ခာကျတော့ စတုတ္ထဈာန်အထိ ကူးသွားတဲ့အတွက် အဆင့်ပိုမြင့်သွားတယ်။ ဒါ မှားလို့လား? မှန်လို့လား? မှန်တယ်နော်။</p> <h3>သာကီဝင်မင်းတို့၏ ဝဋ်ကြွေးနှင့် သိကြားမင်း၏ လျှောက်ထားချက်</h3> <p>အခု ဒီမှာ ဒကာတော် သိကြားမင်းကို ရဟန်းတော်ရှစ်ပါးက သွားပြီး မေတ္တာရပ်ခံတဲ့အခါ ဒကာတော် သိကြားမင်းက ဘာလျှောက်သလဲ။ ဒါဟာ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးတွေကို နားလည်ဖို့ ဘုန်းကြီးက ပြောပြတာပါ။ သိကြားမင်းက "အရှင်မြတ်တို့ဘုရား၊ တပည့်တော်သည် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သူပုန်ဘေးရန်ကို တားမြစ်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပါဘူး" လို့ လျှောက်တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီ သူပုန်ဘေးရန် အဖျက်အဆီးခံနေရတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ ဘေးဒုက္ခမှ မလွတ်စေနိုင်တဲ့ ကံလေးကို တစ်ချိန်က ပြုခဲ့မိကြတယ်။ ဝိဋဋူပရဲ့ သတ်ဖြတ်တဲ့လက်နဲ့ ပျက်စီးခဲ့ကြရတဲ့ သာကီဝင်မင်းသားတွေရဲ့ ကံကို ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ရင် တစ်ချိန်က သူတို့ဟာ တိုင်းပြည်သားတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြစဉ်က မြစ်တစ်ခုထဲကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ရန်အတွက် အားလုံး သဘောတူ ဆန္ဒပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒီမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ငရဲရောက်ခဲ့ရပြီး၊ ငရဲက ကျွတ်လာတဲ့ အခု သာကီဝင်မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေ ဖြစ်တဲ့ဘဝမှာတော့ သူတို့က ငါးပါးသီလ မြဲကြတယ်။</p> <p>ဝိဋဋူပက ရက်စက်သလိုသာ သူတို့က မြားနဲ့ ပြန်ပစ်လိုက်ရင် ဝိဋဋူပရဲ့ ရန်သူတွေဟာ ခဏချင်းအတွင်း ကုန်သွားနိုင်တယ်။ သူတို့က လေးအတတ်မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိဋဋူပ စီးလာတဲ့ မြင်းရဲ့ နားကပ်ကိုတောင် ထိအောင် ပစ်လို့ရတဲ့အထိ တော်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ငါးပါးသီလကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့အတွက် အသက်ကို အသေခံသွားကြတယ်။ သူတစ်ပါးအသက်ကို မဖျက်ဆီးဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ဝိဋဋူပက အားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာ။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ ဖျက်ဆီးလို့ရသလဲဆိုတော့ တစ်ချိန်က သူတို့ကိုယ်တိုင် မြစ်ထဲကငါးတွေ သေကြေပျက်စီးဖို့ အဆိပ်ခတ်ဖို့ သဘောတူခဲ့ကြလို့ပဲ။ ဘေးရန်မှ မလွတ်စေနိုင်တဲ့ ကံတစ်ခုကို သူတို့ ထူထောင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်က "ဘေးရန်ကင်းပါစေ" လို့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဌာန်းရေစင်တွေ ပတ်ဖြန်းပေးပါသော်လည်း ဒီသာကီဝင်မင်းသားတွေ ဘေးရန်မှ ကင်းကြသလား? မကင်းကြဘူးနော်။</p> <h3>ကံကို နားလည်၍ ကုသိုလ်ပွားကြရန်</h3> <p>ဒီလို ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးတွေကို နားလည်ထားတဲ့ ဘုရားပရိသတ်တွေအနေနဲ့ ဘေးရန်ကင်းစေတတ်တဲ့ ကံလေးတွေကို ထူထောင်ဖို့ မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ ဒီလက်တွေဟာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ? ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုဖို့။ ဒီပါးစပ်ဟာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ? ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုဖို့။ ဒီစိတ်တွေဟာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ? ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုဖို့။ ဒီစိတ်ထားမျိုး မွေးရမယ်။</p> <p>အဲ့ဒီစိတ်ထားလေးတွေ မမွေးဘဲ ပြောချင်တာကို လွှတ်ခနဲ ပြောမယ်၊ လုပ်ချင်တာကို လွှတ်ခနဲ လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ မကောင်းမှုပြုသူတွေဟာ မကောင်းတဲ့အကျိုးကို တစ်ချိန်မှာ ခံစားရမှာ ကျိန်းသေတာပေါ့။ အခု ဒီမှာကြည့်၊ သိကြားမင်းကြီးတောင်မှ လာပြီး တားလို့မရပါဘူးလို့ လျှောက်ထားရတယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်လဲဆိုတာ သဘောပေါက်သင့်တယ်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် သာကီဝင်မင်းသားတွေကို သွားပြီး တားခဲ့သော်လည်း ပထမတစ်ကြိမ်မှာ သစ်ပင်ခြောက်အောက်မှာ သီတင်းသုံးပြီး ပြသခဲ့တယ်။ ဝိဋဋူပက မေးတဲ့အခါ "ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အရိပ်က အေးပါတယ်" လို့ မိန့်ကြားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သုံးကြိမ်မြောက်မှာတော့ ဘုရားရှင် ကယ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ သိသွားပြီ။ ဒါဟာ သိကြားမင်းကြီးနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သိကြားမင်းမှာ စွမ်းအားမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကယ်လို့ရနိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်တော့လို့ပဲ။</p> <h3>သံဃာတော်များ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကူးခြင်း</h3> <p>သိကြားမင်းက "အရှင်ဘုရားတို့၊ တပည့်တော်သည် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဘေးရန်ကို တားဆီးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပါဘူး။ သံဃာတော်များ သမုဒ္ဒရာ တစ်ဖက်ကမ်းကို ကြွတော်မူကြပါ" လို့ လျှောက်တယ်။ အဲ့ဒီ သမုဒ္ဒရာ တစ်ဖက်ကမ်းဆိုတာ အိန္ဒိယဘက်ကို ပြောတာပါ။ သိကြားမင်းက "သမုဒ္ဒရာထဲမှာတော့ အန္တရာယ်မရောက်အောင် တပည့်တော် စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်" လို့ တင်ပြတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအခါမှာ သံဃာအားလုံးဟာ ဇမ္ဗုကောလ ဆိပ်ကမ်းကို သွားကြတယ်။ အဲ့ဒီမှာ သိကြားမင်းက ဘုံသုံးဆင့်ရှိတဲ့ ဖောင်ကြီး (သင်္ဘော) တစ်ခုကို ဖန်ဆင်းပေးပါတယ်။ အောက်ဆုံးအဆင့်က ရေထဲမှာ ရှိပြီး၊ အလယ်အဆင့်မှာ ရဟန်းသံဃာတွေ သီတင်းသုံးတယ်၊ အပေါ်ဆုံးအဆင့်မှာတော့ သပိတ်၊ သင်္ကန်းတွေကို ထားတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအချိန်မှာ သံယုတ္တနိကာယ်ကို ဆောင်တော်မူတဲ့ စူဠသီဝမထေရ်၊ ဣသိဒတ္တမထေရ်နဲ့ မဟာသောဏမထေရ်ဆိုတဲ့ မထေရ်ကြီး သုံးပါးက အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ဝါကြီးတဲ့ စူဠသီဝမထေရ်နဲ့ ဣသိဒတ္တမထေရ်တို့က ဝါငယ်တဲ့ မဟာသောဏမထေရ်ကို "ငါ့ရှင် မဟာသောဏ၊ ဖောင်ကြီးပေါ်ကို တက်စီးပြီး လိုက်ပါသွားပါ" လို့ မိန့်ကြားတယ်။</p> <p>မဟာသောဏမထေရ်က "အရှင်ဘုရားတို့ကော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ" လို့ ပြန်မေးတဲ့အခါ မထေရ်ကြီးတွေရဲ့ စိတ်ထားက သိပ်ကြည်ညိုဖို့ ကောင်းပါတယ်။ "ငါ့ရှင်... ကုန်းပေါ်မှာ သေရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရေထဲမှာ သေရတာပဲဖြစ်ဖြစ် သေခြင်းဆိုတာ တစ်မျိုးတည်းပါပဲ။ ငါတို့ကတော့ သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကို မလိုက်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် နောင်အနာဂတ်ကာလမှာ သင့်ကို အမှီပြုပြီး သာသနာတော်ရဲ့ အစဉ်အဆက်ကြီး တည်တံ့သွားလိမ့်မယ်" လို့ မိန့်ကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။</p> <h3>သာသနာတော်အတွက် အနာဂတ်မျှော်မှန်းချက်နှင့် မဟာသောဏမထေရ်</h3> <p>မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ မြင်နေရတဲ့ အပင်ကြီးရဲ့ တန်ခိုးနဲ့ နောင်အနာဂတ်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးဟာ သာသနာတော်ကို အရှည်ခိုင်ခံ့တည်တံ့အောင် အစဉ်အဆက် တစ်စိုက်မတ်မတ် ဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာကို မြင်တော်မူပါတယ်။ ဒါကြောင့် "ငါ့ရှင်... သင်သည် ကိစ္စပြီးမြောက်အောင် လိုက်ပါသွားပါတော့" လို့ မိန့်ကြားပါတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါမှာ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးက ဘယ်လိုပြန်ပြီး လျှောက်ထားလဲဆိုရင် "နဟံ ဘန္တေ တုမှေသု အဂစ္ဆန္တေသု ဂစ္ဆာမိ" တဲ့။ "အရှင်ဘုရားတို့... အရှင်ဘုရားတို့သည် သမုဒ္ဒရာ ဟိုဘက်ကမ်းသို့ မကြွကြကုန်ဘူးဆိုရင်၊ ဘုရားတပည့်တော်သည်လည်း မသွားပါတော့အံ့ဘုရား" လို့ လျှောက်ပါတယ်။ "အရှင်ဘုရားတို့ သမုဒ္ဒရာ ဟိုဘက်က အိန္ဒိယဘက်သို့ မကြွဘူးဆိုရင် တပည့်တော်လည်း မသွားတော့ဘူးဘုရား" ဆိုပြီး သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လျှောက်ထားခဲ့ပါတယ်။ မထေရ်ကြီးတွေကလည်း လိုက်ပါဖို့ရာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်တွန်းပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မရတော့ဘဲ အားလုံး နောက်ကြောင်းပြန်ခဲ့ကြပါတယ်။</p> <h3>သာသနာ့အစဉ်အဆက်အတွက် မှာကြားချက်</h3> <p>အဲဒီလို ပြန်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ စူဠသီဝမထေရ်က ဣန္ဒဂုတ္တမထေရ်ကို အမိန့်ရှိပါတယ်။ "ငါ့ရှင်... နောင်အနာဂတ်ကာလမှာ မဟာသောဏမထေရ်မြတ်ကြီးကို အမှီပြုပြီးတော့ သာသနာတော်ရဲ့ အစဉ်အဆက်ဟာ ထာဝရ တည်တံ့နေပေလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ထိုမဟာသောဏမထေရ်ကို လက်လွှတ်မခံပါနဲ့၊ မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့" လို့ မှာကြားပါတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါမှာ မဟာသောဏမထေရ်က "အရှင်ဘုရားတို့... အရှင်ဘုရားတို့က တပည့်တော်ကို ဒီလိုမှာနေတယ်ဆိုရင် အရှင်ဘုရားတို့ နောက်ဘာလုပ်ကြဦးမှာလဲ" လို့ မေးပါတယ်။ အရှင်ဘုရားတို့ ဘုရားကို ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုကြတော့မှာလားလို့ မေးတဲ့အခါမှာ မထေရ်ကြီးက "ငါကတော့ မဟာစေတီတော်ကြီးကို သွားပြီးတော့ ရှိခိုးဖူးမြော် ကန်တော့ပေအံ့" လို့ အမိန့်ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို အမိန့်ရှိပြီးတဲ့နောက် ဣန္ဒဂုတ္တမထေရ်နဲ့ မဟာသောဏမထေရ် နှစ်ပါးကို ဆုံးမစရာရှိတာလေးတွေ ဆုံးမပြီးတော့ ခရီးဆက်ခဲ့ရာ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးကို ဆိုက်ရောက်သွားပါတယ်။</p> <h3>ဆိတ်သုဉ်းနေသော မဟာဝိဟာရကျောင်းတိုက်ကြီး</h3> <p>မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတော့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးမှ မရှိဘဲ ဆိတ်သုဉ်းနေပါတယ်။ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ဆိုတာကတော့ အခု ဘုန်းကြီးဟောနေတဲ့ အဋ္ဌကထာတွေ ရေးသားခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်သလို၊ မဟာပဒုမမထေရ် အစရှိတဲ့ ရဟန္တာမထေရ် အစဉ်အဆက်တို့ သီတင်းသုံးခဲ့တဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ထေရဝါဒ သာသနာကို အစဉ်အလာမပျက် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုပေါ့။ မှတ်တမ်းတွေအရ ပြောရရင်တော့ တစ်ချိန်က သံဃာ ၇,၀၀၀ ကျော် သီတင်းသုံးခဲ့တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးပါ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုအခါမှာတော့ သံဃာတစ်ပါးမှ မရှိဘဲ ကင်းစင်နေတာဟာ ဝမ်းနည်းဖို့ သိပ်ကောင်းပါတယ်။ စေတီတော်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်လည်း ခြုံပင်တွေက မင်းမူနေပြီး ပြုစုမယ့်သူ၊ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မယ့်သူ တစ်ဦးမှ မရှိပါဘူး။ စေတီရင်ပြင်တော်မှာ ဆူးပင်တွေက ကြီးစိုးနေပြီး စေတီတော်ကြီးကို ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတွေ၊ မှော်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို မြင်တွေ့ရပါတယ်။</p> <h3>စူဠသီဝမထေရ်၏ ကြံစည်အားထုတ်မှု</h3> <p>အဲဒီအချိန်မှာ စူဠသီဝမထေရ်မြတ်ကြီးဟာ သက်တော်ထင်ရှား မြတ်စွာဘုရားအား ရိုသေတဲ့ အခြင်းအရာအတိုင်း မဟာစေတီတော်ကြီးကို ရှိခိုးပြီး စေတီတော်ရဲ့ အနောက်ဘက်အရပ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ "လာဘ်လာဘမှာလည်း အထွတ်အထိပ်၊ ကျော်ကြားမှုမှာလည်း အထွတ်အထိပ် ရောက်ခဲ့တဲ့၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ သရီရဓာတ်တော်တွေကို သိုမှီးရာ အကြီးဆုံးစေတီတော်ကြီးဟာ ယခုအခါမှာတော့ ကိုးကွယ်ရာမဲ့သလို ဖြစ်နေပြီတကား" လို့ ကြံစည်စိတ်ကူးပြီး သီတင်းသုံးနေပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ထိုင်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ထိုတောအုပ်မှာ စိုးအုပ်နေတဲ့ ရုက္ခစိုးနတ်က ခရီးသွားယောကျ်ား အသွင်ဆောင်ပြီးတော့ တစလယ်ခန့်ရှိတဲ့ ဆန်လေးကို ယူပြီး မထေရ်မြတ်ကြီးထံ ချဉ်းကပ်လာပါတယ်။ အဲဒီဆန်လေးဟာ ဆွမ်းခဲပြုလုပ်ဖို့ ပါလာတာပါ။ ယောဂီတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ လှူမယ့်သူက ရုက္ခစိုးနတ်၊ လှူတဲ့ပစ္စည်းကလည်း နည်းနည်းလေးပါ။</p> <h3>ခရီးသွားဖော်နှင့် နတ်သား၏ ပြုစုမှု</h3> <p>နတ်သားက မထေရ်ကြီးကို "အရှင်ဘုရား ဘယ်ကြွမလဲ" လို့ မေးတော့ မထေရ်ကြီးက "ဒကာ... တောင်ဘက်အရပ်ကို ငါသွားမယ်" လို့ မိန့်ပါတယ်။ အဲဒီအခါ နတ်သားက "တပည့်တော်လည်း အဲဒီဘက်သွားမှာမို့ အတူတူသွားကြပါစို့" လို့ လျှောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မထေရ်ကြီးက "ငါ့ရှင်ဒကာ... ငါက အလွန်အားနည်းနေပြီ၊ အစာမစားရတာ ရက်တော်တော်ကြာသွားပြီ။ ဒါကြောင့် သင်သွားတဲ့ပုံစံအတိုင်း ငါနောက်က လိုက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ သင်ပဲ ရှေ့က သွားပါ" လို့ မိန့်ရှိပါတယ်။</p> <p>နတ်သားကလည်း "တပည့်တော်က အရှင်ဘုရား သွားတဲ့ပုံစံအတိုင်းပဲ နောက်က လိုက်ပါ့မယ်" ဆိုပြီး မထေရ်ကြီးရဲ့ သပိတ်သင်္ကန်းတွေကို ယူပြီး နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပါတယ်။ စေတီက ဆင်းလိုက်တဲ့အခါ စိတ္တဝါဒီဆိုတဲ့ အရပ်ကို ရောက်သွားပါတယ်။ အဲဒီမှာ နတ်သားက တန်ခိုးနဲ့ အဖျော်ယမကာ ပြုလုပ်ပြီး ဆက်ကပ်ပါတယ်။ မထေရ်ကြီးက ဒီဖျော်ရည်လေးကို သောက်လိုက်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝသွားပါတယ်။</p> <h3>ရာဂုနှင့် ဆွမ်းဆက်ကပ်ခြင်း အလေ့အထ</h3> <p>အဲဒီနောက် နတ်သားက သူ့ရဲ့တန်ခိုးနဲ့ မြေကြောကို ရှုံ့ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဝေနုအမည်ရှိတဲ့ မြစ်ကမ်းပါး တစ်နေရာကို ချက်ချင်း ရောက်သွားကြပါတယ်။ အဲဒီမှာ စတိတ်ဝိဟာရ (ရဟန်းတော်များ စွန့်ပစ်သွားသော ကျောင်းငယ်) တစ်ခု ရှိပါတယ်။ မထေရ်ကြီး သီတင်းသုံးဖို့အတွက် နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး နေရာချပေးပါတယ်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ မထေရ်ကြီး မျက်နှာသစ်နေတုန်းမှာပဲ နတ်သားက ရာဂု (ဆွမ်းဆန်ပြုတ်) ကို ကျိုချက်ပြီး ကပ်ပါတယ်။ ရာဂု သောက်ပြီးတဲ့အခါမှ ဆွမ်းကို ဆက်ကပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ရှေးခေတ် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု ဖြစ်သလို မြတ်စွာဘုရားရှင် လက်ထက်ကလည်း အိမ်ကို ဆွမ်းစားကြွရင် ရာဂုကို အရင်ကပ်လေ့ရှိပါတယ်။ ဘုရားရှင် ဟောကြားချက်အရ ရာဂုသောက်လိုက်ရင် အစာအိမ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေ စင်ကြယ်သွားပြီး နောက်မှ စားမယ့်ဆွမ်းဟာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ပိုပြီး အကျိုးအာနိသင် ရှိစေပါတယ်။ အဲဒီလို ရာဂုနဲ့ ဆွမ်းကို ဆက်ကပ်တဲ့အခါမှာ မထေရ်ကြီးက "ဒကာ... သင့်အတွက်လည်း ချန်ထားပါဦး" လို့ မေတ္တာရှေ့ထားပြီး မိန့်ကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။</p> <h3>ဆွမ်းလောင်းလှူခြင်းနှင့် မထေရ်မြတ်တို့၏ ခရီးစဉ်</h3> <p>အဲ့ဒီအခါမှာ "သင့်အတွက် ထားပါဦး" လို့ အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်ထဲကို လာပြီးတော့ ဆွမ်းလောင်းတဲ့ အချိန်အခါမှာ အမိန့်ရှိတယ်။ "သင့်အတွက် ထားပါဦး" ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်သလဲ။ သပိတ်ကို လက်နဲ့ ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ တစ်ခါက ဘာလျှောက်သလဲဆိုတော့ "အဟံ အတုတန္တံ ဂမိဿာမိ"၊ "အဟံ-ဘုရားတပည့်တော်သည်၊ နတ္တံ မဝင်လွန်တဲ့ အရပ်ကို ဂမိဿာမိ-သွားရပါဦးဘုရား၊ သွားရမှာပါဘုရား" တဲ့။ "တပည့်တော်က သွားရမယ့်ခရီးက သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး၊ နီးနီးလေးပဲ ရှိပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ မထေရ်ကြီးရဲ့ သပိတ်ထဲမှာ ဆွမ်းတွေကို အကုန်လုံး လောင်းထည့်။ လောင်းထည့်ပြီးတော့ ဆွမ်းကိစ္စပြီးတဲ့အထိ အကုန်လုံး စောင့်ရှောက်၊ သပိတ်သင်္ကန်းတွေ ဝိုင်းကူသယ်ပြီးတော့ ခရီးဆက်ကြပြန်ပြီ။</p> <h3>နတ်သား၏ ဖန်ဆင်းမှုနှင့် သီရွက်စားရွာသို့ ရောက်ရှိခြင်း</h3> <p>ခရီးဆက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဒီနတ်ကနေပြီးတော့ သူက မြေကြီးကို ကျဉ်းသွားအောင်၊ မြေကြောကို သူ့တန်ခိုးနဲ့ ဖန်ဆင်းလိုက်ပါတယ်။ ဖန်ဆင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဇိတအမည်ရှိတဲ့ မြစ်ကမ်းပါး ရောက်သွားပြီ။ အဲ့ဒီမြစ်ကမ်းမှာ ဘာရှိသလဲလို့ မေးတော့ "ဘန္တေ ဧတံ ပဏ္ဏခါဒကာနံ ဝါသနဌာနံ ပညာယတိ၊ အဟံ ပုရတော ဂမိဿာမိ" တဲ့။ "ဘန္တေ-အရှင်ဘုရား၊ ဧတံ ပဏ္ဏခေတ္တံ-ဤရွာ၊ ဤက ပဏ္ဏခါဒကာ-သစ်ရွက်ကို စားနေကြတဲ့ လူသားတို့၏ ဝါသနဌာနံ-နေထိုင်ရာ အရပ်ပါတည်း။ ဓူမော-မီးခိုးလည်း ပညာယတိ-ထင်ရှား၍ နေပါ၏။ အဟံ-ဘုရားတပည့်တော်၊ ပုရတော-ရှေ့မှ ကိစ္စသွားပါပေအံ့" လို့ လျှောက်ထားလိုက်ပုံလေး ပေါ့နော်။</p> <p>"အရှင်ဘုရား၊ ဟိုးရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာ တွေ့တယ်၊ အဲ့ဒီရွာဟာ သစ်ရွက်ကို စားနေတဲ့ လူသားတွေ နေထိုင်တဲ့ရွာပါတဲ့၊ မီးခိုးတွေလည်း ထင်ရှားနေပါတယ်၊ တပည့်တော် ရှေ့ကနေ သွားတော့မယ်ဘုရား" ဆိုပြီးတော့ မထေရ်ကို ရှိခိုးပြီးတော့ မိမိနေရာဌာနကို ပြန်သွားတယ်။ အဲ့ဒီရွာက ဘာလုပ်တဲ့ရွာလဲ။ သစ်ရွက်စားနေတဲ့ရွာ။ ဒီဘက် အခုဒကာကြီးတွေ တရားအားထုတ်နေတဲ့ နေရာလေးက ဘယ်လိုနေရာလဲ။ ဟမ်... သစ်ရွက်တော့ မကဘူး ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဆွမ်းလည်း စားရပါတယ်။ အချိုပွဲလည်း စားရပါသေးတယ်။ နည်းနည်းတော့ အဆင့်မသာဘူးလား။ သာပါလိမ့်မယ်။ ဟိုမှာက သစ်ရွက်ပဲ စားနေကြတယ်။ တရားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ အစားအသောက် ရွေးချယ်မှု များနေရင်တော့ ဟန်ကြပါ့မလား။ မကျဘူးနဲ့ တူတယ်နော်။</p> <h3>စူဠဝါမထေရ်မြတ်၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ရောင့်ရဲခြင်းတရား</h3> <p>ကဲ... "ထေရော သဗ္ဗေ ဘယဂတ်လမ်း ပဏ္ဏခါဒကာ"။ ဤသရသည် ထေရော-စူဠဝါမထေရ်မြတ်ကြီးသည်၊ သဗ္ဗန်-တစ်လောကလုံး၌၊ ဘယဂတ်လမ်း-ဗြဟ္မဏတိဿဘေးကြီး ထနေတဲ့ အချိန်အခါ ကာလပတ်လုံး၊ ပဏ္ဏခါဒကာ-သစ်ရွက်ကို စားနေတဲ့ လူဒါယကာ ဒါယိကာမတို့ကို နိဿာယ-အမှီပြု၍ ဝတ္တိ-သီတင်းသုံးတော်မူခဲ့လေပြီ။ ဗြဟ္မဏတိဿဘေးကြီး ထနေတဲ့ အချိန်တစ်ချိန်လုံးပဲ သူ့ရဲ့ သစ်ရွက်စားနေတဲ့ လူသားတွေကို အမှီပြုပြီးတော့ ဒီမထေရ်မြတ်ကြီးလည်း သီတင်းသုံးတော်မူတယ်။ ဒါဖြင့် မထေရ်ကြီး ဘာပဲစားရသလဲ။ သစ်ရွက်ပဲ စားတယ်။ ဒကာ ဒကာမတွေလည်း ဘာစားလဲ။ သစ်ရွက်ကလေးပဲ စားနေတယ်။ အဆီတောင် ပါရဲ့လား။ မပါဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းတရား အားထုတ်တယ်ဆိုတာ စိတ်ထားလေးတွေက တော်တော်လေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ရသမျှနဲ့ ရောင့်ရဲတဲ့ စိတ်ထားလေးရှိဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ "ကွာ... ဒီလူတွေ ညံ့လိုက်တာ၊ ငါ့ကို သစ်ရွက်ပဲ လောင်းနေတယ်" ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထား ရှိသလား။ "ဒီလူတွေကွာ ညံ့လိုက်တာ၊ ငါ့ကို ပဲကြီးပဲ နေ့တိုင်းကျွေးနေတယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိသလား။ မရှိပါဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက အဲ့ဒီစိတ်ထားလေးတွေ မွေးနေရင် ဒီတရား ဘယ်နှရတော့မလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အစားအသောက်ထက် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ သူတော်ကောင်းတရားကို သူတို့က လိုချင်ကြတာနော်။</p> <h3>ဣသိဒတ္တမထေရ်နှင့် မဟာသောဏမထေရ်တို့၏ ခရီးစဉ်</h3> <p>ကဲ... ဣသိဒတ္တမထေရ်ကလည်း အစဉ်အတိုင်း ခရီးဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူလိုက်ပါတယ်။ ကြွချီလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "အလဒ်" လို့ ခေါ်တဲ့ ဇနပုဒ်တစ်ခု ရောက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီဇနပုဒ်မှာ လူတွေက ဘာလုပ်သလဲ။ "နာတိပက္ကနိ မဓုကဖလာနိ ဗိန္ဒိတွာ အဋ္ဌီနိ အာဟရိတွာ တစာနိ ဆဍ္ဍေတွာ အဂ္ဂမံသု" တဲ့။ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ "လူတို့သည် မမှည့်တမှည့် သစ်သီးတို့ကို ခွဲပြီးတော့၊ အစေ့ကို ယူ၍၊ အခွံကို စွန့်ပစ်ပြီးတော့ သွားကြလေကုန်ပြီ" တဲ့။</p> <p>သစ်ယင်စေ့ (သစ်ညဉ့်စေ့) တဲ့နော်။ ဘုန်းကြီးတော့ မမြင်ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သစ်ညဉ့်ဆေးအပွင့်ကတော့ ခုခေတ် ဘာပြောနေလဲ... အယ်... ဘာပွင့်ဆိုတာ လူတွေကို ပျားရည်နဲ့ စိမ်ကျွေးတဲ့ အပွင့်လေးတွေ။ ဟိုမှာ အပင်တစ်ပင်တော့ စိုက်ထားပါတယ်။ အခုခေတ် ဘာပွင့်လို့ ခေါ်နေကြလဲ။ အင်း... မင်းဇူသံပန်း ဆိုတာလား၊ ဘာဆိုလား၊ နှစ်နှစ်ပန်းပွင့် ဆိုတာလား။ အဲ့ဒီအပွင့်လေးတွေကို ဘုရားရှင်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီးတော့ စားကြတယ်။ အခုဒီမှာကတော့ အဲ့ဒီအသီးပဲ။ အဲ့ဒီ သစ်ယင်စေ့တွေကို ခွဲခွဲပြီးတော့၊ သစ်သီးတွေ သိပ်မမှည့်ခင်မှာ သူတို့က ခွဲလိုက်တယ်။ ခွဲပြီးတဲ့ အခါကျတော့ အလယ်ခေါင်မှာရှိတဲ့ အစေ့ကိုယူပြီးတော့ အခွံတွေကို နှွှာပစ်ပြီးတော့ သူတို့က ထွက်သွားကြတာ။</p> <h3>သပိတ်အိတ်နှင့် ဆွမ်းခံဝတ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတ</h3> <p>ထွက်သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီဣသိဒတ္တမထေရ်က ဘာလုပ်သလဲ။ ခုနက စူဠဝါမထေရ်က တစ်ပါးတည်း သွားတယ်။ ဣသိဒတ္တမထေရ်နဲ့ မဟာသောဏမထေရ်၊ ဒီနှစ်ပါးတို့ကတော့ အတူတူ သွားကြတယ်နော်။ ဣသိဒတ္တမထေရ်က မဟာသောဏမထေရ်ကို ဘာအမိန့်ရှိလဲဆိုတော့ "အာဝုသော မဟာသောဏ-ငါ့အရှင် မဟာသောဏ၊ ဘိက္ခာ အာဟာရော-ဆွမ်းအာဟာရသည်၊ ပညာယတိ-ထင်ရှား၍ နေပေ၏"။ "ဣတိ-ဤသို့ ဝတ္တဝါ-ပြောဆို၍၊ ပတ္တစီဝရံ-သပိတ်သင်္ကန်းကို၊ အာဟရိတွာ-ဆောင်ယူစေ၍၊ စီဝရံ ပါရုပိတွာ-သင်္ကန်းကို ရုံ၍၊ ပတ္တံ-သပိတ်ကို၊ နီဟရိတွာ-ထုတ်ဆောင်၍၊ အဋ္ဌာသိ-ရပ်တည်တော်မူခဲ့လေပြီ"။</p> <p>"ငါ့အရှင် မဟာသောဏ၊ အာဟာရတစ်ခုတော့ ထင်ရှားနေပြီကွယ်" လို့ ပြောပြီးတော့ သင်္ကန်းရုံ၊ သပိတ်ကို သပိတ်အိတ်ထဲက ထုတ်ပြီးတော့ ဆွမ်းရပ်တယ်။ ဒီပုံစံလေး ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဘုန်းကြီးတို့ ဗဟုသုတလေး တစ်ခု ဒီနေရာမှာ နည်းနည်း ပြောရဦးမယ်။ ဆွမ်းရပ်တဲ့ ပုံစံလေးကို ကြည့်လိုက်ရင် သပိတ်အိတ်ကနေပြီးတော့ သပိတ်ကို ထုတ်တယ်၊ ထုတ်ပြီးတဲ့ အခါကျတော့မှ သွားပြီးတော့ ဆွမ်းရပ်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ရှေးခေတ်က သပိတ်အိတ်နဲ့ ဆွမ်းခံတဲ့ အလေ့အထ ရှိသလား။ မရှိဘူး။</p> <p>မင်းတုန်းမင်း လက်ထက်က ဒါဟာ ပြဿနာ တော်တော်လေး စကားများခဲ့ပါတယ်နော်။ စကားများတော့ နောက်ဆုံး ဝိနည်းကို ရေးသားတော်မူတဲ့ စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရားက သူ့ရဲ့ ဝိနည်းဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သပိတ်အိတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆုံးအဖြတ် တစ်ခု ရေးခဲ့တယ်။ ဒီအဆုံးအဖြတ်ကိုလည်း ဗန်းမော် ဆရာတော်တို့၊ ဝိသုဒ္ဓါရုံ ဆရာတော်ဘုရားတို့က မကြိုက်တဲ့အတွက် မကြိုက်တဲ့ဘက်က ပြန်ပြီးတော့ ချေပတဲ့ ဗဟုသုတလေး တစ်ခုကတော့ ဒီလိုပါ။</p> <p>ဦးဇင်းတို့ တောနေရဟန်းများကို မြတ်စွာဘုရားက ပညတ်ထားတဲ့ အရင်က ဝတ်ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ တောနေရဟန်းများဟာ သပိတ်အိတ်ကို ဆောင်တယ်။ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ်ထည့်ပြီးတော့ တောကနေ လာတယ်။ ရွာအဝင် ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်္ကန်းရုံဖို့ရန် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာလေးတွေ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီနေရာ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သင်္ကန်းရုံ၊ သပိတ်အိတ်ထဲက သပိတ်ကိုထုတ်၊ ထုတ်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ဆွမ်းခံ။ ဆွမ်းခံခြင်း ကိစ္စပြီးတဲ့ အခါမှာ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ် ပြန်ထည့်၊ ထည့်ပြီးတော့မှ ပခုံးကို လွယ်ပြီးတော့ ပြန်တယ်။ သို့မဟုတ် ရွာတွင်းမှာ ဆွမ်းစားဇရပ်တွေ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီ ဆွမ်းစားဇရပ်မှာ ဝင်ပြီး ဆွမ်းစား၊ ဆွမ်းစားခြင်း ကိစ္စပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ်ပြန်ထည့်ပြီးတော့ ပြန်တယ်။ ဒီလို ထုံးရှိတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီထုံးကို ထောက်ရင် ဆွမ်းခံတဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်အိတ်က မရှိဘူးဆိုတာ ပေါ်နေတယ်။ ပေါ်နေတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကာလမှာ သပိတ်အိတ်နဲ့ ဆွမ်းခံခြင်းသည် မအပ်ဘူးဆိုပြီးတော့ စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရားက ဆုံးဖြတ်တယ်။ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သပိတ်အိတ် ကြိုက်တဲ့ ဆရာတော်တွေကလည်း ကြိုက်တဲ့ဘက်က ပြန်ပြီးတော့ ချေပကြပါတယ်။ ဘယ်လိုချေပလဲဆိုတော့ "ဘုရားရှင် လက်ထက်က သပိတ်အိတ်က ဆွမ်းခံလို့ရတဲ့ သပိတ်အိတ်မျိုး မဟုတ်ဘူး၊ သူက အိတ်ဖြစ်တယ်၊ လွယ်တဲ့အိတ် ဖြစ်တော့ ထည့်ပြီး ဆွမ်းခံလို့ မရလို့ မခံတာ၊ ခုခေတ်အိတ်က ဆွမ်းထည့်ခံလို့ ရတယ်၊ ဒါကြောင့် အပ်တယ်" လို့ ဆုံးဖြတ်ကြတယ်။</p> <p>တစ်ဖက်ကလည်း ဘယ်လို ပြန်ချေပလဲဆိုတော့ "သိက္ခာသမုတိ" ဆိုတဲ့ သိက္ခာပုဒ်လေး တစ်ခု ရှိတယ်။ ဂိလာန ရဟန်းတော်များ မကျန်းမာခဲ့လို့ရှိရင် ဆိုင်းတံပိုး ဆောင်ခွင့်၊ သပိတ်ကို သယ်ဆောင်ဖို့ရန်အတွက် ဆိုင်းတံပိုး ဆောင်ခွင့် မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုထားပါတယ်။ အဲ့ဒီဆိုင်းတံပိုးကို ဘယ်လိုဆောင်သလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဗဟုသုတအဖြစ် လေ့လာကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "တံပိုး" ဆိုတာက ဒုတ်ကလေး တစ်ချောင်းပဲ။ "ဆိုင်း" ဆိုတာက အဲ့ဒီ သပိတ်အိတ်ကို ထည့်ပြီးတော့ ခိုင်အောင်ချည်ပြီးတော့ အဲ့ဒီဆိုင်းလေးကို ဒုတ်ကလေး တစ်ချောင်းနဲ့ အသာလေး ကပ်ပြီးတော့ ပခုံးပေါ်တင်ပြီး ထမ်းလာတဲ့ထုံးလို့ ယူဆရတယ်နော်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သပိတ်က နှစ်ခုဆိုရင်တော့ အလယ်ခေါင်ကနေ ထမ်းလို့ရတယ်၊ ဟိုဘက်တစ်လုံး ဒီဘက်တစ်လုံး ထားပြီးတော့။ ဒါပေမယ့် သူက နှစ်ခုမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုပဲ။ တစ်ခုတည်းဆိုတော့ ပခုံးပေါ်ကို ဒုတ်ကလေး တစ်ချောင်းနဲ့ ပိုးပြီးတော့ ထမ်းပြီး ပြန်လာတယ်။ သပိတ်ကို မဆောင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် အဲ့ဒီလို ဆိုင်းတံပိုး ဆောင်ဖို့ရာအတွက် သိမ်ထဲမှာ သီးသန့် ကမ္မဝါဖတ်ပြီး အခွင့်ယူရပါတယ်။ ရဟန်းသံဃာထံမှာ အဲ့ဒီ သိက္ခာသမုတိ ရဖို့ရာအတွက် ခွင့်တောင်းရတယ်။ ရဟန်းသံဃာက သဘောတူတယ် ဆိုလို့ရှိရင် သိမ်ထဲမှာ ကမ္မဝါနဲ့ ဒီဆိုင်းတံပိုး ဆောင်ခွင့် ပေးတယ်။</p> <p>အခုက ဘာကမ္မဝါမှလည်း မဖတ်ဘူး၊ ဘာဆိုင်းတံပိုးနဲ့မှလည်း ဆောင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မအပ်ဘူးဆိုပြီးတော့ ဆရာတော်က ဆုံးဖြတ်တယ်။ ဆုံးဖြတ်တဲ့ထဲမှာ ထူးခြားချက်ကလေးက ဘာပါလဲဆိုတော့ "ဒီသပိတ်အိတ်ဟာ ဆိုင်းနဲ့ တူတယ်" ဆိုတဲ့ အဆုံးအဖြတ်လေး တစ်ခု ပါလာတယ်။ ဆိုင်းဆိုတာက ခုနက ပြောသလိုပေါ့၊ သူက ကွန်ရက်တွေနဲ့ ရက်ထားတယ်၊ အဲ့ဒီလို ကွန်ချပ်ထားတဲ့အတွက် ဒါဆိုင်းအသွင် ဆောင်တယ်ဆိုပြီးတော့ စံကျောင်းဆရာတော်က ဆုံးဖြတ်တယ်။ အဲ့ဒီ အဆုံးအဖြတ်ကိုလည်း ဗန်းမော်ဆရာတော်ဘုရားတို့ကတော့ မကြိုက်ကြပါဘူး။ မကြိုက်တော့ မကြိုက်တဲ့ဘက်ကပဲ သူတို့ကလည်း ပြန်ပြီးတော့ တုံ့ပြန်ကြတယ်။ ကဲ... အခုဒီမှာ ပြောချင်တဲ့ စကားလေးကတော့ ဘာလဲ။ ဘုရားရှင် လက်ထက်က သုံးနေတဲ့ သပိတ်အိတ်နဲ့ ခုခေတ်သုံးတဲ့ သပိတ်အိတ်ကတော့ မတူဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ အားလုံး ဝန်ခံကြတယ်။ ဝန်ခံကြတော့ "ဒီသပိတ်အိတ်သည် ဘယ်တုန်းက စပေါ်ခဲ့ပါသလဲ" ဆိုတာကို အခြေခံပြီး သုတေသန လိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မင်းတုန်းမင်း လက်ထက်မတိုင်မီလောက်၊ သို့မဟုတ် မင်းတုန်းမင်း လက်ထက် ဝန်းကျင်လောက်မှာ ဒီသပိတ်အိတ် စပေါ်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး ဒီလို အစလေးတော့ တွေ့ရတယ်။</p> <h3>သပိတ်အိတ် အသုံးပြုမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားဖွယ်ရာများ</h3> <p>ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်က စသုံးတယ်ဆိုတာ အတိအကျ မပြောနိုင်သော်လည်း၊ သိန်းဆရာတော်ဘုရားက စပြီး အသုံးပြုခဲ့တယ်ဆိုပြီးတော့ သင်္ကာဆရာတော်တို့၊ ဝိသံတော်ဘုရားတို့ကတော့ ဒီလို ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဘုရားရှင်လက်ထက်က သုံးစွဲတဲ့ သဘောမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကတော့ အားလုံး တညီတညိုတည်း ဝန်ခံကြတယ်။ ဝန်ခံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ဘာပေါ်လာလဲဆိုတော့ "သပိတ်ကို ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်အပ်သလား" ဆိုတဲ့ ပြဿနာ ပေါ်လာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ပေါ်လာရသလဲလို့ မေးတော့၊ သပိတ်ကို တန်ဆာဆင်ခြင်း၊ သင်္ကန်းကို တန်ဆာဆင်ခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်များ မပြုလုပ်ရဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက သိက္ခာပုဒ်တစ်ခု သီးသန့် ထားရှိပြန်တယ်။ ပြီးတော့ သပိတ်ကို အခုလို အိတ်နဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ချုပ်ထားတာဟာ သပိတ်ကို တန်ဆာဆင်တာပဲဆိုပြီး ညောင်ကန်ဆရာတော်ဘုရားက ဒီလို ဆုံးဖြတ်ပြန်တယ်။ သပိတ်ကို တင့်တယ်သွားအောင် တန်ဆာဆင်မှုကို မြတ်စွာဘုရား ခွင့်မပြုဘူး။ "သင်္ကန်းကိုလည်း အခုလိုပေါ့လေ၊ ကျရင်းစွဲထက်ကို ပိုပြီး တင့်တယ်သွားအောင် တန်ဆာဆင်ခြင်းဆိုတာကို မြတ်စွာဘုရား ခွင့်မပြုဘူး၊ ဒါကြောင့် မအပ်ဘူး" ဆိုပြီးတော့ ညောင်ကန်ဆရာတော်ဘုရားတို့ကလည်း တစ်မျိုး ဆုံးဖြတ်ကြပါတယ်နော်။</p> <h3>သိမြင်စေ့အခွံများ လောင်းလှူခြင်းနှင့် ဘုန်းပေးခြင်း</h3> <p>ကဲ ဒီနေရာမှာ ဘာပြောချင်တာလဲလို့ မေးတော့၊ အဲဒီမှာ သပိတ်အိတ်ထဲကနေ သပိတ်ကို ထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆွမ်းရပ်ပြီ။ ဆွမ်းရပ်တော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ဒါက 'ထေရံ ဌိတံ တိဋ္ဌာဝ အိမိန' စတဲ့ ပါဠိတော်အတိုင်းပေါ့။ အရွယ်နုနယ်တဲ့ ကလေးသူငယ်တို့သည် မထေရ်ကြီး ဆွမ်းရပ်နေတာကို မြင်ပြီးတော့၊ "ဒီသိမြင်စေ့ အခွံလေးတွေကနေ တစ်စုံတစ်ခုသော အကျိုးတရား ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်" လို့ နှလုံးသွင်းပြီး၊ သစ်ပင်အောက်မှာ ပေကျန်နေတဲ့ သိမြင်စေ့အခွံတွေကို လက်ကလေးနဲ့ အသာလေး ပွတ်သပ်ပြီး သပိတ်ထဲမှာ လောင်းလှူလိုက်ကြတယ်။ မထေရ်ကြီးတွေက ဘာလုပ်လဲဆိုတော့ 'ထေရ ပရိဘုဉ္ဇိသု' မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးတို့သည် ဘုန်းပေးသုံးဆောင်တော်မူကြလေကုန်ပြီ။ ကြည့်လိုက်... ကြည့်လိုက်... ဘုန်းကြီးက အတုယူစေချင်လို့ ဒါလေး ဟောနေတာပေါ့နော်။ မထေရ်ကြီးတွေ ဘာလုပ်ကြသလဲ၊ အဲဒီ သိမြင်စေ့အခွံလေးတွေကို သုံးဆောင်ကြတယ်။ ခန့်မှန်းကြည့်တာပေါ့လေ၊ ဘုန်းကြီးကတော့... အခုခေတ်မှာဆိုရင် ရင်စေ့ကို ထုတ်ယူပြီးတဲ့အခါမှာ အခွံတွေကို လွှင့်ပစ်ခဲ့ကြမှာပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ဒီသစ်စေ့လေးရဲ့ အလယ်ခေါင်မှာရှိတဲ့ အဆီလေးကို ထုတ်ယူပြီး အခွံတွေကို နှုတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအခွံတွေကို မထေရ်ကြီးတွေက "တို့အတွက်တော့ ဆွမ်းရပြီ" ဆိုပြီး သုံးဆောင်ကြတယ်။ ကလေးတွေကလည်း တစ်စုံတစ်ခုသော အကျိုးတရား ရလိမ့်မယ်လို့ ယူဆပြီး လှူကြတာပါ။</p> <h3>အစာအာဟာရအပေါ် ထားရှိရမည့် စိတ်နေစိတ်ထား</h3> <p>မထေရ်ကြီးတွေက အဲဒီဟာကို ဘုန်းပေးသုံးဆောင်ကြတယ်။ အခုခေတ်ဆိုရင်တော့ သီလရှင်တွေ မစားချင်ကြဘူး၊ ဟင်... ယောဂီတွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အစာအာဟာရနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စိတ်နေစိတ်ထားလေးတွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ "ဟိုဟာ မစားချင်ဘူး၊ ဒီဟာ မစားချင်ဘူး၊ ဟိုဟာမှ ဒီဟာမှ" ဆိုပြီး ရွေးချယ်နေကြမယ်ဆိုရင်တော့၊ စားရင်းသောက်ရင်းနဲ့ပဲ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်မနေဘူးလား။ အဲဒါကြောင့် မထေရ်ကြီးတွေ ဘယ်လောက်အထိ ကျင့်ကြသလဲဆိုရင်၊ အဲဒီ သိမြင်စေ့အခွံလေးတွေနဲ့တင် ခုနစ်ရက်မျှ ကာလပတ်လုံး မျှတသုံးဆောင်ပြီး ထင်ရှားဖြစ်တော်မူခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်နှစ်ရက်လဲ... ခုနစ်ရက်။ ခုနစ်ရက်လောက် မျှတသုံးကြတယ်နော်။</p> <h3>ကြာရိုးများဖြင့် မျှတသုံးဆောင်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီနောက် အစဉ်အတိုင်း နောက်ထပ် ကြွချီတော်မူကြပြန်တယ်။ ကြွချီလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ 'စောရိယ' လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရွာတစ်ရွာ ရောက်ပြီ။ အဲဒီရွာ ရောက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ လူသားတို့သည် ကြာစွယ်တို့ကို ယူပြီး၊ ကြာရိုးတို့ကိုကျတော့ စွန့်ပစ်ပြီး သွားကြလေကုန်ပြီ။ ဒီပရိသတ်ထဲ ကြာစွယ်စားဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိရင် ရှိပါလိမ့်မယ်နော်။ ဘုန်းကြီးတို့ကတော့ ငယ်ငယ်က စားခဲ့ဖူးတယ်။ ကြာစွယ်တွေ စားပြီးတော့ ကြာရိုးကျတော့ နှုတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအခါမှာ မထေရ်ကြီးတွေက ဘာပြောပြန်လဲဆိုတော့ "ငါ့ရှင်... ဆွမ်းအာဟာရတစ်ခုတော့ ထင်ရှားလာပြန်ပြီ" လို့ ပြောပြီးတော့၊ သပိတ်အိတ်ထဲက သပိတ်ကိုထုတ်ပြီး သွားဆွမ်းရပ်ပြန်တာပေါ့။ ရွာသားလေးတွေက ကြာရိုးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ရေဆေးပြီးတော့ သပိတ်ထဲ ထည့်လှူကြတယ်။ ဆားပါလား... မပါဘူး။ ဆီရော ပါလား... မပါဘူး။ ထမင်းရော ပါလား... မပါဘူးနော်။ ရှေ့သူတော်ကောင်းတွေနော်... မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးတို့သည် ကြာရိုးတွေကိုပဲ သုံးဆောင်တော်မူကြတယ်။ ချက်ပြီးသား ဟုတ်သလား... မဟုတ်ပါဘူး။ မျက်ရည်သောက်ဖို့ ဟင်းရည်လည်း မပါဘူး၊ ဆီလည်း မပါဘူး၊ ဆွမ်းလည်း မပါဘူးနော်။ အဲဒီအာဟာရနဲ့တင် ခုနစ်ရက်မျှ ကာလပတ်လုံး မျှတတော်မူခဲ့ကြပြန်တယ်။ ဘယ်နှစ်ရက်လဲ... ခုနစ်ရက်။</p> <h3>အမျိုးသမီးငယ်၏ ကြည်ညိုစိတ်နှင့် ဆင်ရွေးပင်အခွံအလှူ</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခါ ဆက်ပြီး သွားကြပြန်တယ်။ ခရီးဒေသ တစ်ခုမှာ ဆင်ရွေးပင် အရွက်တွေကို ခူးနေတဲ့ လူသားတို့ နေထိုင်တဲ့ ရွာတစ်ရွာ ရောက်သွားကြပြီ။ အဲဒီမှာ မိဘနှစ်ပါးက တောသွားခါနီး သမီးငယ်လေးကို မှာထားခဲ့တယ်။ "သမီး... အရှင်မြတ်တစ်ပါး ကြွလာခဲ့မယ်ဆိုရင် တခြားနေရာကို ကြွခွင့်မပေးပါနဲ့၊ အရှင်ဘုရား ဘယ်မှာ သီတင်းသုံးတော်မူပါသလဲဆိုပြီး သီတင်းသုံးတဲ့နေရာကို မေးမြန်းလျှောက်ထားလိုက်ပါ" ဆိုပြီး မှာခဲ့တယ်။ အဲဒီသမီးလေးက မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါး ကြွလာတာကို မြင်တော့၊ သပိတ်ကို ယူပြီး အိမ်မှာ ပင့်ထားလိုက်တယ်။ အိမ်မှာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စပါးမျိုးဆိုလို့ တစ်ခုမှ မရှိဘူးနော်။ မရှိတဲ့အတွက် ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့၊ လိမ္မာတဲ့ အမျိုးသမီးလေးဖြစ်တော့ ဆင်ရွေးပင်ရဲ့ အခွံတွေနဲ့ တောငှက်ပျောပင် အခွံတွေကို နုတ်နုတ်ဆင်းတယ်။ ဆင်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲဒါလေးတွေကို ထောင်းထုပြီး တစ်ပေါင်းတစ်စုတည်း ဖြစ်အောင် အလုံးလေးတွေ လုပ်တယ်။ အဲဒီအလုံး သုံးလုံးထဲက တစ်လုံးကို ဣန္ဒဂုတ္တမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ထဲမှာ ထည့်ဖို့၊ နောက်တစ်လုံးကို မဟာသုမ္မမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ထဲမှာ ထည့်ဖို့ ကြံစည်တယ်။ ဣန္ဒဂုတ္တမထေရ်က ဝါကြီးတော့ "ဝါကြီးတဲ့ မထေရ်ရဲ့ သပိတ်ထဲ အရင်ထည့်မယ်" ဆိုပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ၊ လက်က ပြောင်းပြန်ဖြစ်ပြီး မဟာသုမ္မမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ထဲမှာ သွားပြီး... </p> krphzjszxc6o7i0do57zw9oyjc4478j 0 6258 21893 2026-04-15T17:50:05Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၄..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21893 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-35 <h3>စေတနာနှင့် ကံ၏ အကျိုးပေး</h3> <p>ကံ၏အကျိုးပေးနှင့် ဆက်စပ်ပြီး ဟောနေတဲ့ ဒေသနာတော်၊ ဒီနေ့ ဘယ်ရောက်သွားသလဲဆိုရင် မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါး ဆွမ်းခံကြွတဲ့အပိုင်း ရောက်သွားပါတယ်။ အမျိုးကောင်းသမီးလေး တစ်ဦးကတော့ ချဉ်ရွေးရွက်၊ နွယ်ခုတ်သင်းပြီးတော့ ထောင်ထုတ်ထားတဲ့ အလုံးအခဲလေးတွေ—ဒီအလုံးအခဲလေးတွေကို မထေရ်နှစ်ပါး ကြွလာတဲ့ အချိန်ကောင်းမှာ တစ်ပါးကို တစ်ခဲစီ လှူဒါန်းပေးပါတယ်နော်။ တကယ့်ကို ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် လူဝတ်သည် အလွန်အဆင့်အတန်း နိမ့်မှန်ပေမဲ့လို့၊ ထိုခေတ်အခါအနေနဲ့ ပြောမယ်ဆိုရင် ဒီလောက် စားသောက်ဖွယ်ရာ အာဟာရသည် အလွန်ခဲယဉ်းတဲ့ အာဟာရတစ်ခု ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေပါတယ်။</p> <p>စေတနာကို ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း အလွန်ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်တဲ့ စေတနာတွေ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့လည်း တကယ့်သူတော်ကောင်းကြီးတွေ ဖြစ်ကြတယ်နော်။ သူတော်ကောင်းကြီးတွေ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် "ဒါမျိုးလေး လှူရကောင်းသား" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားလေးတောင် နည်းနည်းမှ မရှိကြဘူး။ စိတ်ဝမ်းသာဖို့ ကောင်းတယ်နော်။ အတုယူဖို့လည်း သိပ်ကောင်းတယ်၊ ကြည်ညိုဖို့လည်း သိပ်ကောင်းတယ်နော်။</p> <h3>မထေရ်မြတ်တို့၏ စိတ်ထားနှင့် ကုသိုလ်</h3> <p>ဒါကြောင့် ဒီစားသောက်ဖွယ်ရာ အာဟာရ အတုံးအခဲလေး နှစ်ခုကို မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးရဲ့ သပိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ သုံးခဲ ပြုလုပ်ထားတော့ တစ်ခဲ ပိုနေတယ်။ ပိုနေတဲ့ အခဲလေးကို ဝါကြီးတဲ့ ဣသိဒတ္တမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ထဲကို ထည့်ဖို့ရန် ကြိုးစားပြီးတော့ လောင်းလှူလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို လောင်းလှူဖို့ လက်ကို ဆန့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ ဒီလက်က ဣသိဒတ္တမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ဘက်သို့ မသွားဘဲ မဟာသောမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ဘက်သို့ပဲ ပြန်သွားပြီး မဟာသောမထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ သပိတ်ထဲ ထည့်မိရက်သား ဖြစ်သွားတယ်တဲ့။</p> <p>ဒါ ဘာအကျိုးလဲလို့ မေးလို့ရှိရင်တော့၊ အဲ့ဒီအခါမှာ ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးက မှတ်ချက်ချတယ်။ "ဒီကောင်မလေးက ငါ့ထဲတော့ မထည့်ဘဲ ဟိုဘက် သွားထည့်တယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ဖြစ်သလား။ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ထားလေး ဒီမှာ ကြည့်စမ်း၊ အတုယူဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးက ဘာအမိန့်ရှိသလဲဆိုရင်—ဣသိဒတ္တထေရော ဗြာဟ္မဏတိဿဘယေ ဂုဉ္ဇန္တပိဏ္ဍဝိပါကံ ဒေသကာလသမ္ပတ္တိယာ ပန ဝိပဿတိ။</p> <p>ဣသိဒတ္တမထေရ်မြတ်ကြီးက ဤသို့ အမိန့်ရှိတယ်— "ဗြာဟ္မဏတိဿမင်း ဘေးကြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်း၌ ချဉ်ရွေးရွက်ကို နယ်၊ ငှက်ပျောအူကို ထောင်ထု၍ ထားအပ်သော စားသောက်ဖွယ်ရာ အလုံးအခဲတို့ကို အကျိုးပေးနေတဲ့ ကံသည်၊ ဒေသသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသော အချိန်အခါကာလမျိုး၌ အဘယ်မျှလောက် အတိုင်းအတာပမာဏရှိသော အကျိုးကို ပေးလေအံ့နည်း" တဲ့။ အော် ကြည့်စမ်း။ ဒီဘေးကြီး ဖြစ်နေချိန်မှာတောင် ဒီလို အကျိုးပေးနေရင်၊ ခေတ်ကောင်း အရပ်ကောင်းနဲ့ ကြုံရင် ဘယ်လောက်များ အကျိုးပေးလိမ့်မလဲဆိုပြီး ဒီလို အမိန့်ရှိတယ်နော်။</p> <h3>ဘုန်းကံနှင့် အခွင့်အလမ်း</h3> <p>အကျိုးပေးနေတဲ့ ကံကို သူတော်ကောင်းတို့က ဘယ်လို သဘောရှိကြသလဲ။ ဒီစိတ်ထား သူတော်ကောင်းမှာ ရှိနေပါတယ်။ ဪ... သူ့ရဲ့ကံက၊ သူပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးက သူ့ကို အကျိုးပေးနေပြီ။ ဒါကြောင့် နှစ်ပါးစုံ ရပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တစ်ပါးက တစ်တုံး၊ တစ်ပါးက နှစ်တုံး ရနေတယ်။ အခုကြည့်ရင် တန်ဖိုးမရှိပေမဲ့လို့ ခေတ်အခြေအနေအရဆိုရင်တော့ ဒါဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>ဒီလို လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းကို ရစေတတ်တဲ့ သဘောတရားသည် ဒီကလေးမလေးက မျက်နှာလိုက်လို့လား။ မဟုတ်ဘူး။ မဟာသောမထေရ်ရဲ့ ဘုန်းကံကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ပေါ်သွားရတယ်။ ဒီတော့ မိမိက နှစ်ခဲရထိုက်တဲ့ ကံကို ထူထောင်ထားတော့ နှစ်ခဲရတာပေါ့။ ကိုယ်က တစ်ခဲပဲ ရထိုက်တဲ့ ကံကို ထူထောင်ထားတော့ တစ်ခဲပဲ ရတာပေါ့။ အဲ့ဒါကို သဘောပေါက်ကြလား။ ဘုန်းကြီး ဘာကို ညွှန်းပြီး ပြောနေတာလဲ သဘောပေါက်ကြပါနော်။ ကိုယ်က နှစ်ခဲရထိုက်တဲ့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့ရင် နှစ်ခဲရလိမ့်မယ်။</p> <p>ကြားကြရဲ့လား သီလရှင်တွေ? အေး... အဲ့ဒါမျိုး ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားတတ်ရတယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ "သူက နှစ်ခဲရထိုက်တဲ့ ကံလေး ပြုခဲ့လို့ သူ နှစ်ခဲရတာပဲ၊ ငါက တစ်ခဲပဲ ရထိုက်တဲ့ ကံလေး ပြုခဲ့မိလို့ တစ်ခဲရတာပဲ" လို့ ဒီလို နှလုံးသွင်းမှန်သွားရင် မိမိမှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပါတယ်၊ တစ်ဖက်သား ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပါတယ်။ ဘယ်လို တိုးသွားလဲဆိုရင် ကြားလိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း "ဪ... ဒီသူတော်ကောင်းတွေဟာ မှန်ကန်တဲ့ ယောနိသောမနသိကာရ ရှေ့သွားတဲ့ သူတော်ကောင်းကြီးတွေပါလား" ဆိုပြီး ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ စိတ်ထားတွေ ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်။</p> <h3>ရောင့်ရဲခြင်းနှင့် ဝိပဿနာတရား</h3> <p>ကဲ... မထေရ်မြတ်ကြီးတွေက ရရှိတဲ့ စားသောက်ဖွယ် အတုံးအခဲလေး နှစ်ခုကို ဘာလုပ်ကြသလဲ။ ပရိဘုဉ္ဇိတွာ ဝသနဋ္ဌာနံ အဂမံသု— ထိုမထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးတို့သည် ထိုစားသောက်ဖွယ် အတုံးအခဲကို ဘုန်းပေးသုံးဆောင်တော်မူကြပြီး၍ မိမိတို့ နေထိုင်သီတင်းသုံးရာ အရပ်ဌာနသို့ ပြန်ကြွတော်မူကြလေကုန်ပြီ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဆီလည်းမပါဘူး၊ ဆားလည်းမပါဘူး။ ငှက်ပျောအူ၊ ငှက်ပျောပတ်တွေရယ်၊ ချဉ်ရွေးရွက်၊ နွယ်လေးတွေကို ထောင်းထုပြီး လုပ်ထားတဲ့ အလုံးလေးပဲ။</p> <p>"ဒီလောက်ကလေး လှူဒါန်းရတာ" ဆိုပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ မကြည်မလင် ဖြစ်သေးလား။ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီမှာ ငှက်ပျောအူနဲ့ စားရတဲ့ မုတ္တိဟင်းက အဆင့်အတန်း မမြင့်ဘူးလား။ မြင့်ပါတယ်။ "ငါ့ထက် ဟိုဘက်လောင်းတာ ကောင်းမလား" ဆိုပြီး စိတ်ထဲ တွန့်ဆုတ်ဖို့ လိုသေးလား။ မလိုပါဘူး။ မိမိတို့ကံကို ထိန်းတတ်ဖို့ ဘုန်းကြီး ပြောနေတာပါ။ ကိုယ့်ကံက ဒီလောက်ပဲ စားဖို့ ဖန်တီးပေးထားရင် ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကြုံရတာပေါ့။</p> <p>အခုကြည့်ပါ။ မဟာသောမထေရ်ရဲ့ ဘုန်းကံကို နောက်ပိုင်းမှာ ဖွင့်ပြချင်လို့ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဒါလေးကို နိဒါန်းပျိုးနေတာပါ။ မဟာသောမထေရ်ဟာ ဘုန်းကံကြီးတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးပါ။ ဒါပေမဲ့ ခုလို ကာလသမ္ပတ္တိ မဖြစ်ဘူး၊ ဒေသသမ္ပတ္တိ မဖြစ်ဘူး— မဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူ့ကို အဆင့်အတန်း မြင့်မားစွာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ ကံတွေက အခွင့်အလမ်း မသင့်ဖြစ်နေတာ။ ဒီသဘောကို သဘောပေါက်အောင် ဒီထုံးလေးတွေကို ထောက်ပေးတာပါ။ ဒါကို နာကြားရတဲ့အခါ မိမိတို့ဘဝ၊ မိမိတို့ စိတ်ထားတွေကို ပြန်ပြီး သုံးသပ်ဆင်ခြင်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ဘုန်းကြီးက မျှော်လင့်ပါတယ်။</p> <h3>မိဘကို အသိပေးခြင်းနှင့် ပင့်ဖိတ်ခြင်း</h3> <p>အမျိုးကောင်းသမီးလေးကလည်း လိမ္မာပါတယ်။ တောကပြန်လာတဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ပြောပြတယ်။ "ဒီမထေရ်ကြီးတွေ နောက်နေ့လည်း လာဦးမယ်၊ ငါလှူနေဦးမယ်၊ မိဘတွေကို မပြောဘဲ နေမယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး မရှိဘူး။ သဒ္ဓါတရားရှိတဲ့ အမျိုးကောင်းသမီးတွေ ဘယ်လို စိတ်ထားရှိလဲဆိုရင်— "အမိတို့ အဖတို့... မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးတို့သည် ကြွလာတော်မူကြပါတယ်။ ထိုမထေရ်မြတ်ကြီးတို့ရဲ့ သီတင်းသုံးရာ အရပ်ကိုလည်း ကျွန်တော့်အား ပြောပြသွားပါတယ်" ဆိုပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောပြတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအခါမှာ မိဘနှစ်ပါးကလည်း မထေရ်မြတ်ကြီးတွေထံ သွားပြီးတော့ ရိုသေစွာ ရှိခိုးကြတယ်။ ပြီးတော့ "အရှင်မြတ်တို့ဘုရား၊ အကြင်လှူဖွယ်ဝတ္ထုကို တပည့်တော်တို့ ရရှိကြပါကုန်၏၊ ထိုရရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုဖြင့် အရှင်ဘုရားတို့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးပါ့မယ်၊ ဤနေရာမှာပဲ သီတင်းသုံးတော်မူကြပါ" ဆိုပြီး ပင့်ဖိတ်ဝန်ခံချက်ကို တောင်းပန်လျှောက်ထားကြပါတယ်။ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေကလည်း ဝန်ခံတော်မူပါတယ်။</p> <h3>တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ ခက်ခဲသောကာလ</h3> <p>ထိုမထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးသည် ဗြာဟ္မဏတိဿဘေး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကာလပတ်လုံး ထိုမိသားစု သုံးဦးကို အမှီပြုပြီးတော့ပဲ သီတင်းသုံးတော်မူတယ်။ မိမိတို့ ရှာဖွေလို့ရတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးကြတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုတော့ သစ်ရွက်တွေကို စားနေကြရတာ။ လူသားတွေ ဒါပဲ ရှာစားနေရတယ်။ ဒီလို လူသားမျိုးတွေ ဒီနေ့ခေတ်မှာလည်း ရှိကြပါတယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အမှီပြုပြီး နေထိုင်တာ ဘယ်လောက်ကြာသလဲဆိုရင် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ကြာပါတယ်။ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ကာလပတ်လုံး သစ်ရွက်ကလေးတွေပဲ စားသုံးပြီး မထေရ်တွေလည်း နေထိုင်ကြတယ်၊ ဒီလူသားတွေလည်း နေကြတယ်။ အခု မိမိတို့ စားနေရတဲ့ အာဟာရတွေက နည်းနည်းလေးတော့ အဆင့်မြင့်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ အများကြီး မြင့်တယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ခေတ်ရဲ့ အကျိုးပေးပုံကို သဘောပေါက်စေချင်တာပါ။</p> <p>မိမိတို့က ဒီလောက်ပဲ စားရဖို့ ပါရမီကံ ထူထောင်ခဲ့ရင် ဒီလောက်ပဲ စားရမှာပေါ့။ အဆင့်မြင့်ကြီးကိုပဲ မျှော်လင့်နေရင် မိမိတို့မှာ စိတ်အေးချမ်းမှု ရှိပါဦးမလား။ မျှော်လင့်ပြီဆိုရင် ရအောင် ရှာရမယ်၊ ရှာရတဲ့အတွက် အချိန်ကုန်မယ်၊ စီမံခန့်ခွဲရမယ်။ အဲ့ဒီအခါ တရားအားထုတ်ဖို့ အချိန်တွေ လျော့မသွားဘူးလား။ ဒါကြောင့် "ရသမျှနဲ့ ရောင့်ရဲခြင်း" သည် ဘုရားရှင် နှစ်ခြိုက်တော်မူတဲ့ အကျင့်ပါ။</p> <p>ကဲ... ဗြာဟ္မဏတိဿဘေးကြီးလည်း ငြိမ်းသွားပြီ။ မင်းလည်း သေပြီ။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ပီတုမဟာရာဇာ အမည်ရတဲ့ မင်းက သီဟိုဠ်ကျွန်းကို အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို အုပ်ချုပ်တဲ့အခါ ဘေးရန်တွေ ငြိမ်းပြီး တိုင်းပြည် စည်ပင်လာတယ်၊ သာယာလာတယ်။ ကောက်ပဲသီးနှံတွေလည်း အဆင်ပြေပြီး စားဖွယ်သောက်ဖွယ် အာဟာရတွေနဲ့ ပြည့်စုံလာပါပြီ။</p> <h3>သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ မထေရ်မြတ်များ ကြွရောက်လာခြင်း</h3> <p>ဒီသတင်းသောင်းကို ဟိုတစ်ဖက်မှာ သီတင်းသုံးတော်မူကြတဲ့ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေ ကြားလိုက်တဲ့အချိန်အခါ ဘာလုပ်သလဲ။ လှေတွေ၊ ဖောင်တွေနဲ့ ဒီဘက်ကမ်း သီဟိုဠ်ကျွန်းဘက်ကို ကူးလာကြပြီ။ <strong>မဟာတိတ္ထ</strong> အမည်ရတဲ့ ဆိပ်ကမ်းမှာ ဆင်းသက်ကြတယ်။ ဆင်းသက်ပြီးတော့ သူတို့ဘာလုပ်သလဲ။ <em>"မဟာသောဏတ္ထေရော ကဟံ ဝသတိ၊ မဟာသောဏတ္ထေရော ကဟံ ဝသတိ"</em>။ ဘယ်အရပ်မှာ မဟာသောဏမထေရ်မြတ်ကြီးသည် သီတင်းသုံး၍ နေပါသနည်း။ ဘယ်နေရာမှာ မဟာသောဏမထေရ် သီတင်းသုံးနေသလဲ။ သူတို့က စုံစမ်းကြတယ်၊ မေးမြန်းကြတယ်။ အဲဒီလို မေးမြန်းပြီးတော့ မဟာသောဏမထေရ်ကြီး ရှိရာအရပ်သို့ သွားကြတယ်။</p> <h3>မဟာသောဏမထေရ်၏ သံဃာအခြံအရံနှင့် ကာလကရွာ</h3> <p>ထိုအချိန်အခါမှာ မဟာသောဏမထေရ်ဟာ ဘယ်လောက်အထိ သံဃာအခြံအရံ များသလဲလို့ မေးရင်တော့ ရဟန်းတော် ငါးရာ အခြံအရံရှိပါတယ်၊ သူ့ကို ကြည်ညိုလေးစားနေတဲ့ မထေရ်ရဟန်း ငါးရာ အားလုံး သူ့ကို ဝန်းရံထားတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ သူက ဒီရဟန်းအပေါင်းခြံရံပြီးတော့ ဘယ်မှာနေသလဲလို့ မေးတော့ <strong>ကာလက</strong> အမည်ရတဲ့ ရွာငယ်လေးတစ်ခုမှာ <strong>မန္တရာမ</strong> လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကျောင်းတိုက်တစ်ခု၊ အဲဒီကို ဆိုက်ရောက်ပြီးတော့ လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီကာလကရွာမှာလည်း အိမ်ခြေပေါင်း ၇၀၀ လောက် ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အိမ်ခြေပေါင်း ၇၀၀ လောက်က စုအုပ်ပြီးတော့ ဒီရွာမှာ နေတယ်။</p> <h3>နတ်တို့က ဒါယကာတို့အား တိုက်တွန်းကြွေးကြော်ခြင်း</h3> <p>ညအခါကျတော့ မဟာသောဏမထေရ်က ဒီကာလကရွာကို ဆိုက်ရောက်လာပြီ ဆိုတဲ့သတင်းကို နတ်တွေက သိကြတယ်။ သိလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ <em>"အဟိန္ဒိတွာ မဟာသောဏော ပဉ္စဘိက္ခုသတပရိဝါရော မန္တရာမဝိဟာရံ ပတ္တော၊ ဧကေကေန နဝဟတ္ထသာဋကေန သဒ္ဓိံ ကဟာပဏကပ္ပနံ ပိဏ္ဍပါတံ ဒေတု"</em> လို့ မနုဿဿောတိ... အခါညဉ့်အခါ၌ ဒေဝတာ နတ်တို့သည် အဟိန္ဒိတွာ လှည့်လည်ကြကုန်လျက်၊ မနုဿာနံ လူတကာ ဒကာ၊ ဒကာမတို့ကို အော်ဟစ်ပြောပြကြလေကုန်ပြီ။</p> <p>ညအခါ နတ်တွေက ရွာထဲလှည့်ပြီးတော့ လူဒကာ၊ ဒကာမတွေကို ပြောကြတယ်။ ဘယ်လိုပြောလဲ? "မဟာသောဏမထေရ်မြတ်ကြီးသည် ငါးရာသော ရဟန်းအပေါင်း ခြံရံလျက် မန္တရာမကျောင်းတိုက်သို့ အစဉ်အတိုင်း ဆိုက်ဆိုက်ရောက်တော်မူခဲ့လေပြီ။ မဟာသောဏမထေရ်ကြီး ရဟန်းတော်ငါးရာ ခြံရံပြီးတော့ ဒီမန္တရာမကျောင်းတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ ဧကေကော တစ်ယောက်တစ်ယောက်သော ဒကာ၊ ဒကာမသည် နဝဟတ္ထသာဋကေန ကိုးတောင်မျှ အတိုင်းအစရှိသော အဝတ်ပုဆိုးနှင့်တကွ၊ ဧကေကော ကဟာပဏံ တစ်ကျပ် တစ်ကျပ် ထိုက်တန်သော ပရိသတ်... ပိဏ္ဍပါတံ ဆွမ်းခဲဖွယ်ကို ဒေတု ပေးလှူကြပါကုန်လော့"။ နတ်တွေက ရွာထဲလှည့်လည်ပြီးတော့ ညဉ့်အခါမှာ ကြွေးကြော်ကြတယ်။ "မဟာသောဏမထေရ်ကြီးက ရဟန်းငါးရာ ခြံရံပြီးတော့ ဒီမန္တရာမကျောင်းတိုက်ကြီး ဆိုက်ရောက်လာပြီ၊ တစ်ဦးတစ်ဦးသော ဒါယကာသည် ကိုးတောင် ကိုးတောင်သော ပိတ်စတစ်ခုနှင့်အတူတကွ အသပြာတစ်ကျပ် တစ်ကျပ်ထိုက်တန်တဲ့ ဆွမ်းတွေကို မဟာသောဏမထေရ်ကြီးအား လှူပါ" ဆိုပြီးတော့ ဝင်ပြီးတော့ ကြွေးကြော်ကြတယ်။</p> <h3>ဆွမ်းစားဇရပ်၌ သံဃာတော်များအား ဆွမ်းကပ်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီလို ကြွေးကြော်တဲ့ အသံလေး လူတွေကလည်း ကြားကြပြီ။ ကြားတော့ နောက်တစ်နေ့ ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာ မထေရ်ကြီးတွေ ဘာဖြစ်သလဲ၊ ကာလကရွာအတွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်ကြတယ်။ ဝင်လိုက်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်ပဲ အဲဒီထဲမှာ မဟာသောဏမထေရ် မရောက်ခင်ကတည်းက ဒီရွာမှာလည်း မထေရ်မြတ်ကြီးတွေ သီတင်းသုံးနေတယ်လို့ ရေးခဲ့ရပါတယ်။ ရွာက ပြည့်စုံတဲ့ရွာ ဖြစ်နေတယ်။ ပြည့်စုံတဲ့ရွာကြီးကို အမှီပြုပြီးတော့ တခြားတခြား မထေရ်မြတ်ကြီးတွေလည်း သီတင်းသုံးနေကြတယ်။ အဲဒီအခါမှာ လူတွေက ဘာလုပ်သလဲ၊ မထေရ်တွေကို ပင့်သွားတယ်။ သူတို့ရွာထဲမှာ ရှိတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအတိုင်းပေါ့လေ၊ ရွာထဲမှာ ဆွမ်းစားဇရပ်တွေ ဆောက်လုပ်ထားကြပါတယ်။ ခုခေတ်မှာလည်း သီရိလင်္ကာမှာတော့ ဒီလို ဆွမ်းစားဇရပ်တွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒီဆွမ်းစားဇရပ်တွေမှာ သံဃာတွေက မြို့ထဲရွာထဲ ဆွမ်းခံမည်ဆိုလို့ရှိရင် ဆွမ်းပြည့်စုံတဲ့နေရာမှာ နီးစပ်ရာဇရပ်မှာ ဝင်ပြီး ဆွမ်းဘုန်းပေးတဲ့ အလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီ ဆွမ်းဘုန်းပေးတတ်တဲ့ ဒီဆွမ်းစားဇရပ်ကနေ စောင့်ပြီးတော့ လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမတွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ ဒီတော့ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေကို ဒီဆွမ်းစားမဏ္ဍပ်အတွင်း ပင့်ဆောင်ပြီးတော့ ယာဂုတွေ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းကြတယ်။</p> <h3>မဟာသောဏမထေရ်ကို ရှာဖွေခြင်း</h3> <p>ယာဂု ဆက်ကပ်လှူဒါန်းပြီးတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်ကြသလဲ။ အဲဒီ သံဃာ့ပရိသတ်မှာ သံဃာ့ပရိသတ်က တော်တော်များနေတယ်။ သံဃာ့ပရိသတ်ထဲမှာ မန္တရာမကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးတဲ့ <strong>တိဿဘူတိမထေရ်</strong> ဆိုတာက သံဃာ့မထေရ်ဖြစ်တယ်၊ သူက အကြီးဆုံးဖြစ်နေတယ်။ ခုနက မဟာသောဏမထေရ်နဲ့ သံဃာ ၅၀၀ က အာဂန္တု ရဟန်းတော်များ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဥပါသိကာမကြီးတစ်ဦးက အဲဒီ သံဃာ့ပရိသတ်ထဲကို ဝင်လာ၊ ရှိခိုးပြီးတော့ ဘာလျှောက်သလဲ။ <em>"ဘန္တေ မဟာသောဏတ္ထေရော နာမ ကတရော"</em>။ "ဘန္တေ အရှင်မြတ်တို့ဘုရား၊ မဟာသောဏထေရ် မည်သည်မှာ ကတရော အဘယ်မထေရ်ပါနည်း" လို့ လျှောက်ထားလေတယ်။ မဟာသောဏမထေရ် ဘယ်မထေရ်လဲလို့ ဥပါသိကာမကြီးတစ်ဦးကနေ ဒီလိုမေးတာ။</p> <h3>ကြည်ညိုဖွယ်ရာ ကံ၏အကျိုးကျေးဇူး</h3> <p>မေးလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမေးရတာလဲ။ သူ့ဘုန်းကံအကြောင်းကို ပြောနေတာနော်။ သူက သူတစ်ပါးတို့ကနေ အရေးတယူ အလေးဂရုပြုပြီး မေးထိုက်တဲ့ ကံကြီးကို သူက ထူထောင်ထားတယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ ဘုန်းကြီး ဒီနေရာမှာ နည်းနည်းလေး ထပ်ပြောမယ်နော်။ တစ်နေရာမှာ ဟောထားတဲ့၊ ဖွင့်ဆိုထားတဲ့အထဲကနေ အဖွင့်တစ်ခု ရှိပါတယ်နော်။</p> <p>သီလရှိတော်မူကြတဲ့၊ သီလဝန္တ ဖြစ်တော်မူကြတဲ့ မထေရ်ကြီး မထေရ်မြတ်တွေကို ကြည်လင်သော စေတနာဖြင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဖူးတွေ့ရခြင်းသည် ဘဝအထောင်ပေါင်းများစွာ မျက်စိရောဂါမဖြစ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကြည်ညိုသင့် ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ သီလဂုဏ်ကျေးဇူး၊ သမာဓိဂုဏ်ကျေးဇူး၊ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူးနဲ့ ပြည့်စုံတော်မူတဲ့ သံဃာ့မထေရ်ကြီးတွေကို အလွန်ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့်၊ အလွန်ကြည်ညိုမြတ်နိုးနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖူးမြော်ခဲ့တယ်။ ဖူးမြော်ခဲ့တဲ့အတွက် မျက်စိရောဂါ ဘဝအထောင်ပေါင်းများစွာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ရုံတင်လား၊ မကသေးဘူး။ သူတစ်ပါးတွေကို အလွန်ကြည်ညိုလေးစား မြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖူးမြော်ကန်တော့ ပူဇော်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကံကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ မိမိကိုလည်း ကြည်ညိုမြတ်နိုးလေးစားတဲ့ မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်မယ့်သူတွေ ဝိုင်းနေတယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ချိန်က ကြည်ညိုသင့် ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ သီလဂုဏ်ကျေးဇူး၊ သမာဓိဂုဏ်ကျေးဇူး၊ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူးနဲ့ ပြည့်စုံတော်မူတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို မိမိက ကြည်ညိုလေးစား မြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့မိတယ်၊ ဖူးမြော်ခဲ့မိတယ်။ ဒီကံလေးက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ မိမိကိုလည်း ကြည်ညိုတဲ့မျက်လုံး၊ လေးစားတဲ့မျက်လုံး၊ ချစ်ခင်တဲ့မျက်လုံးနဲ့ ဝိုင်းပြီးတော့ ကြည့်ရှုမယ့်ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဖူးမြော်မယ့်ပုဂ္ဂိုလ်၊ ကန်တော့မယ့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံး ဝိုင်းလာတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် တပည့်တော်တို့မှာ သူတော်ကောင်းတွေကို ကြည်ညိုတဲ့၊ ချစ်ခင်တဲ့၊ မြတ်နိုးတဲ့၊ လေးစားတဲ့ မျက်လုံးလေးနဲ့ ကြည့်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။</p> <h3>သံသရာခရီးနှင့် လောကဓံ</h3> <p>ဒီဘဝမှာ အဆုံးအောင် လုပ်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ ဘုန်းကြီးက သံသရာကြီး ရှည်အောင် တိုက်တွန်းနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တပည့်တော်တို့ကတော့ "ဘုရားနောက် သံသိပ်၊ ဆွမ်းအုပ်မှောက်" လုပ်ချင်ပါတယ်၊ "ရဟန္တာပဲ ဒီဘဝမှာပဲ ဖြစ်ချင်ပါတယ်" လို့ တစ်ပါးစပ်ကတော့ ပြောတာပဲ။ ပြန်ပြန်ပြီး အိမ်ကိုပြန်ပြီး ချီးကျူးမယ့်သူတွေအတွက် ပြောတာ ဟုတ်တယ်မလား။ ကြားကြတယ် မဟုတ်လား ဒကာမကြီးတွေ။ အင်း... ပါးစပ်ကတော့ ဒီဘဝမှာ အဆုံးသတ်အောင် လုပ်ချင်တယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘာလုပ်ချင်လဲ။ ပွင့်ချင်တယ်၊ ကြည့်ချင်တယ်၊ ချီးကျူးချင်တယ်။ ဟော... ဒီလိုဆိုရင်တော့ သံသရာခရီးက မဆက်သေးဘူးလား၊ ဆက်ရဦးမယ်။</p> <p>အဲဒီ ဆင်းရမယ့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် နောင်တစ်ချိန် ဘဝတစ်ခုဆိုတာ ရှိခဲ့လို့ရှိရင် မိမိကို မုန်းတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်နေတာနဲ့ ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်ခံရတာ ဘယ်သတင်းက ပိုပြီး ကောင်းမလဲ။ ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ဝိုင်းပြီး အကြည့်ခံရတာကတော့ နည်းနည်း မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် ကောင်းတယ် ပြောတာနော်။ ဘုန်းကြီးက အကြီးကြီး ကောင်းတယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဟိုလူကလည်း ချစ်ပြန်ပြီ၊ ဒီလူကလည်း ချစ်ပြန်ပြီ၊ ဟိုလူကလည်း ကြည်ညိုပြန်ပြီ၊ ဒီလူကလည်း ကြည်ညိုပြန်ပြီဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲဟင်။ ဖြစ်တတ်တဲ့ ထုံးလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ "ဒကာမြှောက်တော့ ဆရာလဲ၊ ဆရာမြှောက်တော့ ဒကာမွဲ" ဆိုတာ ကြားဖူးကြလား။ ဆရာကလည်း ကိုယ့်ဒကာမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုတ်လှူလိုက်တော့ မွဲတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီတော့ ဆရာက မြှောက်ပါများလို့ရှိရင် ဒကာလည်း ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မွဲတတ်တယ်။ ဒကာ မြှောက်ပါများရင် ဘာဖြစ်တတ်လဲ၊ ဘုန်းကြီးလည်း လဲတတ်တယ်။ "အရှင်ဘုရား သိပ်ကောင်းတာ၊ တပည့်တော်တို့က သိပ်သဘောကျတယ်" အဲ... မြှောက်ပါများလာတော့ ဘုန်းကြီးကလည်း အဟုတ်ဆိုပြီး နင်းကန်တွန်းပြီး ဟောလိုက်တာ၊ နောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ လဲတာပဲနော်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ၊ သူက ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သိပ်ပြီး ဝိုင်းအကြည့်ခံရတာ သိပ်ကောင်းတယ်လို့ ဘုန်းကြီး မပြောဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ မုန်းတဲ့မျက်လုံးနဲ့ ဝိုင်းကြည့်တာထက်စာရင်တော့ နည်းနည်းတော့ မတော်ဘူးလား၊ တော်တယ်။ ဒါကို ပြောတာပေါ့နော်။</p> <h3>မဟာသောဏမထေရ်၏ နှိမ့်ချမှုနှင့် လက်ညှိုးညွှန်ပြခြင်း</h3> <p>ကဲ... ဒီနေရာမှာ မဟာသောဏမထေရ်က သူတော်ကောင်းတို့ ရိုသေလေးစားထိုက်တဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့တယ်။ ဒီအကြောင်းလေး သဘောပေါက်စေချင်လို့ ပြောတာပါ။ ပြီးတော့ သံဃာ့အကြီးအကဲတွေလည်း ရှိနေတယ်။ မိမိတို့ ဝါကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ နည်းနည်းလေး ဆက်ပြီး နားထောင်ကြည့်နော်။ အဲဒီလို ဥပါသိကာမကြီးက "မဟာသောဏမထေရ်ဟာ ဘယ်မှာပါလဲ ဘုရား" လို့ လာပြီးတော့ မေးတဲ့အချိန်အခါမှာ <em>"တေန သမယေန ထေရော နဝေါ ဟောတိ ပရိသန္တေ နိသိန္နော"</em>။</p> <p>တေန သမယေန ထိုအခါ၌၊ ထေရော မဟာသောဏမထေရ်မြတ်ကြီးသည်၊ နဝေါ ဝါအနုငယ်ဆုံးသော ရဟန်းတည်း ဟုတွာ ဖြစ်၍၊ ပရိသန္တေ ပရိသတ်၏ အစွန်းအဖျား၌၊ နိသိန္နော ထိုင်နေလျက်ရှိသည်၊ ဟောတိ ဖြစ်ပေ၏။ အဲဒီသူတို့ ဆုံမိတဲ့ရွာက ဆွမ်းစားဇရပ်မှာပေါ့နော်။ ဆွမ်းစားဇရပ်မှာ ရဟန်းတွေ စုပေါင်းပြီးတော့ ထိုင်နေလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ အားလုံးကို ခြုံပြီးကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မဟာသောဏမထေရ်က ဝါအငယ်ဆုံးဖြစ်တယ်၊ ဟိုးအစွန်ဆုံး နောက်ဆုံးပိတ် နေရာလေးမှာ ထိုင်နေရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေတယ်နော်။</p> <p>ဒါပေမယ့်လို့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒီဒကာမကြီးကလည်း "ကွာ... ငါ့ဆရာတော်ကြီးတွေကိုတော့ လာမမေးဘဲနဲ့ ဘယ်နှယ့် အငယ်လေးကိုမှ လာမေးရသလဲ" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ဖြစ်သလား၊ မဖြစ်ဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ အဲဒီစိတ် မမွေးရဘူး၊ မမွေးစေချင်လို့ ဘုန်းကြီး ပြောနေတာ။ သူက သူတော်ကောင်း ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ကံ၊ လေးစားထိုက်တဲ့ကံ၊ မြတ်နိုးထိုက်တဲ့ကံကို သူက ထူထောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူတော်ကောင်းတွေက ကံ ကံ၏အကျိုးကို နားလည်နေကြတယ်။ နားလည်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ၊ ထေရော ဟတ္ထံ ပသာရေတွာ "မဟာသောဏော နာမ ဧသော" လို့...