စာရေးသူ:မင်းအောင်လှိုင်/အမိန့်များ

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="my">
  <siteinfo>
    <sitename>ဝီကီရင်းမြစ်</sitename>
    <dbname>mywikisource</dbname>
    <base>https://my.wikisource.org/wiki/%E1%80%97%E1%80%9F%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%85%E1%80%AC%E1%80%99%E1%80%BB%E1%80%80%E1%80%BA%E1%80%94%E1%80%BE%E1%80%AC</base>
    <generator>MediaWiki 1.46.0-wmf.24</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">မီဒီယာ</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">အထူး</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">အသုံးပြုသူ</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">အသုံးပြုသူ ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">ဝီကီရင်းမြစ်</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">ဝီကီရင်းမြစ် ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">ဖိုင်</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">ဖိုင် ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">မီဒီယာဝီကီ</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">မီဒီယာဝီကီ ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">တမ်းပလိတ်</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">တမ်းပလိတ် ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">အကူအညီ</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">အကူအညီ ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">ကဏ္ဍ</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">ကဏ္ဍ ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="100" case="first-letter">မုခ်ဝ</namespace>
      <namespace key="101" case="first-letter">မုခ်ဝ ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">စာရေးသူ</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">စာရေးသူ ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="114" case="first-letter">ဘာသာပြန်</namespace>
      <namespace key="115" case="first-letter">ဘာသာပြန် ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="250" case="first-letter">စာမျက်နှာ</namespace>
      <namespace key="251" case="first-letter">စာမျက်နှာ ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="252" case="first-letter">အညွှန်း</namespace>
      <namespace key="253" case="first-letter">အညွှန်း ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">မော်ဂျူး</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">မော်ဂျူး ဆွေးနွေးချက်</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>စာရေးသူ:မင်းအောင်လှိုင်/အမိန့်များ</title>
    <ns>102</ns>
    <id>6217</id>
    <revision>
      <id>21921</id>
      <parentid>21849</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T08:34:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Salai Rungtoi</username>
        <id>371</id>
      </contributor>
      <origin>21921</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="16729" sha1="pbrplc2rza5rptft055k745l87055fb" xml:space="preserve">{{Author subpage|notes={{RunningHeader|←[[စာရေးသူ:ထင်ကျော်|သမ္မတဦးထင်ကျော်၏ အမိန့်များ]]&lt;br&gt; ←[[စာရေးသူ:ဝင်းမြင့်|သမ္မတဦးဝင်မြင့်၏ အမိန့်များ]]}}
}}

သမ္မတ[[စာရေးသူ:မင်းအောင်လှိုင်|ဦးမင်းအောင်လှိုင်]]၏ နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံးမှ လက်မှတ်ထိုး ထုတ်ပြန်သော အမိန့်များ ပါဝင်သည်။

==၂၀၂၆==

{|  class=&quot;toccolours mw-collapsible mw-selected&quot; border=&quot;0&quot; width=&quot;94%&quot; style=&quot;padding:0ex 0ex 0ex 0ex;&quot;
|-
! colspan=&quot;1&quot; style=&quot;text-align:center; padding: 2px 1ex; background-color:#ccccff;color: #202122;white-space:nowrap;&quot;|&lt;span class=&quot;noprint&quot; style=&quot;float:left;&quot;&gt;WikiProject&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;float:right;&quot;&gt;&lt;nowiki&gt;[&lt;/nowiki&gt; &lt;nowiki&gt;]&lt;/nowiki&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;font-size:1.2em;&quot;&gt;၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ နိုင်ငံတော်သမ္မရုံးအမိန့်များ ၁/၂၀၂၆–လက်ရှိ&lt;/span&gt;
|- style=&quot;vertical-align:top&quot;
| style=&quot;padding:1px 2px;&quot; |
{| class=&quot;table&quot; width=&quot;100%&quot; style=&quot;margin:0ex auto 0ex auto; padding:0ex 0ex 0ex 0ex;&quot;
|- style=&quot;vertical-align:bottom&quot;
! style=&quot;width:2%; text-align:center;&quot; | &lt;small&gt;အမိန့်အမှတ်&lt;/small&gt;
! style=&quot;width:6%; text-align:center;&quot; | &lt;small&gt;လက်မှတ်ရက်စွဲ&lt;/small&gt;
! | &lt;small style=&quot;float:left;&quot;&gt;ခေါင်းစဉ်&lt;/small&gt;
! style=&quot;width:10%;&quot; | &lt;small style=&quot;float:right;&quot;&gt;ပြန်တမ်းဝင်စာမျက်နှာ&lt;/small&gt;
|- style=&quot;vertical-align:top&quot;

| class=&quot;ENT&quot; | [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး_အမိန့်အမှတ်_၁/၂၀၂၆|၁/၂၀၂၆]]
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုအတိုင်ပင်ခံကောင်စီဥက္ကဋ္ဌနှင့် အတွင်းရေးမှူး ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုတရားသူကြီးချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နိုင်ငံတော်ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာခုံရုံးဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်ဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရှေ့နေချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုစာရင်းစစ်ချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရာထူးဝန်အဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်ကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံတော်ဗဟိုဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌနှင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်ဝန်ကြီးချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၂/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုအတိုင်ပင်ခံကောင်စီဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ် တရားသူကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နိုင်ငံတော်ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာခုံရုံး အဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင် အဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ဒုတိယဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ဒုတိယရှေ့နေချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ဒုတိယစာရင်းစစ်ချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရာထူးဝန်အဖွဲ့ အဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်ကောင်စီဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်တရားလွှတ်တော် တရားသူကြီးချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၂/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်ဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်ဥပဒေချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်စာရင်းစစ်ချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ ဦးစီးအဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်တိုင်းရင်းသားလူမျိုးရေးရာဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်တရားလွှတ်တော် တရားသူကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံတော်ဗဟိုဘဏ်၏ ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အဂတိလိုက်စားမှုတိုက်ဖျက်ရေးကော်မရှင် ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံအမျိုးသားလူ့အခွင့်အရေးကော်မရှင် ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အာကာသသိပ္ပံနှင့် နည်းပညာဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကော်မရှင် ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၂/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြို့တော်ဝန်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်စည်ပင်သာယာရေးကော်မတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ၊ ဒုတိယမြိုတော်ဝန် ပူးတွဲတာဝန်ပေးအပ်ခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံရဲတပ်ဖွဲ့ ရဲချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်စည်ပင်သာယာရေးကော်မတီဝင်များ ခန့်ထားခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုဗဟိုကော်မတီ (National Solidarity and Peace–making Central Committee) ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းကော်မတီ (National Solidarity and Peace–making Working Committee) ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုညှိနှိုင်းရေးကော်မတီ (National Solidarity and Peace-making Negotiation Committee) ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းသက်သာခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၄၂/၂၀၂၆|၄၂/၂၀၂၆]]
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | 
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|}
|}</text>
      <sha1>pbrplc2rza5rptft055k745l87055fb</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>21923</id>
      <parentid>21921</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T09:40:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Salai Rungtoi</username>
        <id>371</id>
      </contributor>
      <comment>/* ၂၀၂၆ */</comment>
      <origin>21923</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="16845" sha1="ekundh7123m24adyik5ugopvxxawwot" xml:space="preserve">{{Author subpage|notes={{RunningHeader|←[[စာရေးသူ:ထင်ကျော်|သမ္မတဦးထင်ကျော်၏ အမိန့်များ]]&lt;br&gt; ←[[စာရေးသူ:ဝင်းမြင့်|သမ္မတဦးဝင်မြင့်၏ အမိန့်များ]]}}
}}

သမ္မတ[[စာရေးသူ:မင်းအောင်လှိုင်|ဦးမင်းအောင်လှိုင်]]၏ နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံးမှ လက်မှတ်ထိုး ထုတ်ပြန်သော အမိန့်များ ပါဝင်သည်။

==၂၀၂၆==

{|  class=&quot;toccolours mw-collapsible mw-selected&quot; border=&quot;0&quot; width=&quot;94%&quot; style=&quot;padding:0ex 0ex 0ex 0ex;&quot;
|-
! colspan=&quot;1&quot; style=&quot;text-align:center; padding: 2px 1ex; background-color:#ccccff;color: #202122;white-space:nowrap;&quot;|&lt;span class=&quot;noprint&quot; style=&quot;float:left;&quot;&gt;WikiProject&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;float:right;&quot;&gt;&lt;nowiki&gt;[&lt;/nowiki&gt; &lt;nowiki&gt;]&lt;/nowiki&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;font-size:1.2em;&quot;&gt;၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ နိုင်ငံတော်သမ္မရုံးအမိန့်များ ၁/၂၀၂၆–လက်ရှိ&lt;/span&gt;
|- style=&quot;vertical-align:top&quot;
| style=&quot;padding:1px 2px;&quot; |
{| class=&quot;table&quot; width=&quot;100%&quot; style=&quot;margin:0ex auto 0ex auto; padding:0ex 0ex 0ex 0ex;&quot;
|- style=&quot;vertical-align:bottom&quot;
! style=&quot;width:2%; text-align:center;&quot; | &lt;small&gt;အမိန့်အမှတ်&lt;/small&gt;
! style=&quot;width:6%; text-align:center;&quot; | &lt;small&gt;လက်မှတ်ရက်စွဲ&lt;/small&gt;
! | &lt;small style=&quot;float:left;&quot;&gt;ခေါင်းစဉ်&lt;/small&gt;
! style=&quot;width:10%;&quot; | &lt;small style=&quot;float:right;&quot;&gt;ပြန်တမ်းဝင်စာမျက်နှာ&lt;/small&gt;
|- style=&quot;vertical-align:top&quot;

| class=&quot;ENT&quot; | [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး_အမိန့်အမှတ်_၁/၂၀၂၆|၁/၂၀၂၆]]
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုအတိုင်ပင်ခံကောင်စီဥက္ကဋ္ဌနှင့် အတွင်းရေးမှူး ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၂/၂၀၂၆|၂/၂၀၂၆]]
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုတရားသူကြီးချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နိုင်ငံတော်ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာခုံရုံးဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်ဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရှေ့နေချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုစာရင်းစစ်ချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရာထူးဝန်အဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်ကောင်စီဥက္ကဋ္ဌ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံတော်ဗဟိုဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌနှင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်ဝန်ကြီးချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၂/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုအတိုင်ပင်ခံကောင်စီဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ် တရားသူကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နိုင်ငံတော်ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာခုံရုံး အဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင် အဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ဒုတိယဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ဒုတိယရှေ့နေချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ဒုတိယစာရင်းစစ်ချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၁၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြည်ထောင်စုရာထူးဝန်အဖွဲ့ အဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်ကောင်စီဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်တရားလွှတ်တော် တရားသူကြီးချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၂/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်ဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်ဥပဒေချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်စာရင်းစစ်ချုပ်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ ဦးစီးအဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်တိုင်းရင်းသားလူမျိုးရေးရာဝန်ကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | တိုင်းဒေသကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ်တရားလွှတ်တော် တရားသူကြီးများ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံတော်ဗဟိုဘဏ်၏ ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၂၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အဂတိလိုက်စားမှုတိုက်ဖျက်ရေးကော်မရှင် ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံအမျိုးသားလူ့အခွင့်အရေးကော်မရှင် ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အာကာသသိပ္ပံနှင့် နည်းပညာဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကော်မရှင် ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၂/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြို့တော်ဝန်များ ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်စည်ပင်သာယာရေးကော်မတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ၊ ဒုတိယမြိုတော်ဝန် ပူးတွဲတာဝန်ပေးအပ်ခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၄/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | မြန်မာနိုင်ငံရဲတပ်ဖွဲ့ ရဲချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၅/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | နေပြည်တော်စည်ပင်သာယာရေးကော်မတီဝင်များ ခန့်ထားခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၆/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုဗဟိုကော်မတီ (National Solidarity and Peace–making Central Committee) ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၇/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းကော်မတီ (National Solidarity and Peace–making Working Committee) ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၈/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှုညှိနှိုင်းရေးကော်မတီ (National Solidarity and Peace-making Negotiation Committee) ဖွဲ့စည်းခြင်း
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၃၉/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းသက်သာခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄၀/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄၁/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၄၂/၂၀၂၆|၄၂/၂၀၂၆]]
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|-
| class=&quot;ENT&quot; | ၄၃/၂၀၂၆
| class=&quot;ENT&quot; style=&quot;text-align:center&quot; | ၁၀ ဧပြီ
| class=&quot;ENT&quot; | 
| class=&quot;ENT&quot; | &lt;span style=&quot;float:right&quot;&gt;&lt;/span&gt;
|}
|}</text>
      <sha1>ekundh7123m24adyik5ugopvxxawwot</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၁/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6254</id>
    <revision>
      <id>21899</id>
      <parentid>21889</parentid>
      <timestamp>2026-04-16T23:59:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21899</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="153732" sha1="6732dthdarwro9gfyceugmdl0mb209x" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၁/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၀/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-31
&lt;h3&gt;ပယောဂဝိပတ္တိနှင့် အကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဆိုကြရအောင်နော်။ နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ ဒကာတော် အဇာတသတ် ဆိုကြပါစို့။ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်က ပျက်စီးသွားပြီ။ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်နဲ့ မပြည့်စုံတဲ့အတွက် သမ္ပတ္တိစက်က တားမြစ်ထားလိုက်တော့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကြောင့် ရရှိမယ့် သောတာပတ္တိဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေ၊ သောတာပတ္တိမဂ်က ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသေးလား။ မရှိဘူး။ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်လည်း မရနိုင်ဘူး။ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အကျိုးတရားတွေလည်း မရနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကျိုးပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ ဝိပတ္တိ ပျက်စီးခြင်း ပရောဂပေါ့နော်။ သမာဓိပျက်စီးခြင်း၊ ပညာပျက်စီးခြင်း၊ လုံ့လပရောဂ ပျက်စီးခြင်းဆိုတဲ့ ပယောဂဝိပတ္တိ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေက သူ့ကို အကျိုးပေးသွားပြီ။ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ လောဟကုမ္ဘီငရဲ ရောက်ရှိသွားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍သာ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်နဲ့ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ထိုသူတော်ကောင်းတွေ ဘာဖြစ်နိုင်လဲ။ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ လုံလောက်တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက် ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ပယောဂဝိပတ္တိစက်နဲ့ သွားပေါင်းလိုက်တော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ လောဟကုမ္ဘီငရဲ ရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်ဒေဝဒတ်နှင့် အဇာတသတ်မင်းတို့၏ အနာဂတ်ဗျာဒိတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သို့သော် နောင်တစ်ချိန် အခါမှာ၊ နောင်ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကျော်ရင် ဖြစ်မယ့် အရှင်ဒေဝဒတ်သည် ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိမယ့် သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သလို၊ တပည့်ဖြစ်တဲ့ အဇာတသတ်လည်း ဒီအချိန်မှာ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိမယ့် သူတော်ကောင်းတို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အချိန်အခါဆိုတာတော့ အတိအကျ သတ်မှတ်ချက်မရှိဘူး။ အရှင်ဒေဝဒတ်အတွက်ကတော့ နောင်ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကျော်ရင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်သိမ်းခန်း ဖြစ်တယ်။ တပည့်ဖြစ်နေတဲ့ အဇာတသတ်ကတော့ ဝိစိတာဝီနဲ့ တူပါတယ်နော်။ ဝိစိတာဝီအမည်ရှိသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ဗျာဒိတ်စကားတော့ ရှိတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာဆိုတာတော့ အတိအကျ သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;&quot;စတုဟိ သမ္ပတ္တိဟိ ပဋိဗာဟိတံ ပါပကမ္မံ ဝိပတ္တိယော အာဂမ္မ ဝိပစ္စတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt;- ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;စတုဟိ သမ္ပတ္တိဟိ&lt;/b&gt;- သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးတို့က (ဘာတွေလဲ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါး? ဟမ်... ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ။ ဒီသမ္ပတ္တိတရားလေးပါးက ဘာဖြစ်လဲ)၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt;- ဤသို့၊ &lt;b&gt;သမ္ပတ္တိဟိ&lt;/b&gt;- သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးတို့သည်၊ &lt;b&gt;ပဋိဗာဟိတံ&lt;/b&gt;- တားမြစ်ပိတ်ပင်၍ ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ပါပကမ္မံ&lt;/b&gt;- မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံသည်၊ &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt;- အကျိုးကို သတ္တဝါတို့အား မပေးမူ၍၊ &lt;b&gt;ဝိပတ္တိယော&lt;/b&gt;- ဂတိစတတ်သော ဝိပတ္တိလေးပါးတို့ကို၊ &lt;b&gt;အာဂမ္မ&lt;/b&gt;- အစွဲပြု၍၊ &lt;b&gt;ဝိပစ္စတိ&lt;/b&gt;- အကျိုးပေးနိုင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အခါ အကျိုးပေးခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်တဲ့ အားတွေ မရှိဘူး။ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးက တားမြစ်ထားတယ်။ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနှင့် ပြည့်စုံခိုက်မှာ အကျိုးပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေဟာ၊ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ သွားပြီး ပေါင်းစုံမိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးကို အစွဲပြုပြီးတော့ မကောင်းတဲ့ အကျိုးတွေကို ပေးတတ်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မိမိတို့ဟာ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံအောင် အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်နေဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုတယ်။ သံသရာခရီး သွားနေကြမယ့် သူတော်ကောင်းတွေအဖို့ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံနေဖို့တော့ လိုအပ်နေပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပမာစကား - ဇနပုဒ်ကို အပိုင်စားရသော ယောက်ျား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဥပမာလေးနဲ့ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဆက်ပြီး ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။ ယောက်ျားတစ်ဦး ဆိုကြပါစို့။ ယောက်ျားတစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ခုသော တိုင်းပြည်အတွက် တာဝန်တစ်ခုကို သူက ထမ်းဆောင်လိုက်တယ်။ ထမ်းဆောင်လိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ဘုရင်မင်းကြီးကလည်း သူ့ကို အားရတော်မူပါတယ်။ အားရကျေနပ်တဲ့အတွက် ရာထူးဌာနန္တရတစ်ခုကို ပေးပြီးတော့ ဇနပုဒ်တစ်ခုကို အပိုင်စားဖို့ရာအတွက်လည်း ပေးသနားတော်မူလိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘေးသနားတော်မူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်နေသလဲ။ ဒီဇနပုဒ်ကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာဖြင့် သုံးစွဲဖို့ရန် သူက မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဇနပုဒ်မှာ ရရှိမယ့် အခွန်အတုပ်တွေကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ သုံးစွဲဖို့ရန်အတွက် ပယောဂသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ သမ္ပတ္တိနဲ့ သူက လွဲချော်သွားတယ်။ ရိုရိုသေသေနဲ့ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ ဇနပုဒ်မှာ ရရှိတာကို သူက ဘာတွေလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးတို့ မြန်မာစကားပုံမှာတော့ &quot;မျောက်အုန်းသီး ရသလို&quot; ဆိုတဲ့ စကားပုံလေးတစ်ခု ရှိတယ်နော်။ အခု ဒီမှာ အဋ္ဌကထာကတော့ &lt;b&gt;&quot;မက္ကဋေန လဒ္ဓပုတ္တံ ဝိယ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဒီလို ဖွင့်ဆိုထားတယ်။ မျောက်သည် တောထဲမှာ ထမင်းထုတ်တစ်ခုကို ရရင် အဲဒီထမင်းထုတ်ကို သူဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး။ ထမင်းထုတ်ကို ဘာဖြစ်သလဲ၊ ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ၊ သူက ဇနပုဒ်ကို ရတဲ့အခါမှာ မျောက်က ထမင်းထုတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သလို၊ ဒီဇနပုဒ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သူက ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။ ဘယ်လိုဖျက်ဆီးလဲ။ ဒီဇနပုဒ် သူပိုင်နေတဲ့အတွင်းမှာ နေထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ကောင်းတာရှိရင်ပေါ့၊ အဲဒီကောင်းကောင်းတွေကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်လိုက်တာပဲ။ မြင်းကောင်းကောင်း၊ ဆင်ကောင်းကောင်း၊ နွားကောင်းကောင်း ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီမြင်းတွေ၊ ဆင်တွေ၊ နွားတွေ ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ ရတနာဟူသမျှ သူအကုန်လုံး သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် အဓမ္မ သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျွန်ယောက်ျားကောင်းကောင်း၊ ကျွန်မိန်းမကောင်းကောင်း ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီကျွန်ယောက်ျား၊ ကျွန်မိန်းမတွေကို သူက အဓမ္မပြုပြီးတော့ အတင်းသိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။ လယ်တွေ၊ ယာတွေ၊ ဥယျာဉ်တွေ ရှိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ထိုလယ်တွေ၊ ယာတွေ၊ ဥယျာဉ်တွေကို သူနှစ်သက်တယ်ဆိုရင် အကုန်လုံး သိမ်းလိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီဥယျာဉ်က အသီးအနှံနဲ့ ပြည့်စုံတယ်၊ ဒီလယ်ယာက ကောက်စပါးနဲ့ သိပ်ပြီးတော့ အထွက်ကောင်းတယ်ဆိုရင် သူအတင်း သိမ်းပိုက်လိုက်တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အာဏာရှင်၏ ကျဆုံးခန်းနှင့် သေဒဏ်အမိန့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အားလုံး ဒီလို အဓမ္မပြုပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဇနပုဒ်မှာနေတဲ့ လူသားတွေကလည်း မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေကြပြီ။ ဘယ်လိုလဲ။ သူက မင်းကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။ အာဏာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။ မင်းကျွမ်းဝင်နေတဲ့အတွက် အာဏာကလည်း လက်ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခု ဘာမှပြောဆိုဖို့ရာအတွက် မရဲမဝံ့ ဖြစ်နေကြပြီ။ ဖြစ်နေတဲ့အခါကျတော့ တစ်ချိန်မှာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က နည်းနည်းလေးမှ စောင့်စည်းမှုမရှိဘူး။ စောင့်စည်းမှုမရှိတော့ သူဘာလုပ်လိုက်သလဲ။ သူ့ထက် ရာထူးဌာနအားဖြင့် အဆင့်မြင့်နေတဲ့ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ မှူးကြီးမတ်ရာတစ်ဦးကို သွားပြီး စော်ကားလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စော်ကားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီမှူးကြီးမတ်ရာက ဘာလုပ်သလဲ။ သူ့ကို အတင်းဖမ်းချုပ်၊ ဖမ်းချုပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ဘုရင်ထံ အကျိုးအကြောင်း တင်ပြလျှောက်ထားပြီးတော့ ထောင်သွင်းလိုက်တယ်။ &quot;အရှင်မင်းကြီး... ဤမည်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ အရှင်မင်းကြီး ပေးသနားတဲ့ ဇနပုဒ်ကို ဖျက်ဆီးနေပါတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ရှင်ဘုရင်ကို တိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ သူ့ကို ဖမ်းယူပြီးတော့ နှောင်အိမ်အတွင်း သွင်းပြီးတော့ ထားလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်မှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေတဲ့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း ဘာလုပ်သလဲ။ &quot;ကဲ... ဒီအမည်ရှိတဲ့ ယောက်ျားဟာ တိုင်းပြည်မှာ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မတရား ယူဆောင်ပါသလဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ တိုင်းပြည်ကို စည်တီးစေတယ်။ အယူခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအားလုံး မင်းရင်ပြင်မှာ စည်းဝေးစေဆိုပြီးတော့ စည်လှည့်ခင်းလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူတွေ လာလိုက်ကြတာ ထောင်ချီပြီး လာကြတယ်နော်။ ထောင်ချီပြီး လာပြီးတော့ ဘာပြောကြလဲ။ &lt;b&gt;&quot;မယံ ဣဒံ ဂေဟံ၊ မယံ ဣဒံ ဂေဟံ&quot;&lt;/b&gt;။ ကျွန်တော်မျိုး၏ ဤအိမ်ကို အဓမ္မသိမ်းပိုက်၍ ယူငင်ထားပါ၏။ ကျွန်တော်မျိုး၏ ဤမည်သော ဥစ္စာကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်၍ ထားပါ၏။ &quot;အရှင်ဘုရား... ကျွန်ုပ်မြေရဲ့ ဤမည်သော ဥစ္စာကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်က အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ထားတယ်&quot;။ &quot;အရှင်မင်းမြတ်... ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဤမည်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ထားပါတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ကြွေးကြော်သံ ထောင်နဲ့ချီပြီးတော့ တစ်ခါတည်း မင်းရင်ပြင်မှာ ကြွေးကြော်ကြတယ်။ အော်ဟစ်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်မှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း အလွန့်အလွန် ဒေါသထွက်တာနဲ့ ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို အမျိုးမျိုးသော နှောင်ဖွဲ့ခြင်းဖြင့် နှောင်ဖွဲ့၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲစေပြီးတော့ သူ့ကို သေဒဏ်အမိန့် ပေးလိုက်တယ်။ သေဒဏ်အမိန့် ပေးပြီးတဲ့အခါမှာ ဒီလောက်နဲ့ မကျေနပ်သေးဘဲ ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို သုသာန်မှာ သွားပြီးတော့ စွန့်ပစ်၊ စွန့်ပစ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူ့ကိုလည်း သံခြေချင်းနဲ့ ခတ်ထားဆိုပြီးတော့ ဒီလို အမိန့်ချလိုက်တယ်။ ဒါက ဥပမာ စကားရပ်ကလေးတစ်ခုနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပမာနှင့် ဥပမေယျ နှိုင်းယှဉ်ချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီဥပမာလေးကို ဥပမေယျအနေနဲ့ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ရှင်းပြီးတော့ ပြထားတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့၊ ဒီယောက်ျားဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို သူက ထမ်းဆောင်လိုက်တဲ့အတွက် ရှင်ဘုရင် ကျေနပ်လောက်အောင် ထမ်းဆောင်လိုက်တာ၊ ရှင်ဘုရင်က ကျေနပ်တဲ့အတွက် သူ့ကို ရာထူးဌာနန္တရတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ ရာထူးဌာနန္တရတစ်ခု ပေးပြီးတော့ ဇနပုဒ်တိုင်းနိုင်ငံကိုလည်း အပိုင်စား ပေးသနားတော်မူလိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ပေးခြင်းနဲ့ ဘာတူသလဲ။ ပုထုဇဉ်လူသားတစ်ဦး၊ သတ္တဝါတစ်ဦး ဆိုကြပါစို့နော်။ တစ်စုံတစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတစ်ခုကို ပြုလိုက်တယ်။ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ စွမ်းအင်လေးကြောင့် ကုသိုလ်ကံက ပင့်တင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားတယ်။ အဲဒီနတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားခြင်းသည် ခုနက ကံလို့ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တရားမင်းပေါ့နော်၊ ကံလို့ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တရားမင်းကို ကျေနပ်အောင် ရွက်ဆောင်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ရာထူးဌာနန္တရ ရတာနဲ့ သိပ်တူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနေရာမှာ ကံနဲ့ ရှင်ဘုရင်နဲ့ တူတယ်။ မိမိတို့ ပြုလုပ်လိုက်တဲ့ ကုသိုလ်လုပ်ငန်းရပ်တစ်ခုကို ရွက်ဆောင်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံက နတ်ပြည်ကို ပင့်တင်လိုက်တာဟာ၊ ရှင်ဘုရင်က ရာထူးတစ်ခု ပေးလိုက်တာနဲ့ သိပ်တူတယ်တဲ့နော်။ နောက်တစ်ခု၊ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ပြီ။ ဘာလုပ်သလဲ။ အဲဒီမှာ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာတော့ ဘုန်းကြီးလည်း အဓိပ္ပာယ် အတိအကျတော့ မသိဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ပြောသလိုပဲ၊ တစ်ဖက် ငါးရာတန် မခံနိုင်လို့ ဟိုဂုဏ်ကြီးလေးပြောသလို မီးတောင် ပြတ်ထွက်သွားတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီပုံစံပေါ့လေနော်၊ တစ်ခုခုကိုတော့ သူလုပ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ သူက နတ်ပြည်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မကောင်းတဲ့ ဒုစရိုက်ကလေးတွေကတော့ လက်သွက်နဲ့ လွန်ကျူးလိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ လူသားတို့က ခုနက ဇနပုဒ်တစ်ခုကို ကုသိုလ်ကံလေးက မြှင့်တင်ပေးလိုက်လို့ အပိုင်ရပြီ။ အပိုင်စားရတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူကနေပြီးတော့ သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ ဥစ္စာတွေကို နှိပ်စက်လို့၊ အတင်းယူသော်လည်းပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုမှ ပြောဆိုခြင်းငှာ မရဲဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ၊ နတ်ပြည်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ရန်အတွက် အခွင့် ဘယ်လိုမှ မရနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဂတိသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ ဂတိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ထိုနတ်ပြည်နတ်လောကမှာ အကုသိုလ်ကံက ဝင်ရောက်ပြီး အကျိုးပေးဖို့ ဘယ်လိုမှ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ခုနက ရာထူးဌာနနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လက်အောက်မှာ အုပ်ချုပ်ခံ လူတန်းစားတွေအနေနဲ့ ပြန်ပြီးတော့ မပြောရဲသလိုပဲ၊ အကုသိုလ်ကံတွေကလည်း သွားပြီး အကျိုးပေးဖို့ရာ နတ်ပြည်လောကမှာ မစွမ်းနိုင်သေးဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ မင်းကျွမ်းဝင်နေတဲ့ သူ့ထက် ရာထူးဌာန အဆင့်မြင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို သူက သွားပြီးတော့ စော်ကားမိတယ်၊ ပြစ်မှားမိတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြစ်မှားမိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒေါသထွက်ပြီးတော့ သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ပြီးတော့ ရိုက်နှက်စစ်ဆေးလိုက်တယ်။ ရှင်ဘုရင်ကိုလည်း အကျိုးအကြောင်း တင်ပြလျှောက်ထားပြီးတော့ နှောင်အိမ်အတွင်း သွတ်သွင်းလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါ ဘာနဲ့တူလဲလို့ မေးရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ နတ်ပြည်လောကမှာ ဖြစ်တယ်။ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အရှိန်အဝါ ကုန်သွားပြီဆိုလို့ရှိရင် ပြန်လျှောကျတာပဲ။ (နတ်ပြည်ဆိုတဲ့ အထဲမှာ ဗြဟ္မာပြည်လည်း ပါပါတယ်)။ သူတို့က လူ့ဘဝမှာတုန်းက ပြုပြင်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံရဲ့ စွမ်းအင် အရှိန်အဝါ ကုန်သွားပြီဆိုလို့ရှိရင် ပြန်လျှောကျတာပဲ။ မလျှောကျတာက ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေလဲလို့ မေးရင်တော့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ခုနစ်ဖြာ အထုပ်အထည် ပါသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ လျှောကျနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ဒီလို သူတော်ကောင်းဥစ္စာ အထုပ်အထည် ပါမသွားဘူးဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ တစ်နေ့ လျှောကျတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နတ်ပြည်မှာ ဥပုသ်စောင့်တယ်ဆိုတာ လွယ်ပါ့မလား။ ဟမ်... မလွယ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဟမ်... မလွယ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဘုန်းကြီးက ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး၊ ဘုန်းကြီး လူဝတ်ကြောင်ဘဝ တောထဲနေစဉ် အချိန်အခါတုန်းက လူကြီးဒကာတွေ ပြောဖူးတာလေး တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါဘာလဲဆိုတော့ သိကြားမင်းကြီး လာပြီး ဥပုသ်စောင့်တဲ့ ကျောက်ဖျာတစ်ခု အဲဒီမှာ ရှိတယ်တဲ့။ သူတို့က ပြောတာကို ဘုန်းကြီးကလည်း ဒီကျောက်ဖျာ သိပ်ကြည့်ချင်တာ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်ရောက်သော်လည်း ငရဲသို့ လားနိုင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်နေ့ အပင်ပန်းခံပြီးတော့ သွားတဲ့ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သိကြားမင်းက ဒီမှာလာပြီး ဥပုသ်စောင့်ရတယ်။ အဲဒါတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘုန်းကြီး ကြားဖူးသလောက် စာမှာရှိတာကတော့ သူ့မှာ နှမအကွဲတောင် ရှိတယ်။ တစ်ဖက် ၅၀၀ တည်းမကဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီတော့ နှမအကွဲလောက် များနေတဲ့အခါကျတော့ ဟိုမှာ ဥပုသ်စောင့်ဆိုတဲ့ အပိုင်းက လွယ်ပါ့မလား။ စိတ်မလွယ်ဘူး၊ သိပ်မလွယ်ဘူးနော်။ မလွယ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီလို ကာမဂုဏ်လေးနဲ့ မွေ့လျော်တော့ ပြော၊ ဤစိတ်ထားသည် ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လားလို့ မေးရင် အကုသိုလ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ အကုသိုလ်တွေက အပါယ်လေးဘုံ ရောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား၊ မရှိဘူးလားလို့ မေးရင် ရှိပါတယ်။ ဒကာတော် သိကြား အပျော်ကြီး ပျော်နေရင်းနဲ့ တစ်နေ့ နိမိတ်တွေ ညှိုးလာပြီ။ အဝတ်အစားတွေလည်း အားလုံး ညှိုးနွမ်းလာပြီ၊ လက်ကတည်းကလည်း ချွေးတွေက ယိုစီးလာပြီ။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မကြာမီ ခုနစ်ရက်ကာလအတွင်း စုတေပြီးတော့ ငရဲရောက်တော့မယ်ဆိုတာ မြင်ပြီး၊ ထိုအချိန်မှာ ဘုရားကို လာပြီးတော့ အားကိုးတကြီးနဲ့ ဝတ်တွားကန်တော့ပါတယ်။ ဘုရားကလည်း သူ့ရဲ့ ဣန္ဒြေတွေက မရင့်ကျက်သေးလို့ အဖူးမခံလိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လို့ ခုနစ်ရက်မြောက်သော၊ မမြောက်ခင် တစ်နေ့ ဆိုကြပါစို့၊ ဣန္ဒသာလဂူအတွင်းမှာ နောက်တစ်ဖန် သုံးရက်လောက်အကြာ ပဉ္စသီခနတ်သားကို ရှေ့သွားပြုပြီးတော့ ဘုရားရှင်ကို ဖူးမြော်ကန်တော့ ရောက်ရှိလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့၊ အချိန်စေ့လာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဘုရားရှင်လည်း &lt;b&gt;သက္ကပညသုတ္တန်&lt;/b&gt; ဒေသနာတော်ကို ဟောကြားပေးတော်မူပါတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ သောတာပန် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ထိုက်သွားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍သာ ထိုအချိန်အခါမှာ ဘုရားမရှိလို့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တော် မရရှိခဲ့ရင် ဒီဒကာတော် သိကြားသည် ဘယ်ရောက်မလဲ။ ငရဲရောက်မယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဒီမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခုကနေပြီးတော့ နတ်ပြည်လောက ရောက်အောင် ပင့်တင်ပေးလိုက်ပြီ။ ဒီကံလေးရဲ့ အရှိန်အဝါက ကုန်သွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကံမှာ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ခြံရံထားမှု မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းဥစ္စာနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပြီးတော့ ဒီသူတော်ကောင်းဥစ္စာလေးကို ဘုန်းကြီး သဘောပေါက်အောင် နည်းနည်း ဒီထက် ပြောပါမယ်။ သဒ္ဓါတရားဆိုတာကတော့ အထူးသဖြင့် ဒီအပိုင်းမှာကတော့ သမထပိုင်း၊ ဝိပဿနာပိုင်း နှစ်ပိုင်းလုံးနဲ့ ဆက်ဆံနေသော်လည်း ဝိပဿနာပိုင်းကို အထူး ရည်ညွှန်းထားပါတယ်နော်။ &lt;b&gt;သဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတာက ယုံကြည်ချက် စွမ်းအင်။ ဘာတွေကို ယုံကြည်လဲလို့ မေးတော့ သစ္စာလေးပါးအပေါ်မှာ ယုံကြည်မှုကို အဓိကထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;ဒုက္ခသစ္စာ&lt;/b&gt; ဧကန်မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;သမုဒယသစ္စာ&lt;/b&gt; ဧကန်မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;နိရောဓသစ္စာ&lt;/b&gt; ဧကန်မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;မဂ္ဂသစ္စာ&lt;/b&gt; ဧကန်မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်မှာ ယုံကြည်လဲ။ မိမိကိုယ်တိုင်က ဒုက္ခသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ ခန္ဓာငါးပါးတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိ၊ အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် စသည်ဖြင့် တစ်ဆယ့်တစ်မျိုးသော အချက်၊ ဥပါဒါနက္ခန္ဓာ ငါးပါးကို မိမိကိုယ်တိုင်ကပ်ဉာဏ်ဖြင့် ပိုင်းခြားပြီး ယူတတ်ပြီ၊ သိမ်းဆည်းတတ်ပြီ ဆိုရင် ဒီဒုက္ခသစ္စာတရားကို သိနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ဆက်စပ်ပြီးတော့ ယုံကြည်ချက်စွမ်းအင်သည် မိမိမှာ ခိုင်မြဲမလာဘူးလား။ ခိုင်မြဲလာပြီ။ &quot;ဒီဒုက္ခသစ္စာ ဖြစ်တဲ့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေဟာ ရှုမရပါဘူး&quot; လို့ သူများက ဘယ်လိုပဲ ပြောပေမဲ့လို့ မိမိကိုယ်တိုင်က ရှုရပြီဆိုရင် ယုံကြည်ချက်စွမ်းအင် ခိုင်မြဲမသွားဘူးလား။ ခိုင်မြဲသွားပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... အလားတူပဲ။ အတိတ်ဘဝ ထိုထိုက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ သမုဒယသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်၊ သင်္ခါရ ကံတွေကြောင့် ဒီဘဝမှာ ခန္ဓာငါးပါး ဒုက္ခသစ္စာတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပုံ၊ ဒီဘဝမှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်၊ သင်္ခါရကံ အမည်ရတဲ့ သမုဒယသစ္စာတရားတွေကြောင့် နောင်အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခသစ္စာတရား ထင်ရှားဖြစ်ပုံ၊ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်နေတဲ့ သဘောတွေကို အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ မိမိရဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ သိမ်းဆည်းနိုင်တယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ &quot;အကြောင်းတရားကြောင့် အကျိုးတရား ဖြစ်ပါတယ်&quot; ဆိုတဲ့ ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်သည် မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်မှာ ကိန်းဝပ်မလာဘူးလား။ ကိန်းဝပ်လာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သမုဒယသစ္စာကြောင့် ဒုက္ခသစ္စာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းသည် &quot;သမုဒယသစ္စာသည် ဒုက္ခသစ္စာကို ဖြစ်စေနိုင်သည့် အစွမ်းရှိတယ်&quot; ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်လည်း ခိုင်မြဲမလာဘူးလား။ ခိုင်မြဲနေပြီ။ အဲဒီယုံကြည်ချက်သည် &lt;b&gt;သဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ ဥစ္စာပဲနော်။ ဒီယုံကြည်ချက်က သတ္တဝါတစ်ဦးကို အပါယ်လေးဘုံကနေ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လောကီနှင့် လောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလောက်တင်လားဆိုတော့ မကသေးဘူး။ ဒီဒုက္ခသစ္စာတရား၊ သမုဒယသစ္စာတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် ပျက်စီးသွားခြင်းဖြင့် အနိစ္စခံနေရတဲ့ ဒုက္ခသဘော၊ မပျက်စီးဘဲ အနှစ်သာရ အခိုင်အမာ တည်နေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ အနတ္တသဘောတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ အဲဒီတော့ နည်းနည်း ရှေ့တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ဒီဒုက္ခသစ္စာတရား၊ သမုဒယသစ္စာတရား နှစ်ပါးတို့ရဲ့ ခဏမစဲ တဖွဲဖွဲချုပ်နေတဲ့ ခဏနိရောဓ၊ ခဏိကနိရောဓ၊ တဒင်္ဂနိရောဓလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လောကီနိရောဓသစ္စာကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိလိုက်လို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ လောကီနိရောဓသစ္စာတရား ကိန်းဝပ်ပြီလို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် သိနေတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အဖို့ &quot;ထိုသင်္ခါရတရားတို့သည် အနိစ္စတရား မှန်တယ်၊ ဒုက္ခတရား မှန်တယ်၊ မပျက်စီးဘဲ အနှစ်သာရ အခိုင်အမာ တည်နေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ အနတ္တတရားတွေသာ မှန်တယ်&quot; ဆိုတဲ့ ဒီယုံကြည်ချက်သည် ခိုင်မြဲမသွားဘူးလား။ ခိုင်မြဲသွားပြီ။ ဒီသဒ္ဓါလေးက သိပ်အဆင့်မြင့်သွားပြီ။ ကဲ... အဲဒီအဆင့်လောက်ပဲ ထားဦးတော့။ ဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လိုက်ရင်တော့ နိဗ္ဗာန်မြင်ပြီ။ နိဗ္ဗာန်ကိုသာ ကိုယ်တိုင် ဆင်ခြင်သွားရင်တော့ ဒီသာမန် သဒ္ဓါတရားထက် ပိုပြီးတော့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး သဒ္ဓါတရား ဖြစ်သွားပါပြီ။ ကဲ... အဲဒီအဆင့် မရောက်သေးဘူး ထားဦးတော့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခု ဘုန်းကြီး ပြောချင်တဲ့ အဆင့်လေးက ဝိပဿနာပိုင်းမှာ။ ဒီတော့ ဒီဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ သမုဒယသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ ထိုဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိရှိတယ်။ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီသစ္စာလေးပါးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ယုံကြည်ချက် &lt;b&gt;သဒ္ဓါ&lt;/b&gt; တရားစွမ်းအင်သည် ခိုင်မြဲပြီ။ ထိုသစ္စာလေးပါးကို သိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်နေတဲ့ &lt;b&gt;ဝီရိယ&lt;/b&gt; စွမ်းအားရော မရှိဘူးလား။ ရှိလာပြီ။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ။ ဝီရိယဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာလည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ရှိနေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သတိ&lt;/b&gt;... ဒုက္ခသစ္စာကို မမေ့ပျောက်ခြင်းသဘော။ မမေ့ပျောက်ဘူးဆိုတာက ဘာပြောတာလဲ။ ဒီဒုက္ခသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် သိမ်းဆည်းကြည့်ပါ၊ ဉာဏ်နဲ့ ပိုင်းခြားရှုကြည့်ပါ၊ ပြန်ပြီးတော့ အမှတ်ရတယ်၊ ပြန်ရှုလို့ ရတယ်။ မမေ့ပျောက်ဘူး။ မေ့သွားပြီ၊ ပျောက်သွားပြီဆိုရင် ဒါ သတိ ခေါ်မလား။ မခေါ်ဘူး။ မမေ့ပျောက်ဘူးဆိုရင် သတိဆိုတဲ့ ဥစ္စာ ပြည့်စုံပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သမာဓိ&lt;/b&gt;... ဒုက္ခသစ္စာတရားတွေကို ပြန်ပြန့်ရှုတဲ့ ဒုက္ခသစ္စာတရားအပေါ်၌ စိတ်က ကောင်းစွာ တည်နေတယ်။ သမုဒယသစ္စာတရားတွေကို ပြန်ရှုတော့ သမုဒယသစ္စာတရားအပေါ်၌ စိတ်ကောင်းစွာ တည်တယ်။ ထိုဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာတရား နှစ်ပါးတို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ပြန်ရှုတော့ ထိုအနိစ္စအခြင်းအရာ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ အနတ္တအခြင်းအရာမှာ စိတ်တွေ ကောင်းစွာ တည်တယ်။ ဒါ သမာဓိနော်။ သမာဓိဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ တစ်ခု ရပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒုက္ခသစ္စာကို ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် ဘာလဲ။ သမ္မာဒိဋ္ဌိ &lt;b&gt;ပညာ&lt;/b&gt;။ သမုဒယသစ္စာကို ထိုးထွင်းသိတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ပညာ။ ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာတရား နှစ်ပါးတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တအချက်တွေကို ထိုးထွင်းသိရှိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ပညာတဲ့။ ပေါင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ဘယ်နှစ်ခု ဖြစ်သွားလဲ။ ငါးခု။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ။ ပေါင်းလိုက်တော့ ဘယ်နှစ်ခုလဲ။ ငါးခု။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါက လောကီသူတော်ကောင်းဥစ္စာပါ။ အကယ်၍များ နိဗ္ဗာန်ကို မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ နိဗ္ဗာန်ကို မြင်နေတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ လောကုတ္တရာ အမည်ရနေတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာများ ကိန်းဝပ်မသွားဘူးလား။ ကိန်းဝပ်သွားပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျတော့ သဒ္ဓါက နိဗ္ဗာန်ကို... ဒီအရိယာမဂ်တရား၊ အရိယာဖိုလ်တရားတွေက အသင်္ခတ၊ အနိမိတ္တ နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံယူကြပါတယ်နော်။ အာရုံယူနေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုပြီးတော့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့နေရတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းအဖို့ နိဗ္ဗာန်တရားသည် ဧကန်စင်စစ် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ခိုင်မြဲမသွားဘူးလား။ ခိုင်မြဲသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုနိဗ္ဗာန်အာရုံကို ထိုးထွင်းသိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်နေတဲ့ ဝီရိယကို ထိုအချိန်အခါမှာ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ ဝီရိယဆိုတဲ့ ဥစ္စာလည်း ပြည့်စုံတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို အမှတ်ရနေတဲ့ သတိလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ နိဗ္ဗာန်အာရုံပေါ်မှာ ကောင်းစွာ တည်နေတဲ့ သမာဓိလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ သမာဓိဉာဏ် (ပညာ) လည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ ဘယ်နှစ်ခုလဲ။ ငါးခု။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာပဲ။ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါးပဲ။ ဒါက လောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဣန္ဒြေငါးပါးနှင့် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါး ရရှိရေးအတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘာလုပ်ရလဲ။ လောကီသဒ္ဓါ၊ လောကီသူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါးကို ပထမ ရရှိအောင် ကြိုးစားရပါတယ်။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ။ ဒီလောကီသူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါးကို &lt;b&gt;ဣန္ဒြေငါးပါး&lt;/b&gt; လို့လည်း ခေါ်တယ်၊ &lt;b&gt;ဗိုလ်ငါးပါး&lt;/b&gt; လို့လည်း ခေါ်တယ်။ ဣန္ဒြေဆိုတာက နိဗ္ဗာန်ကို သွားတဲ့အခါမှာ နိဗ္ဗာန်သွားရာ လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ထဲကို ဘေးသို့ တိမ်းစောင်းပြီး ကျမသွားအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလို့ ဒီလို ခေါ်တယ်။ &lt;b&gt;Controlling Faculty&lt;/b&gt; ဆိုပြီး သူတို့က ဘာသာပြန်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီး အင်္ဂလိပ်လို ပြောချင်လို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်လွယ်အောင် ဘာသာပြန်တဲ့ စကားလုံး ပြောတာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်လောက တစ်ခါ တစ်ဦးက လမ်းလျှောက်တယ်။ &quot;တပည့်တော် ဘုရား ဥပက္ခာဆိုတာ နားမလည်ဘူးတဲ့။ အင်္ဂလိပ်လို ဖတ်ကြည့်မှ နားလည်သွားတယ်&quot; တဲ့။ ဟာ... ဒုက္ခပဲ။ ဘယ်လိုများ ဖြစ်သလဲလို့ မေးကြည့်လိုက်ကြတဲ့ အခါကျတော့မှ ဥပက္ခာဆိုတဲ့ စကားလုံးကို &lt;b&gt;Equanimity&lt;/b&gt; လို့ ဘာသာပြန်လိုက်မှ တပည့်တော်က ရှင်းတယ်တဲ့။ သူက သူ့ရဲ့ အယူအဆနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက အင်္ဂလိပ်စာကို တစ်ဖက်သတ် လေ့လာထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တော့ အင်္ဂလိပ်လို စိတ်သန်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ။ ငါးခု။ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လဲ။ &quot;ဤလမ်းက သွားရတယ်&quot; အဲဒီ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ တိမ်းစောင်းပြီးတော့ ဘေးသို့ ကျမသွားအောင် မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် ဒီငါးခုကို ဘာလို့ ခေါ်လဲ။ ဣန္ဒြေငါးပါး။ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအား ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူတို့ကို ဗိုလ်ငါးပါးလို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ဣန္ဒြေငါးပါးနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး၊ ဒီဗိုလ်ငါးပါးဆိုတဲ့ စွမ်းအင်ကြီး ငါးခုလည်း မရှိဘူးဆိုရင် နတ်ပြည်ရောက်သွားတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ငရဲကို ပြန်လည်ရောက်နိုင်တဲ့ သဘော ရှိနေတယ်။ ဘာကို ပြောချင်တာလဲနော်။ &quot;နတ်ပြည်ကျမှတော့ အပျော်ကြီး ပျော်မယ်&quot; လို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ဘုန်းကြီးက ကြိုတင်သတိပေးတာပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ အဲဒီ နတ်ပြည်ရောက်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ခုနက ဣန္ဒြေတို့ဖြင့် စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားက မရှိဘူး။ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် မရှိတဲ့အတွက် ထိုနတ်ပြည်ကနေပြီးတော့ စုတေပြီးတော့ ဘယ်ရောက်ပြန်လဲ။ ခုနက ဒကာတော် သိကြား သောတာပန်သာ မဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ဘယ်ရောက်မလဲ။ ငရဲရောက်မယ်။ အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ သူက ငရဲရောက်သွားပြန်ပြီ။ အဲဒီ ငရဲရောက်သွားတာနဲ့ ခုနက ရာဇဂြိုဟ်သား၊ ခုနက ဇနပုဒ် မြို့စား၊ ရွာစား ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ထောင်အိမ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ စိတ်တူတယ်။ ဥပမာ ဥပမေယျက ညှိနှိုင်းရုံပဲ။ အဲဒီ ငရဲရောက်သွားပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;မနုဿေသု ဇနိန္ဒဿ၊ ဣဒံ တံ ဣဝိဝိက္ခရံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;တသ္မာ နိယျာနိ ဗျာဝဋော၊ သဗ္ဗကိစ္စကာနိ ပိဟိတွာ ကဏှကာလော။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;လူတွေက မင်းအိမ်ပြင်မှာ စုပြီးတော့ ခုနက ပြောကြပြီ။ ကဲ... တိုင်းပြည်ကို ရှင်ဘုရင်ကလည်း စီရင်စေပြီ။ &quot;ဘယ်သူတွေရဲ့ ဥစ္စာကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်က မတရား ယူသလဲ။ ကဲ... လာကြ&quot; ဆိုပြီးတော့ အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိမျက်နှာမှာ လာပြီးတော့ လူပေါင်း ထောင်ပေါင်းများစွာက ကြွေးကြော်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံနှင့် ဝိပတ္တိတရားတို့၏ အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&quot;ကျွန်တော်မျိုး၏ ဤမည်သော ဥစ္စာကို ဤသူက သိမ်းပိုက်ယူထားပါ၏၊ ကျွန်တော်မျိုး၏ &lt;b&gt;ဣဒံ&lt;/b&gt; ဤမည်သော ဥစ္စာကို &lt;b&gt;ကီတံ&lt;/b&gt; ဤသူက ယူငင်သိမ်းပိုက်၍ ထားပါ၏။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဤမည်သော ဥစ္စာကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ယူထားတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဤမည်သော ဥစ္စာကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်က မတရားသိမ်းပိုက်ထားပါတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ အထောင်မကသော ကြွေးကြော်သံတွေဟာ မင်းအင်ပြင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီလို ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ ဘာနဲ့တူသလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;တသ္မိံ&lt;/b&gt; ထိုနတ်ပြည်မှာ စုတေ၍သွားသော သတ္တဝါသည် &lt;b&gt;နိရယေ&lt;/b&gt; ငရဲ၌ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တိ&lt;/b&gt; ဖြစ်ခဲ့သည်ရှိသော် &lt;b&gt;အကုသလကမ္မံ&lt;/b&gt; အလွန်စုံလင်သော အကုသိုလ်ကံတို့သည် &lt;b&gt;သာဝ&lt;/b&gt; စည်းဝေးလာကြကုန်၍၊ လာရောက်ကြကုန်၍ ရဟန်းမင်းက လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ဖမ်းယူရာ အချိန်ကာလနှင့် တူသည် &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အလုံးစုံသော အကုသိုလ်ကံတွေနဲ့ တစ်ခါတည်း စုပြီးလာကြပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အကုသိုလ်ကံတို့ဟာ ဂတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ အချိန်ခါမှာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး၊ အခွင့်မရ ဖြစ်နေတယ်။ ခုလို ဂတိဝိပတ္တိဆိုတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အထက်က အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်အလမ်းသင့်တာနဲ့ အကုန်လုံး စုပျော်ပြီး ဝိုင်းပြီးအော်ကြပြီ။ ရှေ့စကားလေး ရှိပါတယ်၊ &quot;သူ့ကို ဝါးကူပြီး နှိပ်တယ်&quot; ဆိုတာမျိုးပေါ့နော်။ သတ္တဝါတစ်ယောက်များ ကံနိမ့်လာပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဝိုင်းပြီးတော့ နှိပ်စက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သိပ်မများဘူးလား၊ များတယ်။ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ထိုအချိန်အခါမှာ နည်းတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ၊ ဘာကြောင့်လဲလို့ ဆိုရင်တော့ ဒီလိုပဲ စိတ်ထားမကောင်းကြတာ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ကိုယ့်အကုသိုလ်ကံက ဒီလိုဖန်တီးပေးထားတာ။ ရေနစ်တဲ့သူကို ဝါးကူပြီး နှိပ်ရမယ့် ကံမျိုးကို မိမိက တစ်ချိန်က ထူထောင်ထားခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထူထောင်ထားခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;ဒီကောင်တွေက ငါ့ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတယ်၊ ဒီကောင်တွေက ငါ့ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတယ်&quot; ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လို စွပ်စွဲစေတာလဲဆိုရင် မိမိပြုထားတဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံက ဒီနေရာမှာ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်လာပြီ။ အခွင့်သင့်လာတဲ့အတွက် ရေနစ်တဲ့သူကို ဝါးကူပြီး နှိပ်သလို အကြောင်းပေါင်းများစွာ ကြွေးကြော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီ။ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ၊ ခုနက သုသာန်မှာ သွားပြီးတော့ သတ်ပြီးတဲ့အခါ စွန့်ပစ်ပြီးတော့ အကျဉ်းခြေချင်းတွေနဲ့ ချည်ထားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ငရဲ၌ အကုသိုလ်ကံများ ထပ်ဆင့်အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီအတိုင်းပဲတဲ့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါတစ်ဦးက ဘာဖြစ်လဲ၊ &lt;b&gt;ဧကေ&lt;/b&gt; တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ခုသောအကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကုန်လုံး အကျိုးပေးပြီး ပျက်စီး၍ သွားခဲ့သည်ရှိသော် ဘယ်ခံမလဲ၊ အကျိုးပေးပြီးသွားပြီ။ တစ်ခုသောအကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးပြီးလို့ ကုန်သွားပြီဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ၊ &lt;b&gt;အညတရဿ&lt;/b&gt; အခြားတစ်ပါးသော အကုသိုလ်ကံ၏ &lt;b&gt;ဝိပါကေန&lt;/b&gt; အကျိုးဝိပါတ်အားဖြင့် တဖန် ငရဲမှ မိမိဦးခေါင်းကို &lt;b&gt;အနုက္ခိပိတဝါ&lt;/b&gt; မကြွမြောက်နိုင်မူ၍ &lt;b&gt;သကလကပ္ပံ&lt;/b&gt; အလုံးစုံသော တစ်ကမ္ဘာကာလပတ်လုံး မိရာမိကြောင်း၌ ပစ္စကာလော နေရတဲ့ အချိန်အခါကာလနှင့် သဒ္ဒိတူညီသည် &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; ဖြစ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက သတ္တဝါ ရာဇဝတ်သားကို သတ်ပြီးတော့ သုသာန်မှာ သွားပြီးတော့ မထနိုင်အောင် ချည်ပြီး စွန့်ပစ်ထားတယ်။ သံခြေချင်းမရှိဘူးဆိုရင်လည်း ဒီအလောင်းက ထပ်ပြေးနိုင်တဲ့ သဘောရှိသလား၊ မရှိပါဘူး။ သို့သော်လည်း သေချာသထက် သေချာအောင် သံခြေချင်းတွေကို ချည်ပြီး ထားလိုက်တယ်။ ဒါက ဘာပြောချင်တာလဲလို့ မေးတော့ မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံတစ်ခုကြောင့် ငရဲရောက်သွားပြီ သတ္တဝါတစ်ဦး၊ ရောက်သွားပြီဆိုလို့ရှိရင် ဖြေထားသလို ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ငရဲမှာ မလွတ်အောင် အကုသိုလ်ကံတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွင်းဆက်အနေနဲ့ ထပ်ထပ်ပြီး အကျိုးပေးကြတယ်။ ငရဲမှာ ဒီဦးခေါင်းကြွဖို့ရန်အတွက် ဘာဖြစ်လဲ၊ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဘယ်လောက်ထိ မစွမ်းနိုင်လဲလို့ မေးရင် ဒီကမ္ဘာတည်နေသရွေ့လည်း မစွမ်းနိုင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေတယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အဝီစိငရဲရှိ သတ္တဝါများ၏ အရေအတွက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လောက်ထိ ဖြစ်စေသလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ &lt;b&gt;ကထိတကမ္မံ ကတွာ ဧကကပ္ပမ္ပိ ပစ္စန္တေ သတ္တေ နေဝါ ဧကော န ဒွေ န သတံ န သဟဿံ ပစ္စန္တေ သတ္တေ ဂဏနပထံ ဝီတိဝတ္တာ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧကကပ္ပမ္ပိ&lt;/b&gt; တစ်ကမ္ဘာလုံး တည်စေနိုင်တဲ့ အကုသိုလ်ကံကို &lt;b&gt;ကတွာ&lt;/b&gt; လွန်ကျူးမိခြင်းကြောင့် &lt;b&gt;ဧကကပ္ပံ&lt;/b&gt; တစ်ကမ္ဘာကာလပတ်လုံး &lt;b&gt;နိရယေ&lt;/b&gt; ငရဲ၌ &lt;b&gt;ပစ္စန္တေ&lt;/b&gt; ကျက်၍နေရသော၊ ခံ၍နေရသော သတ္တဝါတို့သည် &lt;b&gt;နေဝါ ဧကော&lt;/b&gt; တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်၊ နှစ်ယောက်လည်း မဟုတ်၊ တစ်ရာလည်း မကပါ၊ &lt;b&gt;န သဟဿံ&lt;/b&gt; တစ်ထောင်လည်း မကပါ။ တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ရာလည်း မကဘူး၊ တစ်ထောင်လည်း မကဘူး။ ဤကဲ့သို့ &lt;b&gt;ပစ္စန္တေ သတ္တေ&lt;/b&gt; ငရဲ၌ ကျက်၍ခံ၍နေရတဲ့ သတ္တဝါတို့သည် &lt;b&gt;ဂဏနပထံ&lt;/b&gt; ရေတွက်ခြင်း ဂဏန်းသင်္ချာ အပိုင်းအခြား လမ်းကြောင်းကို &lt;b&gt;ဝီတိဝတ္တာ&lt;/b&gt; ကျော်လွှားလွန်မြောက်၍ နေကြပါကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုခံနေရတဲ့ သတ္တဝါတွေ ငရဲမှာ ဘယ်လောက်များသလဲလို့ မေးရင်တော့ &lt;b&gt;ဂဏနပထံ ဝီတိဝတ္တာ&lt;/b&gt;၊ ဘယ်နှစ်ယောက်ပါလို့ ရေတွက်မယ်ဆိုရင် ရေတွက်တဲ့ သင်္ချာဂဏန်းကို ကျော်လွှားလွန်မြောက်သွားတယ်။ သင်္ချာနဲ့ ရေတွက်ပြပါဆိုရင် ရေတွက်လို့ မနိုင်ဘူးတဲ့။ ဒီပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ချိန်က မိလိန္ဒမင်းကြီး လက်ထက်က မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်နော်။ &quot;အရှင်ဘုရား၊ အဝီစိငရဲမှာ ခံနေရတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ ဝါးကျည်တောက်ထဲမှာ မုန်ညင်းစေ့တွေ ထည့်ထားသလို ပြည့်ကျပ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် သတ္တဝါတွေ သေလို့ရှိရင် ဒီအဝီစိငရဲကို သွားမယ်ဆိုရင် ဟိုမှာ နေရာရှိပါဦးမလား&quot; လို့ မေးကြည့်တယ်။ ဘယ်လို သဘောပေါက်ကြပါလဲ။ ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးက ဖြေတယ်၊ &quot;ဒကာကြီး၊ ဒီသစ်သားတိုင်ကို ကြည့်စမ်းပါတဲ့။ အဲဒီတိုင်ဟာ အကုန်လုံး အသားတွေနဲ့ သစ်သားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်မနေဘူးလား&quot;။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပတ္တိတရားနှင့် အကုသိုလ်ကံ၏ ပေါင်းစပ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုနက သမ္ပတ္တိလေးပါး ချွတ်ယွင်းပျက်စီးပြီးတော့ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ သတ္တဝါတွေကို အပါယ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတဲ့ လမ်းဟာ အင်မတန် ခက်ခဲတယ်လို့ ဒီအကြောင်းကို ဘုရားက ဟောနေတာပေါ့နော်။ ဝိပတ္တိ၊ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်မသင့်တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေသည် ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့သာ သွားပြီး ပြည့်စုံပါစေ၊ သို့မဟုတ် ဝိပတ္တိတရား တစ်ခုခုနဲ့သာ ပြည့်စုံပါစေ၊ ထိုအချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်လာတဲ့အတွက် ထိုဝိပတ္တိတရားကို အစွဲပြုပြီး မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေသည် ထိုသတ္တဝါကို အပါယ်သံသရာမှ ခေါင်းမထောင်နိုင်အောင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်ဆင့်ပြီး အကျိုးပေးနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ခုသောကံက အကျိုးပေးလိုက်လို့ စွမ်းအင်လေး ကုန်သွားရင် နောက်အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက ဆက်ပြီး အကျိုးပေးပြန်တယ်။ နောက်အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးလို့ အခွင့်လေးသင့်လို့ အကျိုးကုန်သွားပြီ၊ သူ့ရဲ့စွမ်းအင်ကုန်သွားရင် နောက်အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက ထပ်ဆင့်ပြီး လာပြန်တယ်။ တစ်ယောက်ပြုခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေ ဘယ်လောက်များတယ်ဆိုတာကတော့ ဘယ်သတ္တဝါမှ အတိအကျ မပြောနိုင်ပါဘူးနော်။ မျက်စိတစ်မှိတ် လက်တစ်ဖျစ်အတွင်းမှာ အကြိမ်ကုဋေတစ်သိန်းမက ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဒီစိတ်အစဉ်တွေဟာ ကံဆိုတဲ့ စွမ်းအင်တွေ များစွာပါတဲ့ စိတ္တုပ္ပါဒ်များ ရှိပါတယ်။ အဲဒီစိတ်တွေထဲမှာ စွမ်းအင်ပြည့်ဝခဲ့ရင်၊ စေတနာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုက ထက်မြက်စူးရှခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘဝတစ်ခုမှာ ပဋိသန္ဓေဆိုတဲ့ အကျိုးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား အဲဒီကံတိုင်းမှာ ရှိတယ်၊ စိတ်လက္ခဏာတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ကံတိုင်းမှာ တည်ရှိနေပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘဝတစ်လျှောက်မှာပေါ့လေ၊ ကမ္ဘာသိန်းနဲ့ချီပြီး သက်တမ်းရှိတဲ့ ကာလပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုလို နှစ်ပေါင်းနဲ့ သို့မဟုတ် ဆယ်နဲ့ချီပြီးတော့ သက်တမ်းရှိနေတဲ့ ကာလမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သတ္တဝါတစ်ဦးတစ်ယောက် ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံများသလို အကုသိုလ်ကံလည်း မများနိုင်ဘူးလား၊ များနိုင်တယ်။ ထိုအကုသိုလ်ကံတွေက ဘဝပေါင်းများစွာ သံသရာကြီးမှာ စုပေါင်းထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တစ်ချိန် ဝိပတ္တိတရားတစ်ခုနဲ့ သွားကြုံကြိုက်တော့ ငရဲရောက်သွားပြီ၊ အပါယ်လေးဘုံ ရောက်သွားပြီဆိုရင် ထိုဘုံတွေကနေပြီးတော့ ထိုသတ္တဝါကို မလွတ်အောင် ခေါင်းထောင်လို့ မရအောင် စုပြုံပြီးတော့ အကျိုးပေးတတ်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အကျိုးပေးတတ်တဲ့ သဘောရှိခြင်းကြောင့် ထိုသူတို့သည် ဘာလုပ်ရသလဲ၊ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝတွေမှာ ကြိုးစားအားထုတ်ထားဖို့ လိုတယ်။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးငါးခုနှင့် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ အကယ်၍ ဒီသဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးတွေဟာ လောကုတ္တရာ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ အဆင့်အထိ ကူးခတ်သွားခဲ့ရင်တော့ ထိုသတ္တဝါတွေသည် အပါယ်သံသရာ ဘေးကြီးမှာ ကင်းလွတ် ကျွတ်လွတ်သွားပြီလို့ မှတ်ရမယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်ကံနှင့် ဂတိဝိပတ္တိ အဟန့်အတား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ နောက် ကံလေးမျိုး မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီး ဟောပြတယ်။ အဲဒီကံတွေက ဘယ်လိုဟာတွေလဲလို့ မေးတော့ ခုက မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေအကြောင်း ပြောနေတာနော်။ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေသည် သမ္ပတ္တိလေးပါးကို အစွဲပြုပြီး အကျိုးပေးခွင့် မရပေမဲ့ ဝိပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ကြုံတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးဖို့ရာ အခွင့်ရတယ်။ ခုဒီနေရာမှာ ဘုရားရှင်က တစ်ခါ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ လေးမျိုး ဆက်ဟောပြန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ကောင်းစွာဆောက်တည်ပြီး ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒါနကတော့ အဲဒီသီလကျင့်စဉ်ထဲမှာ အကျိုးဝင်ပါတယ်နော်။ ပြီးတော့ ဒီသီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာခေါ်တဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ဆောက်တည်ထားတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ ရှိကြတယ်။ အဲဒီကုသိုလ်ကံတွေဟာ ဂတိဝိပတ္တိ အစရှိတဲ့ ဝိပတ္တိလေးပါးနဲ့ သွားပြီး ပေါင်းဆုံမိခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးဖို့ရာ အခွင့်မသင့် ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကုသိုလ်ကံတွေက သမ္ပတ္တိစက်လေးပါး၊ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးကို အမှီရမှ သူက အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်တဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာက ဘယ်လိုဖွင့်ထားတယ်လို့ မေးရင် &quot;ဒီလူ့လောကမှာ တချို့တချို့ သတ္တဝါတွေမှာ &lt;b&gt;ဣဓေကစ္စဿ ဗဟူနိ ကလျာဏကမ္မာနိ ဟောန္တိ&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;ဣဓ&lt;/b&gt; ဤလောက၌ &lt;b&gt;ဧကစ္စဿ&lt;/b&gt; အချို့သော သတ္တဝါအား &lt;b&gt;ဗဟူနိ&lt;/b&gt; များပြားလှစွာကုန်သော &lt;b&gt;ကလျာဏကမ္မာနိ&lt;/b&gt; ကောင်းမွန်သော ကုသိုလ်ကံတို့သည် &lt;b&gt;ဟောန္တိ&lt;/b&gt; ထင်ရှားရှိ၍ နေကြလေကုန်၏&quot;။ အကျိုးမပေးသေးတဲ့ ကံတွေ ထင်ရှားရှိတယ်လို့ ပြောလိုတာပါနော်။ နောင်သံသရာ အဆက်ဆက်ကပဲဖြစ်စေ၊ ဒီဘဝမှာပဲဖြစ်စေ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက တော်တော်များများ ရှိနေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တာနိ ဂတိသမ္ပတ္တိယံ ဌိတဿ အာဝိဘဝန္တိ&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;တာနိ&lt;/b&gt; ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် &lt;b&gt;ဂတိသမ္ပတ္တိယံ&lt;/b&gt; ဂတိသမ္ပတ္တိ၌ &lt;b&gt;ဌိတဿ&lt;/b&gt; တည်နေတဲ့ သတ္တဝါအား &lt;b&gt;အာဝိဘဝန္တိ&lt;/b&gt; အကျိုးပေးမှု ပေးနေရ၏။ ဂတိသမ္ပတ္တိက ဘာပြောတာလဲ၊ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်နော်။ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်ခေါ်တဲ့ ဂတိသမ္ပတ္တိမှာ တည်ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ ဘာဖြစ်လဲ၊ &lt;b&gt;သော ပန ဧကေန ပါပေန ဂတိဝိပတ္တိယံ နိရယေ ဝါ အသုရကာယေ ဝါ နိဗ္ဗတ္တော&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သော ပန&lt;/b&gt; ထိုသတ္တဝါသည်ကား &lt;b&gt;ဧကေန ပါပေန&lt;/b&gt; တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် &lt;b&gt;ဂတိဝိပတ္တိယံ&lt;/b&gt; ဂတိဝိပတ္တိဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ &lt;b&gt;နိရယေ ဝါ&lt;/b&gt; ငရဲ၌သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အသုရကာယေ ဝါ&lt;/b&gt; အသုရကာယ်အပေါင်း၌သော်လည်းကောင်း &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တော&lt;/b&gt; ဖြစ်၍ နေရပြန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက တော်တော်ခပ်များများ ရှိနေတာတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ အဲဒီကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရာ မရင့်ကျက်ဘဲ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးဖို့ရာ ရင့်ကျက်တဲ့အတွက် သေခါနီးကာလမှာ ထိုမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တွေ ထင်လာပြီးတော့ ထိုသတ္တဝါတွေ ငရဲ သို့မဟုတ် အသုရကာယ်ဘုံမှာ သွားပြီးတော့ ဖြစ်ရပြီ။ ငရဲမှာဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်၊ အသုရကာယ်ဘုံမှာ သွားပြီး ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်၊ တိရစ္ဆာန် ပြိတ္တာဘုံမှာ သွားပြီး ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်။ ဆိုကြပါစို့ အပါယ်လေးဘုံ ရောက်သွားပြီ။ အဲဒီလို ဂတိဝိပတ္တိမှာ ရောက်သွားတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်လဲ၊ &lt;b&gt;တတ္ထဿ ကုသလံ ဝိပါကံ ဒါတုံ န ဟောတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;တတ္ထ&lt;/b&gt; ထိုကဲ့သို့သော နေရာဌာနမျိုး၌ &lt;b&gt;ကုသလံ&lt;/b&gt; ကုသိုလ်တရားသည် &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt; အကျိုးကို &lt;b&gt;ဒါတုံ&lt;/b&gt; ပေးခြင်းငှာ &lt;b&gt;န ဟောတိ&lt;/b&gt; မစွမ်းနိုင်ပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်ပြန်တယ်နော်။ &lt;b&gt;ဧကံ အကုသလမေဝ သက္ကောတိ&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;ဧကန္တေန&lt;/b&gt; တကယ်စင်စစ်အားဖြင့် &lt;b&gt;အကုသလမေဝ&lt;/b&gt; အကုသိုလ်ကံကသာလျှင် &lt;b&gt;သက္ကောတိ&lt;/b&gt; အကျိုးပေးခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်၏။ တကယ်စင်စစ် ပြောကြဆိုရင်တော့ အကုသိုလ်ကံကပဲ အကျိုးပေးဖို့ရန် စွမ်းနိုင်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဂတိဝိပတ္တိခေါ်တဲ့ တရားက ကုသိုလ်ကံတွေကို အကျိုးမပေးအောင် တားမြစ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို စွမ်းအားရှိပုံကို ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်သည် ဘာဖြစ်လဲ၊ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ တထာ&lt;/b&gt;၊ ဤသို့လျှင် တထာအမည်ရတော်မူသော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် &lt;b&gt;ပဇာနာတိ&lt;/b&gt; ကွဲကွဲပြားပြား သိတော်မူ၏။ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားက ဒီအကြောင်းတွေ သိထားတယ်။ ဒီတော့ သတ္တဝါတစ်ယောက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ပြုထားတာက တော်တော်ခပ်များများ ရှိတယ်။ အဲဒီကုသိုလ်ကံတွေထဲက မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးဖို့ရာ အခွင့်ရလာပြီ။ နည်းနည်းလေး ဗဟုသုတ နားလည်အောင် ပြောပါမယ်နော်။ ဘုန်းကြီးတို့ နွားခြံထဲမှာ နွားတွေကို ထည့်ထားတယ်၊ အပြည့်ပဲ ထည့်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ မနက် မိုးလင်းတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ခြံတံခါးဝကို ဆွဲပြီး ဖွင့်လိုက်ပြီဆိုရင် ဘယ်နွား အရင်ထွက်သလဲ။ ဟမ်... ဟမ်...&lt;br&gt;
thought&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အယူအဆနှင့် ကံ၏အကျိုးပေးပုံစံများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒါ ဒီနေရာမှာ အယူအဆအဆင့်တွေနော်၊ နှစ်ခုလုံးတော့ သူ့ဟာနဲ့သူ မှန်နေလို့ ဘုန်းကြီးက ဒါလေးမေးတာပါ။ တံခါးဝနဲ့ အနီးဆုံးနွားက အရင်ထွက်မယ်၊ ဒါကလည်း မှန်နေသလောက်တောင် မှန်တယ်။ နောက်တစ်ခုက အကောင်မောင်းသန်နေတဲ့ နွား၊ နွားသိုးကြီးတစ်ကောင် ရှိတယ်။ တခြားနွားတွေကို တိုးခွေ့ပြီးတော့ သူကလည်း ခေါင်းထွက်မလာနိုင်ဘူးလား။ ထွက်လာနိုင်သည်။ ဆိုတော့ နှစ်ခုလုံး မှန်နေတယ်။ နော် အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ဦးဇင်းတို့ ဒီနေရာမှာ ဘုန်းကြီး ခဏခဏတော့ ဟောဖူးပါတယ်။ နာဂပုရထက်မှာပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပုဏ္ဏားမဟောင်း ဘိက္ခုနီမ၏ ဖြစ်ရပ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီပိတာစာမ (ပဋာစာရာ) တစ်ဦး၊ အာပါဠိ (ဥပ္ပလဝဏ္ဏ) ဘိက္ခုနီမကို ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူက ဖုဿဘုရားရှင် သာသနာတော်မှာ ဘိက္ခုနီမဘဝနဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းလောက် သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တတ်သမျှ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်တွေက အပါယ်ဘေးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ၊ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အထိတော့ မပြည့်ဝသေးဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆိုလိုတာကတော့ သူက ဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့၊ သမုဒယသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်၊ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် အဆင့်အထိ စံချိန်မီ မရောက်ခဲ့ဘူး။ စံချိန်မီ မရောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သီလကတော့ ဖြူစင်ပါတယ်။ သမာဓိပိုင်းနဲ့ ပညာစကားမှာကတော့ သိပ္ပံအောင်မြင်မှုကြီးဖြစ်တဲ့ မဂ်နဲ့ ဖိုလ် မရှိခဲ့ဘူး။ မရှိတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တစ်နေ့ ဘာဖြစ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ဒီသာသနာတော်မှာ ဒီလောက်သီလကျင့်စဉ်တွေကို ဖြည့်ကျင့်နေတယ်ဆိုရင် နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းဆိုတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် နည်းသေးလား။ မနည်းပါဘူးနော်။ မနည်းပေမဲ့လို့ သူက ခိုင်ခဲတဲ့ လောကုတ္တရာအဆင့် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာအဆင့်လည်း မရခဲ့ဘူး။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာအဆင့်လည်း မရောက်ခဲ့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရောက်ခဲ့တော့ တစ်နေ့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ဖုဿဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်တော်မူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သက်တော်ရှည်ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ ဓမ္မတာအတိုင်း ဘာဖြစ်သလဲ။ ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူတဲ့ အချိန်အခါမှာ တေဇောဓာတ် လောင်ကျွမ်းပြီးတဲ့အခါမှာ ဓာတ်တော်မြတ်တွေ စိပ်စိပ်မွှားမွှား မကွဲပြားဘဲ ရွှေတုန်းရွှေခဲကြီးကဲ့သို့ အတုံးအခဲ တစ်လုံးတည်း တစ်ခဲတည်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒီရွှေတုန်းရွှေခဲကြီးကို စေတီတော်ကြီး တည်ထားပြီးတော့ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီစေတီတော်ကို ဒီဘိက္ခုနီမလေးက သွားရောက်ပြီး ဖူးမြော်ကန်တော့ကြတယ်။ ဒီမှာ ရှေ့ဘက်ကပေါ့လေ ပါသွားတဲ့ ဘိက္ခုနီမကြီးတစ်ပါးက အမှတ်တမဲ့ ချောင်းဟန့်လိုက်တယ်။ ဟန့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပါးစပ်ထဲက ချွဲခဲတံတွေးတွေက စေတီတော်ရင်ပြင်မှာ ပုံပြီး ကျသွားတယ်။ မသိလိုက်ဘူး။ မသိလိုက်တာ ထိုထေရီမကြီးက ရဟန္တာထေရီမကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ မသိဘဲ အဲ့ဒီလို ရိုးသားစွာနဲ့ပဲ သူကလည်း ရှေ့ခရီးဆက်သွားခြင်း ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ သိသာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီချွဲခဲတံတွေးတွေကို သူ အားလုံး သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးမှ ရှေ့ဆက်သွားမယ့် သူတော်ကောင်း ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးပေးမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ချင်လို့ ဘာဖြစ်လာသလဲ။ ဘိက္ခုနီမလေးက၊ ခုနက ပဋာစာရာ အလောင်းဖြစ်တဲ့ ဘိက္ခုနီမလေးက နောက်က လိုက်လာတယ်။ စေတီရင်ပြင်ပေါ်မှာ ဒီချွဲခဲတံတွေးတွေ အစုလိုက်အပုံလိုက် တွေ့တော့ သူက ဘာပြောသလဲ။ &quot;ဘယ်က ပိတ္တာမကများ ဒီနေရာမှာ လာပြီးတော့ ဒီလို တံတွေးထွေးသွားရသလဲ&quot;။ မစင်ကို ကိုင်ပြီးတော့ သူတစ်ပါး ပေါက်ဖို့ရာ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ကြိုးစားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဟိုဘိက္ခုနီမကြီးက သူပြောတဲ့အတိုင်း ပိတ္တာမ ဖြစ်သွားတာလား။ မဖြစ်ပါဘူး။ ဘယ်သူဖြစ်လဲ။ သူပဲ ဖြစ်တယ်၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းလောက် သူ ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ ပါရမီကုသိုလ်ကံတွေက များစွာလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကံတွေဟာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး။ သေခါနီးကာလမှာ ခုနက ခြံဝယ်ကပ်နေတဲ့ နွားသိုးကနေပြီးတော့ ကျန်တဲ့နွားတွေကို နိုင်ထက်ကလူပြုပြီးတော့ အတင်းတိုးဝှေ့ပြီး ထွက်လာသလို၊ ဒီကနေ့ စုတိကာလကျတော့ ဒီဘိက္ခုနီမကြီးကို &quot;ပိတ္တာမ&quot; လို့ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံက အရှိန်အဝါကောင်းပြီး အပြင်ထွက်လာပြီ။ ခေါင်းဦးအစ အကျိုးပေးလိုက်တာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကျိုးပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ငရဲရောက်တယ်။ ငရဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ သောင်းပေါင်းများစွာ ခံနေရတော့ သူဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဘိက္ခုနီဘဝက သီလဦးဆောင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက သူ့ကို အကျိုးပေးဖို့အတွက် အခါခွင့် သင့်သေးလား။ မသင့်တော့ဘူး။ ဂတိဝိပတ္တိတွေ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လောသကတိဿ မထေရ်၏ အတိတ်ဇာတ်လမ်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အလားတူပဲ နောက်ထပ် ပုံစံလေးတစ်ခု ကြည့်ဦးပေါ့။ ဦးဇင်းတို့ လောသကတိဿ ရဟန်းတော်က ဘုရားရှင် လက်ထက်တော်ကပါပဲ။ ဒီလောသကတိဿကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ကဿပဘုရားရှင် လက်ထက်မှာ ဘိက္ခုသီလကျင့်စဉ်ကို အနှစ်နှစ်သောင်း ပတ်လုံး ဆိုကြပါစို့နော်၊ ရဟန်းသီလတွေကို ဖြည့်ကျင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်း တစ်ဦးပါပဲ။ တရားဘာဝနာတွေလည်း တတ်သလောက် အားထုတ်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အာဝါသမစ္ဆရိယခေါ်တဲ့ ကိုယ့်နေရာ လိုလားတဲ့စိတ်၊ ကိုယ့်ဒါယကာကို သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ကြည်ညိုနေတာကို အလိုမရှိတဲ့ မစ္ဆရိယစိတ်ထား၊ ဝဏ္ဏမစ္ဆရိယ၊ ကုလမစ္ဆရိယ စိတ်ထားပဲ။ ဒီစိတ်ထားလေးက သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ တစ်နေ့မှာ ရဟန္တာမထေရ်မြတ် တစ်ပါး၊ ရဟန္တာမထေရ်မြတ် တစ်ပါးကလည်း ဘုန်းကြီး ခန့်မှန်းကြည့်ရတာကတော့ ဥပေက္ခာပါရမီကို များများ ဖြည့်ကျင့်နေတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ ခေါင်းမွေးတွေကလည်း ရှည်နေတယ်၊ သင်္ကန်းကလည်း သိပ်ပြီးတော့ ညစ်ပတ်နေတယ်၊ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ့အိန္ဒြေသိက္ခာနဲ့သူ ရွာထဲကို ဆွမ်းခံကြွလာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကြွလာတော့ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ကျောင်းဒါယကာက ဒီကိုယ်တော်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သိပ်ကြည်ညိုသွားတယ်။ ကြည်ညိုလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဘာကိုကြည့်ပြီး ကြည်ညိုသလဲလို့ မေးရင် ဒီကိုယ်တော်ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကြည်ညိုတာပါ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို သိလို့၊ ဒါယကာက ထိုးထွင်းသိလို့ ကြည်ညိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ ဒီကျောင်းဒကာက ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီကိုယ်တော်ကို အိမ်ပင့်ပြီးတော့ ဆွမ်းတွေကပ်၊ ကျကျနန ရိုရိုသေသေနဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ ပြုစုလုပ်ကျွေးပြီး ကျောင်း၊ သူ့ဆောက်လုပ်ထားပေးတဲ့ ကျောင်းကို ပင့်သွားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပင့်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကိုယ်တော်ကို ကျောင်းမှာ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်လည်း ရှိနေပါတယ်။ သူ ကိုးကွယ်နေတဲ့ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်က ခုနက လောသကတိဿ မထေရ်ရဲ့ အလောင်းပဲ။ အဲ့ဒီကိုယ်တော်ကိုလည်း သေသေချာချာ အပ်နှင်းပြီးတော့ မှာသွားတယ်။ &quot;နက်ဖြန် ဆွမ်းစားကြွပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကိုယ်တော်ကိုပါ ပင့်ပြီးတော့ ကြွပါ&quot; ဆိုတဲ့အကြောင်း လျှောက်ထားသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်က မကြည်ညို ဖြစ်နေပြီ ဒီတစ်ခါနော်။ &quot;ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေတာ ငါ့ကိုတော့ ဒီလောက်တောင် မကြည်ညိုဘူး၊ ဒီကိုယ်တော်ကျတော့ အခုမှ ခဏတွေ့ရတယ်၊ တော်တော် ကြည်ညိုနေပါလား&quot; ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ မချမ်းမသာ ဖြစ်နေတယ်။ မချမ်းမသာ ဖြစ်တော့ ဘာလုပ်သလဲ။ နောက်နေ့နံနက် ခပ်စောစောပေါ့၊ တံခါးကို လက်သည်းလေးနဲ့ ဖြည်းဖြည်းလေး သွားခေါက်ပြီးတော့ သူတစ်ပါးတည်း ကျောင်းဒကာအိမ် ကြွသွားတယ်။ ကြွသွားပြီးတဲ့ အချိန် ကျောင်းဒကာအိမ် ရောက်တော့ ကျောင်းဒကာကလည်း လူသားပါ၊ သိပ်မြတ်တဲ့ သူတော်စင် မဟုတ်သေးပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်တော်အကြောင်း ကိုယ် နည်းနည်း နားလည်နေရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်တော်ကိုပဲ ကိုယ်အရင် ဆွမ်းတွေကပ်၊ ကပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;အရှင်ဘုရား၊ အာဂန္တုကိုယ်တော်ကော မပါဘူးလား&quot;။ &quot;အော် ဒကာကြီး၊ ကိုယ်တော်ကလည်း အိပ်ကြီးလိုက်တာ၊ ခေါင်းလောင်း ခေါက်ထားတာတောင်မှ မနိုးဘူး၊ အိပ်စက်နေတာပေါ့လေ&quot;။ သူက ဒီပုံစံနဲ့ စကားပြောတယ်။ အဲ့ဒီလို စကားပြောလိုက်တော့ ကျောင်းဒကာကလည်း လူပါးဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကို ဆွမ်းတွေ ကပ်လိုက်ပါတယ်။ ကပ်ပြီးတော့ သပိတ်ကို စင်အောင်ဆေးပြီးတော့ သပိတ်ထဲ ဆွမ်းတွေ၊ အလွန်မွန်မြတ်တဲ့ ဆွမ်းတွေ အပြည့် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ &quot;အရှင်ဘုရား၊ အာဂန္တုကိုယ်တော်ကို ကပ်လိုက်ပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ သူနဲ့ တစ်ဆင့် ပေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြန်ကြွလာတဲ့လမ်းမှာ ဒီဆွမ်းတွေကို သူက ဘာလုပ်သလဲ။ လမ်းခုလတ် တစ်နေရာရောက်တော့ သပိတ်ဖွင့်ပြီးတော့ &quot;ဒီလောက် မွန်မြတ်တဲ့ ဆွမ်းတွေ၊ ဒီတစ်ခါ လွှတ်လိုက်ရင် ဒီလောက် မွန်မြတ်တဲ့ ဆွမ်းစားနေရတဲ့ ဒီကိုယ်တော် ဒီကျောင်းက ဘယ်တော့မှ ထွက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး&quot;။ အဲ့ဒါနဲ့ မီးခဲပုံကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ ဒီဆွမ်းတွေ အကုန်လုံး သွန်ပစ်လိုက်တယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဒီရဟန္တာမထေရ်မြတ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်အစဉ်က &quot;ငါ့ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ဒီတစ်ပါးတော့ မပျက်စီးပါစေနဲ့&quot; ဆိုပြီးတော့ ကောင်းကင်ကနေ ဈာန်ပျံခြင်းဖြင့် ကြွသွားတော်မူပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂတိဝိပတ္တိနှင့် ဒုက္ခ၏ အနိဋ္ဌာရုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါ မြင်လိုက်တော့မှ အင်မတန် ထိတ်လန့်သွားတယ်၊ စိတ်တွေ သိပ်ပူပန်သွားတယ်။ အနှစ်နှစ်သောင်းလောက် ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ ရဟန်းသီလကို ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့ သီလကျင့်စဉ်တွေက သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိသလောက် ဖြစ်သွားတယ်။ စုတိကာလမှာ ဒီမကောင်းမှု အကုသိုလ် ပူပန်မှုကြီးက သူ့ကို လာပြီး ဝင်ရောက်နှိပ်စက်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံ ဆိုလို့ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီအကုသိုလ်ကံလေးတစ်ခု၊ ရဟန္တာမထေရ်တို့ရဲ့ လာဘ်လာဘကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်ကံပဲတဲ့။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဒါ အဒိန္နာဒါနကံထဲမှာ အကျုံးဝင်သွားတယ် ဆိုကြပါစို့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ လာဘ်လာဘကို အန္တရာယ်ပြုမိတဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံလေးက အကျိုးပေးလိုက်တာ ငရဲရောက်တယ်။ ငရဲရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ ရဟန်းဘဝမှာ သူ ဖြည့်ကျင့်ထားတဲ့၊ အနှစ်နှစ်သောင်းတိုင်တိုင် ဖြည့်ကျင့်နေတဲ့ ဒီသီလကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက၊ သို့မဟုတ် သီလကုသိုလ်ကံ ဦးဆောင်နေတဲ့ တခြားတခြား ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက သူ့ကို အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူးလားလို့ မေးခဲ့တယ်။ ငရဲမှာတော့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီသီလကုသိုလ်ကံ စေတနာဦးဆောင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက ဂတိသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ သုဂတိဘဝကျမှသာ အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ငရဲဆိုတာ ဂတိသမ္ပတ္တိ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်တဲ့ အခါကျတော့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေဟာ များပြားနေပေမဲ့လို့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒကာကြီးတွေနော်၊ ဒီဂတိသမ္ပတ္တိလေးနဲ့ ပြည့်စုံစေနိုင်တဲ့ စိတ်ချရတဲ့ တရားလေးတစ်ခုတော့ ကြိုးစားထားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ အပေါ့တန်တော့ မနေစေချင်ဘူးလို့ ဘုန်းကြီးကတော့ ထင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ သူများသားသမီးတောင်မှ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကျွေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးတာပဲ။ ကိုယ့်အတွက် အပါယ်ဘေးမှ လွတ်ရိပ်အတွက် တစ်နှစ်နှစ်လောက်တော့ မကြိုးစားသင့်ဘူးလား။ ကြိုးစားသင့်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုဒီမှာကြည့်ပေါ့၊ သူက ဂတိဝိပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံပြီးတော့ ဒီလောက်နဲ့ ရပ်သလားဆိုတော့ မရပ်သေးဘူး။ ဒီလောကကြီး အဝင်နက်ဖို့ ကောင်းပုံ ပြောတာပါ။ လူ့ပြည်ကို တစ်ကွက် လူပြန်ရောက်လာပြီ။ ပြန်ရောက်လာလို့ လွတ်သလား၊ ဒီအကုသိုလ်ကံ အရှိန်အဝါက မကုန်သေးဘူး။ တံငါရွာမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရပြန်တယ်။ သူ မွေးလာတဲ့ အချိန်ကစပြီး အဲ့ဒီ တံငါရွာ တစ်ရွာလုံး ငါးရှာလို့ မရဘူး။ &quot;ငါတို့ရွာမှာတော့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်တော့ ရှိနေပြီ&quot; ဆိုရင် မဲနှစ်ခြမ်း ခွဲလိုက်တယ်။ သူပါတဲ့ဘက် အကုန်လုံး ငါးရှာလို့ မရဘူး၊ ထမင်းငတ်ပြန်တယ်။ ထပ်ပြီး မဲခွဲပြန်တယ်။ သူပါတဲ့ဘက် ငတ်ပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီစနစ်နဲ့ ခွဲလိုက်တာ နောက်ဆုံး တစ်အိမ်တည်း ကျန်တော့တယ်။ မိဘတွေလည်း ဆင်းရဲလိုက်တာ ဘာမှ ရှာဖွေစားသောက်လို့ မရဘူး။ ခုနစ်နှစ်လောက်ကျတော့ မိဘတွေလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ &quot;မင်းကြောင့် ငါတို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာ&quot; ဆိုပြီး ခွက်တစ်လုံး လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီးတော့ &quot;ကဲ ငါ့သား၊ သွားတော့&quot; ဆိုပြီး အိမ်က မောင်းချလိုက်ရတယ်။ တောင်းစားနေရတယ်။ တောင်းစားသော်လည်း ဝအောင် စားရဖူးသလား။ မစားရဘူး။ &quot;မစားရရင်လည်း သေပါတော့လား&quot; လို့ မေးစရာရှိတယ်။ သေမလား။ မသေဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့အကုသိုလ်ကံက သေလောက်အောင် မသေဘဲနဲ့ ဒီလိုဒုက္ခခံဖို့ရန်အတွက် ဖန်တီးထားတယ်။ နော် အဲ့ဒါ ယုံလား။ (ယုံပါတယ်ဘုရား)။ ဒီမှာ လာပြီးနေတဲ့ တစ်လောက ငရူးတစ်ကောင် ကြည့်ပေါ့နော်။ ဘုန်းကြီးတယ်။ သူ ငှက်ဖျားမဖြစ်ဘူး။ ဒီမှာ လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ တရားထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ခဏခဏ ငှက်ဖျားဖြစ်တယ်။ ဟုတ်လား။ သူ ငှက်ဖျားဖြစ်သလား။ မဖြစ်ဘူး။ ဟိုသုဿာန်မှာလည်း သွားနေတာပဲ၊ ဟိုစေတီမှာလည်း သွားနေတာပဲ။ သူ့ ငှက်ဖျားဖြစ်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားရဘူး။ ဒီလောက် ထိတွေ့နေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့အကုသိုလ်ကံက ဒီလိုဒုက္ခကို ခံဖို့ရန်အတွက် ဖန်တီးထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကတော့ ဒီလောသကတိဿဟာလည်း သူ့အကုသိုလ်ကံလေးက ဒီလိုဒုက္ခတွေခံဖို့ရာအတွက် ဖန်တီးထားတဲ့အတွက် သူ မသေနိုင်ဘူး။ နောက်အကြောင်းတစ်ခုကတော့ သူက ပစ္ဆိမဘဝိက ဖြစ်နေပြီ။ ဒီဘဝမှာ သူက ရဟန္တာ ဖြစ်ရတော့မယ်။ ရဟန္တာ ဖြစ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်က ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးရင်တော့ အတိတ်က ဆည်းပူးထားတဲ့ ပါရမီတွေက ရင့်ကျက်လာပြီ ဖြစ်လို့ပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်လောသကတိဿမထေရ်နှင့် အတိတ်ကံအကျိုးပေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရဟန္တာဖြစ်တော့မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်းပဲ သူဘယ်လိုမှ ရဟန္တာမဖြစ်သေးရင်တော့ ဘယ်လိုမှ မသေနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုက္ခတောင် ခံရတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ခွက်ကလေးလက်စွဲပြီးတော့ အိမ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကံအားလျော်စွာပေါ့လေ၊ ကံအားလျော်စွာဆိုတာကတော့ ရတောရနိုင်တဲ့ အကြောင်းလေးတွေ၊ ကံလေးတွေက နည်းနည်းလေး နှိုးဆော်လိုက်တော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးနဲ့ သွားတွေ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သနားတာနဲ့ သူ့ကို ရှင်ပြုပေးထားတယ်။ ရှင်ပြုပြီးတော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သူ့ကို မွေးမြူထားပါတယ်။ တရားတွေ သင်ပေးတယ်၊ တရားဘာဝနာတွေ ပညတ်ချက်ကို ပွားများအားထုတ်လိုက်တာ &lt;b&gt;အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်&lt;/b&gt; စိုက်သွားတယ်၊ ရဟန္တာဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိပါက်ကမကုန်ဘူး၊ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်က မကုန်ဘူး။ ထွန်းတစ်နေ့မှ ဝအောင်မစားရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆွမ်းခံသွားပြီဆိုလို့ရှိရင် ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သူ့ကို ခေါ်သွားတယ်။ ဆွမ်းလေးဘာလေး ရအောင်၊ ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နောက် ကပ်လိုက်ရင် ဆွမ်းရဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သပိတ်ထဲကို၊ သူ့သပိတ်ထဲ ဆွမ်းတွေ လောင်းချလိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ သူ့သပိတ်ထဲက ဆွမ်းတွေက ပျောက်သွားတယ်။ သပိတ်ထဲမှာ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။ မလောင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ လောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သပိတ်ထဲမှာ ရှိလား၊ မရှိဘူး။ ကြောက်ဖို့မကောင်းကြဘူးလား နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လာဘ်လာဘ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် သီလပျက်စီးမှု အကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာကို အခြေခံသလဲဆိုတော့ သီလပျက်စီးမှုကို အခြေခံတယ်နော်။ သူတစ်ပါးရဲ့ လာဘ်လာဘကို အန္တရာယ်ပြုမိတာက အချက်တစ်ခု၊ သီလပျက်စီးခြင်းက အချက်တစ်ခု။ ဘာသီလ ပျက်စီးလဲဆိုရင် အထူးသဖြင့် သူတစ်ပါးရဲ့ လာဘ်လာဘကို ဖျက်ဆီးတယ်ဆိုတော့ သူတစ်ပါးရဲ့ ပစ္စည်းဆုံးရှုံးသွားအောင် ပြုလုပ်တဲ့အတွက် &lt;b&gt;အဒိန္နါဒါနကံ&lt;/b&gt; လည်း မထိုက်ဘူးလား၊ ထိုက်တယ်။ ဒီကြားထဲမှာ &lt;b&gt;မုသာဝါဒ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ ကံလေးကလည်း ရောပြီး စွက်မထားဘူးလား၊ စွက်ထားပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် တရားနာပရိသတ်တွေ မုသာဝါဒတွေ ပြောဖို့ ကောင်းဘူးလား။ သိပ္ပံကောင်းတယ်နော်၊ ကြောက်ကော ကြောက်ကြရဲ့လား။ ပြောတော့ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ပူဇင်းပြောခံနေပြီဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်လဲ၊ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့ မပြောကြဘူးလား။ အဲ့ဒါ သတိထားကြနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ သူ့ရဲ့ အကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်နေပြီ။ သူတစ်ပါးရဲ့ လာဘ်လာဘကို၊ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ လာဘ်လာဘကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက် သူရရှိတဲ့ လာဘ်လာဘဟာ သူ့ကံက ပြန်ပြီးတော့ ဖျက်ဆီးပစ်နေတယ်။ သပိတ်ထဲ အာဟာရတွေ ထည့်လိုက် အကုန်လုံး ပျောက်သွားတယ်၊ သပိတ်ထဲ အာဟာရတွေ ထည့်လိုက် အကုန်လုံး ပျောက်သွားတယ်။ &lt;b&gt;ဂတိသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; နှင့် ပြည့်စုံနေပေမယ့်လို့ ခုနက ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးပါလားလို့ မေးရင်၊ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်မသင့် ဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အကုသိုလ်ကံက အရှေ့အဝက သိပ်အားကောင်းနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ ကရုဏာနှင့် နောက်ဆုံးဆွမ်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ဆုံး အရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက သူ့ကို ဆွမ်းခံခေါ်တော့ ဘုန်းကြီး မသွားရဲတော့ဘူး။ မသွားရဲတာက ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ သူ မစားရလို့ပါ။ ဒီတော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက ဆွမ်းခံပြီးတော့ ကျွေးတယ်။ ဆွမ်းခံကျွေးပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း သူ့ကို ပို့ပေးလိုက်တယ်၊ သူ့သပိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ရင် သပိတ်ထဲရောက်မှ ပျောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒါနဲ့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံမယ့်နေ့ ရောက်လာပြီ ဆိုကြပါစို့နော်။ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက &quot;ဒီနေ့တော့ ကွယ်၊ ငါ့တပည့် ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော့မယ်၊ ဒီတော့ ငါ ဒီနေ့တော့ သူ့ကို ဆွမ်းဝအောင် ကျွေးမယ်&quot; ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဆွမ်းခံသွားလိုက်တယ်။ သူ့ကို ကျောင်းမှာပဲ ထိုင်နေခဲ့ခိုင်းပါတယ်။ ထိုင်နေခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အိမ်တစ်အိမ်ကလည်း ထိုနေ့မှာပဲ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ဆွမ်းတွေ ပြုပြင်ထားပါတယ်။ ပြုပြင်ထားလိုက်တော့ တစ်ခါတည်း အိမ်ပေါ်ပင့်တင်ပြီးတော့ ဆွမ်းတွေ သပိတ်ထဲ အပြည့်လောင်းလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက ပြန်မယ့်အမူအရာ ပြပါတယ်၊ &quot;အရှင်ဘုရား ပြန်မကြွပါနဲ့၊ ဒီမှာပဲ ဟော ဘုန်းပေးတော်မူပါ&quot;။ &quot;မဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ထားခဲ့လို့&quot;။ &quot;တပည့်တော် ပို့ပေးလိုက်ပါမယ်&quot; ဆိုပြီး တာဝန်ယူလိုက်တယ်။ တာဝန်ယူတာနဲ့ ဆွမ်းတွေ ထည့်ပေးပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ ကျောင်းမှာရှိတဲ့ ကိုယ်တော်အတွက် ဆွမ်းသွားပြီး အပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ပို့တဲ့လူကလည်း ပို့ပေးပါတယ်။ သူ့သပိတ်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်တာနဲ့ အကုန်လုံး ပျောက်သွားတယ်။ ကံများ ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စတုမဓုဆွမ်းနှင့် ကုသိုလ်ကံ၏ အဟန့်အတား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပျောက်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကလည်း အချိန်ကျတော့ ပြန်ပြီးကျောင်းရောက်တော့ မေးလိုက်တော့ ဆွမ်းက မစားရသေးဘူး။ ပရိနိဗ္ဗာန်ကလည်း စံတော့မယ်။ ကဲ... မဖြစ်တော့ဘူးဆိုပြီး နောက်တစ်ချိန် ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက မြို့ထဲ ဆွမ်းခံကြွတယ်။ ဆွမ်းခံကြွလို့ &lt;b&gt;စတုမဓု&lt;/b&gt; သပိတ်တစ်လုံး ရလာခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရလာတဲ့အချိန်ကျတော့ ဒီတစ်ခါ သူ့သပိတ်ထဲကို ဒီအတိုင်း လောင်းမထည့်ရဲဘူး။ ဒီတော့ ကိုယ်တော်တိုင် သပိတ်ကိုင်ပြီးတော့၊ အဲ့ဒီသပိတ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားရတယ်။ ဖယ်လိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာစိုးလို့။ &quot;ကဲ... ဘုန်းပေးစမ်း&quot; ဆိုပြီးတော့ ဘုန်းပေးခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ တစ်နေ့ပဲ ဆွမ်းဝအောင် ဘုန်းပေးရတယ်။ ဘာဆွမ်းလဲဆိုတော့ စတုမဓုဆိုတဲ့ ဆွမ်းတွေ၊ တစ်နေ့ပဲ ဝအောင်စားရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီမှာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ယောဂီတွေ နေ့စဉ် ဆွမ်းစားရရဲ့လား။ ဟမ်... သူ့ထက် မသာဘူးလား။ ဟိုမှာ ဆွမ်းတစ်နပ် ဝအောင်မစားရတဲ့ ဘဝကို သူရဟန္တာဖြစ်အောင် အားထုတ်သွားဘူးလား၊ အားထုတ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအစာအာဟာရလေး အကြောင်းပြုပြီးတော့ စကားများဖို့ရန် တော်မလား၊ မတော်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ပြောချင်တာက ဘာလဲလို့ မေးတော့၊ ခုန ကုသိုလ်ကံတွေ တော်တော်များများ ပြုထားခဲ့တာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်မသင့်တဲ့ &lt;b&gt;ဂတိဝိပတ္တိ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ လားရာဂတိက မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်ကော၊ ဒီကံသည် အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်ကို စွမ်းနိုင်ပါ့မလား၊ မစွမ်းနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဇာဏုဿောဏိသုတ္တန်နှင့် အမျှပေးဝေခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မစွမ်းနိုင်ဖို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီ &lt;b&gt;ဂတိဝိပတ္တိ&lt;/b&gt; တွေက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်မသင့်ပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု ရှိပါတယ်နော်။ အဲ့ဒီ သုတ္တန်လေးတစ်ခုကို ဒီည ဘုန်းကြီးဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်ကတော့ &lt;b&gt;ဇာဏုဿောဏိသုတ္တံ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ဒသကနိပါတ်မှာ လာရှိပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဒီအင်္ဂုတ္တရပါဠိတော်မှာ ဇာဏုဿောဏိ ပုဏ္ဏားကြီးကနေ မြတ်စွာဘုရားကို မေးမြန်းလျှောက်ထားလို့ ဘုရားရှင်က ပြန်ပြီး အဖြေပေးထားတဲ့ သုတ္တန်ပဲ။ ဇာဏုဿောဏိ ပုဏ္ဏားဆိုတာကတော့ တခြားပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဗိမ္ဗိသာရ မင်းကြီးရဲ့ ပုရောဟိတ် ဆရာကြီးပါပဲ။ သူလည်း ပညာရှိ ပုဏ္ဏားကြီးတစ်ဦးပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်နေ့မှာ မြတ်စွာဘုရားထံ သူက ချဉ်းကပ်တယ်။ ချဉ်းကပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရားကို သူက သမ္မောဒနီယစကား ပြောဆို ပြီးပြည့်စုံစေပြီးတဲ့နောက်ပေါ့၊ မြတ်စွာဘုရားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;မြတ်စွာဘုရား၊ တပည့်တော်တို့ဟာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို ရည်စူးပြီးတော့ အလှူဒါန ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြုကြပါတယ်ဘုရား။ ဒါနပြုကြတယ်၊ အဲ့ဒီ ဒါနပြုတဲ့ အကျိုးတရားဟာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရရှိကြပါသလား။ ထိုဒါနကို သုံးဆောင်ခံစားနိုင်ကြပါသလား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုမေးတယ်။ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်ဘက်က ဘာပြန်ဖြေလဲ။ &quot;ဒကာတော်၊ အရာဌာန ဟုတ်ရင်တော့ ရပါတယ်။ အရာဌာန မဟုတ်ခဲ့ရင်တော့ မရဘူး&quot; လို့ ဒီလောက်ပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့၊ ဘယ်လိုဘယ်လိုပဲလို့ အကျယ်တဝင့် တစ်ခါတည်း ဖြေလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် &quot;အော်... ဒါငါ သိပြီးသားပဲ&quot; လို့ သူက ဖြစ်ချင်ဖြစ်တတ်တယ်။ လူ့ရောဂါ တော်တော်ခက်တယ်။ သူ့ကိုယ်သူကလည်း ပညာရှိလို့ ထင်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားက အရာဌာန ဟုတ်ရင်တော့ ရတယ်၊ အရာဌာန မဟုတ်ရင်တော့ မရဘူး၊ ဒီလောက်ပဲ အကျဉ်းဖြေလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရာဌာန နှင့် အရာမဟုတ်သော ဌာနများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဖြေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူက ဒီလောက်နဲ့ နားမလည်ဘူး။ နားမလည်တော့ သူက ထပ်ပြီး မေးမြန်းတယ်။ &quot;အရှင်ဘုရား၊ အရာဌာန ဟုတ်တယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုပါလဲ၊ အရာဌာန မဟုတ်ဘူးဆိုတာက ဘယ်လိုပါလဲ&quot; ဆိုပြီး တစ်ချက် ထပ်ပြီး မေးပြန်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို အကျယ်ပြန်ပြီးတော့ ထည့်ပြီး ဟောပေးပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒကာတော်၊ ဒီလောကမှာ တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သူ့အသက်သတ်တယ်၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူတယ်၊ သူတစ်ပါးသားမယား ပြစ်မှားတယ်၊ မုသားပြောတယ်၊ ဂုဏ်ချောစကားတွေ ပြောကြတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောကြတယ်၊ ပြိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောကြတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ ပစ္စည်းကို မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် လိုချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်များပြားတယ်။ သူတို့တွေကို သေခြင်း ပျက်စီးဖို့ရာအတွက် စိတ်ထားတွေက သိပ်များပြားတယ်၊ မှားယွင်းတဲ့ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ခေါ်တဲ့ ခံယူချက်တွေကလည်း အပြည့်ရှိနေတယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ ဒုစရိုက် ဘယ်နှပါးလဲ။ ၁၀ ပါး။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ဖက်က အဲ့ဒီ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို လွန်ကျူးတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ အဲ့ဒီ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို လွန်ကျူးခဲ့တဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ သေတော့ ဘယ်ရောက်မလဲ။ ငရဲရောက်ပြီ။ ငရဲရောက်ပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း အဲ့ဒီငရဲမှာ ရှိတဲ့၊ ရောက်သွားတဲ့ ဒီသတ္တဝါကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဆွေမျိုးတွေကဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟတွေကဖြစ်စေ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်လို့ရှိရင်လည်း ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ထိုငရဲမှာ ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ မခံစားရနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငရဲဆိုတာ &lt;b&gt;ကမ္မဖူပဇီဝီ&lt;/b&gt; ဘုံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို ထိုင်ပြီး ခံစားနေရတဲ့ဘုံ။ နတ်ပြည်ဟာလည်း &lt;b&gt;ကမ္မဖူပဇီဝီ&lt;/b&gt; ဘုံပဲ။ နတ်ပြည်က နတ်တွေဟာလည်း ကံရဲ့အကျိုးကို ထိုင်ပြီး ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မတူဘူး။ ငရဲက အကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးကို ထိုင်ပြီး ခံစားရတယ်။ နတ်ပြည်တို့ ဗြဟ္မာပြည်တို့ ဆိုတာကတော့ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးကို ထိုင်ပြီးတော့ ခံစားရတဲ့ ဘုံတွေပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူ့ဘုံကတော့ &lt;b&gt;ဥဋ္ဌာနဖူပဇီဝီ&lt;/b&gt; ဘုံလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ထကြွလုံ့လ ဝီရိယကို အခြေစိုက်ပြီးတော့၊ တစ်နည်းအားဖြင့် အတိတ် ပစ္စုပ္ပန်ကံလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လုံ့လ ဇွဲလုံ့လ ဝီရိယတွေကို အခြေခံပြီးတော့ အကျိုးခံစားရတဲ့ ဘုံဖြစ်တယ်။ ခန္ဓာချင်းတော့ မတူဘူး။ အဲ့ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ငရဲရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါက ခုနက &lt;b&gt;ဂတိဝိပတ္တိ&lt;/b&gt; ဖြစ်နေပြီ။ ဂတိက ပျက်စီးနေတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီငရဲရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါအတွက် ရည်ညွှန်းပြီးတော့ အမျှအတန်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုသော်လည်း ထိုကံတွေ ထိုငရဲမှာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းအား ရှိလား။ မရှိဘူး။ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးပေးရာ ဌာန မဟုတ်ပြန်ဘူး။ &lt;b&gt;ဂတိဝိပတ္တိ&lt;/b&gt; ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒါဟာလည်း ဒါမရောက်နိုင်တဲ့ ဌာနတစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ဘုရားက ဟောလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &quot;ဒကာတော် ပုဏ္ဏား၊ လူ့လောကမှာ တချို့တချို့ သတ္တဝါတွေဟာ ခုနကလိုပဲ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါး ကျူးလွန်တယ်၊ သေသည့်အခြားမဲ့မှာ တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရှိသွားတယ်။ အဲ့ဒီ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်နေတဲ့၊ တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရှိသွားတဲ့ သတ္တဝါအတွက် ရည်ညွှန်းပြီးတော့၊ သေသွားတဲ့ သတ္တဝါအတွက် ရည်ညွှန်းပြီးတော့ အမျှအတန်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုပြန်တယ်။ ပြုလိုက်တဲ့ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးကိုလည်း ထိုတိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါသည် မခံစားရနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အရာမဟုတ်ပြန်ဘူး။ &lt;b&gt;ဂတိဝိပတ္တိ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ သူတို့က ဂတိပျက်စီးသွားပြီ။ &lt;b&gt;ဂတိဝိပတ္တိ&lt;/b&gt; က ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးတွေ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့် ရှိသေးလား၊ မရှိဘူး။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နမူနာလေး ကြည့်ပေါ့။ ဒီခွေးတစ်ကောင် ဝင်စားတယ်၊ သေမိတဲ့အခါ ရောက်ပြီ၊ ခုနစ်ရက်နဲ့ ဆွမ်းသွပ်ပြီး ခွေးဝင်ဖြစ်နေတဲ့ ဒီခွေးသားလေး ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ခွေးက ခွေးပဲ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင် ခွေးပဲဖြစ်မယ်၊ သေချင်လည်း သူ သေသွားဦးမယ်။ သေရင်လည်း ဘယ်ရောက်မလဲ၊ မကောင်းတဲ့ဘုံ ထပ်ရောက်ဖို့က တော်တော်လေး နီးကပ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူက အရာဌာန မဟုတ်ဘူးလား၊ မဟုတ်ပြန်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ဟောတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အသက်ရှင်နေစဉ် အချိန်အခါမှာ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ သူ့အသက်မသတ်ဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူတစ်ပါးပစ္စည်း မတရားမယူဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ သူတစ်ပါးသားမယားတွေ မဖျက်ဆီးဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ မုသားမပြောဖို့ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ဂုဏ်ချောစကားတွေ မပြောဘူး ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ မပြောဘူး ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ပြိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောဘူး ရှောင်ကြဉ်တယ်။ သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မတရားလိုချင်တဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူး။ သူတစ်ပါးတွေကို ပျက်စီးစေလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ မရှိဘူး။ အခု မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေသာ စီးဖြန်းနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခံယူချက် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိလည်း မရှိဘူး။ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို အတိတ်က နားလည်တဲ့ &lt;b&gt;ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်&lt;/b&gt; တွေက ပြဋ္ဌာန်းပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို သူက ပြုတယ်၊ သီလတွေ ဆောက်တည်တယ်။ သုစရိုက်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်ပြီးတော့ ဆွမ်း၊ ခဲဖွယ်၊ ကျောင်း၊ ဆေး အစရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုတွေကို သမဏဗြာဟ္မဏ အစရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်များ ထိုထိုတို့အား လှူဒါန်းပူဇော်တယ်။ လှူဒါန်းပူဇော်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်သလဲ။ သေသည့်အခြားမဲ့မှာ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်ရှိသွားပြီ။ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်ရှိပြီးတဲ့ ထိုသတ္တဝါ၊ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ သတ္တဝါအတွက် ရည်ညွှန်းရည်ညွှန်းပြီးတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>6732dthdarwro9gfyceugmdl0mb209x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6255</id>
    <revision>
      <id>21900</id>
      <parentid>21890</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:00:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21900</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="155243" sha1="rcb9293grkanvr65ctgahuxajqcz2bg" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၁/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-32
&lt;h3&gt;ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုခြင်းနှင့် အရာဌာန ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို ဝေဖန်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သတ္တဝါတို့ ကွယ်လွန်သွားပြီ ဆိုကြစို့နော်။ ကွယ်လွန်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ သီလကုသိုလ်ကံ၊ စေတနာတွေ၊ သူ့ရဲ့ တရားတွေ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်ရှိသွားပြီ။ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုလူ့လောကသို့ ရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါကို ညွှန်းပြီးတော့ ကြွင်းကျန်ရစ်သူ ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်စုတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုကြပြီ။ ထိုသတ္တဝါသည် လူအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတယ် သိလို့တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ရမ်းဆပြီးတော့ ဒါ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုကြရတာကိုး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ လူ့ဘဝရောက်သွားတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်သိုက်တို့က လူ့ဘဝရောက်သည်၊ မရောက်သည် မသိသော်လည်း မှန်းဆ၍ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုခဲ့ရင် ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်သည် သို့မဟုတ် ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားသည် ထိုသတ္တဝါထံသို့ ရောက်နိုင်ပါသလား၊ လူ့ဘဝလောက ရောက်ရှိသွားတဲ့ သတ္တဝါတွေ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးကို ခံစားရနိုင်ပါသလားလို့ ဒီလိုတော့ မေးစရာရှိတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နည်းနည်း စဉ်းစားကြည့်ပေါ့။ ရက်လည် ဆွမ်းသွတ်တယ် ဆိုကြပါစို့။ ဓမ္မတာအလျောက် ခုနစ်ရက်လောက်အတွင်းမှာ မိခင်ဝမ်းတိုက်မှာ တည်ရှိနေမယ့် ထိုသတ္တဝါကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ အဓိက ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတော့လည်း ထိုသတ္တဝါသည် ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်နိုင်သလဲ။ ဒီကံကြောင့်တော့ ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဖြစ်နိုင်တာက ဘာတွေလဲ။ သူအတိတ်က သူ့ရဲ့ စိန်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တယ်၊ တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် ထိုသတ္တဝါတွေ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ လူ့လောက ရောက်ခဲ့ရင်၊ လူတို့ရဲ့ အပေါင်းအဖော် ဖြစ်ခဲ့ရင် လူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အစာအာဟာရဖြင့် ထိုပုံမှန်အတိုင်း သူက မျှတရမယ်။ သူ့ကို ရည်စူးပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်လို့ ထိုကံရဲ့ အကျိုးကြောင့် သူက (ထူးထူးခြားခြား) မျှတနိုင်မလား။ မနေနိုင်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ဆင့် ပြောရရင်တော့ ဆိုကြပါစို့။ နှစ်ပတ်လည်တို့ သို့မဟုတ် (၁၀) နှစ်မြောက်တို့၊ (၁၅) နှစ်မြောက်တို့ မိဘကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတယ် ထားပါတော့။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကော &quot;ငါသည် ငါ့အတွက် ရည်စူးပြီးတော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုနေတယ်&quot; လို့ သိနိုင်ပါ့မလား။ မသိတာ များလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ချက်က ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း &quot;တို့ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ တို့အမေပဲ၊ တို့အဖေပဲ&quot; လို့ ဒီလိုသိပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတာလည်း နည်းလိမ့်မယ်လို့ ရိပ်စားမိပါတယ်နော်။ သိလို့ပဲ ပြုတယ် ထားဦးတော့၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ထူးခြားချက် ဘာဖြစ်သွားနိုင်မလဲ။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ သာဓုခေါ်ရင် သာဓုခေါ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် တရားတော့ သူ့မှာ တိုးပွားခြင်း တိုးပွားမယ်။ ထိုကုသိုလ်ကြောင့် တိုက်ရိုက် ရနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားသည် သုဂတိသို့ ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် လူတို့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတဲ့ သတ္တဝါဟာ လူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အစအစာဖြင့် မျှတရတဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ရည်ညွှန်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုရင်လည်း ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်သည် ထိုကွယ်လွန်သွားတဲ့ လူသားတစ်ဦးထံသို့ မရောက်နိုင်တဲ့အတွက် ဒါလည်း အရာဌာန မဟုတ်ဘူးလို့ ဘုရားရှင်က ဖြေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်သို့ ရောက်ရှိခြင်းနှင့် ကုသိုလ်အကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကတော့ သတ္တဝါတစ်ဦးက လူ့ပြည်လူ့လောကတွင် ရှိစဉ်အချိန်အခါမှာ ဒုစရိုက်တရားတွေကို ရှောင်ကြဉ်ပြီးတော့ အထက်တန်းကျကျ ကုသိုလ်တရားတွေကို ပြုခဲ့တယ်။ အထက်တန်းကျတယ် ဆိုတာကတော့ ဒီလိုပါ။ ဒီသုစရိုက်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေမှာ သူက သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ ထက်မြက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ခြံရံပြီးတော့ သူက ဒီသီလကုသိုလ်ကို ဖြည့်ကျင့်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးတွေ မပါတဲ့ သီလနဲ့ စွမ်းအင်ကြီးတွေ ခြံရံထားတဲ့ သီလ၊ အကျိုးပေးပုံချင်း အဆင့်အတန်း တူညီနိုင်ပါ့မလား။ မတူညီနိုင်ဘူး။ ဒါပဲနော်။ မတူညီနိုင်တဲ့အတွက် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီး ငါးပါး ခြံရံပြီးတော့ အဆင့်အတန်း စံချိန်မီ ထူထောင်ထားတဲ့ ဒီကိုယ်ကျင့်သီလက လူ့ပြည်လူ့လောက အဆင့်ကို လွန်ပြီးတော့ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားတဲ့ ဒီနတ်သား သတ္တဝါတစ်ဦးကို အာရုံယူ၍ပဲ ဖြစ်စေ၊ အာရုံမယူ၍ ဖြစ်စေပေါ့နော်၊ ကြွင်းကျန်ရစ်သူ ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်စုတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်ရင် ထိုကံရဲ့ အကျိုးတရားသည် ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါထံသို့ ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ။ ထိုနတ်ပြည်နတ်လောကမှာ နတ်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီ ဘုန်းကံအားလျော်စွာပေါ့နော်၊ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အကျိုးတရားတွေကိုသာ သူက ခံစားနေရမယ့် ဘုံဌာန ဖြစ်တယ်။ လူ့ပြည်လူ့လောကက လူသားတစ်ဦးကနေ ပြုလိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို မျှော်လင့်တောင့်တ ခံစားရမယ့် သတ္တဝါမျိုး မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီအထက်တန်းကျတဲ့ နတ်ဖြစ်ချင်ရင် လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ မိမိတို့က အထက်တန်းကျတဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ဖို့ လိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်ဖြစ်သော်လည်း ကံက တူညီမှ တူညီမယ်။ အားလုံး ကြားဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အင်္ဂုရနတ်သားက သာသနာပ အချိန်ကာလမှာ တစ်ဆယ့်နှစ်ယူဇနာ ရှိတဲ့ အရပ်ဒေသကို မီးခိုးအူတွေ ထွက်သွားအောင်၊ မြေကြီးအတွင်း စီးဆင်းသွားအောင် ထမင်းချောင်းစီး၊ မောင်းတီးပြီးတော့ လှူတယ်။ ဒါနကြီးတစ်ခုကို နှစ်ပေါင်း ခုနစ်နှစ် ခုနစ်လ ခုနစ်ရက် တိုင်တိုင် လှူခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဣန္ဒကနတ်သားက သာသနာတော်ထဲမှာ အရှင်အနုရုဒ္ဓါ မထေရ်မြတ်ကို ဆွမ်းတစ်ဇွန်း လောင်းလှူဖူးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သာသနာပ အချိန်ကာလမှာ မြတ်သောအလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရှာဖွေကြည့်တယ်၊ ရှာဖွေလို့ မတွေ့ရဘူး။ သာသနာတွင်းမှာတော့ အဆပေါင်း အလွန်အမင်း မြင့်မားနေတဲ့ သူတော်စင်တို့အား လှူဒါန်းရခြင်းတည်းဟူသော ကံက မြှင့်တင်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် အင်္ဂုရနတ်သားနဲ့ ဣန္ဒကနတ်သားတို့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဒီတရားဟောတဲ့ ဓမ္မ၊ အဘိဓမ္မာ ဒေသနာ ဟောတဲ့အပိုင်းမှာ ဘုန်းကံချင်း ကွာဟချက် ရှိသွားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အင်္ဂုရနတ်သားက တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားလိုက်ရတာ၊ ဒါ ဘုရားရှင်နဲ့ တစ်ဆယ့်နှစ်ယူဇနာ ဝေးတဲ့ အရပ်အထိ ရောက်သွားတယ်။ ဣန္ဒကနတ်သားကတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ အနီးအပါးမှာပဲ ထိုင်ပြီးတော့ တရားနာခွင့် ရရှိသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘုန်းကံ ကြီးလို့။ နတ်သား နတ်သမီးတွေ ရောက်ရှိလာရင် ဘုန်းကံ နည်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက နောက်ဆုတ်ပေးရတယ်၊ ဒါပဲနော်။ ဒီတော့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်တဲ့ သတ္တဝါတွေက အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ နတ်တွေ ဖြစ်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနေ့ အဆင့်အတန်း မြင့်တာတွေ မရှိတော့ဘူးလား ဆိုတာ ရှိပါတယ်နော်။ ခုနက သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဆိုတဲ့ စွမ်းအင်တွေထဲမှာ ဒီသမာဓိရဲ့ စွမ်းအင်က ဈာန်သမာဓိ ကဲ့သို့သော သမာဓိများ ဖြစ်နေခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ ထိုဈာန်နဲ့ လျော်ညီတဲ့ ဗြဟ္မာပြည် ခေါ်တဲ့ နတ်ပြည်ကို ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ဗြဟ္မာတွေကို တစ်ခါတစ်လေ နတ်လို့လည်း ခေါ်ပါတယ်၊ အတူတူပဲနော်။ အဆင့်အတန်း တူညီသေးလား၊ မတူညီဘူး။ သူ့ရဲ့ သမာဓိစွမ်းအင်က ဈာန်သမာဓိ အဆင့် အေးငြိမ်းမှု ရရှိသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သမာဓိကဲ့သို့သော အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ သမာဓိစွမ်းအင်တွေကြောင့်၊ ဒီသမာဓိစွမ်းအင်က အကျိုးပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လူ့ပြည်နတ်ပြည်ကို ကျော်လွှားပြီးတော့ အထက်တန်းကျနေတဲ့ ဗြဟ္မာပြည်အထိ အကျိုးပေးနိုင်တယ်။ ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုသတ္တဝါတစ်ဦးက ဗြဟ္မာပြည် ရောက်ရှိသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကွယ်လွန်သွားတဲ့အခါ ဗြဟ္မာပြည် ရောက်သွားတဲ့ ဒီသတ္တဝါကို (ဗြဟ္မာပြည်) ရောက်တယ်လို့ သိရင်သိလို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ မသိလို့ပဲ ဖြစ်စေပေါ့နော်၊ ရမ်းဆပြီးတော့ ထိုကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ရည်စူးပြီး ဒီဘက်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်စုတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတယ်၊ သူ့ထံ ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ အဆင့်တန်းကျတဲ့ ဗြဟ္မာသာ ဖြစ်ရင် ဈာန်ချမ်းသာလေး ခံစားနေတာနဲ့ ဒီလူ့ပြည် ဘာလုပ်တယ် ဆိုတာ သိချင်မှတောင် သိမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကတိသစ္စာနှင့် သိကြားမင်းဘဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ထုံးလေးတွေ ရှိပါတယ်။ မိဘနှစ်ပါးက လက်ထပ်ထိန်းမြားလို့ ဇနီးမောင်နှံ အဖြစ်သို့၊ မင်းသား မိဖုရား အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရပေမယ့်လည်း တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကိလေသာစိတ်နဲ့ တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူးတဲ့နော်။ ဒီလောက် ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ စောင့်ထိန်းကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကတိသစ္စာ ထားခဲ့တာလေး တစ်ခုရှိတယ်။ အရင် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဘယ်ဘဝ ရောက်နေတယ် ဆိုတာတော့ လာပြောပါလို့ ကြိုတင် ကတိသစ္စာလေး တစ်ခုတော့ ထားထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒကာကြီးရဲ့၊ ရေးနေတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ ရေးတာလဲ ဟမ်။ ကဲ အဲဒီ ကတိသစ္စာလေး ထားခဲ့တဲ့ အခါကျတော့ ဥပရိယဘဒ္ဒမင်းသားက အရင် ကွယ်လွန်သွားတယ်၊ သိကြားမင်းကြီး သွားဖြစ်တယ်။ သိပ်ကြီးကျယ်တော့ ခုနစ်ရက်လောက် မေ့သွားတယ်။ ထားခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာကို ခုနစ်ရက်လောက် မေ့သွားတဲ့အခါ၊ ခုနစ်ရက်လောက်ကျမှ သတိရလို့ လူ့ပြည်လူ့လောက ပြန်ဆင်းလာတော့ လူ့ပြည်မှာ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ် (၇၀) ကြာသွားပြီ။ ကဲ ဒီလိုပုံစံမျိုးပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက သိကြားမင်းကြီး သွားဖြစ်လိုက်တဲ့ အခါမှာ သိကြားစည်းစိမ်တွေက ကြီးကျယ်လွန်းလို့ မေ့သွားနေတယ်။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ မြစ်ရေတွေလို ဆက်လက်ပြီး ပြုနေတာ သူ့ထံ ရောက်မလား၊ သိတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါက သက်တမ်းစေ့တဲ့ ကာလဖြစ်လို့ ပြန်လာလို့ အချိန်မီလို့သာ။ အကယ်၍ ခုနကလို ကာလမျိုးမှာ ခုနစ်ရက်လောက်တော့ မေ့သွားရင် မီပါဦးမလား။ မမီတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သူက... ဦးဇင်း ဒီမှာ ပြောချင်တာက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ရည်ညွှန်းပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတာ၊ အခု မရနိုင်တဲ့ နေရာက ဂတိငါးတန်ထဲမှာ လေးခု ဘုရားဟောပြီးသွားပြီ။ ငရဲရယ်၊ တိရစ္ဆာန်ရယ် (ဒါ မကောင်းတဲ့ဘက်က နှစ်ခု)၊ ကောင်းတဲ့ဘက်က လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်ပေါ့ (ဒေဝဂတိ ခေါ်တယ်)။ ငါးပုံ ပုံလို့ရှိရင် လေးပုံကတော့ မရတဲ့ဘက်က ရှိသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ငါးပုံ ပုံရင် မသေချာတာက ဘယ်နှစ်ပုံလဲ။ လေးပုံကို သေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒကာမကြီးကနေ ပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လေး အားကိုးပြီး သေမယ်လို့များ ဒကာကြီးတွေ စိတ်ကူးကြလား။ ဟမ်... ဟမ်... ကူးမကူးပါဘူး၊ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဒကာကြီးတွေကို သိပ်မယုံပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ခဏခဏ ပြန်ဖို့ လာလာလျှောက်နေကြတော့နော်။ မကူးတဲ့လူ ဆိုလို့ရှိရင် ပြန်နေပါဦးမလား။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်အကျိုး ရနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ဌာန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဟုတ်ကဲ့၊ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရားက ဆက်ဟောတယ်။ ဘာဆက်ဟောလဲ၊ ရနိုင်တဲ့ ဌာနတစ်ခု ဟောပါတယ်။ ရနိုင်တဲ့ ဌာနတစ်ခုကတော့ သတ္တဝါတစ်ဦးက ခုနက လူ့ပြည်လူ့လောက လူ့ဘဝမှာ နေစဉ်အချိန်အခါမှာ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ပျက်စီးနေပြီ။ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါး ထဲက တစ်ပါးသော်လည်းကောင်း၊ နှစ်ပါး၊ သုံးပါးသော်လည်းကောင်း၊ ဆယ်ပါးလုံး သော်လည်းကောင်း သူက လွန်ကျူးနေတဲ့ သတ္တဝါဖြစ်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လွန်ကျူးတဲ့ သတ္တဝါဖြစ်ခြင်းကြောင့် သေသည့်အခြားမဲ့မှာ သူက လွန်ကျူးတဲ့ အကုသိုလ်တို့ရဲ့ ကံရဲ့ အဆင့်အတန်းလေးက နည်းနည်းလေးတော့ အလွန်ကြီး မဆိုးဝါးဘူး တူပါတယ်၊ သူက ပြိတ္တာဘုံဘဝ ရောက်သွားတယ်။ ပြိတ္တာဘုံဘဝ ရောက်တဲ့ အခါကျတော့ ပြိတ္တာဆိုတာက တချို့တဝက်တွေ အဆင့်အတန်း အလွန်နိမ့်တဲ့ ပြိတ္တာလည်း ရှိပါတယ်နော်။ ဘုရားတစ်ဆူနဲ့ တစ်ဆူအကြားမှာ ရေတစ်ပေါက် မသောက်ရဘူး၊ ထမင်းတစ်လုံး မစားရဘူး၊ ဒီလိုပြိတ္တာလည်း ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ပြိတ္တာဘဝ ရောက်သွားပြီ။ ပြိတ္တာဘဝက ဘယ်လောက်ရှိလဲ ဆိုတော့ ပြိတ္တာအမျိုးအစား တချို့တချို့ သုတ္တန်များမှာ ၂၀ ကျော်လောက်အထိ ဖော်ပြထားတာ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ &quot;ပရဒတ္တူပဇီဝိပြိတ္တာ&quot; ဆိုတဲ့ ပြိတ္တာမျိုး ရှိပါတယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ ပြုနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို မှီခိုပြီးတော့ အသက်မွေးရမယ့် ပြိတ္တာမျိုး တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီတစ်ခုပဲ ကျွတ်တန်းဝင်နိုင်တယ်၊ ကျန်နေတဲ့ ပြိတ္တာတွေ တစ်ခုမှ ကျွတ်တန်းမဝင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်၊ ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်ဖြစ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေ။ လှမ်းကြည့်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ ၉၁ ကမ္ဘာအထက်က မိုက်မှားခဲ့ကြတဲ့ ပြိတ္တာတွေပဲနော်။ ဝိပဿီ မြတ်စွာဘုရားလက်ထက်ကပေါ့။ အဲဒီ ၉၁ ကမ္ဘာထဲမှာ ဘုရားရှင်အတွက် ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ ဆွမ်းတွေကို သူတို့က (မိဘကပ္ပိယတွေပေါ့) စားခဲ့ကြတာ။ ဗိမ္ဗိသာရမင်း အလောင်းဖြစ်တဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးထံမှာ မင်းညီနောင် သုံးပါးက တာဝန်လွှဲပြီးတော့၊ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတော် တစ်သိန်းအတွက် ဆွမ်းကိစ္စ ဝေယျာဝစ္စတွေ၊ ဘဏ္ဍာတော်က လိုသလို ထုတ်သုံးပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့ရန်အတွက် ဘဏ္ဍာစိုးကို တာဝန်ပေးလိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗိမ္ဗိသာရမင်း အလောင်းဖြစ်တဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးက တာဝန်ကျေပါတယ်နော်။ သို့သော် သူ့ရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်တွေကို သူက မီးဖိုချောင်မှာ စီမံခန့်ခွဲဖို့ရန် ခန့်ထားတယ်။ ခန့်ထားလိုက်တော့ မီးဖိုချောင်မှာ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတွေ မကပ်ခင် သူတို့က စားကြတယ်၊ အရင်စားတယ်၊ ဆွေမျိုးတွေ စားကြတယ်။ စားကြွင်းစားကျန်တွေကိုမှ အဲဒီ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာကို ကပ်ခဲ့တယ်နော်။ ဘယ်လောက်ကြာသလဲ။ တစ်ဝါတွင်းမှာ သိပ်မများဘူးနော်။ အဲဒီ တစ်ဝါတွင်း သောင်းကျန်းခဲ့တဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံလေးက သေသွားသည့် အခြားမဲ့မှာ ငရဲပို့ဆောင်လိုက်တာ ကမ္ဘာပေါင်း ၉၀ ကျော် ခရီး ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၉၁ ကမ္ဘာ ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးတော့ ဦးဇင်းတို့ ဒီကမ္ဘာ၊ ကမ္ဘာဦးကာလ လောက်ကနေ စပြီးတော့ ပြိတ္တာဘဝကို တစ်ဆင့် ပြောင်းလာတယ်လို့ ဒီလိုတော့ အဆိုရှိပါတယ်နော်။ တချို့ စာပုံများအရ ပြောရင်တော့ ကကုသန္ဓ မြတ်စွာဘုရား လောကမှာ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှေးဦးစွာ ပွင့်ခဲ့ပါတယ်...&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မြတ်စွာဘုရားရှင်တို့၏ ဗျာဒိတ်တော်နှင့် ကျွတ်တမ်းဝင်ချိန်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကုသမြတ်စွာဘုရားထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ &quot;တပည့်တော်တို့ ဘယ်တော့များ ကျွတ်တမ်းဝင်ပါမလဲ&quot; လို့ လျှောက်ထားတော့ ကုသမြတ်စွာဘုရားက &quot;နောင် မြေကြီးမဟာပထဝီမြေကြီးသည် တစ်ယူဇနာလောက် မြင့်မောက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကောဏာဂမန အမည်ရတဲ့ မြတ်စွာဘုရား ပွင့်ထွန်းတော်မူလိမ့်မယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ သင်တို့ မေးမြန်းလျှောက်ထားကြပါဦး&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလောက်ပဲ ပြောခဲ့ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက မြတ်စွာဘုရား ပွင့်လာပြန်ပြီ၊ မြေကြီးက တစ်ယူဇနာ မြင့်သွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့ မြင့်လဲဆိုတော့ သတ္တဝါတွေ သေကျေသွားတဲ့အတွက် မြေကြီးတိုးပွားလာလို့ မြင့်သွားတာ။ မြေကြီးတွေ ဘုန်းကြီး ကိုယ့်ဘာသာ သုတေသနလုပ်ကြည့်တယ်။ မြေကြီးတွေ သိပ်မြင့်မလာဘူး၊ နိမ့်သွားတာပဲ များနေတယ်နော်။ တောင်တွေကြည့် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်နိမ့်လာတယ်။ အဲဒါက လူတွေ ဘယ်လောက်သေတယ်၊ ဘယ်လောက် အသေအပျောက် ရှိတယ်ဆိုတာ မှန်းကြည့်တာနော်။ သတ္တဝါတွေ သေကြေလို့ မြေကြီးဖြစ်သွားတော့ မြေကြီးတွေ တိုးပွားလာလိုက်တာ တစ်ယူဇနာလောက် မြင့်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအခါကျတော့မှ ကောဏာဂမန မြတ်စွာဘုရား ပွင့်လာပြန်တယ်။ ကောဏာဂမန မြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်မှာ &quot;တပည့်တော်တို့ ဘယ်တော့ ကျွတ်ပါမလဲ&quot; ဆိုပြီး ချဉ်းကပ်လျှောက်ထားတဲ့အခါ &quot;အေး... နောင် မြေကြီးမဟာပထဝီမြေကြီး နောက်ထပ် မြင့်မြင့်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကဿပ မြတ်စွာဘုရား ပွင့်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ သင်တို့ ဆက်ပြီးတော့ မေးကြကွယ်&quot; လို့ ဒီလောက်ပဲ ပြောရတယ်။ &quot;မင်းတို့ ဘယ်တော့ကျွတ်မယ်&quot; ဆိုတာကို ပြောလို့ရလား၊ မရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... အရေအတွက် ယူဇနာတွေလည်း တက်လာပြီ၊ ကဿပ မြတ်စွာဘုရား ပွင့်ပြန်ပြီ။ ကဿပ မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ လျှောက်ထားကြည့်ပြန်တယ်။ &quot;ဘယ်တော့ တပည့်တော်တို့ ကျွတ်တမ်းဝင်ပါမလဲ&quot; လို့ လျှောက်ထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;နောင် မဟာပထဝီကြီး တစ်ယူဇနာနဲ့ သုံးဂါဝုသ်လောက် မြင့်တဲ့အချိန်ကျရင် ဂေါတမ အမည်ရှိသော ဘုရားရှင် ပွင့်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျတော့ သင်တို့ ကျွတ်တမ်းဝင်လိမ့်မယ်&quot; လို့ ဒီလို ဗျာဒိတ်ပေးသွားပါတယ်။ &quot;မနက်ဖြန် သဘက်ခါလောက် ကျွတ်လိမ့်မယ်&quot; လို့ ထင်ရလောက်အောင် စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားကြတယ်။ ဒီစကားလေး ကြားလိုက်ရလို့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပြိတ္တာဘဝနှင့် ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်သော အမျိုးအစား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို ပြောချင်တာကတော့ အဲဒီလို အဆူဆူသော ဘုရားရှင်တွေနဲ့ တွေ့ပါလျက်နဲ့ သူတို့ ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ သဘောရှိလား။ ပြိတ္တာတို့ရဲ့ သဘာဝမှာ ကျွတ်နိုင်တဲ့ ပြိတ္တာသည် အရေအတွက်လေး နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ဒီတော့ ခုနက ငါးပုံပုံလိုက်လို့ရှိရင် တစ်ပုံမှာပဲ ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ ဘဝရှိတယ်။ ပြိတ္တာ ၂၁ တတ် (၂၁ မျိုး) ပြီးတော့ ခွဲတမ်းချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ ပြိတ္တာနဲ့ ကျွတ်တမ်းမဝင်နိုင်တဲ့ ပြိတ္တာဆိုလို့ရှိရင် ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ ပြိတ္တာက တစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ပရဒတ္တူပဇီဝိက ပြိတ္တာ&lt;/b&gt; နော်၊ သူတစ်ပါးတို့ ပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို မှီခိုပြီးတော့ အသက်မွေးရတဲ့ ပြိတ္တာ။ ဒီတစ်မျိုးပဲ သူက ကျွတ်နိုင်တယ်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ ကျွတ်နိုင်တယ်ဆိုတာက နှစ်စားရှိပါတယ်။ တစ်စားက အဲဒီ ပြိတ္တာဘဝမှာတင် ချမ်းသာသွားတယ်။ နောက်တစ်စားကတော့ အဲဒီ ပြိတ္တာဘဝက ကျွတ်သွားတယ်။ နှစ်ခု ရှိတယ်။ နှစ်ခုရှိတဲ့အခါကျတော့ ဘုန်းကြီး အဲဒီ ထုံးလေးနှစ်ခုကို ကြားဖြတ်ပြီး နည်းနည်းတော့ ထပ်ပြောမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နန္ဒက စစ်သူကြီး၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိအယူ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်ခုကတော့ ဦးဇင်းတို့ နန္ဒက စစ်သူကြီးပါပဲ။ နန္ဒက စစ်သူကြီးဆိုတာကတော့ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူပြီးတဲ့နောက် နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ဝန်းကျင်လောက်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ဦးလို့ ယူဆရပါတယ်။ အသောကမင်းကြီးရဲ့ စစ်သူကြီး တစ်ဦးပေါ့။ အသောကမင်းကြီး ဆိုတာကတော့ ဓမ္မသောကမင်း၊ သီရိဓမ္မသောကမင်းကို သူက လက်အောက်ခံ ဘုရင်အနေနဲ့ အခွန်ပဏ္ဏာ ဆက်သနေရတဲ့ မင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ပိင်္ဂလမင်းနဲ့ ဒီနန္ဒက စစ်သူကြီးတို့က ဘာဝါဒရှိသလဲလို့ မေးရင်တော့ &lt;b&gt;ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ&lt;/b&gt; လို့ခေါ်တဲ့ သေရင် ပြတ်တယ်ဆိုတဲ့ အယူဝါဒကို သူတို့က လက်ခံယုံကြည်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိက ဒီနေ့ မျက်မှောက်ခေတ် လက်ဝဲသမားများ ယူဆတဲ့ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိနဲ့တော့ မတူဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတို့ ယူဆပုံက ချည်လုံးတစ်လုံးကို အစကနေ ကိုင်ပြီးတော့ အမြင့်ကနေ အနိမ့်ကို လှိမ့်ချလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အဲဒီ ချည်ကုန်သွားလို့ရှိရင် အလိုလို ဒီချည်လုံးသည် ရပ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ပုံစံအတိုင်းပဲ ကမ္ဘာပေါင်း ဘယ်ရွေ့ဘယ်မျှ ကြာရင် သူဟာသူ အလိုလို ပြတ်သွားလိမ့်မယ်။ ကိုယ်က ပျက်အောင် လုပ်နေစရာ၊ ကျင့်နေစရာ ဘာမှ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဘယ်အချိန်အခါကျရင် ကောင်းကျိုးခံစားရမယ်၊ ဘယ်အချိန်အခါကျရင် မကောင်းကျိုး ခံစားရမယ်ဆိုတာ အပြီးသတ် မှတ်ချက်ရှိတယ်။ ဘာမှ ပြုပြင်ပြောင်းလဲ လုပ်နေစရာ မလိုဘူးလို့ သူတို့က ဒီလို ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို လက်မခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမီးဖြစ်သူ ဥတ္တရာ၏ စင်ကြယ်သော ဒါန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ အယူကို လက်ကိုင်ထားပြီးတော့ ဒီနေ့ နန္ဒက အရင် ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ကွယ်လွန်သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကံကောင်းထောက်မချင်တော့ အကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ သမီးဖြစ်တဲ့ &lt;b&gt;ဥတ္တရာ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ ကလေးမလေး တစ်ဦး ရှိပါတယ်။ ဒီဥတ္တရာ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေးကတော့ သောတာပန် အမျိုးသမီးလေး ဖြစ်တယ်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝက တစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီဥတ္တရာက ဖခင် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကွယ်လွန်သွားသော ဖခင်အား ရည်စူးပြီးတော့ သူက ကောင်းမှုကုသိုလ်လေး တစ်ခုပြုတယ်။ ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဒီသောတာပန် ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးကို ဘုန်းကြီး စဉ်းစားကြည့်တယ်။ သူက တော်တော်လေး သန့်သန့်စင်စင်နဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်းလေး ဖြစ်သွားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပဲ။ သိပ်အလွန်ကြီး မကြီးပါဘူး။ ခေတ်ကို ဘုန်းကြီး စောင်းပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ သူတစ်ပါးဆီကနေ မျှော်လင့်ပြီးတော့မှ စင်ကြယ်သည်၊ မစင်ကြယ်သည် မသိ၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ သူတစ်ပါးတွေလာပြီး ပေးတာကဏ္ဍလေး စုဆောင်းပြီးတော့မှ ကိုယ်က ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ရည်စူးပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ မုန့်တစ်ပွဲ၊ ရေလေးတစ်ခွက် ပါပဲ၊ ဒါပဲ။ အိမ်ရှေ့ကို ဆွမ်းခံကြွလာတဲ့ မထေရ်တစ်ပါး ပင့်ပြီးတော့ အိမ်ပေါ်တင်တယ်။ တင်ပြီးတော့ ဒီမုန့်တစ်ပွဲနဲ့ ရေတစ်ခွက်ကို အဲဒီ မထေရ်ကို ပူဇော်လှူဒါန်းပါတယ်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မချင်တော့ ထိုမထေရ်က ရဟန္တာမထေရ်မြတ် ဖြစ်နေတယ်။ ရဟန္တာမထေရ်မြတ် ဖြစ်နေတဲ့ အခါကျတော့ သူလှူတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု ဆိုတာကလည်း အမျိုးသမီးလေးက သောတာပန် ဖြစ်တယ်၊ သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ အလွန် စင်စင်ကြယ်ကြယ်ဖြင့် ရှာဖွေရရှိထားတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လှူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒက္ခိဏဝိဘင်္ဂသုတ်လာ အလှူဒါန၏ အင်္ဂါရပ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလိုမျိုးကို ဘုရားရှင်က ဟို ဒက္ခိဏဝိဘင်္ဂသုတ္တံ ကျတော့ ဘယ်လိုဟောလဲဆိုတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယော သီလဝါ သီလဝန္တေသု ဒဒါတိ ဒါနံ၊&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဓမ္မေန လဒ္ဓံ သုပသန္နစိတ္တော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ၊&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တံ ဝေ ဒါနံ မဟာပ္ဖလန္တိ ဗြူမီ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယော သီလဝါ&lt;/b&gt;၊ အကြင် သီလရှိသော အလှူပေးပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;ဓမ္မေန လဒ္ဓံ&lt;/b&gt;၊ တရားသော နည်းလမ်းသဖြင့် ရှာဖွေသဖြင့် ရရှိအပ်သော လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို။ &lt;b&gt;သုပသန္နစိတ္တော&lt;/b&gt;၊ အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဥဠာရံ ကမ္မဖလံ&lt;/b&gt;၊ မြင့်မြတ်လှစွာသော ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားကို။ &lt;b&gt;အဘိသဒ္ဒဟံ&lt;/b&gt;၊ အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;သီလဝန္တေသု&lt;/b&gt;၊ သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌။ &lt;b&gt;ဒါနံ&lt;/b&gt;၊ အလှူဒါနကို။ &lt;b&gt;ဒဒါတိ&lt;/b&gt;၊ ပေးလှူ၏။ &lt;b&gt;တံ ဒါနံ&lt;/b&gt;၊ ထို့ကဲ့သို့သော အလှူဒါနကို။ &lt;b&gt;ဝေ&lt;/b&gt;၊ စင်စစ် ဧကန် အမှန်အားဖြင့်။ &lt;b&gt;မဟာပ္ဖလန္တိ&lt;/b&gt;၊ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များသော အကျိုးရှိ၏ ဟူ၍။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;၊ ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;ဗြူမိ&lt;/b&gt;၊ ဟောတော်မူ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါနငါးမျိုးထဲက ဒါနတစ်မျိုးပေါ့။ မြတ်စွာဘုရား ထိုသုတ္တန်မှာ ဒါနငါးမျိုး ဟောထားတဲ့ အနက်က အခု ဒါနတစ်မျိုးပဲ။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က ကြည့်လိုက်ရင် -&lt;br&gt;