။ ထေရော တိဿဘူတိ မထေရ်မြတ်ကြီးက ဘယ်ထေရ်လဲ၊ အဲဒီ သံဃာ့မထေရ်မှာ တိဿဘူတိမထေရ်က အကြီးဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် ထေရော တိဿဘူတိမထေရ်မြတ်ကြီးသည်၊ ဟတ္ထံ လက်တော်ကို၊ ပသာရေတွာ ဆန့်တန်းလျက်၊ "မဟာသောဏော နာမ ဧသော" မဟာသောဏအမည်ရှိသော ဤရဟန်းတော်သည်ကား ဤသူပါပေသည်၊ "ဥပါသိကာမကြီး... မဟာသောဏအမည်ရှိတဲ့ ရဟန်းတော်ဆိုတာ ဧသော ဤမထေရ်ပါပေသည်" လို့ ဤသို့ အာဟ မိန့်ကြားတော်မူလေသည်။ လက်ညှိုးလေး၊ လက်ကလေး ဆန့်တန်းပြီးတော့နော်၊ လက်ညှိုးလေးနဲ့ ထိုးပြီးတော့ "ဒကာမကြီး... မဟာသောဏအမည်ရှိတဲ့ မထေရ်ဆိုတာ အဲဒီမထေရ်ပဲ" ဆိုပြီးတော့ လက်ကလေးလှမ်းပြီးတော့ ထိုးပြလိုက်တယ်။</p> <h3>သပိတ်တော်ကို လှူဒါန်းခြင်း</h3> <p>ထိုးပြလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာလုပ်သလဲ။ <em>"ဥပါသကော တံ ဝန္ဒိတွာ ပတ္တံ ဂဏှာတိ"</em>။ ဥပါသကော ဒါယကာကြီးသည်၊ တံ ထိုမဟာသောဏမထေရ်ကို၊ ဝန္ဒိတွာ ရှိခိုး၍၊ ပတ္တံ သပိတ်တော်ကို၊ ဂဏှာတိ လှမ်းယူလေ၏။ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးကို ရှိခိုးပြီး တစ်ခါတည်း မဟာသောဏမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ကို အတင်းလှမ်းယူတယ်။ လှမ်းယူလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ထေရော နာဒေတိ၊ မဟာသောဏမထေရ်က မပေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိမိထက် ဝါကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ လေးစားထိုက်တဲ့၊ ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ အများကြီး ထိုင်နေကြတယ်။ ထိုင်နေတဲ့အခါကျတော့ တခြားပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာ ရိုသေမှု၊ အလေးဂရုပြုပြီးတော့ မိမိသပိတ်ကိုလည်း မိမိက မပေးဘဲ နေတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါကျတော့ ကံ ကံ၏အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ သံဃာ့မထေရ်ဖြစ်တဲ့ တိဿဘူတိမထေရ်က ဘာအမိန့်ရှိသလဲ။ "မဟာသောဏ... ယထာ နာမ ဒေဝတာ ပရိပဿန္တိ၊ ဧဝံ မယံ န ဇာနာမ"။ "မဟာသောဏ... နတ်တို့သည် သိမြင်ကြသကဲ့သို့ ငါတို့သည်လည်းပဲ မသိကြပါကုန်"။ ဒီနေရာမှာ မသိဘူးဆိုတာကတော့ အကြောင်းနှစ်ချက် ရှိပါတယ်၊ နှစ်မျိုးပြောနိုင်တယ်။ ဒီဒကာ၊ ဒကာမတွေရဲ့ စိတ်နေစေတနာကို သင်မသိသလို ငါတို့လည်း မသိပါဘူးလို့လည်း ပြောနိုင်တယ်။</p> <h3>ဘုန်းကံရှိသူတို့အတွက် နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့၏ စောင့်ရှောက်မှု</h3> <p>ဒီလို ဖြစ်ပေါ်လာကြတဲ့ အကြောင်းတရားကို သင်မသိသလိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူး၊ မသိကြပါဘူးလို့လည်း ပြောနိုင်ပါတယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေရဲ့ ယောနိသောမနသိကာရ ခေါ်တဲ့ နှလုံးသွင်း ဖြောင့်မှန်ပုံက ဘယ်လိုလဲဆိုရင် "ပုညဝန္တာနံ—ဘုန်းကံရှိကြကုန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက်၊ ဒေဝတာ—နတ်တို့သည်၊ ပရိပါစန္တိ—ချက်ပြုတ် စေကြပါကုန်၏" တဲ့။ ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ သူတော်ကောင်းများအတွက် နတ်တွေက ချက်ပြုတ်စေကြတယ်၊ ဒီထုံးတော့ ရှိတယ်ကွ။</p> <p>"သပ္ပိံ သဗ္ဗံ ဧဟိ—ဒီသပိတ်ကို ပေးလိုက်ပါ၊ သဗ္ဗဇာရီ—သီတင်းသုံးဖော်တို့အား ချီးမြှောက်ခြင်းကို ပြုတော်မူပါ၊ သင့်ရဲ့သပိတ် ပေးလိုက်ပါ၊ သီတင်းသုံးဖော်တို့ကို ချီးမြှောက်မှု ပြုတော်မူပါ" ဆိုပြီးတော့ သံဃာ့ထေရ်ကြီးက တိုက်တွန်းတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို မထေရ်ကြီးက တိုက်တွန်းသလဲလို့ မေးရင်လည်း မထေရ်ကြီးဟာ အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တယ်ထင်ပါတယ်နော်။ မထေရ်ကြီးက အဘိညာဉ်တွေ ရနေတယ်။ အဘိညာဉ်တွေ ရနေတဲ့အတွက် နည်းလမ်းမှန်၊ စနစ်မှန်ကို ပုံမှန်သိနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘုန်းကံကြောင့် နတ်တွေကနေ လူတွေကို အာဟာရတွေကို အချက်အပြုတ် ခိုင်းတယ်။ ဒီလို အချက်အပြုတ် ခိုင်းတဲ့အတွက်ကြောင့် လူတွေကလည်း မဟာသီဝမထေရ်ကို သိပ်ပြီး လှူချင်နေတယ်။ လှူလိုက်ရင် ဒီမဟာသီဝမထေရ်ကလည်း ဘာလုပ်မလဲ။ သူတစ်ပါးတည်း မစားပါဘူးနော်။ သူ့ဘုန်းကံက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာမှာ ဖြစ်တယ်။ သူ့ကို အမှီပြုပြီးတော့ နောင် သာသနာ အရှည်တည်လိမ့်မယ် ဆိုတာကိုလည်း မထေရ်ကြီးက မြော်မြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဘုန်းကံကြီးမားနေတဲ့ သူတော်ကောင်းများအတွက် နတ်တွေက အချက်အပြုတ် ခိုင်းတယ်။ အချက်အပြုတ် ခိုင်းတဲ့အတွက် "သင့်သပိတ်ကို ပေးလိုက်ပါ။ သီတင်းသုံးဖော်တို့ရဲ့ ဒုက္ခချုပ်မှုကို ပြုတော်မူပါ။ ဒီလို ခိုင်းလိုက်တယ်။ သီတင်းသုံးဖော်တွေကို ချီးမြှောက်ပါ" ဆိုတာက သူ့ရဲ့ ဘုန်းကံကို အမှီပြုပြီးတော့ သီတင်းသုံးဖော်တွေ ဒီအချိန်အခါမှာ စားဝတ်နေရေး တော်တော်လေး ခက်ခဲနေတဲ့အချိန်၊ ခုလို ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို အမှီပြုပြီးတော့ စားဝတ်နေရေးက ပြေလည်သွားမယ်ဆိုရင် သီတင်းသုံးဖော်တွေကို ချီးမြှောက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အဲဒီလို ချီးမြှောက်ပါဆိုပြီးတော့ အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။</p> <h3>မဟာသီဝမထေရ်၏ ဘုန်းကံနှင့် ဒါယကာတို့၏ သဒ္ဓါတရား</h3> <p>အဲဒီအခါမှာ ကျတော့မှ မဟာသီဝမထေရ်က သပိတ်ကို ပေးလိုက်တယ်။ သပိတ် ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ ကျတော့ ဥပါသကာ ဒါယကာကြီးက ဘာလုပ်သလဲ။ "မဟာဥပါသကော ပတ္တံ အာဒါယ နဝပက္ကန္န ပိဏ္ဍပါတ ပူရိတဝါ နဝဟတ္ထကံ အဓကံ ကတွာ အရဟိတဝါ ထေရဿ ဟတ္ထေ အပေသိ"။ မဟာဥပါသကာ—ဥပါသကာ ဒါယကာကြီးသည်၊ ပတ္တံ—သပိတ်ကို အာဒါယ—ယူဆောင်၍၊ ဂန္တွာ—သွား၍၊ အသပြာ တစ်ကျပ် ထိုက်တန်သော ပိဏ္ဍပါတ—ဆွမ်းဖြင့် ပူရိတဝါ—ပြည့်စုံစေ၍၊ နဝဟတ္ထကံ—အသစ် ကိုးတောင်၊ တစ်ဆယ်တောင် ရှိသော ပိတ်စကို အာဓာရကံ—သပိတ်အောက်က ခံစရာ ပြုလုပ်၍၊ အာဟရိတွာ—ဆောင်ယူခဲ့၍၊ ထေရဿ—မဟာသီဝမထေရ်၏၊ ဟတ္ထေ—လက်၌၊ အပေသိ—ကပ်လှူ ထားတော်မူခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဒကာကြီးကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ မဟာသီဝမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ကြီးကို ယူဆောင်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်က အသပြာ တစ်ကျပ် ထိုက်တန်တယ်ဆိုတာ ခုခေတ် တစ်ကျပ်ထက်တော့ တန်ဖိုး အများကြီး တန်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ အသပြာ တစ်ကျပ် ထိုက်တန်နေတဲ့ ဆွမ်းဖြင့် သပိတ်ထဲ အပြည့်ထည့်၊ ထည့်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါ ကျတော့မှ ကိုးတောင်လောက် ရှိတဲ့ ပိတ်စတစ်ခုကို သပိတ်ခံ ပြုလုပ်ပြီး အောက်က ခံပြီးတော့ မဟာသီဝမထေရ်ကို ဆက်ကပ်တယ်။ ဆက်ကပ်ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ "ဥပါသကာ တီဏိ ပတ္တသတေ ရေဝန္တု" အစရှိသဖြင့်၊ အခြား ဥပါသကာ ဒါယကာ တစ်ယောက်ကလည်းပဲ မထေရ်အား လှူဒါန်းပြန်တယ်။ ဤသို့လျှင် အဝတ်ပုဆိုး ခုနစ်ရာတို့ သည်လည်းကောင်း၊ ဆွမ်းခုနစ်ရာတို့ သည်လည်းကောင်း မဟာသီဝမထေရ်အားသာလျှင် အစဉ်အတိုင်း ပေးလှူကြလေကုန်ပြီ။</p> <h3>ကံ၏ အကျိုးပေး ကွာဟချက်နှင့် သုခါနုဂ္ဂဟ စိတ်ထား</h3> <p>စိတ်က သူတို့က ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုမှ လှူချင်တဲ့ စိတ်ထား ဖြစ်နေတယ်နော်။ ဒီဒကာ ဒကာမတွေကလည်း နည်းနည်းလေးမှ သနားပုံ မရဘူး၊ ဟောဒီ စိတ်ရှိလား။ မရှိပါဘူး၊ သူတော်ကောင်းတို့မှာ ဒီစိတ် မမွေးရဘူး။ ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ ဒကာ ဒကာမတွေကလည်း မဟာသီဝမထေရ်ကို လှူရလို့ သိပ်ပြီးတော့ ကြည်နူးနေကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဒီလို လှူချင်လာအောင် ကံတွေကို သူက ထူထောင်ခဲ့တယ်တဲ့။ "ကိုယ့်ကိုကျ မလှူဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ဆိုရင် ကိုယ့်ကို လှူဒါန်းနိုင်စေတတ်၊ လှူဒါန်းစေတတ်တဲ့ ကံမျိုးကို မိမိက မထူထောင်ခဲ့ဘူး။ လူလူချင်း ယှဉ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကွာဟချက် ရှိမလာဘူးလား။ ဒီကွာဟချက်ကို ဘယ်သူက ဖန်တီးပေးလဲ၊ ကံက ဖန်တီးပေးနေတယ်နော်။ ဘုန်းကံ ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ဘုန်းကံနည်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဒီနေရာမှာ ကွာဟချက် ရှိတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ မဟာသီဝမထေရ်ကိုပဲ လှူလိုက်တာ သပိတ်က အလုံး ခုနစ်ရာ၊ ပုဆိုးကလည်း ခုနစ်ရာ။ "နေပစေ၊ လင်းတစ်ယောက်တည်း စားပါစေ၊ ငါတို့မယူဘူး" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး သူတစ်ပါးမှာ ရှိလား။ မရှိပါဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ အဲဒီစိတ်လည်း မမွေးကောင်းဘူး၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ "ဪ... သူ့ဘုန်းကံကြောင့် ဒီလိုဖြစ်တာပဲ" ဆိုတဲ့ စိတ်မွေးရတယ်။ အဲဒီလို မွေးလိုက်တယ် ဆိုလို့ရှိရင် ကိုယ့်မှာလည်း ကုသိုလ်တရား မတိုးပွားဘူးလား။ တိုးပါတယ်။ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားတယ်။ ဘယ်လို တိုးပွားလဲ။ ဒီဥပါသကာတွေကို သူက လှူတယ်၊ သူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ်ထား ရှိတယ်။ အကုန်လုံး လှူပေးတယ်၊ လှူပေးတဲ့အတွက် အားလုံး ဘုန်းပေးရတယ် မဟုတ်လား။ ဘုန်းပေးရပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် "ထေရော ဘိက္ခုသံဃဿ ဝိဘဇိတွာ" မဟာသီဝမထေရ်က ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီဆွမ်းတွေ သံဃာအား လှူတယ်။ ဒီအဝတ်ပုဆိုးတွေ သံဃာအား လှူတယ်။ လှူပြီးတဲ့ အချိန်မှာ "အေး... လှူတဲ့ ငါ့ကို ကြည်ညိုတဲ့ ဒကာ ဒကာမတွေ ပေါများတာပဲ၊ ငါ ဒီနေရာ ဆက်နေရရင် ကောင်းမယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိလား။ မရှိဘူး။ ထပ်ပြီး ခရီးထွက်တယ်နော်။</p> <h3>မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်နှင့် မဟာဗောဓိပင်၏ ထူးခြားချက်</h3> <p>သူတော်ကောင်းတို့က မိမိတို့ရဲ့ ဘုန်းကံကို ယုံကြည်ကြတယ်၊ လေးစားကြတယ်။ လေးစားတဲ့အတွက် အစဉ်အတိုင်း ကိလေသာ ဇာတိကို ကျော်လွန်ပြီးတော့ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီး ရောက်ရှိသွားတယ်။ ဒီကျွန်းမှာ ထင်ရှားတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီး တစ်ခုနော်။ သံဃာ တစ်သောင်း နှစ်ထောင်ကျော် အထိ တစ်ချိန်က သီတင်းသုံးခဲ့ဖူးတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီး တစ်ခုပဲ။ တို့ တရုတ်ခရီးသည်များ ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါ လောက်မှာဆိုရင် သံဃာ ခုနစ်ထောင် လောက်အထိ ရှိနေသေးတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးပါ။ မဟာပဒုမမထေရ် အစရှိတဲ့ ရဟန္တာမထေရ် အစဉ်အဆက်တို့ သီတင်းသုံးသွားတော်မူတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးပဲ။</p> <p>အဲဒီကျောင်းတိုက်ကြီး ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မျက်မှောက် မဟာဗောဓိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဗောဓိပင်ကြီးတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဝါတွင်းက ဒီမှာ လာဝါဆိုသွားတဲ့ ဆရာတော် ဘုန်းတော်ကြီးတို့၊ သီရိလင်္ကာ ဘုန်းတော်ကြီးတို့က ဒီဗောဓိပင်အကြောင်း ပြောသွားသေးတယ်နော်။ မြတ်စွာဘုရား ဗောဓိမဏ္ဍိုင်က ဗောဓိပင်ကို အကိုင်းအခက် ယူပြီးတော့ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ မဟာဗောဓိပင် ဖြစ်ပါတယ်။ မဟာဗောဓိပင်က အပေါ်ကို အလွန်အမင်း မြင့်မတက်ဘဲ ဘေးဘက်ကို အကိုင်းအခက်တွေက ဖြာနေတဲ့အတွက် လေးလံတဲ့ အကိုင်းတွေကို ထောက်ထားရတယ်။</p> <p>အဲဒီ မဟာဗောဓိပင်ကြီးကို ဘုရားရှင်ကဲ့သို့ အမှတ်ထားပြီးတော့ ရှိခိုးတယ်။ မဟာဗောဓိ စေတီတော်ကြီးကိုလည်း ရိုရိုသေသေ ရှိခိုးတယ်။ ရိုရိုသေသေ ရှိခိုးနေတဲ့ ကုသိုလ် စေတနာတွေက တစ်ချိန် ပြန်ပြီး အကျိုးပေးမယ် ဆိုရင် မိမိကိုယ်ကို ရိုရိုသေသေ လေးစားစွာ ရှိခိုးပူဇော်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များစွာ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ သို့သော် ဒီလို မျှော်လင့်ရမယ်လို့ ဘုန်းကြီး မဆိုလိုပါဘူးနော်။ ရိုသေလေးစားစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးပြီဆိုရင် ဘယ်လို အကျိုးကို ပေးတတ်တယ် ဆိုတာ သဘောပေါက်စေချင်လို့ ပြောတာပါ။ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမဆို မိမိက ရိုသေခြင်း၊ လေးစားခြင်းသည် မိမိအတွက် အကျိုးရှိတယ် မဟုတ်လား။ အကျိုးရှိတယ်နော်။</p> <h3>ကာလသမ္ပတ္တိ နှင့် ကာလဝိပတ္တိတွင် ကံ၏ အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>မဟာစေတီတော်ကြီးကိုလည်း ရိုသေစွာဖြင့် ရှိခိုးတယ်။ ရှိခိုးပြီးတဲ့အခါ ထူပါရုံလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရပ်မှာ ရပ်တည်ပြီး သံဃာအပေါင်း ခြံရံပြီးတော့ တောင်တံခါးဖြင့် မြို့ထဲကို ဝင်တယ်။ အနုရာဓပုရမြို့လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ မြို့ထဲကို ဆွမ်းခံဝင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီမြို့တံခါးကနေပြီးတော့ ဝလျင်္ဂဏ ဇရပ်သို့ တိုင်အောင် အဲဒီကြားထဲမှာ ကျပ်ခြောက်ဆယ်တန် လောက်ရှိတဲ့ ဆွမ်းတွေကို ရရှိတယ်။ ကျပ်ခြောက်ဆယ်တန်ဟာ သိပ်မများဘူးလို့ ဒီလိုတော့ မယူစမ်းနဲ့။ အဲဒီခေတ်က တန်ဖိုးအနေနဲ့တော့ အများကြီး ပြတဲ့သဘော ရှိပါတယ်နော်။ အဲဒီကနေပြီးတော့မှ ရှေ့ဆက်ပြီး သွားလိုက်တာ "တတော ပဋ္ဌာယ ပဏ္ဏာကာရဿ ပမာဏံ နတ္ထိ"၊ တတော ပဋ္ဌာယ—ထိုနေရာမှ စ၍၊ သက္ကာရ ပူဇော်လိုက်ကြတာ မဟာသီဝ မထေရ်ကြီးကို ဘယ်လောက်ပူဇော်တယ် ဆိုတဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏကို ပြောပြမယ်ဆိုရင် အတိုင်းအတာ ပမာဏ မရှိတော့ဘူး။</p> <p>ပြီးတော့ အဋ္ဌကထာက ဒီနေရာမှာ ဘာမှတ်ချက် ပေးထားလဲ။ "ကာလဝိပတ္တိယံ မုက္ခဖလံ တစော ကုမုဒ္ဒဏ္ဍံ လိပိ သုလ္လဘာ၊ ကာလသမ္ပတ္တိယံ ဧဝရူပေါ မဟာလာဘော ဥပ္ပဇ္ဇတိ"။ ဤသို့လျှင် ကာလဝိပတ္တိ အခါ၌ သစ်သီးအခွံသည် လည်းကောင်း၊ ကြာရိုးသည် လည်းကောင်း ရခဲတဲ့ သဘောရှိ၏။ ကာလသမ္ပတ္တိ အခါ၌မူကား ဤသို့ သဘောရှိသော ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်သော လာဘ်လာဘသည် ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေပြီ။</p> <p>ကာလဝိပတ္တိနဲ့ သွားပြီး ကြုံကြိုက်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ သစ်သီး အခွံလေးသည်ပင် အလွန်ခဲယဉ်းတဲ့ အာဟာရတစ်ခု ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။ ကြာစွယ်၊ ကြာရိုးသည်လည်း အလွန်ရခဲတဲ့ အာဟာရတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ လာပြီး ကြုံကြိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အလွန်ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်တဲ့ များပြားတဲ့ လာဘ်လာဘကို ဖြစ်စေတယ် မဟုတ်လား။ ဖြစ်စေပါတယ်။</p> <p>လာဘ်လာဘ ပေါ်တာကို ပြောချင်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကံရဲ့ အကျိုးပေးပုံကို ပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပတ္တိဖြစ်ရင် အကျိုးပေးဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်တဲ့ ကံတွေသည် ကာလသမ္ပတ္တိ ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးကြတယ်။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီသမ္ပတ္တိ စိတ်ကလေးတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ပြုစုပျိုးထောင်တတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်နော်။ ကာလဝိပတ္တိမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရမယ် ဆိုရင် အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကံတွေက အကျိုးပေးပါဦးမလား။ မပေးတော့ဘူး။ ကာလသမ္ပတ္တိမှသာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရာ လမ်းကြီး ပွင့်မသွားဘူးလား။ ပွင့်သွားတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ဖွင့်ဆိုထားတာနော်။</p> <h3>ဝဋ္ဋကနိရောဓ သာမဏေငယ်၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် ဇွဲလုံ့လ</h3> <p>နောက်ထပ် ထုံးတစ်ခုကတော့ ဝဋ္ဋကနိရောဓ အကြောင်းမှာပဲ။ ဒီဝဋ္ဋကနိရောဓ မထေရ်ကတော့ သာမဏေဘဝမှာ အင်မတန် လိမ္မာရေးရှိတဲ့ ကိုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ တကယ့် သူတော်ကောင်းတွေပဲနော်။ ဒီလို သူတော်ကောင်းလေးတွေကို ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ကတော့ အင်မတန် ကြည်ညိုပါတယ်။ ဒီလို သူတော်ကောင်းမျိုးလေးတွေကို ကိုရင်ဘဝနဲ့ပဲ ဖြစ်စေ ဖူးတွေ့ရတာ စိတ်ထဲမှာ အင်မတန် ကြည်နူးတယ်။</p> <p>ပြီးတော့ ဒီဝဋ္ဋကနိရောဓ မထေရ်က သာမဏေဘဝတုန်းက ဘာဖြစ်သလဲ။ သူက ကိုရင်ဝတ်မှာပဲ ဗြဟ္မဏတိဿ ဘေးကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အငတ်ဘေးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကိုရင်လေးက ဘာလုပ်သလဲ။ သူ့ရဲ့ ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာနဲ့အတူ ပရသမုဒ္ဒရာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမုဒ္ဒရာ တစ်ဖက်က အိန္ဒိယဘက်သို့ လိုက်မသွားဘူး။ "သေချင်လည်း သေပါစေ" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိတာပါ။ "ဒီသီဟိုဠ်ကျွန်းမှာပဲ တို့ သာသနာပြုပြီး နေခဲ့မယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိတယ်။</p> <p>ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ သူတို့ ဘာလုပ်ကြသလဲ။ "မနုဿေ ဥပနိဿာယ ပစ္စန္တမုခေ ဝိဟရာမ—လူသားတို့ကို အမှီပြု၍ ပစ္စန္တရာဇ် အရပ်၌ နေထိုင်ကြပါကုန်စို့" ဤသို့ နှလုံးသွင်းပြီး ပစ္စန္တအရပ်သို့ ရှေးရှု၍ ခရီးဆက်သွားကြလေကုန်ပြီ။ တပည့်ငယ်လေးနဲ့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ နှစ်ပါးပေါ့။ "သိတတ်တဲ့ လူတွေကို အမှီပြုပြီးတော့ ပစ္စန္တအရပ်မှာ သွားနေကြမယ်ကွယ်" လို့ တိုင်ပင်ပြီးတော့ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက် ထွက်ခွာလာကြပြီ။</p> <p>သာမဏေကလည်း ဘာဖြစ်လဲ။ "သာမဏေရော သတ္တ အမတ္တာ အနာဟာရော ဟုတွာ ဧကသ္မိံ ဌာနေ ဒုက္ခိတော နိပဇ္ဇတိ"။ အခက်အခဲလေး ရှိတာပေါ့နော်။ ကံတွေ အကျိုးပေးပုံတွေ။ သာမဏေသည် ခုနစ်ရက်မျှ ကာလပတ်လုံး အစာအာဟာရ မရှိဘဲ ဖြစ်၍။ ကိုရင်လေး ဆွမ်း ဘယ်နှရက် မစားရသလဲ။ ခုနစ်ရက်။ သီလရှင်တွေ ဆွမ်းမစားရတာ ဘယ်နှရက် ရှိပြီလဲ။ ဟင်... မကွာဘူး၊ ဘုန်းကံကို စမ်းစစ်ကြည့်ပါ။ နှိုင်းဆကြည့်၊ နှိုင်းဆကြည့်နော်။</p> <h3>ထန်းပင်ပေါ်က သာမဏေနှင့် ဆရာတပည့်တို့၏ ခရီး</h3> <p>သာမဏေတော် သာမဏေသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် အစာအာဟာရ မရှိသဖြင့် အင်မတန် အားနည်းနေစဉ်မှာပဲ၊ ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်တဲ့အခါ ထန်းပင်တွေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ ထန်းသီးတွေက ရင့်ကျက်နေပြီး စားလို့ရနိုင်တဲ့ အခြေအနေရှိတာကို တွေ့တော့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကို "အရှင်ဘုရား၊ ဒီနေရာမှာ ခေတ္တလောက် စောင့်ဆိုင်းတော်မူပါဦး။ ရင့်ကျက်နေတဲ့ ထန်းသီးတွေကို တပည့်တော် အောက်ကို ကြွေကျအောင် ချမယ်ဘုရား" လို့ လျှောက်ထားခဲ့တယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်က သားသမီးလို စိတ်ထားရှိတဲ့အတွက် "သာမဏေ၊ မင်းက အခု အင်မတန် အားနည်းနေတယ်၊ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် သိမှာပါ။ ဒါကြောင့် ထန်းပင်ပေါ်ကို မတက်ပါနဲ့" လို့ တားရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုရင်လေးက "တပည့်တော် တက်ပါ့မယ်ဘုရား" ဆိုပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်ခိုင်မာမာနဲ့ လျှောက်ပြန်တယ်။ ခုနစ်ရက်လုံး ဘာမှမစားရပေမဲ့ ဆရာသမားအပေါ် ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ပြုချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်စွမ်းအားက အင်မတန် ကြီးမားနေတာပေါ့။</p> <h3>ထန်းပင်ပေါ်က အခက်အခဲနှင့် ကိုရင်လေး၏ ဉာဏ်</h3> <p>ကိုရင်လေးဟာ ဓားငယ်လေးကို ခါးမှာထိုးပြီး ထန်းပင်ပေါ် တက်သွားတယ်။ ထန်းခိုင်ကို ခုတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာပြန်တယ်။ ဓားက အရိုးကျွတ်ပြီး အောက်ကို ကျသွားရော။ လက်ထဲမှာ ဓားရိုးပဲ ကျန်တော့တာပေါ့။ အစာမစားရလို့ ပင်ပန်းနေတဲ့ကြားက ထန်းပင်ပေါ်မှာ ဒီလိုဖြစ်တော့ အောက်က မထေရ်မြတ်ကြီးက စဉ်းစားတယ်။ "ဒီကိုရင်ဟာ ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ တက်သွားရရှာတာ၊ အခု ဓားက ကျွတ်ကျသွားပြီ၊ သူ ဘာများ လုပ်မလဲ" ပေါ့။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီကိုရင်လေးက ဉာဏ်ရှိပြီး လိမ္မာကျွမ်းကျင်တဲ့သူပါ။ သူက ထန်းရွက်ကလေးတွေကို လက်နဲ့ခွဲ၊ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု လိပ်ပြီး ကြိုးလိုလုပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အောက်ကို လွှတ်ချပေးပြီး "အရှင်ဘုရား၊ ဒီကြိုးထိပ်မှာ ဓားလေးကို ဓားရိုးထဲ သွင်းပြီး ချိတ်ပေးလိုက်ပါ" လို့ လှမ်းလျှောက်တယ်။ ဆရာတော်ကလည်း ဓားကို သွင်းပေးလိုက်တော့မှ ကိုရင်လေးက ဓားပြန်ရပြီး ထန်းသီးတွေ ခုတ်ချနိုင်ခဲ့တာပါ။</p> <h3>ဆရာသမားကို ဦးစားပေးသော သာမဏေ၏ စိတ်ထား</h3> <p>ကိုရင်လေး အောက်ကို ပြန်ဆင်းလာတဲ့အခါမှာ မထေရ်မြတ်ကြီးက ကိုရင်လေး ဗိုက်ဆာနေရှာမှာပဲဆိုပြီး ထန်းသီးတွေကို ကြိုခွဲထားပေးတယ်။ "ကဲ... မင်း အင်မတန် အားနည်းနေပြီ၊ စားတော့" လို့ ပေးလိုက်တဲ့အခါ ကိုရင်လေးက "အရှင်ဘုရားတို့ မစားရသေးခင်မှာ တပည့်တော် ဘယ်တော့မှ မစားပါဘူးဘုရား" လို့ ပြန်လျှောက်တယ်။</p> <p>ခုနစ်ရက်လုံး အစာငတ်ထားတဲ့ကြားက သူတော်ကောင်းတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဆရာသမားကို ဦးစားပေးတာပါ။ မြတ်စွာဘုရား ဟောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒါနရဲ့ အကျိုးကို သိတဲ့သူဟာ နောက်ဆုံး ထမင်းလုပ်ကလေး ဖြစ်နေရင်တောင် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကို မပေးလှူဘဲ မစားဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးပေါ့။ အဲဒီနောက်မှ ဆရာတော်ရဲ့ သပိတ်ထဲကို ထန်းသီးတွေ ထည့်ပေးပြီးမှ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ခွဲပြီး စားသုံးကြတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ထန်းသီးရှိသလောက် ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်လုံး ရောင့်ရဲစွာနဲ့ သီတင်းသုံး နေထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။</p> <h3>ဘုရားရှင်အား ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းနှင့် ဝေယျာဝစ္စ</h3> <p>ထန်းသီးတွေ ကုန်သွားတဲ့အခါ ခရီးဆက်ကြပြန်တယ်။ သူတို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဒေသကို ရောက်တဲ့အခါ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကျောင်းပျက်ကလေး တစ်ကျောင်းကို တွေ့တယ်။ ကိုရင်လေးက အဲဒီကျောင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ဆရာတော်အတွက် နေရာထိုင်ခင်းတွေ ပြင်ဆင်ပေးပြီး ဝေယျာဝစ္စတွေကို တာဝန်ယူခဲ့တယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ ကိုရင်လေးက ဒီလိုဆင်ခြင်မိတယ်— "ငါဟာ သံသရာတစ်လျှောက်မှာ မပျက်စီးသင့်တဲ့ နေရာတွေမှာ ပျက်စီးခဲ့ရတဲ့ ဘဝတွေ အတိုင်းအတာမရှိ များပြားလှပြီ။ အခုလို ဘဝမျိုး ရနေတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဘုရားရှင်တို့အား ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း (ဝေယျာဝစ္စ) လုပ်ငန်းကို ငါ လုပ်တော့မယ်" လို့ နှလုံးသွင်းလိုက်တယ်။ သူက ဆွေမျိုးသားချင်းတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားရှင်နဲ့ သာသနာတော်အတွက်ပဲ အားစိုက်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ဒါနဲ့ စေတီရင်ပြင်တော်ပေါ် တက်ပြီး မျက်စိရွယ်တွေ၊ သစ်ရွက်ခြောက်တွေ မရှိအောင် အပင်ပန်းခံပြီး သန့်ရှင်းရေးတွေ ပြုလုပ်နေပါတော့တယ်။</p> <h3>ဆရာတပည့်နှစ်ပါး၏ ခက်ခဲသော ခရီးစဉ်နှင့် စေတီရင်ပြင် သန့်ရှင်းရေး</h3> <p>ဒါပေမဲ့လို့ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်က မြို့ပြည်ကုန်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဒီရွာလေးကို သူတို့က ခရီးဆက်လာကြတယ်။ ခရီးဆက်လာလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း အဲဒီထန်းသီးစားနေရတဲ့ နေရာဌာနနဲ့ ဒီရွာက ခုနစ်ရက်လောက် လာခဲ့ရတယ်။ ခုနစ်ရက်လောက် ခရီးဖြတ်လာခဲ့ရတဲ့ အခါကျတော့ သူတို့ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အစာအာဟာရ မရှိကြဘူး။ မရှိကြတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆရာတပည့်တွေ ဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကျောင်းတွေ ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ တုန်တုန်ချိချိကြီး ဖြစ်နေကြတယ်။ အသားတွေ တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်ကုန်ပြီ။</p></p> <p>အဲဒီလို အသားတွေ တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ စေတီရင်ပြင်ပေါ်မှာ တက်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ စေတီရင်ပြင်မှာက သန့်ရှင်းရေးတွေ မပြုလုပ်နိုင်တာက ကြာပြီ။ မြက်ပင်၊ နွယ်ပင်တွေကလည်း သိပ်ပေါ်နေပြီ။ ပေါ်နေတဲ့အတွက် ခြုံပုတ်တွေကလည်း သိပ်များနေတယ်။ များနေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မိမိအသားတွေကလည်း တုန်နေတော့ ဒီစေတီရင်ပြင်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ မြက်တွေ၊ ခြုံပုတ်တွေ၊ သစ်ရွက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အသားတွေက တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်လာတဲ့အတွက် ဘာလုပ်သလဲ။</p> <blockquote><em>နိပဇ္ဇိတွာဝ တိဏာနိ ဥဒ္ဓရတိ။</em></blockquote> <p>စေတီရင်ပြင်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဒီမြက်တွေ၊ သစ်ရွက်တွေ၊ နွယ်တွေကို သူက အိပ်လျက်ကလေးနဲ့ နှုတ်နေတယ်။ နှုတ်နေတဲ့ အချိန်ကျတော့ တချို့တချို့ လူတွေက၊ ခုနက သူနေတဲ့ ရွာမှာ တည်ရှိနေတဲ့ လူသားတွေက တောထဲကို လှည့်လည်ကြတယ်။ တောထဲ လှည့်လည်ကြတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ကလည်း ကံကောင်းချင်တော့ပေါ့လေ၊ စားရန်ကြုံတော့ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲတယ်ဆိုတဲ့ အဆိုအတိုင်း ကြုံလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူတို့က ရအောင်တော်ကြတယ်။</p> <h3>တောလိုက်ဒကာများနှင့် ကိုရင်လေးတို့ ဆုံတွေ့ခြင်း</h3> <p>ရအောင်လေ၊ ရောက်လာတဲ့ အခါကျတော့ ထင်းတွေကို၊ ရင့်ကျက်နေတဲ့ သစ်ရွက်တွေကို စားဖို့သောက်ဖို့ရန် ပေါ့လေ၊ တောထဲမှာ ရရှိတဲ့ သစ်ရွက်ကလေးတွေ ခူးပြီးတော့ ပြန်လာကြတယ်။ ပြန်လာနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခြုံပုတ်က လှုပ်လှုပ်တုတ် လှုပ်လှုပ်တုတ် ဖြစ်နေတယ်။ ကိုရင်က တုံးလုံးလှဲပြီးတော့ မြက်တွေကို နှုတ်နေတာကိုး။ မြက်တွေ၊ နွယ်တွေကို တုံးလုံးလှဲပြီး နှုတ်နေတော့ အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လူကို မမြင်ရဘူး။ ခြုံပုတ်ကလေး လှုပ်တော့ လှုပ်လို့ပဲ မြင်တော့ ဘာလို့ ထင်လဲ။ "နိဂေါနုခေါ - အေး၊ သြော်... ဒီနေရာမှာ လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ်နဲ့ကတော့ ဧကန် သားသမီး (တိရစ္ဆာန်) နဲ့ တူတယ်" ဟော... သူတို့က ဒီလို စဉ်းစားတယ်။</p></p> <p>အဲဒီလို စဉ်းစားပြီးတဲ့ အခါကျတော့ ရှေ့ဆက်ပြီး လာကြည့်လိုက်တော့ ဘာတွေ့လဲ။ ကိုရင်လေးကို တွေ့တယ်။ ကိုရင်လေးကို တွေ့တဲ့ အခါကျတော့ "ကိုရင်၊ ကိုရင် ဘာတွေများ လုပ်နေသလဲ" မေးကြတယ်။ မေးကြတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ "အေး... မြက်ကလေးတွေကို ငါ အိပ်လျက်ပဲ နှုတ်နေတယ်ကွယ်" ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ ကိုရင်လေးက အမိန့်ရှိတယ်။ အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒကာကြီးတွေကလည်း ဆက်ပြီး လျှောက်ထားပါတယ်။ "အရှင်ဘုရား၊ ဒီနေရာမှာ တစ်ခြား တစ်စုံတစ်ယောက်သော ရဟန်းတော်များ ရှိနေပါသေးသလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါကျတော့မှ "အေး... ငါ့ရဲ့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကတော့ ကျောင်းအတွင်း တိုက်ခန်းအတွင်းမှာ ရှိနေတယ်" ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ပြန်ပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။</p> <h3>ဒကာများမှ ပျားရည်နှင့် မုန့်များ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းခြင်း</h3> <p>အဲဒီလို လျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဒီဥပသကာ ဒကာတွေက ဘာပြောသလဲ။</p></p> <blockquote><em>မဟာထေရဿ မဓုပိဏ္ဍိကာ သာမဏေရဿ စ မဓုပိဏ္ဍိကာ အတ္တနော ဝါသဋ္ဌာနံ အာစိက္ခိတွာ မယံ သပ္ပိကရဏတ္ထာယ ဂစ္ဆာမ၊ ဧတံ မဟာထေရံ ဝါစေယျာသိ အာရာဓိတွာ အာဂစ္ဆန္တု။</em></blockquote> <p>"မဟာထေရဿ - မထေရ်မြတ်ကြီးအား ဝါ (သို့မဟုတ်) ပေးလှူပါ၏။ အရှင်ဘုရား၊ မထေရ်မြတ်ကြီးအား ပေးလှူပြီး၍ ခဲစတော်မူပါ။" ရုပ်ကလေး (ပျားရည်မုန့်) ကို ပေးတယ်။ ပေးတဲ့ အချိန်မှာ ဘာလုပ်သလဲ။ မထေရ်မြတ်ကြီးကိုလည်း လှူပြီးတော့ "အရှင်ဘုရား၊ ဘုဉ်းပေးတော်မူပါ" ဆိုပြီးတော့၊ "သာမဏေရဿ - သာမဏေအားလည်း မဓုပိဏ္ဍိကာကို ပေးလှူပြီး၍" မိမိတို့ရဲ့ နေထိုင်ရာ အရပ်ကိုလည်း သေချာ လျှောက်ထားသွားတယ်။ "တပည့်တော်တို့သည် သပ္ပိ (ထောပတ်) ချက်ခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို ပြုကုန်လျက် မိမိတို့နေရာကို သွားကြပါကုန်အံ့။ လမ်းမှာ အရှင်ဘုရားတို့ လာတဲ့အခါ မှတ်မိအောင် တပည့်တော်တို့ လမ်းမှာ သစ်ခက်တွေ ချိုးသွားမယ်ဘုရား။ အဲဒီ သစ်ခက်တို့ အမှတ်အသားအတိုင်း အရှင်မြတ်တို့သည် ကြွလာတော်မူပါ"</p> <p>အဲဒီ သစ်ကလေးတွေ ချိုးပြီး ချသွားတဲ့ လမ်းအတိုင်း အရှင်ဘုရား ဆရာတပည့် နှစ်ပါး ကြွလာတော်မူကြပါဆိုပြီး ပြောဆိုပြီးတော့ လူတွေက သွားကြတယ်။ ကိုရင်လေးကလည်း ပြန်ဆိုလို့ ရလာပြီ။ ပျားရည်မုန့်တွေလည်း ပါလာတယ်ပေါ့။ အဲဒီတော့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျောင်းတံခါး အပြင်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘာလျှောက်သလဲ။ "ဝန္ဒာမိ ဘန္တေ၊ ဘန္တေ - အရှင်ဘုရား၊ ရှိခိုးပါ၏။" သူတို့ လျှောက်ထားပုံ ယဉ်ကျေးမှုလေးပေါ့။ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ရှိခိုးပါတယ်" ဆရာတော်ကြီးက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ရှိခိုးပါတယ်" တဲ့၊ သူတို့က လျှောက်ထားတယ်။ ယဉ်ကျေးမှုပဲနော်။</p> <h3>မထေရ်မြတ်ကြီး၏ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် တံခါးဖွင့်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီတော့ "ဝန္ဒာမိ ဘန္တေ - အရှင်ဘုရား၊ အဟံ - တပည့်တော်သည်၊ ဝန္ဒာမိ - ရှိခိုးပါ၏။" အဲဒီတော့ မထေရ်က ဘာပြန်အမိန့်ရှိလဲ။</p></p> <blockquote><em>ကဿ သာမဏေရဿ ပရိသာသ နတ္ထိ၊ အနုတ္တမံ အာဂတော၊ ဘတ္တံ သိတုံ ဝတ္တတိ။</em></blockquote> <p>မထေရ်ကြီးဘက်က နည်းနည်းလေး အထင်လွဲသွားတယ်။ မထေရ်ကြီးက စဉ်းစားတယ်။ "ကိုရင်ကတော့ သိပ်ဆာလောင် မွတ်သိပ်တဲ့အတွက် ဝမ်းမီးတွေ လောင်နေပြီ။ ဝမ်းမီးလောင်ပြီး နှိပ်စက်ခံနေရတဲ့အတွက် ငါ့ထံ လာတာ ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်" လို့ ဒီလို နှလုံးသွင်းပြီးတော့ မထေရ်ကြီးကလည်း တံခါး မဖွင့်ပေးဘဲနဲ့ တိတ်တိတ်ပဲ နေလိုက်တယ်။ အဲဒီလို နေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကိုရင်လေးကလည်း ဘာလုပ်သလဲ။ "ပုန ဝန္ဒာမိ ဘန္တေ" - နောက်ထပ် တစ်ဖန်လည်းပဲ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ရှိခိုးပါတယ်" ဆိုပြီး ပြန်ပြီး လျှောက်ထားပြန်တယ်။</p> <p>အဲဒီအခါကျတော့ မထေရ်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ။ "ကိုရင်... သင်ဟာ ဘာကြောင့် အားနည်းနေတဲ့ ရဟန်းတော်တွေကို ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ အိပ်စက်ဖို့ရန်အတွက် အခွင့်မပေးလေသနည်း" လို့ ပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိတယ်။ "ဒွါရံ ဝိဝရိတုံ ဝတ္တတိ - အရှင်ဘုရား၊ တံခါးဖွင့်ခြင်းငှာ လျောက်ပတ်ပါလိမ့်မယ်" လို့ ကိုရင်က ပြန်လျှောက်တယ်။ အဲဒီအခါကျတော့မှ မထေရ်မြတ်ကြီးက တံခါးဖွင့်တယ်။ တံခါးဖွင့်ပြီးတဲ့အခါ သာမဏေရဲ့ လက်ထဲမှာ မြင်လိုက်တော့ "သင့် ဘာတွေများ ရလာလို့လဲ" ဆိုပြီး မေးကြည့်တယ်။</p> <p>"အရှင်ဘုရား၊ ဒကာတို့က လူဒါယကာတို့က မဓုပိဏ္ဍိကာ ပေးလှူလိုက်ကြပါပြီ။ ဘုဉ်းပေးသုံးဆောင်ဖို့ လျောက်ပတ်ပါတယ် ဘုရား" ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ "ဒီအတိုင်း စားမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းလိမ့်မယ်နဲ့ တူတယ်ကွယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အစာအာဟာရ ပြတ်နေတာ ကြာလို့ရှိရင် အခုလို အတုံးအခဲတွေကို ခပ်မြန်မြန် စားလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ အစာမကြေတဲ့ ရောဂါမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အဖျော်ယမကာ (ပါနက) ပြုလုပ်ပြီး တို့ သောက်သုံးကြပါကုန်စို့" ဖျော်ရည်လေး လုပ်ပြီး သောက်ရင်တော့ တော်မယ်နဲ့ တူတယ်လို့ အမိန့်ရှိတယ်။ ကိုရင်လေးကလည်း လိမ္မာတဲ့ ကိုရင် ဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆောင်ရွက်တယ်။ ပြီးတော့ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် မမေးရဘဲနဲ့ ဒကာတွေက သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ နေတယ်ဆိုတာကို ပြောပြသွားပါတယ်" ဆိုပြီး ပြန်လျှောက်ထားတယ်။</p> <h3>ရွာနီးကျောင်းကို ရှောင်ကြဉ်သော ကိုရင်လေး၏ အာရညကင်ဓုတင်</h3> <p>အဲဒီတော့ မထေရ်ကြီးက "အားနည်းနည်း ရှိသွားပြီ။ မနက်ဖြန် ဆွမ်းခံကြွတဲ့ အခါကျမှ သွားကြရင် နှစ်ယောက်လုံး ပင်ပန်းကြလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ညမှာတင် သွားကြပါကုန်စို့။ မနက်စောစောမှ သွားမယ်ဆိုရင် ဒီရှိနေတဲ့ အားလေးကလည်း ထပ်ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အားရှိနေတုန်း သွားကြရအောင်" လို့ အမိန့်ရှိတယ်။ အဲဒီလို အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်သင်္ကန်းယူပြီး နှစ်ပါး ထွက်ကြပြန်ပြီ။ ထွက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ ခရီးဆက်လိုက်တာ၊ ခုနက ပျားရည်လှူတဲ့ လူသားတွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာနဲ့ မနီးမဝေး တစ်နေရာမှာ ရောက်တော့ အဲဒီနေရာမှာ အိပ်စက်ကြတယ်။ ခန့်မှန်းကြည့်ရတော့ ဒီနေရာမှာ ကျောင်းရှိပုံမရပါဘူး။ တောထဲမှာပဲ ဆရာတပည့် နှစ်ပါး ဖြစ်သလို အိပ်စက်ပုံ ရတယ်။</p></p> <p>အဲဒီတော့ ကိုရင်လေးက ညအခါကျတော့ စဉ်းစားပြီ။ "ငါ ရှင်သာမဏေ ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါ ကာလက စပြီးတော့ ရွာနီးကျောင်းတွေမှာ တစ်ခါမှ အရုဏ်မတက်ခဲ့ဖူးဘူး။" သူက အရုဏ်တက်တဲ့အခါ အမြဲတမ်း ဓုတင်ဆောင်ပါတယ်။ အနီးဆုံး အိမ်ကနေ တိုင်းလိုက်လို့ရှိရင် ကုလိတ္တ (ဥသဘ) ၅၀၀ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလံ ၅၀၀ အနည်းဆုံး ကွာရမယ်။ အဲဒီနေရာကို အရညကင်ဓုတင် ဆောက်တည်တဲ့ နေရာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီကိုရင်က ကိုရင်ဆိုပေမဲ့လို့ ရှင်သာမဏေ ဖြစ်တဲ့နေ့ကစပြီးတော့ အဲဒီ အရညကင်ဓုတင်ကို တစ်ခါမှ သူ မဖျက်ခဲ့ဖူးဘူး။ ရွာနီးနေရာမှာ အရုဏ် ဘယ်တော့မှ မတက်ဘူး။ ရွာနဲ့ ဝေးကွာတဲ့ အလံ ၅၀၀ ကျော် လွန်တဲ့ နေရာမှာသာလျှင် အမြဲတမ်း အရုဏ်တက်တယ်။</p> <p>အဲဒီအခါကျတော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ သပိတ်ကို ယူဆောင်ပြီးတော့ အရုဏ်တက်တဲ့အချိန် စောင့်ဆိုင်းဖို့အတွက် တောအတွင်းသို့ ကြွသွားတော်မူခဲ့လေပြီ။ တောထဲ ဝင်သွားပြီ။ မထေရ်ကြီးကလည်း သာမဏေ အိပ်တဲ့နေရာ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မတွေ့တော့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ပူသွားပြီ။ "မနုဿဂေဟိ - လူတွေရဲ့ အိမ်တွေနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ ဘေးရန် ရှိနိုင်တယ်" ဆိုပြီးတော့...</p> 7gl3uz3chcj1r0c3wqi6gmdc6259kdo 0 6259 21894 2026-04-15T17:50:58Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၅..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21894 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-36 <h3>ရှင်သာမဏေလေးနှင့် မထေရ်ကြီး၏ တောတွင်းအဖြစ်အပျက်</h3> <p>အဲဒီတော့ ညက ဝတ္တပနိကောဓဇာတ်၊ ဝတ္တပတ်က အနိတမထေရ်အလောင်းအလျာဖြစ်တဲ့ အမျိုးကောင်းသား ရှင်သာမဏေလေး တောထဲမှာ သွားပြီး အလုပ်အကျွေးပြုတဲ့ (အာရုံတက်တဲ့) အပိုင်း ရောက်ပြီ။ နောက်တော့ ဝေယျာဝစ္စလုပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က မထေရ်ကြီးက "ဘယ်လိုဖြစ်သလဲ ရှင်သာမဏေကြီး" ဆိုပြီး တရားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ရှင်သာမဏေကို မတွေ့တော့ဘူး။ အဲဒီမှာ စိတ်ထဲ နည်းနည်းလေးတော့ ကြောင့်ကြမှုတွေ ဖြစ်တယ်။ ကြောင့်ကြမှုဖြစ်တယ်လို့သာ ပြောတာပေါ့နော်၊ ပူပန်တဲ့ ဒေါမနဿတရား ထင်ရှားဖြစ်သွားတယ်လို့တော့ မပြောပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်တဲ့ကြောင့်ကြမှုသည် ဒေါသနဲ့ယှဉ်တဲ့ ကြောင့်ကြမှုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မထေရ်ကြီးက အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်နေပါပြီ ထိုအချိန်မှာနော်။ မထေရ်ကြီးကိုယ်တိုင်က အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် အနာဂါမ်သူတော်ကောင်းကို အမှီပြု ကပ်ရပ်နေရတဲ့ ရှင်သာမဏေအတွက် "ကလျာဏမိတ္တ" လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ ပါဠိလို "နိဿယသမ္ပန္န" လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း အဆက်အသွယ် ပထမတန်းစား ပြည့်စုံနေပါတယ်။</p> <h3>မထေရ်ကြီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လူရိုင်းများအကြောင်း</h3> <p>ဒီတော့ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မတွေ့တော့ မထေရ်ကြီးက ဘယ်လိုစဉ်းစားသလဲ။ "မနုဿခါဒကာ ဟိ သေပိဿန္တိ"၊ လူသားကို စားကြကုန်သော သူတို့သည် ဖမ်းဆီးသွားပြီ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်၊ "လူသားကို စားတတ်တဲ့သူတွေက ဖမ်းသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လို့ ဒီလို စိတ်ထဲ စဉ်းစားတယ်။ ဒီနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ လောကဒကာကြီးတစ်ဦးက လျှောက်ဖူးတယ်။ ဒီလူသားစားတဲ့ လူရိုင်းတွေဆိုတာကတော့ ရှေ့မှာလည်း ရှိခဲ့သလို၊ အခုခေတ်မှာလည်း ရှိလိမ့်မယ်လို့တော့ မျှော်လင့်ရပါတယ်။ သစ်သီး၊ သစ်ဖု၊ သစ်ဥ သေရည်သောက်ပြီး စားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကြတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ် နှစ်စားမှာ တစ်မျိုးက သားငါးစားတယ်၊ တစ်မျိုးက သားငါးမစားဘူး၊ သစ်ဖုသစ်ဥပဲ စားတယ်။ ရေခဲပြင်မှာပဲ နေတယ်။ တစ်ဦးတည်းကတော့ ဟိမဝန္တာ ရေခဲပြင်မှာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ၊ သူတို့က သစ်ဖုသစ်ဥပဲ စားပြီးတော့ အသက်ရှည်ကြတယ်။ အဲဒီမှာပဲ နေတယ်။ "ဘယ်လောက်အထိ အသက်ရှင်လဲ" လို့ မေးရင် သူတို့ အသက်တစ်ရာကျော်အထိ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိတယ်တဲ့။ တစ်ဖက်က ဟိုလူပူလေးတွေဖြစ်တဲ့ ပနလူမျိုးတွေကျတော့ သူတို့ ရေခဲပြင်မှာနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အသားတွေ ငါးတွေ ရှာဖွေစားသောက်ကြတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ သက်တမ်းကို ကြည့်လိုက်ရင် နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အင်မတန်နည်းတယ်လို့ အကျိုးရှိတယ်နော်။ ဒီတော့ သစ်သီးသစ်ဥတွေဟာ သတ္တဝါတွေအတွက် အသက်ရှည်ဖို့ တစ်ခုတော့ ဖြစ်ပါတယ်။ နော်၊ ဒီနေရာမှာ လူသားတွေကို စားတတ်တဲ့ လူတွေက ဖမ်းယူပြီး ဒီကိုယ်ရင်လေးကို စားတာတော့ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထေရ်ကြီးက မိမိစိတ်ထဲမှာ ကြံစည်မိတယ်။</p> <h3>ရှင်သာမဏေလေး ပြန်လာခြင်းနှင့် ဝတ္တရားကျေပွန်မှု</h3> <p>ကြံစည်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သာမဏေလေးက ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲ။ သာမဏေလေးက "အရဟိတော"၊ အရုဏ်အလွန်ကို တက်စေပြီး၍ သပိတ်ဖြင့် ရေကိုလည်းကောင်း၊ ဒါရုတတ္တံ (ထင်း) ကိုလည်းကောင်း ယူခဲ့ပြီးတော့ ပြန်လာခဲ့လေပြီ။ ကိုယ်ရင်လေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သပိတ်နဲ့ ရေတွေ သယ်ဆောင်လာပြီးတော့ ဆရာသမား သုံးဆောင်ဖို့ရာအတွက်၊ နည်းနည်းစောစော မျက်နှာသစ်ဖို့၊ သုံးဆောင်ဖို့ရန်အတွက်လည်း ထင်းတွေ ယူဆောင်ပြီးတော့ လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ခါကျမှ မထေရ်ကြီးကလည်း "ကိုယ်ရင်၊ မင်းဘယ်သွားနေလဲကွယ်" လို့ မေးတယ်။ "ငါတို့လို အသက်အရွယ်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သင်ဟာ တောင်တောင်အီအီ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်အောင် လုပ်တာလား" လို့ ဒီလို မိန့်ရှိတယ်။ စိတ်ဆင်းရဲမှု ဖြစ်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူးနော်။ "လူသားစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီကိုယ်ရင်ကို စားလေသလား" စသည်ဖြင့် ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုလေးတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေအောင် သင် ပြုလုပ်နေတာကိုး။ ပြီးတော့ ဘာပြောလဲ၊ "ဒဏ္ဍကမ္မံ အာဟရာမိ"၊ ဒဏ်ထမ်းခြင်းအမှုကို ဆောင်ပေတော့။ ကိုယ်ရင်တွေက ဆရာသမားကို ပန်ကြားပြီးမှ သွားရတဲ့ ထုံးစံရှိပါတယ်။ ဒါကတော့ အထူးသဖြင့် ရွာတွင်းသွားတဲ့အပိုင်း၊ ကျောင်းအပြင်ထွက်တဲ့အပိုင်းမှာ ပန်ကြားပြီးမှ ရွာတွင်းသွားခွင့်ရှိတယ်၊ ကျောင်းဝင်းအပြင်ထွက်ခွင့် ရှိတယ်။ အခုဟာက ကျောင်းဝင်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ တောထဲ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရှင်သာမဏေက ဆရာသမားကိုလည်း မပန်ကြားရဲဘူး။ မပန်ကြားဘဲနဲ့ သူက ရွာနဲ့နီးတဲ့နေရာမှာ အရုဏ်တက်တဲ့ အလေ့အကျင့် မရှိခဲ့ဘူး။ မရှိတော့ ရွာနဲ့ဝေးကွာတဲ့ အလံ ၅၀၀ လောက် ဝေးကွာတဲ့ နေရာမှာ၊ တောထဲမှာ သွားပြီး သူက အရုဏ်တက်တယ်။</p> <h3>သူတော်ကောင်းတို့၏ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ထား</h3> <p>အရုဏ်တက်ပြီး ပြန်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ခုနက ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတော်ကြီးက "အသက်အရွယ်ကြီးတဲ့ ငါတို့လို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သင်ဟာ တောင်တောင်အီအီ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ၊ သင် ဒဏ်ထမ်းရမယ်" ဆိုပြီးတော့ စကားမိန့်ရှိတယ်။ ခုဒီ "ဒဏ်" ဆိုတာ ဘုန်းကြီးက ထမ်းရမယ်၊ ဒီဒဏ်ပေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲဟင်။ အဲဒါပဲ၊ သူက ကိုယ်ရင်လေးရဲ့ စိတ်ထားပေါ့။ သူတော်ကောင်းများဟာ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါကတည်းက ကြည်ညိုကောင်းတဲ့ စိတ်ထားလေးရှိတယ်။ ကိုယ်ရင်လေးက ဘယ်လိုပြောလဲ၊ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် မဆောင်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြောတာ မရှိဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ထားက ဆရာသမား ပြောလိုက်ဆိုတာနဲ့ ပြုဖို့ပဲ၊ ဘာမှ တစ်ခွန်းပြန်ပြောနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဆရာတော်က "မင်း ဒဏ်ထမ်းရမယ်" ဆိုရင် "ဒီပုံစံမျိုးပဲ ရှိလား" ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က အမြဲတမ်း ဖြောင့်ထားတယ်၊ မကောက်ထားဘူး။ နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးက ကောက်လိုက်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဦးစလုံး ကောက်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်အဆင်ပြေပါဦးမလား၊ မပြေတော့ဘူး။ တစ်ဦးက ဖြောင့်ထားမယ်၊ တစ်ဦးက ကောက်မယ်ဆိုရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး၊ သိပ်မသိသာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ဦးလုံး ကောက်နေပြီဆိုရင်တော့ ညှိစရာအကြောင်း ရှိမလား၊ မရှိတော့ဘူး။ ဒီမှာ သူတော်ကောင်းတွေ သိပ်ဖြောင့်ကြတယ်။ အခု "မင်း ဒဏ်ထမ်းရမယ်" လို့ ဆရာတော်ဘက်ကနေ မိန့်ရှိလိုက်တယ်၊ ဆရာတော်ဘက်က မိန့်ရှိတဲ့ အပိုင်းလေးမှာလည်း တပည့်ဘက်က ဘာပြောလဲ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ဒဏ်ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်ဘုရား" တဲ့။ ဒါက တပည့်ဘက်က ရှောင်စောင်း (လိုက်နာ) တဲ့ပုံပဲ။ ဒီဘက်ကနေ ပြန်ပြီး ဖြောင့်ချက်ပေးတဲ့ အပိုင်းတွေ နောက်ပိုင်း လာလိမ့်မယ်နော်။</p> <h3>ဆွမ်းခံကြွခြင်းနှင့် ဒကာ၊ ဒကာမများ၏ လှူဒါန်းမှု</h3> <p>ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ "ထေရော မုခံ ဓောဝိတွာ"၊ မထေရ်ကြီးသည် ခံတွင်းကို ဆေးကြောပြီး၍၊ မျက်နှာသစ်ပြီး၍ သင်္ကန်းကို ရုံတော်မူခဲ့လေသည်။ ကိုယ်ရင်လေး ဆပ်ကပ်တဲ့ ထင်းတွေ၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ ယူဆောင်လာတဲ့ ရေတွေနဲ့ မျက်နှာသစ်၊ သင်္ကန်းရုံပြီးတော့ ဆရာတပည့် နှစ်ပါးတို့ ဘာလုပ်ကြသလဲ။ "မနုဿာနံ ဝသနဋ္ဌာနံ အဂါမံ"၊ ဆရာတပည့် နှစ်ပါးတို့သည် လူတို့၏ နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ဆွမ်းခံကြွတော်မူကြလေကုန်ပြီ။ ဆွမ်းခံဝင်သွားကြပြီ။ ဆွမ်းခံဝင်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက ဘာလုပ်သလဲ။ "မနုဿာပိ ပရိဘောဂံ ကမ္မူလဖလံ အဒံသု"၊ လူတို့ကလည်း မိမိတို့ သုံးဆောင်အပ်သော သစ်ဥသစ်ဖု၊ သစ်သီး၊ သစ်ရွက်တို့ကို လှူဒါန်းကြလေကုန်ပြီ။ ဒကာ၊ ဒကာမတွေ လှူတဲ့ပစ္စည်း ကြည့်လိုက်နော်၊ ဘာတွေပါလဲ။ ကမ္မူလ (သစ်ဥ)၊ မြောက်ဥတို့လို သစ်ဥတွေပါတယ်၊ အမြစ်တွေပါတယ်၊ အသီးတွေပါတယ်၊ သစ်ရွက်တွေပါတယ်။ ဝဿ (ဆန်ရေ) များ ပါလားဟင်၊ မပါဘူး။ အဲဒီတော့ ဒီတောတွင်းမှာ သစ်ဖုကလေးတွေ၊ သစ်သီးဝလံလေးတွေ၊ သစ်ရွက်ကလေးတွေ လှူဒါန်းကြတယ်။ "ဒီလို လှူရကောင်းလား" ဆိုတဲ့ စိတ်ကော ရှိလား၊ မရှိဘူး။ ဒီလောက်ဟာလေး ဒီအချိန်မှာ ရတာပဲ အင်မတန် သူတို့အပေါ် ဝမ်းသာနေပါပြီ။</p> <h3>အကြောင်းစုံကို သိမြင်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း</h3> <p>ကဲ၊ ရလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်ကြလဲ။ မထေရ်ကြီးသည်လည်း ဆွမ်းဘုန်းပေးသုံးဆောင်တော်မူပြီး၍ ကျောင်းသို့ ပြန်ကြွတော်မူခဲ့လေပြီ။ ကျောင်းရောက်တဲ့ အချိန်မှာ ရှင်သာမဏေလေးက ဘာပြောသလဲ။ ရေကို သူက ပထမ ထမ်းလိုက်တယ်။ ရေတွေ သယ်ဆောင်လာပြီးတဲ့အခါ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ဆေးကြောပေးပါ့မယ်ဘုရား" ဆိုပြီး ရေတွေထမ်းပြီး စစ်ဆေးပေးတယ်။ မထေရ်ကြီးက "သာမဏေ၊ သင်သည် ညအခါ၌ ဘယ်အရပ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။ ငါတို့၏ သန္တာန်၌ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ဝိတက်ကို သင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီ" ဆိုပြီးတော့ မိန့်ရှိတယ်။ ရှင်သာမဏေက လျှောက်ထားတယ်၊ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်သည် ရွာနှင့်နီးသော နေရာ၌ အာရုံတက် (အိပ်စက်) ခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပါ။ ထို့ကြောင့် ရွာနှင့်ကင်းလွတ်သော တောအတွင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ပါသည်" လို့ ပြန်ပြီး လျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီအခါကျတော့ မထေရ်ကြီးက ဘာမိန့်ရှိလဲ။ "သာမဏေ၊ မင်း ဒဏ်ထမ်းဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ ငါသာလျှင် ဒဏ်ထမ်းရမယ်" လို့ ပြန်ပြီး မိန့်ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ "အားလုံးကို (အမှန်ကို) သိရင် အားလုံးကိုပဲ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်" တဲ့။ ဒီစကားလေး မှတ်မိကြလားဟင်။ ခွင့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားဆိုတာ သူတော်ကောင်းမှာ ရှိရသလား၊ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ သူက အမှန်သိသွားပြီ။ "ဘာဖြစ်လို့ ငါ့မှာ မင်းဒဏ်မထမ်းသင့်ဘူး၊ ငါပဲ ဒဏ်ထမ်းသင့်တယ်" လို့ ဘာကြောင့် ပြောရသလဲဆိုတော့ မိမိရဲ့ တပည့်ဟာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျကျနန မသိခဲ့ဘူး။ ဒါက အကြောင်းတစ်ခု။ နောက်တစ်ခုက မိမိရဲ့ တပည့်အကြောင်းကို သိခဲ့ရင်လည်း "ငါ့တပည့်သည် ရွာနီးတဲ့နေရာမှာ ဘယ်တော့မှ အာရုံမတက်ဘူး" ဆိုတာ ကြိုတင်သိပြီးရင် မိမိက ရွာမနီးတဲ့နေရာမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး သွားသင့်တယ်။ ခုတော့ အဲဒီအချက်ကို သူ မပြုလုပ်မိဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ်ရင်မှာ ဒဏ်မသင့်ပါဘူး၊ သူ့မှာပဲ ဒဏ်ထမ်းသင့်တယ်လို့ မထေရ်ကြီးက ပြန်ပြီးတော့ မိန့်ရှိတယ်။ ဆရာသမားဖြစ်ပြီးတော့ အပေါ်စီးကနေ အနိုင်ယူတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား။ သူတော်ကောင်းမှာ အဲဒီစိတ်ထား ရှိတယ်။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေမှာကော ရှိရမလား၊ မရှိဘူးလား။</p> <h3>ဘုရားရှင်တို့၏ အဆုံးအမ (၃) ရပ်</h3> <p>မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ သတိဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ်။ "သဗ္ဗပါပဿ အကရဏံ" — မကောင်းမှုဟူသမျှကို မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါ ဘုရားရဲ့ အဆုံးအမပါပဲ။ "ကုသလဿူပသမ္ပဒါ" — ကုသိုလ်တရား အားလုံးကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ဆည်းပါ။ "သစိတ္တပရိယောဒပနံ" — မိမိရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို ဖြူစင်ဖြောင့်စင်းအောင် ကြိုးစားပါ။</p> <p>စိတ်ဓာတ်တွေကို ဖြူစင်ဖြောင့်စင်းအောင် ကြိုးစားတယ်ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့၊ "သဗ္ဗပါပဿ အကရဏံ" မကောင်းမှုဟူသမျှကို မပြုနဲ့၊ ဒါဟာ စိတ်ဓာတ်ဖြူစင်အောင် ပြုလုပ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းပဲ။ မကောင်းမှုဟူသမျှကို မပြုရဘူးဆိုတာက ဘယ်လိုမပြုရမလဲလို့ မေးတော့၊ "ကုသလဿူပသမ္ပဒါ" ကုသိုလ်တရားအားလုံးကို ပြည့်စုံအောင် သာ ဖြစ်နေပါတော့။</p> <h3>ကုသိုလ်ဖြင့် အကုသိုလ်ကို ပယ်သတ်ခြင်း</h3> <p>ထိုအချိန်အခါမှာ ကုသိုလ်နဲ့ အကုသိုလ်သည် ထိပ်တိုက်ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ကုသိုလ်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကုသိုလ် ဖြစ်ခွင့်ရမလား? မရဘူး။ ကုသိုလ်တရားတွေကို ဆက်တိုက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရင်၊ ဒီကုသိုလ်တရားသည် အကုသိုလ်ကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ပေါ်လာမယ်။ ဒါ စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတာပဲ။</p> <p>ဘယ်လောက်ထိ ပယ်နိုင်မလဲလို့ မေးလို့ရှိရင်၊ ဒီကုသိုလ်တွေက အကယ်၍များ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ် ဆိုတဲ့ ဒီလိုမဂ်ဉာဏ်ကုသိုလ်မျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ကိလေသာအညစ်အကြေး မှန်သမျှကို နောက်ထပ်တစ်ဖန် ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်အောင် အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားအတိ ဖြစ်ပေါ်လာမယ်။</p> <h3>သိက္ခာသုံးပါးနှင့် စိတ်ကို ဆေးကြောခြင်း</h3> <p>ဒါကြောင့် ကုသိုလ်တွေကို အကျဉ်းချုပ်ပြီး ပြောမယ်ဆိုရင် သီလကုသိုလ်၊ သမာဓိကုသိုလ်၊ ပညာကုသိုလ် ဆိုပြီးတော့ ကျင့်စဉ် (၃) ခု ထွက်လာပါတယ်။ သီလကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရင် တကယ်လက်တွေ့ အကျိုးရှိတယ်။ သမာဓိကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရင် တကယ်လက်တွေ့ အကျိုးရှိပါတယ်။ ပညာကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရင် တကယ်လက်တွေ့ အကျိုးရှိပါတယ်။</p> <p>ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေဟာ ကိလေသာ အညစ်အကြေးဟူသမျှကို ဖြူစင်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ဖြူစင်စေနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ အပြည့်အဝရှိအောင် ဘာလုပ်ရမလဲ? ကိလေသာတွေကို သီလနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးပါ။ ဘယ်လိုဆေးကြောသလဲဆိုတော့— သူ့အသက်မသတ်ရဘူး ရှောင်ရမယ်ဆိုရင် ရှောင်လိုက်ပေါ့။ သူ့ပစ္စည်း မတရားမယူပါဘူးဆိုရင် မယူနဲ့ပေါ့၊ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ သူတစ်ပါးသားမယား မဖျက်ဆီးရဘူးဆိုရင် မဖျက်ဆီးဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ ဒါ သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးတာပဲ။ သူ့အသက်သတ်ချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ သူတစ်ပါးသားမယား ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ စိတ်ထား— ဒီအညစ်အကြေးတွေကို သီလဟူသော အရည်ဖြင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။</p> <h3>ဝစီဒုစရိုက်ကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း</h3> <p>မုသားမပြောနဲ့ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ? ဟမ်... မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ သိပ်ခက်သလား? "မနေ့က ကျုပ်တို့ကတော့ဗျာ၊ ဘယ်တော့မှ မပြောတတ်ဘူး၊ ကျုပ်ကတော့ အမှန်ပြောတာ" ဟုတ်ကော ဟုတ်ရဲ့လား? ဟမ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ရင် ပြီးတာပဲနော်။ အဲ့ဒါကြောင့် မပြောပါနဲ့ဆိုရင် မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်၊ ဒါ သိပ်ခက်တဲ့ အလုပ်မဟုတ်ပါဘူး။ စကားဟိုပို့၊ ဒီပို့၊ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ရန်တိုက်ပေးတာမျိုး— ဒါတွေ မလုပ်ဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ စိတ်ခက်သလား? မခက်ပါဘူး။ ဒါ ဆေးကြောနေတာပဲ။ မိမိရဲ့ စိတ်ကလေးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အညစ်အကြေးတွေကို ဆေးကြောသုတ်သင်နေတာပဲ။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့ဆိုရင် မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ သိမ်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့ဆိုရင် မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ ရှောင်လိုက်လို့ရှိရင် ဒါ သီလနဲ့ စင်ကြောသုတ်သင်နေတာပဲနော်။</p> <h3>သမာဓိနှင့် ပညာဖြင့် ဆေးကြောခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီတော့ သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ့် နေရာမှာ သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်တယ်။ သမာဓိနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ့် အပိုင်းမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သမာဓိနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးတယ်။ အာနာပါန ပွားတယ်၊ ဓာတ်ကမ္မဋ္ဌာန်း ပွားတယ်၊ သမာဓိလုပ်ငန်းရပ်တွေမှာ သမာဓိနဲ့ မေတ္တာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်၊ ဂရုဏာဈာန်တွေ၊ မုဒိတာဈာန်တွေ၊ ဥပေက္ခာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်၊ ဗြဟ္မစိုရ်တရားတွေ ပွားပြီးတော့ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ကြည်ဖြူစင်အောင် ကြိုးစားရင်လည်း မရဘူးလား? ရပါတယ်။ ဒါက သမာဓိပိုင်းပဲ။</p> <p>ပညာပိုင်း ရောက်လာလို့ရှိရင် ရုပ်တွေ နာမ်တွေ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဆင်ခြင်ပြီး ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး (၃) တန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှု။ ဒါဟာလည်း မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးကို ဖြူစင်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေပါနော်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ အပြစ်အကင်းဆုံး၊ အကောင်းဆုံး လုပ်ငန်းရပ်တွေပါ။</p> <h3>ကိလေသာကင်းစင်ရေး လက်နက် (၃) ခု</h3> <p>ကိလေသာ ကင်းစင်အောင် ပြုလုပ်တဲ့နေရာမှာ အကောင်းဆုံး လက်နက် (၃) ခုပဲ။ ဘာလက်နက်လဲဆိုရင် သီလဆိုတဲ့ လက်နက်၊ သမာဓိဆိုတဲ့ လက်နက်၊ ပညာဆိုတဲ့ လက်နက်။ အဲ့ဒီလက်နက်ကြီးတွေကို အသုံးချလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? "သစိတ္တပရိယောဒပနံ ဧတံ ဗုဒ္ဓါနသာသနံ" ဆိုတဲ့အတိုင်း မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကို အရဟတ္တဖိုလ်ရေစင်နဲ့ ဖြူစင်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ကူးမသွားဘူးလား? ကူးသွားပြီနော်။</p> <p>အရဟတ္တဖိုလ် ဆိုတာက ခုနက အကျင့်ရဲ့ အဆုံးမှာ ပေါ်တဲ့ အကျိုးတရားပါ။ အရဟတ္တမဂ် ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိလေသာ အာသဝေါ အကုန်လုံး ကုန်သွားပြီ။ အရဟတ္တဖိုလ် ရောက်တော့ အငြိမ်းကြီး ငြိမ်းသွားပြီ။ ထိုသူတော်ကောင်းဟာ ကိလေသာ အညစ်အကြေး မှန်သမျှကို အားလုံး ဆေးကြောပြီး ဖြစ်တယ်။ ဆေးကြောပြီးဖြစ်ရင် ဒီလို ဆေးကြောနိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကို ပြုပြင်လိုက်နာနေတဲ့ အဆုံးအမဟာ ဘာလဲ? "ဧတံ ဗုဒ္ဓါနသာသနံ" — ပွင့်ပေါ်တော်မူကြပြီးသမျှ ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အဆုံးအမ ဖြစ်တယ်။</p> <h3>လက်တွေ့ကျင့်သုံးရမည့် အကျဉ်းချုပ်</h3> <p>အခု ဒီနေ့ တရားနာနေတဲ့ ပရိသတ်တွေ၊ တရားဟောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံးဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာမယ်ဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်ဖြင့် ဒီဌာနကို ရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များပါတယ်နော်။ ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီ (၃) ခုကို အကျဉ်းချုပ်လိုက်တော့—<br> <p>၁။ မကောင်းမှုဟူသမျှကို မလုပ်ပါနဲ့။<br><br> ၂။ ကုသိုလ်တရား အားလုံးကို ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ပါ။<br><br> ၃။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကို သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နဲ့ ဖြူစင်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ပါ။</p></p> <p>အဲ့ဒီလို ဆေးကြောသုတ်သင်မယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာပြုကျင့်နေတာပဲ။ ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ? ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတာနော်။ မိမိတို့က ကိုယ်တုံးလုံးသမားတွေ (ကိလေသာတွေနဲ့) ဖြစ်နေတော့၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားမယ်ဆိုရင် ဒီစိတ်ဓာတ်တွေ ရိုင်းမနေဘူးလား? ရိုင်းပါတယ်။ ယဉ်ကျေးသွားအောင် ဆိုလို့ရှိရင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု လုပ်ပေးရမယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မလုပ်နိုင်သမျှ မိမိသည် သံသရာဝဲဩဃက လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိမလား? မရှိဘူး။</p> <h3>ဆရာနှင့် တပည့်ကြားက သံဝေဂ</h3> <p>ခုဒီနေရာမှာ ကြည့်၊ သူတော်ကောင်းတို့က တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး— ဆရာနဲ့ တပည့် နှစ်ဦးပဲ ရှိပါတယ်။ တောထဲမှာ ခေတ်ကာလ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း ဝိပ္ပတ္တိကာလ ဖြစ်နေတယ်နော်။ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ဆရာတပည့် နှစ်ဦး တောထဲမှာ သွားပြီး ဆုံကြတယ်။ ဆုံနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က "မင်း ဒဏ်ထမ်းရမယ်" ဆိုပြီး ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ တပည့်လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း "မထမ်းဘူး၊ ဒဏ်မထမ်းနိုင်ဘူး" ဆိုပြီး ပြန်ပြီး ပုန်ကန်တဲ့ စိတ်ထားရှိလား? မရှိဘူး။ အကျိုးအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရှင်သာမဏေဘက်ကလည်း အမှန်အတိုင်း တင်ပြလျှောက်ထားလိုက်တယ်။ "အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်က မှန်တယ်၊ အရှင်ဘုရားက မှားနေတာ၊ တပည့်တော် ဒီလိုမလုပ်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ အပြောမျိုးရှိလား? မရှိဘူး။</p> <p>သူတော်ကောင်းဆိုတာက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး စိတ်ကလေး နည်းနည်းလေး ထိခိုက်သွားအောင် မပြောကောင်းဘူး၊ မပြောသင့်ဘူး၊ မပြောထိုက်ဘူးနော်။ ဒီတော့ ဆရာဘက်ကလည်း တစ်ခါ အကျိုးအကြောင်း အစုံအလင် သိလိုက်ရတော့ ဘာဖြစ်လဲ? "သာမဏေ... သင့်အား ဒဏ်ထမ်းစေခြင်း အမှုသည် မလျောက်ပတ်ပေ၊ အမှန်စင်စစ် ငါ့အားသာလျှင် ဒဏ်ထမ်းခြင်း အမှုသည် လျောက်ပတ်ပေ၏" လို့ ဪ... ကိုရင်လေးမှာ ဒဏ်ထမ်းဖို့ မလျောက်ပတ်ဘူး၊ ငါသာလျှင် ဒဏ်ထမ်းဖို့ လျောက်ပတ်တယ်လို့ ပြန်ပြီး အမိန့်ရှိတယ်။</p> <h3>သတိပေးချက်နှင့် အမှတ်သညာ</h3> <p>ဖြူစင်ဖြောင့်စင်းတဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စကားလေးနော်။ အဲ့ဒီလို အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ထိုနေရာ၌ပင် မထေရ်ကြီးက ဆက်လက် သီတင်းသုံးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မထေရ်ကြီးက သာမဏေကို အမှတ်သညာလေး တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ တပည့်ဆိုတာ ဒါကတော့နော် သိရှိနေကြမယ့် သို့မဟုတ် ကြိုတင်ပြီးတော့ တွက်ဆလို့ ရနေကြပြီ ဆိုရင်တော့ အမှတ်ပညာလေး နည်းနည်းပါးပါးတော့ ပေးပါတယ်။</p> <p>ဥပမာ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်မစံမီ သုံးလအလို၊ ဝေသာလီ ဝေဠုဝရွာမှာ အာယုသင်္ခါရ လွှတ်တော်မူမယ့်နေ့၊ အာယုသင်္ခါရ မလွှတ်ခင် အပိုင်းလေးမှာ ရှင်အာနန္ဒာကို ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ အမှတ်သညာ ပေးပါတယ်။ "အာနန္ဒာ... ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးကို ပွားများအားထုတ် ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ရှိထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အာယုကပ်ပတ်လုံး သော်လည်းကောင်း၊ အာယုကပ်ထက် ပို၍သော်လည်းကောင်း အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်တယ်" ဆိုပြီး ဒီအမှတ်သညာလေး တစ်ခု ပေးတယ်။ အာနန္ဒာက နားမလည်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီအမှတ်သညာ ပေးနေရသလဲလို့ မေးရင်၊ ဘုရားရှင် ထိုနေ့မှာ အာယုသင်္ခါရ လွှတ်တော်မူမယ့်နေ့ ဖြစ်နေတယ်။ လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ရှင်အာနန္ဒာ သိရင် ရှင်အာနန္ဒာက သိပ်အကြီးအကျယ် ဝမ်းနည်းတော့မယ်။</p> <h3>မြတ်စွာဘုရား၏ အသိပေးမှုနှင့် မထေရ်ကြီး၏ သတိပေးချက်</h3> <p>ဝမ်းတဲ့အချိန်အခါမှာ ငါဘုရား သင့်ကို အမှတ်ပညာ ပေးထားတာပဲ။ သင်က ဘာမှမလျှောက်တော့ ငါဘုရား ဘာတတ်နိုင်မလဲ။ ဒီလို ပြန်ပြီး ဖြေနိုင်အောင်လို့ မြတ်စွာဘုရားက ကြိုတင်ပြီး အမှတ်သညာ ပေးတာ။ ခုလည်းပဲ ဒီနေရာမှာ မထေရ်ကြီးက ရှင်သာမဏေကို အမှတ်သညာတစ်ခု ပေးထားတယ်နော်။ ဘယ်လိုပေးလဲဆိုတော့ "မယံ တာဝ မဟာလကာ"။ "ငါတို့သည်ကား အိုမင်းရင့်ရော်နေကြပြီ။ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီ၊ ဘယ်လောက်ရှိပြီပေါ့နော်။ အဲဒီလောက်အထိ အသက်က အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်တယ်။ ဤဘေးအန္တရာယ် ပိတ်သတ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာတော့မယ်ဆိုတာကို ပိုင်းခြားပြီးတော့ မသိနိုင်ဘူး။ ဘယ်အချိန်အခါမှာ ငါတို့ရဲ့သန္တာန်မှာ ဤကဲ့သို့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမယ်၊ သေဘေးဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးကွယ်။ ဒါကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပြီးတော့ နေပါ" တဲ့။</p> <p>ဘယ်အချိန်အခါမှာ တို့အတွက်၊ ငါ့အတွက် အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမယ်ဆိုတာ ငါ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူးကွယ်။ ဒါကြောင့် သင်ဟာ သင့်ကိုယ်သင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပြီးတော့ နေပါတဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နေခြင်းသည် မိမိအတွက် အကောင်းဆုံး မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာနဲ့ထိန်းရမလဲဆိုရင် သီလရေစင်နဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရမယ်။ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ်။ သမာဓိရေစင်နဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရမယ်။ ပညာရေစင်နဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရမယ်။ ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးရမယ်။ ဒီတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပြီးသား နေပါဆိုပြီးတော့ ဒီလို အမှတ်သညာလေးတစ်ခု ပေးတယ်။</p> <h3>အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဈာန်အဘိညာဉ်</h3> <p>ဘာဖြစ်လို့ ပေးသလဲလို့ မေးတော့၊ မထေရ်မြတ်ကြီးသည် အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်တော်မူခဲ့လေပြီ။ မထေရ်က အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်နေတော့၊ ဒီအနာဂါမ် သူတော်ကောင်းတို့အဖို့ အဘိညာဉ်လမ်းကို ကူးမယ်၊ ဈာန်တွေကို ကူးမယ်ဆိုရင် လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်တယ်။ ဈာန်တွေကို ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့၊ ဟိုး အာဂင်္ဂေယျသုတ္တံမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်က ဟောထားပါတယ်။ အနာဂါမ်မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်ပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအတွက်၊ ထိုမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ဈာန်ကို မရစေနိုင်တဲ့၊ ဈာန်ကို တားမြစ်တတ်တဲ့ ကာမစ္ဆန္ဒ နီဝရဏ အစရှိတဲ့ နီဝရဏ အညစ်အကြေး တရားငါးပါးကို ပယ်ခွာထားပြီး၊ အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်ထားပြီး ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ထိုအနာဂါမ် သူတော်ကောင်းများသည် ဈာန်တရားကို ပွားများအားထုတ်မယ်ဆိုရင် လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်တယ်။ ရနိုင်တဲ့အတွက် ဒီဈာန်တွေကို အခြေခံပြီးတော့ အဘိညာဉ်ကို ရရင်လည်း လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်တယ်ဆိုပြီး အဲဒီမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု တရားဟောထားပါတယ်။</p> <p>ဟောကြားတော့ မထေရ်မြတ်ကြီးက ဒီအဘိညာဉ်တွေလည်း ရသင့်သလောက် ရလိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ အနာဂတ်ဉာဏ်တော်မြတ်ဖြင့် မိမိရဲ့ အနာဂတ်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ ဒီဘေးဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို (ရှင်သာမဏေဘက်က ကြည့်ရင်တော့) အတိအကျ မသိနိုင်ဘူးဆိုတာ ရှင်သာမဏေဘက်က အနေအထားနဲ့ ပြောတာပါ။ မထေရ်ကြီးဘက်ကတော့ သိထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ မိမိအကြောင်း မိမိ နားလည်နေတယ်။</p> <h3>ကံ၏အကျိုးပေးနှင့် အသက်ပေးဆပ်ရမှု</h3> <p>ဘယ်လိုနားလည်နေလဲဆိုတော့၊ နောင်ပိုင်းကာလ၌ လူသားစားကြကုန်သော လူသားတို့သည် ထိုမထေရ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ခဲစားကြလိမ့်မယ်။ လူသတ်စားနေတဲ့ လူတွေက မထေရ်ကြီးကို သတ်ပြီးတော့ ခဲစားသွားကြမယ်။ ဒီလို အစားခံရမယ်ဆိုတာ မထေရ်ကြီးက ကြိုတင်မသိဘူးလားလို့ မေးရင် သိပါတယ်။ သိပေမယ့်လို့ သူ မရှောင်နိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့၊ ဒီလို လူတစ်ပါးတွေက သတ်ဖြတ်ပြီး အစားခံရမယ့် ကံတစ်ခုကို တစ်ချိန်က သူပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ဒီကံဟာ ရှောင်လို့မလွတ်တော့ဘူးဆိုတာ သူသိနေတယ်။ သိတဲ့အတွက်ကြောင့် ခုနက ဟိုတစ်နေ့က ပြောခဲ့သလိုပေါ့လေ၊ သာကီဝင်မင်းသားတွေဟာ ဝိဋဋူဘလက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံး ပျက်စီးကြရတော့မယ်ဆိုတာ ဘုရားရှင်ဘက်က သိရှိသလို၊ မထေရ်ကြီးဟာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် သိရှိနေတယ်။</p> <p>ဒါပေမယ့် ဘုရားရှင်ဘက်က ကြည့်လိုက်တော့ သာကီဝင်မင်းသားတွေ ဘာကြောင့် ပျက်စီးရသလဲဆိုရင်၊ မပြုထိုက်တဲ့ အကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို တစ်ချိန်က ဘဝတစ်ခုမှာ သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ ခုလည်း ဒီထဲမှာ ဘယ်ကံဆိုတာ အတိအကျ ဖော်ပြမထားပေမယ့်လို့၊ နောက်ပိုင်း ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လူသားစားနေတဲ့ လူတွေကပဲ ဒီမထေရ်ကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီး စားသွားကြတယ်။ ဒီလို အစားခံရမယ်ဆိုတာကို အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းက ကြိုတင်သိနေတယ်။</p> <h3>ကံကြမ္မာကို လက်ခံခြင်းနှင့် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရာ</h3> <p>ဖြစ်တဲ့အတွက် မိမိရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဆက်ပြီး နေသလဲလို့ မေးရင်၊ အကြောင်းကတော့ ဘယ်နေရာသွားသွား ဒီအန္တရာယ်က တွေ့နိုင်တယ်။ တွေ့ဖို့ရန် ဒီကံက ဖန်တီးပေးတော့မယ်။ ပုံပြင်လေးတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ "ကံဆိုးမ သွားရာ မိုးလိုက်ရွာ" ဆိုသလို၊ ဘယ်နေရာသွားသွား ရှောင်လို့ မလွတ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကိုသာ ပြတ်ပြတ်သားသား နားလည်ထားကြမယ်ဆိုရင် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးဟာ အင်မတန် ခွင့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိလာမှာပေါ့။</p> <p>သူက ဒီစိတ်ထားရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဟောဒီ အသိတရားကို သူ့စိတ်ထဲမှာ မွေးမြူခဲ့တယ်။ သူ့မှာ ဒီအသိစိတ်ပဲ စွမ်းအားရှိခဲ့တယ်။ သူ့အတွက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်မနေဘူးလား။ အင်း... ဒီစိတ်ဓာတ်က တစ်ချိန်မှာ သူ့ကို မကောင်းကျိုး ပေးတော့မယ်ဆိုတာ နားလည်တယ်။ နောက်ထပ်တစ်ခါ ကြည့်ဦး၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က သူတော်ကောင်း စိတ်ဓာတ်ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က သူတော်ကောင်း စိတ်ဓာတ်တွေကို မွေးမြူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လို့ပဲ။ နားလည်တယ်နော် အကျိုးပေးပုံကြီးကို။</p> <p>သူတော်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်ရင် သူက အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းပါ။ အနာဂါမ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က သူများ အစားခံရမယ်ဆိုတာလည်း သိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ အစားခံသလဲလို့ မေးလိုက်ရင်လည်း ခုနက အကြောင်းက မလွတ်တော့ဘူး။ သူတစ်ပါး အစားခံဖို့ရန် ကံလေးတစ်ခုကိုလည်း ကျကျနန ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်ကံဆိုတာက စာမှာ ဖော်ပြမထားလို့ ဦးဇင်းတို့ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမယ့်၊ မြတ်စွာဘုရားရှင် ခေါင်းကိုက်ပြီး သေရမယ့်ကံမျိုး ထူထောင်ခဲ့လို့ ခေါင်းကိုက်သလိုပေါ့နော်။ အခုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ လူသားစားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အစားခံရမယ့် ကံမျိုးကို သူက ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် လူသားစားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ လာပြီး တွေ့ရတာ။</p> <p>ညည်းညူတဲ့ စိတ်ထားမျိုး မရှိပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မိမိခန္ဓာကိုယ်အပေါ်မှာ တွယ်တာတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ သိပ်အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ အနာဂါမ်မဂ်ဉာဏ် အဆင့်စိုက်ပြီး အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ။ အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းတို့အဖို့ အနာဂါမ်မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ရပြီးတဲ့အခါမှာ ဘဝတစ်ခုကို အဆုံးသတ်ခဲ့ရရင် ကာမဘုံကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြီးတော့ မလာတော့ဘူး။ ဗြဟ္မာ့ပြည်မှာပဲ ကြိုက်တဲ့ဘုံကို ရွေးချယ်ပြီး နေထိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။</p> <p>မြေအိုးကို ရိုက်ခွဲပြီးတော့ ရွှေအိုးကို ထုတ်ယူတာနဲ့ မတူဘူးလား။ တူပါတယ်။ အစားခံရလို့ သတ်စားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပေါ်လာရင် ခပ်မြန်မြန် မိမိရဲ့ မကောင်းတဲ့ ဘဝကြီး အဆုံးသတ်ပြီး ကောင်းတဲ့ဘဝ ရောက်ရမှာမို့ ဝမ်းတောင် သာနေပါသေးတယ်။ ဗြဟ္မာ့ပြည်ဆိုတာက "မယ်မင်းကြီးသား" လည်း မရှိဘူး။ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ။ မိဘကနေ ဆူလိုက်၊ ငေါက်လိုက်၊ အောက်လိုက် လုပ်နေတဲ့ ဒဏ်တွေလည်း ခံရဦးမလား။ မခံရတော့ဘူး။ မကောင်းဘူးလား။ ဘုန်းကြီးကတော့ ကောင်းတယ်လို့ သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒကာကြီးတွေကတော့ "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်" ဆိုပြီး အိမ်ကိုပဲ ပြန်ပြန်ပြေးနေကြတယ် မဟုတ်လား။ နည်းနည်း ဆူတာ၊ ငေါက်တာလေး မြင်နေရမှ နည်းနည်းလေး ကျေနပ်ကြတယ်နော်။</p> <p>ဒီတော့ သူက တော်တော် စိတ်ထားမြင့်မြတ်တာပေါ့နော်။ ဒီနေရာမှာ မထေရ်ကြီးကတော့ ဘာမှ တုန်လှုပ်မှု မရှိဘူး။ မြေအိုး ရိုက်ခွဲပြီးတော့ ရွှေအိုးကို ထုတ်ယူသလို၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရတော့မယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့အတွက် ဒီဘဝအတွက် တွယ်တာမှုလည်း ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင်သာမဏေက မိမိရဲ့ တပည့်ငယ် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အမှတ်သညာ နည်းနည်းလောက်တော့ ပေးထားတယ်။ "ငါ့ဆရာ ငါ့ကို ဒီအကျိုးအကြောင်း ပြောမသွားဘူး" ဆိုပြီး ဘုရားအပေါ်မှာ အားမရတဲ့ သဘောလေးတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့သာ ပြောသွားတာပါ။ ကဲ... ရှင်သာမဏေက ဘာဖြစ်သလဲ ဆက်ကြည့်ရအောင်။</p> <h3>သာမဏေဘဝမှ တိပိဋကဓရ မထေရ်မြတ်ဖြစ်လာခြင်း</h3> <p>သာမဏေတော် အရှင်သာမဏေသည် အတ္တံ-မိမိကိုယ်ကိုယ် ရိုက်ဝါ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၍ သဗ္ဗဘေးရန်သည် သန္တေ-ငြိမ်အေးလေသည်ရှိသော်၊ ရုက္ခမူ၌ ဥပေစာရ၊ ဥပေစံ ဂဟေတွာ-ဥပဇ္ဈာယ်ယူ၍ ဥပသမ္ပန္နော-ရဟန်းသံဃာ၊ ရဟန်းစစ်သည် ဟုတ္တော-ဖြစ်၍၊ ဗုဒ္ဓဝစနာ-ဘုရားရှင်၏ ဗုဒ္ဓစကားတော်ကို ဥဂ္ဂဟေတွာ-သင်ယူ၍၊ တိပိဋကတော-ပိဋကတ်သုံးပုံကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဟုတ္တံ-ဖြစ်သည်ဟူ၍ ဝတ္တဗ္ဗကနိယော ထေရော-ဝတ္တဗ္ဗကနိယထေရ်ဟု ကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဖြစ်တော်မူခဲ့လေပြီ။</p> <p>ကိုရင်လေးဘဝကနေ ပြောင်းသွားတယ်နော်။ ဘေးရန်တွေ ငြိမ်အေးသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တစ်နေရာမှာ ဘုရားဥပါဓ်ဂုဏ်ထံ ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးတော့ ရဟန်းဘဝကူးတယ်။ ရဟန်းဘဝရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်ရဲ့ ပိဋကတ်သုံးပုံတွေကို သင်ယူတယ်။ သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ တိပိဋကဓရ-ပိဋကတ်သုံးပုံကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်တဲ့ ဝတ္တဗ္ဗကနိယော ဓမ္မထေရ်ဆိုပြီးတော့ မထေရ်မြတ်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေါ်သွားတယ်တဲ့နော်။ ဒါဘာလုပ်ထားတာလဲဆိုတော့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးလိုက်တာပဲ။ အကယ်၍သာ မိမွေးတိုင်းဖတ်တိုင်း ကိုယ်တုံးလုံးနေမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီပိဋကတ်သုံးပုံကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပါ့မလား။ မဖြစ်ဘူး။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မိမိတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမယ်။</p> <h3>ရဟန်းသံဃာတို့၏ နိဿယနှင့် ဥပဇ္ဈာယ်ယူခြင်းဆိုင်ရာ ဝိနည်းကိစ္စများ</h3> <p>မင်းတို့လက်ထက်က နည်းနည်းစကားများတဲ့ ပြဿနာလေးတစ်ခုပေါ့၊ ဘုန်းကြီး ဗဟုသုတအနေနဲ့ နည်းနည်းတော့ ပြောချင်ပါတယ်။ ရှင်သာမဏေဘဝမှာ တစ်နေရာမှာ နေပြီးပြီ၊ နောက်တစ်နေရာပြောင်းတယ်။ ကျောင်းတိုက်တစ်ခုကနေ ကျောင်းတိုက်တစ်ခု ပြောင်းတော့ ပထမကျောင်းတိုက်မှာတော့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာရှိတယ်။ နောက်ကျောင်းတိုက်တစ်ခု သွားတော့ မူလဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်နဲ့ ကွဲသွားပြီ။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာနဲ့ ခွဲပြီးတော့ နောက်ကျောင်းတိုက်မှာ သွားပြီးနေခဲ့ရင် နိဿယယူရမလား၊ မယူရဘူးလားဆိုတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော်မှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာနဲ့ နိဿယည်းဆရာဆိုပြီးတော့ နေထိုင်ပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာနှစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ ဒါ သင်ယူလို့ စာချပေးတဲ့ ဆရာတော်တွေကိုတော့ ဓမ္မာစရိယဆရာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ခုဒီနေရာမှာကတော့ ဥပဇ္ဈာယ်နဲ့ နိဿယည်း ယူနေရမယ်ဆိုတော့ ရဟန်းတော်များအတွက် မြတ်စွာဘုရား သိက္ခာပုဒ် ပညတ်ထားတာက ဥပသမ္ပန္န ငါးဝါမပြည့်မချင်း နိဿယည်းယူပြီး နေရမယ်။ နေပေးထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် (နိဿယည်းဆရာ) ဟာလည်း ဝိနည်းကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်ရမယ်၊ ကံကြီးကံငယ်ကို တတ်သိနားလည်ရမယ်၊ အနုမောဒနာစသည်မှာ ဟောကြားပြသဖို့ရာအတွက် တရားတော် အသင့်အတင့် တတ်မြောက်ရမယ်။ ရုပ်နာမ်နှစ်ပါး၊ ခန္ဓာငါးပါး၊ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေကို အရဟတ္တဖိုလ်တိုင်အောင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ် စသည်ဖြင့် သတ်မှတ်ပေးထားပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ဂုဏ်အင်္ဂါနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အနည်းဆုံး ဆယ်ဝါရှိရမယ်။ အဲဒီလို ဆယ်ဝါလည်း ပြည့်မယ်၊ ခုနကပြောခဲ့တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့လည်း စုံမယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် နိဿယည်းပေးထိုက်ပါတယ်။ ဒီတော့ ရဟန်းတော်များက အခုလိုပေါ့၊ နံပါတ်တစ်ကျောင်းမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးတော့ ရဟန်းဖြစ်သွားပြီ။ ရဟန်းဖြစ်ပြီးတော့ နောက်ကျောင်းကို ပြောင်းချင်လာတယ်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကလည်း လိုက်မသွားဘူး။ နံပါတ်နှစ်ကျောင်း ရောက်သွားတဲ့အခါကျတော့ နိဿယည်း ကင်းသွားပြီ။ ရဟန်းကလည်း ငါးဝါမပြည့်သေးဘူး။ ငါးဝါမပြည့်သေးလို့ ရုက္ခမူ-အမှီကင်းတဲ့ ဘိက္ခုပါဠိ၊ ဘိက္ခုနီပါဠိမှာလည်း မကျွမ်းကျင်ဘူး၊ အနုမောဒနာတွေမှာ ဟောကြားပြသနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိဘူး၊ ကံကြီးကံငယ်၌လည်း ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု မရှိဘူး၊ ချွတ်ချော်နေတယ်ဆိုရင် နောက်ကျောင်းတိုက် တစ်ခုရောက်တဲ့အခါမှာ ၁၀ ဝါပြည့်တဲ့ အင်္ဂါရပ်ပြည့်စုံတဲ့ ဆရာသမားထံ ချဉ်းကပ်ပြီး နိဿယည်းယူနေရတယ်။ အဲဒီလို ဆရာကို အမှီပြုရတဲ့အတွက် နိဿယည်းဆရာလို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <h3>ရှင်သာမဏေများ၏ ဥပဇ္ဈာယ်ယူခြင်းဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာ</h3> <p>ဒါကတော့ ရဟန်းတော်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိတိကျကျရှိတာပေါ့။ သို့သော် ရှင်သာမဏေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲဒီလို တိတိကျကျ ပြဋ္ဌာန်းချက် မရှိသော်လည်း ရှင်သာမဏေများသည် ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးမှ ရှင်သာမဏေဖြစ်စေဆိုတဲ့ ထုံးတော့ရှိတယ်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာနဲ့ ကွဲသွားပြီ၊ နောက်ကျောင်းတစ်ကျောင်း ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ် ပြန်ယူရမလား၊ ရဟန်းတွေလိုပဲ နိဿယည်း ယူရမလားဆိုပြီးတော့ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်ပါတယ်နော်။</p> <p>အဲဒါ "ဥပဇ္ဈာယ် ယူသင့်တယ်" ဆိုတဲ့ထုံးကို တချို့ဆရာတော်ကြီးတွေက အဖြေပေးကြတယ်။ တချို့ဆရာတော်ကြီးတွေကတော့ ရဟန်းတော်တို့လိုပဲ နိဿယည်း ယူသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ထုံးကိုလည်း တင်ပြတယ်။ တင်ပြပေမယ့်လို့ "ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးတော့သာ နေရာတိုင်းမှာ နေသင့်တယ်" ဆိုတဲ့ထုံးကိုတော့ နည်းနည်းလေး အကြိုက်များတယ်။ ရဟန်းတော်များမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆိုတာက မပြောင်းကောင်းဘူး၊ တစ်ပါးထက် ပိုယူခွင့်မရှိဘူး။ သာသနာတော်မှာ ရဟန်းတော်များ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ဆိုတာ တစ်ပါးပဲ ရှိရတယ်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာဆိုတာကတော့ မိမိရဲ့ အပြစ်ကြီးအပြစ်ငယ်ကို ကြည့်ရှုပြီး အမြဲမပြတ် ဆိုဆုံးမတတ်တဲ့ ဆရာတော်ကို ခေါ်ပါတယ်။ နိဿယည်းဆရာဆိုတာကလည်း အလားတူပဲ၊ မိမိရဲ့ အပြစ်ကြီးအပြစ်ငယ်ကို ဆိုဆုံးမဖို့ရာအတွက် မှီခိုပြီး နေရမယ့် ဆရာသမားကို ခေါ်တယ်။ နာမည်ကွဲသော်လည်း သဘောထားချင်းကတော့ အတူတူဖြစ်ပါတယ်နော်။</p> <h3>ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ရဟန်းခံခြင်း</h3> <p>အဲဒီတော့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆိုတဲ့ အမည်အနက်ကတော့ ခုနက ရဟန်းခံတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ယူရတယ်။ ဥပဇ္ဈာယ်မရှိဘဲနဲ့ ရဟန်းမခံရဘူးလို့ မြတ်စွာဘုရား သိက္ခာပုဒ် ပညတ်ထားတယ်။ ပညတ်ထားခြင်းကြောင့် ဥပဇ္ဈာယ်ယူရတယ်။ အဲဒီရဟန်းခံတဲ့အချိန်အခါမှာ အနီးကနေ ဆောင်ရွက်ပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဥပဇ္ဈာယာစရိယလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ပျံလွန်တော်မူသွားရင် ရဟန်းတော်များအဖို့ နောက်ထပ် ဥပဇ္ဈာယ်ယူခွင့် မရှိတော့ဘူး။ မိမိကလည်း ငါးဝါမပြည့်သေးဘူး၊ သို့သော် ငါးဝါပြည့်သော်လည်း နိဿယည်းလွတ်ပြီး နေနိုင်တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ မစုံညီခဲ့ဘူးဆိုရင် ရောက်ရာနေရာမှာ နိဿယည်း ယူရတယ်။</p> <p>သာမဏေမြတ်ကျတော့ ဘယ်လိုနေရသလဲဆိုတဲ့ စကားပေါ်လာတယ်။ ယူသင့်၊ မယူသင့် ပြဿနာပေါ်လာတဲ့အခါမှာ "ယူသင့်တဲ့ဘက်" က အဖြေရှိတယ်။ အခု ဒီမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်က ပျံလွန်တော်မူသွားပြီ (လူသားစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သတ်စားလိုက်လို့ ပျံလွန်တော်မူသွားတယ်)။ အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်သာမဏေက ဘာလုပ်သလဲ။ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တစ်နေရာမှာ ဥပဇ္ဈာယ် ပြန်ယူတယ်လို့ ထုံးရှိတယ်။ "ရှေ့ထုံးပဲ နေပြီး ထပ်ယူတယ်" ဆိုတဲ့ ထုံးမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ယူရတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ယူရသလဲမေးတော့ "ရဟန်းခံတဲ့နေရာမှာ ဥပဇ္ဈာယ်မရှိရင် ရဟန်းမခံရ" ဆိုတဲ့ ဘုရားရှင် ပညတ်ထားတဲ့ သိက္ခာပုဒ် ရှိနေလို့ပါ။ အဲဒီသိက္ခာပုဒ် ရှိနေခြင်းကြောင့် ရဟန်းခံတဲ့အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ကတော့ ရှိရတော့မယ်။ မူလဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကလည်း ပျံလွန်တော်မူသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် နောက်ထပ် သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တစ်နေရာမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးတော့မှ ရဟန်းခံတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုထုံးထားတယ်နော်။</p> <h3>တိပိဋကဓရ အောင်မြင်မှုနှင့် ကျမ်းစာအရေအတွက်</h3> <p>အဲဒီလို ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီး ကြိုးစားလိုက်တာ ပိဋကတ်သုံးပုံ နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားတယ်။ ပိဋကတ်သုံးပုံဆိုတာက ဘာလဲ—သုတ်၊ ဝိနည်း၊ အဘိဓမ္မာ။ ဒီနေ့ ခေတ်မှာတော့ သုတ္တန်မှာ သုံးကျမ်း (သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ၊ မဟာဝဂ္ဂ၊ ပါထေယျဝဂ္ဂ) လောက်ကို နှုတ်ဆောင်နိုင်မယ်၊ ဝိနည်းငါးကျမ်းနဲ့ အဘိဓမ္မာခုနစ်ကျမ်းကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် တိပိဋကဓရ ဘွဲ့ပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှေးအစဉ်အလာအရ တိပိဋကဓရဆိုတာ အဲဒီလောက်တင် မကဘူးနော်။ အားလုံးပေါင်းလိုက်လို့ရှိရင် အခု ပိဋကတ်တော်မှာ ၄၀ နဲ့ တစ်အုပ် (သို့မဟုတ်) ၄၀ ကျော်လောက် ရှိတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီပိဋကတ်အားလုံး နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်တယ်လို့ ပြောရတာကတော့ ကျမ်းစာတွေမှာ နောက်တိုးကျမ်းလေးတွေလည်း နည်းနည်းပါးပါး ရှိပါတယ်။ နောက်တိုးကျမ်းဆိုတာကတော့ ဘုရားဟော ဒေသနာနဲ့ ညီညွတ်လို့ သံဃာယနာတင် မထေရ်အဆက်ဆက်က အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ကျမ်းတွေ ပါဝင်တာပါ။ အဲဒီကျမ်းလေးတွေ အားလုံးပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျမ်းပေါင်း ၄၀ ကျော် ရှိပါတယ်။ ထို ၄၀ ကျော်ကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို တိပိဋကဓရလို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <h3>ကံ၏ အကျိုးပေး ဆန်းကြယ်ပုံ</h3> <p>ကဲ... ဝတ္တဗ္ဗကနိယထေရ်ဆိုတဲ့ မထေရ်မြတ်အကြောင်း ပြောနေတာဟာ ကံရဲ့ ဆန်းကြယ်ပုံ အပိုင်းကို ပြောနေတာပါ။ ဒီမထေရ်မြတ် ဘယ်လိုအကျိုးပေး ဆန်းကြယ်လာသလဲဆိုတဲ့အပိုင်း။ ကာလဝိပတ္တိ (ခေတ်ဆိုးအချိန်) မှာ သူ့ရဲ့ အကျိုးပေးပုံကို ခုနက ပြောပြီးပြီ။ အခု ကာလသမ္ပတ္တိ (ခေတ်ကောင်းအချိန်) ရောက်တော့မယ်။ ကာလသမ္ပတ္တိ ရောက်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ကံက ဘယ်လို အကျိုးပေးသလဲဆိုတဲ့ အပိုင်းကို အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဆက်ပြီး မိန့်ကြားထားပါတယ်။</p> <p>ဝဋ္ဋဂါမဏိမင်းကြီးက ဗြဟ္မဏတိဿ သူပုန်ဘေးကြီး ငြိမ်းသွားတဲ့အချိန်အခါမှာ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကမ်းလို့ ခေါ်အပ်တဲ့ အိန္ဒိယဘက်ကို ကြွသွားတဲ့ ရဟန်းတော်တွေကလည်း သီဟိုဠ်ကျွန်းကို ပြန်ကြွလာကြပြီ။ သီဟိုဠ်ကျွန်း ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာ "ဝတ္တဗ္ဗကနိယထေရ် ဘယ်အရပ်မှာ သီတင်းသုံးသလဲ" ဆိုပြီးတော့ စုံစမ်းမေးမြန်းကြတယ်။ မေးမြန်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာတော့ ထိုဝတ္တဗ္ဗကနိယ မထေရ်မြတ်ထံကို ရဟန်းတော်အများအပြား ချဉ်းကပ်ကြပါတော့တယ်...။</p> <h3>မဟာဝိဟာရကျောင်းတော်သို့ ဆိုက်ရောက်ခြင်းနှင့် အံ့ဖွယ်ပူဇော်ပွဲများ</h3> <p>ကုသိုလ်အပေါင်း ခြံရံပြီးတော့ ထိုဥဒါဗ္ဗကနိရောဓမထေရ်ကလည်း အစဉ်အတိုင်း ကိလေသာဇာတိ ပျက်စီးတော်မူလိုက်တော့ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတော်ကြီး ဆိုက်ရောက်ပြီ။ ဆိုက်ရောက်ပြီးတဲ့အခါ မဟာဗောဓိပင်ကို ရှိခိုးတယ်၊ မဟာစေတီတော်မြတ်ကြီးကိုလည်း ရှိခိုးတယ်၊ ရူပရုံစေတီတော်မြတ်ကြီးကိုလည်း ရှိခိုးတယ်။ ရှိခိုးပြီးတော့ မြို့တွင်းသို့ ဝင်လိုက်တယ်။ ဝင်လိုက်တယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်သလဲ၊ မြို့ရဲ့ အနုရာဓပုရမြို့ပေါ့နော်၊ မြို့ရဲ့ တောင်တံခါးကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တံခါးအဝမှာတင်ပဲ ကိုးဌာနမှာ သစ္စာကိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ မြို့တွင်းဝင်တဲ့ အချိန်အခါကစပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ “အတော နဂရောတ္ထကာလတော ပဋ္ဌာယ မဟာသက္ကာရံ ဥပ္ပဇ္ဇိ” ဟူသည်နှင့်အညီ မြို့အတွင်းသို့ ကာလတော် ဝင်ရောက်မိတဲ့ အချိန်အခါကာလမှစ၍ ကြီးစွာသော ပူဇော်သက္ကာရတွေ ဖြစ်ပေါ်၍ လာခဲ့လေပြီ။ အင်မတန်ကြီးကျယ်တဲ့ ပူဇော်ပွဲကြီးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။</p> <h3>ကာလဝိပတ္တိနှင့် ကာလသမ္ပတ္တိ၏ အကျိုးပေးခြားနားပုံ</h3> <p>ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာများက ဖွင့်ဆိုထားတာကတော့ “ဣတိ ကာလဝိပတ္တိယံ ကာလတော ဖလကမုလာပပ္ပံ ပိလံဇာတံ ကာလသမ္ပတ္တိယာ” ဣတိ ဤသို့လျှင် ကာလဝိပတ္တိ တရားဝိပါတ အချိန်အခါကာလ၌ “ဖလကမုလာပပ္ပံ ပိလံဇာတံ” သည် သစ်အိုသစ်ဖု၊ သစ်ဥသစ်ဖုလေးများ ရဖို့ရန်ပင်လျှင် အင်မတန် ရခဲလှသည့် အကြောင်းတရား ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ကာလဝိပတ္တိကာလမှာ ဒီဝတ္တာဗ္ဗကနိရောဓမထေရ်ရဲ့ အခြေအနေကို ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ထန်းသီးလေးရဖို့တောင်မှ မခက်ခဲဘူးလား၊ ခက်ခဲတယ်။ ခုနှစ်ရက်လောက် အစာပြတ်ပြီးတော့မှ ထန်းပင်ပေါ်ကို အပင်ပန်းခံပြီး တက်လိုက်တာ ဓားရိုးက ကျွတ်ထွက်သွားသေးတယ်။ ကံ ကံကနော်၊ ဓားရိုးက ကျွတ်ထွက်သွားတော့ ဉာဏ်ရှိလို့သာ၊ ဉာဏ်မရှိလို့ အောက်ပြန်ဆင်းပြီး ဒါကောက်ရမယ်ဆိုလို့ရှိရင် နောက်ထပ် တစ်ခေါက် တက်နိုင်ပါဦးမလား၊ မတက်နိုင်ဘူး။ မရခဲ့တဲ့ သဘောမျိုးရှိခဲ့တယ်။</p> <p>ကာလဝိပတ္တိကာလမှာ ထန်းသီးလေးရဖို့တောင်မှ အင်မတန်ခက်ခဲတယ်။ ကိုယ်စကားကြီးတွေ ဒီလောက်တော့ မခက်ခဲပါဘူးဘုရားနော်၊ မနက်က အာလူးပူတည်ဆိုရင် ထမ်းလိုက်တော့ ကောင်းတယ် ဖြစ်တယ်နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ သူကတော့ ကြိုးစားလို့ ရခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ခု၊ သစ်ဥသစ်ဖု ရဖို့ဆိုတာကော လွယ်သလား၊ မလွယ်ဘူးနော်။ ဆရာတပည့်တွေ တောကြီးတောင်ကြီးထဲကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ရတာ ခုနှစ်တိုင်တိုင်ပဲ အစာအာဟာရ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ ထန်းသီးတွေ၊ ထန်းပင်တွေ အမှီပြုပြီး နေလိုက်ရပါတယ်၊ အကုန်လုံးက ခက်ခဲနေတယ်။ ရခဲနေတယ်၊ ရခဲနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ “ကာလသမ္ပတ္တိယာ” ကာလသမ္ပတ္တိ အချိန်အခါကာလ၌ “ဧဝရူပလာဘော” ဤကဲ့သို့ သဘောရှိသော ကြီးကျယ်သော လာဘ်လာဘသည် “ဥပ္ပန္နော” ဖြစ်ပေါ်၍ လာခဲ့လေပြီ။</p> <h3>ကံ၏အကျိုးကို ကာလက ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးခြင်း</h3> <p>ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ လာကြုံပြီနော်၊ ကြုံလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ မြို့ထဲရောက်တဲ့အခါ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ လာဘ်လာဘတွေ ဖြစ်ပေါ်မလာဘူးလား၊ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ဤသည် “ဧဝံ” ဤသို့လျှင် ကာလဝိပတ္တိက တားမြစ်ထားသည့်အတွက်ကြောင့် ဝိပါတ်အကျိုးကို တပ်တွန်းပေးခြင်းငှာ အတ္တကံတို့ မစွမ်းနိုင်ကြကုန်သော ကံတို့သည် “ကာလသမ္ပတ္တိံ အာဂမ္မ” ကာလသမ္ပတ္တိကို အစွဲပြု၍ အကျိုးပေးကြလေကုန်၏။ “ဣတိ” ဤသို့လျှင် တတောတတ္ထ အမည်ရတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူပါပေ၏။ ကာလဝိပတ္တိက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် အကျိုးပေးဖို့ရန် စွမ်းအားမရှိတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေဟာ ကာလသမ္ပတ္တိကို အစွဲပြုပြီးတော့ အကျိုးပေးနိုင်ကြတယ်ဆိုတာကိုလည်း ဘုရားရှင်တွေက ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူတယ်နော်။</p> <p>ဒီနေရာလေးမှာ အဲဒီကံရဲ့အကြောင်းကို မိမိတို့ ကောင်းကောင်းနားလည်ရင် မိမိတို့ဟာ ကာလသမ္ပတ္တိမှာ လူဖြစ်ဖို့၊ ကာလသမ္ပတ္တိ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရရှိအောင် ကြိုးပမ်းထားဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ မိမိတို့ ဒီမထေရ်ကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို သူက မဆည်းပူးခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါဖြင့် ဒီကံတွေ ကာလဝိပတ္တိနဲ့ လာကြုံနေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလား၊ မရှိဘူး။ ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ ကြုံလိုက်တဲ့အခါကျတော့ ချက်ချင်း အကျိုးမပေးဘူးလား၊ ပေးတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သိပ်ဝမ်းနည်းစရာလည်း မလိုပါဘူး။ ကံ ကံရဲ့အကျိုးကို တတ်သိနားလည်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အလွန်ကြီး ဝမ်းနည်းစရာလည်း မလိုပါဘူးနော်။</p> <h3>ပယောဂဝိပတ္တိကြောင့် ကုသိုလ်ကံများ အကျိုးမပေးနိုင်ခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု နောက်တစ်မျိုးကတော့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတာက များများရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့လို့ “ပယောဂဝိပတ္တိယံ ဌိတဿ ဝိပါကံ နာဝိပ္ပဇ္ဇန္တိ” ထိုကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတို့သည် ပယောဂဝိပတ္တိ၌ တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား အကျိုးမပေးကြလေကုန်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတာ တော်တော်များများရှိတယ်၊ ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေပြီ။ ပယောဂဝိပတ္တိမှာ သွားပြီးတည်နေတယ်။</p> <p>ပယောဂဝိပတ္တိဆိုတာ ဘာလဲ၊ လုံ့လပယောဂ ချွတ်ယွင်းပျက်စီးနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ လုံ့လပယောဂတွေက ချွတ်ယွင်းပျက်စီးနေတယ်။ ဘာတွေလဲ၊ သူ့အသက်သတ်နေတယ်၊ သူများပစ္စည်း မတရားယူနေတယ်၊ သူတစ်ပါးသားမယားတွေ ဖျက်ဆီးနေတယ်၊ မုသားတွေ ပြောနေတယ်၊ ဂုန်းတိုက်နေတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတယ်၊ ပိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတယ်၊ သူများပစ္စည်း မတရားရဖို့ရန် ကြံစည်စိတ်ကူးနေတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေကို သေစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ကြံစည်နေတယ်၊ မှားယွင်းတဲ့ ခံယူချက်တွေကို လက်ခံထားတယ်။ ဒီတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပယောဂတွေ ပျက်စီးမနေဘူးလား၊ ပျက်စီးနေတယ်။ ပျက်စီးနေတဲ့အတွက် ပယောဂဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုကုသိုလ်ကံတို့သည် အကျိုးပေးဖို့ရန် စွမ်းအားရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ထိုကုသိုလ်ကံတို့သည် ပယောဂဝိပတ္တိ၌ တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား အကျိုးမပေးနိုင်ကြလေကုန်။</p> <h3>ပယောဂသမ္ပတ္တိဖြင့် ကုသိုလ်ကံကို အကျိုးပေးစေခြင်း</h3> <p>ဘုန်းကြီးတို့ တရားနာပရိသတ်တွေ အဲဒီစကားလေး နားလည်လား၊ ဟမ်။ နားလည်နည်းနည်းလေး ပြောင်းလိုက်တယ် ထင်တယ်ဟင်။ ဘုန်းကြီးကတော့ နားလည်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကံတွေရှိတယ်၊ အဲဒီကံတွေသည် မုသားပြောနေခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မုသာဝါဒကံတွေကို ဒီလိုကျူးလွန်နေခဲ့ရင် သူအကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူး။ ဒါကို သတိထားရမယ်။ ဒါ ဘုန်းကြီးပြောချင်တာက ကံမရှိလို့မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောက်အဆင့်အထိ ရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကုသိုလ်ကံလေးက ပင့်တင်လိုက်လို့ ဒီနေရာရောက်လာတာပါ။ ကုသိုလ်ကံတွေက ပင့်တင်လိုက်လို့ ဒီလိုကောင်းတဲ့နေရာတွေမှာ ကောင်းတဲ့တရားတွေ၊ ဘုရားရှင်ရဲ့တရားတွေ ကြားနာပြီး ဘုရားရှင်ရဲ့တရားတွေ အားထုတ်ခွင့် ရကြတာပါ။ ကံက ရှိတန်သလောက်တော့ ရှိပါတယ်၊ အလွန်အဆင့်မြင့်တာနဲ့ နည်းနည်းအဆင့် မမြင့်တာ ဒီလောက်ပဲ ကွာချင်ကွာမယ်။</p> <p>အဲဒီကံတွေသည် ပယောဂဝိပတ္တိရှိနေရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလား၊ မရှိဘူး။ သူ့အသက် သတ်နေမယ်ဆိုရင် အကျိုးမပေးနိုင်သေးဘူး။ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူနေမယ်ဆိုရင်လည်း အကျိုးမပေးနိုင်သေးဘူး။ သူတစ်ပါးသားမယားတွေ လိုက်ပြီးဖျက်ဆီးနေမယ်ဆိုရင်လည်း ဒီကံက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ဂုန်းတိုက်စကားတွေ ပြောနေရင် အကျိုးမပေးနိုင်ဘူး။ ဟိုအကြောင်းပြောလိုက်၊ ဒီအကြောင်းပြောလိုက်၊ ဟိုဘက်ပို့လိုက်၊ ဒီဘက်ပို့လိုက်၊ အဲဒီလိုလုပ်နေရင် အကျိုးမပေးဘူး။ ဟောဒီလိုဆိုရင် တည့်တည့်ပဲ လုပ်သင့်တာနော်။ ဟိုစကားဒီပို့၊ ဒီစကားဟိုပို့ အဲဒီလို လုပ်နေတယ်၊ သံယောဇဉ် ပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို အကြီးအကျယ် ကြိုးစားပန်းစားနဲ့ ချွေးနဖူးခြေမကျအောင် ကြိုးစားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အတိတ်ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသေးလား၊ မရှိဘူး။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေပြီ။ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ လုံ့လပယောဂက ချွတ်ယွင်းနေပြီ။ အကယ်၍သာ သီလကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်နေမယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်နေမယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်နေမယ်ဆိုရင် ပယောဂသမ္ပတ္တိ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်ပါတယ်။ သမ္ပတ္တိသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ သူက အကျိုးပေးနိုင်တယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်နေတဲ့အတွက် အကျိုးမပေးတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ကိုယ့်မှာ အားငယ်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ များများပေါ်လာတယ်။ ပေါ်လာတဲ့အခါကျတော့ မီးလောင်ရာမှာ လေပင့်လိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား၊ တူတယ်။</p> <p>နဂိုကတည်းက ပယောဂဝိပတ္တိတွေ ပျက်စီးနေရတဲ့အထဲ ကိုယ့်ထက်သာ မနာလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေက များများမွေးမြူပြီး လုပ်လိုက်တော့ မီးလောင်ရာ လေပင့်သလိုဖြစ်ပြီး ဒီအကုသိုလ်တွေက အဖော်ရမသွားဘူးလား၊ အဖော်ရသွားပြီ။ အဖော်ရတော့ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်ပြီ၊ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတော့ နောက်ထပ်ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူး။ ဟိုကနေ "မလာနဲ့၊ မလာနဲ့၊ မလာနဲ့" ဟော... တားထားသလို ဖြစ်နေတယ်။ ဘာက တားထားသလဲ၊ ပယောဂဝိပတ္တိ လုံ့လပယောဂတွေနဲ့နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် မှန်ကန်တဲ့ ပယောဂလေးတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ကြဖို့ မတော်ဘူးလား၊ တော်တယ်။ ဒါ သိပ်သိဖို့ လိုတယ်။ ခုလို ဘုန်းကြီးပြောနေတာတွေက နည်းနည်းနားဝင်စေချင်လို့ နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ လှည့်ပြီးတော့ ပြောနေတာပါ။ အဋ္ဌကထာဆရာတော်များကလည်း ဒီကံ ကံ၏အကျိုးတရားတွေကို နားလည်စေချင်လို့ နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ လှည့်ပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုနေကြတာ။ ဘုရားရှင်ကလည်း သတ္တဝါတွေအပေါ်မှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ မေတ္တာကရုဏာတရားနဲ့ နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ တက်ပြီးတော့ ဟောနေတာ။ ဘုရားအပေါ်မှာ ကြည်ညိုတယ်ဆိုရင် ဘုရားစကား နားထောင်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။</p> <h3>ကလျာဏကမ္မနှင့် သမ္မာပယောဂ၏ အကျိုးဆက်များ</h3> <p>တရားတော်ကို ကြည်ညိုလေးစားတယ်ဆိုရင် ဒီတရားတွေကို ရိုသေစွာ နာယူရပါမယ်။ "သော ပါဏံ ဧကေ ကလျာဏကေန သမ္မာပယောဂေ ပတိဋ္ဌိတော သုစရိတံ ပူရေတိ" ဆိုတာကတော့ ထိုသူတော်ကောင်းသည် အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးသော တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာ သမ္မာပယောဂ၌ တည်ခွင့်ရပြီး သုစရိုက်တရား ဆယ်ပါးတို့ကို ဖြည့်ကျင့်ခွင့် ရသွားတာကို ဆိုလိုတာပါ။</p> <p>အတိတ်က ထူထောင်ထားတဲ့ ကံတွေက များစွာရှိတဲ့အထဲက တစ်ခုသော ကလျာဏကံက ထိုသူတော်ကောင်းကို သမ္မာပယောဂ ပြည့်စုံအောင်၊ သမ္မာပယောဂ၌ ရပ်တည်ခွင့်ရအောင် ပြုလုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ပြုလုပ်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ထိုသူတော်ကောင်းသည် သမ္မာပယောဂ၌ ရပ်တည်ပြီး သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ကျင့်စဉ်တွေကို လက်တွေ့ကျင့်နေပြီ။ အဲ့ဒီ သမ္မာပယောဂဟာ ဘယ်သူ့ကြောင့် ဖြစ်တာလဲဆိုရင် ကလျာဏကမ္မဆိုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်တာပါ။</p> <p>ဒီလိုနေရာမျိုးတွေမှာ လာပြီး သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ကျင့်စဉ်တွေကို လက်တွေ့ကျင့်ခွင့် ရနေတယ်ဆိုရင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုက သင့်တင့်အောင် ပံ့ပိုးပေးလိုက်တာ ထင်ရှားနေပါပြီ။ ကံမရှိဘူးလားဆိုရင် ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှိနေတဲ့ကံဟာ သမ္မာပယောဂကို အစွဲပြုပြီးမှ အကျိုးပေးနိုင်တာပါ။ အားရှိတဲ့ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ထိုကံက အကျိုးမပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကို သဘောပေါက်စေချင်တာပါ။ မိမိရဲ့ ကံအကြောင်းကို မိမိနားလည်ရင် စိတ်ထားလေးတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုတာပေါ့။</p> <h3>သုစရိုက်တရားနှင့် ကာလသမ္ပတ္တိ</h3> <p>ထိုသူတော်ကောင်းသည် ကုသိုလ်ကံတစ်ခုကြောင့် သမ္မာပယောဂ၌ တည်လျက် ကာယသုစရိုက်၊ ဝစီသုစရိုက်၊ မနောသုစရိုက်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်တယ်။ ငါးပါးသီလ၊ ဆယ်ပါးသီလတွေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တယ်။ "ကာလသမ္ပတ္တိယံ နိဗ္ဗတ္တံ သဗ္ဗလင်္ကာရ ပရိမဏ္ဍိတံ ပညာရော အေတာသ အနုဆီကိ" ဆိုသလို ကာလသမ္ပတ္တိမှာ ရပ်တည်ပြီး ဖြစ်ထွန်းပေါ်ပေါက်လာတဲ့အခါ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း အလုံးစုံသော တန်ဆာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားတဲ့ မင်းသမီးတွေကို ထိုသူနဲ့ သင့်တော်တယ်ဆိုပြီး ပေးသနားကြတယ်။</p> <p>နောက်ပြီး ရတနာသုံးပါးတို့နှင့်တူသော ရွှေ၊ ငွေ၊ ပတ္တမြား စတဲ့ ရတနာအမျိုးမျိုး၊ လက်ဆောင်အမျိုးမျိုးကိုလည်း "ဒီပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တော်တယ်" ဆိုပြီး လာရောက်လှူဒါန်း ကမ်းလှမ်းကြတယ်။ ကြည့်စမ်းနော်၊ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေက သမ္မာပယောဂမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကာမဝတ္ထုအစုစုတွေ၊ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာအမျိုးမျိုးတွေ လာပြီး လှူဒါန်းအောင် ဖန်တီးပေးတာ။ အတိတ်က ကံလည်းရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သမ္မာပယောဂ ရှိနေတယ်။ အတိတ်ကံနဲ့ ပစ္စုပ္ပန် သမ္မာပယောဂ နှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို လှူမယ့်တန်းမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များစွာ ပေါ်ပေါက်လာတာပါ။</p> <h3>ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ ပေါင်းစပ်ခြင်း</h3> <p>တချို့က "ငါကတော့ သူ့ကို နည်းနည်းမှ ကြည့်လို့မရဘူး" ဆိုပြီး သူများလာဘ်လာဘ ပေါ်တာကို ရှုံ့ချတတ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီလိုဖြစ်ရင် ကိုယ့်မှာ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်မသွားဘူးလား၊ ဖြစ်သွားပြီ။ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်သွားရင် မိမိအတွက် အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံလေးတွေက နောက်ဆုတ်သွားတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ပယောဂသမ္ပတ္တိ ဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ်။</p> <p>ဒါကို တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရင်တော့ "ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ" လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကံလည်း ရှိရမယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ သမ္မာပယောဂလို့ ခေါ်တဲ့ ဉာဏ်ဝီရိယ ပြဋ္ဌာန်းနေတဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကုသိုလ်ကံတွေလည်း ရှိရမယ်။ အတိတ်ကံနဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကံ နှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်တာပါ။ ဘယ်လို အတိတ်ကံ၊ ပစ္စုပ္ပန်ကံလဲဆိုတော့—သီလကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ကျင့်တော့ သီလကုသိုလ်ကံ ဖြစ်တယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တော့ သမာဓိကုသိုလ်ကံ ဖြစ်တယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တော့ ပညာကုသိုလ်ကံ ဖြစ်တယ်။ ဒီလို ကုသိုလ်ကံတွေ ရရှိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်တာကို သမ္မာပယောဂလို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီ သမ္မာပယောဂမှာ ဉာဏ်ပညာက ရှေ့သွားပြဋ္ဌာန်းဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုတာပေါ့။ ဒကာကြီးတို့ ဒီအသိလေးရှိလို့ ဒီနေရာမှာ တရားအားထုတ်နေကြတာပါ။ အကယ်၍ ဒီအသိလေးသာ မရှိရင် ဒီနေရာလာပြီး တရားအားထုတ်ပါ့မလား၊ မထုတ်ဘူး။ ဒါ ဉာဏ်ရှိပြီးသားပဲ။ အတိတ်ကံလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဉာဏ်လည်း ရှိတယ်၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဆိုတဲ့ လုံ့လဝီရိယ ပယောဂလည်း ရှိတယ်။ ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ သုံးခုစုံလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကံက အကျိုးပေးတော့တာပဲ။</p> <p>မိမိက လာဘ်လာဘ နည်းနေတယ်၊ လာဘ်လာဘ ရှားပါးနေတယ်ဆိုရင် အတိတ်က သူတစ်ပါးရဲ့ လာဘ်လာဘကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့မိလို့ မိမိမှာလည်း လာဘ်လာဘ အန္တရာယ် ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။ ဒါကြောင့် ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို တတ်သိနားလည်ရင် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ၊ လုံ့လပယောဂတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲသွားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။</p> <h3>ကုဋကဏ္ဏမင်းနှင့် စူဠသုဒမ္မမထေရ် ဝတ္ထု</h3> <p>ဒီနေရာမှာ ရှေးဆရာတော်ကြီးတွေ ထောက်ပြခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုလေးတစ်ခုကို ဘုန်းကြီး အင်မတန် ကြည်ညိုပါတယ်။ "သေဇူပကောဘိ မဟာရော ဟောတိ မဟာနုဘာဝေါ" ဆိုတာ သူတော်ကောင်းတို့ဟာ အကယ်၍များ ရဟန်းဘဝ ရောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကြီးစွာသော အခြံအရံ ပရိသတ်ရှိမယ်၊ နာမည်ကျော်ကြားမယ်၊ ကြီးသော တန်ခိုးအာနုဘော်လည်း ရှိမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။</p> <p>သာဓကအနေနဲ့ ကုဋကဏ္ဏမင်း ဝတ္ထုကို ကြည့်ပါ။ ကုဋကဏ္ဏမင်းလက်ထက်မှာ ဂိရိကဏ္ဍအရပ်မှာ သီတင်းသုံးတော်မူတဲ့ စူဠသုဒမ္မမထေရ် ဆိုတဲ့ မထေရ်မြတ်ကြီး တစ်ပါး ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ မထေရ်မြတ်ကြီးကို သူတို့က သိပ်ပြီးတော့ ကြည်ညိုမြတ်နိုးကြတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကုဋကဏ္ဏမင်းက တိုင်းခန်းလှည့်လည်ရင်း ဥပ္ပလဝါပိ ဆိုတဲ့ အရပ်ကို ရောက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီမှာ နေထိုင်စဉ် မထေရ်မြတ်ကြီးကို ပင့်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ မထေရ်မြတ်ကြီး ကြွလာပြီး ဥပ္ပလဝါပိအရပ်နဲ့ နီးတဲ့ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာ သီတင်းသုံးပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအခါ ကုဋကဏ္ဏမင်းက မထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ မိခင်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး မေးတယ်— "ကိန် ဘန္တေ ပိယရတိ" (မထေရ်မြတ်ကြီး ဘယ်လို အာဟာရမျိုးကို နှစ်သက်တော်မူသလဲ) တဲ့။ ကဲ၊ ဘုန်းကြီးလည်း မေးကြည့်ရဦးမယ်၊ သီလရှင်တွေရော ဒကာကြီးတွေရော ဘယ်လို အစာမျိုး နှစ်သက်ကြလဲ။ ဒါကတော့ တစ်ယောက်စီ အကြိုက်ချင်း မတူကြဘူးပေါ့။ ဒီနေရာမှာ မင်းကြီးက မထေရ်ကို တိုက်ရိုက်သွားမမေးဘဲ အမေဖြစ်သူကို မေးတာဟာ သူတော်ကောင်းတွေကို မေးသင့်မေးထိုက်တဲ့ မေးခွန်းမျိုး ဖြစ်လို့ပါပဲ။</p> 8ys5wvyvtdnwixyyvqpf191qp6kps61 0 6260 21895 2026-04-15T17:51:32Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၆..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21895 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-37 <h3>မထေရ်မြတ်တို့ကို ဆည်းကပ်ရာတွင် ရှိအပ်သော အမူအရာ</h3> <p>ဒီလို တကယ်ထင်ရှားတဲ့ မထေရ်ကြီးတွေ ကျတော့ သံဃာ့ပဋိပတ် ခေါ်တဲ့ ခေါင်းပါးတဲ့ ကျင့်ဝတ် (ပံသုကူဓုတင်ဆောင်တာမျိုး) ကို ကျင့်နေတာ ပေါ့နော်။ အဲဒီလို မထေရ်ကြီးတွေကို ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ "အရှင်ဘုရား ဘာကြိုက်သလဲ" ဒီလို မမေးချင်ဘူးနော်။ "ဘာစားချင်သလဲ၊ တပည့်တော် ချက်ပေးမယ်" ဟုတ်တယ်မလား၊ ဒီပုံစံမျိုးတွေ မမေးသင့်ဘူးနော်။ အိမ်မှာ မေးနေတဲ့ ပုံစံတော့ ဖြစ်ချင်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကဲ... မိခင်အလုပ်တွေကို ချဉ်းကပ်ပြီး မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိခင်က ဘာပြန်ပြောလဲ။ "ကုဏ္ဍလမဟာရာဇ်ကြီး၊ သင့်ကို သစ်ဖို့ပဲ ငါသိပ်ပြီး တိုက်တွန်းချင်တယ်" လို့ ဒီလို ပြန်ပြောတယ်။ "ဝက်သား၊ ကြက်သားတွေ ကြိုက်တယ်" လို့ ပြောသလား၊ မပြောပါဘူးနော်။ မထေရ်ကြီးက သင့်ကို သစ်ဖို့ (တရားကျင့်ဖို့) ပဲ ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ အဲဒီမှာ ရှင်ဘုရင်က သင့်ကိုသစ်ဖို့ (သစ်သီးသစ်ဖု) ရှာဖွေပြီးတော့ ဆက်ကပ်ပါတယ်။ ဆက်ကပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သစ်ဥသစ်ဖုတွေ ဆက်ကပ်တော့ သူက ဘယ်သွားကပ်သလဲဆိုတော့ ကျောင်းသွားတယ်။ သစ်သီးတွေယူပြီးတော့ ကျောင်းသွားတယ်။</p> <h3>မထေရ်မြတ်တို့၏ ဘုန်းကံနှင့် ဗုဒ္ဓသာသနာ၏ ကြီးကျယ်မှု</h3> <p>မထေရ်ကြီးကို သွားလှူလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတော့ "မုခံ ဩလောကေတုံ နာသက္ခိံသ"၊ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် သစ်သီးတွေကို ယူဆောင်ပြီး ဝိဟာရကျောင်းတိုက်သို့ သွားခဲ့သည်ရှိသော်၊ မထေရ်ကြီးအား ပေးလှူခဲ့သည်ရှိသော် "မုခံ" (မျက်နှာတော်ကို) "ဩလောကေတုံ" (ဖူးမြော်ခြင်းငှာ) မစွမ်းနိုင်ခဲ့လေဘူး။ ကျောင်းသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သစ်သီးတွေနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ အခြွေအရံ ပရိသတ်တွေလည်း နောက်က ပါပါတယ်။ သွားပြီးတဲ့အခါ မထေရ်ကြီးကို ဒီသစ်သီးလှူဒါန်းတဲ့ အချိန်မှာ မထေရ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို မော်ဖူးဖို့ ဘယ်လိုမှ မကြည်ရဲ ဖြစ်နေတယ်၊ မော်မဖူးရဲ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ကျောင်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာပြီးတော့ ကျောင်းအပြင်ဘက် ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက မိဖုရားကြီးကို မေးတယ်။ "ဒီမထေရ်ကြီးက ဘယ်လို ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသလဲ" လို့ မေးကြည့်တယ်။ အဲဒီအခါမှာ မိဖုရားက ဘာပြန်ပြောလဲ၊ "အရှင်မင်းကြီး... အရှင်ဟာ ယောက်ျားစင်စစ် ဖြစ်ပါလျက် မော်၍ ဖူးမြော်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ခဲ့ရင်၊ အကျွန်ုပ်လို အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ဖူးမြော်ဖို့ စွမ်းနိုင်ပါ့မလဲ။ မထေရ်ကြီးက ဘယ်လို ဥပဓိသမ္ပတ္တိ (ရုပ်အဆင်း) ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်ုပ်လည်း မသိဘူး" လို့ မိဖုရားကြီးက ပြန်ပြောတယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ ကုဏ္ဍလမင်းကြီးက ဘာပြောလဲဆိုတော့ "ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်မှာ အခွန်ပဏ္ဍာ ဆက်သနေရတဲ့ သူကြွယ်ရဲ့ သားတစ်ယောက်ကို ဘုန်းတော်ကြောင့် မျက်နှာတော်ကို မော်ဖူးဖို့ ငါမရဲဝံ့ပေဘူး။ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်မည်သည်ကား အင်မတန် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တော်မူပါပေစွ" တဲ့။ ဒီမထေရ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ နိုင်ငံမှာ အခွန်ဆက်နေရတဲ့ သူကြွယ်တစ်ဦးရဲ့ သားလေးသာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေတဲ့ ရှင်ဘုရင်တွေတောင် မော်ဖူးဖို့ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်က အလွန် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လို့ပါပဲ။</p> <h3>သမ္မာပယောဂနှင့် ကံတရား၏ ဖန်တီးမှု</h3> <p>ကုဏ္ဍလမင်းကြီးဟာ မိမိတိုင်းပြည်မှာ အခွန်ဆက်နေရတဲ့သူရဲ့ သားကိုတောင် မော်မဖူးနိုင်ဘူး ဆိုတာက အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံတွေလည်း ရှိသလို၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ "သမ္မာပယောဂ" (မှန်ကန်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှု) ကလည်း ရှိတယ်။ ထိုသမ္မာပယောဂ ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့က ရဟန်းအဖြစ်သို့ ကပ်ရောက်ခဲ့ရင် ဘုန်းတန်ခိုး အင်မတန် ကြီးမားပါတယ်။ ဘယ်လောက်ထိ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသလဲဆိုရင် မိမိရဲ့ အခွန်ဆက်နေတဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပေမယ့်၊ မျက်နှာကို မော်ဖူးနိုင်တဲ့ စိတ်တောင် မဝင်ရဲလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေစိတ် ဖြစ်သွားတာ။ ဘာက ဖန်တီးပေးတာလဲဆိုတော့ ကံတရားက ဖန်တီးပေးတာပါ။ အတိတ်က ကုသိုလ်ကံရယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ သမ္မာပယောဂ ခေါ်တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေရယ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာပါ။</p> <h3>စူဠနာဂမထေရ်အပေါ် ထားရှိသော သဒ္ဓါတရား</h3> <p>နောက်တစ်ခုက ကုဏ္ဍလမင်းဟာ စူဠနာဂမထေရ်ကို အင်မတန် ကြည်ညိုလေးစားပါတယ်။ တစ်နေ့ကျတော့ စူဠနာဂမထေရ်ရဲ့ လက်ချောင်းလေးမှာ "ဒုဋ္ဌောရု" ခေါ်တဲ့ အနာရောဂါတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီ အနာရောဂါ ဖြစ်ကြောင်းကို မင်းကြီးက သိတော့ မထေရ်ကြီးကို သွားပြီး ဖူးမြော်ကန်တော့မယ်ဆိုပြီး ကျောင်းကို သွားပါတယ်။ ကျောင်းရောက်လို့ မထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ လက်မှာ ပြည်သွေးတွေ ပေါက်နေတာကို မြင်တော့၊ အလွန် ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ စိတ်နဲ့ ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့၊ ကုဏ္ဍလမင်းကြီးက မထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ လက်ချောင်းလေးကို ပါးစပ်နဲ့ လှမ်းပြီးတော့ ပြည်တွေကို စုပ်ယူလိုက်တယ်။</p> <p>ပြည်တွေကို စုပ်ယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ပြည်က ပါးစပ်ထဲမှာတင် ပေါက်ကွဲသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်နဲ့ ထွေးမပစ်လိုက်ဘဲ၊ မထေရ်အပေါ်မှာ ကြည်ညိုမြတ်နိုးလွန်းတဲ့ စိတ်နဲ့ "အမြိုက်ရေစင်" ကို မျိုချလိုက်သလိုမျိုး မျိုချလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သမ္မာပယောဂ ပြည့်စုံနေတဲ့အခါမှာ ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးမားပုံကို ဖော်ပြတာပါ။ တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကတောင် ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးရဲ့ ပြည်သွေးတွေကို မျိုချနိုင်တဲ့အထိ စွမ်းအားရှိတာပါ။</p> <h3>မထေရ်မြတ်၏ နောက်ဆုံးခရီးနှင့် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ပူဆွေးမှု</h3> <p>နောက်တစ်ချိန်မှာ ဒီစူဠနာဂမထေရ်ကြီး ပရိနိဗ္ဗာန် ပြန်တော်မူပြီ ဆိုကြပါစို့။ မထေရ်ကြီး ပြန်တော်မူတဲ့ အချိန်မှာ မင်းကြီးက ဇာပန အခမ်းအနားကို သွားပါတယ်။ အဲဒီမှာ မထေရ်ကြီး နောက်ဆုံး စွန့်သွားတဲ့ မစင်ခွက်ကို ခေါင်းပေါ်မှာ ရွက်ပြီးတော့ "မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတည်းဟူသော လှည်းရဲ့ ဝန်ရိုးကြီးတော့ ကျိုးပြီ" လို့ ပြောဆိုပြီး ငိုကြွေး လှည့်လည်နေပါတယ်။ တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက မစင်ခွက်ကို ရွံရှာမှု မရှိဘဲ ခေါင်းပေါ်တင်ပြီး လှည့်လည်နိုင်တယ် ဆိုတာဟာ ဘယ်လို ကုသိုလ်ကံကြောင့်လဲ ဆိုရင် "သမ္မာပယောဂ" ကြောင့်ပါပဲ။</p> <p>အကယ်၍ ဒီမထေရ်ကြီးသာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ကျင့်စဉ်တွေကို တကယ် လက်တွေ့ မကျင့်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်၊ တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်နေတဲ့ မင်းက မစင်ခွက်ကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ပြီး လှည့်လည်ဖို့ စွမ်းအား ရှိပါ့မလား။ မရှိပါဘူး။ မထေရ်ကြီးက ပိဋကတ်သုံးပုံကိုလည်း နှုတ်ငုံဆောင်တယ်၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ကျင့်စဉ်တွေကိုလည်း လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ ပယောဂစက်တွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက် ဒီလို ဘုန်းကံတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။</p> <h3>သမ္ပတ္တိတရားနှင့် ကံ၏ အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>ဗုဒ္ဓမြတ်စွာက "ပယောဂဝိပတ္တိ" ဖြစ်နေလို့ အကျိုးမပေးနိုင်တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေဟာ "ပယောဂသမ္ပတ္တိ" ကို အခြေခံပြီးတော့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာတယ်လို့ ဟောကြားတော်မူပါတယ်။ အတိတ်က ကုသိုလ်ကံတွေကတော့ လူတိုင်းမှာ ရှိကြပါတယ်။ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးချင်တယ် ဆိုရင် မိမိတို့ ဘက်က လမ်းဖွင့်ပေးဖို့ လိုပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ကျင့်စဉ်တွေကို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်တဲ့ "ပယောဂသမ္ပတ္တိ" လမ်းပါပဲ။</p> <p>ဝိပတ္တိတရား လေးပါး (ကာလ၊ ဂတိ၊ ဥပဓိ၊ ပယောဂ ဝိပတ္တိ) က တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် အကျိုးမပေးနိုင်တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေဟာ သမ္ပတ္တိတရား လေးပါး (ကာလ၊ ဂတိ၊ ဥပဓိ၊ ပယောဂ သမ္ပတ္တိ) နဲ့ ကြုံရင် အကျိုးပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ထားကို ပြုပြင်ဖို့ သိပ်အရေးကြီးပါတယ်။ ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါး ပေးတဲ့ ဥပမာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အမတ်ကြီး တစ်ဦးကို ဘုရင်က အမျက်ထွက်ပြီး ထောင်ချထားရာကနေ၊ နောက်ပိုင်းမှာ အပြစ်မရှိမှန်း သိသွားတဲ့အခါ ရာထူးပြန်ပေးတယ်။ အဲဒီအခါမှာ လက်ဆောင်ပဏ္ဍာတွေ အများကြီး ရလာသလိုပဲ၊ သတ္တဝါတွေဟာ ငရဲက လွတ်ပြီး နတ်ပြည် ရောက်သွားတဲ့ အခါမှာလည်း သမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံလာပြီး ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတွေ ခံစားရတာပါ။</p> <h3>နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း အားထုတ်ကြရန် တိုက်တွန်းချက်</h3> <p>ဒီဘဝမှာ ကာလ၊ ဂတိ၊ ဥပဓိ၊ ပယောဂ သမ္ပတ္တိတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် မိမိတို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်၊ အတိတ်က ကုသိုလ်ကံတွေကလည်း ပံ့ပိုးပေးပြီး ဘဝတစ်ခုပြီးတစ်ခု ချမ်းသာတဲ့ နေရာတွေမှာပဲ ကျင်လည်ရပါလိမ့်မယ်။ သမ္မာပယောဂစက် အချက်ကျကျ လည်ပတ်နေသရွေ့ ကမ္ဘာပေါင်း တစ်သိန်းပတ်လုံး ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတွေကို ရရှိပြီး နောက်ဆုံး နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်ကြပါလို့ တိုက်တွန်းရင်း ဒီနေ့ တရားသိမ်းပါပြီ။</p> <p>ဟိတွာ ကာမေ ပဗ္ဗဇိံသု၊ သန္တော ဂမ္ဘီရစိန္တကာ။<br> တေ တုမှေပျနုသိက္ခာဝှေါ၊ ပဗ္ဗဇိတာ သုပေသလာ။</p> <p>သန္တော = ဘုရားအလျာ ပစ္စေကာနှင့် အရိယာအနွယ်လောင်း ဟို တို့ရှေ့ကသူတော်ကောင်းတို့သည်။<br> ဂမ္ဘီရစိန္တကာ = နက်နဲသည့် ဓာတ်သဘောတွေကို နက်နဲစွာ ကြံဆင် အကြံ ကောင်း ဝင်တော်မူကြကုန်သည်ဖြစ်၍။<br> ကာမေ = ရှေးကပြုဖန် ကုသိုလ်ကံတို့ စီမံထောက်မ လက်ရောက် ရသား များလှဇနီးသည် ကြီးကြီးငယ်နှင့် နှီးနွယ်ရောယူ ကိုယ်တော်တို့ ပိုင်သသည့် ကာမဝတ္ထုအစုစုတို့ကို။<br> ဟိတွာ = ငါတို့ပိုင်ငြား ဤကာမတရားတို့သည် အများနှင့် ဆက်ဆံ ဘေးတွေက ဝန်းရံ ရန်တွေက မြောက်မြား တကယ်ကို ကြောက်လန့်ဖွယ်တွေပါတကားဟု ကြောက်အားတော် ဉာဏ်ကြွယ် လွတ်လွတ်ကြီး စွန့်ပယ်တော်မူကြကုန်သည် ဖြစ်၍။<br> ပဗ္ဗဇိံသု = ဃရာဝါသ သမ္ဗာဓဟု ကိစ္စများမြောင် လူတို့ဘောင် ဝဋ် နှောင်ကို လွတ်အောင်ကြုံးလျက် ရုန်းကန်ထွက်၍ နှစ် သက်ရွှင်လန်း ရှင်ရဟန်း ပြု၍ တောထွက်တော်မူကြ လေကုန်ပြီ။<br> တုမှေပိ = မြတ်နေက္ခမ္မ ဓာတ်အာသယဟု ဆန္ဒကိန်းအောင်း သင် သူတော်ကောင်းတို့သည်လည်းပဲ။<br> ပဗ္ဗဇိတာ = ဝတ္ထုကာမ ဟူသမျှမှ မရအရ ကြုံးလျက် ရုန်းကန် ထွက် ကြကုန်သည်ဖြစ်၍။<br> သုပေသလာ = စာမရီသား မြီးဖျားခုံမင် ပုံအသွင်သို့ ချစ်ခင်လေးမြတ် နှစ်သက်အပ်သော သီလ ကိုယ်စီကိုယ်င ရှိကြကုန်သည် ဖြစ်၍။<br> တေ = ထိုဘုရားအလျာ ပစ္စေကာနှင့် အရိယာအနွယ်လောင်း ဟို တို့ရှေ့က သူတော်ကောင်းတို့ကို။<br> အနုသိက္ခာဝှေါ = အတုလိုက်ကာ ကျင့်တတ်ရာကို ကျင့်ကာမသွေ .. အားထုတ်နိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း ...။<br> (သာဓု သာဓု သာဓု ...)</p> <h3>မင်္ဂလာသုတ်တော်နှင့် ပုဗ္ဗေစပုညတာ မင်္ဂလာ</h3> <p>ကဲ... ဒီနေ့ မင်္ဂလာသုတ်တော်ကို ဆက်ပြီးတော့ နာကြားကြည့်ကြရအောင်။ မင်္ဂလာသုတ်ကို ဟောခဲ့တာ တစ်လောက ပြတ်သွားတယ်။ "ပုဗ္ဗေစပုညတာ" ဆိုတဲ့ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရှိခြင်း ဆိုတဲ့ ဒီအပိုင်း ရောက်နေပါပြီ။ ဒီနေ့လည်း ဒီပုဗ္ဗေစပုညတာ အကြောင်းပဲ ဆက်ပြီးဟောဖို့ ရှိပါတယ်။ ဒီတော့ ရှေးကဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကျိုးပေးတယ်ဆိုတာက ဒီတစ်လောက ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ ခေါ်တဲ့ သမ္ပတ္တိလေးပါး စုံညီလို့ အထောက်အပံ့ရမှ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကယ်၍များ ဂတိဝိပတ္တိ၊ ဥပဓိဝိပတ္တိ၊ ကာလဝိပတ္တိ၊ ပယောဂဝိပတ္တိ ခေါ်တဲ့ ဝိပတ္တိတရားတွေနဲ့ လာပြီးကြုံကြိုက်နေမယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ယုတ်လျော့သွားတတ်တယ်။ အကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရာ ခွင့်သင့်တတ်ပါတယ်နော်။</p> <h3>သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနှင့် ကံ၏အကျိုးပေး</h3> <p>ဒါကြောင့် မိမိတို့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတဲ့ အချိန်အခါလေးတွေမှာ (အတိတ်က) အဓိကပြုခဲ့ပြီးတာကတော့ ထားပေါ့၊ ကိုယ့်ဘဝမှာ ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ ခေါ်တဲ့ သမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မိမိတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ကြုံကြိုက်အောင် ထူထောင်ဖို့တော့ ကောင်းတယ်။ ဂတိသမ္ပတ္တိဆိုတာက မိမိတို့ အခုရရှိနေတဲ့ လူ့ဘဝ ဂတိဖြစ်ပြီး ဒါက ပြည့်စုံတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ (ရုပ်အဆင်း) နဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိမယ်၊ မပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိမယ်။ နောက်တစ်ခု ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ကာလကောင်းတဲ့ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်တွေနဲ့ ကြုံကြိုက်နေတဲ့အတွက် ကာလသမ္ပတ္တိ ဖြစ်နေပါတယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိကတော့ မိမိတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို့ ရပါတယ်နော်။ မိမိတို့က ပယောဂသမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ထူထောင်နေမယ်ဆိုရင် အဓိက အကျိုးပေးမယ့် ကံတွေဟာ စွမ်းအား ထက်မြက်လာတဲ့ သဘောရှိတယ်။</p> <h3>ကျက်သရေမင်္ဂလာနှင့် အတိတ်ကုသိုလ်</h3> <p>ဒီတော့ ဒီလို ယခုဘဝမှာပေါ့လေ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေနဲ့ ပြည့်စုံတယ်၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာတယ်၊ ပညာတတ်တယ်၊ ရုပ်အဆင်းလှတယ်၊ အစိုးရတယ်၊ ခြွေရံသင်းပင်း ပေါများတယ် စသည်ဖြင့် သမ္ပတ္တိစက်တွေနဲ့ လာပြီး ပြည့်စုံကြတယ်။ ဒီလို သမ္ပတ္တိစက်တွေနဲ့ ပြည့်စုံရခြင်းဟာ ဘာကို အခြေခံသလဲလို့ မေးတော့ "ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်" တွေကို အခြေခံပါတယ်။ အဲ့တော့ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကျိုးပေးခိုက် ကြုံနေလို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ သမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံလာပြီ၊ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်စုံလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို "ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်" ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုသုံးတာ။ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ဆိုတာက ရှေးရှေးဘဝက ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေလည်း ရှိတယ်၊ ဒီဘဝမှာ ကုသိုလ်အကျိုးမပေးခင် ပြုနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကတော့ အချိန်လွန်သွားပြီ။ ဒီဘဝမှာပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက မိမိတို့မှာ စင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်။ ကာယကံစင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်၊ ဝစီကံစင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်၊ မနောကံစင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်။ ဒီကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေက စင်ကြယ်နေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အဓိက အကျိုးပေးဖို့ရာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ကံတွေ အကျိုးပေးဖို့ရာ ခွင့်သင့်လာတတ်တယ်။ ဒါ ပယောဂသမ္ပတ္တိ ဖြစ်လို့ပဲ။</p> <h3>ဝိပတ္တိတရားနှင့် ဘဝနိမ့်ကျမှု အကြောင်းရင်း</h3> <p>အကယ်၍ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီဘဝမှာ ဆင်းရဲတယ်၊ ဉာဏ်ပညာကလည်း မကောင်းဘူး၊ ညံ့ဖျင်းတယ်၊ အကျည်းတန် အရုပ်ဆိုးတယ်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အစေအပါး ဖြစ်ရတယ်၊ ဒါတွေဟာ ဘာကြောင့် ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့... အရှေ့ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်စက်တွေက အားမကောင်းဘူး။ လူဖြစ်ရုံလောက်ပဲ လာပြီး အကျိုးပေးတယ်။ တစ်ချိန်တုန်းက ထူထောင်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါက အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝတွေကို ရစေနိုင်တဲ့ ကံမျိုးကို မိမိတို့က မထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ လူတော့ဖြစ်ရပါရဲ့၊ အလွန်အကျည်းတန် အရုပ်ဆိုးတယ်၊ ဉာဏ်ပညာကလည်း မရှိဘူး၊ ဆင်းရဲလိုက်တာလည်း မွဲတေတယ်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အစေအပါး၊ အခိုင်းအစေ၊ ကျွန်အဖြစ်နဲ့သာ သံသရာ လူ့ဘဝမှာ ကျင်လည်နေရတယ်။ အဲ့ဒီလို ကျင်လည်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တစ်ဖက်က ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဒါ "ကျက်သရေမင်္ဂလာ မရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ" လို့ တစ်ဖက်ကတော့ ပြောနိုင်တယ်။ ခုနက ချမ်းသာခြင်း၊ ခြွေရံပေါများခြင်း၊ ဥစ္စာပေါများခြင်း၊ ပညာတတ်ခြင်း အစရှိတဲ့ သမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ တစ်ဖက်က ဒီလိုပြောနိုင်တယ်။</p> <h3>ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးသော ကျက်သရေနှင့် ကံ</h3> <p>အဲ့ဒီတော့ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတာ၊ မရှိတာ... ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြပါစို့၊ ကာယကံ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ကာယကံ စင်ကြယ်မှု မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်မလား။ ကံစင်ကြယ်မှု မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး။ အလားတူပဲ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်တော့ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ မုသားတွေက ရေလိုသုံးနေတယ်၊ သူများအတင်းတွေ မတရားပြောနေတယ်၊ သူများကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ကြည့်စမ်း... ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ မပြောနိုင်ပါဘူး။ အဲ့ဒီ ကျက်သရေမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ မုသားတွေ သိပ်ပြောပြီး သူတစ်ပါးတွေကို မဟုတ်မတရားတွေ စွပ်စွဲနေမယ်၊ မှန်၏မမှန်၏၊ ဟုတ်၏မဟုတ်၏ စဉ်းစားမှုမရှိဘူး၊ ပါးစပ်ရှိတာနဲ့ ပါးစပ်ထဲရှိတာတွေ၊ ပြောချင်တာတွေ အကုန်ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ အဲ့ဒီတော့ မိမိမှာ ကျက်သရေမရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်နေသလဲလို့ မေးရင် "ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပြန်လုပ်တာပဲ" နော်။ အဓိက (အတိတ်က) ပြုခဲ့တဲ့ ကံကို ထားလိုက်ဦး၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပြုမူနေတဲ့ ကံကိုက ကျက်သရေမရှိတဲ့ ကံမျိုးကို မိမိထူထောင်နေမယ် ဆိုရင် မိမိဟာ ကျက်သရေမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။</p> <h3>မနောကံ မစင်ကြယ်လျှင် ကျက်သရေမရှိနိုင်ပုံ</h3> <p>ဆက်လက်ပြီးတော့ မနောကံကို ကြည့်လိုက်ဦး။ မနောကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဒါလည်း စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး။ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် လိုချင်နေတဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူး မိစ္ဆာတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်။ ဒေါသတွေကလည်း သိပ်ကြီးတယ်။ မာန်မာနတွေကလည်း ကြီးလိုက်တာ ခုနစ်ခေါက်ချိုး ရှစ်ခေါက်ချိုးဆိုတာမျိုး ပြောကြတယ်၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိတို့က ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကာယကံတွေ စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားဖို့လိုတယ်၊ ဝစီကံတွေ စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားဖို့လိုတယ်၊ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားဖို့လိုတယ်နော်။ ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ "ကျက်သရေ" ဆိုတာနဲ့ "မင်္ဂလာ" ဆိုတာကို တွဲဖက်ပြီးတော့ သုံးစွဲကြတယ်။</p> <h3>ကျက်သရေ (သိရီ) ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်</h3> <p>ဒီတော့ ဒီ "ကျက်သရေ" ဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေးတော့... ဟို မူလဋီကာ ဆရာတော်က ဒီကျက်သရေဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကို သူက ဘယ်လိုဖွင့်ထားလဲဆိုရင် "သိရီတိ ပညာပုညံ" တဲ့။ "သိရီ" ဆိုတဲ့ ကျက်သရေဆိုတာ ပညာနှင့် ပုည— ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ရဲ့ အမည်ဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ရှေးရှေးဆရာတော်တို့ကတော့ ဒီလို ဖွင့်ဆိုကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲ့တော့ ဒီဖွင့်ဆိုချက်အရ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒါ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ပြောတာ။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက သိပ်အားကောင်းနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘာဖြစ်မလဲ၊ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ပြောရတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့ ဒီ "ကောင်းမှု" ဆိုတဲ့ ဥစ္စာမှာ ခုနက အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရော၊ ယခု ပြုနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရော ပါတာပေါ့။ အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ခုနကပြောခဲ့တဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုး— ရုပ်အဆင်း လှပခြင်း၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပေါများခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားခြင်း အစရှိတဲ့ လူသားတို့သန္တာန်မှာ ပြည့်စုံထိုက်တဲ့ ပြည့်စုံမှုအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်စုံနေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီလို ပြည့်စုံနေတာကို ကြည့်လိုက်ရင်၊ ဒီလို ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကျက်သရေရှိလိုက်တာလို့ ဆိုရတယ်။ ဒီကျက်သရေ ရှိရခြင်းက အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အခြေခံပါတယ်။</p> <h3>ပစ္စုပ္ပန်အပြုအမူနှင့် ကျက်သရေ</h3> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ အဲ့ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံက အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကံတွေက အကျိုးပေးလို့ ပြည့်စုံမှု သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်စုံရတယ်။ သို့သော် အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ (အတိတ်ကံကြောင့်) ရုပ်အဆင်း လှပနေပေမဲ့၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပေမဲ့၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားနေပေမဲ့လို့... အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဒီပစ္စုပ္ပန်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုလည်း မရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေကလည်း မရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေကလည်း မရှိဘူးဆိုရင်... ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ မပြောနိုင်ဘူးနော်။</p> <p>သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ကိုယ်အမူအရာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း မစင်ကြယ်ဘူး၊ မကောင်းဘူး။ နှုတ်အမူအရာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း မစင်ကြယ်ဘူး၊ မကောင်းဘူး။ စိတ်နေစိတ်ထား ကြည့်လိုက်တော့လည်း မဖြူစင်ဘူး။ မဖြူစင်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဒီလိုတော့ မခေါ်ဘူး။</p> <h3>သိရီ (ကျက်သရေ) ၏ အကျိုးတရားများ</h3> <p>သို့သော် ဒီစကားနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ နောက်ဆရာတော်များ ပေါ့လေ... အခု ကျက်သရေမင်္ဂလာဆိုတာကို ဉာဏ်ပညာနဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခဲ့ခြင်းလို့ ဖွင့်တာက "အကြောင်းတရား" ကို ကျက်သရေလို့ ခေါ်တာ။ အကြောင်းတရားကို အကျိုးအမည်နဲ့ ခေါ်သလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက် နောက်တစ်နည်း ထပ်ပြီးတော့ ဖွင့်ပြန်တယ်။ မူလဋီကာ ဆရာတော်က ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့... "တနည်းသောခါ ပုညနိဗ္ဗတ္တံ သိရီ" တဲ့။ သတ္တဝါတို့ သန္တာန်မှာ ကောင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာကြကုန်သော ကိုယ်၏အလှစသော ပြည့်စုံမှုကိုလည်း ကျက်သရေလို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>ကောင်းမှုပြုခဲ့တဲ့ သူတို့အပေါ်၌ တည်မှီတတ်သောကြောင့် လည်းကောင်း၊ ကောင်းမှုပြုခဲ့သူတို့က မှီဝဲအပ်သောကြောင့် လည်းကောင်း "သိရီ" ဟု ကျက်သရေဟု ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏လို့ နောက်တစ်နည်း ဖွင့်ထားတယ်။ အဲ့ဒီ နောက်တစ်နည်းအရဆိုရင် ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကြောင့် ဒီဘဝမှာ ကိုယ်အင်္ဂါ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ ခြွေရံသင်းပင်း ပေါများခြင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေါများခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ စတဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကို ရရှိတယ်။ အဲ့ဒီရရှိတဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကို "သိရီ" ခေါ် ကျက်သရေလို့ ဆိုတယ်။ ဒါကတော့ အကျိုးတရားတွေကို ကျက်သရေလို့ ဆိုတာပါ။</p> <p>လောကမှာ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တရား ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီတရားက ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို မှီပြီး ဖြစ်တယ်လို့လည်း ပြောနိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခုက ပုဂ္ဂိုလ်က တရားကို အားကိုးအားထား အမှီပြုပြီးတော့ မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်မှာ သူတော်ကောင်းတရားတွေ ကိန်းဝပ်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ပုဂ္ဂိုလ်က တရားကို မှီတယ်လို့လည်း ဒီလိုပြောနိုင်တယ်နော်။ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ အခုဒီနေရာမှာလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သိရီလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အကျိုးတရားတွေက လာပြီးတော့ မှီနေတယ်။ အဲ့ဒီလို မှီတတ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမှီပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ခုနက ကိုယ်အင်္ဂါ တင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အခြွေအရံ များခြင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေါများကြွယ်ဝခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားခြင်း ဆိုတဲ့ ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကိုလည်း ကျက်သရေလို့ ခေါ်တယ်။</p> <h3>သိရီ (ကျက်သရေ) ၏ အမျိုးမျိုးသော အနက်အဓိပ္ပာယ်များ</h3> <p>နောက်တစ်ခုက ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးတင် မကဘူး၊ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာ အပေါင်းတွေက ဒီကောင်းမှုရှင်တွေကို လာပြီးတော့ မှီနေတတ်သလို၊ ကောင်းမှုရှင်တွေကလည်း ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းကို လာပြီးတော့ မှီနေရတယ်။ မှီတယ်ဆိုတာက ဒီလိုပါ... အတိတ်ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိတဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ ကိုယ်အင်္ဂါ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အခြွေအရံ ပွားများခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားခြင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေါများခြင်း အစရှိတဲ့ သမ္ပတ္တိမျိုး ရရှိတယ်။ ရရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီသမ္ပတ္တိမျိုးကို "ကျက်သရေ" လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာ အပေါင်းကိုပဲ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က တစ်ခါပြန်ပြီးတော့ မှီခိုနေရပြန်တယ်။ အဲ့ဒီလို မှီခိုနေရတဲ့ အတွက်ကြောင့် ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာ အမျိုးမျိုးဟာ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက မှီအပ်တဲ့တရား ဖြစ်လို့ သူ့ကိုလည်း "သိရီ" လို့ ဒီလိုခေါ်တယ်ဆိုပြီး ရှင်းထားတယ်နော်။</p> <p>အဲ့တော့ ဒီ "သိရီ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တချို့နေရာမှာ "ဥစ္စာ" လို့ ဟောတယ်ဆိုပြီးတော့လည်း ဒီလိုဖွင့်ဆိုထားတာတွေ ရှိတယ်။ တချို့နေရာမှာ "ကောင်းမှုကုသိုလ်" ကို သိရီလို့ ဟောတယ်။ တချို့နေရာမှာ "အခြွေအရံနဲ့ ပြည့်စုံခြင်း" ကိုလည်း သိရီလို့ ဟောတယ်။ တချို့နေရာမှာ "အစိုးရခြင်း" ကိုလည်း သိရီလို့ ဟောတယ်။ တချို့နေရာကျတော့ "ပဘာ" ခေါ် အရောင်အဆင်းနဲ့ ပြည့်စုံခြင်းကိုလည်း သိရီ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ဒီလိုဟောထားပါတယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒါကြောင့် ဒီကျက်သရေရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျက်သရေရှိအောင် ဘာတွေလုပ်ရမလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အတိတ်ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရှိခြင်း... ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခဲ့ရင်လည်း ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် အရှိန်ကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အခြွေအရံ များခြင်း</p> <h3>ကျက်သရေမင်္ဂလာနှင့် ကံ၏စွမ်းပကား</h3> <p>ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေါများခြင်း၊ ပညာတတ်ခြင်း စတဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကို စတင်ပြည့်စုံစေနိုင်တဲ့အတွက် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် အမျိုးမျိုးကြောင့် ရရှိလာတဲ့ သမ္ပတ္တိတွေကို "ကျက်သရေရှိတယ်" လို့ ဆိုပါတယ်။ နောက်တစ်ခုက ဒီဘဝမှာလည်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရရှိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီလို ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကံသုံးပါးစလုံး စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိလာပြီဆိုရင်တော့... ဒီစင်ကြယ်မှုတွေကို အကြောင်းခံပြီး ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေ ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား? ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးအားဖြင့် သီလစင်ကြယ်လာပြီဆိုရင် သီလကိုအခြေခံတဲ့ စိတ်ချမ်းသာခြင်း အစရှိတဲ့ ကောင်းကျိုးတွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ အကယ်၍ မနောကံကို စောင့်ထိန်းနိုင်လို့ သမာဓိသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီသမာဓိနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုး၊ ဈာန်ချမ်းသာ အစရှိတဲ့ ချမ်းသာမျိုးတွေ မရနိုင်ဘူးလား? ရနိုင်ပါတယ်။</p> <h3>ဝိပဿနာဉာဏ်မှ နိဗ္ဗာန်အထိ အကျိုးကျေးဇူးများ</h3> <p>နောက်တစ်ခုက မိမိက ဒီမနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားတဲ့အပိုင်းမှာ ဝိပဿနာအထိ ရောက်သွားလို့ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေသာ ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဒီစင်ကြယ်နေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကလည်း ဝိပဿနာသုခလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ချမ်းသာသုခတွေကို ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီကနေတစ်ဆင့် မိမိရဲ့ ကံသုံးပါးစင်ကြယ်မှုကို အထွဋ်အထိပ်ရောက်အောင် ကြိုးစားလို့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် အလွန်အေးငြိမ်းလှတဲ့ နိဗ္ဗာန်ရဲ့ သန္တိသုခဆိုတဲ့ အငြိမ်းဓာတ်ချမ်းသာကြီးကို ဒီဘဝမှာတင် သုံးဆောင်ခံစားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ ဒါတွေဟာ ဘာကိုအခြေခံပြီး တိုးပွားလာတာလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ရင်... အဓိကကတော့ အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်နဲ့ ယခုဘဝမှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကံသုံးပါး စင်ကြယ်မှုဆိုတဲ့ အကြောင်းနှစ်ခု ပေါင်းစုံမှသာ ကျက်သရေမင်္ဂလာဆိုတဲ့ တရားတွေ ပေါ်ထွန်းလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>သူတော်ကောင်းတရားနှင့် ကိုယ်နှုတ်နှလုံး စောင့်ထိန်းခြင်း</h3> <p>ဒါကြောင့် ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ မဖြစ်ချင်ဘူးလား? ဖြစ်ချင်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ... အတိတ်က (ကံတွေ) ကတော့ ပြီးခဲ့ပြီထားဦး၊ ဒီဘဝမှာတော့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင် အားထုတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုပါတယ်။ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရမယ်။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဆိုတဲ့ သိက္ခာသုံးပါး အကျင့်မြတ်တွေ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက ကံသုံးပါးစလုံး စင်ကြယ်လာအောင် အားကြီးသော မှီရာဥပနိဿယသတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝရခိုက်မှာ မိမိတို့ရဲ့ လက်ခြေတွေကို အရမ်းကာရော မလှုပ်သင့်ဘူးနော်။ လှုပ်သင့်မှ လှုပ်ရမယ်၊ မလှုပ်သင့်ရင် မလှုပ်ရဘူး။ ပါးစပ်ကလည်း အလားတူပဲ... ပြောသင့်မှ ပြောရမယ်၊ မပြောသင့်ရင် မပြောရဘူး။ ဒီအသိဉာဏ်နဲ့ စောင့်ထိန်းမှု ရှိဖို့လိုပါတယ်။ မိမိတို့က သူတော်ကောင်းတရား ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ အမည်ခံထားပြီး မပြောသင့်တာပြောမယ်၊ မလုပ်သင့်တာလုပ်မယ်၊ မကြံစည်သင့်တာ ကြံစည်နေမယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတရား ကျင့်နေသူလို့ မခေါ်နိုင်တော့ဘူးနော်။ ဒါကြောင့် သတိရှိဖို့ လိုပါတယ်။</p> <h3>သိရေဇာတ်တော်နှင့် ကျက်သရေတည်ရာ</h3> <p>ကျက်သရေမင်္ဂလာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဇာတ်တော်လေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဘုန်းကံဆိုတာ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကုသိုလ်နဲ့ အခုဘဝမှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကံသုံးပါး စင်ကြယ်မှုတွေအပေါ် အခြေခံပြီး ခေါ်ဆိုတာပါ။ အဲ့ဒီ ဘုန်းကံရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာသာ ကျက်သရေမင်္ဂလာက အကျိုးပေးပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရနိုင်တာပါ။ ဘုန်းကံမရှိရင် ဒီအကျိုးတွေကို မရနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ မြတ်စွာဘုရားက "သိရေဇာတ်" ကို ဟောထားပါတယ်။ အနာထပိဏ်သူဌေးကြီးဟာ (တစ်ချိန်က) တော်တော်လေး ဆင်းရဲသွားဖူးတယ်။ အဓိကကတော့ သူများတွေကို လှူဒါန်းလွန်းတာရယ်၊ သူ့ဆီက ချေးငှားသွားတဲ့သူတွေက ပြန်မပေးတာရယ်ကြောင့် စိတ်ကြိုက်မလှူနိုင်တော့တဲ့အထိ ဆင်းရဲသွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်ချမ်းသာလာတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ပြန်ချမ်းသာလာတဲ့ အချိန်မှာ ကျက်သရေလက္ခဏာကို နားလည်တဲ့ ပုဏ္ဏားဆရာကြီးတစ်ဦးက "ဒီသူဌေးကြီးဆီမှာ ကျက်သရေရှိနေပြီ၊ အဲ့ဒီကျက်သရေကို ငါသွားခိုးမယ်" ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အနာထပိဏ်သူဌေးထံ ရောက်လာတယ်။ လောကမှာ အမှတ်အသားတွေ ရှိကြတာပေါ့... ဥပမာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် မွေးလို့ စီးပွားတိုးတက်ရင် အဲ့ဒီတိရစ္ဆာန်မှာ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်သလိုမျိုးပေါ့။ အဲ့ဒီပုဏ္ဏားက သူဌေးကြီးရဲ့ ကျက်သရေဟာ ဘယ်မှာတည်သလဲလို့ စူးစမ်းလိုက်တဲ့အခါ... သူဌေးကြီး မွေးထားတဲ့ "ကြက်ဖြူကြီး" ရဲ့ အမှောက် (အမောက်) မှာ ကျက်သရေရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ အဲ့ဒီကြက်ကို အနာထပိဏ်သူဌေးထံ တောင်းလိုက်တော့ သူဌေးကြီးကလည်း လှူလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လှူလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်... အဲ့ဒီကျက်သရေ မင်္ဂလာဟာ ကြက်ကြီးရဲ့ အမှောက်မှာ မရှိတော့ဘဲ "ပတ္တမြားရတနာ" ဆီ ပြောင်းသွားပါတယ်။ ဆိုလိုတာက တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို ရွေ့သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကြက်ဖြူကြီးရဲ့ အမှောက်မှာရှိတဲ့ ကျက်သရေ အမှတ်အသား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပတ္တမြားရတနာမှာ အဲ့ဒီလက္ခဏာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာတဲ့ သဘောပါပဲ။</p> <h3>ကျက်သရေမင်္ဂလာနှင့် ဘုန်းကံရှင်တို့၏သဘော</h3> <p>အဲ့ဒီတော့ ဒါနဲ့ ဒီပတ္တမြားရတနာကို သူ (ခိုးသူ) က သွားပြီး ထပ်မံတောင်းပြန်တယ်။ တောင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ "ယူတော့" ဆိုပြီး ပေးလိုက်တာနဲ့၊ အဲ့ဒီ ပတ္တမြားရတနာမှာ ရှိနေတဲ့ ကျက်သရေက သူဌေးကြီး သုံးဆောင်နေတဲ့ တောင်ဝှေးအစွမ်းမှာ သွားပြီး ကပ်နေပြန်သတဲ့။ ဘယ်လို အမှတ်အသားနဲ့ ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာတော့ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူးနော်။ အဲ့ဒီလို နေတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ခိုးသူက ဒီတောင်ဝှေးကို တစ်ခါ ထပ်တောင်းပြန်တယ်။ ပေးလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အဲ့ဒီကျက်သရေက ပြောင်းသွားပြန်ရော။ ဒါဟာ ဘုန်းကံမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကျက်သရေကို ခိုးယူလို့မရတဲ့ အကြောင်းလေးကို သဘောပေါက်စေချင်လို့ ပြောတာပါ။</p> <p>အဲ့ဒီတောင်ဝှေးကို လှမ်းတောင်းလိုက်တော့လည်း အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါကာကြီးက ပေးပါတယ်။ ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကျက်သရေက ဘယ်ကို ပြောင်းသွားလဲဆိုရင်၊ "ပုညလက္ခဏာဒေဝီ" အမည်ရှိတဲ့ အနာထပိဏ်သူဌေးရဲ့ သူဌေးကတော်ကြီးထံသို့ ကျက်သရေက ပြောင်းသွားပြီ။ ပြောင်းသွားလိုက်တော့ ဒီသူဌေးကတော်ကြီးကို သွားတောင်းလို့တော့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ "ဒီပစ္စည်းကတော့ ငါမတောင်းထိုက်တဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်ပြီ" ဆိုပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ သူက လက်လျှော့သွားတယ်။ လက်လျှော့ပြီးတော့ သူလာတာဟာ ဒီပစ္စည်းတွေ လိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျက်သရေကို ခိုးဖို့လာတာဖြစ်ကြောင်း အကျိုးအကြောင်း ပြောပြတယ်။ ပြောပြပြီး ပစ္စည်းတွေမယူဘဲနဲ့ အကုန်လုံး ပြန်ပေးသွားပါတယ်။</p> <h3>ကျက်သရေမင်္ဂလာကို ခိုးယူ၍မရနိုင်ခြင်း</h3> <p>ပြန်ပေးသွားလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့... ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာဆိုတာ ခိုးလို့ရသလား။ မရဘူး။ ဒီသဘောကို ပြောချင်တာ။ သူ့ရဲ့ ဘုန်းကံအားလျော်စွာ ကြီးပွားထိုက်တဲ့ အမှတ်အသားလေးတွေက ဘုန်းကံရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ပေါ်လာတာ။ ကြီးပွားထိုက်တဲ့ အမှတ်အသားဆိုတာက ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် (ပုဗ္ဗေစပုညတာ) ကြောင့် ပေါ်တာလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေကြောင့် ပေါ်လာတာလည်း ရှိတယ်။ အဲ့ဒီတော့ အဲ့ဒီလက္ခဏာတွေ ဒီလိုပြောင်းသွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒကာကြီးက မြတ်စွာဘုရားထံ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အကျိုးအကြောင်း လျှောက်ထားပါတယ်။ လျှောက်ထားလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဘုရားရှင်ကနေပြီးတော့ "တေတ္တိရဇာတ်တော်" ဆိုပြီး ဇာတ်တော်လေးတစ်ခု ဟောပေးပါတယ်။ ဟောရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ဘုန်းကံရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသာ ခံစားအပ်တယ်၊ ဘုန်းကံမရှိတဲ့၊ ကောင်းမှုကုသိုလ် မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဒီအကျိုးတရားကို မခံစားထိုက်တဲ့အကြောင်း မြတ်စွာဘုရားက ဟောပေးတာပါ။</p> <h3>ကြက်နှစ်ကောင်၏ အစွမ်းပြိုင်ပွဲနှင့် ရန်ဖြစ်ခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ တစ်ချိန်မှာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော်ကြီးက တောထွက်ပြီး ရသေ့ရဟန်းပြုတယ်၊ အဘိညာဉ်တွေ ရရှိတယ်၊ တောထဲမှာပဲ သီတင်းသုံးနေတယ် ဆိုပါစို့။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ ဗာရာဏသီပြည်မှာ ထင်းခွေသမား တစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီထင်းသမားက တောထဲသွား ထင်းခွေတော့ ပြန်လာတဲ့ အချိန်ကျတော့ မြို့တံခါးမှာ မမီလိုက်ဘူး။ တံခါးက ပိတ်သွားပြီ၊ မြို့ထဲဝင်လို့ မရတော့ဘူး။ မြို့တံခါးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ နတ်ကွန်းလေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီနတ်စင်လေးမှာ ခွေလာတဲ့ ထင်းစည်းလေးကို ချပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ အိပ်တယ်။</p> <p>မိုးသောက်ယံ အချိန်ရောက်တော့ အဲ့ဒီနတ်စင်ရဲ့ အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘေးမဲ့လွှတ်ထားတဲ့ ကြက်တွေ တော်တော်များများ ရှိနေတယ်။ ကြက်တွေက အဲ့ဒီနတ်စင် ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်ကြီးတွေ အပေါ်မှာ အိပ်ကြတာ။ အဲ့ဒီလို အိပ်ရာကနေ မိုးသောက်ထချိန်မှာ ဘာဖြစ်လာသလဲဆိုတော့၊ အပေါ်မှာ အိပ်နေတဲ့ ကြက်က အောက်မှာ အိပ်တဲ့ ကြက်အပေါ်ကို မစင်တွေ စွန့်ချလိုက်တယ်နော်။ မစင်စွန့်ချလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အောက်က ကြက်ကနေ လှမ်းပြီးတော့ မေးတယ် "ဘယ်သူက ငါ့အပေါ် ဒီလို မစင်စွန့်ချတာလဲ" ဆိုတော့၊ အပေါ်ကြက်ကလည်း သူက နည်းနည်း မာနက ကြီးပုံရတယ် "ငါစွန့်ချတာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တော့ "ငါ့ကို ဘာမှတ်သလဲ၊ နင့်ကို ဘာမှတ်သလဲ" ဆိုပြီး ရန်ဖြစ်ကြပြီ။</p> <p>ရန်ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အစွမ်းပြိုင်ကြတယ်။ အောက်က ကြက်က ဘာပြောလဲဆိုတော့ "ငါ့အသားကို မိမိက စားမယ်ဆိုရင် တစ်မနက်အတွင်းမှာ ငွေတစ်ထောင် ရနိုင်တယ်" ဆိုပြီး သူက ကြုံးဝါးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလို ကြုံးဝါးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ အပေါ်က ကြက်က ဘာပြန်ပြောလဲဆိုတော့ "ဒီလောက်လေးနဲ့ နင်က မောက်မာမနေစမ်းပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ အတွင်းသား ဆူဆူဖြိုးဖြိုးတွေကိုသာ စားရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ 'ဘုရင်' ဖြစ်နိုင်တယ်။ အပြင်သားကို စားရမယ်ဆိုရင်တော့ စားတဲ့ ယောက်ျားမှာ 'စစ်သူကြီး'၊ မိန်းမမှာ 'မိဖုရား' ဖြစ်နိုင်တယ်။ အရိုးကပ်နေတဲ့ အသားကိုသာ စားရမယ်ဆိုရင်၊ လူသားဖြစ်ခဲ့ရင် 'ဘဏ္ဍာစိုး' ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ရဟန်းဖြစ်ခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ 'မင်းဆရာ' ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဆိုပြီး ဒီလို ပြောလိုက်တယ်။</p> <h3>ဘုန်းကံမရှိသူတို့၏ လွဲချော်မှု</h3> <p>အဲ့ဒီလို အချင်းချင်း ပက်စက်ပြောဆိုပြီး ရန်ဖြစ်နေတဲ့ အသံကို ထင်းခွေသမားက ကြားသွားတယ်။ "ငွေတစ်ထောင် ဘာလုပ်တော့မလဲ" ဆိုပြီးတော့ တစ်ခါတည်း သစ်ပင်ပေါ် အသာလေးတက်ပြီး အပေါ်ကကြက်ကို ဖမ်းလိုက်တယ်။ ဖမ်းပြီးတော့ သတ်လိုက်တာ သေပြီ။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လို့ သေတာလဲဆိုရင်... ရန်ဖြစ်ကြလို့။ နှုတ်မစောင့်စည်းကြလို့။ အဲ့ဒီလို နှုတ်မစောင့်စည်းကြတဲ့ အခါကျတော့ ကြားတဲ့လူက ဘယ်နေတော့မလဲ။ သူက ရှင်ဘုရင်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ သတ်မှာပဲလေ။ အဲ့ဒါနဲ့ အမွေးတွေ နှုတ်၊ စင်စင်ကြယ်ကြယ် လုပ်ပြီးတဲ့အခါမှာ သူ့အိမ်သူသက်ထားကို သူက အချက်ခိုင်းလိုက်တယ်။</p> <p>ခိုင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူက "ဒီအသားက ဘုန်းတန်ခိုးကြီးတဲ့ အသားဖြစ်တယ်၊ တို့နှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး စားကြစို့" ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ သူက ဒီလိုပြောရလဲဆိုတော့ ဒီအသားကို သူစားမယ်ဆိုရင် သူက ရှင်ဘုရင်ဖြစ်မယ်၊ မင်းက မိဖုရားဖြစ်မယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် တို့ဒါ ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ အသားဖြစ်တဲ့အတွက် အခုစားလို့ မသင့်သေးဘူး၊ ရေချိုးသန့်ရှင်းပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ စားကြမယ်ဆိုပြီး အဲ့ဒီပြုတ်ထားတဲ့ အိုးလေးပါ ယူပြီး မြစ်ကမ်းမှာ သွားပြီး ရေချိုးကြတယ်။</p> <p>ဒါ ဘုန်းကံမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီကျက်သရေကို မခံစားထိုက်တဲ့အကြောင်း ပြောချင်တာပါ။ ရေချိုးလိုက်တော့ လင်မယားနှစ်ယောက် ရေချိုးနေတုန်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုရင်၊ သူတို့က ဒီကြက်သားဟင်းအိုးကို ကမ်းခြေတစ်နေရာမှာ ထားခဲ့တယ်။ ထားခဲ့လိုက်တော့ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းက ကျလာရော။ လေပြင်းမုန်တိုင်း ကျလာတဲ့ အချိန်ကျတော့ ရေတွေကလည်း တစ်ခါတည်း လှိုင်းတွေပုတ်ပြီးတော့ အဲ့ဒီအိုးကို သယ်ဆောင်သွားတယ်။ သူတို့မှာလည်း ပါးစပ်ထဲ သဲတွေဝင်ပြီး ကမ်းပေါ် အတင်းတက်ပြေးရတယ်။ ကြက်သားဟင်းလည်း မရတော့ဘူး။</p> <h3>ဘုန်းကံရှင်နှင့် ပါရမီဖြည့်ဖက်</h3> <p>အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ အောက်ဘက်မှာ ဆင်ဆရာတစ်ဦးက ဆင်တွေကို ရေချနေတယ်။ ရေချနေရင်းနဲ့ ဒီအိုးကို သွားပြီးရတယ်။ ရလိုက်တဲ့အခါ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲမှာ ကြက်သားဟင်း တွေ့တော့ ဒီအိုးကို အိမ်ကိုပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ "ငါပြန်လာမှ ဒီအိုးကို ဖွင့်စားစို့" ဆိုပြီး အိမ်ကို မှာထားပြီး ပို့လိုက်တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီဆင်ဆရာက ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ခုနက ဘုရားလောင်း ရသေ့ကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီရသေ့ကြီးနဲ့ ဒီဆင်ဆရာက ဘယ်လိုဆက်စပ်နေသလဲဆိုတော့၊ ဘုရားလောင်း ရသေ့ကြီးက အဘိညာဉ်တွေ ရရှိပြီးတဲ့နောက်မှာ "စားဝတ်နေရေးအတွက် လူတို့ဒေသကို သွားဦးမှ" ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဗာရာဏသီမြို့ကို ရောက်လာတာ။ ဗာရာဏသီမြို့အတွင်းမှာ ဆွမ်းခံကြွတာကို မြင်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့၊ ဆင်ဆရာကလည်း ဒီရသေ့ရဲ့ ဣန္ဒြေ အရိယာပုဒ် အမူအရာလေးကို ကြည့်ပြီးတော့ အလွန်ကြည်ညိုသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ အကျင့်ပရိပတ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကြည်ညိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာတာ။</p> <p>ဒီဆင်ဆရာက တခြားပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး၊ အရှင်အာနန္ဒာ အလောင်းဖြစ်တယ်။ ရသေ့ကြီးကလည်း ဘုရားအလောင်း ဖြစ်တော့၊ ဒါ ပါရမီဖြည့်ဖက်တွေပေါ့။ သူတော်ကောင်း အချင်းချင်း အတိတ်ဘဝက ဆည်းပူးခဲ့တဲ့ ပါရမီ အဟုန်တွေက နှိုးဆော်တော့၊ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မြင်လိုက်တာနဲ့ အလွန် ကြည်ညိုတတ်တယ်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီစောင့်ရှောက်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကလည်း အလွန် အားကောင်းလာကြတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ရသေ့ကြီးရဲ့ အရိယာပုဒ်နဲ့ ကျင့်ဝတ်ပရိပတ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကြည်ညိုလွန်းလို့၊ အရှင်အာနန္ဒာ အလောင်းဖြစ်တဲ့ ဒီဆင်ဆရာကြီးက "ဒီဗာရာဏသီ မင်းဥယျာဉ်မှာပဲ သီတင်းသုံးပြီး နေထိုင်ဖို့" ရိုသေစွာ လျှောက်ထားတောင်းပန်တယ်။ တောင်းပန်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆရာရသေ့ကြီးကလည်း လက်ခံလိုက်ပါတယ်။</p> <h3>ဆင်ဆရာမှ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာခြင်းနှင့် ကံ၏အကျိုး</h3> <p>တစ်နေ့ကျတော့ ဆရာရသေ့က အဘိညာဉ်ရနေတဲ့အတွက်၊ အဘိညာဉ်ပါးရတဲ့အတွက် လှမ်းပြီးကြည့်လိုက်တော့ သူ့တပည့် ရှင်ဘုရင်ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို မြင်ပြီ။ အရပ်ရပ်ကို အားလုံးစူးစမ်းပြီးတော့ မြင်လိုက်တဲ့အတွက် အဲဒီနေ့မှာ ဆရာရသေ့ကြီးကလည်း ဒီဆင်ဆရာရဲ့ အိမ်ကို ကြွသွားပါတယ်။ ကြွသွားတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဆင်ဆရာကလည်း အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး ဒီရက်သားဟင်းအိုးကြီးကို တစ်ခါတည်း အိုးလိုက်မက ဆရာရသေ့ကို လှူဒါန်းလိုက်ပါတယ်။ လှူဒါန်းလိုက်တော့ ဆရာရသေ့က အကျိုးလိုလားတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ပေါ့နော်၊ "ဒီလိုဆိုရင် ဟင်းအိုးကို ငါစီမံမယ်" ဆိုပြီးတော့ အတွင်းသားတွေကို ဆင်ဆရာကို ပေးတယ်၊ အပြင်ဘက်က အသားတွေကိုတော့ အိမ်ရှင်မကို ပေးလိုက်တယ်၊ အရွတ်ကပ်နေတဲ့ အသားတွေကိုတော့ သူက ဘုန်းပေးတယ်။ သူက မင်းဆရာဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဓိကကတော့ သူ့တပည့်ကို ဆင်ဘုရင်ဖြစ်စေချင်တာပါ။</p> <h3>ရသေ့ကြီး၏ ဗျာဒိတ်နှင့် စစ်ပွဲအတွင်း အပြောင်းအလဲ</h3> <p>အားလုံး စားခြင်းသောက်ခြင်းကိစ္စတွေ ပြီးလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ရသေ့ကြီးလည်း ပြန်သွားတယ်။ မပြန်ခင်မှာ ရသေ့ကြီးက ဘာမှာသွားသလဲဆိုတော့ "မကြာမီ သုံးရက်အတွင်းမှာ မင်း ရှင်ဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါကြောင့် မမေ့မလျော့သော သတိတရားဖြင့် မင်းနေထိုင်ပါ" ဆိုပြီး မှာသွားတယ်။ မှာသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လာလဲဆိုတော့ ပြဿနာတစ်ခုက... အိမ်နီးချင်းဖြစ်တဲ့ ရှင်ဘုရင်တစ်ဦးက ဗာရာဏသီကို လာပြီး လုယက်တိုက်ခိုက်ပြီး စစ်ထိုး၊ ပစ်ထိုး လိုက်တဲ့အချိန်ကျတော့၊ ရှင်ဘုရင်လုပ်တဲ့ ဗာရာဏသီမင်းက ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ဆင်ဆရာကို မင်းမြှောက်တန်ဆာတွေ အကုန်လုံး ဝတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ဝတ်ခိုင်းပြီးတဲ့အခါကျတော့ ဆင်ဆရာကို သူ့နေရာမှာနေပြီး စစ်ထိုးခိုင်းတယ်၊ သူကတော့ မထင်ရှားတဲ့အသွင်ဖြင့် အဝတ်အစားလေးတစ်ခု ဝတ်ပြီးတော့ စစ်သည်တွေရဲ့အကြားမှာ မထင်ရှားတဲ့အသွင်နဲ့ သူက ဝင်တိုက်တယ်။</p> <p>ကံက ခေချင်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်တာလဲ... တစ်ဖက်က ပစ်လိုက်တဲ့ မြားက ရှင်ဘုရင်အစစ်ဖြစ်တဲ့၊ မထင်ရှားတဲ့အသွင်နဲ့ လူတောထဲမှာ ဝင်ပြီး စစ်တိုက်နေတဲ့သူကို မှန်ရော၊ သေရော။ ရှင်ဘုရင် သေသွားတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ခုနက ဆင်ဆရာက ရှင်ဘုရင်တာဝန်ယူပြီး တိုက်နေရတာဖြစ်တော့ သူကနေ စစ်သည်တွေကို စည်းရုံးပြီး တိုက်လိုက်တော့ တစ်ဖက်ကို နိုင်သွားပြီ။ နိုင်တဲ့အချိန်အခါကျတော့မှ အားလုံးက သူ့ကို မင်းမြှောက်တန်ဆာတွေနဲ့ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်သွန်းပြီး မြှောက်ပေးလိုက်တာ။</p> <h3>ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီး၏ စွမ်းအား</h3> <p>အဲဒီနေရာမှာ သူက ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတော့... ဒီနေရာမှာ ခုနက ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ အသားကို စားခဲ့တဲ့သူပေါ့နော်။ ဘုန်းကံကြီးမားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်၊ ထီးမွေနန်းမွေ ဆက်ခံရမယ့်သူမှာ ရှေးကပြုခဲ့တဲ့ ကံပါသလား၊ မပါဘူးလား။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကံ မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ခုနက မင်းစိုးရာဇာတွေကဲ့သို့ အလွန်ပြည့်စုံနေတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို ခံစားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလား၊ မရှိဘူး။ "ပုဗ္ဗေစကတပုညတာ" ခေါ်တဲ့ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရှိဖို့ သိပ်မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်နော်။ ဒီရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်သာ အကယ်၍ ရှိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကောင်းမှုတည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးကနေပြီးတော့ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံတဲ့ လူသားတစ်ဦးဖြစ်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်။</p> <p>အဲဒီရှိပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယကာကြီးကို ဂါထာလေးတွေနဲ့ တရားဟောပေးတယ်... "ဒေဝမနုဿာနံ သဗ္ဗကာမဒဒေါ နိဓိ၊ ယံ ယံ အဘိပတ္ထေန္တိ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ"။ "ကျောင်းဒါယကာကြီး... ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးသည်၊ မြှုပ်နှံ၍ထားအပ်သော ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးသည် နတ်လူတို့အား အလုံးစုံသော အလိုရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုမှန်သမျှကို ပေးတတ်သည် ဖြစ်ပါပေ၏။ အကြင်အရာဝတ္ထုကိုပင်လျှင် လိုလားတောင်းတကုန်၏၊ ထိုအလုံးစုံ တောင်းတသမျှကို ဤကုသိုလ်ရှင်သည် ရရှိနိုင်ပါပေ၏" တဲ့။ လိုလားတောင်းတခြင်းမှန်သမျှ အကုန်လုံးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်တဲ့နော်။</p> <h3>မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်နှင့် အပါယ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးပဲ။ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို အတိတ်ကလည်း မြှုပ်နှံခဲ့မယ်၊ ဒီဘဝမှာလည်း ဆက်လက်ပြီး မြှုပ်နှံနေမယ်ဆိုရင် ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးက လူတွေ၊ နတ်တွေ လိုလားတောင်းတချက်မှန်သမျှ အားလုံးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ (လောကီစည်းစိမ်ကိုပဲ) ကောင်းတယ်လို့ ဘုန်းကြီး မဆိုလိုဘူးနော်၊ ဒါပေမဲ့ မိမိတို့ရဲ့ လိုလားတောင်းတချက်အားလုံးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုရင် ဒီလို ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မမြှုပ်နှံသင့်ဘူးလား၊ မြှုပ်နှံသင့်တယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးတွေ မြှုပ်နှံတဲ့အပိုင်းမှာ ကျိန်းသေတဲ့ ကုသိုလ်လည်း ရှိတယ်၊ မကျိန်းသေတဲ့ ကုသိုလ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ကျိန်းသေတဲ့ ကုသိုလ်ကတော့ အထက်တန်းအကျဆုံး ကောင်းမှုကုသိုလ်ပဲ။ ကျိန်းသေတယ်ဆိုတာက သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ မုချအကျိုးပေးမှာကို ပြောတာနော်။ ကမ္မဋ္ဌာန်းပိုင်းမှာ ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဈာန်သမာဓိတွေ သေသည့်တိုင်အောင် မလျော့ကျခဲ့ဘူးဆိုရင် သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ မုချအကျိုးပေးနိုင်တယ်။ ဝိပဿနာပိုင်းမှာ ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အကယ်၍ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်သို့တိုင်အောင်သော ဝိပဿနာဉာဏ်လေးနဲ့ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ မိမိပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံတွေ၊ မုချအကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်မယ်၊ ထိုကောင်းရာသုဂတိမှာ မိမိကလည်း လိုလားတောင်းတခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တယ်လို့ ဒီလို ဘုရားအာမခံထားတယ်။</p> <p>ဒါက ဒီဘဝမှာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် မရခဲ့ရင်တောင် ဒီထက်အဆင့်မြင့်နေတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်မျိုးသာ ရခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကုသိုလ်တွေက အပါယ်လေးဘုံကနေ ကွင်းချက်မရှိအောင် ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးတယ်။ ဒီတော့ မိမိတို့က အပါယ်ဘေးကြီးမှ လွတ်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်တွေဟာ အပါယ်ဘေးက လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ အဲဒီကုသိုလ်မျိုးတော့ ရအောင် ထူထောင်ဖို့ကောင်းတယ်နော်။ အပါယ်ဘေးကြီးမှ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်စေနိုင်တဲ့ ကုသိုလ်မျိုး ထင်ရှားရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကုသိုလ်ထက် ပိုပြီး အားကိုးထိုက်တဲ့ ကုသိုလ် ရှိပါဦးမလား။ ရှိတာပေါ့၊ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အထက်အထက်သော မဂ်ကုသိုလ်တွေပေါ့နော်။ အဲဒီတော့ ဒီသောတာပတ္တိမဂ်က အပါယ်ဘေးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။ ဒီလို အပါယ်ဘေးမှ...</p> o3baf3n351u18pvdzx8glcixfzmha63 0 6261 21896 2026-04-15T17:52:16Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၇..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21896 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-38 <h3>ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးနှစ်မျိုးနှင့် အခိုင်မာဆုံးသော ရွှေအိုး</h3> <p>ထိုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် အလိုရှိရာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေကို ရရှိနိုင်တယ်ဆိုပြီး ညက တရားဟောခဲ့တယ်။ ဒီတော့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးမှာ ခိုင်မာတဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုး၊ မခိုင်မာတဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးဆိုပြီး နှစ်မျိုးရှိတော့၊ ခိုင်မာတဲ့ ကုသိုလ်ရွှေအိုးက အရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အရိယာမဂ်ဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ အရိယာမဂ်ကုသိုလ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးတွေကတော့ အလွန်ခိုင်ခံ့တဲ့ ရွှေအိုးဖြစ်တယ်။ ကြွင်းကျန်နေသေးတဲ့ ကုသိုလ်တွေကတော့ သိပ်ပြီး အလွန်ကြီး ခိုင်ခံ့နေတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီတော့ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးတွေထဲမှာ အကျဉ်းချုပ်လိုက်တော့ ဒါနကုသိုလ်၊ သီလကုသိုလ်၊ သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာလို့ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အဲဒီတော့ ဒီကုသိုလ်တွေကြောင့် အလိုရှိတဲ့ အကျိုးတရားတွေအားလုံး ပြည့်စုံနိုင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီအလိုရှိတဲ့ အကျိုးတရားတွေက ဘာတွေလဲ၊ ဒီအပိုင်းကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောထားတယ်နော်။</p> <h3>ကုသိုလ်ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်သော လောကီအကျိုးတရားများ</h3> <p>"သုဝဏ္ဏတာ သုသရတာ၊ သုသဏ္ဌာနာ သုရူပတာ။ အဓိပစ္စံ ပရိဝါရော၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။" သုဝဏ္ဏတာ - ကောင်းသော ရုပ်အဆင်းရှိသည်အဖြစ်သည် လည်းကောင်း၊ သုသရတာ - ကောင်းသောအသံရှိသည်အဖြစ်သည် လည်းကောင်း၊ သုသဏ္ဌာနာ - ကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်အဖြစ်သည် လည်းကောင်း၊ သုရူပတာ - ကောင်းသော ရုပ်အဆင်းရှိသည်အဖြစ်သည် လည်းကောင်း၊ အဓိပစ္စံ - အစိုးရခြင်း၊ ပရိဝါရော - အခြံအရံ များခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ အတ္ထိ - ရှိ၏။ ဧတံသဗ္ဗံ - ဤအလုံးစုံကို၊ ဧတေန - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ လဗ္ဘတိ - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ ရွှေစင်လို ဝင်းနေတဲ့ အသားအရည် အဆင်းရှိဖို့၊ ဗြဟ္မာမင်းရဲ့ အသံကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသံရှိမှု၊ ကိုယ်သဏ္ဌာန် အနေအထား၊ ရုပ်သဏ္ဌာန် ပုံသဏ္ဌာန် အချိုးကျမှု၊ ရုပ်အဆင်းသဏ္ဌာန်ရဲ့ လှပတင့်တယ်မှု၊ အစိုးရမှု၊ အခြံအရံ များမှုဆိုတဲ့ ဒီလိုအကျိုးတရားတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ အကျိုးတရားအားလုံးသည် ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီလိုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးတွေ မြှုပ်နှံဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်နော်။</p> <h3>မင်းစည်းစိမ်နှင့် နတ်စည်းစိမ်များ ရရှိနိုင်ခြင်း</h3> <p>ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ်။ "ပဒေသရဇ္ဇံ ဣဿရိယံ၊ စက္ကဝတ္တိသုခံ ပိယံ။ ဒေဝရဇ္ဇမ္ပိ ဒိဗ္ဗေသု၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။" ပဒေသရဇ္ဇံ - ပဒေသရာဇ်မင်း၏ စည်းစိမ်ကို လည်းကောင်း၊ ဣဿရိယံ - အစိုးရခြင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်ကို လည်းကောင်း၊ ပိယံ - ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်သော၊ စက္ကဝတ္တိသုခံ - စင်္ကြာဝတေးမင်း၏ ချမ်းသာစည်းစိမ်ကို လည်းကောင်း၊ ဒိဗ္ဗေသု - နတ်ပြည်လောကတို့၌၊ ဒေဝရဇ္ဇမ္ပိ - နတ်မင်း၏အဖြစ်ကို သော်လည်းကောင်း၊ အတ္ထိ - ရှိ၏။ ဧတံသဗ္ဗံ - ဤအလုံးစုံသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို၊ ဧတေန - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ လဗ္ဘတိ - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။ ပဒေသရာဇ်မင်း စည်းစိမ်လည်း ရရှိနိုင်တယ်၊ အစိုးရခြင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်တွေလည်း ရရှိနိုင်တယ်၊ အလွန်ချစ်ခင် မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ရှိတဲ့ စင်္ကြာဝတေးမင်းရဲ့ ချမ်းသာစည်းစိမ်ကိုသော်လည်း ရရှိနိုင်တယ်၊ နတ်ပြည် နတ်လောကမှာ နတ်မင်းရဲ့ စည်းစိမ်တွေကိုသော်လည်း ရရှိနိုင်တယ်။ ဘယ်သူ့ကြောင့် ရရှိနိုင်သလဲလို့ မေးရင် ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။</p> <h3>အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာနှင့် အရိယာမဂ်ကုသိုလ်</h3> <p>ဒါတွေလားဆိုတော့ မကသေးဘူး။ "မာနုသိကာ စ သမ္ပတ္တိ၊ ဒေဝလောကေ စ ယာ ရတိ။ ယာ စ နိဗ္ဗာနသမ္ပတ္တိ၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။" မာနုသိကာ စ သမ္ပတ္တိ - လူ၌ဖြစ်သော စည်းစိမ်ချမ်းသာ အဖြာဖြာသည် လည်းကောင်း၊ ဒေဝလောကေ စ ယာ ရတိ - နတ်ပြည် နတ်လောက၌ အကြင်မွေ့လျော် ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ဖွယ်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာ အဖြာဖြာသည် လည်းကောင်း၊ ယာ စ နိဗ္ဗာနသမ္ပတ္တိ - အကြင် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ စည်းစိမ်ကြီးသည် လည်းကောင်း၊ အတ္ထိ - ရှိ၏။ ဧတံသဗ္ဗံ - ဤအလုံးစုံသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို၊ ဧတေန - ဤကောင်းမှု ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ လဗ္ဘတိ - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ လူ၌ဖြစ်နေတဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ နတ်၌ဖြစ်နေတဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ဖွယ်ကောင်းနေတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ ချမ်းသာရှိတယ်။ အဲဒီ ချမ်းသာထူးတွေကို ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။ အကောင်းဆုံး ချမ်းသာကတော့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာဆိုတဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဒီစည်းစိမ်ချမ်းသာကြီးကို ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးက ဘယ်လိုရွှေအိုးမျိုးလဲ၊ အရိယာမဂ်ကုသိုလ် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အလွန်အဆင့်မြင့်သွားပြီ။</p> <h3>မပျက်စီးနိုင်သော မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်</h3> <p>ဒီတော့ ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်က ဒါနကျင့်စဉ်၊ သီလကျင့်စဉ်၊ သမထကျင့်စဉ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ဆည်းပူးတယ်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လိုက်တော့ ဝိပဿနာကျင့်စဉ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ဆည်းပူးတယ်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လိုက်တော့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံး၌ အရိယာမဂ်ကုသိုလ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော အခိုင်အမာဆုံး ရွှေအိုးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီ။ သူက သမ္မတ္တနိယာမ - ကိန်းသေ၊ ကျိန်းသေ၊ ဧကန် မြဲနေတဲ့၊ အကျိုးပေးခြင်း မြဲတဲ့ ကုသိုလ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးနိုင်တဲ့ ကုသိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ မပျက်စီးနိုင်ဘူးဆိုတာ သူက နိစ္စထာဝရတရားလို့ ဆိုလိုရင်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီကုသိုလ်၊ မဂ်ကုသိုလ်တစ်ခု ရပြီးပြီဆိုရင်၊ သောတာပတ္တိမဂ် ရပြီးပြီဆိုရင် ဒီသောတာပတ္တိမဂ်က လျော့ကျသွားတယ်၊ သောတာပန်အဖြစ်ကနေ လျော့ကျသွားတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒီသောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ရပြီနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အရိယာဖိုလ်ဆိုတဲ့ အကျိုးတရား နောက်က တန်းပေါ်လာတယ်။ ထိုသောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကလည်း အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံပြုနိုင်တယ်။ သောတာပတ္တိမဂ်ရဲ့ အကျိုးဖြစ်နေတဲ့ သောတာပတ္တိဖိုလ်ဉာဏ်ကလည်း အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းအာရုံပြုနိုင်ပါတယ်။ အလားတူပဲ ကြွင်းကျန်နေသေးတဲ့ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဒီဉာဏ်တွေကလည်း အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံပြုနိုင်တယ်တဲ့။</p> <h3>နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို အဖန်ဖန် ဝင်စားခြင်း</h3> <p>အဲဒီတော့ လှမ်းပြီး အာရုံပြုနိုင်တဲ့အတွက် ဟို ဘဒ္ဒေကရတ္တသုတ္တံများကျတော့ ဘုရားရှင်က ဘယ်လိုတိုက်တွန်းထားလဲ။ "အသင်္ဟိရံ အသံကုပ္ပံ၊ တံ ဝိဒွါ မနုဗြူဟယေ။" အသင်္ဟိရံ - တဏှာဒိဋ္ဌိတို့သည် မစွဲငင်အပ်သော၊ မစွဲငင်နိုင်သော၊ အသံကုပ္ပံ - တဏှာဒိဋ္ဌိတို့ကြောင့် ပျက်စီးမှုမရှိသော၊ တံ - ထိုအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ဟူသည့် ချမ်းသာတရားကို၊ ဝိဒွါ - အကြင် ပညာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အနုဗြူဟယေ - ဖလသမာပတ်ကို ဝင်စားသောအားဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ပွားများအားထုတ်လေရာ၏။ တဏှာဒိဋ္ဌိတွေကြောင့် ဘယ်တော့မှ ဒီအငြိမ်းဓာတ်၊ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီးသည် ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးသွားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ တဏှာဒိဋ္ဌိတို့သည် ဘယ်လိုမှ ဆွဲငင်လို့လဲ ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို ဆွဲခေါ်လို့မရဘူး။ ဒီနေ့ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တဏှာဒိဋ္ဌိက ဆွဲခေါ်မယ်ဆိုရင် ခေါ်လို့ ရချင်ရမယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို တဏှာဒိဋ္ဌိက လှမ်းပြီး ဆွဲခေါ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုမှ ဆွဲခေါ်လို့ မရနိုင်ဘူး။ အဲဒီလို မရနိုင်တဲ့ ဒီအငြိမ်းဓာတ် သန္တိသုခ ချမ်းသာတွေကို ဖလသမာပတ်ကို ဝင်စားသောအားဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ပွားများအားထုတ်ပြီး နေပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတယ်နော်။ အဲဒီလို အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာမျိုးကို ဘယ်လိုကောင်းမှုတွေကြောင့် ရရှိနိုင်သလဲလို့ မေးရင် ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုး၊ ခိုင်မာတဲ့ အရိယာမဂ်ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရရှိနိုင်တယ်နော်။</p> <h3>ကလျာဏမိတ္တနှင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်စဉ်</h3> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော၊ အရိယာမဂ်ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီး ရဖို့ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ "မိတ္တသမ္ပဒမာဂမ္မ၊ ယောနိသော စ ပယုဉ္ဇတော။ ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိဝသီဘာဝေါ၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။" မိတ္တသမ္ပဒံ - ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်း၊ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း ဆရာကောင်းသမားကောင်းကို၊ အာဂမ္မ - အမှီပြု၍၊ ယောနိသော - နည်းလမ်းမှန်စွာ၊ ပယုဉ္ဇတော - ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိဝသီဘာဝေါ - ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိ၌ နိုင်နင်းသော ဝသီဘော်ရှိသည်အဖြစ်သည်၊ အတ္ထိ - ရှိ၏။ ဧတံသဗ္ဗံ - ဤအလုံးစုံကို၊ ဧတေန - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ လဗ္ဘတိ - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ ဘုရားအစရှိသော မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း၊ ကလျာဏမိတ္တ အမည်ရတဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကြီးတွေ ရှိတယ်။ ထိုမိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကြီးတွေကို အစွဲပြုပြီးတော့ နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မယ်ဆိုရင် ထိုပွားများအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်တွေ၊ အရိယာဖိုလ်ဉာဏ်တွေအပေါ်မှာ နိုင်နင်းလေ့ကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်တဲ့နော်။ ထိုစွမ်းအင်တွေ၊ ဒီအလုံးစုံသော စွမ်းအင်တွေဟာလည်း ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ရရှိနိုင်ပါတယ်။</p> <p>ဟိုဘက်က သုတ္တန်လေးတစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ချိန်မှာ အရှင်အာနန္ဒာ ကိုယ်တော်မြတ်ကလေးကနေပြီးတော့ ညနေချမ်း အခါတိုင်းမှာ မြတ်စွာဘုရားကို လျှောက်ဖူးတယ်။ "မြတ်စွာဘုရား၊ ဗြဟ္မစရိယခေါ်တဲ့ သာသနာတော်မှာ ကျင့်သင့်ကျင့်ထိုက်တဲ့ မဂ်တည်းဟူသော မြတ်သောအကျင့်ဟာ ကလျာဏမိတ္တခေါ်တဲ့ ဆရာကောင်းသမားကောင်း၊ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းအပေါ်၌ တစ်ဝက်လောက် မှီနေတယ်လို့ တပည့်တော် ယူဆပါတယ်" ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က "မာ ဟေဝံ အာနန္ဒ၊ ချစ်သား အာနန္ဒာ၊ သင် ဒီလိုမပြောနဲ့။ အကုန်လုံး ဆရာကောင်းသမားကောင်း၊ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းအပေါ်မှာ မှီနေတာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လောကမှာ ငါဘုရားရှင်ကဲ့သို့သော ကလျာဏမိတ္တစင်စစ် ဖြစ်နေတဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း သူတော်ကောင်းကြီး တစ်ဦး မပေါ်ထွန်းခဲ့ဘူးဆိုရင် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန် ရရှိမယ့် သာဝကတွေဆိုတာ လောကမှာ ဖြစ်နိုင်မလား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လောကမှာ ဘုရားတည်းဟူသော မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကြီး ပေါ်ထွန်းလာတဲ့အတွက် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုကြတဲ့ တပည့်သာဝကတွေ များစွာ ပေါ်ထွန်းလာရတယ်။ ဒါကြောင့် မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကို ပေါင်းသင်းရခြင်းသည် သာသနာတော်မှာ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယခေါ်တဲ့ မြတ်သောကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေကို နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့ရာအတွက် လုံးလုံးလျားလျား မှီနေတဲ့ အခွင့်ကောင်းကြီးပါ" ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား အမိန့်ရှိတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ကိုယ်လည်း ဒီနေရာမှာ "မိတ္တသမ္ပဒံ" - ဘုရား၊ ဆရာကောင်းသမားကောင်း၊ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းနှင့် ပေါင်းဖော်ယှဉ်တွဲ မှီဝဲဆည်းကပ်ရခြင်းကို "အာဂမ္မ" - အကြောင်းပြု၍၊ "ယောနိသော" - နည်းမှန်လမ်းမှန်အားဖြင့်သာလျှင်၊ "ပယုဉ္ဇတော" - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌ ဒီလိုခေါ်ထားတယ်။ အားထုတ်တဲ့ နည်းစနစ်ကလည်း နည်းမှန်လမ်းမှန်ဖြစ်ဖို့တော့ လိုအပ်ပါတယ်နော်။ အဲဒီနည်းမှန်လမ်းမှန်ကို ဘယ်ပေတံနဲ့ တိုင်းမလဲလို့ မေးရင်တော့ ပိဋကတ်ပေတံနဲ့ တိုင်းရမှာပဲ။ ပိဋကတ်သုံးပုံမှာ မြတ်စွာဘုရားက နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်ကို မဂ္ဂင်ဘယ်နှပါး ဟောသွားလဲ၊ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးပဲနော်။ အဲဒီမဂ္ဂင်ရှစ်ပါး စုံညီအောင်တော့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဆိုတဲ့ နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ အရိယာဖိုလ်ဉာဏ်တွေအပေါ်မှာ နိုင်နိုင်နင်းနင်း လေ့ကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပေါ်လာမယ်။ ပေါ်လာခဲ့လို့ရှိရင်တော့ ဒီစွမ်းအင်တွေဟာ ဘယ်သူ့ကြောင့် ပြန်ပြီး ဖြစ်ရသလဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ အရိယာမဂ်ကုသိုလ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆိုတဲ့ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ဖြင့် သိမ်းကျုံးရေတွက်အပ်တဲ့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မြတ်သောကုသိုလ်တွေကို အကြောင်းပြုပြီး၊ မြတ်သောကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးကို အကြောင်းပြုပြီး ဒီလိုအကျိုးတရားတွေကို ရရှိခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်နော်။</p> <h3>ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို ထုတ်ယူခြင်းနှင့် အခွင့်ကောင်း</h3> <p>ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သာသနာတော်မှာ ကြုံတွေ့နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ၊ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို ထုတ်ယူမယ်ဆိုရင် ယူလို့မရနိုင်ဘူးလား။ ရနိုင်တယ်။ ဒါ မိမိတို့ ရရှိနေတဲ့ အခွင့်အကောင်းကြီးပဲ။ နောက်တစ်ခု ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ၊ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ အကျိုးတရားတွေက မရနိုင်ဘူးလား။ ဘုရားရှင် ဆက်ဟောတယ်။ "ပဋိသမ္ဘိဒါ ဝိမောက္ခာ စ၊ ယာ စ သာဝကပါရမီ။ ပစ္စေကဗောဓိ ဥတ္တမံ၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။" ပဋိသမ္ဘိဒါ လေးပါးတို့သည် လည်းကောင်း၊ မောက္ခ ရှစ်ပါးကုန်သော ဝိမောက္ခတရားတို့သည် လည်းကောင်း၊ ယာ စ သာဝကပါရမီ- အကြင်သာဝကပါရမီဉာဏ်သည် လည်းကောင်း၊ ယာ ပစ္စေကဗောဓိ- အကြင် ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်သည် လည်းကောင်း၊ ယာ ဗုဒ္ဓဘူမိ- အကြင် ဗုဒ္ဓဘူမိဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော သဗ္ဗညုတဉာဏ်မြတ်သည် လည်းကောင်း အတ္ထိ- ရှိ၏။ ဧတံ- ထို သဘောစုံသော ဉာဏ်ထူးမြတ်ကို ဧတေန- ဤကောင်းမှု ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် လဗ္ဘတိ- ရရှိနိုင်ပါပေ၏။</p> <h3>မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်တော်များနှင့် ကုသိုလ်အခြေခံ</h3> <p>ပဋိသမ္ဘိဒါ လေးပါး၊ ဝိမောက္ခလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း ဈာန်တွေ ရှိကြတယ်။ သာဝကပါရမီဉာဏ်တွေ ရှိကြတယ်။ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်တွေ ရှိကြတယ်။ ဗုဒ္ဓဘူမိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကြီးလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီလို အစဉ်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ ဒီဉာဏ်တော်မြတ်တွေကို ဘာကြောင့် ရရှိနိုင်လဲလို့ မေးရင် ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံခဲ့ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ရရှိတယ်။ အတိတ်က ဆည်းပူးထားတဲ့ ပါရမီမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ် လေးပါးကို ရပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ ဝိမောက္ခတရား ရှစ်ပါးဆိုတဲ့ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားတွေလည်း မရနိုင်ဘူး။ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ပကတိသာဝကဗောဓိဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သာဝကပါရမီဉာဏ်တွေကိုလည်း ပါရမီမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်။ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်လည်း ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ် ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ပါရမီတရားအပေါင်းကို နှစ်အသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း တိုက်ခဲ့တဲ့ ပါရမီ ဖြစ်ရပါတယ်။ အဲဒီလို ပါရမီတွေ မရှိခဲ့ရင်လည်း ဒီ ပစ္စေကဗုဒ္ဓဗောဓိဉာဏ်ဆိုတာ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ ဗုဒ္ဓဘူမိခေါ်တဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရရှိဖို့ဆိုရင်လည်း အနည်းဆုံး ပမာဏအားဖြင့် လေးအသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း၊ ပါရမီ ဆယ်ပါး အပြား သုံးဆယ်တို့ကို ဖြည့်ကျင့်ရပါတယ်။ အဲဒီလို ပါရမီတည်းဟူသော၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးကို မြှုပ်နှံမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီ သဗ္ဗညုတဉာဏ်မြတ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘူမိ၊ ဘုရားရှင်တို့ တည်ရာ ဘုန်းကံကြီးကို ရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။</p> <h3>ပါရမီမျိုးစေ့နှင့် အခွင့်အလမ်းကို ရှာဖွေခြင်း</h3> <p>ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မိမိတို့ ရရှိနေတဲ့ အခွင့်အလမ်းဟာ ဒီပါရမီမျိုးစေ့လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံတဲ့ အခွင့်အလမ်း၊ ရှာဖွေနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းကို ရရှိနေတဲ့ အခိုက်အခါ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီလို အသိထူး ဉာဏ်ထူး၊ အလွန် အစဉ်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသိထူး ဉာဏ်ထူး၊ ဘယ်လောက်ထိ အစဉ်အတန်း မြင့်မားသလဲလို့ မေးရင် ဒီ ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ် လေးပါး ရရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်း အပါယ် ၃၁ ဘုံမှ များသောအားဖြင့် ကင်းလွတ် ကျွတ်လွတ်ပါတယ်နော်။ ဝိမောက္ခတရားတွေ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ကာမ ၁၁ ဘုံမှာ ကင်းလွတ် စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိဖို့ရန် အတွက်လည်း အားကြီးသော ဥပနိဿယ သတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ သာဝကပါရမီမှာ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်တဲ့ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကပါရမီ၊ ပကတိသာဝကပါရမီဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အထူးထိပ်သို့ ရောက်သွားတဲ့ ဒီပါရမီဉာဏ်တွေကလည်း သတ္တဝါတစ်ဦးကို ၃၁ ဘုံမှ ထုတ်ဆောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။</p> <p>၃၁ ဘုံမှ လွတ်ပြီဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်ဖန် ပဋိသန္ဓေ နေရတဲ့ ဒုက္ခကလည်း လွတ်ပြီ၊ အိုဘေးဆိုးကြီးမှလည်း လွတ်ပြီ၊ နာဘေးဆိုးကြီးမှလည်း လွတ်သွားပြီ၊ သေဘေးဆိုးကြီးမှလည်း လွတ်သွားပြီ။ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒီလို အစဉ်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ အကျိုးထူး တရားတွေဟာ ဘာကို အခြေခံပြီး ရရှိရသလဲလို့ မေးရင် ပါရမီတွေကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ခြင်း၊ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံခဲ့ခြင်းကို အခြေခံတယ်။ အလားတူပဲ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်၊ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဒီဉာဏ်တော်မြတ်ကြီးတွေကိုလည်း ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်ပဲ ရရှိခဲ့တယ်။</p> <h3>ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းသော ကောင်းမှုကုသိုလ်</h3> <p>နောက် မဟာဒီကာ၌ "ဧသာ ယတိတံ ပုညသမ္ပဒါ၊ တသ္မာ သန္တိ ပဋ္ဌိတာ ပုညံ၊ ဧသံ ပုညသမ္ပတ္တိ"။ ကောင်းမှုကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည် ဧတံ ဣဒံ ပုညသမ္ပတ္တိ- ဤကောင်းမှုကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည် အတ္ထိ- ရှိ၏။ ဣဒံ ဤကောင်းမှု ကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည်ကား ဧဝံ ဤသို့ မဟာဓိက- ကြီးဖွံ့ဖြိုး များသောအကျိုး ရှိပါပေ၏။ အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး မြင့်မြတ်တဲ့ အကျိုးတွေ ရှိတယ်။ ဘာအကျိုးတွေလဲ။ ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ်တွေ ရနိုင်တယ်၊ ဝိမောက္ခတွေ ရနိုင်တယ်၊ သာဝကပါရမီတွေ၊ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်တွေ၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်တွေ ရရှိနိုင်တယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဒီလို ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များမြတ်တဲ့ အကျိုးအာနိသင်တွေကို ရရှိနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ။ "တသ္မာ ဓီရာ ပဏ္ဍိတာ" ထို့ကြောင့် ဓီရာ ပဏ္ဍိတာ- မြဲမြံခိုင်ခဲ တည်တံ့တဲ့ ပညာရှိ အစစ် ဖြစ်တော်မူကြကုန်သော၊ အကြောင်းအကျိုး သိမြင် ပညာရှင် သူတော်ကောင်းတို့သည် ကတပုညတံ- ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိသည့်အဖြစ်ကို ပသံသန္တိ- ချီးမွမ်း မြှောက်စားတော်မူကြလေကုန်၏။</p> <p>ဒါကြောင့် ရှေးက ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခြင်းကို သိတော်မူ မြင်တော်မူတဲ့ ဘုရား အစရှိသော အရိယာ သူတော်ကောင်းတို့က အင်မတန် ချီးမွမ်း မြှောက်စားတော်မူကြပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မိမိတို့ဟာ ခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခု ရရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရား အစရှိသော အရိယာ သူတော်ကောင်းတို့ ချီးမွမ်း မြှောက်စားတော်မူတဲ့ ဒီကောင်းမှု ကုသိုလ်လေးတွေကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မိမိတို့ရဲ့ ရုပ်နာမ် သန္တန်အစဉ်ကင်းမှာ ဝတ်ဆင်ရအောင် ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်ကြဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ကောင်းတော့ ဘာတွေ လုပ်ရမလဲ။ အဲဒီမှာ လုပ်ငန်းခွင်လေး ရှိလာတယ်။ အဲဒီ လုပ်ငန်းခွင်လေးက "ပုဗ္ဗေ စ ကတပုညတာ" ရယ်၊ နောက်တစ်ခုက ဘာလဲ "အတ္တသမ္မာပဏီဓိ စ" တဲ့။</p> <h3>အတ္တသမ္မာပဏီဓိ - စိတ်ကောင်းထားခြင်း၏ အခြေခံ</h3> <p>"အတ္တသမ္မာပဏီဓိ" ဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ ဒီမင်္ဂလာတစ်ခု အဖြစ်နဲ့ ဘုရားဟောထားတယ်။ ဘာကို "အတ္တ" ခေါ်သလဲလို့ မေးတော့ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က "အတ္တိ စိတ္တံ" တဲ့။ စိတ်ကိုပဲ အတ္တလို့ ခေါ်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဖွင့်ဆိုထားတယ်။ ဒီတော့ အတ္တအရ စိတ်ကိုယူရင် "သမ္မာ" ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ၊ "ပဏီဓိ" က ထားခြင်းပဲ။ စိတ်ကောင်းလေး ထားကြစမ်းပါတဲ့။ သိပ်ဉာဏ်ခက်သလား။ မနက်ဖြန် ယောဂီတွေ သိပ်ခက်သလား။ သီလရှင်တွေ သိပ်များ ခက်သလား။ ဘုန်းကြီးကတော့ တို့စောင့်ဟောတော့မယ်လို့ ထင်ပုံတူတယ်နော်။ မစောင့်ပါဘူး။ ဘုန်းကြီး ဒီည တည့်တည့်ပြောမှာနော်။ စိတ်ကလေး ကောင်းကောင်း ထားစမ်းပါ ဆိုတော့ စိတ်ခက်သလား။ မခက်ဘူး။ ဘယ်လို စိတ်ကို ကောင်းကောင်း ထားသလဲဆိုတာ ပြီးတော့ ဘုန်းကြီး ပြောမယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ စိတ်ကို ကောင်းကောင်း ထားတာကို ဘုရားရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ဦးတည်ဟောသလဲလို့ မေးရင် စိတ်ကောင်း ရှိနေပြီဆိုရင် ကိုယ်အမူအရာလည်း ကောင်းတယ်။ စိတ်ကောင်း ရှိနေပြီဆိုရင် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ပြောတဲ့ စကားဟာလည်း အကောင်းပဲ ထွက်လာမယ်။ အဆိုး မထွက်တော့ဘူး။ "စူလိုက်၊ အောင့်လိုက်၊ ဆောင့်လိုက်" ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပါဦးမလား။ နော် အဲဒီလို စူတာ၊ အောင့်တာ၊ ဆောင့်တာ ဟိုမီးဖိုချောင်မှာ ပေါ့နော်။ ဘယ်ကနေ ထွက်လာလဲ။ ဒီစိတ်က အခြေခံမနေဘူးလား။ ငါ စူလိုက်၊ အောင့်လိုက်၊ ဆောင့်လိုက် လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားကို အခြေခံပြီး စူမှု၊ အောင့်မှု၊ ဆောင့်မှုတွေ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်နော်။ ခက်တော့ ခက်တယ်နော်။ ဘာခက်တာလဲဟင်။ ပြောတော့ လွယ်တယ်တဲ့။ အဲဒီ စိတ်ကလေး တစ်လုံးကို ပြုပြင်ဖို့ကျတော့ မခက်ဘူးလား။ ခက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ခက်ပါတယ်ဆိုပြီး လက်လျှော့ထားခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ မိမိစိတ်ကို မိမိ ကောင်းကောင်း ထားတဲ့ အဆင့်ထဲမှာ ဝင်ပါ့မလား။ မဝင်ဘူး။ အဲဒီတော့ စိတ်ကောင်းပြီ ဆိုရင် ကိုယ်အမူအရာလည်း ကောင်းလာလိမ့်မယ်။ စိတ်ကောင်းပြီ ဆိုရင် ပြောနေတဲ့ နှုတ်အမူအရာတွေလည်း ကောင်းလာမယ်။</p> <h3>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်တည်ဆောက်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီလို ကောင်းလာမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် နောက်တစ်နည်း အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ထပ်ဖွင့်တယ်။ "သကော ဝါ အတ္တ" တဲ့။ တစ်ကိုယ်လုံးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ထားစမ်းပါတဲ့။ တစ်ကိုယ်လုံး ကောင်းကောင်း ထားတယ်ဆိုတာက ကာယကံကိုလည်း စင်စင်ကြယ်ကြယ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆင့်မီအောင် ထားပါ၊ ဝစီကံကိုလည်း စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆင့်မီမီ ထားစမ်းပါ၊ မနောကံတွေကိုလည်း စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆင့်မီမီ ထားစမ်းပါတဲ့ နော်။ ဘယ်လို အဆင့်မီမီ ထားရမလဲ။ ဒီအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဖွင့်ထားတယ်နော်။ "အတ္တသမ္မာပဏီဓိနာမ ဣဓေကစ္စော ဒုဿီလံ သီလေ ပတိဋ္ဌာပေတိ၊ အဿဒ္ဓံ သဒ္ဓါသမ္ပဒါယ ပတိဋ္ဌာပေတိ၊ မစ္ဆရိံ စာဂသမ္ပဒါယ ပတိဋ္ဌာပေတိ၊ အယံ ဝုစ္စတိ အတ္တသမ္မာပဏီဓိ"။</p> <p>အတ္တသမ္မာပဏီဓိ မည်သည်ကား ဧတ ဤလောက၌ ဧကိစ္စော- အချို့သော သူတော်ကောင်းသည် အတ္တနံ- မိမိကိုယ်ကို၊ ဒုဿီလံ- သီလမရှိသည်ကို ဉတွာ- သိရှိသည်ဖြစ်၍ သီလေ- သီလ၌ ပတိဋ္ဌာပေတိ- တည်အောင် ထား၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသိဘူးလား။ သီလ ရှိတယ်၊ မရှိဘူး။ သိပ်သိရခက်သလား။ ဘုန်းကြီးဟောတဲ့ တရားတွေ သိပ်လေးနက်နေတယ်လို့များ ပြောမလား။ ဟင် သိပ်မခက်ပါဘူး။ ငါသည် သူ့အသက် သတ်နေသလား၊ မသတ်ဘူးလား။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်၊ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ မသိဘူးလား။ သိတယ်။ ငါသည် သူ့ပစ္စည်းကို မတရား ယူသလား၊ မယူဘူးလား။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်၊ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ မသိဘူးလား။ သိတယ်။ သူ့သားမယားတွေကို ငါ ဖျက်ဆီးသလား၊ မဖျက်ဆီးဘူးလား။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်၊ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ သိတယ်။ ငါ မုသားပြောနေသလား၊ မပြောဘူးလား။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်ရင် မသိဘူးလား။ ဟမ် ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘုန်းကြီးကတော့ သိပ်မထင်ဘူး၊ သိတယ်လို့ ဟုတ်တယ်မလား။ ကိုယ် မုသားပြောနေတာကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်ပြီးတော့ လိမ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မရှိဘူးလား။ "အမလေး၊ ကျုပ်တို့ကတော့ ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူးတော်" တဲ့ နော်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီးတော့ လိမ်တယ်။ အဲဒီလို လိမ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ကြီးပွားတိုးတက်မှု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <h3>သဒ္ဓါတရားနှင့် သီလကို ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ဘုန်းကြီးတို့ ဆက်ဟောပါမယ်နော်။ ဒီတော့ မိမိ သီလ မရှိဘူးဆိုလို့ရှိရင် သီလရှိအောင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ထားရတယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ သဒ္ဓါတရား မရှိသည်ကို သိရှိသည်ဖြစ်၍ သဒ္ဓါသမ္ပဒါယ- သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင် ပတိဋ္ဌာပေတိ- တည်စေ၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် သဒ္ဓါတရား မရှိဘူးဆိုတာ သိခဲ့ရင် သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ကောင်းကောင်း ထားတတ်ဖို့ စိတ်အဆင့်မြှင့်တင်ရတယ်။ ငါဟာ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်။ မေးလို့ မရဘူးလား။ တွက်ကပ်နေတယ်။ တွက်ကပ်နေတယ်။ "အင်း၊ ငါက ဒီနေ့ ဂျူတီဝင်ရတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဒီလိုက ဂျူတီ ဒီနေ့ မဝင်ဘူး" ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီလို တွက်ကပ်နေတဲ့ ပုံစံတွေဟာ သဒ္ဓါတရား ရှိလို့လား၊ မရှိလို့လား။</p> <p>ဘုန်းကြီးတို့ ရဟန်းတော်များမှာလည်း သေနာသနဝတ်ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ နော် ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည် သဒ္ဓါတရား တကယ်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို နည်းနည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာ၊ စိတ်အမူအရာတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် သိပါတယ်။ သီလကို တကယ် ဖြည့်ကျင့်လိုတဲ့ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ သမာဓိကို တကယ် ဖြည့်ကျင့်လိုတဲ့ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ ပညာကျင့်စဉ်ကို တကယ် လက်တွေ့ကျင့်နေတဲ့ သဒ္ဓါတရားတွေ ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာ၊ စိတ်အမူအရာတွေကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ရင် မသိဘူးလား။ သိပါတယ်နော်။ ဘေးကလည်း သိနိုင်တယ်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိကတော့ ပိုပြီး မသိဘူးလား။ သိနေတယ်။ တစ်နေ့မှာ ဘုရား ဘယ်နှစ်ခါ မှန်မှန်ရှိခိုးသလဲ၊ တစ်နေ့မှာ သီလတွေ ဆင်ခြင်အောင် ဘယ်နှစ်ခါ ဆောက်တည်သလဲ၊ ဘယ်နှစ်ခါ ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်သလဲ၊ သမာဓိတွေ ကပ်လာအောင် ငါ ဘယ်လို ကြိုးစား အားထုတ်သလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်၊ မသိဘူးလား။ သိနေတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီတော့ သဒ္ဓါတရား မရှိဘူး၊ သီလ ဖြည့်ချင်တဲ့ နေရာမှာ သဒ္ဓါတရား မရှိဘူးဆိုရင် သဒ္ဓါတရားတွေ ဖြစ်ပေါ်လာအောင်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ခုနက မုသားပြောတတ်တယ် ဆိုကြပါစို့။ မုသားပြောတတ်နေရင် မုသားမပြောအောင် ငါ စောင့်ထိန်းမယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ရှိဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ သီလက သဒ္ဓါ ပြဋ္ဌာန်းပါတယ်။ သဒ္ဓါတရား ရှိနေရင် ဒီသီလဟာ ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်လို့ ရတယ်။ လက်နှစ်လုံးလောက် ရှိနေတဲ့ ဒီပိတ်စလေးကို ငါ ပိတ်မယ်၊ ပိတ်ကြည့်ပါ။ ပိတ်လို့ မရဘူးလား။ ဟမ် ဟုတ်ရဲ့လား။ အဲဒီ လက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ဒီပိတ်စလေးကို ငါ ခင်အောင် ပိတ်မယ်၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သဒ္ဓါတရား ရှိရင် ရပါတယ်နော်။</p> <p>ရှင်ရာဟုလာအား ဘုရားရှင်ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် ဆုံးမဩဝါဒနှင့် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်း (အတ္တသမ္မာပဏီဓိ) တရားတော်ကို အခြေခံ၍ ပြန်လည်တည်းဖြတ်ထားပါသည်။</p> <h3>သဒ္ဓါတရားနှင့် မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်း</h3> <p>"ငါသည် သဒ္ဓါတရား မရှိဘူး" ဟု သိနေပါလျက်နှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မရှိဘဲ နေ၍ ရပါ့မလား။ မရပါဘူး။ အမလေး... အိပ်ရာက ထတော့ ထချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထလို့မရဘူး၊ မနက် ၇ နာရီလောက်မှ ထလို့ရတယ် ဆိုလျှင် ထိုသူ၌ သဒ္ဓါတရား ရှိပါသလား။ မရှိပါဘူး။ သဒ္ဓါတရားရှိလျှင် သီလကျင့်စဉ်တွေကို ငါကျင့်ကြံမယ်၊ မနက် ဘယ်အချိန်မှာ ထမယ်၊ တရားနှလုံးသွင်းမယ်၊ ဘုရားဂုဏ်တော်တွေကို ဘယ်လိုရှိခိုး ပူဇော်မယ်၊ သံဃာ့ဝေယျာဝိစ္စ၊ မိဘဝေယျာဝိစ္စ၊ ဘုရားဝေယျာဝိစ္စ စသည့် ဝေယျာဝိစ္စ အဝဝကို ငါဘယ်လို ဆောင်ရွက်မယ်ဆိုတာ ဖြစ်ပေါ်လာရပါမယ်။</p> <p>မိမိကိုယ်ကို အလိုလိုက်ကာ ချော့နေကြမည်ဆိုလျှင် သဒ္ဓါတရား မရှိသည့်ပုဂ္ဂိုလ်ကို သဒ္ဓါတရားရှိအောင် ပြုလုပ်ဖို့ မခက်ပေဘူးလား။ ခက်နေပါပြီ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အကြောင်းပြချက်တွေ အမျိုးမျိုးပေးပြီး အဆင်ပြေအောင် နေနေကြတာပါ။ ထို့ကြောင့် သဒ္ဓါတရား မရှိသည်ကို သိပြီဆိုလျှင် သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင် မိမိကိုယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းသည်ပင် "မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ ထားခြင်း" ဖြစ်ပါသည်။</p> <h3>စာဂတရားနှင့် သူတော်ကောင်းဥစ္စာ (၅) ပါး</h3> <p>မစ္ဆရိယတရား ခေါ် ဝန်တိုခြင်း တရားရှိနေသည်ကို သိမြင်လျှင် စာဂ ခေါ် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်း တရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင် မိမိကိုယ်ကို တည်စေရပါမယ်။ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လျှင် နှစ်မျိုးတက်တတ်ပါတယ်။ ဝန်တိုတယ်၊ မပေးချင်ဘူး၊ မပေးရက်ဘူး၊ မကမ်းရဲဘူး၊ မစားရဲဘူး ဖြစ်နေလျှင် စာဂတရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင် မိမိကိုယ်ကို ထားရပါမယ်။ ဒါကို "အရိပ်ပြ အကောင်ထင်" ရပါမယ်။</p> <p>သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ၇ ပါးရှိသော်လည်း အရေးကြီးသည့် ၅ ပါးမှာ <strong>သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ</strong> တို့ ဖြစ်ကြပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ပါ။ ငါ့မှာ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား၊ သီလတရား ရှိသလား၊ သုတတရားတွေ ရှိသလား။</p> <h3>သုတ နှင့် ပညာ ၏ အဓိပ္ပာယ်</h3> <p>သုတ၌ <strong>အာဂမသုတ</strong> နှင့် <strong>အဓိဂမသုတ</strong> ဟု နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ အာဂမသုတ ဆိုသည်မှာ ဘုရားရှင်၏ တရားတော်များကို သင်ကြားနာယူမှုကြောင့် သိရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အဓိဂမသုတ ဆိုသည်မှာ တရားတော်များကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံအားထုတ်၍ သိမြင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဒုက္ခသစ္စာ ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော ဥပါဒါနက္ခန္ဓာ (၅) ပါး၊ သမုဒယသစ္စာ ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော အကြောင်းအကျိုး ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် သဘောတရားများကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ခြင်းကို "ဗဟုသုတ" ဟု အင်္ဂုတ္တိုရ်ကျမ်းများ၌ ဖွင့်ဆိုထားပါသည်။</p> <p>"ပညာ" ဆိုသည်မှာလည်း ထိုဗဟုသုတ အင်္ဂါရပ်များဖြင့် ရုပ်နာမ်တရား၊ ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ တရားတို့၏ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အချက်များကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်နေသည့် ဝိပဿနာဉာဏ်များကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <h3>အတ္တသမ္မာပဏီဓိ ခေါ် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်း</h3> <p>ဤသူတော်ကောင်းတရား (၅) ပါးသည် မိမိသန္တာန်မှာ မရှိသေးလျှင် ရှိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ရပါမယ်။ ထိုသို့ ကြိုးစားခြင်းကိုပင် <strong>"အတ္တသမ္မာပဏီဓိ"</strong> ဟု ခေါ်ပါသည်။ မိမိကိုယ်ကို သို့မဟုတ် မိမိ၏ စိတ်အစဉ်ကို ကောင်းစွာ ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ ထားခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားရှင် ဟောကြားခဲ့ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျက်မှောက်ဘဝမှာလည်း ချမ်းသာခြင်း အကျိုးတရား အမျိုးမျိုးကို ရရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>မိမိစိတ်ကို ကောင်းကောင်းထား၍ ဈာန်တရားများ ရရှိခဲ့လျှင် ဈာန်ချမ်းသာကို လက်ငင်း ခံစားရပါမယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်များ ရရှိခဲ့လျှင်လည်း ဝိပဿနာသုခကို ရရှိနိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရသည်အထိ မိမိစိတ်ကို ထားနိုင်လျှင် ဤမျက်မှောက်ဘဝမှာပင် အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်၏ သန္တိသုခကို ခံစားရပါမည်။ ဤအဆင့်မြင့်မားလှသည့် ချမ်းသာများကို ရရှိခြင်းမှာ "မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ ထားခြင်း" ဟူသော အခြေခံကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။</p> <h3>တမလွန်ဘဝနှင့် သံသရာအတွက် အာမခံချက်</h3> <p>ဤကဲ့သို့ ကုသိုလ်တရားများနှင့် ပြည့်စုံနေသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် သံသရာ မကုန်သေး၍ တမလွန်လောကသို့ ရောက်ရှိလျှင်လည်း ဘေးဒုက္ခနှင့် မကြုံရပါဘူး။ မြင့်မားသော ကုသိုလ်တရားများက ချမ်းသာသုခသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်ပြီး အပါယ်ဘေးကို တားဆီးပေးပါမည်။ ဈာန်ကုသိုလ် အားကောင်းလျှင် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဝိပဿနာဉာဏ် ခိုင်ခံ့လျှင်လည်း ဤဘဝ၌ မဂ်ဖိုလ်မရသော်လည်း ဒုတိယဘဝ၌ ရနိုင်ကြောင်း ဘုရားရှင် အာမခံထားပါသည်။</p> <h3>လဟုလောဝါဒသုတ္တန် နှင့် မုသားစကား</h3> <p>မိမိစိတ်ကို ကောင်းကောင်းထားရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ ထိုသို့ မထားနိုင်ဘဲ မှားယွင်းစွာ ထားသောစိတ် (<strong>မိစ္ဆာပဏိဟိတံ စိတ္တံ</strong>) သည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ယုတ်မာသော သတ္တဝါ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်ပြီး၊ ကောင်းစွာထားသောစိတ် (<strong>သမ္မာပဏိဟိတံ စိတ္တံ</strong>) သည် မြင့်မြတ်သော သတ္တဝါ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်ပါသည်။</p> <p>ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားရှင်က ရှင်ရာဟုလာအား <strong>လဟုလောဝါဒသုတ္တန်</strong> ဖြင့် ဆုံးမတော်မူခဲ့ပါသည်။ ရှင်ရာဟုလာ (၇) နှစ်သား အရွယ်တွင် ရဟန်းပြုပြီး တရားထူး မရသေးမီ အချိန်က ဖြစ်ပါသည်။ တစ်နေ့တွင် ဘုရားရှင်သည် ဝေဠုဝန်ကျောင်းတိုက်အတွင်း ရှင်ရာဟုလာ သီတင်းသုံးရာ သရက်ဖြူပင်ခြေရင်းရှိ ကျောင်းလေးသို့ ကြွသွားတော်မူပါသည်။ ရှင်ရာဟုလာက ဘုရားရှင်အား ခြေဆေးရန် ရေကရားနှင့် ခြေဆေးအင်တုံကို ပြင်ဆင်ပေးပါသည်။</p> <p>ဘုရားရှင်သည် ခြေဆေးတော်မူပြီးနောက် အင်တုံထဲတွင် ရေအနည်းငယ် ချန်ထားကာ ရှင်ရာဟုလာကို မေးတော်မူပါသည်။</p> <blockquote>"ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ဤခြေဆေးအင်တုံထဲ၌ ကြွင်းကျန်နေသည့် ရေအနည်းငယ်ကို မြင်သလား"</blockquote> <p>ရှင်ရာဟုလာက "မြင်ပါသည် ဘုရား" ဟု လျှောက်ထားပါသည်။</p> <p>ထိုအခါ ဘုရားရှင်က "ချစ်သား ရာဟုလာ... သိလျက်နှင့် ဖောက်ပြန်မှန်ကန်မှုမရှိသော မုသားစကားကို ပြောဆိုခြင်း၌ ရှက်ခြင်း၊ ကြောက်ခြင်း မရှိသော ရဟန်း၊ ပုဏ္ဏားတို့၏ သန္တာန်၌ 'ရဟန်းတရား' သည် ဤခြေဆေးအင်တုံထဲတွင် ကျန်နေသည့် ရေအနည်းငယ်ကဲ့သို့ပင် နည်းပါးလှ၏" ဟု မိန့်တော်မူပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယောဂီအပေါင်းတို့... သိလျက်နှင့် မုသားစကား ပြောဆိုခြင်းသည် မိမိ၏ တရားဂုဏ်ရည်ကို အလွန်သေးသိမ်စေကြောင်း သတိပြုသင့်ပါပေသည်။</p> <h3>မုသားစကားနှင့် အရှက်တရား ကင်းမဲ့ခြင်း၏ အကျိုးဆက်</h3> <p>မုသားပြောရမှာကို မရှက်ရဘူးလား၊ ရှက်ရမှာလား။ မရှက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ မုသားပြောရမှာကို မရှက်ဘူးဆိုရင်၊ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာရှိတဲ့ ရဟန်းတရားဟာ ခြေဆေးအင်တုံထဲမှာ ကြွင်းကျန်နေတဲ့ ရေလောက်ပဲ နည်းပါတယ်။ အပြင်ကို သွန်ထုတ်လိုက်လို့ ရောက်သွားတဲ့ ရေတွေက ပိုများတယ်၊ ရဟန်းတရားက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတော့တာပါ။</p> <p>ပြီးတော့ ရဟန်းတရား နည်းနည်းလေးပဲ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ရနိုင်ပါ့မလားဆိုတော့ မရနိုင်ပါဘူး။ တစ်ချိန်မှာ ဒီမကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးတော့မယ်။ မိမိကိုယ်တိုင် သိလျက်နဲ့ မုသားစကားကို ပြောနေတာ၊ ရဟန်းဖြစ်ပြီးတော့လည်း မုသားစကားပြောတယ်၊ သီလရှင်ဖြစ်ပြီးတော့မှလည်း မုသားစကားပြောတယ်။ မုသားစကား ပြောနေရင် ဒီရဟန်းသည် သီလရှိတဲ့ ရဟန်း ဟုတ်ပါ့မလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒီယောဂီဟာ သီလရှိတဲ့ ယောဂီ ဟုတ်ပါ့မလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒီသီလရှင်ဟာ သီလရှိတဲ့ သီလရှင် ဟုတ်ပါ့မလား? မဟုတ်ဘူး။</p> <p>သီလမရှိဘဲနဲ့ သူများလှူဒါန်းတာကို စားပြန်ပြီဆိုတော့ အပြစ်က ထပ်ဆင့်လာတယ်။ မီးခဲကို ထပ်ပြီး မျိုတယ်ဆိုပြီး ရှေးရှေးဆရာတော်ကြီးတွေက ဆုံးမခဲ့ကြပါတယ်။</p> <h3>သာသနာတော်နှောင်းပိုင်းကာလ သီလပျက်ယွင်းမှုနှင့် ငရဲဘေး</h3> <p>အို... ကဿပဘုရားရှင် သာသနာတော်ရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီလိုပဲ ရဟန်းယောက်ျားတွေကလည်း သီလမရှိတဲ့ ရဟန်းယောက်ျားတွေ တချို့ဖြစ်လာကြတယ်။ ရှင်သာမဏေတွေကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလမရှိတဲ့ ရှင်သာမဏေတွေ တချို့ဖြစ်လာကြတယ်။ ဘိက္ခုနီမတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလမရှိတဲ့ ဘိက္ခုနီမတွေ၊ သာမဏေမတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလမရှိတဲ့ သာမဏေမတွေ တချို့ဖြစ်လာကြတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အချိန်မှာ သီလမရှိတဲ့အတွက် ဘယ်ကိုရောက်သွားလဲဆိုတော့ ငရဲကို ရောက်ကြရတယ်။ ငရဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ ခံပြီး ကျွတ်လာတော့ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားမပွင့်ခင်လောက် အချိန်ဆိုကြပါစို့၊ ရာဇဂြိုဟ်မြို့ရဲ့ အထက်ကောင်းကင်ယံမှာ ပြိတ္တာတွေ လာဖြစ်နေကြတယ်။</p> <h3>ရဟန်းပြိတ္တာများနှင့် မချွတ်နိုင်သော သံပူသင်္ကန်းများ</h3> <p>ရဟန်းပြိတ္တာ၊ ရဟန်းယောက်ျားပြိတ္တာ၊ ရဟန်းမိန်းမပြိတ္တာ၊ ရှင်သာမဏေယောက်ျားပြိတ္တာ၊ ရှင်သာမဏေမိန်းမပြိတ္တာဆိုပြီး ပြိတ္တာတွေ အသီးသီး ဖြစ်ကြရတယ်။ အဲ့ဒီပြိတ္တာတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ သင်းပိုင်တွေကို ကြည့်ရင်လည်း အလျှံတပြောင်ပြောင်နဲ့ မီးတောက်နေတဲ့ သံပြားကြီးတွေ။ ခါးမှာ ပတ်ထားတဲ့ ကမ္ဘာပတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း အလျှံပြောင်ပြောင် မီးတောက်နေတဲ့ သံပြား။ ရုံထားတဲ့ ဧကသီကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း အလျှံတပြောင်ပြောင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေတဲ့ သံပြား။ ပိုက်ထားတဲ့ သပိတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း အလျှံတပြောင်ပြောင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေတဲ့ သံလုံးကြီးတွေပဲ။</p> <p>ဒါတွေက ဘယ်လိုမှ ချွတ်ချလို့ မရဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်ချိန်က ရဟန်းဘဝ၊ ရှင်သာမဏေဘဝမှာ ရှိခဲ့စဉ် အချိန်အခါက သီလမရှိပါဘဲလျက်နဲ့ မိမိတို့က ဒီသင်္ကန်းတွေကို မချွတ်ဘဲ သာသနာမှာ ဆက်ပြီးတော့ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒကာ ဒကာမတွေ လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို သီလမရှိဘဲနဲ့ ဆက်လက်ပြီးတော့ သုံးစွဲခဲ့ကြတယ်။</p> <p>တစ်ချိန်က မချွတ်ခဲ့ကြဘဲ သီလမရှိဘဲ သုံးစွဲခဲ့တဲ့အတွက် အခုလို မကောင်းတဲ့အကျိုး ခံစားရတဲ့အချိန်မှာ ဒီသံတွေက ရဲရဲတောက် မီးတောက်နေတာ။ ဒီအဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ချလို့ ရသလားဆိုတော့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ 'သံဝရ' လို့ခေါ်တဲ့ ရဟန်းတရားက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိခဲ့တာ။</p> <h3>ရှင်ရာဟုလာအား မြတ်စွာဘုရား၏ မေတ္တာဖြင့် ဆုံးမမှု</h3> <p>သိလျက်နဲ့ ထွင်းဖောက်ဖောက်ပြန်ပြီး မမှန်ကန်တဲ့ စကားကို ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ အရှက်ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား? မရှိဘူး။ မုသားပြောရမှာကို သူတို့ ရှက်သလား၊ မရှက်ဘူးလား? မရှက်ဘူး။ မုသားပြောရမှာ မရှက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရားဆိုတာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါတော့တယ်။</p> <p>အဲ့ဒါကို ဘယ်သူဟောတာလဲဆိုတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောနေတာပါ။ တရားနာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူလဲဆိုတော့ ရှင်ရာဟုလာပါ။ မြတ်စွာဘုရားက ရှင်ရာဟုလာကို မုန်းလို့ ဟောနေတာလား? မဟုတ်ပါဘူး။ သားလေးက ဒီတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာနော်၊ အင်မတန် ချစ်မြတ်နိုးပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဘုရားရှင်က မေတ္တာဓာတ်နဲ့ ဟောနေတာပါ။ ရာဂတဏှာနဲ့ ဟောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။</p> <p>ဒါကြောင့် <em>"ဧဝံ ပရိတ္တံ ခေါ ရာဟုလာ တိဿံ သာမညံ"</em> (ရာဟုလာ... ဤသို့လျှင် ရဟန်းတရားသည် အလွန်နည်းပါးလှ၏) လို့ ဟောပါတယ်။ <em>"သမ္ပဇာန မုသာဝါဒေ လဇ္ဇာ နတ္ထိ"</em> - သိလျက်နဲ့ ချွတ်ဖောက်ဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောကြားခြင်း၌ အရှက်တရား (ဟိရိ) မရှိဘူးဆိုရင်၊ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရားဟာ ခြေဆေးအင်တုံထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလောက်ပဲ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါတော့တယ်။</p> <p>သိလျက်နဲ့ ချွတ်ဖောက်ဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားတွေ ပြောရမှာ မရှက်တတ်တဲ့ ရဟန်းတွေ၊ သီလရှင်တွေ၊ ယောဂီတွေ၊ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ 'သာမည' ခေါ်တဲ့ ရဟန်းတရားဟာ ခြေဆေးအင်တုံထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလောက်ပဲ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါတယ်လို့ ပြောပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဘာဆက်ဟောလဲ။ မြတ်စွာဘုရားက အဲ့ဒီအခါမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလေးကို နည်းနည်းလေး သွန်ပစ်လိုက်တယ်။ ခြေဆေးအင်တုံထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလေးကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ရာဟုလာကို ထပ်ပြီး မေးပါတယ်... ဘယ်လိုမေးလဲဆိုတော့...</p> <h3>ရာဟုလာနှင့် ကြွင်းကျန်သော ရေအနည်းငယ်</h3> <p>"တွံ ပဿသိ နော ရာဟုလာ? ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ပရိတ္တံ ဥဒကဝသေသံ - ဒီအင်တုံထဲမှာ ကြွင်းကျန်နေတဲ့ ရေနည်းနည်းလေးကို သင်ချစ်သား မြင်လိုက်ပါသလား?"