၁။ သီလရှိခြင်း အင်္ဂါတစ်ခု။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၂။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုက တရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု ဖြစ်ခြင်း အင်္ဂါတစ်ခု။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၃။ လှူဒါန်းနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိခြင်း အင်္ဂါတစ်ခု။ ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားဆိုတာက ဘာပြောတာလဲ၊ ရာဂ၊ မောဟ၊ မာန်မာနတွေ ထိုအချိန်အခါမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ စိတ်အစဉ်မှာ ဝင်ရောက်ပြီး လောင်တာမရှိဘူး။ &quot;ဟိုကိုယ်မကျေနပ်တာ၊ အလှူတော့ လှူနေတယ်၊ ကိုယ်မကျေနပ်တဲ့သူ ပါနေတာ&quot; စတဲ့ စိတ်ထားမျိုးတွေ မရှိဘူး။ ကြည်လင်နေတယ်၊ စိတ်ဓာတ်တွေ ဖြူစင်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၄။ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို သက်ဝင်ယုံကြည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ပြဋ္ဌာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကလည်း အပြည့်အဝ ရှိပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အင်္ဂါ ဘယ်နှစ်ချက်လဲ၊ လေးချက်။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ အင်္ဂါလေးချက် ရှိပြီးတော့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက် ကြည့်လိုက်တော့ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ်တွေ ဖြစ်နေကြပြန်တယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါ ဘယ်နှစ်ချက်လဲ၊ ငါးချက်။ အဲဒီလို အင်္ဂါငါးချက် စုံညီနေတဲ့ အလှူဒါနမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘုရားရှင်က ဘာဟောလဲ။ &quot;တံ ဒါနံ၊ ထိုကဲ့သို့သော အလှူဒါနမျိုးကို။ ဝေ၊ စင်စစ်ဧကန် အမှန်အားဖြင့်။ မဟာပ္ဖလန္တိ၊ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များသော အကျိုးရှိသော ဒါနမျိုးဟူ၍။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည် ဗြူမိ၊ ဟောတော်မူ၏။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥတ္တရာ၏ ကုသိုလ်နှင့် နန္ဒက ပြိတ္တာဘဝမှ ချမ်းသာခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဥတ္တရာ လှူလိုက်တဲ့ ဒါန ကြည့်လိုက်တော့ ဒီအင်္ဂါငါးချက်နဲ့ စုံညီနေတယ်။ သူကြည့်လိုက်ရင် သူက သောတာပန် အမျိုးသမီး ဖြစ်တဲ့အတွက် &lt;b&gt;အရိယကန္တသီလ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ငါးပါးသီလ၊ အရိယာ သူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ ငါးပါးသီလက ပြည့်စုံနေတယ်။ ငါးပါးသီလ ဆိုတာက ဒီသူ့အသက်ကို သတ်လိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မဖြစ်ဘူး။ သတ်ဖို့ဆိုတာ ထား၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူလိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မဖြစ်ဘူး။ ယူတာကို ထားလိုက်ဦးနော်၊ သူတစ်ပါးသားမယား ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မဖြစ်ဘူး။ လိမ်ပြောဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းလေးမှ မဖြစ်ဘူး။ နောက်တစ်ခု မူးယစ်ဆေးဝါး သုံးစွဲဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။ စိတ်ထဲမှာတောင်မှ ငါးပါးသီလကို ချိုးဖောက်ဖို့ မဖြစ်ဘူး၊ သိပ်စင်ကြယ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သီလကို ချိုးဖောက်တယ်ဆိုတာက ရာဂကို အကြောင်းပြု၍ ဖြစ်စေ၊ ဒေါသကို အကြောင်းပြု၍ ဖြစ်စေ၊ မောဟကို အကြောင်းပြု၍ ဖြစ်စေ၊ မာန်မာန၊ ဣဿာ၊ မစ္ဆရိယ အစရှိတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို အခြေခံပြီးတော့မှ ဒီငါးပါးသီလကို ချိုးဖောက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုငါးပါးသီလကို ချိုးဖောက်စေတတ်တဲ့ အခြေခံ အကြောင်းအရင်း ဖြစ်တဲ့ ဒီရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ မာန၊ ဣဿာ၊ မစ္ဆရိယ အစရှိတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို ဒီသောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်က အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်ထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သီလ သိပ်ပြီးတော့ ဖြူစင်သွားတယ်၊ အရိယကန္တသီလနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို ကြည့်လိုက်တော့ တရားနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကလည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။ မုန့်လေးတစ်ပွဲပဲ၊ ရေလေးတစ်ခွက်ပဲ။ ပင်ပင်ပန်းပန်းကြီး ရှာဖွေရတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခု ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိတယ်တဲ့။ အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်အပေါ်မှာလည်း ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်မှာလည်း အားရကျေနပ်မှု ရှိတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း မကျေနပ်ချက်တွေ ဘာမှမရှိဘူး။ နောက်တစ်ခု ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို တတ်သိနားလည်တဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ပြဋ္ဌာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကလည်း အပြည့်အဝ ရှိနေပြန်တယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် ကြည့်လိုက်တော့ ရဟန္တာအရှင်မြတ် ဖြစ်နေပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါ ၅ ချက်။ ဒီအင်္ဂါငါးချက် စုံညီနေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အလှူဒါနပွဲက အလွန်ကြီးကျယ် ဖွံ့ဖြိုးများတဲ့ အကျိုးရှိနိုင်တဲ့ ဒါနမျိုး ဖြစ်တယ်။ ဒါနမျိုးဖြစ်တဲ့ အခါကျတော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ အဲဒီ ရဟန္တာမထေရ်ကို မုန့်လေးတစ်ပွဲနဲ့ ရေလေးတစ်ခွက် လှူဒါန်းပြီးတော့ သူက ဘာလျှောက်သလဲ။ &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်ရဲ့ ဖခင်သည် ကွယ်လွန်သွားပါတယ်။ ဤကောင်းမှုသည် ကွယ်လွန်သွားသော ဖခင်အား ရောက်ပါစေသတည်း&quot;။ ဒါလေးပဲ အမျှဝေလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အမျှဝေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီနန္ဒက ဘာဖြစ်သွားသလဲ။ သူက သေလွန်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပြိတ္တာဘဝ ရောက်ရှိသွားပါတယ်နော်။ ပြိတ္တာဘဝ ရောက်ရှိသွားတော့ အဲဒီ ပေညောင်ပင်ကြီးမှာ ပြိတ္တာသွားဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သမီးဖြစ်သူ ဥတ္တရာက အခုလို လိမ္မာတဲ့အတွက် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဖခင်ကို ရည်စူးပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်လေး တစ်ခု ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုနန္ဒက စစ်သူတော်ကြီးသည် ထိုနေရာမှာ နတ်ဘုံကဲ့သို့ ကြီးကျယ်တဲ့ ဘုံဗိမာန်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီးတော့ နတ်စည်းစိမ်ကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော စည်းစိမ်တွေ ခံစားရပြီး နတ်သြဇာကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အစာအာဟာရတွေကို သုံးဆောင်ပြီး နေရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နေတဲ့အချိန် တစ်နေ့ ဘာဖြစ်လာလဲ။ ပိင်္ဂလမင်းတို့ကလည်း အသောကမင်းကြီးဆီကို လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ ဆက်သမယ်ဆိုပြီးတော့ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ရထားတွေနဲ့ သွားကြပြီ။ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ ဆက်သပြီးလို့ အပြန်မှာတော့ ရထားကို မောင်းနှင်တဲ့လမ်းက လွဲသွားပြီ။ လွဲတာကလည်း ဒီခုနက နန္ဒက စစ်သူကြီးဖြစ်တဲ့ ပြိတ္တာက တန်ခိုးရှိလာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နာနကစစ်သူကြီး၏ ဖန်ဆင်းမှုနှင့် မင်္ဂလာမင်းကြီး၏ အံ့ဩမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ထိုအချိန်မှာ တန်ခိုးရှိတော့သူက တန်ခိုးနဲ့ လမ်းလွတ်အောင် ဖန်ဆင်းလိုက်တာပါ။ လမ်းလွဲပြီဆိုတာကို ဘယ်လောက်သိလဲလို့ မေးတော့၊ သူတို့ ရှစ်ခေတ်ယဉ်ကျေးမှု အမှတ်အသားတစ်ခု ယူဆရပါတယ်နော်။ ရထားကနေပြီးတော့ &quot;အရှင်မင်္ဂလာမင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်တို့ လမ်းမှာတော့ လိုက်နေပြီနဲ့ တူတယ်။&quot; &quot;ဘယ်လိုကြောင့်သလဲ&quot; ဆိုတော့၊ စိတ်ကိုကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် လမ်းကိုတွေ့တယ်၊ နောက်ဘက် ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် လမ်းမတွေ့တော့ဘူး။ မဆန်းဘူးလား၊ ဆန်းနေတယ်။ လမ်းတွေ့ပြီးတော့ ရှေ့သွားတယ်၊ နောက်ဘက် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လမ်းမမြင်ရဘူး။ &quot;ကျွန်တော်တို့တော့ လမ်းမှားပြီထင်တယ်၊ ကဲ... ဘယ်နှလုပ်မလဲ။&quot; သန္တုတင်လိုက်တော့၊ ကဲ... ထပ်သောက်၊ မောင်းပြီးတော့ လုပ်၊ ဆင်းဆိုတော့ အဲ့ဒီမှာ ပညာဦးတိုက်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပညာဦးတိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နာနကစစ်သူတော်ကြီးက သူ့ဘဝိတ်မှာကို ဒီပင်္ကလာမင်း မြင်အောင် အကုန်လုံး ဖန်တီးပေးထားပါတယ်။ ကျကျနန ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့အခါ မင်္ဂလာမင်းကလည်း အင်မတန် အံ့ဩနေတယ်။ &quot;ဒီလူက လူလား၊ နတ်လား၊ သို့မဟုတ် ဘာလဲ&quot; ဆိုတာ ဝေခွဲလို့မရဘူး။ စားသောက်ပြီးပြီ၊ ကိစ္စပြီးတဲ့အခါ အရေးကြီးတာ မေးကြည့်တယ်။ &quot;သင်ဟာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲ၊ နတ်လား၊ သို့မဟုတ် လူလား၊ သို့မဟုတ် ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲ ပြောပြစမ်းပါ။&quot; &quot;တခြားလူမဟုတ်ဘူး၊ အရှင်မင်္ဂလာမင်းမြတ်ရဲ့ စစ်သူကြီး နာနကပဲ ဖြစ်ပါတယ်။&quot; &quot;ဒီစည်းစိမ်တွေကို ရရှိခြင်းသည် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် ရရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးဖြစ်သူ လိမ္မာနေတဲ့ ဥတ္တရာရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် ဒီလို နတ်စည်းစိမ်တစ်မျှ ကြီးကျယ်တဲ့ ချမ်းသာသုခကို ရရှိခြင်းဖြစ်ပါတယ်။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိအယူဝါဒနှင့် နိယတအကျိုးပေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&quot;ဒါကြောင့် အရှင်မင်းမြတ်ဟာလည်း မှားယွင်းနေတဲ့ အယူဝါဒကို ဖျက်သိမ်းပြီးတော့ ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါ။ ငါးပါးသီလ၊ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ မြဲအောင် ကျင့်ကြံ၊ ဝိပဿနာပွားများ အားထုတ်ပါ&quot; လို့ ဆက်လက် တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။ တိုက်တွန်းပြီးတော့ သူက ဘာပြောသလဲဆိုရင် &quot;ဒီစည်းစိမ်ကို ကျွန်တော် ခံစားရမှာ သိပ်မကြာပါဘူး။ နောင် ခြောက်လကြာလို့ရှိရင်တော့ ကျွန်တော်သည် အဝီစိရောက်ရတော့မယ်&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟော... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘုန်းကြီးတို့ ဒီ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ခေါ်ပါတယ်။ ခုနက ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒသမားတွေက အဲ့ဒီ မှားယွင်းတဲ့ ဒိဋ္ဌိကို လက်ခံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ သေသည့်တိုင်အောင် ဒီအယူဝါဒကို မစွန့်ခဲ့ရင် သူတို့က နိယတအကျိုးပေး (သေချာပေါက် အကျိုးပေးခြင်း) မြဲတယ်။ အပါယ်လေးဘုံမှာ ကျိန်းသေ အကျိုးပေးတဲ့အတွက် သူတို့ကို &quot;နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ&quot; လို့ ဒီလိုခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ ဒီအပါယ်လေးဘုံမှာ ကျိန်းသေ အကျိုးပေးမှာဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ကို မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ခေါ်တော့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးဟာ အကုန်လုံး ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိသမားတွေက ငရဲပဲ၊ အပါယ်လေးဘုံပဲ ရောက်ရတော့မလားဆိုတော့— မသေခင်မှာ စွန့်လွှတ်ရင်တော့ မရောက်ပါဘူး။ မသေခင်မှာ စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒကို ပြောင်းပြီးတော့ တရားဘာဝနာတွေကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မယ်ဆိုရင်၊ ထို ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိသမားတွေဟာ ခပ်များများ ကြိုတန်းသဘော ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စိတ်ဓာတ်က သူတို့ သိပ်ပြတ်သားကြတယ်။ မြန်သောအားဖြင့် သူတို့က စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များကြတယ်။ ဒါဟာ လုပ်မယ်ဆိုရင် လုပ်တယ်၊ မလုပ်ဘူးဆိုရင် မလုပ်ဘူး၊ ဒီလို စိတ်ထားရှိကြတယ်။ များသောအားဖြင့် ပေါ့နော်။ ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ များသောအားဖြင့် ဉာဏ်ထက်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း များကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်ဝေမျှခြင်းနှင့် ပြိတ္တာဘဝမှ ကျွတ်လွတ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုနက မင်္ဂလာမင်းကို ဒီလိုပြောပြီးတော့ သူက ဒီစည်းစိမ်ကို ခြောက်လပဲ ခံစားရတော့မယ်၊ နောင် ခြောက်လကြာရင် ငရဲရောက်ရတော့မယ်ဆိုပြီး ဖွင့်ပြောတယ်။ ပြောပြီးတော့ &quot;အရှင်မင်းကြီးလည်း ကျွန်တော်တို့လို နောင်တမဖြစ်အောင် မသေခင်မှာ ဒီအယူဝါဒကို စွန့်လွှတ်ပါ&quot; ဆိုပြီး သူက တရားဟောပြီး ပြန်ဆုတ်သွားပါတယ်။ ပြောချင်တာကတော့ ဒီနေရာမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်တာ၊ ခုနက နာနကစစ်သူကြီး ပြိတ္တာဘဝ ရောက်တာမှန်တယ်။ သမီး ဥတ္တရာကလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုပြီးတော့ အမျှအတမ်း ဝေတာလည်း မှန်တယ်။ သူ ကျွတ်သလားဆိုတော့ မကျွတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြိတ္တာဘဝမှာ နတ်စည်းစိမ် ခံစားရတယ်၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာကိုတော့ ခံစားရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ သူပြုထားတဲ့ အကုသိုလ်ကံက နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကံ ဖြစ်နေတယ်။ ဒီနိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကံကို သူက မစွန့်လွှတ်နိုင်သရွေ့ ထိုကံက အကျိုးပေး မြဲခြင်းကြောင့် ပြိတ္တာဘဝမှာ ခြောက်လနေပြီးတဲ့အခါ နောက် သူဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတော့ အဝီစိ ငရဲသို့ ရောက်ရှိသွားတယ်။ အဲ့ဒီလို ပြိတ္တာမျိုးလည်း ရှိတယ်။ ဒါ ဒီလိုပြိတ္တာမျိုးကျတော့ သူက ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုသော်လည်း ချမ်းသာသုခကို သုံးဆောင်ခံစားခွင့် အသင့်အတင့်တော့ ရတယ်။ လုံးလုံးကျွတ်သလားဆိုတော့ မကျွတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗိမ္ဗိသာရမင်းနှင့် ဆွေတော်မျိုးတော် ပြိတ္တာများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုနက ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော် ပြိတ္တာတွေကျတော့၊ ဦးဇင်းတို့ မြတ်စွာဘုရား ရဟန်းတစ်ဝါ ရပြီးတဲ့နောက် ဥုရုဝေလကဿပ၊ နဒီကဿပ၊ ဂယာကဿပ အမှူးရှိတဲ့ ရသေ့ညီနောင် တစ်ထောင်တို့ကို ဝါကျွတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ချေချွတ်တယ်နော်။ ပထမဝါမှာ ဣသိပတန အမည်ရတဲ့ မိဂဒါဝုန်တောမှာ ဝါဆိုဝါကပ်တော်မူတယ်။ ထိုဝါတွင်း သာသနာပြုလိုက်တာ ရဟန္တာ ခြောက်ကျိပ် ရရှိသွားပါတယ်။ ထို ခြောက်ကျိပ်သော ရဟန္တာမထေရ်ကို &quot;တစ်ကြောင်းတည်းသော လမ်းကို နှစ်ပါးအတူ မသွားဘဲ တရားစည်၊ သစ္စာလေးပါးဆိုတဲ့ တရားစည်ကြီးကို တို့လမ်းခင်းမှာ လိုက်ပြီးတော့ ရိုက်တီးပါ&quot; ဆိုပြီး သာသနာပြုအဖွဲ့ လွှတ်ခဲ့ပြီးတော့ ဥုရုဝေလတော ကြွပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထို ဥုရုဝေလတောမှာ ဥုရုဝေလကဿပ၊ နဒီကဿပ၊ ဂယာကဿပ အမှူးရှိနေတဲ့ ရသေ့ညီနောင် တစ်ထောင်တို့ကို ချွတ်ယူတော်မူတယ်။ ထိုရဟန္တာပေါင်း တစ်ထောင်ခြံရံပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ပြာသိုလပြည့်နေ့မှာ ရာဇဂြိုဟ်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်တော်မူပါတယ်။ ထိုနေ့မှာပဲ ဗိမ္ဗိသာရမင်း အမှူးရှိတဲ့ ပုဏ္ဏားလူလင်တို့နှင့်တကွ လူပေါင်း တစ်သိန်းနှစ်သောင်း ကျွတ်တမ်းဝင်သွားကြတယ်နော်။ ပဌမမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်သွားကြတယ်။ လူပေါင်း တစ်သိန်းကျော်ပဲ ဆိုကြပါစို့နော်၊ သရဏဂုံတည်တာက နှစ်သောင်းကျော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ အဲ့ဒီ ကျွတ်တမ်းဝင်ပြီးတဲ့အခါမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးကနေ စဉ်းစားတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းက ဘုရားကို သွားဖူးတွေ့ရတာက ထန်းတောဥယျာဉ် တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ ဥယျာဉ်တစ်ခုဖြစ်တော့ ထန်းတောဥယျာဉ်သည် ရာဇဂြိုဟ်နဲ့ လှမ်းလည်းလှမ်းတယ်၊ သွားလမ်းလာလမ်းကလည်း မသာဘူး။ ဘုရားကို သွားဖူးမြော်ကန်တော့မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ပင်ပန်းမှု၊ ဆင်းရဲမှုတွေက သိပ်များတယ်။ ဒီတော့ ငါဘုရားအတွက် သင့်တော်မယ့် ဝေဠုဝန်ဥယျာဉ်တော်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော် လှူဒါန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရွေးချယ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဝေဠုဝန်ဥယျာဉ်မှာ ကျောင်းတွေဆောက်တယ်။ ဆောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာသလဲလို့ ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တော့ တပို့တွဲလဆန်း ၁ ရက်နေ့မှာ ရှင်သာရိပုတ္တရာနဲ့ ရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့က ရဟန်းပြုကြတယ်။ ထိုနေ့မှာ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်မှာ သွားပြီး ရဟန်းပြုတယ်ဆိုတော့၊ အဲ့တော့ ဘုရားရှင်ကလည်း ပြာသိုလပြည့်နေ့မှာ ဝေဠုဝန် ရာဇဂြိုဟ်ကို ဆိုက်ရောက်တာ ဖြစ်တော့၊ ပြာသိုလပြည့်နေ့နဲ့ တပို့တွဲလဆန်း ၁ ရက် အကြားဆိုတော့ ဘယ်နှရက်လောက်ပဲ ရှိမလဲ။ ၁၅ ရက်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၁၅ ရက်အတွင်းမှာ ရဟန်းသံဃာတော်မြတ် သီတင်းသုံးလောက်အောင် နေ့ရာ ညရာ၊ သေနာသန၊ မဏ္ဍပ်တွေ၊ ဆွမ်းစားကျောင်းတွေ၊ ဓမ္မာရုံတွေ၊ စင်္ကြံလမ်းတွေ၊ ဒါတွေကို တည်ထောင်ဖန်ဆင်းတယ် ဆိုတော့၊ သိပ်အလွန်ကြီးကျယ် ခမ်းနားကြီးတော့ ဟုတ်ပုံမရပါဘူးနော်။ ရသေ့ရဟန်းတို့နဲ့ တူညီတဲ့၊ ထိုက်တန်တဲ့ သီတင်းသုံးလို့ ရနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးလေးတွေ၊ လွယ်ကူတဲ့ နေရာမျိုးလေးတွေလို့ ယူဆရပါတယ်။ ဒီတရားနာပရိသတ် ဒကာကြီး၊ သူက ဒီလိုအကြောင်း သိပ်သဘောကျတယ်။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ တောကျွန်း တောကြောဆိုတဲ့ပီပီ၊ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ တဲလေးနဲ့၊ ဝါးကျောင်းလေးနဲ့ ဒီလိုနေရတာက တစ်ခါတလေ တောထဲမှာ နေချင်တဲ့ ရဟန်းတော်များအတွက် နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ၊ ပီတိသောမနဿ ပြဋ္ဌာန်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ရာအတွက် အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်တတ်ပါတယ်နော်။ ရလွယ်တယ်၊ တွယ်တာမှုလည်း နည်းတဲ့ အကြောင်းမျိုးပဲနော်။ အဲ့ဒီလို ကျောင်းလေးတွေလို့ ယူဆရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ ဒီမှာပြောချင်တဲ့ အချက်ကတော့ အဲ့ဒီ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်ကို ကျောင်းပူဇော်ပွဲလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရေစက်ချတဲ့ ပွဲကြီးမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းက ဒီဆွေတော်မျိုးတော် ဖြစ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေကို အမျှအတမ်း မဝေမိဘူး။ ညကျတော့ ဝိုင်းအော်တယ်။ ဝိုင်းအော်တဲ့အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရားကို အကျိုးအကြောင်း သွားလျှောက်ထားတော့၊ ဘုရားရှင်က &quot;သူ့ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၉၁ ကမ္ဘာကျော်က ဆွေတော်မျိုးတော်တွေ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ ဒီနေ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုရင် သူတို့ကို အမျှအတမ်း ဝေလိမ့်မယ်ဆိုပြီးတော့ မျှော်လင့်ပြီးတော့ နေခဲ့ကြတဲ့ ပြိတ္တာများ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ကို အမျှအတမ်း မဝေမိတဲ့အတွက် သူတို့ ဝမ်းနည်းပြီးတော့ ဝိုင်းအော်တဲ့ အသံဖြစ်ပါတယ်&quot; လို့ မိန့်တယ်။ သင့်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ နန်းစည်းစိမ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတဲ့အကြောင်း ဘုရားရှင်က အမိန့်ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အမျှဝေခြင်းနှင့် ရရှိနိုင်သော ဘုံဘဝများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&quot;ဒီလိုဆိုရင် တပည့်တော် ကောင်းမှုကုသိုလ် အသစ်ပြုပြီးတော့ အမျှအတမ်း ဝေခဲ့ရင် ရပ်နိုင်ပါသလား။&quot; &quot;ရပ်နိုင်ပါတယ်။&quot; ထပ်ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ အသစ်ပြုပြီးတော့ အမျှအတမ်း ဝေလိုက်တော့ ကျွတ်တမ်းဝင်သွားကြတယ်နော်။ ထိုကျွတ်တမ်းဝင်သွားတာ နတ်ပြည် ရောက်သွားကြတယ်။ သူတို့ ကျွတ်တမ်းဝင်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ ဒါ အဲဒီနတ်ပြည်ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြီး စောင့်ခဲ့ရလဲ။ ၉၁ ကမ္ဘာ ခရီးကျော်ခဲ့ရတာ၊ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတာ။ ဟိုး ဝိပဿီမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်လောက်ကတည်းက သူတို့ ပြိတ္တာဘဝ ရောက်ခဲ့တာ၊ ကျွတ်သလားဆိုတော့ မကျွတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သူက ပြိတ္တာဘဝမှာ ရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦးအတွက် ရည်စူးပြီးတော့ အမျှပေးဝေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် ကျွတ်တယ်ဆိုတာက တော်တော်လေး နည်းတဲ့ ကျွတ်တမ်းဝင်တဲ့ ထုံးစံပါနော်။ ရာခိုင်နှုန်းအနေနဲ့ ပြောရင်တော့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က မရတဲ့ဘက်က မရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်သေသွားတဲ့အခါမှ အိမ်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒကာမကြီးက ပြုမယ့် ကောင်းမှုကုသိုလ် အားကိုးပြီးတော့ ဒကာကြီးတွေ သေဖို့တော့ သိပ်စိတ်မကူးနဲ့။ ဟုတ်လား၊ မရတဲ့ဘက်ကတော့ တော်တော်ခပ်များများ ရှိလိမ့်မယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ ဒီမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်တွေ ခုလို ကျွတ်သွားတဲ့ ထုံးကိုတော့ မြတ်စွာဘုရားကလည်း တန်ခိုးနဲ့ပဲ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးပါ မြင်အောင် ပေါ့လေ၊ သရဲတစ္ဆေပေါက်အောင် ဖန်ဆင်းပေးတဲ့အတွက် မြင်လိုက်ရပါတယ်နော်။ ခုဒီနေရာမှာ ကျတော့ ခုပြောနေတာက မြတ်စွာဘုရားက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ရည်စူးပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရနိုင်တဲ့ ကတိ (လားရာဂတိ) ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ။ တစ်ခုပဲနော်။ မရနိုင်တဲ့ ဂတိက လေးခု။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;နိရယဂတိ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ငရဲရောက်ခဲ့ရင်လည်း မရနိုင်ဘူး။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;တိရစ္ဆာနဂတိ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ဘုံ ရောက်ကလည်း မရနိုင်ဘူး။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;မနုဿဂတိ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ လူ့ပြည်ရောက်သွားရင်လည်း မရနိုင်ဘူး။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ဒေဝဂတိ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည် ရောက်သွားရင်လည်း မရနိုင်ဘူး။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ပေတဂတိ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ပြိတ္တာဘုံ ရောက်ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ရကောင်းရနိုင်တယ်လို့ ဒီလိုပြန်ပြီးတော့ အဖြေပေးတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ အဲ့ဒီလို ပြိတ္တာဘုံ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ခုနက ဒီပြုလိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် ခုနက နာနက စစ်သူကြီးတို့လို ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားဖြင့် မျှတပြီး ဒီပြိတ္တာဘုံမှာ ဆက်လက်ပြီး နေရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိတယ်။ သူတို့ အကုသိုလ် ကံအရှိန်က ကုန်သွားတဲ့အတွက် ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ ခုနက ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်တို့လိုမျိုးလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ နှစ်စားတော့ ရှိတယ်နော်။ အဲ့ဒီနှစ်စားမှာ လုံးလုံးမကျွတ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေကော မရှိဘူးလားဆိုတော့၊ ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်တို့ အကုသိုလ်ကံ အရှိန်အဝါက မကုန်သေးရင်လည်း မကျွတ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေလည်း များစွာ ရှိတယ်တဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဇာဏုဿောဏိပုဏ္ဏား၏ မေးခွန်းနှင့် သံသရာဆွေမျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ အဲဒီလို မိန့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီ ဇာဏုဿောဏိပုဏ္ဏားကြီးကလည်း သူက ပုရောဟိတ် ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူကလည်း ဆက်ပြီးတော့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးတယ်။ &quot;အရှင်ဂေါတမ... ကဲ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ တပည့်တော်တို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကလည်း ပြိတ္တာဘဝ မရောက်ဘူး၊ တခြားဂတိတစ်ခုကို ရောက်သွားပြီ ဆိုကြစို့။ တပည့်တော်တို့ကလည်း ဒီကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းကိုပဲ ရည်စူးပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်က ခံစားခွင့် ရှိပါသလဲ။&quot; ဒီမေးခွန်းတစ်ခု မေးကြည့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မေးကြည့်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘုရားရှင်က ဘာပြန်ဖြေလဲ။ &quot;ပြိတ္တာဘဝမှာ ရှိနေတဲ့ တခြားတခြားသော ဆွေမျိုးသားချင်းတွေဟာ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးကို ခံစားခွင့် ရှိပါတယ်&quot; လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒီအဖြေကိုလည်း သူ လက်ခံသင့်သလောက်တော့ လက်ခံတယ်၊ သိပ်အားရကျေနပ်ပုံတော့ မရဘူး။ အားရကျေနပ်ပုံ မရတဲ့အတွက် သူက ဆက်ပြီး ဘာမေးသလဲ။ &quot;ကဲ... ဒီလိုဆိုရင် အရှင်ဂေါတမ၊ တပည့်တော်တို့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း ပြိတ္တာဘဝ မရောက်ဘူးထား၊ ပြိတ္တာဘုံဘဝမှာလည်း တပည့်တော်တို့နှင့် ဆွေမျိုးသားချင်း စပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးထား၊ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ဘယ်သူ သုံးဆောင်ခံစားရမလဲ။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က &quot;ဒကာတော်... ဒီလောက် ရှည်လျားလှတဲ့ သံသရာခရီး တစ်လျှောက်မှာ ဆွေမျိုးတို့ဖြင့် ဆိတ်သုဉ်းနေတဲ့ ပြိတ္တာဘုံ ဆိုတာကတော့ မရှိကောင်းပါဘူး&quot; တဲ့။ ဘဝတစ်ခုမှာ ပေါ့နော်။ ဟို အနမတဂ္ဂ သံယုတ်မှာ ဘုရားဟောထားတာ ပေါ့။ သူတို့နှင့် သူတို့ အမိမတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ၊ အဖမတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ၊ အစ်ကို အစ်မ မတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ၊ သားသမီး မတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါ စသည်ဖြင့် ဆွေမျိုးသားချင်း မတော်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါဟာ သံသရာကြီး တစ်လျှောက်မှာ မရှိနိုင်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သံသရာခရီးနှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်မှု အခြေအနေ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဆွေမျိုး တစ်သံသရာချင်း တော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက များကြပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဤသံသရာကြီးက သိပ်ပြီးရှည်လျားလွန်းလို့ပါ။ ရှည်လျားလှတဲ့ သံသရာခရီးမှာ ကြုံခဲ့ကြရတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တိုးမိထိမိတဲ့အခါ ဆွေမျိုးသားချင်း တော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ များကြပါတယ်။ များလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း ဤပြိတ္တာဘုံမှာ မိမိတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးဖြင့် ဆိတ်သုဉ်းနေတဲ့ ပြိတ္တာဘုံဆိုတာကတော့ ဘယ်လိုမှ မရှိနိုင်ပါဘူးလို့ မြတ်စွာဘုရားက ပြန်ပြီးတော့ အဖြေပေးပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို အဖြေပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဒီဇာဏုဿောဏိ ပုဏ္ဏားကြီးက သိပ်ပြီးတော့ သူက အားရကျေနပ်မှု မရှိသေးဘူး။ မရှိဘူးဆိုတာက— ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတာက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက် ရည်စူးပြီး ပြုလိုက်တယ်၊ အကျိုးရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တခြားတစ်ခြား ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရတယ်ဆိုတာကို သူက သိပ်အားမရဘူး။ အားမရတဲ့အတွက် ထပ်ပြီး မြတ်စွာဘုရားကို သူက မေးပါတယ်။ မေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ခုနက ပြိတ္တာဘုံမှာလည်း တပည့်တော်တို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်က ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ခံစားရမလဲ&quot; လို့ ထပ်ပြီး မေးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အလှူရှင်အတွက် ရရှိနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုရားရှင်က အဲဒီမှာ နည်းနည်းလေး ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ ဖြေတဲ့အဖြေလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ &quot;အလှူရှင်သည်လည်းကောင်း၊ အကျိုးတရားကို ရရှိနိုင်ပါတယ်၊ အကျိုးမဲ့မဖြစ်ပါဘူး&quot; ဆိုပြီး ဒီစကားလေးတစ်ခု ထပ်ပြီး အမိန့်ရှိတယ်။ ဘာပြောလိုတာလဲဆိုတော့ ဦးဇင်းတို့ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ပေးသလိုပါပဲ။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုပေမယ့်လို့၊ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်က ထို (ရည်စူးအပ်သော) ပုဂ္ဂိုလ်ထံ မရောက်ဘူးဆိုရင်တော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ထံမှာပဲ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ရှိနေတာပါပဲ။ ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာလည်း အကျိုးမဲ့တော့ မဖြစ်ပါဘူးဆိုပြီး ဒီလို ဘုရားရှင်က ထည့်ပြီး စကားလေး ပြောပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဒီစကားနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူက သိပ်ပြီး အားမရပြန်ဘူး။ အားမရဘူးဆိုတာက သေလွန်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ရနိုင်တဲ့နေရာမှာ သွားပြီး မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ခုနက မရသင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သွားပြီးတော့ ရတယ်။ မရသင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဆိုတာက ဘာတွေလဲ။ သံသရာအဆက်ဆက်က ဆွေမျိုးတော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက အလှူပေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရစေချင်တာက ကွယ်လွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရစေချင်တယ်။ ရစေချင်ပေမဲ့လို့ ကွယ်လွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း ရနိုင်တဲ့ဌာနမှာ သွားပြီး မဖြစ်တော့၊ မရနိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ သွားပြီး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ကြားထဲမှာ ဘယ်သူ့ အကျိုးပေးမလဲဆိုတဲ့ ပြဿနာကို သူက ထပ်ပြီး မေးနေတာ။ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘုရားရှင်က &quot;ခုနက ပြိတ္တာဘုံမှာ သံသရာအဆက်ဆက်က ဆွေမျိုးတော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရနိုင်တယ်၊ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရနိုင်ပါတယ်&quot; လို့ ပြန်ပြီး ဖြေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရာဌာနမဟုတ်သော နေရာ၌ အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီအဖြေကို သူက အားရမှု သိပ်ပြီးတော့ မရှိတော့ သူက ဘာထပ်ပြီး မေးသလဲဆိုရင် &quot;အရှင်ဘုရား အရှင်ဂေါတမဟာ အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ပညတ်ပါသလား၊ ထင်ရှားရှိတယ်လို့ ပညတ်ပါသလား&quot; လို့ ဒီမေးခွန်း ထပ်မေးတယ်။ &quot;မှန်တယ်၊ ငါဘုရားဟာ အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာလည်းပဲ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရား ရှိတယ်ဆိုတာကို ငါဘုရား ပညတ်ပါတယ်&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီစကားကြီးတွေကို နားလည်ချင် နားလည်မယ်၊ နားမလည်တာလည်း ရှိမယ်။ ဦးဇင်း နည်းနည်းတော့ ထပ်ရှင်းပေးပါရစေ။ ဒီတော့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ခုလို လူ့ပြည်မှာ ပေါ့လေနော်၊ တစ်ဖက်က သူက သီလတွေ ချို့ယွင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို လျှောက်တယ်။ သူတစ်ပါး အသက်သတ်တယ်၊ ပစ္စည်း မတရားယူတယ်၊ သူတစ်ပါး သားမယား ပြစ်မှားတယ်၊ မဟုတ်မမှန် ပြောတယ်၊ ဂုန်းတိုက်စကားတွေ ပြောတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောတယ်၊ ပိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောတယ်။ သူများပစ္စည်းကို မတရားယူလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်အားကောင်းနေတယ်။ သူတစ်ပါးတွေကို သေစေချင် ပျက်စီးစေလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းနေတယ်။ မှားယွင်းတဲ့ ခံယူချက် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတွေကလည်း ရှိနေပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါင်းလိုက်တော့ ဒုစရိုက် ဘယ်နှစ်ပါးလဲ။ ၁၀ ပါး။ တစ်ဖက်က ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို ကျူးလွန်ပေမယ့်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပြုပြန်တယ်။ ဘယ်လိုမျိုး ပြုသလဲလို့ မေးရင်တော့— မှားယွင်းတဲ့ ခံယူချက် ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဘယ်လိုကြောင့် ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုရပါသလဲလို့ မေးချင် မေးမယ်။ ကံ ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ &quot;ပေးသင့် ပေးထိုက်တယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ထားလေးနဲ့ ပေးနေတာ။ ဒါလည်း ဒါနပဲ။ သားမယားကို ပြုစုလုပ်ကျွေးသင့်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်၊ ဒါလည်း ဒါနပဲ။ ခွေးတစ်ကောင်ကို ကျွေးသင့်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ကျွေးတယ်၊ ဒါလည်း ဒါနပါပဲ။ အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဆိုက်ရောက်လာရင်တော့ ဒီလို အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို &quot;ငါ ပေးလိုက်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ပေးလိုက်တာပဲ။ ကံ ကံ၏အကျိုးကို လက်ခံလို့၊ ယုံကြည်လို့၊ မြတ်နိုးလို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီပုံစံဆိုတော့ သူ့ဒါနက အားပျော့မနေဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တိရစ္ဆာန်ဘဝ၌ ရရှိသော ဒါနအကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာပြောလဲဆိုရင် ဒီသတ္တဝါသည် တစ်ဖက်က ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်ကျင့်သီလက ပျက်စီးတယ်၊ တစ်ဖက်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ ဒါနဝတ္ထု အစုစုတွေကို သူ လှူနေတယ်။ လှူလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ရဲ့ ဒီကောင်းမှုအတွက် သူက သေလွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်ရောက်သလဲ။ ဆင်တို့ရဲ့ အပေါင်းအဖော် ဖြစ်လို့ ရောက်ရှိသွားတယ်၊ ဆင်ဘဝ ရောက်သွားတယ် ဆိုကြစို့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ ဒီဆင်ဘဝကို ရောက်သလဲလို့ မေးရင် ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးလို့။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကောင်းရာ သုဂတိကို ဘယ်လိုမှ မရောက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လို့ အဲဒီ ဆင်ဘဝ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆင်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အဆင်းတန်ဆာ၊ အစားအသောက်၊ အိပ်ရာနေရာ အထိအတွေ့တွေမှာတော့ အဆင့်မြင့်မြင့် နေရတယ်။ ဥပမာ ရတနာတွေ ဆင်မြန်းရတဲ့ ဆင်မျိုးပေါ့၊ မင်္ဂလာဆင်တော်တို့လို ဆင်မျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ အစာအသောက်တွေကိုလည်း ကျကျနန ပြုစုကျွေးမယ့် ဆင်ထိန်းတို့၊ မြင်းထိန်းတို့ အစရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိတယ်။ မင်းတွေကို ချက်ပြုတ်ပေးမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အဆင်သင့် ရှိနေသလိုမျိုးပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ဖက်က တို့က ဒါနပြုခဲ့တယ်၊ တစ်ဖက်က ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးခဲ့တယ်။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးခြင်းကြောင့် တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရှိရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ဒါနပြုခဲ့ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဆင်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အဝတ်တွေ၊ တန်ဆာတွေ ဆင်ခွင့်ရတယ်၊ အစားအသောက်တွေ အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့် စားရတယ်။ သို့သော် စားရတဲ့ အစားအစာသည် အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်ဆိုသော်လည်း၊ ဒီနေ့ လူသားတို့ စားနေတဲ့ အစာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ အဆင့်မြင့်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာဖြစ်လို့ သွားပြီး အကျိုးပေးသလဲလို့ မေးရင်၊ ဒါဟာ &quot;အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာ&quot; မှာ သူက အကျိုးပေးတာ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒါန၏ စွမ်းအားနှင့် သီလ၏ အရေးပါမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာမှာ ဒီလို အကျိုးပေးရသလဲလို့ မေးရင် ဒါနရဲ့ စွမ်းအင်ကို ဘုရားက ဟိုးဘက်က သုတ္တန်တစ်ခုမှာ ဟောထားပါတယ်။ ဒီဒါနသည် စင်ကြယ်နေတဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး စိုက်ပျိုးလိုက်တဲ့ ဒါနတစ်ခု ဖြစ်မယ်ဆိုရင်၊ စကြဝတေးမင်းရဲ့ စည်းစိမ်ကိုသော်လည်း ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ မင်းမင်းတို့ရဲ့ စည်းစိမ်ကိုသော်လည်း ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ နတ်မင်းရဲ့ စည်းစိမ်ကိုသော်လည်း ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ မိမိက လွတ်မြောက်ကြောင်း တောင်းတခဲ့မယ်ဆိုရင် သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ် ခေါ်တဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်မြတ်ကြီးကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ပကတိသာဝကဗောဓိဉာဏ် ဆိုတဲ့ ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ ဒါနတစ်ခုတည်းကြောင့် ရတယ်လို့တော့ မဆိုဘူးနော်၊ ပါရမီ ၁၀ ပါး စုံညီမှ ရမှာပဲ။ သို့သော် ဒါနအကြောင်း ပြောနေတဲ့အတွက် ဒါနနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပြောတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ရလိုတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ဒါနအစရှိသော ပါရမီ ၁၀ ပါးကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ရင်၊ ဒီပါရမီတွေ ပြည့်စုံတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီသဗ္ဗညုတဉာဏ်ကြီးကို မရနိုင်ဘူးလား။ ရနိုင်တယ်။ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ရစေတတ်တဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေထဲမှာ ဒါနသည် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု အဖြစ်နဲ့ မပါဝင်ဘူးလား။ ပါဝင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနဟာလည်း သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ရစေနိုင်တယ်လို့ ဒီလို ထည့်ဟောတာပဲ။ ဒါဟာ အရပ်ဌာန ဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာ အကျိုးပေးနေတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီဌာနသည် အခုလို အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိပေမယ့်၊ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ပြုလိုက်တဲ့ ဒါနဟာ အဲဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ဒါနတွေက အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာ သွားပြီးတော့ အကျိုးပေးရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်ကျင့်သီလနှင့် ဒါနအကျိုးပေး ကွာခြားချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အလားတူပဲ လူ့လောက ရှိစဉ် အချိန်အခါမှာ ဒုစရိုက်တွေ လွန်ကျူးတယ်၊ တစ်ဖက်က ကြည့်လိုက်တော့ ဒါနပြုတယ်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သေတဲ့ အချိန်အခါမှာ နွားဘဝ ရောက်မယ်၊ မြင်းဘဝ ရောက်မယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့၊ မြင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အဆင်းတန်ဆာတွေကို လှလှပပ တန်ဆာဆင်ရမယ်၊ ဝတ်ရမယ်။ မြင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့၊ နွားနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အစားအစာတွေကို ပေါပေါများများ စားရမယ်။ စဉ်းစားကြည့်လေနော်၊ နွားလှအောင် ဆင်တယ်ဆိုသော်လည်း ခြူလေး လှလှလေး ဆွဲပေးရတာပါ၊ လည်ပင်းမှာ ဘာလေးညာလေး လှပအောင် ပတ်ပေးတယ်၊ ဒီလောက်ပဲ။ ဂျိုလေး လှပအောင် လုပ်ပေးတယ်။ စားတဲ့အခါကျတော့ ဒီမြင်း၊ ဒီနွားက ဘာစားလဲ။ မြက်စားတယ်၊ ကောက်ရိုးစားတယ်။ ကိုယ်လှူခဲ့တဲ့ အချိန်က အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဒီမြက်တွေ ကောက်ရိုးတွေ လှူခဲ့တာ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာပေါ့လေ၊ မိမိ ရောင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ ခုနက အရင်းအနှီး၊ ခုနက ရရှိတဲ့ အမြတ်စွန်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အရှုံးမထွက်ဘူးလား။ ရှုံးနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကိုယ်လှူခဲ့တဲ့ အချိန်က အဆင့်အတန်း မြင့်တဲ့ ပစ္စည်း၊ ဝယ်ယူပြန်ရတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဒီမြက်တွေပဲ ဝစားရတဲ့ ဘဝ ပြန်ရောက်တယ်။ အရှုံးမထွက်ဘူးလား၊ ရှုံးထွက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရှုံးသလဲ။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးလို့။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ဒါနတွေက စံချိန်စံညွှန်းမီတဲ့ ဒါမျိုး ဖြစ်နိုင်သလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါ အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာတွေမှာ သွားပြီးတော့ အကျိုးပေးနေတဲ့ သဘောကို ဘုရားက ပေါ်လွင်အောင် ဟောနေတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ ခွေးဘဝ ရောက်ပြီးသား။ တစ်ဖက်က ဒုစရိုက်တွေ အလွန်ပြုတယ်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ဒါနပြုခဲ့တယ်။ ထိုသတ္တဝါသည် ခွေးဘဝ ရောက်သွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့ ခွေးဘဝ တိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်ရသလဲ။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးခဲ့လို့။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီခွေးဘဝမှာ ခွေးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အစားအစာတွေ ပေါပေါများများ သုံးဆောင်ရသလဲလို့ မေးရင်တော့ ဒါနပြုခဲ့လို့။ ခွေးတွေ ဘာစားလဲ— အဲဒါကြည့်ပေါ့။ အဲဒါတွေ ဝအောင် စားရတယ်ဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ ဒီဟာတွေ ဝအောင် စားရတာလဲ၊ ဒါနပြုခဲ့လို့။ ကိုယ် ဒါနပြုစဉ် အခါက ဒီလို အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ စားဖွယ်သောက်ဖွယ်တွေကို ဒါနပြုခဲ့တာမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီလို အကျိုးမျိုးကို ဘာကြောင့် ရရှိသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးလို့။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားသည် အဆင့်နိမ့်မသွားဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါနခြင်း တူသော်လည်းပဲ ကိုယ်ကျင့်သီလ ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး လှူတဲ့ ဒါနနဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး လှူနေတဲ့ ဒါနသည် အကျိုးပေးပုံချင်း တူညီနိုင်သလား။ မတူညီဘူး။ ဒါ မတူညီတဲ့ ထုံးနော်။ အယ်... နည်းနည်း အဆင့်မြင့်တဲ့ ခွေးဆိုရင်တော့ သံကွင်းလေး ဘာလေးနဲ့၊ မွေ့ရာကောင်းကောင်းလေးနဲ့ အိပ်ချင် အိပ်ရမယ်။ ကော်ဖီလေး ဘာလေး တစ်ခါတစ်လေ သောက်ချင် သောက်ရမယ်။ အရိုးအရင်းလေး ကိုက်ချင်လည်း ကိုက်ရမယ်။ ဒီအဆင့်လောက်တော့ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ နည်းနည်းလေး အဆင့်မြင့်ရင်တော့ အသားလေး ဘာလေး နည်းနည်းပါးပါး စားချင် စားရမယ်။ ဒီလောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေ နေထိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးကို မှီပါ့မလား။ မမှီဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကြားထဲမှာ သူကလည်း ကြိုက်တတ်တော့ မဟုတ်တာတွေလည်း သူ သွားစားချင် စားဦးမယ်။ စားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီဥစ္စာက ဘဝကို ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ရင်— ဘုန်းကြီးက တစ်ခါတစ်လေ တချို့တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်ရင်တော့ &quot;ဒကာကြီးတွေ ကလေးတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတဲ့ ဘဝ မရောက်ပါစေနဲ့&quot; လို့ ဘုန်းကြီးက ဒီလို ပြောတယ်။ ပြောလိုက်တဲ့အခါ &quot;အရှင်ဘုရား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ&quot; တဲ့၊ သူတို့က ပြန်ပြီးတော့ မေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒကာကြီးတို့ သဘောပေါက်ကြတယ် မဟုတ်လား။ ကလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတယ်ဆိုတာ ကလေးတွေ တောသွားပြီး ထိုင်ပြီဆိုရင် သူက နောက်က ဝင်ဝင်ပြီး လုပ်တာ၊ မအောင့်နိုင်အောင်လို့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီတော့ သူနဲ့ ကလေးနဲ့ ရန်မဖြစ်ရဘူးလား။ ဟော... အဲဒီ ကလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်တဲ့ဘဝ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် ရောက်ရှိသွားလဲ။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးလို့။ ဟုတ်တယ်မလား။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အဲဒီဘဝမှာတော့ ဝအောင် စားရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါနကလည်း တစ်ဖက်က ပြုခဲ့ပြန်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ဒါဟာ အရာဌာန မဟုတ်တဲ့ နေရာမှာ သွားပြီး အကျိုးပေးတာ။ အဲဒီ အကျိုးပေးပုံတွေကို နည်းနည်းလေး ပြန်ကြည့်စမ်းပါ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်တို့၏ အကျိုးပေးပုံ ကွာခြားချက်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒါတွေကို မက်မောတဲ့ စိတ်ထားဟာ ဘာကြောင့် ပေါ်ခဲ့ရလဲ။ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့နော်။ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကိုမှ စားချင်သောက်ချင်တဲ့ စိတ်ထား ဘာဖြစ်လို့ ပေါ်ရတာလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ချိန်က ဒါနပြုစဉ် အချိန်အခါမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ မပြုခဲ့ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ပျက်စီးပြီးမှ မစင်မကျယ်ဘဲနဲ့ ဒါနတွေ ပြုခဲ့တဲ့အတွက် အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မစင်မကျယ်တာတွေကို လာပြီးတော့ မက်မောနေတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးက တစ်ခါတစ်လေ စဉ်းစားကြည့်တယ်၊ ငါးပိကြိုက်တာလည်း သိပ်မဟန်ဘူးနဲ့ တူတယ်လို့နော်။ သိပ်တော့မဟန်ဘူးတဲ့။ သူက အဲ့ဒီဥစ္စာကိုပဲ အမြန်တွက်လုပ်ပြီးတော့ ပွဲထိုင်လိုက်တဲ့အခါ တော်တော်ဟန်ကြတယ်။ ဒါလေးနဲ့ ပါလာမှလည်း ထမင်းက နည်းနည်းလေး မြိန်သလို ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒါလည်း ဦးဇင်းက စဉ်းစားကြည့်တာ၊ ဒီအဖြစ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ စဉ်းစားကြည့်တာ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါတုန်းက ကိုယ်လှူစဉ် အချိန်အခါမှာ သီလပိုင်းကလည်း သိပ်ပြီးတော့ စင်ကြယ်ပုံမပေါ်ဘူး။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဒီလို မစင်မကျယ်နဲ့ အပုတ္တံ အနံ့အသက် ရှိတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေကိုယ်က နည်းနည်းလေး အကောင်းထင်ပြီးတော့ လှူခဲ့တဲ့ ပုံစံလေးပါပုံ ရပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် သူက ဒါမျိုးလာပြီးတော့ ကြိုက်တာ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုပြောနိုင်လဲဆိုတော့ ပဏ္ဍိတသာမဏေတော်ကြီးပေါ့၊ မဟာဒုဂ္ဂတ်ဘဝတုန်းက ငါးကြင်းသား၊ ပဏ္ဍိတသာမဏေ ပြန်ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီငါးကြင်းသား သူ မကြိုက်ဘူးလား။ ဟော... ကြိုက်တယ်။ ဒီအတိုင်းပဲ၊ ဒီအတိုင်းပဲနော်။ တစ်ချိန်က ငါးပိလှူခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ငါးပိပြန်ကြိုက်လိမ့်မယ်နဲ့ တူတယ်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒါ ဘုန်းကြီးက ဒါစဉ်းစားပြီးတော့ ပြောတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုစရိုက်တရားနှင့် အသိဉာဏ်၏ အခန်းကဏ္ဍ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အရာဌာနမဟုတ်တဲ့ နေရာမှာ လာပြီးတော့ အကျိုးမပေးဘူးလား။ အကျိုးပေးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က မြတ်စွာဘုရား ပြန်ဟောပါတယ်။ တစ်ဖက်ကလည်း ခုနက သူ့အသက်သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူ့သားမယား ဖျက်ဆီးခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ မုသားစကား ပြောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ဂုန်းစကား ပြောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို မတရားယူချင်တဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မရှိဘူး။ အားလုံးအပေါ်၌ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရေစင်တွေ ပက်ဖျန်းပြီးတော့ ကြီးပွားချမ်းသာစေလိုတဲ့ စိတ်ထားပဲ အမြဲတမ်း ရှိတယ်။ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို တကယ် တတ်သိနားလည်တဲ့ ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေ အဆင့်အတန်းရှိခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ဖက်က သုစရိုက်တရားတွေ ဖြစ်ချင်တယ်၊ ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို ရှောင်ပြီး သုစရိုက် ၁၀ ပါးတွေ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ထိုသုစရိုက်တွေကို ဖြည့်ကျင့်တဲ့အပိုင်း၊ ဒါနကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ အပိုင်းလေးမှာ ခြံရံထားတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်အပေါ် မူတည်ပြီးတော့ အကျိုးပေးပုံတော့ ကွာခြားသွားပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတွေက ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရား ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားနဲ့တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတရားကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလို သိနေတဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတွေ ခြံရံပြီးတော့မှ ဒါနတစ်ခု ပြုတယ်၊ သီလတစ်ခု ပြုစုပျိုးထောင်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခြား ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်တော့ ရုပ်နာမ်လည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမာဓိ၊ ဉာဏ၊ ပညာနဲ့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိဘူး။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ထွင်းဖောက်ပြီး မသိဘူး။ အဲ့ဒီလို မသိတော့ သူ့ရဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်သည် ယုတ်ညံ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင် ထက်မြတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ ဒါန၊ သီလနဲ့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင် လျော့နည်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ ဒါန၊ သီလ အကျိုးပေးပုံခြင်း တူညီနိုင်မလား။ မတူညီနိုင်ဘူးနော်။ ဒါ နည်းနည်း သတိထားကြ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂတိသမ္ပတ္တိနှင့် ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ မတူညီတဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ တစ်ဖက်က သီလမြဲတယ် မှန်တယ်၊ တစ်ဖက်က ဒါနပြုတယ် မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူ့ပြည်အဆင့် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာခေါ်တဲ့ စွမ်းအင်တွေက နိမ့်နေရင် လူ့ပြည်လောက်မှာပဲ အကျိုးပေးတယ်။ လူ့ပြည်မှာ အကျိုးပေးရင် ကောင်းတဲ့ အကျိုးမရဘူးလားဆိုတော့ ရပါတယ်။ လူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို သုံးဆောင်ရမယ်၊ အဆင့်အတန်းမှီပြီးတော့ နေရမယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ တစ်ဖက်က သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာစွမ်းအင်တွေက အလွန်ကြီး မထက်မြက်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွတ်တမ်းဝင်နိုင်တဲ့ အဆင့်လောက်အထိ အားကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုးတော့ ရချင်မှရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သို့သော် သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတွေ စွမ်းအင်တွေက အဆင့်အတန်းမီခဲ့ရင်၊ ထက်မြက်ခဲ့ရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အဲ့ဒီလူ့ပြည်ကနေ ကာမဝစရ နတ်ပြည် ခြောက်ထပ်အထိ ကြိုက်တဲ့ဘုံကို ရွေးချယ်ခွင့် ရှိတယ်။ ဥပမာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းများ၊ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်အရာမှာ အထက်မြက်ဆုံးပဲ။ ဘယ်ဘုံကို ရွေးချယ်လိုက်လဲ၊ လူ့ပြည်လူ့လောကကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်နော်။ ဘုရားဖြစ်မယ့် နောက်ဆုံးဘဝကျတော့ လူ့ပြည်လောကကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာစွမ်းအင် မြင့်တိုင်း လူ့ပြည်မှာ လူဖြစ်ရမယ်လို့ ဒီလိုပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ သို့သော် တူညီခဲ့ရင်၊ အကျိုးမိမိကလည်း အလိုရှိခဲ့ရင် အကျိုးပေးပုံက ဟပ်ချက်ကလေးကို သဘောပေါက်အောင် ပြောတာပါနော်။ ပြီးတော့ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စွမ်းအင်တွေက ထက်မြက်ပြီးတော့ အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ ဒါန၊ သီလရဲ့ အကျိုးကျတော့ နတ်ပြည်မှာ သွားပြီးတော့ အကျိုးပေးတယ်။ နတ်ပြည်ရောက်ပြီဆိုရင် နတ်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အဆင်း၊ အနံ့၊ အရသာ အစရှိတဲ့ နတ်တို့ရဲ့ အသုံးအဆောင် ကာမဂုဏ်တွေအပေါ် များများ သုံးဆောင်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ နတ်ပြည်၊ လူ့ပြည် ရောက်ရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ လုံခြုံခဲ့တဲ့အတွက် လူ့ပြည်ရောက်ရတယ်၊ နတ်ပြည်ရောက်ရတယ်။ လူ့ပြည်နတ်ပြည်မှာ လူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ၊ နတ်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ သုံးဆောင်ရခြင်းသည် ဘာကြောင့်လဲ၊ ဒါနပြုခဲ့လို့ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက ဒီလို အကြောင်းပြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အကြောင်းပြလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ပုဏ္ဏားကြီးလည်း တော်တော်လေး သဘောပေါက်သွားပါတယ်နော်။ သဘောပေါက်သွားတဲ့အတွက် မြတ်စွာဘုရားဟောတဲ့ တရားကို နှလုံးသွင်းပြီးတော့ &quot;ဒီလိုဆိုရင် ဘုရားတပည့်တော်တို့ဟာ ကိုယ်ကျင့်သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ကောင်းမှုတည်းဟူသော မျိုးစေ့တွေကို အလွန်ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျိုးကြဲသင့်ပါတယ်&quot; ဆိုပြီး လျှောက်ထားသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏ အကျိုးပေးမှုကို တားဆီးတတ်သော ဝိပတ္တိတရားများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့တော့ ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းတို့ ပြောချင်တာက ကံတရားအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုပြောနေတာနော်။ ဒီကံတွေသည် ပုံမမှန်တဲ့ သဘောရှိတယ်နော်။ အကျိုးပေးဖို့ရာ အခုလို အခွင့်သင့်တယ် ဆိုတာက ဘယ်လိုဟာလဲ။ ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေ တစ်ဖက်မှာ များနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂတိသမ္ပတ္တိမှာ တည်မှ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဂတိသမ္ပတ္တိမှာ ရပ်တည်မှု မရှိဘူး ဆိုလို့ရှိရင် ထိုကံတွေသည် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါမလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စင်္ကြာဝတေးမင်း စည်းစိမ် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါလျက်နဲ့ အကျိုးမပေးနိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲ။ ဂတိဝိပတ္တိ၊ ဂတိပျက်စီးနေလို့။ ဒီတိရစ္ဆာန်ဘဝ ရောက်နေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦးဟာ ဘယ်လိုမှ စင်္ကြာဝတေးမင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စွမ်းအားမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေသည် ဂတိပျက်စီးနေတဲ့အတွက်၊ ဂတိဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုသတ္တဝါမှာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူး။ မရှိတဲ့အတွက် ဘာဖြစ်သလဲ။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ဂတိဝိပတ္တိ ခေါ်တဲ့ ငရဲမှာသော်လည်းကောင်း၊ အသူရကာယ်ဘုံမှာ သော်လည်းကောင်း သွားပြီး ဖြစ်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဖြစ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီနေရာမှာ &lt;b&gt;တဿ စ ဌာနေ ကုသလံ ဝိပစ္စိတုံ န သက္ကောတိ&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော အပါယ်လေးဘုံ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရပ်ဌာန၌ ကုသိုလ်တရားက အကျိုးကို ပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် ဘယ်လိုမှ မစွမ်းတာ ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ ဆွေတော်မျိုးတော်တွေ ကြည့်ပါ။ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာအတွက် ရည်စူးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မှန်တယ်။ ဒါက တစ်ဖက်က မကောင်းမှုပဲ။ တစ်ဖက်ကို ကြည့်ပြန်ရင် ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတော်တွေအပေါ်မှာ သူတို့ ဖူးမြော်ရတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ တရားနာယူရတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ ဝေယျာဝစ္စလုပ်ရတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ လှူဒါန်းရတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ ဖူးမြော်တဲ့အချိန်အခါမှာ ကြည်လင်တဲ့ ကုသိုလ်စိတ် စေတနာတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ များစွာသော ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေလည်း ရှိပါတယ်၊ အကုသိုလ်ကြီး တစ်ဖက်သတ်ပဲလို့ ပြောလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကုသိုလ်တွေသည် ငရဲရောက်နေတဲ့ အချိန်အခါ၊ ပြိတ္တာဘဝ ရောက်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးဖို့အတွက် အခါခွင့်သင့်နိုင်သလား။ မသင့်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိပ်ကြောက်ဖို့ ကောင်းတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ကုသိုလ်တရားတွေဟာ မရှိလို့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတယ်။ ရှိတဲ့ ဒီကုသိုလ်သည် အကျိုးပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်ဘူး။ မစွမ်းနိုင်တဲ့ အခါကျတော့ ဘာဖြစ်နေသလဲ။ &lt;b&gt;ဧကံ အကုသလမေဝ ဝိပစ္စိတုံ သက္ကောတိ&lt;/b&gt; - ဧကန်စင်စစ်အားဖြင့် အကုသိုလ်တရားကသာလျှင် အကျိုးကို ပေးခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်ပေ၏။ အကုသိုလ်တရားတွေကသာ ဧကန်အကျိုးပေးဖို့ရန် စွမ်းနိုင်တဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူရောက်နေတဲ့ ဘဝကြည့်လိုက်ရင် အကုသိုလ်က အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်နေတဲ့ ဘဝမျိုးဖြစ်တဲ့အတွက် ပြိတ္တာဘဝကနေ တစ်ဆင့် နောက်ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ငရဲသွားရတယ်။ ဒါဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးရင် သူ့မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ သူနဲ့တန်သလောက် ရှိတာ ရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂတိဝိပတ္တိဆိုတဲ့ ဒီတရားက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် ထိုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်မသင့်တော့ဘူး။ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ မရှိသေးဘူး။ စွမ်းအားကုန်သွားပြီလို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးဘယ်လိုမှ မပေးနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီ မပေးနိုင်မှုကိုလည်း ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်က ကောင်းစွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူပါတယ်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဉာဏ်တော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုထားတဲ့ အပိုင်းပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပဓိဝိပတ္တိနှင့် ရုပ်အဆင်း မလှပရခြင်းအကြောင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက် ကံတစ်ခု၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ များစွာသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကံတွေဟာ ဥပဓိသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရုပ်အဆင်း အင်္ဂါနဲ့ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဥပဓိသမ္ပတ္တိမှာ သာရပ်တည်နေပါစေ၊ ထိုကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် အသင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် မပြည့်စုံဘဲ ဥပဓိချို့ယွင်း ပျက်စီးခြင်းဆိုတဲ့ ဥပဓိဝိပတ္တိတရားမှာ သွားပြီး ရပ်တည်နေရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒုဗ္ဗဏ္ဏော ဟောတိ ဒုဿဏ္ဌာနော&lt;/b&gt; - ဘုန်းကြီးပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဘုန်းကြီးကလည်း ဒီစကားလေးပြောတာ အဲ့ဒါ စောင်းပြောတယ်လို့ အပြောခံရတော့ တော်တော်ခက်နေတယ်နော်။ &lt;b&gt;ဒုဗ္ဗဏ္ဏော&lt;/b&gt; အဆင်းမလှဘူး၊ &lt;b&gt;ဒုဿဏ္ဌာနော&lt;/b&gt; ကြည့်ရတာ ဘီလူးနဲ့ သွားပြီး တူနေတယ်တဲ့နော်။ ဘယ်လိုကြောင့် ဒီလို ရုပ်အဆင်း ရခဲ့သလဲလို့ မေးရင်တော့ &lt;b&gt;ဧကေန ပါပကမ္မေန&lt;/b&gt; - တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့်လို့ ဒီလို ပြောပြထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်အဆင်း မလှရခြင်းရဲ့ တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ။ ပရိသတ်တွေ ရုပ်မလှချင်ဘူးလားဟင်။ အခု ရုပ်အဆင်း ပျက်စီးစေတတ်တဲ့ တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံဆိုတာ ဘယ်လိုကံမျိုးလဲ၊ သိသင့်သလား မသိသင့်ဘူးလား။ သိရင်ကော ရှောင်မလား။ တကယ် ဘုန်းကြီးက သေချာမေးပြီးမှ အဖြေထုတ်ပေးရမှာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မလ္လိကာ မိဖုရားကြီးက တစ်ချိန်မှာ သူက မြတ်စွာဘုရားဆီ သွားလျှောက်ပါတယ်။ ဒီမေးခွန်းလေး တစ်ခုပါတယ်။ တချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ချမ်းသာတယ်၊ အဆင်းမလှဘူး။ တချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အဆင်းလှတယ်၊ မချမ်းသာဘူး။ တချို့ပုဂ္ဂိုလ် အဆင်းလည်းလှတယ်၊ ချမ်းလည်း ချမ်းသာတယ်၊ ပညာလည်း ကြီးတယ် စသည်ဖြင့်။ အဲ့ဒီ မေးခွန်းလေးတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်ရသလဲလို့ မေးတယ်ပေါ့လေနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီမှာ ဒုဗ္ဗဏ္ဏ - အဆင်းမလှခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ဘုရားရှင်က သိစေချင်တာက &quot;ဒေါသကြီးခဲ့တယ်&quot; နော်။ ဒေါသကြီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ခုနက ပါးပါး မြင်ဖူးကြမှာပါ။ အဲ့ဒီ ဒေါသကြီးတုန်းမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာတွေ အားလုံး ကြည့်စမ်း၊ လှပတဲ့ အသွင် ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ဒေါသက သိပ်ပြင်းထန်နေပြီ၊ ဒေါသမီးတွေ တောက်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရုပ်ရည်တွေဟာ အဆင်မပြေတော့ဘူး။ ဒေါသတွေ ခြံရံပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ တစ်ခု ထူထောင်လိုက်တဲ့အခါ...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>rcb9293grkanvr65ctgahuxajqcz2bg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6256</id>
    <revision>
      <id>21901</id>
      <parentid>21891</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:00:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21901</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="146116" sha1="mmcibbnc46u0dhacy4frz242i9193pn" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၂/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-33
&lt;h3&gt;ဒေါသနှင့် ကံ၏အကျိုးပေးမှု ဆက်စပ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒေါသတွေ ထိုင်ရင်းပြီးတော့ ကံကို တည်ထောင်တယ်ပေါ့နော်။ ဒေါသက အကျည်းတန် အရုပ်ဆိုးတတ်တဲ့ စွမ်းအားလည်း ရှိတယ်၊ စွမ်းရည်အဝရှိတယ်။ ဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံကို ထူထောင်လိုက်တော့ ထိုကုသိုလ်ကံလေးမှာ ဒေါသဓာတ်တွေက ခြံရံထားတဲ့အတွက်၊ ထိုကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်ပေမယ့်လို့ အဆင်းမလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ချက်က ဒေါသတွေ ခြံရံပြီးတော့ သူတစ်ပါးတို့ကို ညှဉ်းဆဲခဲ့တယ်၊ နှိပ်စက်ခဲ့တယ်၊ သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ထိုအကုသိုလ်ကံ အကြွင်းအကျန်လေးတွေကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ မိမိ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတတ်တဲ့ ကုသိုလ်ကံကို လာပြီး ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့တတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ဖက်က ကောင်းတဲ့ကုသိုလ်ကံ၊ တစ်ဖက်က မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံ နှစ်ခု ရောလျက်နေတယ်။ ထိုကံတွေက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာလည်း ရုပ်အဆင်း မလှခြင်း အစရှိတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ရရှိတတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗောဓိမင်းသားအလောင်းတော်နှင့် ဝဋ်ကြွေးပုံပြင်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပုံစံလေးတစ်ခုပေါ့၊ ဗောဓိမင်းသားရဲ့ အလောင်းနဲ့ တူပါတယ်နော်။ တစ်ကြိမ် ဘဝတစ်ခုမှာ သူက သူတစ်ပါးတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ တခြားတခြား မင်းတွေရဲ့ အူဖြင့် ကျည်းညောင်ပင်ကို ပူဇော်မယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူတစ်ပါးတွေကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာ။ လူတွေများ လက်ဝါးတွေ ဖောက်ပြီးတော့ ထိုပညောင်ပင်မှာ တခြားတခြားသော သတ္တဝါတွေကို ချိတ်ဆွဲထားတယ်၊ တခြားတခြား ဘုရင်တွေကို ချိတ်ဆွဲပြီး ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်နေ့ မောမောနဲ့ ပလက်လှန်ပြီးတော့ သူက ဒီပညောင်ပင်အောက်မှာ အိပ်လိုက်တယ်။ အိပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ငှက်ကြီး၊ အလွန်ကြီးတဲ့ ငှက်လို့ ယူဆရပါတယ်၊ ထိုငှက်ကလည်း အသားတစ်ခု စားပြီးတဲ့အခါ ပိုနေတဲ့ အရိုးကို အောက်သို့ ချလိုက်တာ၊ သူ ပလက်အိပ်နေတဲ့ မျက်လုံးတည့်တည့်ကို သွားပြီးတော့ စူးရှခဲ့တယ်ပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မျိုးစေ့နှင့် အကျိုးတရား (နိဿယအဖွင့်)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်က ဂါထာလေးတစ်ခု ဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ယာဒိသံ ဝပ္ပတေ ဗီဇံ၊ တာဒိသံ လဘတေ ဖလံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ကလျာဏကာရီ ကလျာဏံ၊ ပါပကာရီ စ ပါပကံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယာဒိသံ&lt;/b&gt; - အကြင်မျိုး အကြင်ကဲ့သို့သော၊ &lt;b&gt;ဗီဇံ&lt;/b&gt; - မျိုးစေ့ကို၊ &lt;b&gt;ဝပ္ပတေ&lt;/b&gt; - ကြဲချစိုက်ပျိုး၏။ &lt;b&gt;တာဒိသံ&lt;/b&gt; - ထိုမျိုးစေ့နှင့် တူသော၊ &lt;b&gt;ဖလံ&lt;/b&gt; - အသီးဆိုတဲ့ အကျိုးတရားသည်၊ &lt;b&gt;လဘတေ&lt;/b&gt; - ရွက်ဆောင်၍ ပေးတတ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကြင်ကဲ့သို့သော မျိုးစေ့တစ်ခုကို ကြဲချခြင်း ပြုတယ်၊ ထိုမျိုးစေ့နှင့် တူညီနေတဲ့ အသီးဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတစ်ခုကို ထိုမျိုးစေ့က ရွက်ဆောင်ပေးတတ်တယ်လို့ နားလည်ကြပါလိမ့်မယ်နော်။ သရက်စေ့ စိုက်တော့ သရက်စေ့နဲ့ တူနေတဲ့ အသီးအကျိုးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဒူးရင်းစေ့ စိုက်တော့၊ ဒူးရင်းစေ့ ကြဲချစိုက်ပျိုးလိုက်တော့ ထိုကြဲချစိုက်ပျိုးတဲ့ ဒူးရင်းစေ့နဲ့ တူညီနေတဲ့ ဒူးရင်းသီးဆိုတဲ့ အကျိုးတစ်ခုကို ရသလိုပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤအတူ၊ &lt;b&gt;ကလျာဏကာရီ&lt;/b&gt; - ကောင်းမှုကို ပြုလေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ကလျာဏံ&lt;/b&gt; - ကောင်းကျိုးအနုဘောတွေကို အစဉ်သဖြင့် ခံစားရတတ်ပေ၏။ &lt;b&gt;ပါပကာရီ စ&lt;/b&gt; - မကောင်းမှုကို ပြုလေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ပါပကံ&lt;/b&gt; - မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံ၏ ယုတ်မာတဲ့ အကျိုးတရားကို၊ &lt;b&gt;အနုဘောတိ&lt;/b&gt; - အစဉ်သဖြင့် ခံစားရတတ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မျိုးစေ့နှင့် တူညီနေတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရရှိတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတစ်ပါးတို့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း၊ ဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံကို ထူထောင်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအကြောင်းတရားတွေက ဥပဓိဝိပတ္တိခေါ်တဲ့ ဥပဓိတရား ချို့ယွင်းပျက်စီးဖို့ရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ မိဘက မွေးလိုက်တာ ကောင်းပါလျက်နဲ့ မျက်လုံးတွေ ကမ်းသွားတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခုနက ဗောဓိမင်းသားတို့လိုပေါ့နော်၊ တကယ့် သတ္တဝါတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ်၊ သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ထိုအကုသိုလ်ကံတွေက မိမိကို မကောင်းတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရရှိအောင် ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ရုပ်အဆင်း မလှ ဖြစ်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပဓိဝိပတ္တိနှင့် မင်းစည်းစိမ် ဆုံးရှုံးခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီလို ရုပ်အဆင်းမလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့က အကယ်၍ မင်းမျိုးမင်းနွယ်ထဲမှာပဲ သွားပြီးတော့ လူဖြစ်တယ် ထားပါဦးတော့။ ခမည်းတော်ဖြစ်တဲ့ ဘုရင်ကြီး ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လာသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣမဿ နိဿရီကဿ၊ နိဿရီကဿ -&lt;/b&gt; ကျက်သရေမင်္ဂလာ ကင်းမဲ့လျက်ရှိသော၊ &lt;b&gt;ဣမဿ ပုဂ္ဂလဿ -&lt;/b&gt; ဤပုဂ္ဂိုလ်အဖို့၊ &lt;b&gt;ရဇ္ဇေန -&lt;/b&gt; တိုင်းနိုင်ငံကို ထီးပြုအုပ်ချုပ်မင်းလုပ်ခြင်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကော အတ္ထော -&lt;/b&gt; အဘယ်အကျိုးရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;ဒီလို ကျက်သရေမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် တိုင်းပြည် ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ တိုင်းသူပြည်သားတွေက လက်မခံနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါက မဲတော်ရဲ့ အရိုက်အရာဖြစ်တဲ့ မင်းစည်းစိမ်ကို ဆက်ခံနိုင်ခွင့် ရသေးသလား၊ မရတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ &lt;b&gt;ဥပဓိဝိပတ္တိ&lt;/b&gt; - ဥပဓိက ပျက်စီးနေတယ်၊ ဥပဓိရုပ်ရည်က ချို့ယွင်းနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍များ စစ်သူကြီးအိမ် အစရှိသည်မှာ လူသွားဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ထိုစစ်သူကြီး ခမည်းတော်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုစစ်သူကြီးရာထူး ဌာနန္တရစသည်ကို ရနိုင်ဦးမလားလို့ မေးတော့၊ ဥပဓိတရားက ချို့ယွင်းပျက်စီးနေတဲ့အတွက် မရနိုင်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က သက်သေလေးတစ်ခု၊ ထုံးလေးတစ်ခု ဖော်ပြထားပါတယ်၊ ဒီပိရာဇာရဲ့ ဝတ္ထုလေး ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒီပိရာဇာဝတ္ထုနှင့် နာဂဒီပကျွန်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သီဟိုဠ်ကျွန်းကို ထိုအချိန်အခါက ပေါ့လေ၊ ထီးပြုအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ဘုရင်ကြီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီမိဖုရားကြီးကလည်း သားရတနာလေးတစ်ဦး မွေးဖွားပါတယ်။ မွေးဖွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကျင့်ထုံးယဉ်ကျေးမှုအရ သားရတနာ မွေးဖွားလာပြီဆိုလို့ရှိရင် ရှင်ဘုရင်က နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့အတွက် မိဖုရားကြီးကို လိုရာဆုတောင်းစေဆိုပြီး ဆုပေးလေ့ရှိပါတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာလည်း မိဖုရားကြီးက ဆုယူထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ &quot;လိုတဲ့ဆုကို တစ်ချိန်ကြိုက်ရင်တော့ ပြောပါ့မယ်၊ အရှင်မင်းမြတ်ပေးတဲ့ ဆုကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးမ ခံယူပါတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ကတိသစ္စာ ထားထားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်နေ့ ပြဿနာက ဘာဖြစ်လာလဲ။ ဒီမင်းသားလေး ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်လောက် ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နန်းရင်ပြင်မှာ ကြက်တိုက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပတယ်။ အဲဒီလို ကြက်တိုက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ကြက်တစ်ကောင်က ရှုံးတဲ့ကြက်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်၊ ကြက်တစ်ကောင်က ပြန်တက်လာပြီးတော့ ထိုမင်းသားလေးရဲ့ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို ဖောက်ပစ်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ် အရွယ်လောက် ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;ငါ့သားကို ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်စေရမယ်၊ ထီးဖြူဆောင်းစေရမယ်&quot; ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှင်ဘုရင်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ သူက တောင်းပန်ထားတယ်၊ &quot;အရှင်မင်းမြတ်၊ ဒီမင်းသားငယ်စဉ် အချိန်အခါ၊ မွေးဖွားစဉ် အချိန်အခါတုန်းက အရှင်မင်းမြတ်က ဆုတော်ပေးခဲ့ပါတယ်၊ ထိုဆုကို ကျွန်တော်မျိုးမလည်း ယူပေးထားခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်တော်မျိုးမ ထိုဆုကို တောင်းတော့မယ်၊ အရှင်မင်းမြတ် ပေးတော်မူပါ&quot; ဒီလိုလာပြီး လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပဓိချို့ယွင်းမှုကြောင့် ဆုမပြည့်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို လျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း ရှင်ဘုရင်ကလည်း &quot;ကဲ... ကောင်းပြီ၊ လိုရာဆုယူစေ&quot; ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ &quot;အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်မျိုးမတို့အဖို့ အရှင်မင်းမြတ်ထံမှ တစ်စုံတစ်ခု ပစ္စည်းဝတ္ထုဆိုတာ မရဘူးတဲ့ လယ်လို့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လို့ ယခုအခါမှာ ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ သားရတနာကို ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ခွင့်ပြုတော်မူပါ၊ တိုင်းနိုင်ငံကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ်နဲ့ ပေးသနားတော်မူပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီဆုတောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီဆုတောင်းတဲ့ အချိန်ကျတော့ ရှင်ဘုရင်ကြီးကလည်း မပေးပါဘူး။ မိဖုရားကြီးဘက်ကလည်း အတင်းအကျပ်ပဲ၊ ဒီဆုပဲ သူနှစ်သက်မြတ်နိုးတယ်၊ တခြားဆု သူနှစ်သက်မြတ်နိုးမှု မရှိတဲ့အကြောင်းကို တင်ပြပြီး လျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ရှင်ဘုရင်ကြီးဘက်ကလည်း ဘာပြောလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဒေဝိ၊ တဝ ပုတ္တော အင်္ဂါဝိကလော၊ န သက္ကာ ရဇ္ဇံ ဒါတုံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဒေဝိ -&lt;/b&gt; အို... မိဖုရားကြီး၊ &lt;b&gt;တဝ ပုတ္တော -&lt;/b&gt; သင့်ရဲ့ သားရတနာသည်၊ &lt;b&gt;အင်္ဂါဝိကလော -&lt;/b&gt; အင်္ဂါချို့ယွင်း၍ နေပါပေ၏။ &lt;b&gt;တဿ -&lt;/b&gt; ထိုအင်္ဂါချို့ယွင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ &lt;b&gt;ရဇ္ဇံ -&lt;/b&gt; တိုင်းနိုင်ငံကို၊ &lt;b&gt;ဒါတုံ -&lt;/b&gt; ပေးခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;န သက္ကာ -&lt;/b&gt; မတတ်နိုင်ပါ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;သင့်ရဲ့ သားရတနာက အင်္ဂါချို့ယွင်းနေတယ်။ အင်္ဂါချို့ယွင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ရာ တိုင်းပြည်ကို အပ်နှင်းဖို့ရန်အတွက် မပေးနိုင်ဘူး&quot; ဒီလို ပြန်ပြောတယ်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးက &quot;အရှင်မင်းမြတ်တို့သည် မဆိုင်းမတွပင် ကျွန်ုပ်နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့ ဆုကို မပေးအပ်သောငှာ မစွမ်းနိုင်ကြကုန်သည်ရှိသော်၊ အဘယ်ကြောင့် ဆုမြတ်ကို တစ်ချိန်က ပေးခဲ့ကြပါကုန်သတည်း&quot; လို့ အတင်းအကျပ် နှိပ်စက်တဲ့အတွက်...&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;န သက္ကာ သကလလင်္ကာဒီပေ ရဇ္ဇံ ဒါတုံ၊ နာဂဒီပေ ပန ဆတ္တံ ဥဿာပေတွာ ဝသတု။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;ထိုသို့သော မျက်စိမမြင်သည့် သားရတနာအား သီဟိုဠ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံး၌ ထီးအုပ်ချုပ်မင်းလုပ်ခွင့်ကို ပေးခြင်းငှာ မတတ်ကောင်းပါ၊ ထိုသို့ပင် မတတ်ကောင်းပါသော်လည်းပဲ နာဂဒီပကျွန်း၌ ထီးဖြူစိုက်ထူစေ၍ မင်းလုပ်နေပါစေသတည်း&quot; ဆိုပြီး ဒီဆုလေးတစ်ခုတော့ ပေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;သင့်သားရတနာကို သီဟိုဠ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးမှာ ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ရှင်ဘုရင်အဖြစ်တော့ မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ထီးဆောင်းတဲ့ ရာထူး အလိုရှိခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့ နာဂဒီပကျွန်းမှာ သွားပြီးတော့ ထီးဆောင်း၍ နေစေ&quot; ဆိုပြီးတော့ အမိန့်ချပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလို အမိန့်ချလိုက်တဲ့အတွက် နာဂဒီပကျွန်းမှာ သွားပြီးတော့ ရှင်ဘုရင် ဖြစ်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာလဝိပ္ပတ္တိနှင့် ကံ၏ အခွင့်မသာမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အကယ်၍သာ ဒီသားရတနာသည် စက္ခုခေါ်တဲ့ မျက်စိချို့ယွင်းမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက ယူဇနာ ၃၀၀ ကျယ်ဝန်းနေတဲ့ သီဟိုဠ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အခြံအရံနှင့်တကွ ထီးပြုအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ခွင့်ကို ရနိုင်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဥပဓိချို့ယွင်းမှုဆိုတဲ့ ဒီဥပဓိဝိပတ္တိတရားက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက်၊ သီဟိုဠ်တစ်ကျွန်းလုံးကို ထီးအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နိုင်တဲ့ ရှင်ဘုရင်ရာထူးကို ရရှိနိုင်သေးလား၊ မရရှိဘူးတဲ့။ ဥပဓိဝိပတ္တိတရားက တားမြစ်နှောင့်ယှက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဥပဓိဝိပတ္တိ ဖြစ်နေရင်လည်း တစ်ချိန်က အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးခွင့် ရနိုင်မလား၊ မရနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ဥပဓိသမ္ပတ္တိ ဖြစ်ချင်ကြရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒေါသမကြီးရဘူး၊ အဲဒါပဲ။ ပါးစပ်ကတော့ ပြောတာပဲ &quot;ဒေါသမကြီးရဘူး&quot; လို့၊ မျက်နှာတွေ ကြည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ဟိုကောင်မလည်း ကြည့်လို့မရ၊ ဒီကောင်မလည်း ကြည့်လို့မရ၊ ဟိုလူ့လည်း မကြည့်ချင်၊ ဒီလူ့လည်း မကြည့်ချင်။ ဟုတ်တယ်မလား၊ အဲဒီစိတ်ထားမျိုးတွေ ရှိနေခဲ့ရင်တော့ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံပါ့မလား၊ မပြည့်စုံနိုင်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ပုံစံလေးတစ်ခု လာပြန်ပြီ။ တခြားတခြား သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အတိုင်းမသိ များတယ်။ အဲဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေဟာ အကယ်၍ ကာလသမ္ပတ္တိမှာသာ တည်နေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က တစ်ခုသော ပြုထားခဲ့မိတဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံလေးက အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်လာတဲ့အတွက်၊ ကာလဝိပ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အချိန်အခါကာလမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပျက်စီးနေတဲ့ အချိန်အခါကာလဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့၊ &quot;ဆုတ်ကပ်&quot; အချိန်အခါကာလ။ ဆုတ်ကပ်ဆိုတာကို ဒီမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်ကတော့ လူသားတို့ရဲ့ လားရာကတိမှာဆိုရင် ဓမ္မနောက်ပိတ်ခွေ အစွန်ဆုံးဘဝပဲ၊ အဲဒီဘဝကျမှ သူက သွားပြီးတော့ လူဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲဒီဘဝမှာ၊ အဲဒီအချိန်မျိုးမှာဆိုရင်တော့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း ဒုရာဇာ - မင်းဆိုးမင်းယုတ်တွေ ဖြစ်နေပြန်တယ်။ တိုင်းသူပြည်သားတွေ ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း ဒုဿီလ - သီလယုတ်တွေသာ များနေတယ်။ စားသောက်ရတဲ့ အစာအာဟာရ ကြည့်လိုက်ပြန်ရင်လည်း အဆီအဩဇာ လုံးဝမရှိတဲ့ ခြောက်သွေ့ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အစာအာဟာရတွေကိုသာ စားနေရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ၊ ကာလပျက်စီးနေတဲ့ ကာလဝိပ္ပတ္တိခေတ်ကြီးမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရတော့ အတိတ်သံသရာ အဆက်ဆက်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံထူးတွေ များပြားနေပေမယ့်လို့၊ ထိုကုသိုလ်ကံတို့သည် အကျိုးပေးဖို့ရန်အတွက် အခါအခွင့် သင့်သေးသလား။ မသင့်တော့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာလဝိပတ္တိနှင့် ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးပေးခွင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ ကာလဝိပတ္တိ ပဋိဗာဠာနိ၊ န ဝေ ဘောန္တိ ပဇာနာတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဇာတိသစ္စာကာ&lt;/b&gt; ထုတ်ကဲ့သို့သော အချိန်အခါကာလမျိုး၌လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ကလျာဏကမ္မံ&lt;/b&gt; ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံသည်၊ &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt; အကျိုးကို၊ တပ်တွင်းပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပေ။ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ကာလဝိပတ္တိ ပဋိဗာဠာနိ&lt;/b&gt; ကာလဝိပတ္တိတရားသည် တားမြစ်ထားအပ်ကုန်သော ကုသိုလ်ကံတရားတို့သည်၊ &lt;b&gt;န ဝေ ဘောန္တိ&lt;/b&gt; စင်စစ် အကျိုးတရားကို မပေးနိုင်ကြလေကုန်။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; ဤသို့လျှင် &lt;b&gt;တထာ&lt;/b&gt; တထာမည်ရတော်မူသော ဘုရားရှင်သည် &lt;b&gt;ပဇာနာတိ&lt;/b&gt; ကွဲပြားစွာ သိရှိတော်မူပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်က ဒီကံအကြောင်းသိတော့၊ ကာလဝိပတ္တိကသာ အကယ်၍ တားမြစ်နှောင်ယှက်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ၊ ကံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆည်းပူးခဲ့ပေမယ့်လို့ ထိုကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်မလား။ မသင့်ဘူးတဲ့နော်။ ကာလဝိပတ္တိက တားဆီးနှောင်ယှက်ထားတယ်။ ကာလသမ္ပတ္တိသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုကံတွေသည် အကျိုးမပေးနိုင်ဘူးလား။ ပေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မတော်တဆ နောက်ထပ် သံသရာခရီးဆိုတာ ထင်ရှားရှိခဲ့ကြမယ်ဆိုရင် ကာလသမ္ပတ္တိမှာ ကြုံကြိုက်အောင် ကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတွေ ပြုထားဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပယောဂဝိပတ္တိနှင့် အကုသိုလ်၏ နှောင်ယှက်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်ခုတခြား တစ်ဆက်နောက် ကံတစ်မျိုးပဲ။ သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ကံတွေ ထူထောင်ထားတာက အများကြီးရှိတယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီသတ္တဝါသည် အကယ်၍ ပယောဂသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပယောဂစက်နဲ့သာ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ရပ်တည်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိဆိုတာက လုံ့လပယောဂရဲ့ ပြည့်စုံခြင်း။ သီလကျင့်စဉ်တွေကို တကယ့်လက်တွေ့ကျင့်မယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်မယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်နေမယ်ဆိုရင် ဒါ လုံ့လပယောဂနဲ့ ပြည့်စုံနေတယ်လို့ ခေါ်ရတယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အယံ ပန ပယောဂဝိပတ္တိယံ ဌိတော ပါဏံ ဟနတိ သဗ္ဗဒုဿီလံ ပူရေတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အယံ ပန&lt;/b&gt; ဤသတ္တဝါသည်ကား၊ &lt;b&gt;ပယောဂဝိပတ္တိယံ&lt;/b&gt; ပယောဂဝိပတ္တိတရား၌၊ &lt;b&gt;ဌိတော&lt;/b&gt; ရပ်တည်လျက်၊ &lt;b&gt;ပါဏံ ဟနတိ&lt;/b&gt; အသက်ကို သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲ၍ နေတတ်ပြန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသတ္တဝါတစ်ဦး အတိတ်ကပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် အစုအပုံတွေ များပြားနေတာကတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပယောဂ ပျက်စီးနေပြီ။ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ လုံ့လပယောဂတွေက ဝိပတ္တိပျက်စီးနေတယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်ပြီးနေတယ်ဆိုတာက ဘာတွေလုပ်နေလဲလို့ မေးတော့ သူ့အသက်ကို သတ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါးပစ္စည်းတွေကို မတရားယူနေတယ်၊ သူ့သားမယား ဖျက်ဆီးနေတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ပယောဂဝိပတ္တိ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်တယ်။ ဒီလို ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အတိတ်ကပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်မသင့်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝစီဒုစရိုက်နှင့် ကုသိုလ်ကံ အကျိုးပေးခွင့်မရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ဘာလုပ်သလဲ။ မုသာဝါဒ—မုသားစကားတွေ ပြောနေတယ်။ ပိသုဏဝါစာ—ဂုံးတိုက်စကား၊ ကုန်းစကားတွေ ပြောနေတယ်။ ဟိုကစကား ဒီပို့၊ ဒီကစကား ဟိုပို့။ ပိုက်ဆံလည်း တစ်ပြားမှမရဘူး၊ တော်တော်လေး လျှာသွက် အားသွက် လက်သွက် ချောင်ရွက်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို မုသားတွေပြောနေတဲ့၊ ဂုံးစကားတွေပြောနေတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်၊ အတိတ်ကပြုထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်မလား။ မသင့်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကျိုးလေးတွေကို မိမိတို့က လိုလားတောင်းတခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ မုသားပြောသင့်မလား။ ဂုံးတိုက်တဲ့ စကားတွေကော ပြောသင့်သလား။ မပြောဘဲ နေနိုင်ရမယ်နော်။ &quot;ကျုပ်တို့က မုသားပြောတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး&quot; တော့ အပြောကတော့ ဟုတ်တယ်မလား။ မုသားပြောနေမယ်ဆိုရင် အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေသည် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ဂုံးချောစကားတွေ၊ သံချိုပို့ဆောင်ရေးတွေ ပြုလုပ်နေမယ်ဆိုရင် အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေသည် အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ မျက်ရည်လေး စက်လက် စက်လက်နဲ့ အကျိုးစီးပွား ပျက်စီးခြင်းကို အခြေခံတယ်။ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေဟာ ပယောဂ ပျက်စီးနေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးခွင့်ရသေးလား။ မရဘူး။ ဖရုသဝါစာ—ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောနေပြန်တယ်။ သမ္ဖပ္ပလာပ—အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနေပြန်တယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက ပယောဂ ပျက်စီးနေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးခွင့် ရဦးမလား။ မရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကံ၏အကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု အဘိဇ္ဈာ—သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မတော်လောဘ၊ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် လိုချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်များတယ်။ ဗျာပါဒ—သတ္တဝါတွေကို သေကျေပျက်စီးဖို့ရန်အတွက် &quot;ဂုတ်ကို ညှစ်ပစ်ချင်တယ်၊ ငါ ခြေပစ်ချင်တယ်&quot; ဟော စိတ်ထား စိတ်ထား။ အဲ့ဒီလို သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ချေဖျက်ဖျက်ဆီးချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်များနေတယ်ဆိုရင်ကော၊ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် ရပါဦးမလား။ မရတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် မိမိတို့က ကောင်းကျိုးကို မျှော်လင့်တောင်းတခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ အတိတ်ကုသိုလ်ကံလေးတွေရဲ့ ကောင်းကျိုးကို မိမိတို့က လိုလားတောင်းတခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ မိမိတို့သည် ပယောဂသမ္ပတ္တိလို့ခေါ်တဲ့ လုံ့လပယောဂတွေနဲ့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ နေထိုင်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ သတ္တဝါတွေမှာ ကံနှစ်ခု ရှိပါတယ်။ အရှင်မောဂ္ဂလာန် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူတဲ့ပွဲမှာ ဘုရားရှင် ဟောထားတဲ့ တရားလေးပဲ။ မုဆိုးတစ်ယောက်သည် လေးမြှားဖြင့် ချိန်လျက် သားကောင်နောက်ကနေ အစဉ်တစိုက် လိုက်နေသလိုပဲ၊ သတ္တဝါတွေရဲ့ နောက်ကနေပြီးတော့ ကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားတစ်စင်း၊ အကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားတစ်စင်း၊ မြှားနှစ်စင်းက နောက်က အမြဲလိုက်နေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလိုက်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မုဆိုးသည် မိလောက်တဲ့နေရာ ရောက်ပြီဆိုလို့ရှိရင် မြှားကို ပစ်ထည့်လိုက်သလို၊ ကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက မိလောက်ပြီဆိုရင်လည်း ကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက ပစ်ထည့်လိုက်တာပဲ၊ ကောင်းကျိုးလေးတွေ ရသွားတယ်။ အကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက မိလောက်ရင်လည်း အကုသိုလ်ကံတည်းဟူသော မြှားက ပစ်ထည့်လိုက်တာပဲ၊ မကောင်းကျိုးတွေ ရသွားတာပဲ။ ကိုယ့်ကို မဟုတ်မတရား ပြောမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အလိုလို ပေါ်လာတယ်။ မလိုမုန်းထား စိတ်ဓာတ်ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အလိုလို ပေါ်လာတယ်။ မိမိပြုထားခဲ့တဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံဆိုတဲ့ မြှားက လာပြီး စူးနေပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပယောဂဝိပတ္တိနှင့် မဟာဓနသူဌေးသား ဥပမာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီ အကုသိုလ်ကံမြှားက ဘယ်အခါမှာ စူးခွင့်ရသလဲလို့ မေးတော့ ပယောဂဝိပတ္တိတွေလို့ခေါ်တဲ့ ပယောဂ ပျက်စီးရင် ပိုပြီးတော့ စူးစွယ်တယ်။ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ ကျတော့ ပယောဂ ပျက်စီးလို့လားလို့ မေးစရာရှိတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဒီဘဝမှာ ပယောဂ မပျက်စီးခဲ့ပေမယ့်လို့ အတိတ်သံသရာ ဘဝတစ်ခုမှာ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ထိုအကုသိုလ်ကံက အရှိန်အဝါ သိပ်အားကောင်းနေတယ်။ အားကောင်းနေတဲ့အတွက် ရဟန္တာဖြစ်တဲ့ ဘဝအထိ ဒီပယောဂဝိပတ္တိစက်က မလွတ်ကင်းနိုင်သေးဘဲ ဖြစ်နေတယ်၊ လာရောက်ပြီး အကျိုးပေးနေသေးတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ—အယူမှားတာတွေက ထပ်လောင်းပြီး ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် ရဦးမလား။ မရတော့ဘူး။ နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ ပုံစံလေးတစ်ခု ကြည့်ပေါ့။ ဆိုပြီးတော့ ကလေးတွေ ဖတ်စာအုပ်ထဲ ပါနေတဲ့ မဟာဓနသူဌေးသားပဲနော်။ မဟာဓနသူဌေးသား ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိဘက်က သိုက်ကုဋေ ၈၀ ကျော်တယ်၊ ဇနီးသည်က ကုဋေ ၈၀၊ အားလုံး မိဘတွေရဲ့ အမွေနှစ် ရလိုက်တာ။ အမျိုးသမီးဘက်က အမွေနှစ်တွေလည်း အကုန်လုံး ရလိုက်တယ်။ နှစ်ခုပေါင်းလိုက်ရင် ကုဋေ ၁၆၀ စိုးရချမ်းသာတဲ့ သားသမီးနှစ်ဦးပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ပယောဂဝိပတ္တိလို့ခေါ်တဲ့ ပယောဂတွေ ပျက်စီးသွားကြတယ်။ သောက်လိုက်၊ စားလိုက်၊ ပျော်လိုက်၊ ပါးလိုက်နဲ့ပဲ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံး ခွက်လက်စွဲပြီး တောင်းစားရတဲ့အဆင့်ထိ ရောက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပယောဂ ပျက်စီးတာနော်။ ပယောဂ ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက်၊ ပယောဂဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်တော့ အတိတ်က အကျိုးပေးနေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်သေးသလား။ မသင့်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပတ္တိနှင့် သမ္ပတ္တိတရား လေးပါး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လို မသင့်သလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ တစ်ချိန် သူတို့ အသက်အရွယ် တော်တော်လေး ကြီးသွားပြီ၊ လောကမှာ ဘုရားလည်း ပွင့်လာပြီ၊ ခွက်လက်စွဲ တောင်းစားရတဲ့ ဘဝလည်း ရောက်ရှိသွားပြီ။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတိုက်၌ သီတင်းသုံးစံနေတော်မူခိုက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ဆွမ်းစားကျောင်းမှာ &quot;ခွေးကပ်&quot; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လှေကားအောက်ခြေ ကလေးမှာ ခွက်ကလေးတွေ ကိုင်ပြီး လာရောက်ထိုင်နေကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်ပါသလား&quot; ဆိုပြီး ဘုရားရှင်က လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းလေးတွေ အမျိုးသားမှာ ရှိတယ်၊ အမျိုးသမီးမှာလည်း အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းလေးတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီမျိုးစေ့တွေသည် ဘုရား တရားဟောတဲ့အခါမှာ ကျွတ်တန်းဝင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါသလားလို့ ဆက်လက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွတ်တန်းမဝင်နိုင်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပယောဂဝိပတ္တိ—ပယောဂ လုံးလုံး ပျက်စီးသွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရွယ်ကြည့်လိုက်ပြန်ရင်လည်း အရွယ်သုံးပါးကို လွန်သွားကြတယ်။ ပယောဂတွေကလည်း ပျက်စီးပြီး အရွယ်သုံးပါး လွန်သွားတဲ့အတွက်ကြောင့် ဘဝတစ်လျှောက်မှာ သူတို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သဗ္ဗဒုဿီလံ ပူရေန္တိ—သီလမရှိတဲ့ အကျင့်၊ အဓမ္မပဋိပတ် မှန်သမျှကို သူတို့က အားလုံး ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ကြတယ်။ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီလို ဒုဿီလ—သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တခြားတခြား အမျိုးကောင်းသားတွေ၊ အမျိုးကောင်းသမီးတွေ၊ အမျိုးရွယ်တူ ဇာတ်တူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကသော်လည်းပဲ သားချင်းသမီးချင်း ထိန်းမြတ်ပေးလိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား။ မရှိကြတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဣတ္ထိဓုတ္တ—မိန်းမကျူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ&quot;၊ &quot;သုရာဓုတ္တ—သေသောက်ကျူးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ&quot;၊ &quot;အက္ခဓုတ္တ—ကြွေအံကျူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ လောင်းကစားသမားပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ အဝေးက ရှောင်ကြတယ်။ &quot;ပါပပုရိသ—ယုတ်မာတဲ့ ယောက်ျားတစ်ဦးပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ အဝေးကနေ ရှောင်သွားကြတယ်။ ရှောင်သွားလိုက်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် ရနိုင်သေးသလား။ မရတော့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ။ ပယောဂ ပျက်စီးနေတယ်။ ပျက်စီးနေတဲ့ ဒီပယောဂဝိပတ္တိက တားဆီးထားတဲ့အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးခွင့် မရတော့ဘူးဆိုတာကိုလည်း ဘုရားရှင်သည် ကွဲပြားစွာ သိတော်မူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးကို အစွမ်းပြုပြီး အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် ဝိပတ္တိတရားလေးပါးက တားဆီးထားတဲ့အတွက် အကျိုးမပေးနိုင်တော့ဘူး။ သမ္ပတ္တိတရား လေးပါးက ဘာလဲ—ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ၊ နောက်တစ်ခုက ဥပဓိသမ္ပတ္တိ။ အဲ့ဒီ သမ္ပတ္တိတရား လေးပါးနဲ့သာ ပြည့်စုံမယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ၊ ဒါပေမဲ့ ဝိပတ္တိတရား လေးပါးနဲ့ သွားပြီး ကြုံကြိုက်ပြီဆိုရင် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူး။ ဂတိဝိပတ္တိနဲ့ ကြုံနေမယ်၊ ကာလဝိပတ္တိနဲ့ ကြုံနေမယ်၊ ဥပဓိဝိပတ္တိလို့ ခေါ်တဲ့ ရုပ်ရည်ချို့တဲ့နေမယ်၊ အင်္ဂါချို့တဲ့နေမယ်၊ ပယောဂဝိပတ္တိ—ကိုယ်ကျင့်သီလတွေကလည်း ပျက်စီးနေခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂတိသမ္ပတ္တိနှင့် ဘဝသစ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ဟာ တစ်ချိန်က ထူထောင်ခဲ့တဲ့ ကံတွေ ရှိနေတဲ့ သတ္တဝါမှန်ကြပါတယ်။ ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောနိုင်မလဲ။ လူ့ဘဝ၊ လူရယ်လို့လည်း လာဖြစ်ရပြီ၊ ရတနာသုံးပါးကို ယုံကြည်တဲ့ စိတ်ထားတွေလည်း ရှိကြပြီ၊ ကောင်းကျိုးလေးတွေလည်း အတော်အသင့် ခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်တယ်။ ဒီတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးတွေဟာ တစ်ချိန်က ပြုခဲ့တာရှိတယ်ဆိုတာကတော့ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလား၊ ရတယ်။ အဲ့ဒီကံလေးတွေက သမ္ပတ္တိလေးပါးကို အမှီရမှ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ ကံတွေလည်း ရှိကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ ဒီကံတွေ သမ္ပတ္တိတရား လေးပါးကို အမှီမရဘဲ ဝိပတ္တိတရား လေးပါးကိုသာ အမှီရခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကောင်းကျိုးကို လိုလားခဲ့တယ်ဆိုရင် မိမိတို့ဟာ ဝိပတ္တိတရား လေးပါးကို ရှောင်ရှားဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု တခြားတခြား ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါတစ်ဦး ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာက သိပ်အားကောင်းတယ်၊ များတယ်။ အကယ်၍ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် ဂတိဝိပတ္တိမှာ တည်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးဖို့ရန်အတွက် မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လို့ ဘာဖြစ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော ပန ဧကေ ကလျာဏကမ္မေန ဂတိသမ္ပတ္တိယေဝ နိပ္ပတ္တော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော ပန&lt;/b&gt; ထိုသတ္တဝါသည်ကား၊ &lt;b&gt;ဧကေ ကလျာဏကမ္မေန&lt;/b&gt; တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဂတိသမ္ပတ္တိယံ ယေဝ&lt;/b&gt; ဂတိသမ္ပတ္တိ၌သာလျှင်၊ &lt;b&gt;နိပ္ပတ္တော&lt;/b&gt; ဖြစ်ပေါ်၍ လာရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကံတွေသည် ဂတိဝိပတ္တိ၌ ရပ်တည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတော့ မရှိဘူး။ သို့သော် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဂတိဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်မှုမရှိဘဲ တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးက ပစ်တင်လိုက်တဲ့အတွက် ဂတိသမ္ပတ္တိလို့ခေါ်တဲ့ လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်မှာ လာပြီးတော့ ဖြစ်ရပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကမ္မဝိပါကနှင့် အလှည့်ကျအကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဖြစ်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;တဿာ တေ ကမ္မေ နိဗ္ဗတ္တံ၊ ဝါရေန ဝါရေန ဝိပါကံ ဒေန္တိ။&lt;/b&gt; ထိုသို့ ကတိသမ္ပတ္တိ၌ အတင့်အတည် ရပ်တည်နေတဲ့ သတ္တဝါအား &lt;b&gt;တသ္မာ&lt;/b&gt;-ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဥပါဂတံ&lt;/b&gt;-ဝန်းရံချဉ်းကပ်လာကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;ဝါရေန ဝါရေန&lt;/b&gt;-တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt;-အကျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဒေန္တိ&lt;/b&gt;-ပေး၍ နေတတ်ကြကုန်၏။ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ဂတိသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ ကောင်းရာသုဂတိမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက ချဉ်းကပ်လာပြီးတော့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလှည့်ကျ အကျိုးပေးနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်ဗာကုလမထေရ်၏ အတိတ်ဘဝ အစပျိုးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သာဓကအနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် အရှင်ဗာကုလမထေရ်ပဲ ကြည့်ပါတော့။ အရှင်ဗာကုလမထေရ်အလောင်းလျာ ပြန်ပြီးဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းက လောကမှာ အနောမဒဿီ မြတ်စွာဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းတော်မူခဲ့ပါတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဒီအရှင်ဗာကုလအလောင်းဖြစ်တဲ့ အမျိုးကောင်းသားက ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတော့ တောထဲမှာ ရသေ့တစ်ဦး ဖြစ်နေပါတယ်နော်။ ရသေ့တစ်ဦး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဈာန်အဘိညာဉ်တွေကိုလည်း ရရှိထားတဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းတွေ ရှိတယ်။ ဒီတော့ ဈာန်အဘိညာဉ်ရနိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတယ်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ နည်းတယ်လို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ တော်တော်ကြီးမားနေတဲ့ အတုပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ အဲဒီကုသိုလ်အပေါ်မှာ သူက ဘာတွေ ထပ်ဆင့်လိုက်သလဲ။ တစ်နေ့မှာ အနောမဒဿီ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကလည်း သူ့ကို ချီးမြှောက်ချင်တဲ့အတွက် သူနေတဲ့ တောကျောင်းလေးကို ကြွသွားပါတယ်။ တပည့်တွေလည်း အမြဲတမ်း ရှိတယ်။ လေးထောင်ခန့်လောက် ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။ တပည့်တွေကလည်း ဒါန၊ သီလ၊ နိက္ခမ္မတွေနဲ့ နေရတဲ့ ရသေ့တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဘုရားရှင်တို့နဲ့ ထိုက်တန်အောင် ခင်းကျင်းပြီးတော့ ဘုရားရှင်ကို ကောင်းရာရာ သစ်သီးဆွမ်း စသည်တို့ဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆေးပစ္စည်းအလှူနှင့် ဧတဒဂ်ဆုပန်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ထိုအချိန်အခါမှာ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင်ရဲ့ သန္တာန်မှာ လေရောဂါ ဖြစ်တယ်။ လေရောဂါဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့ရန်အတွက် တပည့်တွေကို မှာကြားပြီးတော့ တောင်ပေါ်ကိုတက်၊ ဆေးမြစ်တွေ ရှာ၊ ဆေးတွေကို ကြိတ်ပြီးတော့ တစ်ခါတည်း ဘုရားရှင်ကို ဆက်ကပ်တော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ရောဂါဝေဒနာတွေ ကင်းရှင်းသွားခဲ့ပါတယ်နော်။ အဲဒီကံပေါ့။ ဒီတော့ သူရသေ့ဘဝနဲ့ ထူထောင်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ၊ ဘုရားရှင်ကို ဆေးပစ္စည်းဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့တဲ့ ကံတွေ၊ ဆွမ်းအစရှိသဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့တဲ့ ကံတွေ ရှိကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို အခြေတည်ပြီးတော့လည်း သူက ဆုတောင်းပန်ထွာမှုတစ်ခု ပြုခဲ့ပါသေးတယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ထပ်လောင်းပြုပြီးတော့ အနာကင်းတဲ့နေရာမှာ ဧတဒဂ်ဘွဲ့ ရရှိဖို့ရာအတွက်လည်း ဆုတောင်းပန်ထွာခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် သူက ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ပြုတယ်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို ပြုပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံအပေါ်မှာ ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ ကောင်းသထက်ကောင်းတဲ့ ကံတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ သူက ပျိုးထောင်လိုက်တယ်။ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘာဖြစ်သလဲ။ ကောင်းမှုကုသိုလ်က အလှည့်ကျ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လာပြီး အကျိုးပေးလိုက်တာ။ အဲဒီတစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းဆိုတဲ့ ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပေမယ့်လို့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အပါယ်လေးဘုံ တစ်ခါမှ မရောက်ခဲ့ရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူ့ပြည်နှင့် နတ်ပြည် အလှည့်ကျကျိုးပေးခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကံတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု အနှစ်လာပြီးတော့ အကျိုးပေးနေတယ်။ အကျိုးပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်လိုအကျိုးပေးလဲလို့ မေးရင်- &lt;b&gt;ကာလေန မနုဿလောကေ နိဗ္ဗတ္တေန္တိ၊ ကာလေန ဒေဝလောကေ။&lt;/b&gt; &lt;b&gt;ကာလေန&lt;/b&gt;-အခါတစ်ပါး၌၊ &lt;b&gt;မနုဿလောကေ&lt;/b&gt;-လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တေန္တိ&lt;/b&gt;-အကျိုးကို ဖြစ်စေတတ်ကြကုန်၏။ &lt;b&gt;ကာလေန&lt;/b&gt;-အခါတစ်ပါး၌၊ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt;-နတ်ပြည်ဗြဟ္မာပြည်၌၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တေန္တိ&lt;/b&gt;-အကျိုးတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်ကြလေကုန်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ အကျိုးတရားကို ပေးတယ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ နတ်ပြည်လောကမှာ အကျိုးတရားကို ပေးတယ်၊ အလှည့်ကျလာပြီးတော့ အကျိုးပေးနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပဉ္စသီလသမာဒါနိယမထေရ်၏ စံနမူနာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုန်းကြီး ခဏခဏ ပြောဖူးတဲ့ နောက်ထုံးလေးတစ်ခု၊ သာသနာတော်မှာ အတုယူသင့်တဲ့ သူတော်ကောင်းတို့အကြောင်းပေါ့။ ပဉ္စသီလသမာဒါနိယမထေရ် ဆိုတဲ့ မထေရ်တစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကို ပြန်ပြောင်းပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဒီအနောမဒဿီ ဘုရားရှင် သာသနာတော်မှာ အခြေခံခဲ့ပါတယ်။ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင်သည် လူတို့ရဲ့ သက်တမ်းအားဖြင့် အနှစ်တစ်သိန်းတမ်းမှာ ပွင့်ထွန်းတော်မူခဲ့တဲ့ ဘုရားရှင်တစ်ဆူ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုအနောမဒဿီ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာ၊ လူတို့သက်တမ်း အနှစ်တစ်သိန်းတမ်း ပွင့်ထွန်းနေရတဲ့ ခေတ်အခါကောင်းကြီးမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်နေသလဲ။ သူများအိမ်မှာ အလုပ်သမားလုပ်ပြီးတော့ အသက်မွေးရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဥပုသ်နေ့တို့၊ နေ့ကြီးရက်ကြီးတို့၊ အခါကြီးရက်ကြီးတို့ အဲ့ဒီလိုအခါမှာ သူတစ်ပါးတွေက ပန်းတို့၊ နံ့သာတို့၊ ဆွမ်းတို့ လက်ကကိုင်ပြီး ကျောင်းတော်ကို သွားနိုင်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူက ဘာမှ လှူနိုင်တန်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိဘူး၊ ကျောင်းသွားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိခဲ့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုးကွယ်ရာအစစ်ကို ရှာဖွေခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မရှိတော့ သူက တစ်နေ့မှာ စဉ်းစားခန်းလေးတစ်ခု ထုတ်တယ်။ &quot;ငါသည် အတိတ်သံသရာ အဆက်ဆက်က ပေးခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် မျိုးစေ့က အားနည်းခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဘဝမှာ သူတစ်ပါးကို မှီခိုပြီးတော့ အသက်မွေးရတဲ့ ဘဝမျိုး ဖြစ်ရတယ်။ အတိတ်က ပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အားနည်းခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ သူတစ်ပါးကို မှီခိုပြီး အသက်မွေးရတဲ့၊ ထမင်းစားရတဲ့ ဘဝကို ငါရရှိခဲ့တယ်။ ဒီထက် အားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို ငါဆည်းပူးမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အလွန်ခက်ခဲလှတဲ့ အပါယ်သံသရာကြီးက ငါ့ကို ဆီးကြိုနေမှာပဲ။ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ရရှိအောင် ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ ကြုံကြိုက်နေခိုက် ငါကြိုးစားအားထုတ်သင့်တယ်&quot; လို့ ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာနေတဲ့ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ၊ ဒီဆုံးဖြတ်ချက် မှားသလား။ မှန်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် အားကိုးထိုက်တဲ့၊ စိတ်ချအားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံမျိုးကို ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နှင့် ကြုံကြိုက်ခိုက်မှာ ရအောင် ယူထားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ ယူကြမှာလား။ ဟမ်... ပြောတဲ့အသံကတော့ ခပ်တိုးတိုးပဲနော်။ ယူကြမယ်ဆိုရင် အိမ်ဘယ်တော့ပြန်မလဲ။ ဟင်... မပြန်တော့ဘူးလား။ အော်... ဟန်ကျပါပေ့၊ သတ္တိတော်တော် ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ငါးပါးသီလကို အမြတ်တနိုး စောင့်ထိန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ ကောင်းပြီ။ ဒီတော့ သူက ဒီလိုစဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးတဲ့အခါမှာ သူဘာလုပ်သလဲ။ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုတော့ ချဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ သူက ဘာဆုံးဖြတ်လဲဆိုတော့ &quot;ဪ... ငါဟာ ဆင်းရဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါးကို မှီခိုပြီးတော့ အသက်မွေးနေရတဲ့သူလည်း ဖြစ်တယ်၊ သူများလို ငါတော့ ဒါနမပြုနိုင်ဘူး&quot;။ &quot;ကဲ... ဒါနမပြုနိုင်ရင် မင်းဘာလုပ်မလဲ&quot; လို့ သူ့ကိုယ်သူ မေးကြည့်လိုက်တော့ &quot;သီလ စောင့်တည်နိုင်သလား&quot; လို့ မေးကြည့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မေးကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ &quot;သီလတော့ ဆောက်တည်နိုင်တယ်&quot; ဆိုတဲ့ အဖြေရလာတဲ့အချိန်ကျတော့ သူဘာလုပ်သလဲ။ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင်ရဲ့ လက်ယာရံ အဂ္ဂသာဝကဖြစ်တဲ့ နိသဘမထေရ်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်ကို ငါးပါးသီလ ပေးသနားတော်မူပါ&quot; ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရိုသေလေးစားထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံမှာ ခံယူဆောက်တည်ထားတဲ့ ဒီသီလကို မကျိုးမပေါက်အောင် ငါထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက် ရှိတယ်။ အင်မတန် လေးစားထိုက်တဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးနဲ့ ထားထားတဲ့ ကတိသစ္စာတစ်ခုကို ထိုမိတ်ဆွေအပေါ်မှာ လေးစားနေတဲ့အတွက်ကြောင့် မဖျက်ဆီးသလိုပဲ၊ တည်ကြည်အောင် ဒီကတိသစ္စာကို စောင့်ထိန်းသလိုပဲ၊ ငါးပါးသီလ ခံယူဆောက်တည်တယ်ဆိုတာလည်း ကတိသစ္စာ ခံယူတာပဲ။ အင်မတန် လေးစားထိုက်တဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတစ်ဦးထံမှာ ခံယူထားတဲ့ ကတိသစ္စာတစ်ခုကို သူဟာ လွယ်လွယ်နဲ့ မချိုးဖောက်ဘူးဆိုတာ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် အရှင်ကြီးတစ်ပါး၊ မထေရ်မြတ်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ ငါးပါးသီလကို သူက ခံယူဆောက်တည်ပါတယ်။ အဲဒီငါးပါးသီလကို မကျိုးမပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လိုက်တာ ဘယ်လောက်ကြာသလဲဆိုတော့ အနှစ်တစ်သိန်း ကြာတယ်။ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါဦးနော်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုဟာ ဘယ်လောက် ပြင်းထန်သလဲဆိုတာ။ ကုသိုလ်တရားကို ဖြည့်ကျင့်ဆည်းပူးတဲ့နေရာမှာ ခိုင်မာတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလပါရမီနှင့် ဝိပဿနာအခြေခံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သို့သော် သီလကို ဦးစားပေးပြီးတော့ ပါရမီဖြည့်တဲ့အတွက် သီလအကြောင်းကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လို့ သူက အနှစ်တစ်သိန်းလောက် ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ ကြုံတွေ့နေတာ၊ ဆွမ်းလေး တစ်ဇွန်းတော့ မလောင်းဖူးဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရေလေး တစ်ခွက်သော်လည်း မလှူဖူးဘူး၊ ဆီမီးလေး တစ်တိုင်သော်လည်း မလှူဖူးဘူးဆိုတာကော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့ ထိုက်တန်သလောက် ဒါနလေးတော့ ပြုခဲ့မှာပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါက တစ်ချက်။ နောက်တစ်ချက်က ခုလို အားကိုးစရာကို တကယ်တမ်း ရှာဖွေနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းသည် တရားဘာဝနာလေး နည်းနည်းမှ အားမထုတ်ဘူးဆိုတာကော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက် စုံစည်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ အနှစ်တစ်သိန်းအတွင်းမှာ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နှင့် ကြုံတွေ့ပါလျက် ဘာဝနာကို တစ်ခါမျှ အားမထုတ်ဖူးဘူးဆိုတာလည်း ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကတော့ ထိုခေတ်ထိုအချိန်အခါက သူတော်ကောင်းများဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်တွေ ကောင်းသလို ပညာစွမ်းအင်တွေလည်း ပိုပြီး ထက်မြတ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အနှစ်တစ်သိန်းလောက် သက်တမ်းရှိနေတယ်ဆိုတာ အလွန်ညံ့ဖျင်းနေတဲ့ အစားအစာမျိုးကို စားရတဲ့ခေတ် မဟုတ်ပါဘူး။ သက်တမ်းနှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းလောက် ရှည်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတဲ့ အာဟာရတွေကို မှီဝဲနေရတဲ့ ခေတ်ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ခေတ်အခါမှာ သူတော်ကောင်းတွေမှာ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ စွမ်းအင်တွေသည် အလွန်ထက်မြက် စူးရှတယ်လို့ မှတ်သားရပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ထက်မြက်စူးရှနေတဲ့အတွက် ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာ သမာဓိတွေ ထူထောင်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိအောင်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိအောင်၊ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေ သိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတော့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပုဗ္ဗယောဂနှင့် သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘုန်းကြီးပြောနေတဲ့ အခု ပဉ္စသီလသမာဒါနိယမထေရ် ဆိုတာက ပဋိသမ္ဘိဒါပတ္တ ရဟန္တာအရှင်မြတ် တစ်ပါးဖြစ်ပါတယ်။ ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ် လေးပါးသို့ ရောက်ရှိတော်မူတဲ့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ရဲ့ ဓမ္မတာသည် ပုဗ္ဗေ ပြည့်စုံရမယ့် အင်္ဂါရပ်ငါးခုထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံး အင်္ဂါရပ်တစ်ခုကတော့ ပုဗ္ဗယောဂ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဗ္ဗယောဂ ဆိုတာကတော့ ရှေးဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်တွင်းမှာ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်သို့တိုင်အောင်သော ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းများကို စီးဖြန်းအားထုတ်ခဲ့ဖူးခြင်းဆိုတဲ့ အကြောင်းထူးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဒီတော့ ဒီပဉ္စသီလသမာဒါနိယမထေရ်ဟာလည်း ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ်လေးပါးကို ရရှိတော်မူမယ့် ရဟန္တာအရှင်မြတ်၊ ဦးဇင်းတို့ ဂေါတမဘုရားရှင် သာသနာတော်ထဲမှာ လာပြီးဖြစ်မယ့် သူတော်ကောင်းပါ။ အဲ့ဒီသူတော်ကောင်းသည် ခုလို ဆုတောင်းပန်ထွာပြီးတော့ သံသရာကြီးမှာ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဆည်းပူးတဲ့အပိုင်းမှာ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်သို့တိုင်အောင်သော သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကိုလည်း စီးဖြန်းခဲ့တယ်ဆိုတာကတော့ ယုံကြည်ရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သတိသာမိသဖြင့်ကြောင့်ပေါ့နော်။ ဒါကြောင့် သူက ဦးစားပေးပြီးတော့ သီလပါရမီကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ပါတယ်။ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူဘာဖြစ်သလဲ။ တစ်နေ့မှာ ကွယ်လွန်ခါနီး သေခါနီးကာလ ရောက်လာပြီ...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိမိသီလကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဇော&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကာလကျတော့ မိမိသီလကို မိမိပြန်ပြီးတော့ ဆင်ခြင်ကြည့်တယ်၊ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့သီလတွေသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ ကျိုးတာ၊ ပေါက်တာ၊ ပျောက်တာ၊ ကြားတာ မရှိခဲ့ဘူး။ အောင်မြင်မှု အပြည့်အဝ ရနေတာကို သိတော့ ဝမ်းသာမလား၊ ဝမ်းနည်းမလား။ ဝမ်းသာနေတယ်လေ။ ဒါဟာ မိမိဖြစ်ကျင့် ဆည်းပူးထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပြန်အာရုံယူလိုက်လို့ ဝမ်းသာမှုဖြစ်ခြင်းသည် အလွန်အားကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ထပ်ပြီးဖြစ်ခြင်းပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ သေခါနီးကာလကျမှသာ ဆင်ခြင်သလားလို့ မေးရင်တော့၊ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက်ကို မကျိုးမပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းသည် မိမိသီလကို ခဏခဏ ဆင်ခြင်မယ်ဆိုတာကတော့ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလား၊ ရနေပါတယ်လေ။ အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက ထပ်ဆင့်နှိုးဆော်ထားတဲ့ ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာမှာ ဘာတွေက ထုံမွှန်းထားသေးသလဲလို့ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဒါနနဲ့လည်း ထုံမွှန်းထားတယ်၊ သမထနဲ့လည်း ထုံမွှန်းထားတယ်၊ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေနဲ့လည်း ထုံမွှန်းထားတယ်။ ထုံမွှန်းထားတဲ့အတွက် ဤသီလသည် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားနေတဲ့ သီလ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သေခါနီးကာလနှင့် ကတိသမ္ပတ္တိ အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဒီသီလက ဘာဖြစ်သလဲ။ သေခါနီးကာလမှာ သူက မိမိသီလကို ပြန်ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သီလတွေ ကျိုးတာ၊ ပေါက်တာ၊ ပျောက်တာ၊ ကြားတာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မတွေ့ရတဲ့အတွက် ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဝမ်းသာတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ၊ ကုသိုလ်ဇောတွေ စောနေတုန်းမှာပဲ ဘဝတစ်ခု အဆုံးသတ်သွားပြီ။ အဆုံးသတ်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘယ်ရောက်သလဲ၊ နတ်ပြည်ရောက်တယ်။ နတ်ပြည်လောကကနေပြီးတော့ နတ်ပြည် ၆ ထပ်မှာ စံစားနေပြီးတော့၊ လူ့ပြည်တစ်ခါတစ်လေ ရောက်၊ လူ့ပြည်ကနေ နတ်ပြည်ပြန်ရောက်လိုက်နဲ့ အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ အကျိုးပေးနေတာကို ရည်ရွယ်ပြီးတော့ အခုဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဘာဖွင့်သလဲဆိုရင် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဂတိသမ္ပတ္တိံ ဥပဂန္တွါ၊ ဝါရေန ဝါရေန ဝိပစ္စတိ။ ကာမံ မနုဿလောကေန၊ နိဗ္ဗတ္တိ ကာလေ ဒေဝလောကေတ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ထိုဂတိသမ္ပတ္တိ၌&lt;/b&gt; ရပ်တည်၍ နေစဉ်အချိန်အခါ ကာလ၌၊ &lt;b&gt;အတ္ထ&lt;/b&gt; ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တန်၌၊ &lt;b&gt;ဒါနာနိ&lt;/b&gt; ထိုကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဥပဂန္တွါ&lt;/b&gt; ချဉ်းကပ်လာကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;ဝါရေန ဝါရေန&lt;/b&gt; တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီအားဖြင့်၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေး၍ နေတတ်ကြပေကုန်၏။ &lt;b&gt;မာနုဿလောကေ&lt;/b&gt; လူ့ပြည်လောက၌လည်း၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တိ&lt;/b&gt; ဖြစ်စေလေကုန်၏။ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt; နတ်ပြည်လောက၌လည်း၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တိ&lt;/b&gt; ဖြစ်စေလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မြင့်မြင့်မားမား ပြုထောင်ထားတဲ့၊ အနှစ်တစ်သိန်းလောက် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ သီလကုသိုလ် စေတနာတွေ နည်းသေးလား၊ မနည်းပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းဆိုတာ နော်။ ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာကို ပြန်ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်နေတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေ၊ ဒါနကုသိုလ် စေတနာတွေ၊ သမထကုသိုလ် စေတနာတွေ၊ ဝိပဿနာကုသိုလ် စေတနာတွေ၊ ဒီကံတွေဟာ နည်းတဲ့အတု (ထု) မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီလောက်များပြားနေတဲ့၊ ကောင်းမွန်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကို ထူထောင်ထားလိုက်တဲ့အခါ ဒီကံတွေက မိမိထံ ချဉ်းကပ်လာကြပြီ။ ကောင်းမှုရှင်ထံကို ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက ချဉ်းကပ်လာတယ်၊ တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီ အကျိုးပေးလိုက်ကြတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ နတ်ပြည်လောကမှာ အကျိုးပေးတယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ လာပြီးတော့ အကျိုးပေးတယ်။ ဂတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ ထပ်ခါထပ်ခါ အကျိုးပေးတဲ့ သဘောရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အပါယ်ကင်းဝေးခြင်းနှင့် သာလွန်သောအချက် (၃) ချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လောက်အထိ အကျိုးပေးသလဲလို့ မေးတော့၊ အဲ့ဒီ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင် သာသနာတော်ကနေ ဦးဇင်းတို့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား သာသနာတော်အထိ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကာလပတ်လုံး အပါယ်လေးဘုံကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရောက်ခဲ့ရဘူး။ အပါယ်လေးပါးဆိုတာ ကိုယ့်အတွက် ပိတ်သွားတာနော်။ အဲ့ဒီအပါယ်ငရဲနဲ့ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းလောက် ကာလပတ်လုံး ခွဲနေရတယ်ဆိုရင် ဒီလိုကံမျိုးကို ထူထောင်ထားဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ထူးခြားချက်ကလေး သုံးခုရှိတယ်။ သူ ရဟန္တာဖြစ်သွားတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ရဟန်းတော်တွေကို ပြန်လည်ဟောပြတဲ့အထဲမှာ ဒီထူးခြားချက်လေး သုံးခုကို သူက ဖော်ပြထားတယ်။ ဘယ်ဘဝမှာမဆို လူ့ပြည်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ပြည်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်ဘဝ ဘယ်ရောက်ရောက် သူတစ်ပါးတို့ထက် သာလွန်နေတဲ့ အချက်သုံးချက် သူ့မှာ ရှိတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီသုံးချက်က ဘာလဲဆိုရင် -&lt;br&gt;
1. နံပါတ်တစ်၊ သူတစ်ပါးထက် ပိုပြီးတော့ ရုပ်လှတယ်။&lt;br&gt;
2. နံပါတ်နှစ်၊ သူတစ်ပါးထက် ပိုပြီးတော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝချမ်းသာတယ်။&lt;br&gt;
3. နံပါတ်သုံး၊ သူတစ်ပါးတို့ထက် ပိုပြီးတော့ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ လောကမှာ လူသားတွေ ရှာဖွေနေတာ ဒီသုံးခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတစ်ပါးထက် ပိုပြီး ရုပ်လှမယ်ဆိုလို့ရှိရင် မကြိုးစားဘူးလား၊ ကြိုးစားတယ်။ ဘုန်းကြီး ခဏခဏတော့ ပြောဖူးပါတယ်။ ခုခေတ်မှာ ဘာလုပ်ကြလဲဆိုတော့ ဉာဏ်လုပ်တယ် (Plastic Surgery ကို ရည်ညွှန်းဟန်) ဆိုတာနော်။ အဲ့ဒါထက် အလိုလိုလှနေရင် ပိုမကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတာပေါ့။ နှုတ်ခမ်းလေးက မထိုးရဘဲနဲ့ ညီနေမယ်၊ မျက်လုံးလေးကလည်း မကွင်းဘဲနဲ့ ညိုနေမယ်ဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား၊ ပိုကောင်းတယ်။ ဆံပင်လေးကလည်း မကောက်ရဘဲနဲ့ ကောက်နေမယ်ဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။ သူက အလိုလို လှပြီးသားဆိုတော့ ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ လှသွားအောင် ပြင်နေဖို့ လိုသေးလား၊ မလိုဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု သူတစ်ပါးတွေထက် ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်၊ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။ သူတစ်ပါးတွေထက် ပိုပြီးတော့ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာကြီးတယ်၊ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရုပ်နာမ်ဓမ္မတို့၏ နက်နဲသော အသိဉာဏ်ပညာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်ပါနော်။ ဦးဇင်းတို့ ဒီရုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောခဲ့ပါတယ်။ ရုပ်တရားတွေသည် 'ကလာပ်' ခေါ်တဲ့ အမှုန်လေးတွေအနေနဲ့ ဖြစ်တယ်။ ထိုအမှုန်လေးတွေဟာ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အနုမြူထက် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ အဲ့ဒီကလာပ်အမှုန်လေး တစ်ခုတစ်ခုမှာ ပထဝီ၊ အာဘော၊ တေဇော၊ ဝါယော၊ အဆင်း၊ အနံ့၊ အရသာ၊ ဩဇာ စတဲ့ ဖြစ်ပေါ်တဲ့ သဘောတရားရှိတယ်၊ တချို့မှာ ၉ ခု၊ တချို့မှာ ၁၀ ခု စသဖြင့် ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ သဘောတရားလေးတွေသည် မဖြစ်ခင်ကလည်း မရှိဘူး၊ ဖြစ်ပြီးတော့လည်း မရှိဘူး။ မရှိခြင်းနှစ်ခုရဲ့ အလယ်ခေါင်မှာ ယာယီအခိုက်အတန့်အားဖြင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်လို့ ဘုရားဟောခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီယာယီသည် ဘယ်လောက် ယာယီလဲ။ တစ်စက္ကန့်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အချိန်ကာလကို ကုဋေငါးထောင်ခန့် ပုံရင် တစ်ပုံလောက်သာ သက်တမ်းရှိတဲ့ အရာကြီးပါ။ အဲ့ဒီလောက်အထိ လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်ဆိုတာကို ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင် ဟောခဲ့တယ်။ ဟောခဲ့တဲ့အခါမှာ မိမိတစ်ပါးတည်း သိသလားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သာဝကတွေလည်း သိရှိရန်အတွက် ဒီတရားတွေကို ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းအားဖြင့် ကျင့်ရမယ်ဆိုပြီး မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်စဉ်တရားတွေကို ချမှတ်ပေးသွားတယ်။ ချမှတ်ပေးတဲ့အတိုင်း ထိုမဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်စဉ်တရားတွေကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ကြတဲ့အတွက် ထိုရုပ်တရားတွေကို ထိုးထွင်းသိသွားတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေလည်း များစွာ ပေါ်ခဲ့ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအသိဉာဏ်ကြီးပေါ့နော်၊ ဒကာကြီးများ။ ဒီလိုသိနေတဲ့ အသိဉာဏ်လေးကို သာမန်အသိဉာဏ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား၊ မပြောနိုင်ဘူး။ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသိဉာဏ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု နာမ်လောက၊ ဒီနေ့ သိပ္ပံလောကမှာ ဘယ်လိုမှ လိုက်ပြီးတိုင်းတာလို့ မရသေးဘူး။ စိတ်ကလေးတွေက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတယ်၊ ရူပါရုံကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ စက္ခုဝိညာဉ်ဝီထိဖြစ်တယ်၊ ထိုရူပါရုံကို ဆက်လက်အာရုံယူနေတဲ့ မနောဝိညာဉ်ဝီထိတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒီဝီထိစိတ်အစဉ်လေးတွေက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတယ်၊ စိတ္တက္ခဏ တစ်ခုတစ်ခုမှာ စိတ်စေတသိက်က ဘယ်နှလုံးရှိလဲ၊ အသေးစိတ် ဟောသွားတယ်။ ကျင့်ပုံစနစ်တွေကိုလည်း စနစ်တကျ ဟောသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ထူးခြားသော ဒဿနနှင့် ကျင့်စဉ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီပညာမျိုးဟာ ဒီနေ့ ဗုဒ္ဓတရားတော်က လွဲရင် တခြားတခြားသော ဒဿနိက ပညာရပ်တွေမှာ ထင်ရှားရှိတဲ့ စာပေမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ ထင်ရှားရှိနေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကော ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာပဲ ရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်ပါ။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီပညာတွေဟာ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ထပ်ပြီး ပိုပြီးအဆင့်မြင့်တာက ရုပ်တွေနာမ်တွေ ဘာကြောင့်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ဘုရားရှင်က စနစ်တကျ ဟောကြားခဲ့တယ်။ ဒီရုပ်တွေက အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်တို့ ထုံမွှန်းထားတဲ့ သင်္ခါရကံတွေကြောင့် ဖြစ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေကျတော့ စိတ်ကြောင့်ဖြစ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေက ဥတုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ တေဇောဓာတ်ကြောင့် ဖြစ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေက အာဟာရကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ဩဇာကြောင့်ဖြစ်တယ် စသဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သေသေချာချာ ကန့်ကပ် (နှိုင်းယှဉ်) ဟောသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျင့်စဉ်တွေကိုလည်း သဘောတရားကြီးနဲ့ လက်တွေ့ကို နှစ်ခုတွဲပြီးတော့မှ မြတ်စွာဘုရား ဟောသွားပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ အဲ့ဒီလို ဟောသွားတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းခွင်တွေသည် အလွန်နက်နဲတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေ၊ အလွန်နက်နဲတဲ့ ဉာဏ်ပညာစခန်းတွေလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ဉာဏ်ပညာမျိုးတွေကို ရရှိအောင် အားထုတ်ခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးမှာ နောက်ထပ် သံသရာကြီးဆိုတာ ထင်ရှားရှိခဲ့ရင်၊ ထိုသံသရာခရီးမှာ ဉာဏ်ပညာကြီးမားမယ်ဆိုတာသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသေးလား၊ မကောင်းတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တနှင့် နိဗ္ဗာန်ဓာတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ပိုပြီးအဆင့်မြင့်တာက ဘာလဲ။ ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ်၊ ဒီအကြောင်းတရား၊ ဒီအကျိုးတရားတွေသည် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အနိစ္စတရားသာ မှန်တယ်။ ဖြစ်ခြင်းပျက်ခြင်းဖြင့် နှိပ်စက်အပ်တဲ့ ဒုက္ခတရားတွေသာ မှန်တယ်။ မပျက်စီးဘဲ အခိုင်အမာ တည်နေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ အနတ္တတရားတွေသာ မှန်တယ်ဆိုပြီး ထုတ်ဖော်ဟောသွားတယ်။ ကျင့်စဉ်တွေလည်း ချမှတ်ပေးသွားတယ်။ ထိုကျင့်စဉ်အတိုင်း ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တော်မူသဖြင့် သိရှိသွားတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေ၊ ပုထုဇဉ်သူတော်ကောင်းတွေလည်း များစွာ ပေါ်ထွန်းခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေဟာလည်း နက်နဲတဲ့ ဉာဏ်ပညာလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဓိက ပိုပြီးတော့ ထူးခြားတာက အဲ့ဒီရုပ်တရား၊ ဒီနာမ်တရား၊ ဒီအကြောင်းတရား၊ ဒီအကျိုးတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ အနတ္တအခြင်းအရာတွေ ရှိနေတဲ့ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အဆုံးဖြစ်တဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ဘုရားရှင်က အတိအကျ ဟောသွားတယ်။ ဒီလိုဟောနိုင်တဲ့ ဒဿနိကပညာရှင်ဆိုတာ ဦးဇင်းတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာက လွဲရင် တခြားတစ်ခြားသော ဒဿနတွေမှာ ရှိသလား၊ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီကျင့်စဉ်အတိုင်း ကျင့်တဲ့အတွက် ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို မျက်မှောက်ပြုပြီးတော့ ပရိနိဗ္ဗာန်ဝင်စံတော်မူကြတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေလည်း ဒီနေ့ခေတ်အထိ များစွာ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီဉာဏ်ပညာတွေသည် အလွန်ကြီးမားတဲ့၊ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အခု ဒီပဉ္စသီလသမာဒါနမထေရ်ရဲ့ အလောင်းအလျာကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အနောမဒဿီ ဘုရားရှင် သာသနာတော်ကတည်းက ဒီပညာမျိုးစေ့တွေကို သူက စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စင်ကြယ်သောသီလမြေနှင့် ဒါနမျိုးစေ့&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သူတစ်ပါးထက် ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်၊ ပိုပြီးတော့ ပညာကြီးမားတယ်ဆိုတာ အံ့ဩလောက်နေသလား၊ သိပ်မအံ့ဩလောက်ပါဘူး။ အံ့ဩလောက်တာက အနှစ်တစ်သိန်းတိုင်တိုင် သီလတွေကို မကျိုးမပေါက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်းသည် ပိုပြီး အံ့ဩဖို့မကောင်းဘူးလား။ အင်မတန် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ ရုပ်လှရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သီလတွေ ဖြူစင်ခဲ့တယ်။ သီလံ တဿ သုခိတာဝဟံ - သီလရှိခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ကိုယ်၏ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းနဲ့ ပြည့်စုံရတယ်။ ဒါနော ဘောဂဝါ - ဒါနမျိုးစေ့က နည်းသည်ပဲဖြစ်စေ၊ များသည်ပဲဖြစ်စေ သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ သီလတည်းဟူသော မျိုးစေ့အပေါ်မှာ (သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ) ရပ်တည်ပြီးတော့ စိုက်ပျိုးခဲ့ရင်၊ ထိုဒါနသည် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်ထွန်းစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ညက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရှင်အနုရုဒ္ဓါ မထေရ်မြတ်အား ဆွမ်းတစ်ဇွန်း လောင်းလှူခဲ့ဖူးတဲ့ အကျိုးတရားတွေဟာ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ အကျိုးတရားမျိုး မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေတယ်။ အခု ကြုံဆုံခဲ့ရတဲ့ သူတော်ကောင်းသည်လည်း အလွန်စင်ကြယ်နေတဲ့ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် မျိုးစေ့ကို ကြဲချစိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်သည် နည်းပါစေ၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထု နည်းချင်ပါစေ၊ စင်ကြယ်နေတဲ့ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ သံဃာတော်တည်းဟူသော လယ်ယာမြေကောင်းမှာ ကြဲချစိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ အသီးဆိုတဲ့ အကျိုးကို ဖြစ်ထွန်းနေတဲ့ နေရာမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အကျိုးတွေ ဖြစ်မလာဘူးလား၊ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါကြောင့် ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ သူက ရုပ်ရည်လှတယ်၊ ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ သူများထက် ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်။ သူများထက် ပိုပြီးတော့လည်း ရုပ်လှတယ်လို့ ဆိုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလ၊ ဒါန၊ ဘာဝနာ ကုသိုလ်မျိုးစေ့နှင့် ဘဝအကျိုးပေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု သမထ၊ ဝိပဿနာ ဘာဝနာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အသိဉာဏ်တွေကို တကယ်တမ်း လက်တွေ့ရရှိအောင် ကြိုးပမ်းခဲ့တဲ့အတွက် ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ ဘယ်ဘဝရောက်ရောက် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရပြန်တယ်။ ဒီသုံးခုဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို လွှတ်လာတောင်းတခဲ့တယ်ဆိုရင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလုပ်ရမလဲ။ သီလဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို ကြိုးကုတ်စိုက်ပျိုးဖို့ လိုတယ်၊ ဝိပဿနာ ဘာဝနာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မှန်ကန်နေတဲ့ သမာဓိ အသိဉာဏ်တွေ၊ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ရရှိအောင် ကြိုးစားဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ကဲ၊ ဒီမထေရ်အလောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်။ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း အပါယ်လေးဘုံမှ ရပ်နားခွင့် ရရှိသွားတယ်။ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းတိုင်တိုင် အပါယ်လေးဘုံမှ ရပ်နားခွင့် ရရှိပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ နောက်ဆုံးဘဝ ရောက်လာပြီ။ ဦးဇင်းတို့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားလည်း ပွင့်ထွန်းလာပြီ။ ပွင့်ထွန်းလာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအမျိုးကောင်းသားလေးက ဘာဖြစ်လာသလဲ။ သာဝတ္ထိမှာ လူလားမြောက်လာပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သာဝတ္ထိကို ထိုအချိန်အခါက ခေတ်အနေနဲ့ ပိုင်းခြားကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်ပေါ့လေ၊ ကောသလတိုင်းတစ်လုံး လူဦးရေ သန်းပေါင်း ၇၀ လောက်ရှိတယ်လို့ အဆိုရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အရိယာသူတော်ကောင်းက သန်းပေါင်း ၅၀ လောက် ရှိပါတယ်။ ပုထုဇဉ်က ၂၀ လောက်ပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီ သန်းပေါင်း ၂၀ လောက်ထဲမှာလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် သူတော်ကောင်းက ၁၅ သန်းလောက် ရှိပြီးတော့ သာသနာပ အယူအဆရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ၅ သန်းလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သူ့ရဲ့ မိဘနှစ်ပါးတွေဟာ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ သို့မဟုတ် ပုထုဇဉ် ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒရှိပြီးတော့ သီလတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို ပျိုးကြဲတဲ့ နေရာမှာ အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်နေတဲ့ မိဘတွေလို့ ယူဆရပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ဝါဆိုဝါကလ ရောက်ပြီဆို မိဘနှစ်ပါးက ငါးပါးသီလ ဆောက်တည်ကြတယ်။ ရဟန်းတော်တစ်ပါးထံမှာ အိမ်မှာပေါ့လေ ငါးပါးသီလ ဆောက်တည်ကြတယ်။ ဆောက်တည်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုရဟန်းတော်ကလည်း ရဟန်းတော်တို့ရဲ့ ဝတ္တရားနဲ့အညီပေါ့လေ၊ ဒါနနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကား၊ သီလနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကား၊ နတ်ရွာသုဂတိနှင့် စပ်တဲ့ တရားစကား၊ ကာမဂုဏ်တို့ရဲ့ အပြစ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကာမာနံ အာဒီနဝကထာ ခေါ်တဲ့ တရားစကား၊ သစ္စာလေးပါးနဲ့ စပ်တဲ့ တရားစကား၊ အစရှိတဲ့ တရားစကားတွေကို အစဉ်အတိုင်း ဟောကြားသွားတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ငါးနှစ်သားအရွယ်တွင် အရဟတ္တဖိုလ်တည်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်မှာ ဒီကလေးက ဘာဖြစ်သလဲ။ ငါးနှစ်သားပဲ ရှိပါသေးတယ်။ မိဘနှစ်ပါး သီလဆောက်တည်နေတဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီးတော့ သူက နားထောင်နေတယ်။ နားထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မိဘနှစ်ပါး ဆောက်တည်လိုက်တဲ့ သီလဆိုတဲ့ အသံလေး ကြားလိုက်တာနဲ့ ဟိုး... တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းက သူဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ သီလကို ချက်ချင်းသွားပြီးတော့ အမှတ်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ ဝမ်းသာမှုတွေ ဖြစ်နေတုန်း ရဟန်းတော်ကလည်း မိမိရဲ့ တာဝန်တရားအတိုင်းပေါ့နော်၊ ဒါနကထာ၊ သီလကထာ၊ သဂ္ဂကထာ၊ ကာမာနံ အာဒီနဝကထာ၊ စတုသစ္စာကထာ ခေါ်တဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ စတဲ့ တရားစကားတိုင်အောင် တရားတွေ အစဉ်အတိုင်း ဟောလိုက်တာ ထိုကလေး ဘာဖြစ်သွားသလဲ။ ထိုနေရာမှာ တရားနာယူရင်းဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ် တည်သွားတဲ့ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လွယ်လှချည်လားလို့တော့ မထင်နဲ့နော်။ သူဖြည့်ကျင့်ခဲ့ရတဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နှစ်ပေါင်း သူဘယ်လောက် ဖြည့်ကျင့်ခဲ့သလဲ။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းနော်။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက်ကို ဖြူဖြူစင်စင်၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့် ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဒီသီလကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက လာပြီးတော့ အကျိုးပေးပြီ။ သီလက အကျိုးပေးလို့သာ သီလကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး စကားပြောနေတာပါ။ ဒါနလည်း ပြုကျင့်ခဲ့တယ်၊ ဘာဝနာတွေလည်း ပွားများ အားထုတ်ခဲ့ပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဒီလိုကံမျိုးကို ဘာပြောသလဲ—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;တတ္ထိ ကမ္မာနိ ဥပက္ကဋ္ဌဝါ ဝါရေန ဝါရေန ဝိပစ္စန္တိ၊ ကာလေ မနုဿလောကေ နိဗ္ဗတ္တေန္တိ၊ ကာလေ ဒေဝလောကေ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကတိသမ္ပတ္တိ၌&lt;/b&gt; ရပ်တည်နေတဲ့ ထိုသမယ၌၊ &lt;b&gt;တာနိ ကမ္မာနိ&lt;/b&gt;-ထိုကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဥပက္ကဋ္ဌ&lt;/b&gt;-သတ္တဝါထံ ချဉ်းကပ်လာကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;ဝါရေန ဝါရေန&lt;/b&gt;-တစ်လှည့်စီ တစ်လှည့်စီ အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဝိပစ္စန္တိ&lt;/b&gt;-အကျိုးကို ပေး၍ နေကြလေကုန်၏။ &lt;b&gt;ကာလေန&lt;/b&gt;-တစ်ခါတစ်ရံ၊ &lt;b&gt;မနုဿလောကေ&lt;/b&gt;-လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တေန္တိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်စေကြကုန်၏။ &lt;b&gt;ကာလေန&lt;/b&gt;-တစ်ခါတစ်ရံ၊ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt;-နတ်ပြည်လောက၌၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တေန္တိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်စေကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဤသို့လျှင် ကတိဝိပတ္တိကြောင့် အကျိုးပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ကြကုန်သော ကုသိုလ်ကံတို့သည် ကတိသမ္ပတ္တိတရားကို အမှီရတဲ့အချိန်အခါမှာ အကျိုးတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြလေကုန်၏။ ဤသည်ကို မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ပဇာနာတိ-ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူပါပေ၏။ အကယ်၍သာ ကတိဝိပတ္တိ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကံက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ကတိဝိပတ္တိက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိတဲ့ ထိုကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေသည် ကတိသမ္ပတ္တိကို အမှီရတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးတတ်ကြတယ်ဆိုပြီးတော့ ဘုရားရှင်သည် ကွဲကွဲပြားပြား သိတော်မူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ကံတစ်ခု လာပြန်တယ်။ သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက သိပ်ပြီးတော့ အားများတယ်။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကယ်၍ ဥပဓိဝိပတ္တိလို့ ခေါ်တဲ့ ရုပ်ရည်ပျက်စီးခြင်း၊ အင်္ဂါချို့တဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ ဘဝမှာ ရပ်တည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့် ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံလာပြီ။ ရုပ်ရည်ချောမောတာနော်။ ချောမောပုံကလည်း—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဘိရူပေါ ဒဿနီယော ပသာဒိကော ဗြဟ္မဝဏ္ဏသဒိသော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အဘိရူပေါ&lt;/b&gt;-အလွန် အဆင်းလှ၏။ &lt;b&gt;ဒဿနီယော&lt;/b&gt;-ရှုချင်စဖွယ် ရှိ၏။ &lt;b&gt;ပသာဒိကော&lt;/b&gt;-ကြည်ညိုဖွယ်ဂုဏ်ကို ဆောင်ထားနိုင်၏။ &lt;b&gt;ဗြဟ္မဝဏ္ဏသဒိသော&lt;/b&gt;-ဗြဟ္မာမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တူသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချီးမွမ်းထားလိုက်တာ အလွန်လည်း လှပါတယ်၊ ကြည့်လို့လည်း သိပ်ကောင်းတယ်၊ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးသွားတယ်၊ ကြည်ညိုဖွယ်ကို ဆောင်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဗြဟ္မာမင်းရဲ့ ကိုယ်နဲ့တူနေတဲ့ အလွန်ချောမော တင့်တယ်လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဥပဓိသမ္ပတ္တိယံ ဌိတဿ ကမ္မာနိ ဝိပစ္စန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဥပဓိသမ္ပတ္တိယံ&lt;/b&gt;-ဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၌၊ &lt;b&gt;ဌိတဿ&lt;/b&gt;-တည်နေသည့် အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;-ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏၊ &lt;b&gt;ကလျာဏကမ္မာနိ&lt;/b&gt;-ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဝိပစ္စန္တိ&lt;/b&gt;-အကျိုးကို ပေးကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက်၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိမှာ ရပ်တည်နေတဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်လာကြပြီနော်။ အကယ်၍ မင်းမျိုးမင်းနွယ်မှာ လူဖြစ်တယ်ထား၊ တခြား တခြား အစ်ကိုတွေ ညီငယ်တွေ စသည်ဖြင့် တခြား တခြား မင်းသားတွေလည်း ထင်ရှားရှိတယ် ထားဦးတော့။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ခန္ဓာကိုယ် အတ္တဘာဝ သမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက်ကြောင့်—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တံ ဥဿာပေတွာ လောကဿ ဖာသုဝိဟာရော ဘဝိဿတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;-ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ &lt;b&gt;ဥဿာပေတွာ&lt;/b&gt;-မင်းအဖြစ် တင်မြှောက်အပ်သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;လောကဿ&lt;/b&gt;-လူအပေါင်း၏၊ &lt;b&gt;ဖာသုဝိဟာရော&lt;/b&gt;-ချမ်းသာခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;ဘဝိဿတိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဤသို့ နှလုံးသွင်းပြီးတော့ &lt;b&gt;တံယေဝ&lt;/b&gt;-ထိုဥပဓိသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုသာလျှင်၊ &lt;b&gt;မုဒ္ဓါဘိသိဉ္စန္တိ&lt;/b&gt;-အဘိသိက် သွန်းလောင်းကြလေကုန်၏။ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းကို ကြည့်ပြီးတော့ &quot;ဪ... ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို အမှီပြုပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံး ကြီးပွားချမ်းသာလိမ့်မယ်&quot; လို့ ဒီလို နှလုံးသွင်းပြီးတော့ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲ ဘိသိက်သွန်းကြတယ်။ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ တခြား တခြား ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အဘိသိက်သွင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ၊ ဒီကံလေးက အကျိုးပေးဖို့ရန် အခွင့်သင့်နေပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ... အကယ်၍ အိမ်ရှေ့မင်းသား စတဲ့ ထိုထိုနေရာတွေမှာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ခမည်းတော် ကွယ်လွန်တာနဲ့ ချက်ချင်း အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်သွားမယ်။ စစ်သူကြီးအိမ်မှာ သွားပြီးတော့ လူဖြစ်ခဲ့ရမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီစစ်သူကြီး ကွယ်လွန်တာနဲ့ မိမိက စစ်သူကြီး ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကယ်၍ ဂါမဘောဇက နေရာမှာ၊ ရွာစားအိမ်မှာ သွားဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မိမိဘခင်ကြီး သေတာနဲ့ မိမိလည်း ရွာစားဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ သူဌေးအိမ်မှာ သွားပြီး လူဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း သူဌေးကြီး ကွယ်လွန်သွားတာနဲ့ မိမိဟာ သူဌေးဖြစ်ရမယ်၊ သူဌေးအရာကို ဆက်ခံရလိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဥပဓိဝိပတ္တိမှာ အကျိုးပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်တဲ့ ကံတွေဟာ ဥပဓိသမ္ပတ္တိကို အစွဲပြုပြီးတော့ အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာပုံကိုလည်း ဘုရားရှင်တို့က ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာလသမ္ပတ္တိနှင့် ဗြဟ္မဏတိဿဘေး ခေတ်ထုံး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ တခြား တခြား သတ္တဝါတစ်ဦးမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာက သိပ်များနေပြီ။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အကယ်၍ ကာလဝိပတ္တိမှာ ကြုံနေမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အကျိုးပေးဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ကာလဝိပတ္တိဆိုတာက ဘာလဲ၊ ပျက်စီးနေတဲ့ အချိန်အခါကာလ၊ အထူးသဖြင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ ဘေးကန္တာရခေတ်မျိုးကို ရည်ညွှန်းထားတယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးက ပံ့ပိုးလိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ကာလသမ္ပတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တွေ ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ အချိန်အခါ၊ လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ လာပြီးတော့ လူဖြစ်ရပြီနော်။ အဲဒီလို ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရာအတွက် အခွင့်သင့်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... ဒီနေရာမှာ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးရဲ့ ထုံးကို အဋ္ဌကထာက ထောက်ပြသွားပါတယ်နော်။ ပြီးတော့ ဒီမဟာသောဏမထေရ်ကြီးရဲ့ ဘယ်လိုအကျိုးပေးလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊ သူက မဟာသောဏမထေရ်ရဲ့ ကာလသမ္ပတ္တိ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးပုံ ထုံးလေးကို ဖော်ပြထားတယ်။ ဗြဟ္မဏတိဿဘေးကြီး သီဟိုဠ်မှာ တစ်ချိန်တုန်းက ဆိုက်ခဲ့ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဗြဟ္မဏတိဿဘေးကြီး ဆိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီသီဟိုဠ်ကျွန်းမှာ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီး နှစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ တစ်ခုကတော့ စိတ္တလပဗ္ဗတဝိဟာရလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စိတ္တလပောင်ကျောင်း၊ နောက်တစ်ခုကတော့ တိဿမဟာဝိဟာရလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တိဿမဟာဝိဟာရကျောင်း။ စိတ္တလပောင်ကျောင်းမှာက သံဃာဘယ်လောက် သီတင်းသုံးလဲလို့ မေးရင် သံဃာတော် ၁၂,၀၀၀ သီတင်းသုံးတယ်။ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးမှာကလည်း သံဃာ ၁၂,၀၀၀ ပဲ သီတင်းသုံးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကျောင်းတိုက်ကြီးတွေမှာက ဒါနဝတ်များ တည်ထားကြတယ်။ ထိုအချိန်အခါက လူတွေက ဒါနဝတ်ကို ဘယ်လိုတည်ထားသလဲလို့ မေးတော့၊ အခုခေတ် စကားလုံးနဲ့ ပြောရင်တော့ စပါးတွေပေါ့နော်၊ သုံးနှစ်စာအပြတ် စပါးတွေ လှူဒါန်းကြတယ်။ ရဟန်းတော်တွေဟာ သုံးနှစ်စာ စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပင်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ အဲဒီလောက်အထိ လှူထားတဲ့ ဒီစပါးတွေကို တစ်ညတည်းနဲ့ ကြွက်ကြီးတွေက ဖျက်ဆီးလိုက်တာ၊ တစ်ညတည်းနဲ့ အားလုံး ကုန်သွားတယ်၊ ဖွဲပဲ ကျန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဖွဲပဲ ကျန်တဲ့အခါကျတော့ စိတ္တလပောင်ကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ရဟန်းတော် ၁၂,၀၀၀ စဉ်းစားတယ်၊ &quot;တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာ တည်ထားတဲ့ ဝတ်ကြီးတော့ ရှိနေလိမ့်မယ်၊ တို့ တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးကို သွားကြစို့&quot; ဆိုပြီးတော့ တိုင်ပင်ပြီးတော့ သံဃာ ၁၂,၀၀၀ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာလည်း ထိုည ကြွက်တွေက ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် ဆန်စပါးတွေက အားလုံး ကုန်သွားပြီး ဖွဲပဲ ကျန်တယ်။ ဒီတော့ ဒီမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ သံဃာတော် ၁၂,၀၀၀ ကလည်း စဉ်းစားတယ်၊ &quot;စိတ္တလပောင်ကျောင်းမှာ တည်ထားတဲ့ ဝတ်တော့ ရှိနေတယ်၊ စိတ္တလပောင်ကျောင်းကို သွားရင်တော့ စားဝတ်နေရေးအတွက် ပြေလည်လိမ့်မယ်&quot; ဆိုတာ သဘောပေါက်ပြီးတော့ သူတို့ကလည်း တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးကနေ ထွက်လာကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အသံက ဘယ်လောက်လဲ၊ ၁၂,၀၀၀ ပဲ။ အဲဒီ ၁၂,၀၀၀ က တောင်ကြားတစ်ခုမှာ သွားပြီး ဆုံစည်းမိကြတယ်။ ဆုံစည်းမိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အကျိုးအကြောင်းတွေ မေးမြန်းလျှောက်ထားကြတဲ့ အချိန်အခါမှာ တည်ထားတဲ့ ဒါနဝတ်ဖြစ်တဲ့ စပါးတွေ အားလုံး တစ်ညတည်းနဲ့ ကုန်သွားပြီဆိုတာ သိရှိရတယ်။ သိရှိရတော့ &quot;ကဲ... တို့ ခရီးဆက်ပြီး သွားနေတော့လည်း မထူးတော့ဘူး&quot; ဆိုပြီးတော့ အဲဒီမှာ တောတောင်ထဲဝင်ပြီးတော့ ရဟန်းတော်တွေဟာ ထိုင်လျက်ပဲ သီတင်းသုံးပြီးတော့ တရားဘာဝနာများကို ဆက်လက်ပြီး အားထုတ်တော်မူကြပါတယ်။ အားထုတ်ပြီးတဲ့အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေက ထိုအချိန်က ဘာတွေလဲလို့ မေးရင်တော့ ပုထုဇဉ်... &lt;/p&gt;</text>
      <sha1>mmcibbnc46u0dhacy4frz242i9193pn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6257</id>
    <revision>
      <id>21902</id>
      <parentid>21892</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:01:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21902</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="137006" sha1="7mfqwulq4dk7cfijsf5u9w5jn91bo48" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၃/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-34
&lt;h3&gt;ရဟန္တာအရှင်မြတ်နှစ်သောင်းလေးထောင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံယူတော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဝသန္တိ ဘိက္ခု သောဏရေကဝနံ ပဝိသိတွာ၊ နိသိန္နနီဟာရေနေဝ အနုပါဒိသေသာယ နိဗ္ဗာနဓာတုယာ ပရိနိဗ္ဗာယိံသု။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပေါ့။ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်လည်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်လို့ ပြောချင်ပြောနိုင်ပါတယ်နော်။ တစ်ဖက်ဆိုတာကတော့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ဘက်က ကြည့်ရင်တော့ ခန္ဓာဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချလိုက်ရတဲ့အတွက် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ တစ်ဖက် ပုထုဇဉ်တွေဘက်က ပြန်ပြီး ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့လည်း ဒီလောက် ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးမားတော်မူတဲ့ အရှင်ကောင်းအရှင်မြတ်တွေဟာ ဒီလို ဒုက္ခရောက်ရှိရတယ်ဆိုတဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ်တစ်ခုလိုတော့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်ကြသလဲ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲမှာ ပုထုဇဉ်ဆိုလို့ တစ်ပါးမှ မပါဘူး။ ထိုသူတော်ကောင်းတို့သည် ဘာဖြစ်သွားကြသလဲ။ &lt;b&gt;စတုဝီသတိ ဘိက္ခုသဟဿာနိ&lt;/b&gt; - နှစ်သောင်းလေးထောင်ကုန်သော ရဟန်းတော်တို့သည်၊ စိတ္တလတောင်ကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးတော်မူတဲ့ ရဟန္တာမထေရ်အပေါင်းက တစ်သောင်းနှစ်ထောင်၊ စိတ္တမဟာဝိဟာရကျောင်းတိုက်ကြီးမှာ သီတင်းသုံးတော်မူတဲ့ ရဟန္တာမထေရ်ပေါင်းက တစ်သောင်းနှစ်ထောင်၊ ပေါင်းလိုက်တော့ ဘယ်လောက်ရှိလဲနော်။ &lt;b&gt;စတုဝီသတိသဟဿာနိ&lt;/b&gt; - နှစ်သောင်းလေးထောင်ကုန်သော ရဟန္တာမထေရ်မြတ်ကြီးတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဂမ္ဘီရကဝနံ&lt;/b&gt; - နက်ရှိုင်းလှစွာသော တောင်ကျောက်တောအုပ်အတွင်းသို့၊ &lt;b&gt;ပဝိသိတွာ&lt;/b&gt; - ဝင်ရောက်တော်မူကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;နိသိန္နနီဟာရေနေဝ&lt;/b&gt; - ထိုင်မြဲတိုင်းသော ပုံစံအမူအရာ အားဖြင့်သာလျှင်၊ &lt;b&gt;အနုပါဒိသေသာယ နိဗ္ဗာနဓာတုယာ&lt;/b&gt; - အနုပါဒိသေသနိဗ္ဗာန်ဓာတ်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပရိနိဗ္ဗာယိံသု&lt;/b&gt; - ပရိနိဗ္ဗာန် စံယူတော်မူကြလေကုန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုင်မြဲတိုင်းသော ဣရိယာပုဒ်အတိုင်း ထိုင်နေရင်း ပရိနိဗ္ဗာန် စံတော်မူကြတယ်။ ရဟန္တာပေါင်း ဘယ်လောက်လဲ၊ နှစ်သောင်းလေးထောင် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဒီလောက် ရဟန္တာမထေရ်တွေဟာ ဘာကြောင့် ဒီလိုများ စံကြရသလဲလို့ ဒီလိုတော့ ထင်ချင်ထင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ကြည့်တော့ သူတို့ရဲ့ အာယုသင်္ခါရ သက်တမ်းတော်က ထိုနေ့မှာ ကုန်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အဲဒီ သင်္ခါရသက်တမ်း မကုန်သေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံဖို့ရာ အကြောင်းလည်း မရှိသေးပါဘူး။ ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် တည်ထားတဲ့ ဒါနဝတ်တွေလည်း အားလုံး ပျက်စီးသွားတယ်။ ထိုနေ့မှာပဲ ရဟန္တာပေါင်း ၂၄၀၀၀ တို့ကလည်း ဒီတောင်ကျောက်ကြား တောအုပ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းမှာ လာပြီး စုံစည်းမိကြတယ်။ ထိုနေ့မှာပဲ ထိုင်မြဲတိုင်းသော ဣရိယာပုဒ်ဖြင့် အနုပါဒိသေသနိဗ္ဗာန်ဓာတ်ဖြင့် ပရိနိဗ္ဗာန် စံယူတော်မူကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓာတ်တော်များ စုပေါင်းဌာပနာခြင်းနှင့် ဓာတ်တော်ဆိုင်ရာ သုတေသန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;စံယူပြီးတဲ့နောက် ဘာဖြစ်သလဲ။ &lt;b&gt;ပစ္စုပသန္တေ ဘိက္ခန္တရံ ကောသက္ကံ ဝါ ဒါပေတွာ စေတိယံ အကာသု။&lt;/b&gt; &lt;b&gt;ပစ္စုပသန္တေ&lt;/b&gt; - ဘေးကြီး ငြိမ်းအေးလှသည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခုသံဃော&lt;/b&gt; - ရဟန်းသံဃာတော်သည်၊ &lt;b&gt;သက္ကံ&lt;/b&gt; - သိကြားမင်းကို၊ &lt;b&gt;ဝါဇန္တော&lt;/b&gt; - ခေါ်ဆောင်၍၊ &lt;b&gt;ဓာတုယော&lt;/b&gt; - ဓာတ်တော်တို့ကို၊ &lt;b&gt;သံဟရိတွာ&lt;/b&gt; - စုပေါင်း၍၊ &lt;b&gt;စေတိယံ&lt;/b&gt; - စေတီတော်ကို၊ &lt;b&gt;အကာသု&lt;/b&gt; - ပြုတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘေးကြီး ငြိမ်းအေးသွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ရဟန်းသံဃာတော်က နတ်တို့အသနင်း သိကြားမင်းကို မေတ္တာရပ်ခံပြီး ဓာတ်တော်များကို စုပေါင်းပြီးတော့ စေတီ တည်တော်မူကြတယ်တဲ့။ ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပေါ့နော် ဘုန်းကြီးလည်း သတိရတာနဲ့ အခုမှ သတိရလို့ ပြောတာပဲ။ ဓာတ်တော်အကြောင်း နည်းနည်းတော့ ပြောချင်တယ်နော်။ လယ်တီဆရာတော်ဘုရားက ကျမ်းစာလေးတစ်ခု ရေးသားသွားတော်မူပါတယ်၊ သာသနာပြုမှတ်တမ်းနဲ့ တူပါတယ်၊ ဘုန်းကြီး ငယ်စဉ်က ဖတ်ဖူးတယ်။ ဆရာတော်က ဒီဓာတ်တော်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို အမိန့်ရှိထားလဲဆိုတော့၊ ထိုစာအုပ်ကလေးထဲမှာ ကာလကတ္တားမြို့ကို ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ပြတိုက်တွေကို ဝင်ပြီးတော့ ကြည့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲဒီမှာ အရှင်သာရိပုတ္တရာ ဓာတ်တော်၊ အရှင်မောဂ္ဂလာန် ဓာတ်တော်ဆိုပြီးတော့ အမည်တပ်ထားတဲ့ ဓာတ်တော်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အရိုးတွေပဲ ဖြစ်နေတယ်ဆိုပြီးတော့ ဆရာတော်က ဒီလိုပဲ အမိန့်ရှိထားပါတယ်နော်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ခေတ်မှာ ဆရာတော်များ ပျံလွန်တော်မူတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဓာတ်တော်ကျတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် ဒီဓာတ်တော်တွေ ကျပါသလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တချို့ သုတေသနသမားတွေက ပြောကြတယ်။ များသောအားဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီးများ ပျံလွန်တော်မူပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ မပုပ်မသိုးအောင် ဝမ်းဗိုက်ထဲက ကလီဇာလို့ ခေါ်ဆိုတဲ့ အသည်းတွေ၊ နှလုံးတွေ စတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံး ထုတ်ကြတယ်။ ထုတ်ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ရှေးခေတ်ကတော့ ဆားသိပ်တယ်ပေါ့နော်။ အခုနောက်ပိုင်း ရောက်လာတော့ ခေတ်က နည်းနည်းလေး မှီလာတော့ ဘာလုပ်သလဲ၊ အဲဒီထဲမှာ ဓာတ်ဆီတွေ ထည့်တယ်၊ မီးကျစ် (မီးကျောက်) တွေ ထည့်ကြတယ်။ ထည့်ပြီး ပြန်ပိတ်ချုပ်၊ ပိတ်ချုပ်ပြီးတော့ နည်းနည်းလေး အအေးခံထားတဲ့အခါ သို့မဟုတ် သင်္ဂြိုဟ်တဲ့အခါ၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီမီးကျောက်တွေက ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ အဲဒီ ဓာတ်တော်လို့ ခေါ်တဲ့ အလုံးလေးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ အဲဒါကို ဓာတ်တော်ကျတယ်ဆိုပြီး ခေတ်ကတော့ တော်တော်များများ ပြောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကလည်း အကြောင်းတစ်ခုပေါ့။ နောက်အကြောင်းတစ်ခုကတော့ အဲဒီ ဝမ်းဗိုက်ထဲ မထည့်ဘဲနဲ့ အပြင်မှာ ဒီမီးကျောက် တော်တော်ခပ်များများ ထည့်ရင်လည်း ပုပ်သိုးတဲ့ အနံ့အသက်ကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုပြီးတော့၊ ဓာတ်ဆီလောင်းခြင်း၊ မီးကျောက်ထည့်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းရပ်တွေကို အခေါင်းအတွင်း ပြုလုပ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ မီးရှို့လိုက်လို့ရှိရင်လည်း ဒီလို ဓာတ်တော်လို့ဆိုတဲ့ ပုံစံလေးတွေပေါ့လေ အလုံးအခဲလေးတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်လို့ ဒီလိုလည်း သုတေသနသမားများကတော့ ဆိုကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အလောင်းတော်ကဿပနှင့် ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းဆိုင်ရာ မှတ်သားဖွယ်ရာများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီအဖြစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘုန်းကြီး နှစ်ပေါင်း ၃၀ လောက်က ဆိုကြပါစို့၊ မုတ္တမ အထက်နားမှာ သီတင်းသုံးစဉ်က ကြုံကြိုက်သည်နှင့် အနောက်ကပ္ပလီ ဘုရားများ ကြွပါတယ်၊ ကြွလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဧက ၄၀ ဝန်းကျင်လောက်ရှိတဲ့ တောအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ရတဲ့ နေရာဖြစ်ပါတယ်၊ တစ်နေရာ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တောင်ကုန်းလေးတစ်ခု၊ တောင်ကုန်းဆိုသော်လည်း တောင်ကုန်းလျောလေးသာ ဖြစ်ပါတယ်၊ အလွန်ကြီး မမြင့်ပါဘူး။ ဒီတောင်ကုန်းလေးပေါ်မှာ စေတီလေးတစ်ဆူ ရှိတယ်၊ &quot;ဝင်ပြီးတော့ အရှင်ဘုရားတို့ ဖူးပါ&quot; ဆိုပြီး ဆရာတော်တစ်ပါးက မိန့်ကြားလိုက်တယ်။ မိန့်လိုက်တော့ ဒီစေတီတော်လေးရှိတဲ့ တောင်ကုန်းလေးကို သွားပြီးတော့ ဖူးလိုက်တဲ့ အခါမှာ ဘာတွေ့ရလဲဆိုတော့၊ စေတီတော်ထဲမှာ အရိုးတော်များကို ဌာပနာထားပါတယ်၊ စေတီတော်ရဲ့ ပြင်ပမှာ တစ်ခွဲသားခန့်လောက်သော အရိုးတွေ ပုံထားတယ်။ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အရိုးတွေလို့ ယူဆရသော်လည်း ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အရိုးမဟုတ်ဘဲ ပကတိ ကျောက်သားတွေလို ဖြစ်နေကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီအရိုးတွေဟာ ဘာတွေလဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့၊ တစ်ချိန်ကပေါ့လေနော် ရဟန္တာမထေရ် ၅၀၀ တို့ ထိုကုန်းကြီးမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်စံဖူးတယ်ဆိုတဲ့ အမှတ်အသားရှိတယ်။ ဒီတော့ ဒီရဟန္တာမထေရ် ၅၀၀ က ဘယ်ကာလလဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာတော့၊ ခုနက ပုံပြင်ဆန်ဆန် သဘောတော့ ရှိပါတယ်နော်။ အဲဒီတော့ ဒီရဟန္တာမထေရ် ၅၀၀ ကတော့ အရှင်မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်ကြီးကို လိုက်ပြီး ပင့်ဆောင်တဲ့ ရဟန္တာမထေရ် ၅၀၀ ဆိုပြီး ဒီလိုတော့ အဆိုရှိတယ်။ အဲဒီတော့ ဒီအရှင်မဟာကဿပဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဘယ်ကဿပလဲဆိုတာကတော့ နည်းနည်း အခြေအတင် များတယ်။ ကျောက်တော်ဖြစ်ရတဲ့ ကိစ္စကတော့ ဘယ်ပုံဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် သုတေသနပြုတယ်ဆိုတာ အတိအကျ မသိနိုင်သော်လည်း၊ ရှေးခေတ် မုတ္တမသာသနာ ထွန်းကားတဲ့ အချိန်အခါက ရဟန္တာမထေရ်မြတ်တွေ အများအပြား ပေါ်ထွန်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ထိုရဟန္တာမထေရ်မြတ်တွေထဲမှာ ပလောင်အမျိုးသားဖြစ်တဲ့ အရှင်မဟာကဿပလို့ ခေါ်တဲ့ ရဟန်းတော်မထေရ်မြတ် တစ်ပါးရဲ့ အလောင်းတော် တည်ရှိရာဌာနဆိုပြီးတော့ ဒီ &quot;အလောင်းတော်ကဿပ&quot; ကို သုတေသန ပြုထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီအရှင်မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်ကို လိုက်ပင့်ဆောင်တော်မူတဲ့ ရဟန္တာပေါင်း ၅၀၀ တို့ဟာ၊ ခု ရဟန်းတော်များ နှစ်သောင်းလေးထောင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ထိုကုန်းလေးမှာပဲ ပရိနိဗ္ဗာန်စံသွားတော်မူကြတယ်ဆိုပြီး ဒီထုံးလေး ရှိတယ်။ တကယ်သာ ဒီထုံးလေးက မှန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ ရဟန္တာမထေရ်တို့ရဲ့ ဓာတ်တော်တွေ အရိုးပဲ ဖြစ်တယ်နော်။ ဒီအရိုးတွေ ဘာကြောင့် ကျောက်ဖြစ်ရသလဲ၊ ဒါက ဆက်ပြီး သုတေသန ပြုလုပ်ရမယ့် အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြန်တယ်။ ဘုန်းကြီးတို့ အဲဒီအချိန်အခါက တစ်ခါတရံ တောင်ကြားတွေထဲ၊ တောင်ဆိုသော်လည်း သိပ်ပြီး အလွန်ကြီး မြင့်တဲ့ တောင်တွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တောင်ခပ်နိမ့်နိမ့်လေးတွေပါပဲ၊ တောင်ကြားတွေထဲမှာ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်တဲ့ အချိန် ကြည့်လိုက်ရင် သစ်သားစလေးတွေလို့ ယူဆရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသစ်သားစလေးရယ်လို့ ယူဆပြီး သွားပြီး ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရင် ကျောက်တုံးကျောက်ခဲတွေ ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဲဒီဒေသမှာ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ အင်ကြင်းပင်တွေ ရှိကြပါတယ်၊ ဒီအင်ကြင်းသားများဟာ အခုနေ လူတွေက အင်ကြင်းပင်ကို လှဲလိုက်တယ်၊ လှဲပြီးတော့ ဒီအပင်ကို မယူဘဲနဲ့ မြေကြီးမှာ ဒီအတိုင်းသာ ထားလိုက်၊ သုံးနှစ်လောက်ကြာရင် အလိုလို ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်။ သို့မဟုတ် ဒီအပင်ကို ခွဲစိတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အိမ်တိုင်လုပ်ခဲ့ရင် အောက်မြေကြီးနဲ့ ထိနေတဲ့ နှစ်ပေ သုံးပေလောက်က မကြာခင် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်။ သို့မဟုတ် ဒီအင်ကြင်းသားကို ခြံစည်းရိုးလုပ်ပြီးတော့ မြေကြီးထဲ စိုက်ထား၊ စိုက်ထားပြီး နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက်ကြာရင် မြေကြီးနဲ့ ထိနေတဲ့ အပိုင်းတွေ အားလုံး ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်။ ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သစ်သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သွားပြီး ထုကြည့်တဲ့အခါမှာ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အင်ကြင်းပင်ကြီးက ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ အထုံးဟာ အဲဒီမှာ သွားတွေ့ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ အဲဒီ ရဟန္တာမထေရ်မြတ်တွေလို့ ယူဆရတဲ့ ရဟန္တာမထေရ်မြတ် ၅၀၀ တို့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံတဲ့ အကွက်အဝန်းမှာ၊ ရဟန္တာမထေရ်မြတ်တို့ရဲ့ အရိုးတွေသာလျှင် ဒီလို ကျောက်ဖြစ်သွားသလားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီနေရာမှာ ရေတွင်းတူးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရေတွင်းထဲကနေပြီးတော့ ရရှိတဲ့ ဆင်အံတွေ၊ ဆင်ရိုးတွေ ကြည့်လိုက်၊ အားလုံး ကျောက်ဖြစ်နေတယ်။ မြေကြီးရဲ့ သဘောအရ အားလုံး ဒီအရိုးတွေဟာ ကျောက်ဖြစ်သွားကြပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ဒီဓာတ်တော်များ ကျတယ်ဆိုတဲ့အခါမှာ ဒီနေရာမှာလည်း ဘေးကြီး ငြိမ်းသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရဟန်းသံဃာအပေါင်းက ဒကာတော် နတ်တို့အသနင်း သိကြားမင်းကို အကူအညီယူပြီးတော့ ဓာတ်တော်များ စုရုံးကာ စေတီတည်ကြတယ် ဆိုသော်လည်း၊ အဲဒီ ဓာတ်တော်တွေဟာ ဘယ်လို ဓာတ်တော် ဖြစ်သင့်လဲဆိုတဲ့ အပိုင်းကတော့ နည်းနည်းလေး တစ်ဆင့်တက်ပြီး သုတေသန ပြုရမယ့် အပိုင်းဖြစ်ပါတယ်နော်။ အရိုးတော်တွေလို့ ဒီလိုလည်း ယူဆနိုင်တဲ့ သဘော၊ ယူဆရမယ့် ထုံးလေးတွေ ရှိနေပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မဟာသောဏမထေရ်မြတ်နှင့် ကံတရား၏ ဆန်းကြယ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာသလဲ။ ဒီနေရာမှာကတော့ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးရဲ့ ကံအကျိုးတရား ဆန်းကြယ်ပုံအပိုင်းကို ဟောရမယ့် နေရာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမဟာသောဏမထေရ်ကြီးနဲ့ ဘယ်လို ဆက်နေသလဲဆိုတော့၊ ဘေးရန်ကြီးကလည်း အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းတယ်၊ အကြီးအကျယ် လိုက်ပြီးတော့ ဖျက်ဆီးနေတယ်။ ဖျက်ဆီးတော့ သံဃာတော်ကလည်း စည်းဝေးတိုင်ပင်ပြီးတော့ ဒီဘေးရန်ကို ငြိမ်းအေးအောင် ပြုပေမဲ့ အကြောင်းမထူးလို့ နတ်တို့အသနင်း သိကြားမင်းထံ သံဃာ့ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်နဲ့ မထေရ်ကြီး ရှစ်ပါးကို စေလွှတ်ပြီးတော့ တောင်းပန်ခိုင်းပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်တို့အသနင်း သိကြားမင်းကလည်း ဘာပြန်လျှောက်ထားလဲ။ &lt;b&gt;&quot;မယာ ဘန္တေ ဥပ္ပန္နံ သုဗ္ဘိက္ခဘယံ ပဋိဗာဟိတုံ န သက္ကာ&quot;&lt;/b&gt; တဲ့။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘန္တေ&lt;/b&gt; - အရှင်မြတ်တို့ ဘုရား၊ &lt;b&gt;မယာ&lt;/b&gt; - တပည့်တော်သည်၊ &lt;b&gt;ဥပ္ပန္နံ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့၊ &lt;b&gt;သုဗ္ဘိက္ခဘယံ&lt;/b&gt; - ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းတည်းဟူသော ဘေးကို၊ &lt;b&gt;ပဋိဗာဟိတုံ&lt;/b&gt; - တားမြစ်အံ့သောငှာ၊ &lt;b&gt;န သက္ကာ&lt;/b&gt; - မစွမ်းနိုင်ပါ ဘုရား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိကြားမင်းကြီး ဒီလောက် ဘုန်းကြီးနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီဘေးလေးတောင် တားဆီးမပေးနိုင်ရမလဲလို့ ဒီလိုတော့ မမေးကြနဲ့နော်။ သတ္တဝါတွေရဲ့ ကံဆိုတာ သိပ်ဆန်းကြယ်ပါတယ်၊ ဘုန်းကြီးတို့ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ခေါ်တဲ့ ဗြဟ္မစိုရ်တရားတွေ လက်တွေ့ ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိကြပါတယ်။ အဲဒီ ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မစိုရ်သည် ဘယ်ဟာလဲလို့ မေးရင်၊ &lt;b&gt;ဥပေက္ခာဗြဟ္မဝိဟာရ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ဥပေက္ခာဗြဟ္မစိုရ်တရား ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတော့ ဒီ ဥပေက္ခာဗြဟ္မစိုရ်တရားကို ပွားချင်တဲ့ သူတော်ကောင်းက ဘယ်လို ပွားရသလဲလို့ မေးတော့၊ ပထမ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မေတ္တာဘာဝနာမှသည် ဥပေက္ခာဈာန်သို့ ကူးပြောင်းပွားများပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မေတ္တာဈာန်ကို ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန် ရောက်သည်တိုင်အောင်၊ စိုက်သည်တိုင်အောင် မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းရပါတယ်။ စီးဖြန်းပုံ နည်းစနစ်အကျယ်ကတော့ ဒီဌာနမှာ လေ့ကျင့်သင်ပေးနေပါတယ်နော်။ မေတ္တာဈာန်တွေကို သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်မှာ ဖြန့်ကျက်ပြီး ဝင်စားနိုင်ပြီဆိုရင် ကရုဏာဈာန်ကို ဆက်ပြီးပွားရတယ်။ ကရုဏာဈာန်ကိုလည်း တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားရတယ်။ ကရုဏာဈာန်မှာလည်း သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ဖြန့်ကျက်ပြီးတော့ ပွားနိုင်တဲ့အဆင့်အထိ၊ ကရုဏာဈာန် ဝင်စားနိုင်တဲ့အဆင့်အထိ ရောက်ပြီဆိုရင် မုဒိတာဈာန်ကို ဆက်ပြီးတော့ ပွားရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်မှာ ဖြန့်ကျက်ပြီးတော့ မုဒိတာဈာန်ကိုလည်း တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားနိုင်ပြီဆိုရင်၊ ထိုအချိန်အခါမှာ ဥပေက္ခာဘာဝနာကို ပွားလို့ရပါတယ်။ ဒီတော့ မေတ္တာဈာန်တော် အားလုံးအပေါ်မှာ ဖြန့်ကျက်ပြီးတော့ မေတ္တာဈာန်၊ ကရုဏာဈာန်၊ မုဒိတာဈာန်ကို တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းက အလယ်အလတ် သတ္တဝါတစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ မချစ်မမုန်း အလယ်အလတ်နေသူ သတ္တဝါတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ပြီးတော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲ အာရုံယူပြီးတော့ ပထမ မေတ္တာဈာန် ဝင်စားရတယ်။ အောင်မြင်နေပြီ။ မေတ္တာဈာန်ကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ဝင်စားနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းအတွက် အခက်အခဲ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မေတ္တာဈာန်ကို ထိုပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတည်းကိုပဲ အာရုံယူပြီးတော့ မေတ္တာပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်စိုက်အောင် ဝင်စားရတယ်။ ကရုဏာမှာလည်း ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားရတယ်။ မုဒိတာမှာလည်း ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန် စိုက်သည်တိုင်အောင် ပွားရတယ်။ အဲ့ဒီလို ပွားလို့ အောင်မြင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့မှ ထိုမုဒိတာဈာန် တတိယဈာန်မှအထက် ထိုသူတော်ကောင်း ဘာဆင်ခြင်ရသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ ပွားများခြင်းနှင့် ကံ၏သဘောတရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မေတ္တာပွားတယ်ဆိုတာက ဘာပြောသလဲ။ ဒီဌာနမှာ သင်ပေးတဲ့ စနစ်အရပြောရင် &lt;b&gt;&quot;ဘေးရန်ကင်းပါစေ၊ ထိုသူတော်ကောင်းသည် ဘေးရန်ကင်းပါစေ၊ စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ၊ ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိခန္ဓာဝန်ကို ရွက်ဆောင်နိုင်ပါစေ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း လက်ဖြန်းပေးတယ်။ ပွားပုံပွားနည်း ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ။ လေးနည်း။ အဲ့ဒီလေးနည်းထဲက တစ်ခုခုမှာ တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားရတယ်။ ပြီးတော့ ပွားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သတ္တဝါတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အာရုံယူပြီးတော့ &quot;ဒီသူတော်ကောင်းသည် ဘေးရန်ကင်းပါစေ&quot; လို့ မိမိက မေတ္တာဈာန်တွေ ဝင်စားပြီးတော့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အခက်အခဲ ဘေးရန်ကင်းပါ့မလား။ ဟင်... ကင်းသာကင်းမယ်ဆိုရင် မိဘတိုင်းဟာ သားသမီးတိုင်းအပေါ်မှာ မေတ္တာအကြီးမားဆုံးနော်။ မိဘမရှိတဲ့ သားသမီးဆိုတာ လောကမှာ ရှိနိုင်မလား။ များသောအားဖြင့်တော့ မရှိပါဘူးနော်။ ဒီလိုဆိုရင် မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာက ကြီးမားတဲ့အတွက် သားသမီးတိုင်း သားသမီးတိုင်းဟာ ဘေးရန်ကင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဖြစ်ကော ဖြစ်သလား။ မဖြစ်ကြဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ&quot; ဆိုပြီး မေတ္တာဈာန်တွေ၊ မေတ္တာကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတယ်။ မေတ္တာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်။ &quot;စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ&quot; ဆိုပြီးတော့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတဲ့အတိုင်း ထိုသူတော်ကောင်းသည် တကယ်စစ်စစ် ဆင်းရဲခြင်း ကင်းနိုင်ပါ့မလား။ မကင်းနိုင်ဘူး။ စိတ်ဆင်းရဲတာ ကင်းကြမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အခုတရားနာပရိသတ်တွေကို ဘုန်းကြီးကနေပြီးတော့ &quot;စိတ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ&quot; ဆို အကုန်လုံး ကင်းသွားမှာပေါ့။ ကင်းကြလား။ မကင်းပါဘူး။ ဘုန်းကြီးမှာ မကင်းစေချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ရှိလို့လား။ ဟုတ်ရဲ့လား။ နည်းနည်းလေး အရှိကို ပြောကြတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ပြီးတော့ ဘေးရန်ကင်းစေချင်တယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲကင်းစေချင်တဲ့ ဆန္ဒ သူတော်ကောင်းတိုင်းမှာ အမြဲတမ်းတော့ ကိန်းဝပ်နေတာပေါ့။ သို့သော် အဲ့ဒီကိန်းဝပ်တဲ့အတိုင်း မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်ရင်ကော စိတ်ဆင်းရဲကင်းမှုဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်ခန္ဓာဝန်နှင့် ကမ္မဿကတဉာဏ် ဆင်ခြင်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &quot;ကိုယ်ဆင်းရဲကင်းပါစေ&quot; ဆိုပြီးတော့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပြီးတော့ ပေးလိုက်တယ်။ တတိယဈာန်အထိ စိုက်အောင် ပွားပါတယ်။ &quot;ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်းကင်းပါစေ&quot; လို့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်းလေး ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်တော့ သူက ကိုယ်ဆင်းရဲကင်းသွားမလား။ ကင်းသာကင်းရင် ဆေးရုံတွေ ရှိပါဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။ လောကမှာ ဆေးကော ရောင်းရပါဦးမလား။ မရောင်းရတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ... နောက်တစ်ခု &quot;ဒီသူတော်ကောင်းသည် ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိ၏ခန္ဓာဝန်ကို ရွက်ဆောင်နိုင်ပါစေ&quot;၊ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းလိုက်လို့ ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိခန္ဓာဝန်ကို ဒီလို မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းရုံနဲ့ ရွက်ဆောင်နိုင်ကြမယ်ဆိုရင် လောကမှာ ငပေါတို့၊ ငကမ်းတို့ဆိုတာ ရှိနိုင်ပါဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။ ဘာပြောချင်တာလဲ။ ငါက မေတ္တာဘာဝနာ ပွားများတိုင်း ဒီပုဂ္ဂိုလ် ချမ်းသာချင်မှ ချမ်းသာမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ကရုဏာဘာဝနာက ဘယ်လိုပွားသလဲ။ &quot;ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ပါစေ&quot;။ &quot;ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ပါစေ&quot; လို့ ငါက ကရုဏာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းပေးပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ချင်မှ လွတ်မယ်။ အကယ်၍ လွတ်သာ လွတ်မယ်ဆိုရင် မိဘမရှိတဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး။ သားသမီးတိုင်း သားသမီးတိုင်းသည် မိဘရဲ့မေတ္တာ၊ မိဘရဲ့ကရုဏာကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ အကုန်မလွတ်နိုင်ဘူးလား။ လွတ်သွားကြမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မလွတ်ပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု မုဒိတာဘာဝနာ။ &quot;ဒီသူတော်ကောင်းသည် ရရှိပြီးသား စည်းစိမ်မှ မရွေ့လျောပါစေနဲ့&quot; လို့ မုဒိတာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်းလေး ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလို ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်လို့ မုဒိတာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတဲ့အတိုင်း ရရှိပြီးစည်းစိမ်မှ မရွေ့လျောဘဲ ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးတဲ့ သတ္တဝါဆိုတာ လောကမှာ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ မရှိနိုင်ဘူး။ ဒီတော့ ဘာပြောချင်တာလဲ။ &lt;b&gt;&quot;ကံသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ရှိကြတယ်&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိဘေးရန် မကင်းနိုင်တဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့ရင် ဒီဘေးက ဘယ်လိုမှ မကင်းနိုင်ဘူး။ စိတ်ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့ရင် &quot;ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့် ငါစိတ်ဆင်းရဲနေရတာ၊ ဒီလူကြောင့် ငါက စိတ်ဆင်းရဲနေရတာ၊ ဒီကောင်ကြောင့် ငါက စိတ်ဆင်းရဲနေရတာ၊ ဒီငမိုးက ငါ့ကို နှောင့်ယှက်နေတာ&quot; ဟော... ဟုတ်လား။ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်က စိတ်ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ ကံလေးကို ထူထောင်ခဲ့ရင် စိတ်ဆင်းရဲအောင် နှောင့်ယှက်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ လာပြီးဆုံတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီကံက ဒီလို စိတ်ဆင်းရဲအောင် ပြုလုပ်ပေးမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တွေ့အောင်ကြုံအောင်ကို ဖန်တီးပေးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကံတွေ ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းပါတယ်၊ စိတ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်နော်။ သတိသိပ်ကြီးဖို့ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်နှင့် ဝိဋဋူပဝတ္ထု သာဓကများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &quot;ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ပါစေ&quot; ဆိုပြီး ကရုဏာဘာဝနာ ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေမယ့်လို့ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်ချင်မှ လွတ်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူက ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေနိုင်တဲ့ ကံတွေကို သူက ထူထောင်ခဲ့ရင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မှာပဲ။ နမူနာ ညက ပြောခဲ့တဲ့ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ကို ကြည့်ပေါ့။ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတဲ့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ငရဲကနေ ကျွတ်လာလို့ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန် ဖြစ်တဲ့ဘဝအထိ ဘဝပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ဆက်တိုက် အခုတ်ခံ၊ အသတ်ခံရပြီး အမြဲတမ်း သေခဲ့ရတယ်။ အကယ်၍သာ ဘုရားရှင်ကနေပြီးတော့ ကရုဏာဘာဝနာ ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်လို့ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မယ်ဆိုရင် အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်သည် အခုတ်ခံပြီး သေရတဲ့ ဘဝမျိုး ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ သူတို့မှာ ကံသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ရှိတယ်။ သူက ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ ကံကိုပဲ ရရှိထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &quot;ရရှိပြီးသား စည်းစိမ်မှ မရွေ့လျောပါစေသတည်း&quot; ဆိုပြီး မုဒိတာဘာဝနာ ရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်။ အဲ့ဒီလို ပတ်ဖြန်းတိုင်းသာ ဒီပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါတစ်ဦး ရရှိပြီးစည်းစိမ်မှ မရွေ့လျောဘဲ ရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။ တကယ်လို့သာ ရှိမယ်ဆိုလို့ရှိရင် လောကမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ ရှိနိုင်မလား။ မရှိနိုင်ဘူး။ တစ်ချိန်က သူက စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးစေတတ်တဲ့ ကံလေးတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့ရင် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ ဘယ်လိုကံလဲ။ သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မတရားယူခဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီ &lt;b&gt;အဒိန္နာဒါနကံ&lt;/b&gt; ကို ထူထောင်ခဲ့ပြီးရင် ဒီကံရဲ့ စွမ်းအင်က စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးဖို့ရန်အတွက် ဖန်တီးပေးနေတယ်။ ဒီတော့ သတ္တဝါတွေ ကံသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ရှိကြတဲ့သဘော မထင်ရှားဘူးလား။ ထင်ရှားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မေတ္တာဈာန်၊ ကရုဏာဈာန်၊ မုဒိတာဈာန်ဆိုတဲ့ ဒီဈာန်တတိယဈာန်စိုက်အောင် ပွားပြီးတော့ ထိုဈာန်တွေမှအထက် ဒီလို ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ &lt;b&gt;&quot;အယံ သတ္တော ကမ္မဿကော - ဤသူတော်ကောင်းသည် ကံသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာရှိ၏&quot;&lt;/b&gt; ဒီလို ဆက်လက်ပြီးတော့ ဥပေက္ခာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းခဲ့ရင် စတုတ္ထဈာန် ဆိုက်သွားတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မေတ္တာဈာန်၊ ကရုဏာဈာန်၊ မုဒိတာဈာန်တွေထက် ဥပေက္ခာဈာန်က ပိုပြီးအဆင့်မမြင့်ဘူးလား။ မြင့်တယ်။ မေတ္တာဈာန်က တတိယဈာန်၊ ကရုဏာဈာန်ကလည်း တတိယဈာန်၊ မုဒိတာဈာန်ကလည်း တတိယဈာန်ပဲ။ ဥပေက္ခာဈာန်ကျတော့ သူက ဘယ်ဈာန် ရောက်သွားလဲ။ စတုတ္ထဈာန်အထိ ကူးသွားတယ်။ အဆင့်ပိုမမြင့်ဘူးလား။ မြင့်သွားတယ်။ မှားလို့လား၊ မှန်လို့လား။ မှန်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိကြားမင်း၏ လျှောက်ထားချက်နှင့် သာကီဝင်မင်းတို့၏ကံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ အခုဒီမှာ ဒကာတော် သိကြားမင်းကို ရဟန်းတော် ရှစ်ပါးက သွားပြီး မေတ္တာရပ်ခံတဲ့အခါ ဒကာတော် သိကြားမင်းက ဘာလျှောက်သလဲ။ ဒါ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးတွေ နားလည်ဖို့ ဘုန်းကြီးက ပြောတာပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မယာ ဘန္တေ ဥပ္ပန္နံ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတော့ နတ်သက်ကပဲ သိတယ်။ ပါဠိတော်။ &lt;b&gt;ဘန္တေ&lt;/b&gt; - အရှင်မြတ်တို့၊ &lt;b&gt;မယာ&lt;/b&gt; - ဘုရားတပည့်တော်သည်၊ &lt;b&gt;ဥပ္ပန္နံ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သူပုန်ဘေးရန်ကို၊ &lt;b&gt;ပဋိဗာဟိတုံ&lt;/b&gt; - တားမြစ်ခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;န သက္ကာ&lt;/b&gt; - မစွမ်းနိုင်ပါဘုရား လို့ လျှောက်တယ်။ အဲ့ဒီ သူပုန်ဘေးရန် အဖျက်အဆီးကို ခံနေရတဲ့ သတ္တဝါတွေက ဒီလို ဘေးဒုက္ခမှ မလွတ်စေနိုင်တဲ့ ကံလေးကို တစ်ချိန်က ပြုခဲ့ရင် သိကြားမင်းကြီးက သွားပြီးတားလို့ ရပါ့မလား။ မရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုံစံပေါ့... ဝိဋဋူပရဲ့ သတ်ဖြတ်တဲ့လက်နဲ့ သေကြေပျက်စီးခဲ့ကြရတယ်။ ဘယ်ကံကို ထူထောင်ခဲ့သလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တစ်ချိန်က ဒီသာကီဝင်မင်းသားတွေက ဘဝတစ်ခုမှာ တိုင်းပြည်သားတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ငရဲရောက်၊ ငရဲက ကျွတ်လွတ်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ အခု သာကီဝင် မင်းသားမင်းသမီးတွေ လာဖြစ်တဲ့ ဘဝကျတော့ သူတို့က ငါးပါးသီလ မြဲကြတယ်။ သာကီဝင် မင်းသားမင်းသမီးတွေ ငါးပါးသီလ မမြဲဘူးဆိုတာကို သူတို့ အလိုမရှိဘူး။ အကယ်၍သာ ဝိဋဋူပ ရက်စက်သလို သူတို့ လေးမြားနဲ့ ပြန်ပစ်လိုက်ရင် ဝိဋဋူပရဲ့ ရန်သူတွေဟာ တစ်ယောက်မကျ အကုန်လုံး တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကုန်သွားနိုင်တယ်။ သူတို့က ခေတ်လေးခေတ်ဖြစ်တဲ့အတွက် လေးအတတ်မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိဋဋူပစီးတဲ့ မြင်းဇက်ကြိုးကို လေးနဲ့ပစ်ထည့်လိုက်တာ လူတစ်ယောက်မှ မထိအောင် ပစ်လို့ရတယ်။ ဒီလောက် တော်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့်လို့ သူတို့က ငါးပါးသီလကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့အတွက် အသက်ကို အသေခံသွားကြတယ်၊ သူတစ်ပါးအသက်ကို မဖျက်ဆီးဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီးတော့ ဝိဋဋူပကလည်း အားလုံး ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဖျက်ဆီးလို့ရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ချိန်က သူတို့က မြစ်ထဲကို ငါးတွေ အသင်္ချေ ပျက်စီးဖို့ရာအတွက် အဆိပ်ခတ်ဖို့ရန် သူတို့က သဘောတူ ဆန္ဒပေးခဲ့ကြတယ်။ ဘေးရန်မှ မလွတ်စေနိုင်တဲ့ ကံတစ်ခုကို သူတို့ ထူခဲ့ကြတယ်။ ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်က &quot;ဘေးရန်ကင်းပါစေ&quot; လို့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်းတွေ ပတ်ဖြန်းပေးလေမယ့်လို့ ဒီ သာကီဝင် မင်းသားမင်းသမီးတွေ ဘေးရန်မှ ကင်းကြသလား။ မကင်းကြဘူးနော်။ ဘေးရန်ကင်းစေနိုင်တဲ့ ကံကို သူတို့ ထူထောင်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးလေးတွေကို နားလည်တဲ့ ဘုရားပရိသတ်တွေ ဘေးရန်ကင်းစေတတ်တဲ့ ကံလေးတွေကို ထူထောင်ဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ ဒီလက်တွေ၊ ခြေတွေဟာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုဖို့။ ဒီပါးစပ်ဟာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုဖို့။ ဒီစိတ်တွေဟာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုဖို့။ ဒီစိတ်ဓာတ် မွေးရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏အကျိုးနှင့် ဝိတုဋူပမင်းသား၏ သာကီဝင်တို့ကို သုတ်သင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီစိတ်ထားလေးတွေ မမွေးမြူဘဲ ပြောချင်တာကို လွှတ်ခနဲပြောမယ်၊ လုပ်ချင်တာကို လွှတ်ခနဲ လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ အခုလို မကောင်းမှုပြုသူတို့ဟာ မကောင်းတဲ့အကျိုးကို တစ်ချိန်တော့ ခံစားရမှာ ကျိန်းမသေဘူးလား။ ကျိန်းသေသေးတယ်နော်။ ခုဒီမှာကြည့်၊ သိကြားမင်းကြီးက သူ့ကိုယ်တိုင်တောင် လာပြီးတားလို့ မရနိုင်ပါဘူးလို့ လျှောက်ထားတယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်ဆိုတာ သဘောပေါက်လား။ သဘောပေါက်သင့်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သတ္တဝါတွေရဲ့ကံက ဘုရားရှင်တောင်မှ ခုနက သာကီမင်းသားတွေကို သွားပြီးတားရတယ်၊ တားလို့ရသလား။ မရဘူး။ ပထမတစ်ကြိမ် သွားတယ်၊ သွားပြီးတော့ သစ်ပင်အောက်မှာ သီတင်းသုံးပေးပါတယ်နော်။ သာကီဝင်မင်းတွေ ပိုင်တဲ့ဘက်က ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် သစ်ပင်ကြီးက ခြောက်နေတယ်၊ အရွက်မရှိဘူး။ ဒီဘက်က ကောသလမင်းကြီး ပိုင်တဲ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သစ်ပင်ကြီးက အုပ်စိုင်းပြီးတော့ စိမ်းစိုနေတယ်။ အဲ့ဒီစိမ်းစိုနေတဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ ဘုရားရှင်က သီတင်းမသုံးဘဲ၊ အရွက်မရှိတဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ သွားပြီးထိုင်ပြီး သီတင်းသုံးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝိတုဋူပက လျှောက်ထားတယ် &quot;ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်လဲ&quot; ဆိုတော့ &quot;အေး... ဒါ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အရိပ်က အေးပါတယ်ကွယ်&quot; လို့ သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒါ ပြောလိုက်ပေမယ့်လည်း သုံးကြိမ်မြောက်ကျတော့ ဘုရားရှင် ကယ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ သိပြီ။ အခု သိကြားမင်းကြီးနဲ့ ဒီအတိုင်းပဲနော်။ သိကြားမင်းမှာ စွမ်းအားမရှိလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကယ်လို့ရနိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိကြားမင်း၏ လျှောက်ထားချက်နှင့် သံဃာတော်များ သမုဒ္ဒရာကူးခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ဘေ ဘုရား၊ မယံ-ဘုရားတပည့်တော်သည်၊ ဥပ္ပန္နံ-ဖြစ်ပေါ်လာသော၊ ဘယံ-ဘေးရန်ကို၊ ပဋိဗာဟိတုံ-တားမြစ်ခြင်းငှာ၊ န သက္ကောမ-မစွမ်းနိုင်ပါကုန်။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သံဃာ-သံဃာတော်တို့သည်၊ ပရသမုဒ္ဒံ-သမုဒ္ဒရာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့၊ ဂစ္ဆန္တု-ကြွတော်မူကြပါစေကုန်သတည်း။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကမ်းကိုတော့ ကြွရင်ကြွပါ၊ တစ်ဖက်ကမ်းဆိုတာကတော့ အိန္ဒိယဘက်ကို ပြောတာပဲနော်။ &lt;b&gt;အဟံ-ဘုရားတပည့်တော်သည်၊ သမုဒ္ဒရေ-သမုဒ္ဒရာ၌၊ အာရက္ခံ-အစောင့်အရှောက်ကို၊ ကရိဿာမိ-ပြုလုပ်ပေးပါအံ့။&lt;/b&gt; &quot;သမုဒ္ဒရာထဲမှာ အန္တရာယ်မရောက်အောင်တော့ တပည့်တော် ပြုလုပ်စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ သံဃာအားလုံးက ဘာဖြစ်သလဲ၊ အရပ်အားလုံးက သံဃာတွေဟာ အနာဂတ်ဒီကျွန်းဘက်ကို ကြွကြတာ။ ဇမ္ဗုကောလပတ္တနလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဆိပ်ကမ်းကို အားလုံးသွားကြတယ်။ အဲ့ဒီ ဇမ္ဗုကောလဆိပ်ကမ်းမှာ တိဘူမိကလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဘုံသုံးဆင့် သုံးထပ်သင်္ဘော (ခုခေတ်နဲ့ပြောရင်တော့ ဖောင်ကြီးတစ်ခု) ကို သိကြားမင်းကြီးက ဖန်ဆင်းပေးပါတယ်။ အောက်ဆုံးဖောင်ကတော့ ရေထဲမှာ ဝင်နေတဲ့အဆင့်ပဲ။ အောက်ဆုံးအဆင့်က ရေထဲမြုပ်နေတဲ့ သင်္ဘောဝမ်းဗိုက် ပုံစံမျိုးပဲနော်။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ရဟန်းသံဃာတွေ သီတင်းသုံးတယ်။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ သပိတ်၊ သင်္ကန်းတွေကို အပေါ်ထပ်မှာ ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်မြတ်သုံးပါးနှင့် သာသနာပြုရန် တိုက်တွန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ထားပြီးတဲ့အခါကျတော့မှ ဖောင်ကြီးကို ဟိုဘက်ကမ်းကူးဖို့ရန်အတွက် သိကြားမင်းက တာဝန်ယူပါတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ သံယုတ္တနိကာယ်ကို ဆောင်တော်မူတဲ့ &lt;b&gt;စူဠသိဝမထေရ်၊ ဣသိဒတ္တမထေရ်၊ မဟာသောနမထေရ်&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ မထေရ်သုံးပါးက ထိုသံဃာ့ပရိသတ်မှာ သူတို့က အကြီးအကဲ ပါမောက္ခဖြစ်ကြတယ်၊ တကယ့် ဆရာတော်ကြီးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ ဆရာတော်ကြီးတွေ ဖြစ်ကြတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲ့ဒီမထေရ်သုံးပါးထဲမှာ စူဠသိဝမထေရ်နဲ့ ဣသိဒတ္တမထေရ် နှစ်ပါးတို့က မဟာသောနမထေရ်ကြီးကို အမိန့်ရှိတယ်။ ဘယ်လိုအမိန့်ရှိလဲဆိုတော့ —&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;အာဟုသော မဟာသောန၊ အဘိရုဟ၊ ဖလကံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာဟုသော မဟာသောန-ငါ့ရှင် မဟာသောန၊ ဖလကံ-ဖောင်ကြီးပေါ်သို့၊ အဘိရုဟ-တက်စီးတော်မူပါ။&lt;/b&gt; &quot;ငါ့အရှင် မဟာသောန၊ ဖောင်ကြီးပေါ်ကို တက်စီးပြီးတော့ လိုက်ပါသွားပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ အမိန့်ချတယ်။ စူဠသိဝမထေရ်နဲ့ ဣသိဒတ္တမထေရ်တို့က ဝါကြီးပါတယ်၊ မဟာသောနမထေရ်ကတော့ ဝါငယ်တယ်။ အဲ့ဒီလို အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ —&lt;br&gt;