</p> <p>အင်တုံထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလေး နည်းနည်းလေးရှိတယ်၊ ဘုရားရှင်က သွန်လိုက်တာ။ အဲဒီ ငါဘုရား သွန်လိုက်လို့ ကျန်နေတဲ့ ရေနည်းနည်းလေးကို သင်ချစ်သား မြင်ရဲ့လားလို့ မေးကြည့်တယ်။ မေးကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ "ဧဝံ ဘန္တေ - တပည့်တော် မြင်ပါတယ် ဘုရား" ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။</p> <p>"ဧဝံ ပရိတ္တကံ ခေါ ရာဟုလာ၊ သမညံ ယေသံ နတ္ထိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ လဇ္ဇာ။" ချစ်သား ရာဟုလာ၊ အကြင်ရဟန်းတို့ရဲ့ သန္တာန်၌ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သောစကားကို ပြောကြားခြင်း၌ လဇ္ဇာဖြစ်ခြင်း၊ ရှက်ခြင်း ဟိရိတရားသည် မရှိပေ။ ဤအတူပင် ထိုရဟန်းတို့ရဲ့ သန္တာန်၌ သမဏတရား (ရဟန်းတရား) ကို စွန့်ပစ်ထားအပ်ပါပေသည်။ တချို့တချို့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေက သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့စကား ပြောရမှာ မရှက်ဘူး။ အဲဒီလို မရှက်တဲ့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေဟာ ဘာလုပ်တာလဲဆိုတော့ သမဏခေါ်တဲ့ ရဟန်းတရားတွေကို စွန့်ပစ်ထားတာပါ။ ရေကို စွန့်ပစ်လိုက်သလို သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့စကား ပြောရမှာ မရှက်တဲ့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေဟာ ရဟန်းတရားတွေကို စွန့်ပစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။</p> <h3>မုသားစကားနှင့် သီလဆုတ်ယုတ်မှု</h3> <p>ကဲ... ဘယ်နှစ်တုန်း ယောဂီတွေ၊ မိမိတို့ဟာ ရဟန်းတရားတွေကို စွန့်ပစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူးလားလို့ ဘုန်းကြီးက မေးရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ? မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဖြင့် မုသားပြောသလား၊ မပြောဘူးလားလို့ မေးရင်ကော ဘယ်လိုဖြေမလဲ? မုသားပြောရမှာ ရှက်သလား၊ မရှက်ဘူးလား မေးရင်ကော? ရှက်ပါတယ်။ အဲဒါပဲ၊ ရှက်တတ်ဖို့ လိုတယ်နော်။</p> <p>မုသားပြောရမှာကို မရှက်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ အခုလို အများစုပေါင်းနေတဲ့ နေရာမှာ ပြဿနာတွေလည်း အများကြီး၊ ဖြေရှင်းလို့လည်း မရနိုင်တော့ဘူး။ ရှုပ်ထွေးကုန်ရော။ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်းလို့လည်း မနိုင်ဘူး။ အဲဒီအခါကျတော့ ဘာဖြစ်မလဲ? သီလမစင်ကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ သီလကို အကြောင်းပြုပြီး ကုသိုလ်တရား တိုးပွားနိုင်ပါ့မလား? မတိုးပွားနိုင်ဘူး။ ကုသိုလ်တရား မတိုးပွားနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေလည်း အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်ပါ့မလား? မသင့်တော့ဘူး။ တဖြည်းဖြည်း လျော့သွားတယ်၊ ဆုတ်ယုတ်သွားတယ်။ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မုသားပြောဖို့ရာအတွက် မရှက်တော့ဘူး။ မရှက်တဲ့အတွက် အကျိုးပေးမယ့် ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ ခွင့်မသင့်တဲ့အတွက် နောက်ဆုတ်သွားတယ်။</p> <h3>သဒ္ဓါတရားနှင့် အကျိုးပေးကံ</h3> <p>နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ... ဟုတ်မဟုတ် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက မုသားသိပ်ပြောနေတယ်၊ အဲဒီဘုန်းကြီး မုသားပြောနေတယ်ဆိုတာကို သိသွားပြီဆိုရင် ဒီဘုန်းကြီးအပေါ်မှာ ကြည်ညိုနေတဲ့ သဒ္ဓါတရား လျော့မသွားနိုင်ဘူးလား? လျော့သွားတယ်။ အလားတူပဲ၊ သီလရှင်တစ်ဦး မုသားတွေ ပြောနေပြီ။ အဲဒီသီလရှင် ပြောနေပြီဆိုတာကို တိတိကျကျ သိရင် ဒီသီလရှင်အပေါ်မှာ ကြည်ညိုနေတဲ့ သဒ္ဓါတရား လျော့မသွားနိုင်ဘူးလား? လျော့သွားနိုင်တယ်။ လျော့သွားပြီဆိုတာနဲ့ သူ့မှာ အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကံတွေလည်း နောက်ဆုတ်သွားပြီဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလား? ရနေတယ်။</p> <p>ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။ ဒါကြောင့် မိမိက သီလရှိတယ်လို့ အမည်ခံတယ်၊ ရဟန်းတရားတွေ ပွားများအားထုတ်နေတယ်လို့ အမည်ခံတယ်ဆိုရင် မိမိတို့မှာ မုသားစကား ပြောကြားဖို့ရန်အတွက် ရှက်တတ်တဲ့ စိတ်ထားလေး ရှိဖို့တော့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ မရှက်ဘူးဆိုတာက မိမိစိတ်ကို မိမိ ကောင်းကောင်း ထားလို့လား၊ မထားလို့လား? မထားလို့။ ရှက်တတ်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါ မိမိစိတ်ကို မိမိ ကောင်းကောင်း ထားနေပြီတဲ့။</p> <h3>မှောက်ထားသော ရေအင်တုံနှင့် ရဟန်းတရား</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ ဘုရားရှင်က ဘာလုပ်သလဲ? အဲဒီ (ရေကို) သွန်ပြီးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က အဲဒီ ခြေဆေးအင်တုံလေးကို မှောက်လိုက်တယ်။ မှောက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်က မှောက်ပြီးတော့ အရှင်ရာဟုလာကို ဘာမေးလဲ?</p> <p>"ပဿသိ နော တွံ ရာဟုလာ၊ ဣမံ နိက္ကုဇ္ဇိတံ ဥဒကဓာနံ?" ချစ်သား ရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် နိက္ကုဇ္ဇိတံ - မှောက်၍ ထားအပ်သော၊ ဤခြေဆေးအင်တုံကို မြင်ပါ၏လော? ငါဘုရား ဒီခြေဆေးအင်တုံလေး မှောက်ထားလိုက်ပြီ၊ မှောက်ထားတဲ့ ဒီခြေဆေးအင်တုံကို သင်ချစ်သား မြင်ရဲ့လားလို့ မေးကြည့်တယ်။ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း "ဧဝံ ဘန္တေ - တပည့်တော် မြင်ပါတယ် ဘုရား" ဆိုပြီး ပြန်လျှောက်ထားတယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ? "ဧဝံ နိက္ကုဇ္ဇိတံ ခေါ ရာဟုလာ၊ သမညံ ယေသံ နတ္ထိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ လဇ္ဇာ။" ချစ်သား ရာဟုလာ၊ အကြင်ရဟန်းတို့ရဲ့ သန္တာန်၌ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သောစကားကို ပြောဆိုခြင်း၌ လဇ္ဇာဖြစ်ခြင်း၊ ဟိရိတရားသည် မရှိပေ။ ထိုသူတို့၏ ရဟန်းတရားသည် ဤကဲ့သို့ မှောက်၍ ထားအပ်ပြီးသည်သာလျှင် ဖြစ်ပေ၏။ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့စကား ပြောဖို့ရာအတွက် ရှက်ခြင်း ဟိရိတရား မရှိဘူး။ အဲဒီလို ရှက်ခြင်း ဟိရိတရား မရှိတဲ့ ဒီရဟန်းပုဏ္ဏားတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရားဆိုတာ ဒီခြေဆေးအင်တုံလေးကို မှောက်ထားသလို ရဟန်းတရားတွေ အကုန်လုံး မှောက်ထားပြီးပြီ။ မှောက်ထားလိုက်တော့ ရဟန်းတရား သူတို့သန္တာန်မှာ ရှိသေးလား? မရှိတော့ဘူး။</p> <h3>ရဟန်းတရားနှင့် ကိုယ်ကျင့်သီလ၏ အရေးပါပုံ</h3> <p>ရဟန်းတရားမရှိဘဲနဲ့ သူများလှူတာကို ကိုယ်က ထိုင်ပြီး စားနေရင် ဘာဖြစ်မလဲ? ဟင်... ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ဝေမာနိကပြိတ္တာတွေလို၊ ကောင်းကင်မှာ ရှိနေတဲ့ ပြိတ္တာတွေလို ဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့။ အဲဒါက သတိထားကြနော်။ ဒီတော့ မိမိတို့က ရဟန်းလို့ အမည်ခံရင် ရဟန်းတရားလေးရှိဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ သီလရှင်လို့ အမည်ခံရင် သီလရှိဖို့လောက်တော့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်နေတယ်။</p> <p>ရဟန်းတော့ အမည်ခံရဲ့၊ ရဟန်းတရားမရှိဘူး။ သီလရှင်တော့ အမည်ခံရဲ့၊ မုသားပြောရမှာ မရှက်ဘူး။ ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးလား? အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရား ရှိသေးလား? မရှိတော့ဘူးနော်။</p> <h3>ရေမရှိသော အိုးပမာ အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်း</h3> <p>ကဲ နောက်တစ်ခု၊ ဘုရားရှင်က ဘာလုပ်သလဲ? မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်ပြီးမေးတယ်။ "ပဿသိ နော တွံ ရာဟုလ ဣမံ ဥဒကပါတ္တံ ရိတ္တံ တုစ္ဆံ" တဲ့။ "ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ရိတ္တံ တုစ္ဆံ—အချည်းနှီးဖြစ်၍ နေသော ဣမံ ဥဒကပါတ္တံ—ဤ ရေဆေးအင်တုံကို သင်ချစ်သားသည် ပဿသိ—မြင်ပါ၏လော" တဲ့။ ရေဘာမှမရှိတဲ့၊ မှောက်ထားတဲ့ ဒီခြေဆေးအင်တုံလေးထဲမှာ ရေဘာမှမရှိဘဲ အချည်းနှီးဖြစ်နေတာကို သင်ချစ်သား မြင်ရဲ့လားတဲ့။</p> <p>အဲဒီအခါကျတော့လည်း "အာမ ဘန္တေ—တပည့်တော် မြင်ပါတယ်ဘုရား" ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ? "ဧဝမေဝ ခေါ ရာဟုလ၊ ယဿ ကဿစိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ နတ္ထိ လဇ္ဇာ..." တဲ့။ ချစ်သား ရာဟုလာ၊ သိလျက်နဲ့ ဖောက်ပြန်မမှန်ကန်သောစကားကို ပြောကြားခြင်း၌ ရှက်ခြင်း၊ ကြောက်ခြင်း ဟိရိတရား မရှိသောသူ၏ သန္တာန်၌ ရဟန်းတရားသည်လည်းပဲ ဤအတူ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၍နေပါပေ၏။ အင်တုံထဲမှာ ရေတစ်စက်မှ မရှိဘဲ အချည်းနှီးဖြစ်နေသလိုပဲ၊ သိလျက်နဲ့ ချွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားပြောကြားနေတဲ့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း သာမညအမည်ရနေတဲ့ ရဟန်းတရားဟာ လုံးလုံးမရှိဘူး၊ အချည်းနှီးဖြစ်နေတယ်။ မုသားဝါဒတစ်ခုဟာ ဘယ်လောက်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကြည့်ပေတော့နော်။</p> <h3>မုသားစကားနှင့် အကုသိုလ်အားလုံး၏ အစ</h3> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ပြီးဟောလဲ? "ဧဝမေဝ ခေါ ရာဟုလ၊ ယဿ ကဿစိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ နတ္ထိ လဇ္ဇာ၊ နာဟံ တဿ ကိဉ္စိ ပါပံ အကရဏီယန္တိ ဝဒါမိ" တဲ့။ ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ဥပမာအားဖြင့် အိုးလေး၊ ခြေဆေးအင်တုံအိုးလေး မှောက်လိုက်တယ်၊ မှောက်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ အချည်းနှီးဖြစ်တယ်နော်။ အဲဒီဥပမာအတိုင်းပဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောကြားခြင်း၌ ရှက်ခြင်း၊ ကြောက်ခြင်း (ဟိရိဩတ္တပ္ပ) မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အဖို့ "မပြုရဲတဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ရယ်" လို့ ငါဘုရား မဟောဘူး။</p> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ သိလျက်နဲ့ ဖောက်ပြန်မမှန်ကန်တဲ့ စကားပြောရမှာကို နည်းနည်းမှ မရှက်ဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီလို မရှက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အဖို့ ဘယ်မကောင်းမှုကိုမဆို ပြုရဲတော့တယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ် မပြုရဲတဲ့ မကောင်းမှုရယ်လို့ မရှိတော့ဘူးလို့ ငါဘုရား ဟောတယ်။ မုသားပြောနေပြီဆိုရင်တော့ ဘယ်မကောင်းမှုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မပြုရဲတာ တစ်ခုမှမရှိတော့ဘူး။ ဒုစရိုက်တံခါးကြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်အတွက် အားလုံးပွင့်နေပြီ။</p> <h3>ပြက်ရယ်ပြု၍ပင် မုသားမဆိုရန် တိုက်တွန်းခြင်း</h3> <p>ပွင့်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ? "တသ္မာ တိဟ ရာဟုလ၊ ဟဿာပိ န မုသာ ဘဏိဿာမီတိ ဧဝံ ဟိ တေ ရာဟုလ သိက္ခိတဗ္ဗံ"။ ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ထို့ကြောင့် သာသနာတော်အတွင်း၌ သင်ချစ်သားသည် "ပြက်ရယ်ပြု၍ ကျီစယ်သည်ပင် ဖြစ်စေကာမူ မုသားစကားကို ငါဘယ်တော့မှ မဆိုပေအံ့" လို့ ဤသို့လျှင် သင်ချစ်သား ကျင့်ကြံ၊ ကြိုးကုတ်၊ ပွားများ အားထုတ်ရမယ်။ ချစ်သား၊ ဒီသာသနာတော်မှာ သင်ချစ်သားက ဒီလိုကျင့်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုကျင့်ရမလဲဆိုရင် စိတ်ကစားပြီး ကျီစယ်ရုံနဲ့သော်လည်းပဲ မုသားစကားကို ဘယ်တော့မှ မပြောကြားဘူးလို့ ဒီလိုဆောက်တည်ပြီး ကျင့်စမ်းပါဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။</p> <h3>မှန်၏ ဥပမာဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီတော့ ဒီလိုဆောက်တည်ပြီး ကျင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်ပုံဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ကျင့်ရမလဲလို့ မေးစရာရှိတယ်။ အဲဒီကျင့်စဉ်လေးကို မြတ်စွာဘုရားက အသေးစိတ် ပြန်ပြီးဟောပေးပါတယ်နော်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ "တံ ကိံ မညသိ ရာဟုလ၊ အာဒါသော ကိမတ္ထိယော" တဲ့။ "ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ငါဘုရား မေးမယ့်မေးခွန်းကို သင်ချစ်သား ဘယ်လိုထင်မြင်ယူဆသလဲ? အပြင်က ကြေးမုံမှန်ဟာ ဘာအတွက်လဲ၊ ဘာအကျိုးရှိသလဲ" တဲ့။</p> <p>မှန်ကြည့်တယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်ရာဟုလာက ဘာပြန်ဖြေလဲ? "ပစ္စဝေက္ခဏတ္ထော ဘန္တေ" တဲ့။ "မြတ်စွာဘုရား၊ ကြေးမုံမှန်ဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်း အကျိုးရှိပါတယ်မြတ်စွာဘုရား" တဲ့။ ကြေးမုံမှန်ဟာ ဆင်ခြင်ဖို့အတွက် အကျိုးရှိတယ်၊ ဆင်ခြင်ဖို့ အကျိုးရှိတယ်လို့ ဖြေပါတယ်။</p> <h3>မှန်ကြည့်သကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ဘယ်လိုဆင်ခြင်သလဲ၊ မျက်နှာက ဘယ်လိုနေသလဲ၊ အဲ... မျက်ခုံးမွှေး ဆွဲပြီဆိုကြပါစို့။ ပွားများစည်ကားတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မှန်ထဲကြည့်ရင် မတွေ့ဘူးလား၊ တွေ့တယ်။ လှိုင်းများ ဆွဲထားလို့ရှိရင် အချိုးကျရင်လည်း မကျဘူးလား၊ နှုတ်ခမ်းတွေ ဆွဲရင်လည်း အချိုးကျသလား မကျဘူးလား၊ ဆံပင်ကောက်ထားတာ ပုံကျသလား မကျဘူးလား။ စသည်ဖြင့် မှန်ထဲကြည့်လိုက်ရင် မသိဘူးလား၊ သိတယ်။ ဝတ်စားဆင်ယင် ထုံးဖွဲ့ထားတာတွေက အချိုးကျ၊ မကျ မှန်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် မသိဘူးလား၊ သိတယ်။ အဲဒီ မှန်နဲ့ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သိလိုက်ပြီဆိုရင် ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သူဆင်ခြင်မယ်။ ဘယ်လိုက ပိုပြီး အချိုးကျမယ်၊ ဘယ်လိုက ပိုပြီး အချိုးမကျဘူး၊ သူဆင်ခြင်မယ်။ အဲဒီလို ဆင်ခြင်ဖို့ရာအတွက် ရည်ရွယ်ပြီးတော့ မှန်ကို အသုံးပြုကြတယ်။</p> <h3>ရှင်ရာဟုလာအား ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခြင်း</h3> <p>အဲဒီလို အသုံးပြုတဲ့ အကြောင်းကို အရှင်ရာဟုလာ မထေရ်မြတ်က မြတ်စွာဘုရားကို ပြန်လျှောက်ထားတော့ ဘုရားရှင်က ဘာမိန့်ရှိသလဲ။</p> <blockquote>"ဧဝမေဝ ခေါ ရာဟုလာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ကာယေန ကမ္မံ ကာတဗ္ဗံ၊ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ဝါစာယ ကမ္မံ ကာတဗ္ဗံ၊ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ မနသာ ကမ္မံ ကာတဗ္ဗံ။"</blockquote> <p>ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ဧဝမေဝ ခေါ - ဥပမာ အတူသာလျှင်၊ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ - ဉာဏ်ဖြင့် အဖန်ဖန် ဆင်ခြင်၍၊ ကာယေန ကမ္မံ ကာတဗ္ဗံ - ကိုယ်ဖြင့် ပြုအပ်သော အမှုကို ပြုသင့်ပြုထိုက်လှပေ၏။ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ - ဉာဏ်ဖြင့် အဖန်ဖန် ဆင်ခြင်၍၊ ဝါစာယ ကမ္မံ ကာတဗ္ဗံ - နှုတ်ဖြင့် ပြုအပ်သော အမှုကို ပြုသင့်ပြုထိုက်လှပေ၏။ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ - ဉာဏ်ဖြင့် အဖန်ဖန် ဆင်ခြင်၍၊ မနသာ ကမ္မံ ကာတဗ္ဗံ - စိတ်ဖြင့် ပြုအပ်သော အမှုကို ပြုသင့်ပြုထိုက်လှပေ၏။</p> <p>ကြေးမုံမှန်ဟာ ဆင်ခြင်ဖို့ရာ အကျိုးရှိသလို၊ အလားတူပဲ သင်ချစ်သားဟာလည်း ဆင်ခြင်ပြီး ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှ ကာယကံကို ပြုပါ။ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင် ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှ ဝစီကံကို ပြုပါ။ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင် ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှ မနောကံကို ပြုပါ။ ဒီလို ဘုရားက တိုက်တွန်းတယ်။</p> <h3>ကာယကံကို ဆင်ခြင်ပုံ နည်းလမ်းများ</h3> <p>ဒီတော့ ကာယကံကိုလည်း ဆင်ခြင်ပြီးတော့ ပြုဖို့၊ ဝစီကံကိုလည်း ဆင်ခြင်ပြီးပြုဖို့၊ မနောကံကိုလည်း ဆင်ခြင်ပြီးပြုဖို့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတော့ ဘယ်ပုံ ဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ဆင်ခြင်ရမလဲ။ ဆင်ခြင်ပုံ အပိုင်းလေးကို ဘုရားရှင်က ကလေးတင် မကဘဲ ထက်မြက်အောင်ပေါ့လေ၊ သေချာ အနုစိပ်ပြီး ဟောပေးပါတယ်နော်။</p> <p>"ယဒေဝ တေ ရာဟုလာ ကာယကမ္မံ ကတ္တုကာမော ဟောသိ၊ တဒေဝ တေ ကာယကမ္မံ ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ။" ရာဟုလာ - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ သမ္ပဇာန - သင်ချစ်သား ရာဟုလာသည်၊ ယံ ကမ္မံ - အကြင်ကံကို၊ ကာယေန - ကိုယ်ဖြင့်၊ ကတ္တုကာမော - ပြုလုပ်လိုသည်၊ ဟောသိ - ဖြစ်အံ့၊ တဒေဝ - ထိုကာယကံကိုပင်လျှင်၊ ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ - ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်အပ်ပေ၏။</p> <p>ကံတစ်ခုကို သင် ပြုချင်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဆင်ခြင်ပါတဲ့။ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရမလဲ။ "အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကံ။"</p> <p>အဟံ - ငါသည်၊ ဣဒံ ကာယကမ္မံ - ဤကာယကံကို၊ ကတ္တုကာမော - ပြုလုပ်လိုသည်၊ ဟောမိ - ဖြစ်ခဲ့ပါမူ၊ မေ - ငါ၏၊ ဣဒံ ကာယကမ္မံ - ဤကာယကံသည်၊ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ - မိမိ ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်းပဲ၊ သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်လေရသလော။ ပရဗျာဗာဓာယပိ - သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်းပဲ၊ သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်လေရသလော။ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ - မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်းပဲ၊ သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်လေရသလော။ ဣဒံ ကာယကမ္မံ - ဤကာယကံသည်၊ အကုသလံ - အကုသိုလ်လေလော။ ဒုက္ခုဒြယံ - ဆင်းရဲခြင်းကို တိုးပွားစေတတ်လေသလော။ ဒုက္ခဝိပါကံ - ဆင်းရဲသော အကျိုးရှိလေသလော။ ဣတိ ဧဝံ - ဤသို့လျှင်၊ ယဒေဝ တေ ကာယကမ္မံ - ထိုကာယကံကိုပင်လျှင်၊ ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ - ဆင်းခြင်သင့် ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။</p> <h3>မပြုမီ ကြိုတင်ဆင်ခြင်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံ</h3> <p>ကာယကံတစ်ခု သင်ချစ်သား ပြုတော့မယ်၊ ဒါလေးက အမြဲတမ်း သတိရှိဖို့ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းနေတာနော်။ ကာယကံလေးတစ်ခု ပြုချင်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ပထမ စဉ်းစားပါ၊ ဆင်ခြင်ပါ။ ငါပြုမယ့် ဒီကာယကံသည် ငါဆင်းရဲဖို့အတွက် ဖြစ်သလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့အတွက် ဖြစ်သလား၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်ကော ဖြစ်လေသလား။ ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်လေလား၊ ဒီကာယကံဟာ မကောင်းတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို တိုးပွားစေတတ်သလား၊ ဒီကာယကံသည် မကောင်းတဲ့ အကျိုးကို ပေးတတ်သလား။ အဲဒီလို စူးစမ်းဆင်ခြင်ပါတဲ့နော်။ စူးစမ်းဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒါ မပြုသေးဘူးနော်။ မပြုခင်မှာကိုက ကြိုတင်ပြီး စူးစမ်းဆင်ခြင်ရမယ်၊ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ရမယ်။</p> <h3>မိမိနှင့်သူတစ်ပါးအပေါ် အကျိုးမဲ့စေမည့် ကာယကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်မလဲ။ <strong>“သစေ တွံ ရာဟုလ ပစ္စဝေက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ - အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ”</strong>။</p> <p>ရာဟုလာ၊ ချစ်သားရာဟုလာ... သင်သည် ဤသို့ ဆင်ခြင်အပ်သော ပစ္စဝေက္ခဏာဉာဏ်ဖြင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်သောအခါ၌ အကယ်၍ ဤသို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ? "ငါသည် ဤကာယကံကို ပြုလုပ်လို၏။ ဤကာယကံသည် မိမိဆင်းရဲခြင်းအလို့ငှာလည်း ဖြစ်လေရာ၏၊ သူတစ်ပါးတို့ ဆင်းရဲခြင်းအလို့ငှာလည်း ဖြစ်လေရာ၏၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်လေရာ၏။ ဤကာယကံသည် အကုသိုလ်ဖြစ်၏၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်၏၊ ဆင်းရဲသော အကျိုးတရား ရှိ၏" လို့ ဤသို့ အကယ်၍ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်... ရာဟုလာ၊ ချစ်သားရာဟုလာ... ဤကဲ့သို့သော ကာယကံမျိုးကို သင်ချစ်သားသည် မပြုသင့်၊ မပြုထိုက်ပေ။</p> <h3>ကာယကံမပြုမီ ကြိုတင်ဆင်ခြင်ရမည့် အချက်များ</h3> <p>အဲ့ဒီလို စဉ်းစားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "ဒီကာယကံဟာ ငါတော့ ပြုကျင့်နေတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ ငါ့ရဲ့ ဒီကာယကံဟာ မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတော်ကောင်း ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ မိမိနဲ့ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံလည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံလည်း ဖြစ်နေပြီ" လို့ အကယ်၍များ သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။</p> <p><strong>“ယန္တံ သဗ္ဗထာ န ကရဏီယံ”</strong> - ဒီလိုကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ဘယ်တော့မှ မပြုပါနဲ့။ ဘယ်နှလဲ၊ အဲ့ဒီ အကြံဉာဏ်ပေးချက် မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါက အမှုတစ်ခုကို ပြုကျင့်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မပြုခင်က ကြိုတင်ပြီး ဆင်ခြင်ရမယ်။ မိမိဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းဖြစ်နေရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။ မပြုသင့်ဘူး။ မိမိတော့ မဆင်းရဲဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းဖြစ်ခဲ့ရင်ကော ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။ မပြုသင့်ဘူး။ မိမိနဲ့ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရင်လည်း ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။ မပြုသင့်ဘူး။</p> <p>ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်ဖြစ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်နေခဲ့ရင်ကော ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။ မပြုသင့်ဘူးတဲ့ နော်။ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။ မပြုသင့်ဘူး။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ ကာယကံမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုရမလား၊ မပြုရဘူးလား။ မပြုရပါဘူး၊ ရှောင်ကြဉ်စမ်းပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းနေတယ်နော်။</p> <h3>မြတ်စွာဘုရား၏ မဟာကရုဏာတော်နှင့် လိုက်နာကျင့်ကြံမှု</h3> <p>အဲ့ဒီလို တိုက်တွန်းပြီး ဟောကြားနေတဲ့ ဘုရားရှင်ဟာ ရှင်ရာဟုလာအပေါ်မှာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာဓာတ်တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေသလား၊ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်နော်။ ရှင်ရာဟုလာကို စံထားပြီးတော့ ဦးဇင်းတို့ အားလုံးအတွက် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်နော်။</p> <p>ဒီတော့ ဦးဇင်းတို့အပေါ်မှာ ကြီးစွာသော၊ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ မဟာကရုဏာတော်ဓာတ်နဲ့ ဟောသွားတဲ့ တရားပါ။ ဘုရားရှင်အပေါ်၌ ယုံကြည်သက်ဝင်နေတဲ့ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားဧကန် ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်ရဲ့ မဟာကရုဏာတော် ဖြန့်ကျက်ပြီးတော့ ဟောထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဦးဇင်းတို့ဘက်က ရိုသေစွာ လိုက်နာဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။</p> <h3>အကျိုးရှိမည့် ကာယကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု။ <strong>“သစေ ပန တွံ ရာဟုလ ပစ္စဝေက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ - အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ နေဝတ္တဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ပရဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ဥဘယဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ ကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ သုခဒြယံ သုခဝိပါကန္တိ။ ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလ ကာယကမ္မံ ကရဏီယံ”</strong>။</p> <p>ရာဟုလာ၊ ချစ်သားရာဟုလာ... အကယ်၍ ဤသို့ ဆင်ခြင်သောအခါ၌ သင်ချစ်သားသည် ဤကဲ့သို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်...</p> g3jydna3e5g1l345ef8hzz35ejjznyu 0 6262 21897 2026-04-15T17:52:52Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၈..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21897 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၀/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-39 <h3>ကာယကံကို မပြုမီ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း</h3> <p>နော်၊ ညက ဘယ်ဘက် ရောက်သွားလဲဆိုတော့၊ ကာယကံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ ပြုလိုတဲ့ ဆန္ဒကလေး ပေါ်လာပြီဆိုရင် ဆင်ခြင်ဖို့၊ ဆင်ခြင်ပြီးမှ ပြုဖို့ရန်အတွက် မြတ်စွာဘုရား ဟောနေတဲ့ အပိုင်းပဲနော်။ အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အပိုင်းမှာ ဘယ်လိုသိလာသလဲဆိုတော့ “ချစ်သား ရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် ဧဝံ ဤသို့ ပစ္စဝက္ခန္တော ဆင်ခြင်ခဲ့သည်ရှိသော် သစေ ဇာနေယျာသိ အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်၊ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ အဟံ ငါသည် ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံကို ကတ္တုကာမော ပြုလုပ်လို၏။ ယံကမ္မံ အကြင်ကာယကံကို ကတ္တုကာမော ပြုလို၏။ မေ ငါ၏ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် အတ္တဗျာဗာဓာယ မိမိဆင်းရဲခြင်းငှာလည်းကောင်း သံဝတ္တေယျ မဖြစ်ရာ၊ ပရဗျာဗာဓာယ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်းကောင်း သံဝတ္တေယျ မဖြစ်ရာ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း သံဝတ္တေယျ မဖြစ်ရာ။ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် ကုသလံ ကုသိုလ်တရား၊ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် သုခဒြံ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်၏။ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် သုခဝိပါကံ ချမ်းသာသောအကျိုးတရားရှိ၏” ဣတိ ဧဝံ ဤသို့လျှင် သင်ချစ်သားသည် သစေ ဇာနေယျာသိ အကယ်၍ သိခဲ့အံ့၊ “ရာဟုလာ ချစ်သား၊ ရဟတေ သင်ချစ်သားသည် ဧဝံရူပံ ထိုသို့သော သဘောရှိသော ကာယကမ္မံ ကာယကံကို ကရဏီယံ ပြုသင့်ပြုထိုက်လှပေ၏” တဲ့။</p> <h3>အပြုအမူတစ်ခု၏ အကျိုးနှင့် အပြစ်ကို ခွဲခြားခြင်း</h3> <p>ကာယကံလေးတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုဆင်ခြင်ရမလဲဆိုရင် “ဒီကာယကံကို ငါတော့ ပြုချင်နေပြီ။ ဒီကာယကံကို ငါပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်သလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်သလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်သလား။ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်မှ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဒီကာယကံသည် ချမ်းသာသုခကို ကြီးပွားစေနိုင်ရဲ့လား၊ တိုးပွားစေနိုင်ရဲ့လား၊ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးရှိရဲ့လား” လို့ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကာယကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူးလို့ မိမိတွေ့လိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုပေါ့။ ဒီကာယကံကို အကြောင်းခံပြီးတော့ မိမိလည်း ကိုယ်ဆင်းရဲရမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲရမယ်၊ သူတို့လည်း ကိုယ်ဆင်းရဲရမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲရမယ်ဆိုရင် ဒီလိုကံမျိုးကို ပြုသင့်သလား။ မပြုသင့်ဘူး။ ခုလို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကာယကံသည် ငါကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူးလို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီလိုကံမျိုးကို ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။ ပြုသင့်တယ်လို့ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။</p> <h3>ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ ဒီကာယကံကို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်ဧကန်စစ်စစ် ဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့ရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ပြုစမ်းပါတဲ့။ နောက်တစ်ခု၊ ဒီကာယကံကို ပြုခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခတွေ တိုးပွားလာမလား၊ မလာဘူးလား ဆင်ခြင်ကြည့်ပါ။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း တည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခ တိုးပွားလာနိုင်တယ်လို့ သိခဲ့ရင် သင်ချစ်သား ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုလုပ်စမ်းပါ။ အကယ်၍ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံသည် ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးကို ပေးတတ်တယ်ဆိုရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ပြုစမ်းပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ ဒီအချက်ကလေးတွေဟာ တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်လာပြီဆိုရင် ဒါက ကုသိုလ်တရားပဲ၊ ဒါက အကုသိုလ်တရားပဲလို့ စိတ်ထဲမှာ သိထားဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဒါက ကုသိုလ်ပဲလို့ သိခဲ့ရင် ဒီကုသိုလ်ကို လိုက်နာပြုကျင့်ဖို့လည်း မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဒါက အကုသိုလ်လို့ သိခဲ့ရင် ဒီအကုသိုလ်ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်နိုင်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဒါက ကုသိုလ်လို့တော့ သိတယ်၊ မလိုက်နာဘူး။ ဒါက အကုသိုလ်လို့လည်း သိတယ်၊ မရှောင်ကြဉ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ကုသိုလ်လို့ သိလျက်နဲ့ မလိုက်နာတဲ့၊ မပြုကျင့်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်း၊ အကုသိုလ်လို့ သိပါလျက်နဲ့ မရှောင်ကြဉ်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်းကို မိမိမလိုက်ရဘူးလား။ လိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။</p> <h3>ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးနှင့် စိတ်နေစိတ်ထား</h3> <p>သို့သော် ဒီနေရာမှာ အများနဲ့ စုပေါင်းပြီး နေထိုင်ကြတဲ့ အပိုင်းလေးတွေမှာ ဒီစိတ်နေစိတ်ထားလေးတွေက အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က ဆုံးမနေတာနော်။ မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုကြောင့် သူတစ်ပါး မျက်ရည်ကြီးငယ်ကျသွားရမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲရမယ်၊ ကိုယ်ဆင်းရဲရမယ်ဆိုရင် ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးလား။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီအလုပ်မျိုး လုပ်သင့်သလား၊ မလုပ်သင့်ဘူးလား။ မလုပ်သင့်ဘူး။ ဘုရားရှင်က အရှင်ရာဟုလာကို စံထားပြီး ဆိုဆုံးမနေတာပါနော်။</p> <p>ဒီတော့ ဒီကာယကံတစ်ခုကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ သူတစ်ပါးတွေ ကိုယ်ဆင်းရဲရမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲရမယ်၊ မိမိလည်း ကိုယ်ဆင်းရဲရမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲရမယ်ဆိုရင် ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုသင့်လား၊ မပြုသင့်ဘူး။ ရှောင်ကြဉ်ရမလား၊ မရှောင်ကြဉ်ဘူးလား။ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ အကယ်၍ ကံတစ်ခု ပြုလိုက်တဲ့အတွက် မိမိလည်း ကိုယ်၏ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းနှင့် ပြည့်စုံမယ်၊ သူတစ်ပါးတွေလည်း ကိုယ်၏ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းနှင့် ပြည့်စုံမယ်ဆိုရင်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ချမ်းသာဖို့ရာ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုပါလို့ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်။ မိမိချမ်းသာဖို့ အကြောင်းဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း၊ မိမိစိတ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းမဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီကံမျိုးကို ပြုပါ။ သူတစ်ပါး စိတ်ဆင်းရဲဖို့အကြောင်း၊ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့အကြောင်း မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုပါ။ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ မဖြစ်ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီကံမျိုးကို ပြုစမ်းပါလို့ ဒီလို ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။</p> <p>ဒီတော့ မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုကြောင့် တစ်ဖက်သား ကိုယ်ဆင်းရဲရမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲရမယ်ဆိုတာကို နားလည်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီပရိသတ်ထဲမှာ အားလုံးရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘုန်းကြီး မျှော်လင့်ပါတယ်နော်။ နားမလည်ဘူးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီထဲ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ မရှိနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ ကာယကံလေးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ပြုပြင်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဒီကာယကံလေးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဘယ်ပုံ ဘယ်ပန်း၊ ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်ဆိုတာ ဘုရားရှင်က အခု နည်းပေးနေပြီနော်။</p> <h3>မြင့်မြတ်သောဘဝသို့ တက်လှမ်းခြင်း</h3> <p>ဒါက ကံကို မပြုခင်မှာ ဆင်ခြင်ရတဲ့ အပိုင်းပဲနော်။ အဲဒီလို ကာယကံကို မပြုခင်မှာ ဒီလို ဆင်ခြင်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝ ရောက်ရှိသွားကြတာပဲ။ မဆင်ခြင်ဘူး၊ သို့မဟုတ် ဆင်ခြင်တယ်ဆိုပေမဲ့ သိပေမဲ့ မလိုက်နာဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝ ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ မိမိတို့က အဆင့်အတန်း မြင့်တဲ့ ဘဝတစ်ခု၊ အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်ဆိုတာက အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်း မြင့်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခုက သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ် ရတဲ့အထိ ဘဝနော်။ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျှော့လိုက်တော့ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ် ရရှိတဲ့ ဘဝပဲ။ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျှော့ချလိုက်ရင်တော့ အဂ္ဂသာဝက ဗောဓိဉာဏ်၊ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျှော့လိုက်ရင် မဟာသာဝက ဗောဓိဉာဏ်၊ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျှော့လိုက်ရင်တော့ ပကတိသာဝက ဗောဓိဉာဏ်ခေါ်တဲ့ ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကို ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့ ဘဝတွေဟာ ဒါ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတွေပါ။</p> <p>အဲဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတွေကို ရရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားသည် ဘယ်လိုစွမ်းအားတွေက ရရှိနိုင်သလဲ။ မပြုသင့် မပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံတွေကို ရှောင်ကြဉ်နိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်း၊ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံတွေကို လိုက်နာပြုကျင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့သာ ရရှိနိုင်ပါတယ်။ မပြုသင့် မပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံကိုလည်း မရှောင်ချင်ဘူး၊ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံကိုလည်း မပြုချင်ဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီလိုအဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတွေ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ ဒါ စဉ်းစားကြနော်။ ခုအချိန်အခါက မိမိတို့က ကံတွေကို ထူထောင်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရဟန္တာ မဖြစ်ကြသေးဘူးနော်။ ရဟန္တာ မဖြစ်သမျှ ပြုနေတဲ့ ကာယကံမှန်သမျှ၊ ပြုနေတဲ့ ဝစီကံမှန်သမျှ၊ ပြုနေတဲ့ မနောကံမှန်သမျှ ကံအရာ တည်ကြမယ့် သဘောရှိပါတယ်။</p> <h3>ကာယကံကို ပြုဆဲအချိန်၌ ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ကဲ၊ နောက်တစ်ခု ဘုရားရှင်က အရှင်ရာဟုလာကို ဘာဆိုဆုံးမသလဲ။ “ကရောန္တောပိ တေ ရာဟုလာ ကာယေန ကမ္မံ၊ ချစ်သား ရာဟုလာ၊ ကာယကိုယ်ဖြင့် ကမ္မံ ကံကို ကရောန္တော ပြုနေဆဲဖြစ်သော တေ သင်ချစ်သားသည်လည်းပဲ၊ တေ သင်ချစ်သားသည် ဤကာယကံကိုပင်လျှင် ပစ္စဝက္ခိတဗ္ဗံ ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။” ကာယကံတစ်ခု ပြုနေတုန်းလည်း သင်ချစ်သားရဲ့ ကာယကံကို သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုလဲ။ “ယဒေဝါဟံ ဣဒံ ကာယေန ကမ္မံ ကရောမိ၊ ဣဒံ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ အကုသလံ ဧတံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခဒြံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။ အဟံ ငါသည် ဣဒံ ကာယေန ကိုယ်ဖြင့် ဣဒံ ကမ္မံ ဤကံကို ကရောမိ ပြုနေမိ၏။ မေ ငါ၏ ဤကာယကံသည် အတ္တဗျာဗာဓာယ မိမိဆင်းရဲခြင်းငှာ သံဝတ္တတိ နုခေါ ဖြစ်လေသလော။ ပရဗျာဗာဓာယ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲခြင်းငှာ သံဝတ္တတိ နုခေါ ဖြစ်လေသလော။ ဥဘယဗျာဗာဓာယ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲခြင်းငှာ သံဝတ္တတိ နုခေါ ဖြစ်လေသလော။ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် အကုသလံ နုခေါ အကုသိုလ် ဖြစ်လေသလော။ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် ဒုက္ခဒြံ နုခေါ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်လေသလော။ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် ဒုက္ခဝိပါကံ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်လေသလော” ဤသို့လျှင် ပစ္စဝက္ခိတဗ္ဗံ ဆင်ခြင်သင့် ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။</p> <p>ကာယကံကို မပြုခင်မှာလည်း ဆင်ခြင်ဖို့ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။ ကိုယ်ပြုနေဆဲ အချိန်ရောက်ပြီ၊ ပြုနေဆဲ အချိန်အခါလေးမှာလည်း ဆင်ခြင်ပေးစမ်းပါ။ ဘယ်လိုလဲ။ “ငါ ဒီကာယကံတစ်ခုကိုတော့ ပြုနေပြီ။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိစိတ်ဆင်းရဲ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေလေသလား။ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား။ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့များ ဖြစ်နေသလား” ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဆင်ခြင်စမ်းပါတဲ့။ တစ်ချက်က “ငါသည် ကာယကံတစ်ခုတော့ ပြုနေပြီ။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်များ ဖြစ်နေလေသလား။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ ဒုက္ခဆင်းရဲမှု အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံများ ဖြစ်နေလေသလား။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ ဒုက္ခဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးကို ပေးနိုင်တဲ့ ကာယကံများ ဖြစ်နေလေသလား” အဲဒီလို စဉ်းစားစမ်းပါ။</p> <p>စဉ်းစားပြီးပြီ၊ စဉ်းစားပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ “သစေ ပနော ရာဟုလာ ပစ္စဝက္ခမာနော၊ ရာဟုလာ ချစ်သား ရာဟုလာ၊ တွံ သင်ချစ်သားသည် ပစ္စဝက္ခမာနော ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်လတ်သည်ရှိသော် ဧဝံ ဤသို့လျှင် သစေ ဇာနေယျာသိ အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ အကယ်၍ သင်ချစ်သား အခုလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ချစ်သား ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ ယံကမ္မံ ကတံ ကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ ပရဗျာဗာဓာယပိ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။ အဟံ ငါသည် ကာယေန ကိုယ်ဖြင့် ဣဒံ ကမ္မံ ဤကံကို၊ ယံ ဣဒံ ကမ္မံ အကြင်ကံကို ကရောမိ ပြုနေဆဲဖြစ်၏။ မေ ငါ၏ ဤကံသည် အတ္တဗျာဗာဓာယ မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲခြင်းငှာ သံဝတ္တတိ ဖြစ်၍နေပေ၏။ ပရဗျာဗာဓာယ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် သံဝတ္တတိ ဖြစ်၍နေပေ၏။ ဥဘယဗျာဗာဓာယ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ရန်၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် သံဝတ္တတိ ဖြစ်ပေါ်၍နေပေ၏။ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဤကာယကံသည် အကုသလံ အကုသိုလ်တရားတည်း။”</p> <h3>ပြုဆဲကာယကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ဤကာယကံသည် တစ်ခုသော ရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်၏။ ဤကာယကံသည် ဒုက္ခဝိပါကံ၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏။ ဤသို့လျှင် သင်ချစ်သားသည် အကယ်၍ သိရှိခဲ့ငြားအံ့၊ ကာယကံတစ်ခု ပြုနေဆဲ အချိန်အခါမှာ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အချိန်အခါ၊ "ငါကတော့ ဒီကာယကံကို ပြုနေပြီ၊ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဒီကာယကံကတော့ အကုသိုလ်ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီကာယကံကတော့ မကောင်းတဲ့ အကျိုးတွေ တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီကာယကံက မကောင်းတဲ့ အကျိုးတော့ ပေးတော့မယ်" လို့ အဲ့ဒီလို သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်ရမလဲ၊ သိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။</p> <h3>မကောင်းသောကံကို ရုတ်သိမ်းခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီအခါမှာ ဘုရားရှင် ဆက်ဟောပြန်တယ်၊ "ပဋိသံဟရေယျာသိ ရာဟုလာ၊ ဧဝရူပံ ကာယကမ္မံ"။ "ရာဟုလာ ချစ်သား၊ သင်ချစ်သားသည် ဤကဲ့သို့သော ကာယကံမျိုးကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပါ" လို့ ဆိုလိုတာ။ ဒီမျိုးကို ဆက်မလုပ်နဲ့တော့၊ ရုတ်သိမ်းလိုက်တော့။ မပြုခင်ကလည်း ဆင်ခြင်တယ်၊ ပြုနေတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်တယ်။ မကောင်းဘူးလား သူတော်ကောင်းတို့၊ ကောင်းတယ်။ ဆူလိုက် အော်လိုက် ဆောင့်လိုက် လုပ်ပြီး ကာယကံတစ်ခု ကျူးလွန်တယ်။ တိုင်းတယ်။ ကောင်းလား။ မိမိဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းလည်း မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေပြီ။ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းလည်း မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေပြီ။ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းလည်း ဖြစ်ပြီ။ ဆူလိုက် အော်လိုက် ဆောင့်လိုက် လုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒေါသတရားတွေ တိုးပွားမနေဘူးလား။ ဒီဒေါသက ကုသိုလ်လား အကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်ပဲ။ ဒီနေ့ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်ကံလား အကုသိုလ်ကံလား၊ အကုသိုလ်ကံ ဖြစ်နေပြီ။ အဲ့ဒီ အကုသိုလ်ကံက ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေမလား လျော့စေမလားလို့ မေးရင်၊ တိုးပွားစေတော့မယ်။ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နိုင်တဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးမလား မပေးဘူးလား မေးရင်၊ ပေးလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလို ပေးတယ်လို့ သိခဲ့ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ "ပဋိသံဟရေယျာသိ" ဒီကာယကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ရုတ်သိမ်းလိုက်စမ်းပါတော့။ ယောဂီတွေ ရုတ်သိမ်းနိုင်ပါ့မလား။ ဟမ်၊ ရုတ်သိမ်းနိုင်ပါ့မလား။ ရုတ်သိမ်းနိုင်တယ်။ ကဲ၊ ဒီလိုဆိုရင် အိမ်ပြန်ဦးမလား။ အိမ်ပြန်တဲ့ ကာယကံသည် ကုသိုလ်တရား တိုးပွားဖို့လား အကုသိုလ်တရား တိုးပွားဖို့လား။ အေး၊ အဲ့ဒါ သတိထားပြီးတော့နော်။</p> <h3>ကောင်းသောကံကို ဆက်လက်ကြိုးပမ်းခြင်း</h3> <p>ကဲ၊ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရားက ဆက်ပြီး တိုက်တွန်းပြန်တယ်။ "စေ ပန တော ရာဟုလ ပစ္စဝက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ"။ "ရာဟုလာ ချစ်သား၊ သင်သည် ဆင်ခြင်လိုက်လို့ ဒီလိုများ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်" ဘယ်လိုလဲ။ "ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘဲ၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘဲ၊ မိမိ သူတော်ကောင်း နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ပေ။ ဤကာယကံသည် ကုသိုလ်တရား ဖြစ်၏။ ဤကာယကံသည် ချမ်းသာသော အကျိုးတရားကို တိုးပွားစေတတ်၏။ ဤကာယကံသည် သုခဝိပါကံ၊ ချမ်းသာသော အကျိုးတရား ရှိ၏" လို့ အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ ကာယကံတစ်ခု ပြုနေဆဲတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆင်ခြင်လိုက်တော့ သင်ချစ်သားက ဒီလိုသိမယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ "ငါသည် ဒီကာယကံတစ်ခုကို ပြုနေဆဲဖြစ်ပြီ၊ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း အကြောင်းမဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်တရား ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်နေပြီ။ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုတော့ ဖြစ်နေပြီ။ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတဲ့ ကံတစ်ခုတော့ ဖြစ်နေပြီ" လို့ အကယ်၍ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ "အနုပဒိဇ္ဇေယျာသိ" "ရာဟုလာ ချစ်သား၊ ဤကဲ့သို့သော ကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ထပ်ပြီး ကြိုးပမ်းလိုက်ပါလေလော"။ အဲ့ဒီတော့ ထပ်ပြီး ကြိုးစားစမ်းပါ။ ကဲ၊ အခု ယောဂီတွေ တရားထိုင်နေတဲ့ ကာယကံတစ်ခုပဲ ဆိုကြစို့နော်။ အဲ့ဒီ ကာယကံတစ်ခုသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သလား၊ မဖြစ်ဘူး။ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရန်ကော ဖြစ်သလား၊ မဖြစ်ဘူး။ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်ကော ဖြစ်သလား၊ မဖြစ်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကာယကံမျိုးကို ဆက်ပြီးတော့ ကြိုးပမ်းရမလား မကြိုးပမ်းရဘူးလား၊ ကြိုးပမ်းရမယ်။ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်လား အကုသိုလ်လား မေးရင်၊ ကုသိုလ်တရား ဖြစ်တယ်။ ဒီကာယကံကြောင့် ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေ တိုးပွားနိုင်သလား မတိုးပွားနိုင်ဘူးလား မေးရင်၊ တိုးပွားနိုင်တယ်။ ဒီကာယကံကြောင့် ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရရှိမလား မရရှိဘူးလား မေးရင်၊ ရရှိမယ်။ အဲ့ဒီလိုသာ သိခဲ့ရင်တော့ သင်ချစ်သား ကြိုးပမ်းလိုက်စမ်းပါ၊ ကြိုးစားပြီးတော့ အားထုတ်စမ်းပါလို့ ဒီလို တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဒီပညာပေးစနစ်ကလေးကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားမနေဘူးလား၊ မြင့်နေပါတယ်။ လိုက်နာမယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိတို့က အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို မရနိုင်ဘူးလား၊ ရနိုင်တယ်။ မိမိဘဝတစ်ခု အဆင့်အတန်း နှိမ့်မယ်၊ ဘာကြောင့်လဲ၊ မိမိပြုတဲ့ ကံတွေက အဆင့်နှိမ့်အောင် ပြုထားလို့။ မိမိဘဝတစ်ခု အဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲ၊ မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကံတွေက အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ နေရာကို ရောက်အောင် မြှင့်တင်ပေးလိုက်လို့ပဲ။ ခုပြောနေတာက "အတ္တသမ္မာပဏီဓိ" စိတ်ပဲ။ မိမိကိုယ်စိတ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်းဆိုတဲ့ စိတ်ကလေးပဲ။ ဒီစိတ်ကလေးနဲ့ ပြည့်စုံလိုက်တဲ့အတွက် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခု မရနိုင်ဘူးလား၊ ရနိုင်တယ်။</p> <h3>ပြုပြီးသောကာယကံကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု ဘုရားရှင် ဆက်ပြီးတော့ အကြံဉာဏ်ပေးပြန်တယ်၊ ဟောပြန်တယ်နော်။ ဘယ်လို ဆုံးမသလဲ။ "ကတွာပိ ရာဟုလာ၊ ကာယေန ကမ္မံ၊ တဒေဝ တေ ကာယကမ္မံ ပစ္စဝက္ခိတဗ္ဗံ"။ "ရာဟုလာ ချစ်သား၊ ကာယနံ ကိုယ်ဖြင့် ကံကို ပြုပြီးတဲ့ အခါ၌သော်လည်းပဲ သင်ချစ်သား၏ ထိုကာယကံကိုပင်လျှင် ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏"။ ကာယကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီ၊ ပြုပြီးပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း အဲ့ဒီကာယကံကို သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်ထိုက်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ "ယံနုခေါ အဟံ ဣဒံ ကာယေန ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာပါဒါယ သံဝတ္တေယျံ၊ ပရဗျာပါဒါယ သံဝတ္တေယျံ၊ ဥဘယဗျာပါဒါယ သံဝတ္တေယျံ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒယံ ဒုက္ခဝိပါကံ"။ ငါသည် ကိုယ်ဖြင့် အကြင်ကံကို ပြုခဲ့ပြီးလေပြီ၊ ငါ၏ ဤကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် ဖြစ်လေသလော၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ ဖြစ်လေသလော၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်လေသလော၊ ဤကာယကံသည် အကုသိုလ်လော၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို တိုးပွားစေတတ်လေသလော၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလောလို့ ဤသို့လျှင် သင်ချစ်သားသည် ဆင်ခြင်ထိုက်ပေ၏။</p> <h3>ဘုရားရှင်၏ စနစ်ကျသော ပညာပေးမှု</h3> <p>ကဲ၊ မပြုခင်မှာလည်း ဆင်ခြင်တယ်၊ ပြုနေဆဲလည်း ဆင်ခြင်တယ်၊ ပြုပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ ဘယ်လောက် အကွက်ကျသလဲ ဘုရားရှင်ရဲ့ ပညာပေးစနစ်၊ ကြည့်စမ်းနော်။ ပြုပြီးတဲ့အခါမှာ ဘယ်လိုဆင်ခြင်ရမလဲ။ "ငါတော့ ဒီကာယကံတစ်ခု ပြုခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါပြုခဲ့လိုက်တဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား"။ မိမိအတွက်ကတော့ ကိုယ်ချမ်းသာ စိတ်ချမ်းသာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာများ ဖြစ်နေလေသလား၊ ဒီလို ဆင်ခြင်ရမှာ။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက မိမိအတွက်သာ ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်ရမလား၊ မဖြစ်ရဘူးနော်။ မိမိအတွက်၊ သူတစ်ပါးအတွက်၊ နှစ်ဦးလုံးအတွက်ကို ကြည့်တတ် မြင်တတ်တဲ့ မျက်လုံး ရှိရပါတယ်သ။ တချို့ ပြောကြတယ်၊ ဘာတဲ့လဲ၊ "လိပ်မျိုး" ဆိုလား၊ ကိုယ့်ပြင် ကိုယ်ရပ်တတ်တဲ့ မျက်လုံးရှိရင် ဒါ သူတော်ကောင်း ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်ဖက်လုံးကို ကြည့်ရမယ်။ အကယ်၍ ဒီကာယကံတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်နေသလား ကြည့်တယ်၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်နေသလားလို့ ကြည့်ရတယ်။ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့များ ဖြစ်နေသလားလို့ ကြည့်ရတယ်။ ဒီလောက်တင်လားဆိုတော့ မကဘူးနော်၊ ဒီကံဟာ အကုသိုလ်လား၊ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးကိုများ တိုးပွားစေတတ်သလား၊ ဒီကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးပေးတတ်သလားလို့ ဒီလို ဆင်ခြင်ရတယ်။</p> <h3>အမှားကို သိရှိနားလည်ခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လာလဲ။ "ရာဟုလာ၊ ပစ္စဝက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ"။ "ရာဟုလာ ချစ်သား၊ သင်ချစ်သားသည် ဤသို့ ဆင်ခြင်သည်ရှိသော်၊ အကယ်၍ သိရှိငြားအံ့"။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ချစ်သားက ဒီလိုများ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ "ငါသည် ဤကာယကံကို ပြုခဲ့ပြီးလေပြီ၊ ငါ၏ ဤကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် ဖြစ်၍နေပေ၏၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်၍နေပေ၏၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်၍နေပေ၏။ ဤကာယကံသည် အကုသိုလ်တရား ဖြစ်၏၊ ဤကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးကို တိုးပွားစေ၏၊ ဤကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏"။ ဤသို့လျှင် သင်ချစ်သားသည် အကယ်၍ သိရှိခဲ့ငြားအံ့။ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "ဒီကံကတော့ ငါပြုခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါပြုခဲ့ပြီးတဲ့ ဒီကာယကံက မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီကာယကံကတော့ အကုသိုလ်ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီကာယကံကတော့ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီကာယကံက တစ်ချိန် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတွေကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံမျိုးတော့ ဖြစ်နေပြီ" လို့ ဒီလို သိရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ ရာဟုလာ။</p> <h3>မိမိအပြစ်ကို ဝန်ခံခြင်းနှင့် ဒေသနာကြားခြင်း</h3> <p>"ကာယကံသတ္ထိ ဝါ ဝိဝရိတုံ၊ တံ သိပ္ပံ နိက အာရုံသာ" အစရှိသဖြင့်... ချစ်သားရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် ဤကဲ့သို့သော အပြစ်မျိုးကို ဘုရားရှင်ထံ၌သော်လည်းကောင်း၊ သီတင်းသုံးဖော် ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့ထံ၌သော်လည်းကောင်း ပြောကြားရအပ်၏။ ဝိဝရိတဗ္ဗံ - ဖွင့်လှစ်အပ်၏၊ ဥတ္တာနီကတဗ္ဗံ - ထင်ရှားပေါ်လွင်အောင် ပြုအပ်ပေ၏။</p> <p>ဒေသနာပြောကြားတယ်ဆိုတာ ဘုန်းကြီးတို့ အာပတ်ဖြေတဲ့ပုံစံမျိုးပေါ့နော်။ "တပည့်တော် ဒီအပြစ် လွန်ကျူးမိပါတယ်ဘုရား" ဆိုပြီး သွားလျှောက်ရတယ်။ အဲဒီအခါမှာ "ကဲ... သင် လွန်ကျူးခဲ့မိရင် သင်လွန်ကျူးခဲ့တဲ့ အပြစ်ကို မြင်အောင် ပြန်ကြည့်ပါ" လို့ ဆိုရင် "တပည့်တော် မြင်ပါတယ်ဘုရား" လို့ ပြန်လျှောက်ရတယ်။ "မြင်တယ်ဆိုရင် နောင်ဘယ်တော့မှ မလွန်ကျူးနဲ့" ဆိုတာကို "မှန်ပါ့ဘုရား" လို့ ဝန်ခံကတိပေးရတယ်။ အဲဒီလိုပြောတာကို ဒါ 'ဒေသနာကြားတယ်' လို့ ခေါ်တာပဲနော်။ သီတင်းသုံးဖော်တို့ထံမှာပဲဖြစ်စေ၊ ဘုရားရှင်ထံမှာပဲဖြစ်စေ သွားပြီးတော့ ပြောကြားရတယ်။ မိမိက လွန်ကျူးခဲ့မိပြီဆိုရင်လည်း ပြန်ပြီးတော့ သွားလျှောက်ထားရတယ်၊ တောင်းပန်ရတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ 'ဝိဝရိတဗ္ဗံ' - ဖွင့်လှစ်ရမယ်။ ခုခေတ်စကားနဲ့ပြောရင်တော့ ရင်ဖွင့်ရမယ်လို့ ပြောတာနော်။ မိမိက မှားနေပြီဆိုရင် မှားတဲ့အကြောင်းကို သွားပြီးတော့ ရင်ဖွင့်ပြီးတော့ ဝန်ခံစကား၊ တောင်းပန်စကား ပြောရမလား၊ မပြောရဘူးလား? ပြောရမယ်။<br> အေး... ပြောရမယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက ဒီစိတ်ထား ရှိရတယ်။ အကြောင်းအလက် မှားခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီကာယကံတစ်ခု မှားခဲ့ပြီးပြီ၊ လွန်ကျူးခဲ့မိပြီဆိုရင်လည်း ဝန်ချတောင်းပန်ရပါတယ်။ 'ဥတ္တာနီကမ္မံ' ဆိုတာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားအောင် ပြုလုပ်ရတာ။ "မတောင်းပန်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်တော့မှ မလျှော့ဘူး" ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး သူတော်ကောင်းမှာ ရှိရမလား? မရှိရပါဘူး။)<br> ဘယ်နှယ့်တုန်း ယောဂီတွေ၊ တောင်းပန်မလား၊ မတောင်းပန်ဘူးလား? တောင်းပန်ပါတယ်။)<br> ဟင်... အဲဒီစိတ်ထားမရှိရင် သာသနာတော်မှာ နေထိုင်သလား၊ မနေထိုက်ဘူးလား? မနေထိုက်ဘူး။ မိမိမှာ အပြစ်ရှိပါလျက်နဲ့ ဒီအပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်၊ အပြစ်မရှိသယောင် ဆောင်နေမယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတော်ကောင်း ဟုတ်သေးလား? မဟုတ်တော့ဘူး။ အပြစ်ရှိပါလျက်နဲ့ ဒီအပြစ်ကို ထင်ထင်ရှားရှားနဲ့ ဘုရားရှင်ထံမှာဖြစ်စေ၊ လိမ္မာတဲ့ ပညာရှိ သူတော်ကောင်း သီတင်းသုံးဖော်တို့ထံမှာဖြစ်စေ ရင်ဖွင့် ဝန်ချတောင်းပန်မှု မပြုနိုင်ဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒီသာသနာတော်မှာ နေထိုက်သလား၊ မနေထိုက်ဘူးလား? မနေထိုက်တော့ဘူး။</p> <h3>အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း၏ အပြစ်</h3> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် ဘုန်းကြီးတို့ ဝိနည်းဒေသနာတော်ဘက်ကနေ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ "တဿ ဘိက္ခဝေ နိရယံ ဝါ ဝဒါမိ တိရစ္ဆာနယောနိံ ဝါ" ဆိုပြီး ဒီလို စာပေကျမ်းဂန်များမှာ ဖော်ပြထားတာ ရှိပါတယ်နော်။ ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့ "ဒီလို အပြစ်တစ်ခု လွန်ကျူးမိပါလျက်နဲ့ ဒီအာပတ်တန်းလန်း၊ အပြစ်တန်းလန်းကြီးနဲ့ ဘဝတစ်ခု အဆုံးသတ်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ငရဲနဲ့ တိရစ္ဆာန် နှစ်မျိုးထဲက တစ်မျိုးမျိုးသော ဘုံကို ဧကန်ရောက်မယ်" တဲ့။ ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးလား? ကောင်းတယ်။</p> <p>ဒီတော့ အပြစ်တန်းလန်းကြီးနဲ့ ဘဝတစ်ခုကို အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် မိမိအပေါ်မှာ သနားသလား၊ မသနားဘူးလား? မသနားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ မိမိကိုယ်ကိုယ်တောင် မိမိမသနားဘူးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ သူတစ်ပါးတွေအပေါ်မှာ သနားဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတော့မလား? မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းမှန်ခဲ့ရင် သူတော်ကောင်းစိတ်ထားလေးတွေ ရှိဖို့တော့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်နေတယ်။</p> <p>ဒေသနာပြောကြားရမယ်၊ 'ဝိဝရိတဗ္ဗံ' - ရင်ဖွင့်ရမယ်၊ 'ဥတ္တာနီကတဗ္ဗံ' - ပေါ်လွင်ထင်ရှားအောင် ပြုရမယ်။ "အာယတိံ သံဝရံ အာပဇ္ဇိတဗ္ဗံ" - နောင်အခါ၌ စောင့်စည်းခြင်းသို့ ရောက်သင့်ရောက်ထိုက်ပေ၏။ "နောင်လည်း စောင့်စည်းစမ်းပါ" တဲ့။ ဒေသနာတော့ သွားကြားတယ်၊ ဝန်ချတောင်းပန်မှုတော့ ပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်ကို မစောင့်စည်းဘူးဆိုရင် ဘယ်နှယ့်ရှိမလဲ? သူတော်ကောင်း ဟုတ်ပါ့မလား? မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဘုန်းကြီးတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘုန်းကြီးတို့ကျောင်းမှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ရုပ်ပွားတော်သေးသေးလေးတွေ မြင်ရင် အဲဒီခေါင်းကို ခေါက်ချင်တယ်။ အဲဒီတော့ သူဘာလုပ်လဲဆိုရင် ခေါင်းသွားခေါက်လိုက်ပြီးတော့ ထိုင်ပြီး ဝတ်ချလိုက်တယ်၊ နောက်တစ်ခါ ခေါက်ချင်လည်း သွားခေါင်းခေါက်လိုက်ပြီး ပြန်ဝတ်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီပုံစံမျိုးဆိုရင် ကောင်းပါ့မလား? မကောင်းဘူးတဲ့။ ဟုတ်တယ်မလား? "နောင် ဒီအပြစ်မျိုးကို နောက်ဘယ်တော့မှ မလွန်ကျူးပါဘူး" ဆိုတဲ့ စောင့်စည်းမှုကတော့ သူတော်ကောင်းမှန်ခဲ့ရင် ရှိရမလား၊ မရှိရဘူးလား? ရှိရမယ်။</p> <h3>သံသရာခရီးနှင့် စောင့်စည်းခြင်း</h3> <p>ကဲ... ဒီနေ့ တရားနာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သူတော်ကောင်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြသလား၊ မကြိုးစားကြဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲ? "ကြိုးစားနေတယ်"။ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင် အပြစ်တစ်ခု လွန်ကျူးပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ နောက်ထပ် မလွန်ကျူးမိအောင် စောင့်စည်းရမလား၊ မစောင့်စည်းရဘူးလား? စောင့်စည်းရမယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။ ဒါမှ တဖြည်းဖြည်း ဘဝဟာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားမယ်။</p> <p>ဒီဘဝမှာ သံသရာခရီးဆုံးချင်ရင်လည်း... ဒီဘဝမှာတင် သံသရာခရီးဆုံးမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ဒီလောက်အထိ ဆုံးမဖို့ မလိုပါဘူးနော်။ ဒီဘဝမှာ သံသရာမဆုံးသေးဘူးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခဲ့ရင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရောက်ဖို့တော့ မလိုအပ်ဘူးလား? ကဲ... အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိဖို့အတွက် အခု 'အတ္တသမ္မာပဏိဓိ' စိတ်နော်... မိမိကိုယ်ကို စိတ်နှလုံး၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ နှလုံး သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်းထားခြင်းဆိုတဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပြည့်စုံဖို့ ဘုရားရှင် ဆုံးမနေတယ်နော်။</p> <h3>ကာယကံကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု။ ဒီကာယကံတစ်ခုကို ပြုပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်လာလဲ။ "ပစ္စဝေက္ခမာနော... ဧဝံ ဇာနေယျ၊ အဟံ ယံ နိဒံ ကမ္မံ အကာသိံ၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ နေဝတ္တဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တတိ၊ န ပရဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တတိ၊ ကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊ သုခဒြုဒယံ သုခဝိပါကန္တိ။"<br> ရာဟုလာ... ချစ်သားရာဟုလာ၊ အကယ်၍ သင်ချစ်သားသည် ဤသို့ ဆင်ခြင်ခဲ့သည်ရှိသော် ဤသို့လျှင် သိရှိခဲ့အံ့ - မိမိ ကာယကံတစ်ခု ပြုပြီးတဲ့အချိန်မှာ ပြန်ဆင်ခြင်လိုက်လို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်တဲ့... ဘယ်လိုလဲ?</p> <p>"ငါပြုကျင့်ခဲ့တဲ့ ဤကာယကံသည် မိမိကိုယ် ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ပေ၊ သူတစ်ပါးတို့ ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ပေ၊ မိမိရော သူတစ်ပါးပါ နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ပေ။ ဤကာယကံသည် ကုသိုလ်တရားဖြစ်၏။ ဤကာယကံသည် ချမ်းသာတဲ့ သုခဟူသောအကျိုးတရားကို တိုးပွားစေတတ်၏၊ သုခဝိပါက - ချမ်းသာသုခဟူသည့် အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏" လို့ ဤသို့ စဉ်းစားနေရင်း အကယ်၍ သိရှိခဲ့အံ့...။</p> <p>မိမိပြုမိတဲ့ ကာယကံတစ်ခုကို ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "ငါတော့ ဒီကာယကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီ၊ ငါပြုလိုက်တဲ့ ဒီကာယကံဟာ မိမိကိုယ် ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ဒီကာယကံကတော့ ကုသိုလ်ဧကန် ဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံတော့ ဖြစ်နေပြီ" လို့ အဲဒီလို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ?</p> <p>"တေန ရာဟုလာ ပီတိပါမောဇ္ဇေန ဝိဟရိဿတိ အဟောရတ္တာနုသိက္ခီ ကုသလေသု ဓမ္မေသု"<br> ချစ်သားရာဟုလာ... သင်ချစ်သားသည် နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇဖြင့် ကုသိုလ်တရားတို့၌ နေ့ညဉ့်ပတ်လုံး အဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လျက် ရှိသည်ဖြစ်၍ နေထိုင်ပါလော။</p> <p>မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုက မိမိဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါးဆင်းရဲဖို့၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့အတွက် မဖြစ်ဘူး၊ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်ပြီးတော့ ချမ်းသာသုခတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားရှိတဲ့ ကာယကံပဲ ဖြစ်ပြီလို့ သိခဲ့ရင် ထိုကာယကံကို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှု ပီတိပါမောဇ္ဇတရားတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်နေတဲ့ ဒီပီတိပါမောဇ္ဇတရားတွေဖြင့် ကုသိုလ်တရားတွေမှာ နေ့ရောညပါ မပြတ် အစဉ်တစ်စိုက် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပြီးတော့ နေပါတဲ့။ မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိဖို့ရာအတွက် ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းနေတာပါနော်။</p> <p>ဒီတော့ ဒီကာယကံတစ်ခုကို မပြုခင်ကလည်း "ပြုတော့မယ်" လို့ စိတ်ထဲမှာ ပြုချင်တဲ့ဆန္ဒ ပေါ်လာပြီဆိုရင်လည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ ပြုနေတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ ပြုပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါးဆင်းရဲဖို့၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်မယ်၊ အကုသိုလ် စင်စစ်ဧကန် ဖြစ်နေမယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့ သိခဲ့ရင် ဒီကံမျိုးကို ပြုရမလား၊ မပြုရဘူးလား? မပြုရဘူး။ အဲ... ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဤကာယကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါးဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့ သိခဲ့ရင်တော့ ဒီကံမျိုးကို ပြုရမလား၊ မပြုရဘူးလား? ပြုရမယ်။ တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။</p> <h3>ဝစီကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု။ ကာယကံပြီးတဲ့အချိန်ကျတော့ မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ဟောလဲ။ ဝစီကံအကြောင်း ဆက်ဟောတယ်နော်။ "ယံ ခေါ တွံ ရာဟုလာ ဝါစာကမ္မံ ကတ္တုကာမော ဟောသိ၊ တဒေဝ တေ ဝါစာကမ္မံ ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ"<br> ချစ်သားရာဟုလာ... သင်ချစ်သားသည် အကြင်ဝစီကံကို ပြောဆိုလိုအံ့၊ ထိုဝစီကံကိုပင်လျှင် ဆင်ခြင်ထိုက်ပေ၏။</p> <p>သင်ချစ်သား ဝစီကံတစ်ခု ပြုချင်နေပြီ။ ဝစီကံတစ်ခုဆိုတာ ဘာလဲ? ပြောချင်နေပြီ၊ ပြောချင်နေပြီ။ စကားတစ်ခုခု ပြောတော့မယ်လို့ ပြောချင်တဲ့ဆန္ဒ ပေါ်လာပြီ။ ပေါ်လာတဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ? ဆင်ခြင်ပါတဲ့။ ဘယ်လိုဆင်ခြင်ရမလဲ?<br> ယန္နု ခေါ အဟံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ မေ ဝါစာကမ္မံ အတ္တဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ အကုသလံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ ဒုက္ခဒြုဒယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။</p> <p>ငါပြောဆိုလိုတဲ့ ဤဝစီကံသည် မိမိကိုယ် ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ သူတစ်ပါးတို့ ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား။ ဤဝစီကံသည် အကုသိုလ်တရား ဖြစ်လေသလား၊ ဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဒုက္ခဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလားလို့ ဤသို့ ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။</p> <p>စကားတစ်ခု ပြောတော့မယ်ဆိုရင်၊ ဝစီကံတစ်ခု ပြုစုပျိုးထောင်တော့မယ်ဆိုရင် "ငါတော့ ဒီဝစီကံတစ်ခုကို ပြုချင်နေပြီ၊ စကားတစ်ခုတော့ ပြောချင်နေပြီ။ ငါပြောမယ့် ဒီဝစီကံ၊ ငါပြုစုပျိုးထောင်မယ့် ဒီဝစီကံ၊ ပြောမယ့်ဒီစကားဟာ မိမိကိုယ် ဆင်းရဲစေဖို့ရာအတွက်များ ဖြစ်လေသလား၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲစေဖို့ရာအတွက် ဖြစ်နေလေသလား၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့အတွက် ဖြစ်နေလေသလား" ဆိုပြီးတော့ စဉ်းစားရမယ်။ သူတော်ကောင်းမှန်လို့ရှိရင် မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား? စဉ်းစားသင့်တယ်။</p> <h3>သူတော်ကောင်းကျင့်ဝတ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သော ဝစီကံ</h3> <p>ဒါ သူတော်ကောင်းအမည်ခံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကမှ ဒီလိုဆင်ခြင်တုံတရားမျိုး မရှိဘဲ ပါးစပ်ရှိတာနဲ့ ပြောချင်တာကို ပြောထည့်လိုက်ကြမယ်ဆိုရင်တော့ မိမိလည်း စိတ်ဆင်းရဲ ကိုယ်ဆင်းရဲ၊ သူတစ်ပါးလည်း ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲ၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲကြမယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ သူတော်ကောင်းကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို မကျင့်ဘဲနဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအတွက် ရည်မှန်းပြီး လှူဒါန်းပူဇော်နေတဲ့ ဆွမ်းတွေကိုကော စားသင့်သလား၊ မစားသင့်ဘူးလားဆိုတော့ မစားသင့်ဘူး။ ဒါ သတိရှိကြနော်။ မီးခဲတွေ၊ သံခဲတွေကို မျိုနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။</p> <h3>ဝစီကံကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု။ အဲဒီတော့ ဒီလိုဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိပြုလိုက်တဲ့ ဒီကာယကံ (ဝစီကံ) သည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီ၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီလို့ သိရင်၊ ဒီဝစီကံကတော့ အကုသိုလ်ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီဝစီကံက ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီဝစီကံဟာ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေသလားပေါ့နော်။</p> <p>အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့— <strong>"သစေ တွံ ရာဟုလ ပစ္စဝေက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ - အဟံ ခေါ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ ခေါ မေ ဝါစာကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ - အကုသလံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ"</strong>။</p> <p>ရာဟုလာ... ချစ်သားရာဟုလာ၊ သင် ဤသို့ ဆင်ခြင်ခဲ့သည်ရှိသော် ဧဝံဤသို့ ဇာနေယျာသိ သိရှိအံ့။ ခုနကလို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ ယံကမ္မံ - အကြင်ဝစီကံကို၊ ကတ္တုကာမော - ပြုလုပ်လို၏။ ငါ၏ ဣဒံ ဝစီကမ္မံ - ဤဝစီကံသည်၊ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ - မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖွယ်ရာအတွက်လည်း သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်၍ နေပေ၏။ ပရဗျာဗာဓာယပိ - သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်၍ နေပေ၏။ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ - မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်၍ နေပေ၏။ မေ ငါ၏ ဣဒံ ဝစီကမ္မံ - ဤဝစီကံသည်၊ အကုသလံ - အကုသိုလ်တရားတည်း။ ဣဒံ ဝစီကမ္မံ - ဤဝစီကံသည်၊ ဒုက္ခုဒြယံ - ဆင်းရဲတဲ့အကျိုးကို တိုးပွားစေတတ်၏။ ဣဒံ ဝစီကမ္မံ - ဤဝစီကံသည်၊ ဒုက္ခဝိပါကံ - ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏။ ဣတိ ဤသို့လျှင် သစေ ဇာနေယျာသိ - အကယ်၍ သိရှိခဲ့ကြအံ့။</p> <p>ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သိပြီ။ ဘယ်လိုလဲ? "ငါကတော့ ဒီဝစီကံတစ်ခု ပြုကျင့်နေပြီ။ ငါပြုမယ့် ဒီဝစီကံက မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဒီဝစီကံဟာ အကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဝစီကံကတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေပြီ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေပြီ" လို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဟမ်... ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဆက်ပြောရမလား၊ ရှေ့တိုးရမလား၊ နောက်ဆုတ်ရမလား။</p> <p>ဘုရားရှင်ကတော့ ဘာဟောလဲဆိုတော့— <strong>"ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလ ဝါစာကမ္မံ သက္ကံ န ကရဏီယံ"</strong>။ ရာဟုလာ... ချစ်သားရာဟုလာ၊ တေ သင်ချစ်သားသည် ဧဝရူပံ ဝါစာကမ္မံ - ဤကဲ့သို့သော ဝစီကံမျိုးကို၊ သက္ကံ - တကယ်စင်စစ်အားဖြင့်၊ န ကရဏီယံ - မပြုသင့် မပြုထိုက်ပေ။ ဒီလို ဝစီကံမျိုးကို သင်ချစ်သား တကယ်စင်စစ် ဘယ်တော့မှ မပြုထိုက်ပါဘူးတဲ့။</p> <p>နော်... ပြုခဲ့မယ်၊ သတ္တိရှိလို့ ပြုခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ သတ္တိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်တဲ့နေရာကို မိမိရောက်သွားမယ်။ "တို့က ပြောရဲတယ် ဆိုရဲတယ်" ဆိုပြီး ပါးစပ်ကို အလွဲသုံးစား လုပ်မိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ပြောရဲဆိုရဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်းကို မိမိတို့ မလိုက်ရဘူးလား။ လိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဘယ်လောက် မျက်နှာငယ်စရာ ကောင်းလဲ။ လက်နှလုံးလောက်ရှိတဲ့ ပါးစပ်ကလေး မပိတ်နိုင်တာနဲ့ ငရဲကျရမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မရှုံးဘူးလား။ ရှုံးတယ်။</p> <h3>နှစ်ဖက်ရှုံးသော "ထင်းကတုံး" ဥပမာ</h3> <p>ရှုံးနေတယ်။ နှစ်ဖက်ရှုံး ရှုံးတယ်။ တစ်လောက ဟို "ဖေဏပိဏ္ဍူပမသုတ္တံ" မှာ ဘုရားဟောထားတယ်နော်။ ထင်းကတုံး ဘဝရောက်ရှိတယ်။ ထင်းကတုံး ဘဝရောက်ရှိတယ် ဆိုတာက ရဟန်းတော်များ သာသနာ့ဘောင်ကို ရောက်ပြီ၊ ရှင်ရဟန်း ပြုလာပြီဆိုလို့ရှိရင် မိဘရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံထိုက်တဲ့ သဘောမရှိဘူး။ ဒါ ရှေးခေတ်ထဲက တရားဥပဒေက ဒီလို သတ်မှတ်ထားပုံရတယ်။ ဒီတော့ မိဘတွေရဲ့ အမွေအစည်းစိမ်ကလည်း ရှုံးမသွားဘူးလား။ ရှုံးတယ်။ အေး... သာသနာဝင်ရောက်ပြီး ရှင်ရဟန်းပြုလာတယ်၊ ရဟန်းလို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ရဟန်းတရားတွေလည်း မရတဲ့အတွက် ရဟန်းအကျိုးတရားမှာလည်း မဆုတ်ယုတ်ဘူးလား။ ဆုတ်ယုတ်တယ်။</p> <p>အဲဒီလို ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘုရားရှင်က "ထင်းကတုံး" နဲ့ တူတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုဟောထားတယ်။ ထင်းကတုံး ဆိုတာကတော့ လူသေအလောင်း မီးဖုတ်တဲ့ ထင်းတုံးလေးပဲ။ မီးဖုတ်စဉ်အခါမှာ ရောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အလယ်ခေါင်မှာက ကျန်နေတယ်၊ ဟိုဘက်ထိပ် ဒီဘက်ထိပ် နှစ်ဖက်ထိပ်ကတော့ မီးလောင်သွားတယ်။ မီးလောင်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ တောသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီသုသာန်ကို ရောက်တော့ မအောင့်နိုင်တာနဲ့ ဝင်ပြီး တောထိုင် (အပေါ့အပါးသွား) လိုက်တယ်။ အလယ်မှာ မစင်တွေကလည်း ပေကျံနေပြန်တယ်။ နှစ်ဖက်ထိပ် ကြည့်လိုက်တော့လည်း မီးလောင်ကျွမ်းနေတယ်။ အလယ်ခေါင် ကျန်နေတဲ့ သစ်သားအစအနလေး ကြည့်လိုက်တော့လည်း မစင်တွေက ပေကျံနေတယ်။ အဲဒီလို ထင်းတုံးတစ်ခုပေါ့။</p> <p>"မိတ်ဆွေ... ဟောဒီ ထင်းတုံးလေး မိတ်ဆွေရဲ့ အိမ်မှာ စားပွဲလေး၊ ခုတင်ခြေထောက်လေး လုပ်ဖို့ ယူသွားပါ" လို့ ပေးလိုက်ရင် ယူကြပါ့မလား။ မယူဘူး။ သူက ရွာထဲမှာလည်း သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ရမယ့် လုပ်ငန်းကိစ္စရပ်ကို အသုံးတည့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား အဲဒီသစ်တုံးမှာ ရှိလား။ မရှိဘူး။ "ကဲ... မိတ်ဆွေ ရွာထဲ ယူမသွားချင်ရင်လည်း တော်ပြီ၊ တောင်ယာတဲလေးမှာ ခေါင်းအုံးလေး လုပ်ဖို့ ယူသွားစမ်းပါ" ဆိုတော့ ယူပါ့မလား။ မယူဘူး။</p> <p>အလယ်ခေါင်မှာ မစင်တွေ ပေကျံနေတယ်ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့၊ သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက်ပြီး ပြုလာသည်ဖြစ်ပါလျက်၊ မှန်ကန်တဲ့ ဦးတည်ချက်လေးတော့ နဂိုတုန်းက ရှိကောင်းရှိပါလိမ့်မယ်နော်။ "သာသနာ့ဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်စေရမယ်" ဆိုတဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ဦးတည်ချက်ဖြင့် သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက်ပြီး ရှင်ပြုလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပါလျက်၊ သာသနာ့ဘောင် ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အဘိဇ္ဈာနော်... ပစ္စည်းလေးပါးအပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ လောဘတရားတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းနေတယ်နော်။ တွယ်တာမက်မောမှု အားကောင်းနေတဲ့အတွက် ဒီတွယ်တာမက်မောမှုက မစင်ပဲ။ နော်... ရှင်ရဟန်းတွေရဲ့ အညစ်အကြေးတစ်ခုပါ။</p> <p>နှစ်ဖက်ထိပ်ကို မီးလောင်နေတယ်ဆိုတာကတော့ ဒေါသကလည်း သိပ်ကြီးပြန်တယ်။ ရှင်ရဟန်းတော် အမည်ခံပါရဲ့၊ ဒေါသကလည်း သိပ်ကြီးတယ်။ ရှင်ရဟန်းတော် အမည်ခံပါရဲ့၊ လောဘကလည်း သိပ်ကြီးပြန်တယ်တဲ့။ အလယ်ခေါင်မှာ မစင်ကပေပြီးတော့ နှစ်ဖက်ထိပ်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းနေတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ရဟန်းတို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ရဟန်းတရားဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေလည်း ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ လူ့စည်းစိမ်ကနေလည်း ရှုံးလာတဲ့အတွက် လူ့စည်းစိမ်ကလည်း မရဘူး။ လူ့စည်းစိမ်ကလည်း ရှုံး၊ ရဟန်းစည်းစိမ်ကလည်း ရှုံးတဲ့အတွက် နှစ်ဖက်ရှုံး ရှုံးတယ်။ အလယ်ခေါင်မှာလည်း မစင်က ပေကျံနေသေးတယ်။ ပေကျံသေးတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုတော့ ဘုရားရှင်က "ထင်းကတုံးနဲ့ တူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်" ဆိုပြီး ဒီလိုဟောတယ်။</p> <h3>ကုသိုလ်ဖြစ်သော ဝစီကံကို ကျင့်ကြံခြင်း</h3> <p>အဲဒီ ထင်းကတုံးနဲ့ တူတဲ့ ဘဝကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတာက ဘယ်တရားတွေက ပို့ဆောင်ပေးလဲ။ ကာမဝိတက်၊ ဗျာပါဒဝိတက်၊ ဝိဟိံသာဝိတက် ခေါ်တဲ့ ဒီအကုသလဝိတက် တရားတွေက ပို့ဆောင်ပေးတာ။ အဲဒီ အကုသိုလ်ဝိတက် တရားတွေက ပို့ဆောင်ပေးတာ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဘုရားရှင်က အခုလိုပေါ့... ဝစီကံတစ်ခု ပြောတော့မယ်ဆိုရင် မပြောမီလေးမှာ ဒါဘာလုပ်ရလဲ။ "ပြောချင်တယ်" ဆိုကတည်းက ပြောဖို့ရန် ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အဲဒီ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ဝိတက်ကလေး ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ "ကိုယ်က သင်ချစ်သားတို့ ဆင်ခြင်ပေးလိုက်စမ်းပါ" လို့ တိုက်တွန်းတယ်နော်။</p> <p>မိမိပြောတော့မယ့် ဒီဝစီကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း ဖြစ်နေမယ်၊ အကုသိုလ်တရားလည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခအကျိုးကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခအကျိုးကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီလို့ ဒီလိုသာ သင်ချစ်သားတို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီလို ဝစီကံမျိုးကို ဘုရားရှင်က ဘယ်လိုဟောထားလဲ။ "ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလ ဝါစာကမ္မံ သက္ကံ န ကရဏီယံ" - ချစ်သားရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် ဤကဲ့သို့သော ဝစီကံမျိုးကို တကယ်စင်စစ် ဧကန်အားဖြင့် မပြုသင့် မပြုထိုက်ပေ။ ဒီလို ဝစီကံမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သင်ချစ်သား ဘယ်တော့မှ တကယ်စင်စစ် မပြုသင့် မပြုထိုက်ပါဘူးနော်။</p> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု။ သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကယ်၍ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ "ရန် ခေါ အဟံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ ခေါ မေ ဝါစာကမ္မံ နေဝတ္တဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ပရဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ဥဘယဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ ကုသလံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ သုခုဒြယံ သုခဝိပါကန္တိ"။</p> <p>ငါသည် အကြင် ဝစီကံကို ပြောဆိုလို၏။ ငါ၏ ဤဝစီကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း မဖြစ်ပေ။ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း မဖြစ်ပေ။ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း မဖြစ်ပေ။ ဤဝစီကံသည် ကုသိုလ်တရား၊ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်၏၊ ချမ်းသာသုခတည်းဟူသော အကျိုးတရား ရှိ၏။ ဤသို့လျှင် အကယ်၍ သိရှိအံ့။</p> <p>"ငါတော့ ဝစီကံတစ်ခု ပြုချင်နေပြီ၊ စကားတစ်ခုတော့ ပြောချင်နေပြီ။ ငါပြောမယ့် ဒီစကားကတော့ မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ငါပြောမယ့် ဒီဝစီကံကတော့ ကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဧကန် ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံတော့ ဖြစ်နေပြီ" လို့ အဲဒီလို သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ <strong>"ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလ ဝါစာကမ္မံ ကရဏီယံ"</strong>။ ချစ်သားရာဟုလာ... သင်ချစ်သားသည် ဤကဲ့သို့သော ဝစီကံမျိုးကို ပြုသင့်ပြုထိုက်လှပေ၏။ အဲဒီလို ဝစီကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ပြုစမ်းပါဆိုပြီးတော့ ဘုရားရှင် တိုက်တွန်းထားတယ်။</p> <p>ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် သူတော်ကောင်းမှန်ခဲ့ရင် သူတစ်ပါးကို စိတ်ဆင်းရဲ ကိုယ်ဆင်းရဲ စေရမယ့် စကားမျိုးကို ပြောရမလား။ မပြောရဘူးလား။ မပြောရဘူး။ မိမိကိုယ် ဆင်းရဲစေ စိတ်ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ စကားမျိုးကိုကော ပြောရမလား။ မပြောရဘူး။ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲမယ့် စကားမျိုးကို ပြောမလား။ မပြောရဘူး။ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီစည်းကမ်း ဥပဒေသလေးတွေ လိုက်နာဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။</p> <p>သူတော်ကောင်း ဖြစ်ခြင်းရဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို မိမိက မကျင့်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူတော်ကောင်းတို့ သွားရာဖြစ်တဲ့ လမ်းကို မိမိရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ မသူတော်တွေ သွားတဲ့လမ်းပဲ မိမိက ရောက်ရလိမ့်မယ်။ "သူတော်ကောင်းသွားတဲ့ လမ်းကို လိုက်ပါတယ်" လို့ အမည်ခံပြီးတော့ မသူတော်သွားတဲ့ လမ်းကို လိုက်နေပါလျက်၊ သူတော်ကောင်းတို့အား ရည်ညွှန်းပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဒါနတွေကို မိမိက ဝါကြီးထိုင် (စားသုံး) မယ်ဆိုရင် အကျိုးရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။ အလှူရှင်တွေအတွက်လည်း အကျိုးရှိတန်သလောက်တော့ ရှိပေမဲ့ မိမိအတွက်ကတော့ အကျိုးမရှိနိုင်ဘူး။</p> <h3>အလှူရှင်၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်၏ တာဝန်</h3> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့ မျှော်မှန်းနေတဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရနိုင်ပါ့မလား၊ မရနိုင်ဘူးလား။ ဒါ သိပ်သတိရှိဖို့ ကောင်းပါတယ်နော်။ တစ်ဖက်ကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အလှူရှင်တွေဟာ မိမိရဲ့ အမေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဖေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မိမိရဲ့ အလုပ်အကျွေး ကျွန်တွေလည်း မဟုတ်ကြပါဘူး။ ဒီအလှူဒါန ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာတို့ စင်စစ်ဧကန် ရရှိလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ သံဃာရဲ့အကျိုးကို သက်ဝင်ယုံကြည်နေတဲ့ သဒ္ဓါတရား ပြတ်သားနေတဲ့၊ ကမ္မဿကတာ သမာဓိနဲ့ ပြတ်သားနေတဲ့ စေတနာတွေနဲ့ လှူဒါန်းနေကြတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီလို အလှူရှင်ရဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေကို တိုးပွားအောင် မိမိတို့ဘက်က၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်ကနေပြီးတော့ ရွတ်ဆောင်ပေးကြမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က ဘာတွေလုပ်ရမလဲလို့ မေးတော့၊ အခုကြည့်ပေါ့၊ အတ္တသမာပဏိဓိ ဆိုတဲ့ စိတ်ကလေး၊ မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်း၊ စိတ်ကို ကောင်းကောင်းထားခြင်း၊ ကိုယ်နှင့် နှုတ်ကို ကောင်းကောင်းထားခြင်း၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ ဒီသုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်းထားဖို့အတွက် ဘုရားဆုံးမနေတာနော်။</p> <h3>ဝစီကံကို မပြောဆိုမီနှင့် ပြောဆိုဆဲ ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ကဲ... ဝစီကံတစ်ခုကို ပြောမယ်ဆိုရင် မပြောခင်မှာလည်း ဆင်ခြင်ဖို့ ဘုရားရှင် တိုက်တွန်းထားတယ်။ နောက်တစ်ခုက ပြောနေပြီ၊ ပြောနေပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဆင်ခြင်စမ်းပါလို့ မြတ်စွာဘုရားက တိုက်တွန်းတယ်။ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရမလဲဆိုရင် “ငါတော့ ဒီဝစီကံတစ်ခု၊ စကားတစ်ခုတော့ ပြောနေပြီ။ ငါပြောနေတဲ့ ဒီစကားတစ်ခုဟာ မိမိဆင်းရဲဖို့အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား။ ငါပြောနေတဲ့ ဒီဝစီကံဟာ အကုသိုလ်လေလား။ ငါပြောနေတဲ့ ဒီဝစီကံသည် ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား” ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဆင်ခြင်ပါ။</p> <p>အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီစကားပြောနေရင်းနဲ့ “ငါပြောနေတဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ အကုသိုလ်တရားလည်း ဖြစ်နေတယ်။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီ” လို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲဒီလို ဝစီကံမျိုးကို မပြုပါနဲ့၊ ရှောင်ကြဉ်လိုက်နော်။</p> <p>အကယ်၍များ ဒီလိုဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ “ဪ... ငါပြောနေတဲ့ ဒီဝစီကံတစ်ခုက မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ကုသိုလ်တရား ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်နေတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံသာ ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံသာ ဖြစ်နေတယ်” လို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲဒီဝစီကံမျိုးကိုတော့ ဆက်လက်ပြီးတော့ ပြုကျင့်ပါ၊ လိုက်နာပြုကျင့်ပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတယ်နော်။</p> <h3>ပြောဆိုပြီးသော ဝစီကံကို ဆင်ခြင်ခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ ဒါက ပြောနေဆဲ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်တယ်။ ပြောပြီးတဲ့ အချိန်မှာလည်း ဆင်ခြင်ပါလို့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုရင် ဝစီကံတစ်ခု ပြောပြီးပြီဆိုလို့ရှိရင် “ငါသည် ဝစီကံတစ်ခုတော့ ပြောပြီးလေပြီ။ ငါပြောလိုက်တဲ့ ဒီစကားတစ်ခု၊ ငါပြောပြီးတဲ့ ဒီစကားတစ်ခုသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်ကော ဖြစ်လေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်လေသလား၊ အကုသိုလ်တရား ဖြစ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်နေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား” ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဆင်ခြင်စမ်းပါ။</p> <p>အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိပြောပြီးနေတဲ့ ဒီဝစီကံတစ်ခု၊ ပြောပြီးတဲ့ စကားတစ်ခုသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ အကုသိုလ်တရားလည်း မှန်တယ်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ တရားလည်း မှန်တယ်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း မှန်တယ်လို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲဒီလို ဝစီကံမျိုးကို ပြုမိခဲ့တဲ့အတွက် ဘုရားရှင်ထံမှာသော်လည်းကောင်း သွားပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်ရမယ်။ ဒီထဲမှာ လိမ္မာတဲ့ ပညာရှိ သူတော်ကောင်း သီတင်းသုံးဖော်တို့ထံမှာသော်လည်းကောင်း သွားပြီးတော့ ဒေသနာပြောကြရမယ်၊ ဖွင့်ဟပြီးတော့ ပြောရမယ်။ ထင်ရှားပေါ်လွင်အောင် သွားပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်ရမယ်။</p> <p>“မတောင်းပန်နိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားမျိုး ရှိရမလား။ မရှိဘူး။ မိမိမှားခဲ့ပြီးပြီ။ မှားတဲ့အပြစ်ကို မှားတဲ့အလျောက် ပြန်ပြီးတော့ ဝန်ခံနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ်။ ဝန်ခံပြီးပြီ။ ဝန်ခံပြီးတော့လည်း ဘာလုပ်ရမလဲ။ နောင်ကိုလည်း ဒီလိုဘယ်တော့မှ မပြောပါဘူးလို့ စောင့်စည်းရမယ်တဲ့နော်။ အဲဒီလို စောင့်စည်းနိုင်မှ နောက်ထပ် အကုသိုလ်တရား ထပ်ပြီးတော့ မတိုးပွားမှာ။ မစောင့်စည်းဘူး၊ နောက်လည်း ဒီလိုပဲ ပြောနေတယ်၊ နောက်တစ်ခါလည်း ဒီလိုပဲ ပြောဆိုနေတယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အကုသိုလ်တရားတွေ ထပ်ပြီးတော့ မတိုးပွားဘူးလား။ တိုးပွားနေမယ်။</p> <h3>အနာနှင့် အမာရွတ် ဥပမာ</h3> <p>ဘုန်းကြီးတို့ ငယ်ငယ်က ဆရာတော်တစ်ပါး၊ ဘုန်းကြီးတို့ ဆရာတစ်ပါးတွေ ဆုံးမဖူးပါတယ်။ အခုလို ဒေသနာကြားတဲ့အပြစ်ကို သွားပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်တယ် ဆိုတာက အနာတစ်ခု ပေါက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆေးထည့်လိုက်ရင် အနာကျက်သွားတာပဲ။ အမာရွတ်ကတော့ မကျန်ဘူးလား၊ ကျန်နေတယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ အမာရွတ်ကြီးကတော့ ကျန်နေပါတယ်နော်။ ဆေးထည့်လိုက်လို့ အနာလေး ကျက်သွားတာပဲ ရှိတယ်။</p> <p>ဘာဆိုလိုတာလဲလို့ မေးတော့၊ အဲဒီ ဝစီကံကို ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အကုသိုလ်တရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်တယ်။ ဖြစ်နေတဲ့ ဒီအကုသိုလ်တရားတွေက တစ်ချိန် မကောင်းတဲ့ အကျိုးပေးမှာပဲ။ အဲဒီကံကို ဖျက်သိမ်းလို့ ဘယ်လိုမှ မရပါဘူး။ ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်တယ် ဆိုတာက ဘာကွာသလဲလို့ မေးရင်တော့ မိမိ ဝစီကံနဲ့ ပြစ်မှားခဲ့မိလို့ရှိရင်၊ ဒီပြစ်မှားမိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း အရိယာ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိဆက်ပြီး တရားအားထုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ တရားထူး တရားမြတ် မရဘူး။ ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် တရားထူး တရားမြတ်ကိုတော့ အနှောင့်အယှက် ဒီကံက မပေးနိုင်ဘူး။ ဒီသဘောလောက်ပဲ ရှိတယ်။</p> <p>တကယ်လို့ မိမိက တရားထူး တရားမြတ် မရသေးဘူး၊ သံသရာတစ်ခွင် ဆက်လက်ပြီး ကျင်လည်ရမယ်ဆိုရင် တစ်ချိန် သံသရာတစ်ခွင်မှာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် ဒီအကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးမှာပဲ။ ဝန်ချတောင်းပန်ရုံလောက်နဲ့ ဒီကံကြီးသည် ငြိမ်းသွားမလား။ မငြိမ်းပါဘူး။ အဲဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်လိုအပ်တယ်နော်။ ကာယကံမှာကော၊ ဝစီကံမှာကော ပုံစံတူပဲ။</p> <h3>ကောင်းသော ဝစီကံကို ပွားများခြင်း</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ ဝစီကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီ၊ ပြောပြီးပြီ၊ စကားတစ်ခု ပြောပြီးပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ ပြီးတော့ မပြောခင်လည်း ဆင်ခြင်ရမှာ၊ ပြောနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ ပြောပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရမလဲ။ “ငါပြောလိုက်တဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဆင်းရဲစေဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲစေဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ အကုသိုလ်တရား ဖြစ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးကို ပေးတတ်လေသလား” ဆိုပြီးတော့ ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရတယ်။</p> <p>ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ မိမိဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဧကန် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့ ဧကန်စင်စစ် သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံမျိုး ဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒီလို ဝစီကံမျိုးကို ရှောင်ကြဉ်တော့နော်။ ဘယ်တော့မှ မလွန်ကျူးမိအောင် ရှောင်။</p> <p>အေး... အကယ်၍ ဒီလို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ “ဒီငါပြုလုပ်လိုတဲ့၊ ငါပြုခဲ့တဲ့၊ ငါပြုနေဆဲဖြစ်တဲ့ ဒီဝစီကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး” လို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်။ ကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာလည်း သိမယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်လို့လည်း သိမယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့လည်း သိမယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။</p> <blockquote><strong>“တေနဝ ရာဟုလာ ပီတိပါမောဇ္ဇေန ဝိဟရေယျာသိ အဟောရတ္တံ သိက္ခိတုံ ကုသလေသု ဓမ္မေသု”</strong></blockquote> <p>ရာဟုလာ ချစ်သား၊ ရာဟုလာ... ချစ်သားသည် “တေနဝ ပီတိပါမောဇ္ဇေန” ထိုနှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားဖြင့်ပင်လျှင်၊ “ကုသလေသု ဓမ္မေသု” ကုသိုလ်တရားတို့၌၊ “အဟောရတ္တံ သိက္ခိတုံ” နေ့ညမပြတ်သော ကာလပတ်လုံး အဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လေ့ရှိသည် ဖြစ်၍၊ “ဝိဟရေယျာသိ” နေထိုင်ပါလော။</p> <p>အဲဒီလိုသာ သိခဲ့ရင်ပေါ့၊ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်ပြီဆိုတာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကုသိုလ်တရားတွေအပေါ်၌ အကြောင်းပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားဖြင့် ကုသိုလ်တရားတို့နဲ့ နေ့ညမပြတ်သော ကာလပတ်လုံး အဆင့်အတန်းမပျက် ကျင့်ကြံပွားများ အားထုတ်ပြီးတော့ ချစ်သား နေတော့ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်။ ဒါဖြင့်ရင် မိမိပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခုက ကုသိုလ်တရား ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီစကားတွေကို အမြဲပြောပြီး နေရမယ်လို့ ဆိုလိုသလား။ ဒီလိုတော့ မဆိုလိုဘူးနော်။ ပြောသင့်တဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏလောက်တော့ ပြောပြီးတော့နေဖို့၊ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေကိုတော့ နေ့ရောညပါ တရစပ် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်နော်။</p> <h3>မနောကံ၏ အရေးကြီးပုံ</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ ကာယကံ ပြီးတော့ ဝစီကံအလှည့်၊ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီး ဟောပြန်တယ်။ အရေးကြီးတာက ကာယကံ ပြီးတော့ ဝစီကံ၊ ဝစီကံ ပြီးတော့ မနောကံ ဆက်ပြီး ဟောပြန်တယ်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ဒီမနောကံ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီမနောကံ လုံခြုံခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အတ္တသမာပဏိဓိ စက်က ပြည့်စုံသွားပြီ။ မိမိကိုယ်မိမိ၊ စိတ်ကို မိမိကောင်းကောင်း ထားပြီဆိုလို့ရှိရင် စိတ်ကောင်းရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဝစီကံလည်း ကောင်းမယ်၊ ကာယကံတွေလည်း ကောင်းလာမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမနောကံကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီးဟောတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ ဒီမနောကံမှာလည်း “ချစ်သားရာဟုလာ... သင်ချစ်သားသည် ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတစ်ခုကို ပြုကျင့်နေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်၊ အဲဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတစ်ခုကို ပြုကျင့်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ ‘ငါ့ရဲ့ ဤကြံစည်စိတ်ကူးမှုတစ်ခု၊ ပြုလုပ်လို ကြံစည်စိတ်ကူးတဲ့ ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်ကို ဖြစ်လေသလား၊ အကုသိုလ်တရားများ ဖြစ်နေလေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား’ ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဆင်ခြင်ပါ” ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်။</p> <p>ကဲ... တရားကတော့ မဆုံးသေးဘူး။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဆက်နာကြစို့။</p> rr22kzsslhm9foy2d2i5rp5sbn6dlza 0 6263 21898 2026-04-15T17:53:26Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၀/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၃၉..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21898 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၀/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၁/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-40 <p>ရှင်ရာဟုလာကို မြတ်စွာဘုရား ဆုံးမတော်မူတဲ့ အမ္ဗလဋ္ဌိက ရာဟုလောဝါဒသုတ်လာ "မနောကံ" အပိုင်းကို ရောက်သွားပြီနော်။ ဒီတော့ "ချစ်သား ရာဟုလာ... သင်သည် အကယ်၍ မနောကံတစ်ခုကို ကြံစည်စိတ်ကူးချင်တယ်ဆိုရင် ဆင်ခြင်ပါ" ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက တိုက်တွန်းထားပါတယ်။</p> <h3>မနောကံမပြုမီ ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>"ငါသည် မနောကံတစ်ခုကို ပြုကျင့်မည်။ ငါကြံစည်စိတ်ကူးမယ့် ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်နေသလား? သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်နေသလား? မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်လေသလား?" ဆိုပြီးတော့ ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်ပါ။</p> <p>"ငါပြုမယ့် ဒီမနောကံသည်၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးမယ့် ဒီမနောကံသည် အကုသိုလ်စင်စစ် ဖြစ်လေသလား? ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်သလား? ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်သလား?" ဆိုပြီး ဒီလို ဆင်ခြင်ကြည့်ပါ။ အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကယ်၍ ချစ်သားက ဒီလို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ— "ငါပြုလုပ်လိုတဲ့၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးလိုတဲ့ ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မိမိရော သူတစ်ပါးပါ နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ အကုသိုလ်တရား စစ်ဧကန် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်" လို့ ဒီလို ဧကန်သိခဲ့မယ်ဆိုရင် သင်ချစ်သားသည် ထိုကဲ့သို့သော ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မနောကံကို အကယ်စင်စစ် မပြုသင့်၊ မပြုအပ်ပါဘူးလို့ ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူတယ်နော်။</p> <p>ဒီတော့ မနောကံတစ်ခုကို ကြံစည်တော့မယ်ဆိုရင်၊ မကြံစည်မီ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမလား၊ မဆင်ခြင်ရဘူးလား? ဆင်ခြင်ရမယ်။ ဆင်ခြင်လိုက်လို့ အကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်လို့ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုရင် ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုမျိုးကို ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား? မပြုသင့်ဘူး။ ဒါက အခြေခံပဲနော်။</p> <p>မိမိရဲ့ကိုယ်စိတ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်းဆိုတဲ့ "အတ္တသမ္မာပဏိဓိ" စက်နဲ့ ပြည့်စုံဖို့ရန်အတွက် ဒါက အခြေခံ အကြောင်းအရင်းပဲ။ ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှုက အခြေခံပြီးတော့ ဝစီကံတွေ ဖြစ်တယ်၊ ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှုကို အခြေခံပြီးတော့ ကာယကံတွေ ဖြစ်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကာယကံ၊ ဝစီကံ အဆင့်ကို မကူးမီ ဒီမနောကံ အဆင့်မှာကတည်းက မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို အဓိကရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမှာ ဖြစ်တယ်နော်။</p> <h3>မနောကံပြုဆဲ ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ မနောကံတစ်ခုကို ပြုနေဆဲ၊ ကြံစည်စိတ်ကူးနေဆဲမှာလည်း မြတ်စွာဘုရားက ဆင်ခြင်ဖို့ရာအတွက် တိုက်တွန်းတယ်။ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရမလဲဆိုရင်— "ငါသည် ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှု မနောကံတစ်ခုကိုတော့ ပြုနေပြီ ဖြစ်တယ်။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှု မနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား? သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်လေသလား? မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့အတွက်ကော ဖြစ်နေလေသလား? ငါကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ ဒီမနောကံသည် အကုသိုလ်တရား စစ်ဧကန် ဖြစ်နေလေသလား? ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်သလား? ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား?" ဆိုပြီး ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်ပါ။</p> <p>အဲ့ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "ငါပြုနေတဲ့၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးနေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိရော သူတစ်ပါးပါ နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ကုသိုလ်တရား စစ်ဧကန်ဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကိုသာ ပေးတတ်တယ်" လို့ ဒီလို သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီလို မနောကံမျိုးကို သင်ချစ်သားသည် ပြုရမယ်နော်။ အဲ့ဒီလို မနောကံမျိုးကို ပြုပါ။</p> <p>အကယ်၍များ မနောကံတစ်ခုကို ပြုနေဆဲ အချိန်အခါမှာ စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်လို့ ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါးဆင်းရဲဖို့၊ နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်နေတယ်၊ အကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဧကန်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကိုလည်း တိုးပွားစေမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီမနောကံမျိုးကို ဘာလုပ်ရမလဲ? ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပါ။ ဆက်လက်ပြီးတော့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မပြုပါနဲ့။ မကောင်းဘူးလား ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ? သိပ်ကောင်းတယ်၊ ဒါ ဘုရားရှင်က သားတော်ရာဟုလာကို စံထားပြီးတော့ ဦးဇင်းတို့ကို ဆုံးမနေတာပါ။</p> <h3>မနောကံပြုပြီးနောက် ဆင်ခြင်ခြင်းနှင့် ဝန်ချခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ မနောကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီဆိုရင်လည်း ပြုပြီးနေတဲ့ ဒီမနောကံကို ပြန်ပြီးတော့ ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ "ငါတော့ မနောကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီ။ ငါပြုပြီးလိုက်တဲ့ ဒီမနောကံ၊ ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှုသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်လေသလား? သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်လေသလား? နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်နေလေသလား? အကုသိုလ်တရားများ ဖြစ်နေလေသလား? ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်သလား?" လို့ ဒီလို ဆင်ခြင်စမ်းပါ။</p> <p>ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကယ်၍ မိမိပြုခဲ့ပြီးတဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ် ကြံစည်စိတ်ကူးမှုသည် မိမိ၊ သူတစ်ပါး၊ နှစ်ဦးသားလုံးကို ဆင်းရဲစေတယ်၊ အကုသိုလ်စင်စစ် ဖြစ်နေတယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ? ဒီပြုခဲ့မိတဲ့ မကောင်းမှု မနောကံ အကုသိုလ်ကံကို ဘုရားရှင်မှာ ဖြစ်စေ၊ တတ်သိနားလည်တော်မူကြတဲ့ ပညာရှိ သီတင်းသုံးဖော် သူတော်ကောင်းတို့ အထံမှာပဲဖြစ်စေ သွားရောက်ပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်ပါ။ ဝန်ချတောင်းပန်ပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ? "နောင်အခါမှာ ဒီလို မနောကံမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မပြုကျင့်ပါဘူး" လို့ စောင့်စည်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီး နေထိုင်ပါ။ နောက်ထပ် ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းစွန့်လွှတ်ရမယ်တဲ့။ ဒါက မိမိရဲ့ စိတ်ကို မိမိ ကောင်းကောင်းထားနိုင်အောင် လေ့ကျင့်နေတာပေါ့နော်။</p> <h3>ကုသိုလ်မနောကံ၌ ပီတိဖြစ်ခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ အကယ်၍ ဒီမနောကံတစ်ခုကို ပြုပြီးလို့ ပြန်လည်ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ "ငါပြုလိုက်တဲ့ ဒီမနောကံသည် မိမိ၊ သူတစ်ပါး၊ နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ ကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဧကန် ဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်" လို့ ဒီလို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ?</p> <p>"ဓမ္မေသု ရာဟုလာ - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် တေနေဝ ပီတိပါမောဇ္ဇေန - ထိုနှစ်သက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားဖြင့်ပင်လျှင်၊ ကုသလေသု ဓမ္မေသု - ကုသိုလ်တရားတို့၌၊ အဟောရတ္တာနုသိက္ခီ - နေ့ညကာလ ပတ်လုံး အစဉ်တစိုက် ကျင့်ကြံလေ့ရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဝိဟရ - အမြဲနေထိုင်စမ်းပါလော" တဲ့။</p> <p>သင်ချစ်သား အဲ့ဒီလို သိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိပြုလိုက်တဲ့ မနောကံတစ်ခုသည် သိပ်ပြီးတော့ စင်ကြယ်တဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နှစ်သက်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားတွေ ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား? ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ပေါ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားကို အကြောင်းခံပြီးတော့ ဒီလို ကုသိုလ်တရားတွေမှာပဲ နေ့ရောညပါ အခါခပ်သိမ်း အစဉ်တစိုက် ကျင့်ကြံပြီး နေပါဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားပါတယ်။</p> <h3>တရားရှုမှတ်မှုနှင့် မနောကံ</h3> <p>ပြီးတော့ အခု ယောဂီတွေ တရားထိုင်ကြတယ် ဆိုကြပါစို့နော်။ ဒါ မနောကံတွေကို ထူထောင်တာပဲ။ အဲ့ဒီလို တရားထိုင်နေတဲ့ အချိန်အခါလေးတွေမှာ မိမိရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံအပေါ်၌ မိမိစိတ်ကလေး ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ အဲ့ဒီလို ပို့ဆောင်ပေးနေတာကိုပဲ "ကြံစည်စိတ်ကူးတယ်" လို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>ဒီတော့ မိမိက အာနာပါန ရှုနေတယ်ဆိုရင် အာနာပါန အာရုံပေါ်သို့ မိမိစိတ်ကလေး ရောက်အောင် ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့ သဘောပဲ။ ဒီလို ရှေးရှုတင်ပေးလိုက်တဲ့ အခါမှာ အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်း မအားထုတ်မီလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ အားထုတ်နေဆဲ အချိန်အခါမှာလည်း ကြိုးကြိုးစားစား ဆင်ခြင်ပေးရမယ်၊ အားထုတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ပေးရမယ်။ "ဒီမနောကံကြောင့် ငါ့မှာ ကုသိုလ်တရား တိုးပွားနေသလား? ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေ တိုးပွားလာသလား?" စသည်ဖြင့် ဒီလို ဆင်ခြင်ပေးရပါတယ်။</p> <p>ဒါက အာနာပါနကို စံထားပြောတာ။ အကယ်၍ ဓာတ်ကြီးလေးပါးကို ရှုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခဲ့ရင်ရော အလားတူပဲ။ ဒီဓာတ်ကြီးလေးပါး အာရုံပေါ်သို့ မိမိရဲ့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးခြင်းဆိုတဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မပြုခင်၊ ပြုနေဆဲ၊ ပြုပြီး အချိန်အခါတွေမှာ ဆင်ခြင်ရမယ်။</p> <p>အေး... မိမိက စွမ်းအားရှိလို့ ဝိပဿနာနည်းထဲ ရောက်နေပြီ၊ ရုပ်နာမ်တွေကို သိမ်းဆည်းပြီး အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီး ဝိပဿနာရှုတယ်ပေါ့။ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအာရုံ၊ ဒုက္ခအာရုံ၊ အနတ္တအာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်သည် မိမိရော သူတစ်ပါးပါ ဆင်းရဲဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခကို ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဧကန်သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မိမိရဲ့သန္တာန်မှာ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှု ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားတွေ တိုးပွားလာမယ်။ အဲ့ဒီ ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားတွေဖြင့် ကုသိုလ်တရားတွေမှာပဲ ဆက်လက်ပြီးတော့ နေ့ရောညပါ ကျင့်ကြံနေထိုင်ပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတာပါနော်။</p> <h3>အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် သုံးကာလ စင်ကြယ်ခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ မြတ်စွာဘုရားက "အတ္တသမ္မာပဏိဓိ" စက်နဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ပြည့်စုံအောင်၊ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဘယ်လို သုတ်သင်ရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို ပြောနေတာ။ အဲ့ဒီလို ဆုံးမပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာဆုံးမလဲဆိုရင်—</p> <p>"ယေ ဟိ ကေစိ ရာဟုလာ အတီတမဒ္ဓါနံ သမဏာ ဝါ ဗြာဟ္မဏာ ဝါ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေ သိသုံ၊ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေ သိသုံ၊ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေ သိသုံ၊ သဗ္ဗေ တေ ဧဝံ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေ သိသုံ၊ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေ သိသုံ၊ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေ သိသုံ။"</p> <p>ရာဟုလာ... ချစ်သား ရာဟုလာ၊ အတိတ် လွန်လေပြီးသော အခါကာလက အကြင်ခပ်သိမ်းကုန်သော သမဏတို့သည် လည်းကောင်း၊ အကြင်ခပ်သိမ်းကုန်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် လည်းကောင်း ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။ ထိုသမဏဗြာဟ္မဏတို့သည် ဤသို့လျှင် ပစ္စဝေက္ခဏာဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍သာလျှင် မိမိတို့ရဲ့ ကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်တာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>အတိတ်၊ အနာဂတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါး၌ ကံသုံးပါးကို ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း</h3> <p>ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ - ဉာဏ်ဖြင့် အဖန်ဖန် ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဝစီကံမှန်သမျှကို ပရိသုဒ္ဓိသု - စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်၏။ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ - ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ မနောကံမှန်သမျှကို ပရိသုဒ္ဓိသု - စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။</p> <p>အတိတ်က လွန်လေပြီးသော အချိန်အခါကာလတုန်းက သမဏ၊ ဗြဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိခဲ့ကြတယ်။ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တွေ၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တွေ၊ အဂ္ဂသာဝက၊ မဟာသာဝက၊ ပကတိသာဝက ဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိခဲ့ကြတယ်။ ထိုသူတော်ကောင်းတွေဟာ ခု ငါဘုရား (ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း) ကာယကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်၊ ဝစီကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်၊ မနောကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p>အဲဒီ သမဏ၊ ဗြဟ္မဏ အမည်ခံနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်း အားလုံးဟာ အခု ငါဘုရား ဟောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီး ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှ မိမိတို့ရဲ့ ဝစီကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်၊ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့မှ မိမိတို့ရဲ့ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြပါတယ်တဲ့။ ဒါဟာ အတိတ်က ဘုရားအစရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ သွားခဲ့တဲ့ လမ်းပဲနော်။</p> <h3>နောင်အနာဂတ်ကာလအတွက် မြတ်စွာဘုရား၏ လမ်းညွှန်ချက်</h3> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ ရာဟုလာ၊ နောင်အနာဂတ်ကာလ၌ အကြင်ခပ်သိမ်းသော သမဏတို့သည် လည်းကောင်း၊ ဗြဟ္မဏတို့သည် လည်းကောင်း ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတို့ကို စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြကုန်လတ္တံ့။ ထိုခပ်သိမ်းကုန်သော သမဏ၊ ဗြဟ္မဏတို့သည်လည်း ဤငါဘုရား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့်အတိုင်းပဲ ဉာဏ်ဖြင့် အဖန်ဖန် ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတို့ကို စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြပေကုန်လတ္တံ့။</p> <p>"ချစ်သား ရာဟုလာ၊ နောင်အနာဂတ်ကာလမှာလည်း သဗ္ဗညုသမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားအစရှိတဲ့ သမဏ၊ ဗြဟ္မဏ အမည်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေဟာ ဘယ်ကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ကြမလဲဆိုရင်... ကာယကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ကြလိမ့်မယ်၊ ဝစီကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ကြလိမ့်မယ်၊ မနောကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ကြပေလိမ့်မယ်။ ထိုအလုံးစုံသော သူတော်ကောင်းတွေဟာ ယခု အသင်ချစ်သားကို ငါဘုရား ဟောကြားပြသ ဆုံးမခဲ့တဲ့အတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍သာ စင်ကြယ်အောင် လုပ်ဆောင်ကြလိမ့်မယ်" လို့ အနာဂတ်အတွက်လည်း ဟောတော်မူပါတယ်။</p> <h3>ပစ္စုပ္ပန်ကာလ၌ သမဏ၊ ဗြဟ္မဏတို့၏ ကျင့်စဉ်</h3> <p>ခု ပစ္စုပ္ပန် အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရင်လည်း သမဏ၊ ဗြဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိကြတယ်။ ကိလေသာ အပူအားလုံး ငြိမ်းပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကိုတော့ သမဏ လို့လည်း ခေါ်တယ်၊ ဗြဟ္မဏ လို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ သမဏ၊ ဗြဟ္မဏတွေဟာ အထူးသဖြင့် ရဟန္တာအရှင်မြတ်တွေကို ရည်ညွှန်းထားတာပါ။</p> <p>အဲဒီ သူတော်ကောင်းတွေဟာလည်း ငါဘုရား ယခု အသင်ချစ်သားကို ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍သာ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြော သုတ်သင်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတိတ်ကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း၊ အနာဂတ်မှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ ဒီကံသုံးပါးကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်တာဟာ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှသာ ရရှိနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းကျောင်းခြင်း (အတ္တသမ္မာပဏီဓိ)</h3> <p>ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က ဘာဆုံးမလဲဆိုတော့... "ရာဟုလာ၊ ထို့ကြောင့် အသင်ချစ်သားသည် ဤငါဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်မြတ်အတွင်း၌ ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတို့ကို စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်အံ့" ဟု နှလုံးသွင်းပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပါလို့ တိုက်တွန်းထားပါတယ်။</p> <p>ဒါဟာ ဘာလဲဆိုရင် <strong>"အတ္တသမ္မာပဏီဓိ"</strong> လို့ ခေါ်တဲ့ မိမိရဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်းထားတဲ့ နည်းစနစ်ကို မြတ်စွာဘုရားက ညွှန်ကြားပေးနေတာပါ။ ဒီ အတ္တသမ္မာပဏီဓိ စက်လေးပါး ချွတ်ယွင်းသွားပြီဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ မိမိရဲ့ ကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေဟာ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။</p> <h3>စတုစက္က - စက်လေးပါးနှင့် လူနတ်တို့၏ ကြီးပွားခြင်း</h3> <p>ဒီ အတ္တသမ္မာပဏီဓိ စက် ချွတ်ယွင်းသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ၊ စက်ပြည့်စုံရင်ရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ အင်္ဂုတ္တရပါဠိတော်လာ <strong>"စက္ကသုတ္တန်"</strong> ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ သုတ္တန်မှာ မြတ်စွာဘုရားက ဘာဟောလဲဆိုတော့... "ချစ်သားရဟန်းတို့၊ လောကမှာ စက်လေးပါး ဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒီ စက်လေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ နတ်၊ လူတို့အား စက်လေးပါးဟာ လည်ပတ်နေတယ်။ အဲဒီလို ပြည့်စုံတဲ့သူတွေဟာ ကြီးကျယ် ပြန့်ပြောတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေနဲ့ ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြပါတယ်" တဲ့။</p> <p>အဲဒီ စက်လေးပါးက ဘာလဲဆိုရင်-</p> <p>1. <strong>ပတိရူပဒေသဝါသ</strong> - တရားတော်များ ထွန်းကားရာဖြစ်တဲ့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အရပ်ဒေသမှာ နေထိုင်ရခြင်း။</p> <p>2. <strong>သပ္ပုရိသူပနိဿယ</strong> - ဘုရားအစရှိသော သူတော်ကောင်းတို့ကို မှီခိုဆည်းကပ်ရခြင်း။ (ဒါက အရေးကြီးတယ်နော်၊ အမှီမကောင်းရင်၊ သူတော်ကောင်းကို မမှီဝဲရင် အပါယ်ရောက်နိုင်တယ်)။</p> <p>3. <strong>အတ္တသမ္မာပဏီဓိ</strong> - မိမိရဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို ကောင်းစွာ ထားရှိခြင်း။ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထား၊ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထား၊ ကိုယ့်အမူအရာကိုလည်း စနစ်တကျ ထားရမယ်။ မျက်နှာကြီး ၇၈ ခေါက်ချိုးနဲ့ စူးစူးဝါးဝါး လုပ်နေလို့ မရဘူး။</p> <p>4. <strong>ပုဗ္ဗေစကတပုညတာ</strong> - ရှေးက ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခြင်း။</p> <p>အဲဒီ စက်လေးပါးထဲမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဖွင့်ဆိုထားတာကတော့ <strong>"ပုဗ္ဗေစကတပုညတာ"</strong> ဆိုတဲ့ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကုသိုလ်ရှိခြင်းဟာ အရေးကြီးဆုံး စက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ အတိတ်က ကုသိုလ်ဆိုတာကတော့ မိမိတို့ မမြင်နိုင်လို့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါပေမဲ့ မိမိတို့ သာသနာနဲ့ ကြုံနေရတုန်းမှာ နောက်အနာဂတ်အတွက် ဒီဘဝမှာ စက်ကလေးတစ်ခု လက်ပတ်နိုင်အောင် ထူထောင်ရမယ်။ ဒီဘဝဟာ အနာဂတ်ကနေ လှမ်းကြည့်ရင် အတိတ်ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဒီတော့ ဒီစက်က ဘယ်လို အကျိုးပေးနိုင်သလဲဆိုတာကို မျှော်မှန်းနိုင်အောင် ဘုန်းကြီး ပြောပြချင်တာပါ။ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဘယ်လိုဖွင့်ထားသလဲဆိုရင်...</p> <h3>ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ်နှင့် ကုသိုလ်ကံ</h3> <p>"ယေနဟိ ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ္တေ ကုသလံ ကတံ ဟောတိ၊ တံ ပုရိသံ ပဋိရူပဒေသေ ဥပနီယတိ" ဆိုတဲ့အတိုင်း အကြင်ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါသည် ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ်ဖြင့် ကုသိုလ်ကံကို ဆည်းပူးအားထုတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်အံ့၊ ထိုသူသည် သင့်လျော်ရာအရပ်သို့ ရောက်ရ၏။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ်နဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုခဲ့ပြီးပြီ။ ဉာဏ်ယှဉ်တဲ့စိတ်တွေဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲဆိုတော့ ခုနကပြောသလိုပေါ့နော်၊ မိမိကာယကံတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုနေတယ်၊ ပြုပြီးပြီ၊ ဝစီကံတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုနေတယ်၊ ပြုပြီးပြီ၊ မနောကံတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုနေတယ်၊ ပြုပြီးပြီဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတော့ ဉာဏ်နဲ့ဆင်ခြင်ရမယ်။ ဆင်ခြင်လိုက်လို့ အကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်မှန်ခဲ့ရင်၊ မိမိနှင့်သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် အကြောင်းဖြစ်ခဲ့ရင် ရှောင်ရမယ်။ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်မှန်နေမယ်၊ မိမိနှင့်သတ္တဝါတွေ ဆင်းရဲဖို့အတွက် အကြောင်းမဟုတ်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်မျိုးကို ဖြည့်ကျင့်ဆည်းပူးရမယ်။ ဒါ ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ပြီးတော့ ကံတစ်ခုကို ထူထောင်လိုက်တာပဲ။ "အတ္တသမ္မာပဏီဓိ စက်" ဆိုတဲ့ စက်တစ်ခု ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားခဲ့တာပဲနော်။</p> <h3>ကမ္မဿကတာဉာဏ်မှ ဝိပဿနာဉာဏ်သို့</h3> <p>ဒီတော့ အဲ့ဒီဉာဏသမ္ပယုတ္တနှင့် ယှဉ်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို အတိတ်ဘဝတစ်ခုမှာ ပြုခဲ့ဖူးပြီ။ ဒီဉာဏ်တွေမှာလည်း အဆင့်ဆင့် ကွာပါတယ်၊ ဆရာသမားတွေ မိဘတွေ ဆုံးမတဲ့အတိုင်း ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်ပြီးတော့ သူများအပြောနဲ့ လွှမ်းနေရတဲ့ "ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်" ဆိုတာကတော့ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ဉာဏ်လေးတစ်ခုပါနော်။ အဲ့ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ဉာဏ်တွေဆိုတာကတော့ ဘာတွေလဲလို့မေးရင် ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်က အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါးလုံးမှာ အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပုံကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလိုသိတဲ့ "ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်" ကတော့ ဒါ သမုဒယသစ္စာ၊ ဒုက္ခသစ္စာဖြစ်ပုံကို ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဉာဏ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဉာဏ်ကတော့ သူက အဆင့်မြင့်တယ်။ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဉာဏ်ဖြစ်တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီဉာဏ်မျိုးနဲ့သာ ယှဉ်ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုခဲ့ပါစေ၊ ဒီကုသိုလ်သည် အဆင့်မြင့်တယ်။ သို့သော် ဒီထက်အဆင့်မြင့်တဲ့ ကုသိုလ်မရှိတော့ဘူးလားဆိုတော့ ရှိပါသေးတယ်နော်။ ဒီဒုက္ခသစ္စာအမည်ရနေတဲ့ ရုပ်တရား၊ နာမ်တရား၊ ခန္ဓာငါးပါး၊ သမုဒယသစ္စာအမည်ရနေတဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် အကျိုးဒုက္ခသစ္စာတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပုံကို အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ အကြောင်းကျိုးဆက်နေတဲ့ သဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ သိတဲ့အချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ဒီဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာအမည်ရတဲ့ အကြောင်းနှင့်တကွသော ထိုရုပ်တွေ နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာသုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုတယ်၊ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ကတော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ် တစ်ခုဖြစ်ပြီ။</p> <h3>မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၏ အစွမ်း</h3> <p>အဲ့ဒီ အဆင့်မြင့်နေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးဟာ သံသရာကြီးထဲမှာ ဒီဘဝမှာ အကယ်၍များ ကြိုးစားအားထုတ်သော်လည်း သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝတစ်ခုက ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပေမဲ့လို့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်မရဘူး၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဒုတိယဘဝမှာ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို ရနိုင်တယ်လို့ မြတ်စွာဘုရား အာမခံပြီးတော့ ဟောထားတယ်။ ဒါ အဆင့်မြင့်သွားပြီ။ အဲ့ဒီ အဆင့်မြင့်နေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏသမ္ပယုတ္တကတော့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ မဂ်ဉာဏ်ပေါ်လာပြီ၊ အဲ့ဒီ မဂ်ဉာဏ်ကတော့ အဆင့်အမြင့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တွဲပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုသာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပါစေ၊ ဒီကံက အဆင့်မြင့်နေပြီနော်။ အဆင့်မြင့်တဲ့အတွက် ဒီအဆင့်မြင့်နေတဲ့ ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်မလဲ။ "ယေနဟိ ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ္တေ ကုသလံ ကတံ ဟောတိ၊ တံ ပုရိသံ ပဋိရူပဒေသေ ဥပနီယတိ" ထိုဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ကုသိုလ်ကံသည် တံပုရိသံ-ထိုကုသိုလ်ကောင်းမှုရှင်ဖြစ်တဲ့ ယောကျ်ားကို၊ ပဋိရူပဒေသေ-သူတော်ကောင်းတို့ ဖြစ်ထွန်းပေါ်ပေါက်ရာ၊ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားရာ ဒေသ၌၊ ဥပနီယတိ-ရောက်အောင် ပို့ဆောင်၍ ပေးပေ၏။ အဲ့ဒီကံလေးက ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားနေတဲ့ အရပ်ဒေသမှာ လူလာဖြစ်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကံက တော်တော်လေး အချက်အချ မကျဘူးလား၊ ကျတယ်။ နောက်တစ်ခု "သပ္ပုရိသေ ပဿယေပေတိ" သူတော်ကောင်းတို့ကို အမှီဝဲ အဆည်းကပ် စေ၏။ သူတော်ကောင်းတွေကို မှီဝဲဆည်းကပ်ချင်တဲ့ ဒီစိတ်ထားလေးဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဒကာကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ၊ မခက်ခဲဘူးလား၊ ခက်ခဲတယ်နော်။</p> <h3>သူတော်ကောင်းကို ဆည်းကပ်ခွင့်ရခြင်း</h3> <p>အိုမှ နာမှ သေခါမှ သူတော်ကောင်းအနား ရောက်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ထဲက သူတော်ကောင်းအနားကို ဆည်းကပ်ဖို့ရာအတွက် စိတ်ဓာတ်တွေက အလွန်ကြီး မပြင်းထန်ခဲ့ဘူး။ မပြင်းထန်တော့ သားရေး၊ သမီးရေး၊ စီးပွားရေးတွေနဲ့ အချိန်တွေများစွာ ကုန်ခဲ့ရတယ်။ တော်တော်လေး အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာမှ ရောက်လာတယ်။ ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးရင် ခုနက ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ်နဲ့ ယှဉ်တွဲပြီးပြုတဲ့ကံက နည်းနည်းလေး အရှိန်နှောင့်သွားတယ်နော်။ လူ့ပြည်လူလားတော့ ဖြစ်တယ်၊ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားတဲ့ ဒေသမှာတော့ လူလားဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအနား၊ ဘုန်းကြီးအနား၊ ဘုရားအနား၊ တရားအနား ကပ်ရမှာ ဝန်လေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း လောကမှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီ "ပုဗ္ဗေစ ကတပုညတာ" စက်က ချို့တဲ့ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းအနားကို ချဉ်းကပ်ချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ ဆည်းကပ်ချင်တဲ့ ဒီစိတ်ထားကိုယ်က အလွန်တန်ဖိုးမရှိဘူးလား၊ ရှိနေပြီ။ သူတော်ကောင်း ဆည်းကပ်ချင်တယ်၊ ချဉ်းကပ်ချင်တယ်၊ ဘုရားအနား၊ တရားအနား ချဉ်းကပ်ချင်တယ်၊ ဒီစိတ်ထားကို ဘယ်သူက တည်ထောင်ဖန်ဆင်းပေးလိုက်သလဲဆိုတော့ အတိတ်က ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲပြီး ပြည့်စုံခဲ့တဲ့ ဒီကုသိုလ်ကံလေးက ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကံမျိုးတွေကို များများထူထောင်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်နော်။</p> <h3>အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်နှင့် စိတ်နေစိတ်ထား</h3> <p>နောက်တစ်ခု "သော ဧဝ ပုဂ္ဂလော အတ္တနာ သမ္မာဌပေတိ" ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းပဲ အတ္တနာ-မိမိကိုယ်ကို၊ သမ္မာဌပေတိ-ကောင်းစွာထား၏။ အဲ့ဒီလို သူတော်ကောင်းအနား ချဉ်းကပ်ပြီးပြီ၊ ဘုရားချဉ်းကပ်ပါရဲ့၊ မိမိရဲ့ကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူးဆိုရင်၊ ဒါက အားရလောက်အောင် ဖြစ်ပါ့မလား၊ မဖြစ်ဘူး။ ဒီတော့ သူတော်ကောင်း၊ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားတဲ့ ဒေသကိုရောက်အောင် ဒီကံလေးက ပို့ဆောင်ပေးတယ်၊ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားတဲ့ ဒေသရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း သူတော်ကောင်းတွေကို ဆည်းကပ်ခြင်းနဲ့ စိတ်ထားလေးတွေ ပေါ်လာအောင် ဒီကံက ဖန်တီးပေးလိုက်တယ်။ ဆည်းကပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူတော်ကောင်းတရားတွေကို နာကြားခွင့်ရပြီ။ နာကြားခွင့်ရတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်။ ကောင်းကောင်းထားတယ်ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲဆိုတော့ ကိုယ့်ကာယကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း အကုသိုလ်မဖြစ်အောင်၊ ဝစီကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း အကုသိုလ်မဖြစ်အောင်၊ မနောကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း အကုသိုလ်မဖြစ်အောင် ကောင်းကောင်းထားတယ်။ ကာယကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း မိမိဆင်းရဲမှု၊ သူတစ်ပါးဆင်းရဲမှု မဖြစ်အောင်၊ ဝစီကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း မိမိဆင်းရဲမှု၊ သူတစ်ပါးဆင်းရဲမှု မဖြစ်အောင်၊ မနောကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း မိမိဆင်းရဲမှု၊ သူတစ်ပါးဆင်းရဲမှု မဖြစ်အောင် ကောင်းကောင်းလေး ထားတယ်၊ ကာယကံကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ ဝစီကံလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ မနောကံလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်။ အဲ့ဒီလိုထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အစဉ်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝကို နောက်ထပ် သံသရာကြီးဆိုတာ ရှိခဲ့ရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက် ပျက်စီးခြင်း၏ အကျိုးဆက်</h3> <p>အစဉ်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခု မရှိဘူးထား၊ ဒီဘဝမှာပဲ အဆုံးသတ်ရမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း သူတို့ရဲ့ ကာယကံစင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံစင်ကြယ်မှု၊ မနောကံစင်ကြယ်မှုတွေသည် ဒီဘဝမှာပဲ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်မသွားဘူးလား၊ ရောက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကာယကံလေးကို ကောင်းကောင်းထားနေတယ်၊ ဝစီကံလေးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ မနောကံကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ကောင်းကောင်းထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတော်ကောင်းအနားတော့ ချဉ်းကပ်တယ်၊ သူတော်ကောင်းတွေရှိတဲ့ ဒေသမှာ လာပြီးတော့ နေထိုင်ပြီ၊ ကာယလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မှု မရှိဘူး၊ ဝစီလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မှု မရှိဘူး၊ မနောကံတွေလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မှု မရှိဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒီဘဝမှာ "အတ္တသမ္မာပဏီဓိ စက်" ကြီး ပျက်မသွားဘူးလား၊ ပျက်သွားပြီ။ အဲ့ဒီ အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီး ပျက်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောင်းရာသုကတိ ရနိုင်ပါ့မလား၊ မရောက်နိုင်ဘူး။</p> <p>အရှင်ဒေဝဒတ်တို့ကို ကြည့်ပေါ့။ အရှင်ဒေဝဒတ်ဟာ သာသနာဘောင် ဝင်ရောက်ပြီး တစ်ဝါအတွင်း ရှင်ရဟန်းပြုလိုက်ကြ၊ ဈာန်သမာပတ် ၈ ပါးနှင့် လောကီအဘိဉာဉ်တွေကို ရတဲ့အထိ ကံတွေ ပါခဲ့ပါတယ်၊ လည်းရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မိမိကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ သုံးပါးကို ကောင်းကောင်းမထားဘဲနဲ့ အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီး ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ဒီနေ့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။ ကိုယ့်စိတ်ကို ဘယ်လို ကောင်းကောင်းမထားလဲ အားလုံးသိကြတယ်၊ ဘုရားရှင်ကို ကျောက်မောင်ဆင်းပြီးတော့ သတ်တယ်၊ လေးသည်တော်တွေ လွှတ်ပြီးတော့ အသတ်ခိုင်းတယ်၊ နာဠာဂိရိဆင်ကို လွှတ်ပြီးတော့ အသတ်ခိုင်းတယ်။ ကာယကံမှုကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှုရှိလား၊ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ခိုင်းစေနေတဲ့ ဝစီကံမှုတွေဟာလည်း စင်ကြယ်တာ ဖြစ်မလား၊ မဖြစ်ဘူး။ အဲ့ဒီလို ကာယကံတွေ ဖြစ်မြောက်အောင်၊ ဝစီကံတွေ ဖြစ်မြောက်လာအောင် ကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ မနောကံတွေဟာလည်း စင်ကြယ်မှု ရှိသေးလား၊ မရှိဘူး။ အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီး ပျက်စီးသွားတယ်၊ ပျက်စီးလိုက်တဲ့အတွက် သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။</p> <h3>အဇာတသတ်မင်းနှင့် အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်</h3> <p>နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ တပည့်ကျော် အဇာတသတ်မင်း ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး၊ အရှင်ဒေဝဒတ်ရဲ့ တပည့်ကျော်ပဲ၊ သူလည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတိုးပါ။ သာမညဖလသုတ္တံ ဒေသနာတော် ပြည့်စုံတဲ့အချိန်အခါမှာ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အကြောင်း မြတ်စွာဘုရားလည်း အမိန့်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူလည်း ခမည်းတော်ကို သတ်ခဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေကို လွန်ကျူးထားတဲ့အတွက် အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီးတစ်ခု မပျက်သွားဘူးလား၊ ပျက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီ အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီး တစ်ခုပျက်စီးသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒီနေ့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။ သောတာပန် ဖြစ်နိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတို့သည် အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီး တစ်ခုပျက်စီးသွားတာနဲ့ သောတာပန်ဖြစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ မိမိတို့ဟာ မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ပြီးတော့ ကောင်းကောင်း ထားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်နေတယ်။ သူတော်ကောင်းတွေရှိတဲ့ နေရာမှာ လာနေတယ်၊ သူတော်ကောင်းရှိတဲ့ နေရာမှာ လာပြီးတော့ တရားအားထုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ မိမိရဲ့ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ မိမိနှုတ်လည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ မိမိကိုယ်လည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီ အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီး မပျက်ဘူးလား၊ ပျက်စီးသွားပြီ။ အဲ့ဒီလို အတ္တသမ္မာပဏီဓိစက်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ခုနက အရှင်ဒေဝဒတ်တို့၊ အဇာတသတ်တို့ သွားတဲ့လမ်းမျိုးကို မိမိ မလိုက်ရဘူးလား၊ လိုက်ရမှာပဲ။</p> <h3>အရှင်သုဏိတမထေရ်၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်း</h3> <p>အဲ့ဒီမှာ လိုက်သွားတဲ့ ထုံးလေးတစ်ခုပေါ့၊ ဘုန်းကြီး တစ်ချိန်တုန်းကလည်း ဟောခဲ့ဖူးပါတယ်၊ နာဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ နာဖူးထက်မှန်ပေါ့၊ မနာဖူးသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ဒီဝတ္ထုကလေး ဘုန်းကြီးဟောဖို့ ဒီည ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ဟို အရှင်သုဏိတမထေရ်ပဲနော်။ အရှင်သုဏိတမထေရ်ဆိုတာက တစ်ချိန်ပေါ့နော်၊ ရဟန်းတော်တွေက သူ့ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်း ရှေးဖြစ်ဟောင်း အောက်မေ့ဖွယ် ဇာတ်ကြောင်းလေးကို ပြန်ပြောင်းပြီး ဟောကြားပြသ ဆုံးမပေးဖို့ရန်အတွက် တိုက်တွန်းတဲ့အတွက် သူက ရဟန်းတော်တွေကို ဘာဟောလဲဆိုတော့ "နီစေ ကုလေ ဇာတော အဟံ၊ ဒလိဒ္ဒေါ အပ္ပဘောဇနော" အစရှိသဖြင့် "အဟံ-ငါသည်၊ နီစေ ကုလေ-ယုတ်ညံ့သော အမျိုးအနွယ်၌၊ ဇာတော-ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် တည်နေမွေးဖွားလာရပေ၏၊ ဒလိဒ္ဒေါ-ဆင်းရဲသည် အသ္မိ-ဖြစ်ခဲ့ရလေပြီ၊ အပ္ပဘောဇနော-နည်းပါးသော အစာအာဟာရ ရှိသောသူသည် အသ္မိ-ဖြစ်ခဲ့ရလေပြီ" လို့ ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။</p> <h3>အတိတ်ဘဝမှ ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ်ကံနှင့် မစင်ကျုံးသမားဘဝ</h3> <p>"ဟိနံ ရုပ္ပညံ" နဲ့ အကုသိုလ်ကံသည် မမှန်မာန် ငါ၏သန္တာန်၌ ဟိတကာမံ ယုတ်ကြံနဲ့ အကုသိုလ်ကံသည် အာသိ ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ "ပုဗ္ဗဇာတော" ပန်းမိုက်သွမ်း မစင်ပင်ကြောင်း သမာဓိ အဟောတိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေသည်။ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းလေးကို ပြန်ပြီးတော့ ဟောခိုင်းလို့ သူက ဟောနေတယ်နော်။</p> <p>"ငါဟာ လူတော့ ဖြစ်တယ်ကွယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ ရုပ်ညံ့တဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာ လာပြီးတော့ လူဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း တစ်လိတ္ထ လူဇရဲပဲ ဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ အပိုင်းမှာလည်း ဝအောင် စားရသလားဆိုတော့ 'အပ္ပေါသနာ' နည်းနည်းလေးပဲ စားရတယ်၊ ဝအောင် မစားရဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မေးတော့ ငါ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဟီနကံမှာ ရုပ်ညံ့တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီအကုသိုလ်ကံတွေက ပို့ဆောင်လိုက်တဲ့အတွက် ပုဗ္ဗဇဒ္ဓကလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မစင်ပင်ကျုံးသမား ဘဝ ရောက်ရှိခဲ့ရဖူးတယ်" ဆိုပြီးတော့ သူက ပြန်ပြောပြတယ်။</p> <h3>သာသနာတော်နှင့် ကြုံခဲ့သော်လည်း ပျက်စီးခဲ့ရသည့် စိတ်နေစိတ်ထား</h3> <p>ဘာပြောချင်သလဲလို့ မေးတော့၊ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းလေးက ရှင်ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ သူဟာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ဖြည့်ကျင့်ဆည်းပူးခဲ့ဖူးတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ထိုထိုဘဝတွေမှာ ဆည်းပူးလာရာကနေပြီးတော့၊ နတ်ပြည် လူ့ပြည် စုံဆန်ကျင်လည်ရာကနေ ဘဝတစ်ခု ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ကလေးတစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့ဖူးတယ်။</p> <p>သံဝေဂရဖို့ ကောင်းပါတယ်နော်။ ရှေးရှေး ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်တွေမှာ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်ကို ရနိုင်စေတဲ့ စွမ်းအင်အပြည့်အဝရှိနေတဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ ထိုထိုဘုံဘဝတွေမှာ ဖြစ်ရာဘဝအတိုင်း ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကိုလည်း ဆည်းပူးရှာမိခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ အခက်မသင့်လေတော့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ကလေးတစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့ဖူးတယ်။</p> <h3>သုညကမ္ဘာနှင့် လူမိုက်သူငယ်ချင်းများ၏ အကျိုးဆက်</h3> <p>ဘယ်အချိန်အခါမှာလဲလို့ မေးတော့၊ ဘုရားရှင်တို့ မပွင့်ထွန်းတဲ့ သုညကမ္ဘာတစ်ခုမှာ။ အဲ့ဒီ သုညကမ္ဘာတစ်ခုမှာ သူက အမျိုးကောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အမျိုးကောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အချိန်အရွယ် ရောက်လာပြီ။ အချိန်တန် အရွယ်ရောက်လာတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ မလိမ္မာတဲ့ ကလေးသူငယ်အချင်းချင်း သွားပြီးတော့ ပေါင်းဖော်မိတယ်။ လူမိုက်နဲ့ သွားပေါင်းဖော်မိတာပေါ့။</p> <p>ကလေးသူငယ် အချင်းချင်းတွေက ပေါင်းဖော်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့၊ ကလေးတွေက ကလေးအချင်းချင်း အားလုံးက လူမိုက်ကြီးဖြစ်တော့ လူမိုက်တွေနဲ့ သွားပေါင်းလိုက်တော့ မိမိလည်း ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ လူမိုက်ဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီလို လူမိုက်ဖြစ်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ ကလေးဘဝနဲ့ ကစားနေရင်းနဲ့ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တစ်ဆူ ရွာတွင်းကို ဆွမ်းခံကြွလာတယ်။</p> <h3>ပစ္စေကဗုဒ္ဓအပေါ် ပြစ်မှားမိသော ဝစီကံ</h3> <p>ဆွမ်းခံကြွလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူ့ရဲ့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ကလေးက ပျက်စီးသွားတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်လဲ၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဆွမ်းခံကြွလာလို့ရှိရင် အကယ်၍များ အတိတ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကလည်း သိပ်အားကောင်းခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီနေရာမှာ ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား၊ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးကလည်း အရှိန်အဝါ နည်းနည်းအားပျော့နေတဲ့ အခိုက် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် (အကျိုးပေးတဲ့ကံကနော်)။</p> <p>နောက်တစ်ခုကလည်း မသိနားမလည်တဲ့ လူမိုက်သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ပေါင်းဖော်မိတဲ့အတွက် သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေရဲ့ လူမိုက်ဓာတ်တွေကလည်း သူ့ထံကို ကူးစက်နေတယ်။ အဲ့ဒီ ကူးစက်တတ်တဲ့ ရောဂါလေး ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီအရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ရွာတွင်း ဆွမ်းခံကြွလာတာ မြင်တော့ ဘာလုပ်လိုက်သလဲ။</p> <blockquote>"ကိတ္တုယံ သဗ္ဗသဝေတသိဒဝိယ သက္ကလာ ကာယံ ပရိစ္စတွဘိက္ခာ စရဏီဏ"</blockquote> <p>ထုံးရှာသင့်အပ်ဖို့ သဗ္ဗော အချိန်ခပ်သိမ်းအားဖြင့် ပြည်သွေးတွေ တစ်စီးစီး ယိုစီးနေတဲ့ အနာရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့ ယောက်ျားကဲ့သို့ သက္ကလံ ကာယံ အလုံးစုံသော ကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်း၍ ဆွမ်းခံလှည့်လည်နေခြင်းဖြင့် သင့်အတွက် အဘယ်အကျိုးရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ ပြောပုံလေး ကြည့်ပေါ့နော်။ အနာတွေ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြည့်နေတဲ့အတွက် ပြည်တစိုစို ယိုစီးနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီယောက်ျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလိုပဲ သင်ဟာလည်း သင့်တစ်ကိုယ်လုံးကို အကုန်လုံးခြုံပြီးတော့ (သင်္ကန်းရုံထားတာကို ပြောတာနော်) ဆွမ်းခံလှည့်နေလို့ သင့်အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။</p> <h3>လူမိုက်၏ အသိဉာဏ်နှင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာမှု</h3> <p>"နုနက သီလဝါ နိဇ္ဇိဟိ ဇေဝိကာ တက္ကိဏာ ဝဏိဇီ" ကုန်သွယ်ခြင်း၊ လယ်လုပ်ခြင်း စသောအမှုတို့ဖြင့် အသက်မွေးခြင်းကို ပြုသင့်ပြုထိုက်လှသည် မဟုတ်ပါလား။ ဒီလို ရွာထဲ ဆွမ်းခံပြီး တောင်းစားနေမယ့်အစား ကုန်သွယ်ခြင်း၊ လယ်လုပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေဆိုရင် သင့်ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းရပ်ကို သင်ပြုသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလားတဲ့။</p> <p>အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မရှိခြင်းသည် ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲ ပြန်စဉ်းစားကြည့်နော်။ အခု ဒီနေ့ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ ဒီလောက် မိုက်မဲတဲ့ အသိဉာဏ်လောက် မရှိပါဘူးနော်။ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အသိဉာဏ် မရှိတဲ့ ဘဝလေးတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ခိုင်မြဲတဲ့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ကလေးတွေ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးပမ်းထားဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်နေတယ်။</p> <p>အခု ဒီအရှင်သုနီတ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့၊ အတိတ်ဘဝတွေမှာ သူက ရှေးရှေး ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ အရဟတ္တဖိုလ်ရဖို့ အကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို တကယ်ဆည်းပူးခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ အခက်မသင့်တော့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်က ပျက်စီးသွားတယ်။ ပျက်စီးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ကဲ့သို့သော သူတော်ကောင်းတစ်ဦးကို သူတော်ကောင်းအဖြစ်နဲ့ မြင်နိုင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား၊ မရှိဘူးနော်။</p> <h3>အကောင်းမြင်စိတ် ကင်းမဲ့ခြင်း၏ အပြစ်</h3> <p>သူတော်ကောင်း အချင်းချင်းမှာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သူတော်ကောင်းအဖြစ် မြင်နိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေး မရှိဘူးဆိုရင် အကုသိုလ်တရားတွေ ဘယ်လောက် တိုးပွားနိုင်သလဲ ပြန်ကြည့်ကြနော်။ ဟိုကိုယ်တော်က ဘယ်လို၊ ဒီကိုယ်တော်က ဘယ်လို၊ အကောင်းမြင်နိုင်တဲ့စိတ်က မရှိဘူး၊ မကောင်းတဲ့ တစ်ဖက်ကပဲ မြင်နေတယ်။</p> <p>အခုလည်း ကြည့်ပေါ့၊ သူက တစ်ဖက်ပဲ မြင်မယ်။ သူက လှမ်းပြီး မြင်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဒီလောက်နဲ့တင် အားမရသေးဘူး။ "ဒါနီ စေ ကာတုံ န သက္ကောတိ" အကယ်၍ သင်သည် ကုန်သွယ်ခြင်း၊ လယ်လုပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ အမှုတို့ကို မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်တဲ့။ ကဲ ကြည့်စမ်းပါဦးနော်၊ မပြုလုပ်နိုင်ရင် ဘာလုပ်မလဲ။</p> <p>"ကုဋေ ကုဋေ မုဒ္ဓကိစ္စ နိဟန္တော ပစ္ဆာ ဝတ္ထုသောတေန" အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်း၌ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စသည်တို့ကို သယ်ဆောင်ထုတ်ယူလျက်၊ အဲ့ဒီလို သယ်ဆောင်ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလ၌ အညစ်အကြေး စွန့်တဲ့နေရာကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးပါလား။ ဟော... သူများကို သွားပြောလိုက်တယ်နော်။ "အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းမှာ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် အစရှိတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို သယ်ဆောင်ပြီးတော့၊ အဲ့ဒီ မစင်တွေ စွန့်ထားတဲ့ နေရာတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေ ပြုပြီးတော့ သင့်အသက်မွေးပါလား" တဲ့။</p> <h3>မြင်းမိုရ်တောင်ကို မစင်ဖြင့် ပေါက်ခြင်းနှင့် ငရဲလားခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီလို သွားပြီး ဆဲရေးတယ်နော်။ အဲ့ဒီလို ပြောတဲ့စကားမျိုးကို ဦးဇင်းတို့ စာဖက်ကတော့ ဒါ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ဆဲတယ်လို့ ဒီလိုခေါ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို သွားပြီး ဆဲလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ မြင်းမိုရ်တောင်ကို မစင်နဲ့ ကိုင်ပြီးတော့ ပေါက်လိုက်တာနဲ့ တူတယ်လို့ စာကတော့ ဒီလို ဥပမာပေးထားတယ်။ မြင်းမိုရ်တောင်ကို မစင်နဲ့ ကိုင်ပြီး ပေါက်လိုက်တဲ့ အခါမှာ မြင်းမိုရ်တောင်က ဘာဖြစ်မလဲ။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။</p> <p>မစင်ကို ကိုင်ပြီး ပေါက်လိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ လက်ကတော့ အရင်ဆုံး ပေမသွားဘူးလား၊ ပေသွားပြီနော်။ အဲ့ဒီကနေပြီးတော့ သူဘာဖြစ်လဲ။ ထိုမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ငရဲ၌ ပစ္စိတွာ ကျက်ခဲ့ရပြီး၍၊ ထိုမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံ၏ အကြွင်းအကျန် အကျိုးဝိပါတ်၏ အစွမ်းဖြင့် လူ့လောက၌လည်း ဘဝပေါင်းများစွာ ကာလပတ်လုံး ပုဗ္ဗဇဒ္ဓက မစင်ပင်ကျုံး အမျိုးအနွယ်၌ ဖြစ်ရ၍ မစင်ပင်ကျုံးခြင်း အမှုဖြင့် အသက်မွေးရလေ၏။</p> <p>ဟော... မြင်းမိုရ်တောင်ကို မစင်နဲ့ ကိုင်ပေါက်လိုက်တော့ မိမိလက်မှာ အရင် မစင်ကတော့ ပေမသွားဘူးလား။ ပေသွားပြီနော်။ ဒီမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ငရဲရောက်သွားပြီ။ ငရဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ သန်းပေါင်းများစွာ ခံရတယ်။ ခံပြီး ငရဲက လွတ်လာတော့လည်း ကြွင်းကျန်နေသေးတဲ့ အကုသိုလ်ကံလေးတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ အကုသိုလ်ကံရဲ့ အကြွင်းအကျန် စွမ်းအင်ကြောင့် လူ့လောကမှာ လူလာဖြစ်ရင်လည်း ဘဝရာပေါင်းများစွာသော ကာလပတ်လုံး၊ ပန်းမှိုက်သွန်ရတဲ့၊ မစင်ပင်ကျုံးရတဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာပဲ လူလာဖြစ်ရတယ်။</p> <h3>ဝစီကံ၏ ကြီးမားလှသော အကျိုးပေး</h3> <p>လူဖြစ်မိတဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း ပန်းမှိုက်သွန်၊ မစင်ပင်ကျုံးဘဝနဲ့ပဲ အသက်မွေးရတယ်နော်။ ပြောလိုက်တာက ဘဝတစ်ခုပဲ၊ ပြောလိုက်တာကလည်း တစ်ကြိမ်တည်းပဲ။ တစ်ကြိမ်ပြုလိုက်တဲ့ အကုသိုလ်ကံသည် နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာ၊ သန်းပေါင်းများစွာ ငရဲမှာလည်း ခံရသေးတယ်။ ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသလား၊ မပြီးဘူး။</p> <p>လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်လာတော့လည်း စင်ကြယ်မြင့်မြတ်နေတဲ့ အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝတွေမှာ လူဖြစ်ရသလား၊ မဖြစ်ရဘူး။ မစင်ပင်ကျုံးတဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာပဲ လာပြီးတော့ လူဖြစ်ရတယ်။ အဲ့ဒီမှာ လူဖြစ်တော့လည်း ချမ်းချမ်းသာသာ ဖြစ်ရသလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ မစင်ပင်ကျုံးဘဝနဲ့ပဲ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ရှာဖွေရတယ်။ "မစင်ပင်ကျုံးပြီးတော့ စားပါလား" လို့ သူတစ်ပါးကို ပြောခဲ့တဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံဟာ ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်လဲဆိုတာ ကြည့်တော့နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကလေးကို ကောင်းကောင်း ထားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ မိမိတို့ရဲ့ နှုတ်ကလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ထိန်းတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ထိန်းတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်နော်။ ဒီအတ္တသမ္မာပဏိဓိ ပျက်စီးသွားတာနဲ့ ဘယ်လောက် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်လဲ ကြည့်ရော။</p> <h3>ဂေါတမဘုရားရှင်လက်ထက်နှင့် သုနီတ၏ဘဝ</h3> <p>ငါတို့ ဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းပေါ်ပေါက်တော်မူတဲ့ သာသနာတော်အတွင်း၌လည်းပဲ မစင်ပင်ကျုံးအမျိုး၌သာလျှင် လူလာဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ မစင်တို့ကို ကျုံးယူခြင်းဖြင့် အသက်မွေးရလေ၏။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်တဲ့ အချိန်ကို ပယ်ဖျောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကိုမျှ ရခဲလှသည်ဖြစ်၍ မစင်တို့ကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခြင်းအမှုဖြင့် အသက်မွေးရလေ၏။</p> <p>ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင် ပွင့်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ပန်းမှိုက်သွန်၊ မစင်ပင်ကျုံး အမျိုးအနွယ်မှာပဲ လူလာဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း ဒီမစင်တွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ဖြင့် အသက်မွေးရတယ်။ အဲ့ဒီလို အသက်မွေးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ မသေရုံလေးပဲ စားရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူတစ်ပါး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခံစားနေတဲ့အချိန်မှာ မိမိက မတရား စွပ်စွဲပြီးတော့ ပြောကြားခဲ့မိတဲ့ ဝစီကံကြောင့်ပဲ။</p> <p>ဝစီဗေဒ မြက်တိုင်းကျတယ်။ မွေးလာတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပုဆိန်ကြီး တစ်လက် ပါလာတယ်။ အဲ့ဒီ ပုဆိန်ကြီးဖြင့် လူမိုက်သည် မကောင်းပြောလျက် မိမိကိုယ်ကိုမိမိ ပိုင်းဖြတ်တတ်တယ်။ မှားသလား မှန်သလား။ မှန်တယ်နော်။ ဒကာကြီးတွေရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပုဆိန်ကြီးတစ်လက် မရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ ပုဆိန်ကြီးဖြင့် လူမိုက်ဆိုတာက မကောင်းပြောပြီးတော့ မိမိကိုယ်ကိုမိမိ ပိုင်းဖြတ်သွားတတ်တယ်။ သတိရှိဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီတော့ ဒီမှာ ဘဝဘဝနဲ့ စားသောက်ပြီးတော့ မစင်ပင်ကျုံးတဲ့ ဘဝဖြင့် အသက်မွေးရတယ်။ အသက်မွေးရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ယနေ့ မြတ်စွာဘုရားက လောကကို ကြည့်ရှုလိုက်တယ်၊ လောကကို ကြည့်ရှုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာသွားတွေ့လဲဆိုတော့...</p> <h3>သုနိတအမျိုးကောင်းသား၏ ဘဝနိမ့်ကျမှုနှင့် ဘုရားရှင်၏ မဟာကရုဏာ</h3> <p>ဒီသုနိတအလောင်းဖြစ်တဲ့ အမျိုးကောင်းသားတစ်ဦး၊ ကွယ်ကာထဲမှာ ထင်လာတယ် ထင်လိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဆက်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီသုနိတအမျိုးကောင်းသားရဲ့ ဟဒယဝတ္ထုအတွင်းမှာ အရဟတ္တဖိုလ်ရနိုင်တဲ့ မျိုးကောင်းတွေ ရှိနေပြီဆိုတာလည်း တွေ့တယ်။ တွေ့တော့ ဘုရားရှင်တို့ဟာ အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ ကရုဏာတော် ရှိပါတယ်။</p> <p>ဒီတော့ သုတ္တန်ကို ဒီနေ့သွားရတော့မယ်။ သွားလိုက်တဲ့အချိန်ကလည်း နောက်တော်ပါ သံဃာတွေအားလုံး ပါနေတယ်။ ရာဇဂြိုဟ်မြို့တွင်းကို ဘုရားရှင် ဆွမ်းခံကြွတော့မယ်။ သူကလည်း ဒီအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်နဲ့တွေ့ဖို့ရန် ဘယ်မှာရှိနေသလဲလို့ မေးရင်တော့ ရာဇဂြိုဟ်မြို့မှာ အိမ်ကြီးတွေ နောက်ခိုင်းထားတဲ့ နောက်လမ်းကြားရှိတယ်။ အဲဒီနောက်လမ်းကြားထဲမှာ သူတို့က မစင်တွေကို တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် ကျုံးပြီးတော့ ထမ်းနေရတယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က သူ့ဆီကို ကြွရမယ့်အချိန်အခါ ဖြစ်နေတယ်နော်။ တော်ရုံတန်ရုံ မေတ္တာကရုဏာဓာတ်နဲ့ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ထံ သွားပြီးတော့ ချေချွတ်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားရှင်ဘက်ကလည်း ဒီလို ချေချွတ်ဖို့ရာအတွက် စိတ်ဓာတ်တွေ ပြင်းထန်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ဘက်က ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ပါရမီတွေက ဟိုရှေးရှေး ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ ဖြည့်ကျင့်ဆည်းပူးခဲ့ဖူးတဲ့ အရဟတ္တဖိုလ် ရကြောင်းဖြစ်တဲ့ ပါရမီတွေက ရင့်ညောင်းလာပြီ ဖြစ်တယ်။ ဒီပါရမီတွေက လုပ်နေတဲ့အတွက် သူ့သန္တာန်မှာလည်း မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့အားကောင်းလာပြီ။</p> <h3>လမ်းကြားထဲ၌ ဘုရားရှင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း</h3> <p>ဘုရားရှင်ကလည်း ဒီအချိန်အခါမှာ သွားချွတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရလောက်ပြီဆိုတာ သိတယ်။ သိလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်က သူရှိနေတဲ့ ဒီကွေ့လမ်းကြားတွေကို ဆွမ်းခံကြွပေးရပါတယ်။ ကြွလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတွေ ကြွလာပြီဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ မစင်ပုံးကြီးနဲ့ ထမ်းလာတဲ့အချိန် အကြပ်အတည်း ဖြစ်သွားပြီးတော့ ဘုရားနဲ့ တွေ့နေတာဖြစ်တော့ ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့မရဘူး။ ရှောင်စရာလမ်းလည်း မရှိဖြစ်နေပြီ။</p> <p>မရှိဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆိုင်းပုံးကြီး ခပ်မြန်မြန်ချပြီးတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ခြေတော်ကို ဦးတိုက်လိုက်ပါတယ်။ ဦးတိုက်ပြီး ရှောင်စရာလမ်းကလည်း မရှိတော့ အဲဒီနံရံတစ်ခုဘေးမှာ ဆိုင်းပုံးကြီး ချပြီးတော့ အသာလေးကပ်ပြီး လက်အုပ်ချီပြီး နေလိုက်ရတယ်။ နေလိုက်ရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်ကိုလည်း သူသိပ်ပြီးတော့ အားနာနေတယ်။ စိတ်ထဲမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေတဲ့စိတ်ကလည်း အလွန်ပေါ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျတော့မှ ဘုရားရှင်က သူ့ကို ဘာမေးလဲ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ကရုဏာတော် ကြီးမားဖို့ပဲနော်။</p> <blockquote><em>“အရံအတော ကုသလမူလောတိတံ၊ ဥပက္ခံမာသာရိစ္ဆာမာနဇာတိယ၊ ကမ္မသဟီနသမုခိပါတိဟန္တ၊ သာဝေသိစ္စ ဥပစ္စာမိန်”</em></blockquote> <p>ဤသုနိတသည် မိမိ၏ ကုသိုလ်မူလတရားက လှုံ့ဆော်တိုက်တွန်းအပ်သည်ဖြစ်၍ ငါဘုရားထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ သို့သော် ငါဘုရားကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည့် စိတ်ထားရှိ၏။ မိမိ၏ ဇာတ်သဘောအရလည်းကောင်း၊ မိမိပြုလုပ်နေသည့် အလုပ်အရလည်းကောင်း ယုတ်နိမ့်သည့်အတွက် ငါဘုရား၏ မျက်မှောက်တော်၌ ဆိုက်ရောက်နေရသဖြင့် အလွန်တုန်လှုပ်နေ၏။ ယခုအခါ၌ ဤသုနိတအား ရဲရင့်သည့်အဖြစ်ကို ဖြစ်စေတော့အံ့။</p> <h3>ရဟန်းပြုရန် တိုက်တွန်းတော်မူခြင်း</h3> <p>ဪ... ဒီသုနိတ၊ ငါဘုရားရှင်က သူ့ထံ ကြွလာတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကုသလမူလောတိတံ- မိမိပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ သုနိတကိုယ်တိုင် ရှေးရှေးဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်တွေမှာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ အရဟတ္တဖိုလ် ရကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက နှိုးဆော်တိုက်တွန်းလာပြီ။ ဒီလိုတိုက်တွန်းတဲ့အတွက် ငါဘုရားရှင်ဟာ သုနိတထံ ရောက်လာပြီ။ ရောက်လာပေမဲ့လို့ ငါဘုရားရှင်အပေါ်၌ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသေးတယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အမျိုးကလည်း ယုတ်ညံ့တယ်၊ မိမိရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းရပ်ကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း အလွန်ယုတ်ညံ့နေတယ်။ ယုတ်ညံ့နေတဲ့အတွက် ငါဘုရားနဲ့ မျက်မှောက်ရင်ဆိုင်တွေ့ရပေမဲ့လို့ အင်မတန် ကြောက်နေပြီ။ ဒါကြောင့် သူ့သန္တာန်မှာ ရဲရင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးတွေ ဖြစ်အောင်တော့ ငါပြုမှတော်တော့မယ်လို့ ဘုရားရှင်က ဒီလိုစဉ်းစားတယ်။ စဉ်းစားပြီးတဲ့အခါကျတော့ ဘုရားရှင် ဘာအမိန့်ရှိလဲ။</p> <p>“သုနိတ... ကိမာယ ဒုက္ခဝိကာရ ပစ္စတိ”<br> “ချစ်သားသုနိတ၊ ဤဆင်းရဲတဲ့ အသက်မွေးခြင်းဖြင့် သင့်မှာ အဘယ်အကျိုးရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ ရဟန်းပြုရန် စွမ်းနိုင်ပါသလား” လို့ မေးကြည့်တယ်။</p> <p>ကဲ... ဒကာကြီးတွေ ဘယ်လိုသဘောပေါက်ကြလဲ။ ဟင်... ဘုန်းကြီး အခုနေ ဒကာကြီးတွေကို “ရဟန်းပြုနိုင်ပါ့မလား” မေးရင် ဘယ်လိုဖြေကြမလဲ။ ဟမ်?</p> <p>(ဒကာများ) “မပြုနိုင်ပါဘုရား။”</p> <p>အေး... ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ဆင်းရဲနေတဲ့ အသက်မွေးခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိမလဲ၊ “သင် ရဟန်းမပြုနိုင်ဘူးလား” လို့ ဘုရားရှင်က မေးကြည့်တယ်နော်။</p> <h3>သုနိတ၏ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း</h3> <p>အဲဒီအခါကျတော့မှ ဘာဖြစ်လဲ။<br> <em>“သုနိတော တေန သတ္ထုဝစနေန အဘိသိတော၊ ပီတိသောမနဿံ ပဋိသံဝေဒိနော၊ ဘဂဝတော ပစ္စပ္ပတ္တိကဿနာ...”</em></p> <p>ဘုရားရှင်က သိပ်အရင့်အမြတ် ရှိတယ်နော်။ ဘာလဲဆိုတော့ သုနိတသည် ထိုဘုရားရှင်၏ စကားတော်ကြောင့် အမြိုက်ရေစင်ဖြင့် သွန်းလောင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ရပြီ။ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုးသော နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိသောမနဿတရားကို ခံစားရသည်ဖြစ်၍ ဘုန်းတော်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားရှင်၊ “အကယ်၍ တပည့်တော်တို့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ ဤသာသနာတော်အတွင်း၌ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရရှိနိုင်ကြကုန်အံ့၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဘုရားတပည့်တော်သည် ရဟန်းမပြုဘဲ ရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် တပည့်တော်ကို ရဟန်းပြုပေးတော်မူပါဘုရား” လို့ ရဲရဲရင့်ရင့်ပဲ လျှောက်လိုက်တယ်နော်။</p> <p>မြတ်စွာဘုရားက ဒီစကားလေးတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ အမြိုက်ဆေးနဲ့ သွန်းလောင်းခံလိုက်ရသလို စိတ်ထဲမှာ အင်မတန် ကြည်နူးသွားတဲ့ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှု ပီတိသောမနဿတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ တစ်လောကလုံးမှာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဘုရားရှင် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ တစ်လောကလုံးမှာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်နေတဲ့ ဒီလိုသူတော်ကောင်းတို့ကနေပြီးတော့ အဆင့်အတန်း အလွန်နိမ့်ကျနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို အခုလို ချိုချိုသာသာနဲ့ သွားပြီး နှုတ်ခွန်းဆက်သပြီးတော့ အကျိုးကို လိုလားတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ စကားပြောပြီဆိုရင် အပြောခံရတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဝမ်းသာမလား၊ ဝမ်းနည်းမလား။ ဝမ်းသာမယ်၊ ဒါက ဓမ္မတာပဲနော်။</p> <p>ဒီတော့ မိမိတို့က လူသားအချင်းချင်း ဆက်ဆံတဲ့အပိုင်းတွေမှာ ဒီစိတ်ထားလေးတွေ ရှိတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်ပါတယ်။ တစ်ဖက်သားက အဆင့်နိမ့်နေပါစေ၊ မိမိက အကျိုးကို လိုလားတောင့်တနေတဲ့ စိတ်ထားလေးနဲ့ ချိုချိုသာသာ စကားပြောတတ်မယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အလွန်ဝမ်းသာမသွားဘူးလား။ ဝမ်းသာသွားတယ်။ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ် ဝမ်းသာတာနဲ့ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ် စိတ်ဆင်းရဲတာ ဘယ်ဟာကောင်းလဲ။ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် မိမိမှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပွားတယ်၊ ပြောလိုက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် နားထောင်ရတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း ကုသိုလ်တရား မတိုးပွားဘူးလား။ တိုးပွားနိုင်တယ်။ အဲဒီလေ့ကျင့်ခန်းလေးတွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဘုရားရှင်က နည်းပေးနေတာနော်။</p> <p>မိမိမှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပွားမယ်၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပွားမယ်။ မိမိဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဖို့၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဖို့၊ ဒီလိုစကားမျိုးလေးတွေ၊ ဒီလိုစိတ်ထားမျိုးလေးတွေ၊ ဒီလိုကိုယ်အမူအရာမျိုးလေးတွေ ရှိသင့်တယ်လို့ ဘုရားက နည်းပေးနေတာနော်။</p> <h3>ဧဟိဘိက္ခု ရဟန်းအဖြစ်နှင့် ရဟန္တာဖြစ်တော်မူခြင်း</h3> <p>အဲဒီတော့ ဒီအခါမှာ ပီတိသောမနဿတရားတွေက သိပ်လွှမ်းခြုံလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ “မြတ်စွာဘုရား၊ တပည့်တော်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်း အလွန်နိမ့်ကျနေတဲ့ လူသားတို့ဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ ဝင်ရောက်ပြီး ရဟန်းပြုခွင့် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် တပည့်တော် ဘာကြောင့် ရဟန်းမပြုဘဲ နေနိုင်ရမှာလဲ၊ မြတ်စွာဘုရား တပည့်တော်ကို ရဟန်းပြုပေးပါ” ဆိုပြီးတော့ သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ လျှောက်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>အဲဒီလို လျှောက်ထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရား ဘာလုပ်သလဲ။ မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို ကျောင်းခေါ်သွားတယ်။ အဲဒီအခါမှာပဲ “ဧဟိဘိက္ခု” ရဟန်းအဖြစ် ခေါ်တော်မူလိုက်ပါတယ်နော်။<br> <em>“ဧဟိ ဘိက္ခု၊ သက္ခာတော ဓမ္မော၊ စရ ဗြဟ္မစရိယံ၊ သမ္မာ ဒုက္ခဿ အန္တကိရိယာယ”</em></p> <p>“ချစ်သားရဟန်း၊ လာပေတော့။ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးပါး အကျင့်မြတ်ကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ ကျင့်နေတော့။ ငါဘုရားရှင်သည် သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ကို ကောင်းစွာ ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတော်မူအပ်ပါတယ်၊ အဲဒီငါဘုရားဟောတဲ့ ဒီသိက္ခာသုံးပါး အကျင့်မြတ်ဆိုတဲ့ တရားတွေဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကုန်စင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ တရားတွေဖြစ်တယ်။ အဲဒီတရားတွေကို သင်ချစ်သား လာပြီးကျင့်နေတော့” ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p>ခေါ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဝါ ၆၀ ရပြီး မထေရ်ကြီးသဖွယ် ပရိက္ခရာရှစ်ပါး စုံလင်ပြီးသား ရဟန်းတော်တစ်ပါး ဖြစ်သွားပါတယ် (ဧဟိဘိက္ခု အဖြစ်ဖြင့်)။ အဲဒီရဟန်းဖြစ်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ သူ့ကို ဘုရားရှင်က ကျောင်းကို ခေါ်သွားပြီ။ ကျောင်းရောက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ မြတ်စွာဘုရား ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားတွေ သင်ပေးတယ်။</p> <p>သင်ပေးလိုက်တော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ ထိုသုနိတရဟန်းတော်သည် ပထမရှေးဦးစွာ သမာပတ် ၈ ပါးတို့ကို လည်းကောင်း၊ လောကီအဘိညာဉ် ၅ ပါးတို့ကို လည်းကောင်း ဖြစ်စေ၍ ဝိပဿနာကို ပွားများအားထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆဠာဘိည ရဟန္တာမထေရ်မြတ်တစ်ပါး ဖြစ်သွားပါတယ်နော်။</p> <h3>အတိတ်ဘဝ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပြန်လည်ဟောကြားခြင်း</h3> <p>အဲဒီအပိုင်းကို သူက ရဟန်းတော်တွေကို ပြန်ပြီးတော့ ဟောပြနေတယ်နော်။ ဘယ်လိုဟောပြလဲဆိုတော့-<br> “ဇိတော မနုဿနံ ပရိဘူတော စ...” ဆိုပြီးတော့ သူ့ရဲ့ဘဝလေးတစ်ခုပေါ့နော်။</p> <p>ခုနက အင်မတန် ယုတ်မြတ်နေတဲ့ ပန်းမှိုက်သွန်၊ မစင်ကျုံးသမား အမျိုးအနွယ်မှာ ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ အစားအစာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း နည်းနည်းလေးပဲ စားရတဲ့ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ၊ သိပ်ဆင်းရဲနေပြီ။ နောက်တစ်ခု သူက ဘာဆက်ဟောလဲဆိုတော့ လူသားတို့က ရွံရှာစက်ဆုပ်အပ်သည် ဖြစ်၍လည်းကောင်း၊ နှိမ်ချဖိစီးအပ်သည် ဖြစ်၍လည်းကောင်း၊ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခံရသည် ဖြစ်၍လည်းကောင်း၊ နိမ့်ချတဲ့စိတ်ထားကို အမြဲထားရှိရပြီး များစွာသော လူအပေါင်းကို အမြဲရှိခိုးခဲ့ရလေပြီ။</p> <p>လူသားတွေက သူ့ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်ကြတယ်၊ ဖိစီးနှိပ်စက်ကြတယ်၊ စကားနဲ့ အနိုင်ယူကြတယ်၊ ရှုံ့ချကြတယ်။ အဲဒီလို လူသားအပေါင်းက ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုကို ခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါးတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီလိုဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူက ဘာလုပ်ရသလဲ။ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲကြည့်ကြည့် ကြည့်လိုက်တဲ့ လူသားအားလုံးကို သူက အမြဲတမ်း ရှိခိုးခဲ့ရတယ်။ နှိမ်ချတဲ့စိတ်ထားလေးနဲ့ ရိုရိုသေသေ ရှိခိုးနေရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုမှ နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ရိုရိုသေသေ ရှိမခိုးခဲ့ရင် သူတို့က ဘယ်လိုမှ သူ့ကို စားဖို့သောက်ဖို့ ပေးမှာမဟုတ်ဘူးနော်။ ကဲ...</p> oyg3s3hdil0ph4zczi8irxskax5w6yr