တုမှေ ပန ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရားတို့ကော၊ အရှင်ဘုရားတို့သည် ကိံ ကရိဿထ-ဘယ်လို ပြုလုပ်ကြမှာလဲ လို့ မေးကြည့်တယ်။ &quot;ဖောင်ပေါ်တက်ပါဆိုတော့ အရှင်ဘုရားတို့က ဘာလုပ်မှာလဲ&quot; ပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်ကြီးတို့၏ စိတ်ထားနှင့် သေခြင်းတရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါမှာ &lt;b&gt;&quot;အာဟုသော၊ ယာ ပန နော ဂတိ၊ သာ သာသနံ ဧဝ ပတိဋ္ဌာပေဿတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
မထေရ်ကြီးတွေရဲ့ စိတ်ထားလေးတွေပေါ့နော်၊ ဘုန်းကြီးတို့ကတော့ အဲ့ဒီအကြောင်းအရာလေးတွေ ကြည့်ပြီးတော့ အတုယူပြီး သိပ်ကြည်ညိုပါတယ်။ &quot;ငါ့ရှင်... &lt;b&gt;ထလေ ဝါ ရေ မရဏံ-ကုန်း၌ဖြစ်စေ ရေ၌ဖြစ်စေ သေရခြင်းသည်၊ ဧကမေဝ-တစ်မျိုးတစ်စားတည်းသာလျှင်၊ ဟောတိ-ဖြစ်ပါပေ၏။&lt;/b&gt;&quot; ကုန်းမှာပဲသေသေ၊ ရေမှာပဲသေသေ ဘယ်နေရာမှာဆို သေခြင်းဆိုတာ တစ်မျိုးတည်းပဲ၊ အတူတူပါပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မယံ-ငါတို့သည်၊ န ဂစ္ဆာမ-မသွားကြကုန်အံ့။ တံ-သင့်ကို၊ နိဿာယ-အမှီပြု၍၊ အနာဂတေ-နောင်အနာဂတ်ကာလ၌၊ သာသနံ-သာသနာတော်သည်၊ ပဝေဏီ-အစဉ်အဆက်သည်၊ ပတိဋ္ဌဟိဿတိ-တည်လတ္တံ့။&quot;&lt;/b&gt; တို့ကတော့ကွယ် သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက် မလိုက်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့်လို့ နောင်အနာဂတ်ကာလမှာ သင့်ကို (မဟာသောနကို) အကြောင်းပြုပြီးတော့၊ အမှီပြုပြီးတော့ နောင်အနာဂတ်သာသနာမှာ သာသနာတော်ရဲ့ အခြေခံတည်ထောင်ခြင်းဆိုတဲ့ သာသနာအစဉ်အဆက်ကြီးတစ်ခုကတော့ တည်လိမ့်မယ်။ သူတို့က ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တော့ မြင်နေတယ်၊ အနာဂတံသဉာဏ်တော်မြတ်ဖြင့် နောင်အနာဂတ်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မဟာသောနမထေရ်ကြီးက သာသနာကို အရှည်ခိုင်ခံ့အောင် အစဉ်အဆက်တစ်ခု ထူထောင်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာကို မြင်တယ်။ ဒါကြောင့် &quot;ငါ့ရှင်သည် ဖောင်ပေါ်သို့ တက်၍ လိုက်ပါသွားပါတော့&quot; လို့ ပြောတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မဟာသောနမထေရ်ကြီးက ဘာပြန်ပြီး လျှောက်ထားလဲဆိုတော့ —&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;နာဟံ ဘန္တေ၊ တုမှေသု အဂစ္ဆန္တေသု ဂစ္ဆာမိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘန္တေ-အရှင်မြတ်တို့ဘုရား၊ တုမှေသု-အရှင်ဘုရားတို့သည်၊ အဂစ္ဆန္တေသု-သမုဒ္ဒရာ ဟိုဘက်ကမ်းသို့ မကြွကြကုန်သည်ရှိသော်၊ အဟံ-ဘုရားတပည့်တော်သည်လည်းပဲ၊ န ဂစ္ဆာမိ-မသွားပါပေအံ့။&lt;/b&gt; &quot;အရှင်ဘုရားတို့ သမုဒ္ဒရာဟိုဘက်ကမ်း အိန္ဒိယဘက်သို့ မကြွကြဘူးဆိုရင် တပည့်တော်လည်း မသွားတော့ဘူးဘုရား&quot; အဲ့ဒီလို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သူက လျှောက်ထားတယ်။ မထေရ်ကြီးတွေကလည်း ဖောင်ပေါ်တက်ဖို့ရာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင်ပဲ တိုက်တွန်းတယ်။ တိုက်တွန်းတဲ့အခါ နောက်ဆုံးတော့ မရတော့ဘူး။ အားလုံး နောက်ကြောင်းပြန်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မဟာဝိဟာရကျောင်းတိုက်၏ အခြေအနေ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပြန်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လာသလဲ။ စူဠသိဝမထေရ်က ဣသိဒတ္တမထေရ်ကို အမိန့်ရှိတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;အာဟုသော ဣသိဒတ္တ၊ အနာဂတေ မဟာသောနံ နိဿာယ သာသနပဝေဏီ ပတိဋ္ဌဟိဿတိ။ တံ မဟာသောနံ ဟတ္ထတော မာ ဝိဿဇ္ဇေသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာဟုသော ဣသိဒတ္တ-ငါ့ရှင် ဣသိဒတ္တ၊ အနာဂတေ ကာလေ-နောင်အနာဂတ်ကာလ၌၊ မဟာသောနံ-မဟာသောနမထေရ်မြတ်ကြီးကို၊ နိဿာယ-အမှီပြု၍၊ သာသနပဝေဏီ-သာသနာတော်၏ အစဉ်အဆက်သည်၊ ပတိဋ္ဌဟိဿတိ-တည်လတ္တံ့။ တံ မဟာသောနံ-ထိုမဟာသောနမထေရ်ကို၊ ဟတ္ထတော-လက်မှ၊ မာ ဝိဿဇ္ဇေသိ-မလွှတ်ပါလင့်။&lt;/b&gt; &quot;နောင်အနာဂတ်ကာလမှာ မဟာသောနမထေရ်ကြီးကို အမှီပြုပြီးတော့ သာသနာတော်ရဲ့ အစဉ်အဆက်တွေ တည်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့အရှင်သည် မဟာသောနမထေရ်ကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်နဲ့&quot; ဒီလို အမိန့်ရှိပြီး မှာထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;တုမှေ ပန ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရားတို့ကော ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ&quot; လို့ မေးတဲ့အခါ —&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;အဟံ မဟာစေတိယံ ဝန္ဒိဿာမိ။&quot;&lt;/b&gt; &quot;ငါကတော့ကွယ် မဟာစေတီတော်ကြီးကို သွားပြီးတော့ ရှိခိုးဖူးမြော် ကန်တော့ပေအံ့&quot; လို့ အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလို အမိန့်ရှိပြီးတဲ့အခါကျတော့ ဣသိဒတ္တမထေရ်နဲ့ မဟာသောနမထေရ် ဒီနှစ်ပါးကို ဆုံးမစရာရှိတာလေးတွေ ဆုံးမပြီးတော့ အစဉ်အတိုင်း ခရီးဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူပါတယ်။ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးကို ဆိုက်ရောက်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆိုက်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုအချိန်အခါမှာ ဒီမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးက ဘာဖြစ်နေသလဲ။ သုည - ရဟန်းတော်တစ်ပါးမှ မရှိဘူး၊ ဆိတ်သုဉ်းနေတယ်နော်။ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ဆိုတာကတော့ ဒီနေ့ အခုဘုန်းကြီးဟောနေတဲ့ အဋ္ဌကထာတွေဟာ ဒီမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်မှာ ရေးခဲ့တဲ့ အဋ္ဌကထာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ မဟာမဟိန္ဒမထေရ် အစရှိတဲ့ ရဟန္တာမထေရ် အစဉ်အဆက်တို့ သီတင်းသုံးတော်မူခဲ့တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးလည်း ဖြစ်တယ်။ ထေရဝါဒ သာသနာကို အစဉ်အဆက်မပျက်အောင်၊ အစဉ်အလာမပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ တို့မှတ်တမ်းတွေအရ ပြောရင်တော့ သံဃာ ခုနစ်ထောင်ကျော် သီတင်းသုံးနေခဲ့တဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခု သော်လည်းပဲ ယခုအခါမှာ ဘာဖြစ်နေလဲ။ သုည - သံဃာတွေ တစ်ပါးမှမရှိဘူး၊ ကင်းဆိတ်နေတယ်နော်။ ဝမ်းနည်းဖို့မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ စေတီတော်ဘက် လှမ်းကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ချုံပင်တွေက မင်းမူနေကြတယ်၊ ပြုစုမယ့်ပုဂ္ဂိုလ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မယ့်ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးမှမရှိဘူး။ စေတီရင်ပြင်တော်မှာ မြက်ပင်တွေက မင်းမူနေကြတယ်။ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတွေက ဝန်းရံထားတယ်၊ မှော်တွေ ရေညှိတွေက စေတီတော်ကြီးကို မှေးမှိန်စေထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စူဠသိဝမထေရ် မဟာစေတီတော်၌ ဖူးမြော်ခြင်းနှင့် ရုက္ခစိုးနတ်၏ အလှူ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဒီစူဠသိဝမထေရ်မြတ်ကြီးက ဘာလုပ်သလဲ —&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;မဟာစေတိယံ ဝန္ဒိတွာ ပစ္ဆိမဒိသာယ သာလံ ပဝိသိတွာ ဧဝရူပဿ နာမ စေတိယဿ သရီရဓာတုနိဟိတဋ္ဌာနံ အနာထံ ဇာတန္တိ စိန္တေန္တော နိသီဒိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
သက်တော်ထင်ရှားရှိတော်မူသော ဘုရားရှင်အား ရိုသေသော အခြင်းအရာကို ပြုသကဲ့သို့ မဟာစေတီတော်ကို ရှိခိုးပြီး၍၊ မဟာစေတီ၏ အနောက်ဘက်အရပ်၌ ရှိသော ဇရပ်သို့ ဝင်တော်မူ၍ ထိုဇရပ်ထဲမှ စေတီတော်ကို ဖူးမြော်လျက် —&lt;br&gt;
လာဘသက္ကာရ အကျော်အဇောတို့တွင် အထွတ်အမြတ်သို့ ရောက်ရှိတော်မူသော ဤကဲ့သို့ အမည်ရှိသော စေတီတော်မြတ်ကြီးသည်လည်းပဲ၊ ဘုရားရှင်၏ သရီရဓာတ်တော်တို့ကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းရာဖြစ်သော စေတီတော်မြတ်ကြီးသည် ယခုအခါ အစောင့်အရှောက် ကိုးကွယ်ရာမရှိသည် အဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့လေပြီ လို့ နှလုံးမသာမယာ ကြံစည်စိတ်ကူးလျက် ထိုင်နေတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မဟာစေတီဆိုတာ ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် လာဘ်လာဘမှာလည်း အထွတ်အထိပ်၊ ကျော်ကြားမှုမှာလည်း အထွတ်အထိပ် ရောက်ခဲ့တဲ့ စေတီတော်ကြီးတစ်ဆူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလောက်ထင်ရှား ကျော်ကြားနေတဲ့၊ သရီရဓာတ်တော်တွေကို သိုမှီးရာဌာနထဲမှာ အကြီးဆုံးသော စေတီတော်ကြီးဟာ ယခုအခါမှာတော့ ကိုးကွယ်အားထားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှ မရှိဖြစ်နေတယ်လို့ ကြံစည်စိတ်ကူးပြီး သူက ထိုင်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သီတင်းသုံးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ မကွင်းတစ်ပြင်မှာ စိုးအုပ်နေထိုင်တဲ့ ရုက္ခစိုးနတ်က ခရီးသွားယောက်ျား အသွင်ဆောင်ပြီးတော့၊ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ရှိတဲ့ ဆွမ်းခဲဖွယ်ကို ထုပ်ပိုးယူဆောင်ပြီး မထေရ်မြတ်ကြီးထံ ချဉ်းကပ်လာတယ်။ ဆန်ညက်ခဲလေး တစ်ခုပေါ့နော်။ ဒီနေ့ ယောဂီတွေ စားတဲ့ အစာအာဟာရ အဆင့်အတိုင်းအတာနဲ့ ကြည့်ပါဦး။ လှူမယ့်ပုဂ္ဂိုလ်က ရုက္ခစိုးနတ်၊ လှူတဲ့ပစ္စည်းစုလေးကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ အဲ့ဒီ ရုက္ခစိုးနတ်က မထေရ်ကြီးထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ &quot;အရှင်ဘုရား ဘယ်ကြွမလဲ&quot; ဆိုပြီး မေးကြည့်တယ်။ မထေရ်မြတ်ကြီးကလည်း &quot;ဒကာ... တောင်ဘက်အရပ်ကို ငါသွားမယ်ကွယ်&quot; ဆိုပြီး အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ ခရီးသွားယောက်ျား ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ဒီရုက္ခစိုးနတ်ကလည်း &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်လည်း အဲ့ဒီတောင်ဘက်အရပ်ကို သွားမလို့၊ တပည့်တော်တို့ နှစ်ဦး အတူတကွ သွားကြပါစို့&quot; ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ လျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မထေရ်ကြီးက ဘာပြန်အမိန့်ရှိလဲဆိုတော့ &quot;ငါ့ရှင်ဒကာ... ငါက အလွန်အားနည်းနေပြီ၊ အဆွမ်းမစားရတာ ရက်တော်တော်ကြာသွားပြီ&quot; လို့ မိန့်တော်မူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်ကြီးအား နတ်သားက ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းနှင့် မြေကြောရှုံ့၍ ကြွချီခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ငါက အလွန်အားနည်းနေပြီ၊ သင်သွားတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ငါနောက်ကနေ လိုက်မယ်၊ ဆွမ်းခံခြင်းငှာတော့ မစွမ်းနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သင်ရှေ့ကပဲ သွားပြီးတော့ ‘ဒါယကာ’ ဆိုပြီးတော့ အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ တပည့်တော်လည်းပဲ ဘုရား၊ အရှင်ဘုရားသွားတဲ့ ပုံစံအတိုင်း သံတူကြောင်းနောက်ကနေ လိုက်ပါ့မယ်ဆိုပြီးတော့ မထေရ်ကြီးရဲ့ သပိတ်၊ သင်္ကန်းတွေကို ယူပြီးတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီမှာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်တော့ ဒီစေတီက ဆင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူတို့ ဘာဖြစ်လဲ၊ သိဝါပိ (Sivāpi) ဆိုတဲ့ အရပ်တစ်ခုပေါ့လေ၊ သူတို့အခေါ်တော့ အဲ့ဒီနားတစ်ခု ရောက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီနားကို တစ်ခါပြန်ပြီး တက်ရတယ်။ တက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တပည့်ရင်းတွေကို ခဏခေတ္တချပြီးတော့၊ အဲဒီမှာ အစွဲယမ္မကာ (Aswayammaka) လေးတစ်ခု လုပ်ပြီးတော့ ဆက်ကပ်ပါတယ်။ အစွဲယမ္မကာလေး တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးတော့ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မထေရ်ကြီးကလည်း ဒီဖျော်ရည်လေး သောက်လိုက်ရတယ်ဆိုရင်ပဲ ဗလသန္တိ (Balasanti) စွမ်းအားတွေ တစ်ခါတည်း တည်လာတယ်။ အင်အားလေး တော်တော်လေး ပြည့်ဝသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြည့်ဝသွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ နတ်ကလည်း သူ့ရဲ့ တန်ခိုးနဲ့ပေါ့လေ၊ မြေကြီးကို မြေကြောကို ကျဉ်းသွားအောင် ရှုံ့ပေးလိုက်ပါတယ်။ မြေကြောကို ကျဉ်းသွားအောင် ရှုံ့ပြီးတော့ အဲ့ဒီတော့ ဝေနုနဒီ (Veṇunadi) လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဝေနုအမည်ရှိတဲ့ မြစ်ကမ်းပါး တစ်နေရာကို ရောက်သွားကြတယ်။ အဲ့ဒီကမ်းပါးမှာ ‘စတိတဝိဟာရ’ ခေါ်တဲ့ ကျောင်းလေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ စတိတဝိဟာရ ဆိုတာကတော့ ဘုန်းကြီးတို့ စာပေနယ်သုံး ဝေါဟာရလေးတစ်ခုပဲ၊ ရဟန်းသံဃာများ မနေထိုင်လို့ စွန့်ပစ်သွားတဲ့ ကျောင်းကို ‘စတိတဝိဟာရ’ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းလေးတစ်ခု ရောက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ မထေရ်ကြီး သီတင်းသုံးဖို့ရာအတွက် နေရာလေးတွေ သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပြီးတော့ မထေရ်အား ဒီနေရာမှာ သီတင်းသုံးစေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှေးခေတ် ယာဂုဆက်ကပ်ခြင်း အလေ့အထနှင့် အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်နေ့ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မထေရ်ကြီးကလည်း မျက်နှာသစ်တော်မူပါတယ်။ မျက်နှာသစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာပဲ ဒီတစ်ခါကလည်း ယာဂုလေး ကျိုချက်ပြီးတော့ ကပ်တယ်၊ ယာဂုသောက်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဆွမ်းကို ဆက်ကပ်တယ်။ ဒါ ရှေးခေတ် ယဉ်ကျေးမှုလို့ ယူဆရပါတယ်။ ဘုရားရှင်လက်ထက်ကလည်း များသောအားဖြင့် ဆွမ်းစားပင့်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ရဟန်းတော်များ အိမ်ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ယာဂုကို အရင်ဆက်ကပ်တယ်၊ ဆက်ကပ်ပြီးတော့မှ ဆွမ်းကို ဆက်ပြီးတော့ လှူဒါန်းလေ့ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;“ဘာအကျိုးရှိလဲ” လို့ မေးရင်တော့ ဘုရားရှင် ဟောထားတဲ့အထဲမှာတော့ ထူးခြားတဲ့ အကျိုးတစ်ခုကတော့ ဒီယာဂုကို သောက်လိုက်ပြီဆိုလို့ရှိရင် အူမကြီးထဲမှာ ရှိတဲ့ အညစ်အကြေးတွေက အောက်ကို အကုန်လုံး ကျသွားတယ်၊ အစာအိမ် သန့်ရှင်းသွားတယ်။ အဲ့ဒီ သန့်ရှင်းတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆွမ်းကို ဆက်စားမယ်ဆိုရင်တော့ ထိုဆွမ်းသည် အကျိုးအာနိသင် ထက်မြက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အဲ့ဒီအကျိုးကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ဆွမ်းမစားခင်မှာ ယာဂုကို သောက်တဲ့ အလေ့အထ ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နော်... အဲ့ဒီလို ယာဂု ဆက်ကပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆွမ်းကို ဆက်ကပ်တယ်။ ဆက်ကပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မထေရ်ကြီးက “တုမှာကံ ဥပါသကာ၊ ဥပါသက ဒါယကာ - တုမှာကံ သင်တို့အတွက်လည်းပဲ၊ တပည့်တော် ထားပါဦး၊ သင့်အတွက်လည်း ထားပါဦးကွယ်” ဆိုပြီးတော့ အမိန့်ရှိတယ်။ နော်... အဲ့ဒီအခါမှာ “သင့်အတွက် ထားပါဦး” လို့ အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်ထဲကို လာပြီးတော့ ဆွမ်းလောင်းတဲ့ အချိန်အခါမှာ အမိန့်ရှိတယ်၊ “သင့်အတွက် ထားပါဦး” ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်သလဲ၊ သပိတ်ကို လက်နဲ့ ပိတ်ထားလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ တစ်ခါက ဘာလျှောက်သလဲ။ &lt;b&gt;အဟံ နတ္တန္တံ ဂမိဿာမိ&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ဘုရားတပည့်တော်သည်၊ &lt;b&gt;နတ္တန္တံ&lt;/b&gt; - မဝေးလွန်းတဲ့ အရပ်သို့၊ &lt;b&gt;ဂမိဿာမိ&lt;/b&gt; - သွားရပါအံ့။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;“သွားရမှာပါ ဘုရား၊ တပည့်တော်က သွားရမယ့် ခရီးက သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး၊ နီးနီးလေးပဲ ရှိပါတယ်” ဆိုပြီးတော့ မထေရ်ကြီးရဲ့ သပိတ်ထဲမှာ ဆွမ်းတွေကို အကုန်လုံး လောင်းထည့်၊ လောင်းထည့်ပြီးတော့ ဆွမ်းကိစ္စပြီးတဲ့အထိ အကုန်လုံး စောင့်ရှောက်၊ သပိတ်သင်္ကန်းတွေ ဝိုင်းကူယူပြီးတော့ ခရီးဆက်ကြပြန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သစ်ရွက်စားသော ရွာနှင့် စူဠဝါမထေရ်၏ ခြိုးခြံမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခရီးဆက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဒီနတ်ကနေပြီးတော့ သူက မြေကြီးကို ကျဉ်းသွားအောင် မြေကြောကို သူ့တန်ခိုးနဲ့ ဖန်ဆင်းလိုက်ပါတယ်။ ဖန်ဆင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ‘ဇိတ’ အမည်ရှိတဲ့ မြစ်ကမ်းပါး ရောက်သွားပြီ။ အဲ့ဒီမြစ်ကမ်းပါးမှာ ဘာရှိသလဲလို့ မေးတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘန္တေ ဧတံ ပဏ္ဏခါဒကာနံ ဝါသနဋ္ဌာနံ ပညာယတိ၊ အဟံ ပုရတော ဂမိဿာမိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဘန္တေ&lt;/b&gt; - အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;ဧတံ ပဏ္ဏခေတ္တံ&lt;/b&gt; - ဤရွာဤကမ်းပါးသည်၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဏမနုဿာနံ&lt;/b&gt; - သစ်ရွက်ကို စားနေကြတဲ့ လူသားတို့၏၊ &lt;b&gt;ဝါသနဋ္ဌာနံ&lt;/b&gt; - နေရာအရပ်ပါတည်း။ &lt;b&gt;ဓူမော&lt;/b&gt; - မီးခိုးသည်၊ &lt;b&gt;ပညာယတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှား၍ နေပါ၏။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ဘုရားတပည့်တော်သည်၊ &lt;b&gt;ပုရတော&lt;/b&gt; - ရှေ့မှ၊ &lt;b&gt;ဂမိဿာမိ&lt;/b&gt; - သွားပါပေအံ့။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;လှမ်းပြောလိုက်ပုံလေးပေါ့နော်။ “အရှင်ဘုရား... ဟိုးရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာ တွေ့တယ်၊ အဲ့ဒီရွာဟာ သစ်ရွက်ကို စားနေတဲ့ လူသားတွေ နေထိုင်တဲ့ ရွာပါ၊ မီးခိုးတွေလည်း ထင်ရှားနေပါတယ်၊ တပည့်တော် ရှေ့ကနေ သွားတော့မယ် ဘုရား” ဆိုပြီးတော့ မထေရ်ကို ရှိခိုးပြီးတော့ မိမိနေရာ ဌာနကို ပြန်သွားတယ်။ အဲ့ဒီရွာက ဘာလုပ်တဲ့ ရွာလဲ၊ သစ်ရွက်စားနေတဲ့ ရွာ။ အခု ဒကာကြီးတွေ တရားအားထုတ်နေတဲ့ နေရာလေးက ဘယ်လိုနေရာလဲ၊ ဟမ်... သစ်ရွက်တော့ မကဘူး ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဆွမ်းလည်း စားရပါတယ်၊ ပြန်စားရပါသေးတယ်။ နည်းနည်းတော့ အဆင့်မသာဘူးလား၊ သာပါလိမ့်မယ်။ ဟိုမှာက သစ်ရွက်ပဲ စားနေကြတယ်။ တရားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ သစ်ရွက်ပဲ စားနေရရင်တော့ ဟန်ကြပါ့မလား၊ မကျဘူးနဲ့ တူတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... &lt;b&gt;ထေရော သဗ္ဗံ ဗြဟ္မဒတ္တံ ဘယကာလံ ပဏ္ဏခါဒကေ နိဿာယ ဝတ္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ထေရော&lt;/b&gt; - စူဠဝါမထေရ်မြတ်ကြီးသည်၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗံ ဗြဟ္မဒတ္တံ ဘယကာလံ&lt;/b&gt; - ဗြဟ္မဒတ်မင်းဘေးကြီး ထနေတဲ့ အချိန်အခါ ကာလပတ်လုံး၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဏခါဒကေ&lt;/b&gt; - သစ်ရွက်ကို စားနေတဲ့ လူဒါယကာ ဒါယိကာမတို့ကို၊ &lt;b&gt;နိဿာယ&lt;/b&gt; - အမှီပြု၍၊ &lt;b&gt;ဝတ္တိ&lt;/b&gt; - သီတင်းသုံးတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဗြဟ္မဒတ်ဘေးကြီး ထနေတဲ့ အချိန်တစ်ချိန်လုံးပဲ သူ့ရဲ့ သစ်ရွက်စားနေတဲ့ လူသားတွေကို အမှီပြုဆိုပြီးတော့ ဒီမထေရ်မြတ်ကြီးလည်း သီတင်းသုံးတော်မူတယ်။ ဒါဖြင့် မထေရ်ကြီး ဘာပဲ စားရသလဲ၊ သစ်ရွက်ပဲ စားတယ်၊ ဒကာ ဒကာမတွေလည်း ဘာစားလဲ၊ သစ်ရွက်ကလေးပဲ စားနေတယ်။ အသားတောင် ပါရဲ့လား၊ မပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် သူတော်ကောင်း တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ စိတ်ထားလေးတွေက တော်တော်လေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊ ရသမျှနဲ့ ရောင့်ရဲတဲ့ စိတ်ထားလေး ရှိဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်ကွာ။ “ဒီလူတွေ ညံ့လိုက်တာကွာ၊ ငါ့သစ်ရွက်ပဲ လောင်းနေတယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိလား၊ “ဒီလူတွေကွာ ညံ့လိုက်တာ၊ ငါ့ကို ဒါပဲ နေ့တိုင်း ကျွေးနေတယ်” ဒီစိတ်ထား ရှိလား၊ မရှိပါဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက အဲ့ဒီစိတ်ထားလေးတွေ မွေးနေရင် ဒီတရား ဘယ်ရတော့မလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အစားထက် အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတရားကို သူတို့က လိုချင်ကြတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဣသိဒတ္တမထေရ်နှင့် မဟာသောဏမထေရ်တို့၏ ခရီးစဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဣသိဒတ္တမထေရ်ကလည်း အစဉ်အတိုင်း ခရီးဒေသစာရီ ကြွချီတော်မူလိုက်ပါတယ်။ ကြွချီလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလန္တရဟန်း (Alantara) လို့ ခေါ်တဲ့ ဇနပုဒ်၊ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီဇနပုဒ်တစ်ခု ရောက်သွားတော့ အဲဒီမှာ လူတွေက ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;နာတိပက္ကာနိ မဓုကဖလာနိ ဘိန္ဒိတွာ အဋ္ဌိံ အာဟရိတွာ တစံ ဆဍ္ဍေတွာ အဂမံသု။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီမှာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ လူတို့သည် မမှည့်တမှည့် &lt;b&gt;မဓုကဖလာနိ&lt;/b&gt; - သစ်ပြေစေသီးတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဘိန္ဒိတွာ&lt;/b&gt; - ခွဲ၍၊ &lt;b&gt;အဋ္ဌိံ&lt;/b&gt; - အစေ့ကို၊ &lt;b&gt;အာဟရိတွာ&lt;/b&gt; - ယူ၍၊ &lt;b&gt;တစံ&lt;/b&gt; - အခွံကို၊ &lt;b&gt;ဆဍ္ဍေတွာ&lt;/b&gt; - စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး၍၊ &lt;b&gt;အဂမံသု&lt;/b&gt; - သွားကြလေကုန်ပြီ။ သစ်ပြေစေသီးတဲ့နော်၊ ဘုန်းကြီးတော့ မမြင်ဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် သစ်ပြေစေ အပွင့်ကတော့ ခုခေတ်တို့ ဘာပြောနေလဲ၊ အယ်... ဘာပွင့်ဆိုတာ လူတွေကို ပျားရည်နဲ့ စိမ်ပြီး စားကြတဲ့ အပွင့်လေးတွေ၊ ဟိုမှာ အပင်တစ်ပင်တော့ စိုက်ထားပါတယ်၊ အခုခေတ်တော့ ဘာပွင့်ဆိုတာ ခေါ်နေကြတယ်၊ အင်း... မင်ဇူသကပန်း ဆိုတာလား၊ ဘာဆိုလား၊ အဲ့ဒီအပွင့်လေးတွေကို များရင် ဆွမ်းကြီးလောင်းကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခု ဒီမှာကတော့ အဲ့ဒီအစေ့ပဲ၊ အဲ့ဒီသစ်ပြေစေသီးတွေကို ခွဲခွဲပြီးတော့၊ သစ်ပြေစေသီးက သိပ်မမှည့်ခင်မှာ သူတို့က ခွဲလိုက်တယ်။ ခွဲပြီးတဲ့အခါကျတော့ အလယ်ခေါင်မှာ ရှိတဲ့ အစေ့ကို ယူပြီးတော့ အခွံတွေကို နှွှာပစ်ပြီးတော့ သူတို့က ထွက်သွားကြတယ်။ ထွက်သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီဣသိဒတ္တမထေရ်က ဘာလုပ်သလဲ။ ဣသိဒတ္တမထေရ်နဲ့ မဟာသောဏမထေရ်၊ ဒီနှစ်ပါးတို့ကတော့ သူက အတူတူသွားကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဣသိဒတ္တမထေရ်နဲ့ မဟာသောဏမထေရ်တို့ နှစ်ပါး အတူတူသွားတဲ့အခါမှာ ဣသိဒတ္တမထေရ်က မဟာသောဏမထေရ်ကို ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ထေရော ဣသိဒတ္တော “အာဟုသော မဟာသောဏ၊ ဘိက္ခာဟာရော ပညာယတိ” ဣတိ ဝတွာ ပတ္တစီဝရံ အာဟရိတွာ နိဝါသေတွာ ပတ္တံ နီဟရိတွာ အဋ္ဌာသိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ထေရော ဣသိဒတ္တော&lt;/b&gt; - ဣသိဒတ္တမထေရ်သည်၊ &lt;b&gt;အာဟုသော မဟာသောဏ&lt;/b&gt; - ငါ့အရှင် မဟာသောဏ၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခာဟာရော&lt;/b&gt; - ဆွမ်းအာဟာရသည်၊ &lt;b&gt;ပညာယတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှား၍ နေပေ၏။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့၊ &lt;b&gt;ဝတွာ&lt;/b&gt; - ပြောဆို၍၊ &lt;b&gt;ပတ္တစီဝရံ&lt;/b&gt; - သပိတ်သင်္ကန်းကို၊ &lt;b&gt;အာဟရိတွာ&lt;/b&gt; - ဆောင်ယူစေ၍၊ &lt;b&gt;နိဝါသေတွာ&lt;/b&gt; - သင်္ကန်းကို ရုံ၍၊ &lt;b&gt;ပတ္တံ&lt;/b&gt; - သပိတ်ကို၊ &lt;b&gt;နီဟရိတွာ&lt;/b&gt; - ထုတ်ဆောင်၍၊ &lt;b&gt;အဋ္ဌာသိ&lt;/b&gt; - တည်တော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;“ငါ့အရှင် မဟာသောဏ... အာဟာရတစ်ခုတော့ ထင်ရှားနေပြီကွယ်” အဲ့ဒီလို ပြောပြီးတော့ သင်္ကန်းရုံ၊ သပိတ်ကို သပိတ်အိတ်ထဲက ထုတ်၊ ထုတ်ပြီးတဲ့အခါကျတော့ သွားပြီး ဆွမ်းရပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်အိတ်နှင့် ဆွမ်းခံခြင်းဆိုင်ရာ ဝိနည်းအဆုံးအဖြတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီပုံစံလေး ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါပေါ့လေ၊ ဒါ ဘုန်းကြီးတို့ ဗဟုသုတလေးတစ်ခု ဒီနေရာမှာ နည်းနည်း ပြောရဦးမယ် ဖြစ်နေတယ်။ အခု ဒီနေရာမှာ ဆွမ်းရပ်တဲ့ ပုံလေးကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် သပိတ်အိတ်ထဲကနေပြီးတော့ သပိတ်ကို ထုတ်တယ်၊ ထုတ်ပြီးတဲ့ အခါကျတော့မှ သွားပြီးတော့ ဆွမ်းရပ်တယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် ရှေးခေတ်က သပိတ်အိတ်နဲ့ ဆွမ်းခံတဲ့ အလေ့အထ ရှိလား၊ မရှိဘူး။ မင်းတုန်းမင်း လက်ထက်က ဒါဟာ ပြဿနာ တော်တော်လေး စကားများခဲ့ပါတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ဝိနည်းကို ရေးသားတော်မူတဲ့ စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရားက သူ့ရဲ့ ‘စူဠဝါဝိနည်း’ မှာ ဒီသပိတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆုံးအဖြတ်တစ်ခု ရေးခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအဆုံးအဖြတ်ကိုလည်း ဗန်းမော်ဆရာတော်တို့၊ ဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာတော်ဘုရားတို့က မကြိုက်တဲ့အတွက် မကြိုက်တဲ့ဘက်က ပြန်ပြီးတော့ ဖြတ်တဲ့ ဗဟုသုတလေး တစ်ခုကတော့ ဒီလိုပါ။ ဦးဇင်းတို့ တောနေရဟန်းများကို မြတ်စွာဘုရားက ပညတ်ထားတဲ့ အရညကဝတ် ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ တောနေရဟန်းများဟာ သပိတ်အိတ်ကို ဆောင်တယ်၊ ဆောင်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ်ထည့်ပြီးတော့ တောကနေ လာတယ်။ ရွာဝ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်္ကန်းရုံဖို့ရန် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာလေးတွေ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီနေရာ ရောက်တဲ့ အချိန်မှာ သင်္ကန်းရုံ၊ သပိတ်အိတ်ထဲက သပိတ်ကို ထုတ်၊ ထုတ်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဆွမ်းခံ၊ ဆွမ်းခံခြင်းကိစ္စ ပြီးတဲ့အခါမှာ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ်ပြန်ထည့်၊ ထည့်ပြီးတော့မှ တောကျောင်းကို လွယ်ပြီးတော့ ပြန်တယ်။ သို့မဟုတ် ရွာတွင်းမှာ ဆွမ်းစားဇရပ်တွေ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီဆွမ်းစားဇရပ်မှာ ဝင်ပြီး ဆွမ်းစား၊ ဆွမ်းစားခြင်းကိစ္စ ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ်ပြန်ထည့်ပြီးတော့ ပြန်တယ်။ ဒီလို ထုံးရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီထုံးကို ထောက်ရင် ဆွမ်းခံတဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်အိတ်က မရှိဘူးဆိုတာ ပေါ်နေတယ်၊ ပေါ်နေတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကာလမှာ သပိတ်အိတ်နဲ့ ဆွမ်းခံခြင်းသည် မအပ်ဘူးဆိုပြီးတော့ စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရားက ဆုံးဖြတ်တယ်။ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သပိတ်အိတ် ကြိုက်တဲ့ ဆရာတော်တွေကလည်း ကြိုက်တဲ့ဘက်က ပြန်ပြီးတော့ ချေပကြပါတယ်၊ ဘယ်လို ချေပလဲ - “ဘုရားရှင်လက်ထက်က သပိတ်အိတ်က ဆွမ်းခံလို့ရတဲ့ သပိတ်အိတ်မျိုး မဟုတ်ဘူး၊ သူတောင်းစားအိတ်လိုမျိုး လွယ်တဲ့အိတ် ဖြစ်တယ်၊ လွယ်တဲ့အိတ် ဖြစ်တော့ သူက ထည့်ပြီး ဆွမ်းခံလို့ မရလို့ မခံတာ၊ ခုခေတ်အိတ်က ဆွမ်းထည့်ခံလို့ရတယ်၊ ဒီအတိုင်း လွယ်ပြီး ဆွမ်းခံရင် ခံလို့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် အပ်တယ်” ဒီလို ဆုံးဖြတ်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆုံးဖြတ်လို့ တစ်ဖက်ကလည်း ဘယ်လိုပြန်ချေပလဲ၊ ‘သိက္ခာသမုတိ’ ဆိုတဲ့ သိက္ခာပုဒ်လေး တစ်ခု ရှိတယ်၊ ဂိလာနရဟန်းတော်များ မကျန်းမာခဲ့လို့ရှိရင် ဆိုင်းတပို ဆောင်ခွင့်၊ သပိတ်ကို သယ်ဆောင်ဖို့ရန်အတွက် ဆိုင်းတပို ဆောင်ခွင့် မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုထားပါတယ်။ အဲ့ဒီဆိုင်းတပိုကို ဘယ်လိုဆောင်သလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဗဟုသုတအဖြစ် လေ့လာကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တပိုဆိုတာက တုတ်ကလေး တစ်ချောင်းပဲ၊ ဆိုင်းဆိုတာက အဲ့ဒီသပိတ်အိတ်ကို ထည့်ပြီးတော့ ခိုင်အောင်ချည်ပြီးတော့ အဲဒီဆိုင်းလေးကို ဒီတုတ်ကလေး တစ်ချောင်းနဲ့ အသာလေး ကပ်ပြီးတော့ ပခုံးပေါ်တင်ပြီးတော့ ပြန်လာတဲ့ ထုံးလို့ ယူဆရတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သပိတ်က နှစ်ခုဆိုလို့ရှိရင်တော့ အလယ်ခေါင်က ဝင်ထမ်းလို့၊ ဟိုဘက်တစ်လုံး ဒီဘက်တစ်လုံး ထားပြီး အလယ်ခေါင်က ထမ်းလို့ ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်အိတ်နှင့် ဆိုင်းတပိုး သမိုင်းအစ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သူက နှစ်ခုမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုပဲ။ တစ်ခုတည်းဆိုတော့ ပုခုံးပေါ်ကို ဒုက္ခလေးတစ်ချောင်းနဲ့ ပုတ်ပြီးတော့ ထမ်းပြီးပြန်လာတယ်။ သပိတ်ကို မဆောင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် အဲဒီလို ဆိုင်တုံး (ဆိုင်းတပိုး) ဆောင်ဖို့ရာအတွက် သိမ်ထဲမှာ သူက သီးသန့် ဝိနည်းကံ ဆောင်ရပါတယ်။ ရဟန်းသံဃာထံမှာ အဲဒီ သိက္ခာ သမုတိရဖို့ရာအတွက် ခွင့်တောင်းရတယ်။ ရဟန်းသံဃာက &quot;ဂိလာန ရဟန်းဖြစ်လို့ သဘောတူတယ်&quot; ဆိုလို့ရှိရင် သိမ်ထဲမှာ ကမ္မဝါနဲ့ ဒီဆိုင်းတပိုး ဆောင်ခွင့်ပေးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခုက ဘာကမ္မဝါမှလည်း မဖတ်ဘူး၊ ဘာမှလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဆိုင်းတပိုးနဲ့ ဆောင်တာဟာ မအပ်ဘူးဆိုပြီးတော့ ဆရာတော်က ဆုံးဖြတ်တယ်။ ဆုံးဖြတ်တဲ့ထဲမှာ ထူးခြားချက်ကလေးက ဘာပါလဲဆိုတော့ &quot;ဒီသပိတ်အိတ်သည် ဆိုင်းနဲ့တူတယ်&quot; ဆိုတဲ့ အဆုံးအဖြတ်လေး တစ်ခုပါလာတယ်။ ဆိုင်းဆိုတာက ခုနကပြောသလိုပေါ့၊ သူက ကွန်သဘော အိတ်တွေက ကွန်ချပ်ထားတယ်။ ကွန်ချပ်ထားတဲ့အတွက် ဒါ ဆိုင်းအသွင်ဆောင်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို စံကျောင်းဆရာတော်က ဆုံးဖြတ်တယ်။ အဲဒီ အဆုံးအဖြတ်ကို ဗန်းမော်ဆရာတော်ဘုရားတို့ကတော့ မကြိုက်ကြပါဘူး။ မကြိုက်တော့ မကြိုက်တဲ့ဘက်ကပဲ သူတို့ကလည်း ပြန်ပြီးတော့ အစီအစဉ် ချကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်အိတ် ပေါ်ပေါက်လာပုံ သုတေသန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... အခုဒီမှာ ပြောချင်တဲ့ စကားလေးကတော့ ဘာလဲ။ ဘုရားရှင်လက်ထက်က သုံးနေတဲ့ သပိတ်အိတ်နဲ့ ခုခေတ်သုံးတဲ့ သပိတ်အိတ်ကတော့ မတူဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ အားလုံး ဝန်ခံကြတယ်။ ဝန်ခံကြတော့ &quot;ဒီသပိတ်အိတ်သည် ဘယ်တုန်းက စပေါ်ခဲ့ပါသလဲ&quot; ဆိုတာကို အခြေခံပြီး သုတေသန လိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မင်းတုန်းမင်း လက်ထက်မတိုင်မီလောက်၊ သို့မဟုတ် မင်းတုန်းမင်း လက်ထက် ဝန်းကျင်လောက်မှာ ဒီသပိတ်အိတ် စပေါ်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး ဒီလို အစနဲ့တော့ တွေ့ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်က စသုံးတယ်ဆိုတာ အတိအကျ မပြောနိုင်သော်လည်းပဲ သဲအင်းဆရာတော်ဘုရားက စပြီး အသုံးပြုခဲ့တယ်ဆိုပြီးတော့ သင်္ဂဇာဆရာတော်တို့၊ ဝိသုဒ္ဓါရုံဆရာတော်ဘုရားတို့ကတော့ ဒီလို ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဘုရားရှင်လက်ထက်က သုံးတဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကတော့ အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဝန်ခံကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်ကို တန်ဆာဆင်ခြင်း ဆိုင်ရာ ဝိနည်းအဆုံးအဖြတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဝန်ခံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ဘာပေါ်လာလဲဆိုတော့ &quot;သပိတ်ကို ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်အပ်သလား&quot; ဆိုတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ပေါ်လာရသလဲလို့ မေးတော့ &quot;သပိတ်ကို တန်ဆာဆင်ခြင်း၊ သင်္ကန်းကို တန်ဆာဆင်ခြင်း&quot; ဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်များ မပြုလုပ်ရဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက သိက္ခာပုဒ်တစ်ခု သီးသန့် ပညတ်ထားပြန်တယ်။ ပြီးတော့ သပိတ်ကို အခုလို အိတ်နဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ချုပ်ထားတာဟာ သပိတ်ကို တန်ဆာဆင်တယ်ဆိုပြီး ညောင်ရမ်းဆရာတော်ဘုရားကြီးက ဒီလို ဆုံးဖြတ်ပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သပိတ်ကို တင့်တယ်သွားအောင် တန်ဆာဆင်မှုကို မြတ်စွာဘုရား ခွင့်မပြုဘူး။ သင်္ကန်းကိုလည်း အခုလိုပေါ့လေ၊ အိတ်ထဲကို ထည့်ပြီး တင့်တယ်သွားအောင် တန်ဆာဆင်ခြင်းဆိုတာကို မြတ်စွာဘုရား ခွင့်မပြုဘူး။ ဒါကြောင့် မအပ်ဘူးဆိုပြီးတော့ ညောင်ရမ်းဆရာတော်ဘုရားတို့ကလည်း တစ်မျိုး ဆုံးဖြတ်ကြပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိမြင်စေးအခွံ လောင်းလှူခြင်း နိဿယနှင့် အဋ္ဌုပ္ပတ္တိ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဒီနေရာမှာ ဘာပြောချင်တာလဲလို့ မေးတော့ အဲဒီမှာ သပိတ်အိတ်ထဲကနေ သပိတ်ထုတ်ပြီး မိတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဆွမ်းရပ်တယ်။ ဆွမ်းရပ်တော့ ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဒါရကာ ထေရာနံ တိဋ္ဌန္တာနံ ဒိသွာ၊ ဣမိနာ ကောစိ အတ္ထော ဘဝိဿတီတိ ဝါကံ ပုဉ္ဆိတွာ မတုလုင်္ဂဖလတ္တေ ပတ္တေ ပက္ခိပိတွာ အဒံသု။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဒါရကာ&lt;/b&gt; - ကလေးသူငယ်တို့သည်၊ &lt;b&gt;ထေရာနံ&lt;/b&gt; - မထေရ်ကြီးတို့ကို၊ &lt;b&gt;တိဋ္ဌန္တာနံ&lt;/b&gt; - ဆွမ်းရပ်၍ နေသည်တို့ကို၊ &lt;b&gt;ဒိသွာ&lt;/b&gt; - မြင်၍၊ &lt;b&gt;ဣမိနာ&lt;/b&gt; - ဤသိမြင်စေးအခွံဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကောစိ အတ္ထော&lt;/b&gt; - တစ်စုံတစ်ခုသော အကျိုးတရားသည်၊ &lt;b&gt;ဘဝိဿတီတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေလိမ့်မည်ဟု၊ &lt;b&gt;နှလုံးသွင်း၍၊ ဝါကံ&lt;/b&gt; - ပွတ်သပ်၍၊ &lt;b&gt;မတုလုင်္ဂဖလတ္တေ&lt;/b&gt; - သိမြင်စေးအခွံတို့ကို၊ &lt;b&gt;ပတ္တေ&lt;/b&gt; - သပိတ်၌၊ &lt;b&gt;ပက္ခိပိတွာ&lt;/b&gt; - ထည့်၍၊ &lt;b&gt;အဒံသု&lt;/b&gt; - လှူဒါန်းကြလေကုန်ပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဟော... မထေရ်ကြီးက ဒီသိမြင်စေးအခွံဖြင့် သူအကျိုးတစ်စုံတရား အလိုရှိတာတော့ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒီအခွန်ကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုသော အကျိုးတရားတော့ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်လို့ နှလုံးသွင်းပြီးတော့ ကလေးတွေကလည်း ဘာလုပ်သလဲ။ အဲဒီ သစ်သီးစီး (အစေး) မှာ ပေကျန်နေတဲ့ လက်ကလေးနဲ့ အသာလေး ပွတ်သပ်ပြီးတော့ သိမြင်စေးအခွံတွေကို သပိတ်ထဲမှာ လောင်းလှူပြီး ပေးလိုက်တယ်။ လောင်းလှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မထေရ်ကြီးတွေက ဘာလုပ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ထေရာ ပရိဘုဉ္ဇိံသု&lt;/b&gt; - မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးတို့သည် ပရိဘုဉ္ဇိံသု - ဘုန်းပေးသုံးဆောင်တော်မူကြလေကုန်ပြီ။ ကြည့်လိုက်... ကြည့်လိုက်... ဘုန်းကြီးက အတုယူစေချင်လို့ ဒါလေး ဟောနေတာပေါ့နော်။ မထေရ်ကြီးတွေ ဘာလုပ်ကြသလဲ။ အဲဒီ သိမြင်စေးအခွံလေးတွေကို သုံးဆောင်ကြတယ်။ ခန့်မှန်းကြည့်တာပေါ့လေ၊ ဘုန်းကြီးကတော့... အခုခေတ်မှာဆိုရင် ရင်စီးကို ထုတ်ယူကြတယ်၊ ရင်စီးလေး ထုတ်ယူပြီးတဲ့အခါမှာ ရင်အခွံတွေကို ဘာလုပ်တာလဲ၊ လွှင့်ပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ဒီသစ်သီးလေးရဲ့ အလယ်ခေါင်မှာရှိတဲ့ အဆီလေးကို ထုတ်ယူပြီးတော့ အခွံတွေကို နှုတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအခွံတွေကို မထေရ်ကြီးတွေက &quot;တို့အတွက်တော့ ဆွမ်းရပြီ&quot; ဆိုပြီး သွားဆွမ်းရပ်တယ်။ ကလေးတွေကလည်း တစ်စုံတစ်တစ်ခုသော အကျိုးတရား အလိုရှိလိမ့်မယ်လို့ ယူဆပြီးတော့ အဲဒီ သိမြင်စေးအခွံလေးတွေကို ပေနေတဲ့ အစေးလေးတွေ ပွတ်သပ်ပြီးတော့ သပိတ်ထဲ လောင်းလှူလိုက်ကြတယ်။ မထေရ်ကြီးတွေက အဲဒီဟာကို ဘာလုပ်ကြလဲ၊ ဘုန်းပေးသုံးဆောင်တော်မူကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အာဟာရအပေါ် ထားရှိရမည့် စိတ်နေစိတ်ထား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလိုပြောရင် သီလရှင်တွေ မစားချင်ကြဘူး၊ ဟင်... ယောဂီတွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါနော်... အစာအာဟာရနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စိတ်နေစိတ်ထားလေးတွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဟိုဟာ မစားချင်ဘူး၊ ဒီဟာ မစားချင်ဘူး၊ ဟိုဟာမှ ဒီဟာမှ... ဒီလို ရွေးချယ်နေကြမယ်ဆိုရင်တော့ စားရင်းသောက်ရင်းနဲ့ပဲ အချိန်လေးက သိပ်ပြီး အများကြီး မကုန်ဘူးလား၊ ကုန်နေလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် မထေရ်ကြီးတွေ ဘယ်လောက်အထိ သည်းခံကြလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သတ္တာဟမတ္တံ ယေဝ အာဟာရော အဟောသိ&lt;/b&gt; - ခုနစ်ရက်မျှ ကာလပတ်လုံး ထိုအာဟာရသည်ပင်လျှင် အာဟာရအဖြစ် ထင်ရှားဖြစ်တော်မူခဲ့လေပြီ။ ဘယ်နှစ်ရက်လဲ။ ခုနစ်ရက်။ အဲဒီ သိမြင်စေးရဲ့ အခွံလေးတွေ၊ အဆံထုတ်ယူသွားလို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အခွံလေးတွေနဲ့ ခုနစ်ရက်လောက် မျှတသုံးဆောင်ကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကြာရိုးဆွမ်းနှင့် မထေရ်မြတ်တို့၏ ကျင့်စဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ အနုအစဉ်အတိုင်းနဲ့ နောက်ထပ်ပြီးတော့ လှည့်လည်ကြွချီတော်မူကြပါတယ်။ ကြွချီလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ စောရိယလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရွာတစ်ခု ရောက်ပြီ။ အဲဒီရွာ ရောက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မနုဿာ ကုမုဒနာဠိယော ဂဟေတွာ အဂမံသု&lt;/b&gt; - လူသားတို့သည် ကုမုဒ်ကြာရိုးတို့ကို ယူ၍ သွားကြလေကုန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီပရိသတ်ထဲ ကြာစွယ်စားဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိရင် ရှိပါလိမ့်မယ်နော်။ ဘုန်းကြီးတို့ကတော့ ငယ်ငယ်က စားခဲ့ဖူးတယ်။ ကြာစွယ်တွေ စားပြီးတော့ ကြာရိုးကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ၊ လွှင့်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအခါမှာ မထေရ်ကြီးတွေက ဘာပြောပြန်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;အာဟုသော မဟာသောဏ၊ ဘိက္ခာ ပညာယတိ&quot;&lt;/b&gt; - &quot;ငါ့ရှင် မဟာသောဏ၊ ဆွမ်းအာဟာရသည် ထင်ရှား၍ လာပြန်ပြီ&quot; တဲ့။ ကဲ... ငါ့ရှင်သောဏ၊ ဆွမ်းအာဟာရတစ်ခုတော့ ထင်ရှားလာပြန်ပြီ။ အဲဒီလိုပြောပြီးတော့ သပိတ်သန်းလေးတွေ ယူဆောင်၊ သင်္ကန်းလေးရုံ၊ သပိတ်အိတ်ထဲမှ သပိတ်ကို ထုတ်ပြီးတော့ သွားပြီး ဆွမ်းရပ်ပြန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဂါမဒါရကာ ကုမုဒနာဠိယော ပတ္တေ ပက္ခိပိတွာ အဒံသု&lt;/b&gt; - ရွာသူသားငယ်တို့သည် ကုမုဒ်ကြာရိုးတို့ကို စင်ကြယ်အောင် သုံးသပ်ဆေးကြောကြကုန်၍ သပိတ်ထဲသို့ ထည့်၍ လောင်းလှူကြလေကုန်ပြီ။ ကလေးတွေက ဒီကြာရိုးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ရေဆေးပြီးတဲ့အခါ သပိတ်ထဲထည့်ပြီးတော့ လှူလိုက်ကြတယ်။ ဆားပါလား၊ မပါဘူး။ ဆီရော ပါလား၊ မပါဘူး။ ထမင်းရော ပါလား၊ မပါဘူးနော်။ ရှေ့သူတော်ကောင်းတွေနော်...။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ထေရာ ပရိဘုဉ္ဇိံသု&lt;/b&gt; - မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးတို့သည် သုံးဆောင်တော်မူကြလေကုန်၏။ ကြာစွယ်ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ ဘာတွေလဲ၊ ကြာရိုးတွေ။ ချက်ပြီးသား ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ပါဘူး။ အငန်ဓာတ် ဆားလည်းမပါဘူး၊ ဆီလည်းမပါဘူး၊ ဆွမ်းလည်းမပါဘူးတဲ့နော်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သတ္တာဟမတ္တံ ယေဝ အာဟာရော အဟောသိ&lt;/b&gt; - ခုနစ်ရက်မျှ ကာလပတ်လုံး ထိုအာဟာရသည်သာလျှင် အာဟာရ ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် စားရလဲ၊ ခုနစ်ရက်။ မနည်းဘူးနော်၊ ခုနစ်ရက်လောက် ဒါလေးနဲ့ပဲ မျှတနေကြမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လိမ္မာသော အမျိုးသမီးငယ်၏ အလှူ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ... ပြီးရင် နောက်တစ်ခါ တစ်ခါ ဆက်ပြီး သွားကြပြန်တယ်။ ခရီးဒေသ ကြွချီကြပြန်ပြီ။ ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဝဋ္ဌာနဂါမ ဆိုတဲ့ လူသားတို့ နေထိုင်တဲ့ ရွာတစ်ရွာရဲ့ ရွာတံခါးဝ ရောက်သွားကြပြီနော်။ ရောက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ဦးက... မိဘနှစ်ပါးတို့က တောကို သွားကြတယ်။ သွားကြတဲ့ အချိန်အခါမှာ အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ဦးကို မိဘနှစ်ပါးက မှာထားခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုလဲ...။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အကယ်၍ အရှင်မြတ်တစ်စုံတစ်ယောက် ကြွလာတော်မူခဲ့သည်ရှိသော် အခြားအရပ်သို့ ကြွသွားခြင်း အခွင့်ကို မပေးပါနဲ့။ အရှင်မြတ်၏ သီတင်းသုံးရာ အရပ်ကို မေးမြန်းလျှောက်ထားလိုက်ပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ မိဘနှစ်ပါးက သမီးဖြစ်သူအား မှာပြီး တောသွားကြတယ်။ သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ အဲဒီသမီးလေးကလည်း ဒီမထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါး ကြွလာတာကို မြင်ပြီနော်။ မြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သပိတ်ကို ယူပြီးတော့ အဲဒီအိမ်မှာ ပင့်ပြီးတော့ ထားလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အိမ်မှာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း &lt;b&gt;ဂေဟေ တဏ္ဍုလာဒိနာမ နတ္ထိ&lt;/b&gt; - အိမ်မှာ စပါး၊ ဆန် အမျိုးမျိုးဆိုလို့လည်း တစ်ခုမှ မရှိဘူးနော်။ မရှိတဲ့အတွက် ဘာလုပ်သလဲ။ လိမ္မာတဲ့ အမျိုးသမီးလေး တစ်ဦးဖြစ်တော့ ဘာလုပ်သလဲဆိုရင်... မထေရ်တို့ကို ပင့်ဆောင်ပြီး သပိတ်ကိုယူကာ အိမ်၌ ထိုင်စေတယ်။ အိမ်၌ ဆွမ်းဆန်မျိုး မရှိပါသော်လည်းပဲ ဓမ္မငယ် (ဓမ္မနွယ်) ကို ယူ၍ ဆင်ရွေးပင်၊ တောငှက်ပျောပင်တို့၏ အခွံကို နုတ်နုတ်ဆင်း၍ သုံးစု ပြုလုပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သုံးဆုပ် (သုံးခဲ) ပြုလုပ်ပြီးတော့ တစ်ဆုပ်ကို ဣန္ဒဒတ္တမထေရ်၏ သပိတ်၌ လည်းကောင်း၊ တစ်ဆုပ်ကို မဟာသောဏမထေရ်၏ သပိတ်၌ လည်းကောင်း လှူမယ်လို့ ကြံစည်တယ်။ &quot;အကြီးဖြစ်သော ဣန္ဒဒတ္တမထေရ်၏ သပိတ်ထဲမှာ အရင်ထည့်မယ်&quot; လို့ ကြံစည်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်က ပြန်လှည့်ပြီးတော့ မဟာသောဏမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ထဲမှာ သွားပြီးတော့ ။&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>7mfqwulq4dk7cfijsf5u9w5jn91bo48</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6258</id>
    <revision>
      <id>21903</id>
      <parentid>21893</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:02:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21903</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="133956" sha1="khdd7b89dnp6dbww6yr5pneah1npg82" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၄/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-35
&lt;h3&gt;စေတနာနှင့် ကံ၏ အကျိုးပေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကံရဲ့အကျိုးပေးပုံနဲ့ စပ်လျဉ်းပြီး ဟောနေတဲ့ ဒေသနာတော်မှာ ဒီနေ့ ဘယ်ရောက်သွားသလဲဆိုရင်၊ မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးဖြစ်တဲ့ &lt;b&gt;ဣသိဒတ္တမထေရ်&lt;/b&gt;နဲ့ &lt;b&gt;မဟာသောမထေရ်&lt;/b&gt;တို့ ဆွမ်းခံကြွတဲ့အပိုင်း ရောက်သွားပါတယ်။ အမျိုးကောင်းသမီးလေး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်နော်။ သူမက ဘာလုပ်နေသလဲဆိုတော့ ချဉ်ရွေးရွက်၊ ချဉ်ရွေးနွယ်တို့ကို ခုတ်၊ သင်း၊ ထောင်းပြီးတော့ အလုံးအခဲလေးတွေ ပြုလုပ်ထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ အလုံးအခဲလေးတွေကို မထေရ်နှစ်ပါး ကြွလာတဲ့ အချိန်ကောင်းမှာ တစ်ပါးကို တစ်ခဲစီ လှူဒါန်းခဲ့ပါတယ်။ တကယ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် လှူဒါန်းသူဟာ လူမှုအဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူဖြစ်ပေမဲ့၊ ထိုခေတ်အခါ (ဗြာဟ္မဏတိဿ မင်းဘေးကာလ) အနေနဲ့ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအာဟာရဟာ အလွန်ခဲယဉ်းတဲ့ အာဟာရတစ်ခု မဖြစ်ပေဘူးလား။ ဖြစ်နေတာပေါ့။ သူမရဲ့ စေတနာကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်လည်း အလွန်ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်တဲ့ စေတနာတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေပါတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက်က ပြန်ကြည့်တော့လည်း တကယ့်သူတော်ကောင်းကြီးတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ဒီလို လှူဖွယ်ပစ္စည်းမျိုး လှူရကောင်းလားဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး မထေရ်တို့မှာ နည်းနည်းလေးမှ ရှိသလား။ မရှိဘူး။ စိတ်ဝမ်းသာဖို့ ကောင်းတယ်၊ အတုယူဖို့လည်း သိပ်ကောင်းတယ်၊ ကြည်ညိုဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်မြတ်နှစ်ပါး၏ သပိတ်ထဲမှ ထူးခြားမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီစားသောက်ဖွယ်ရာ အာဟာရ အတုံးအခဲလေး နှစ်ခုကို မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးရဲ့ သပိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။ သုံးခဲ ပြုလုပ်ထားတော့ တစ်ခဲ ပိုနေတယ်ပေါ့။ အဲ့ဒီ ပိုနေတဲ့အခဲလေးကို ဝါကြီးတဲ့ &lt;b&gt;ဣသိဒတ္တမထေရ်&lt;/b&gt;ရဲ့ သပိတ်ထဲ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားပြီး လောင်းလှူလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို လောင်းလှူဖို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီလက်ဟာ ဣသိဒတ္တမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ဘက်ကို မသွားဘဲ၊ မဟာသောမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ဘက်ကိုပဲ ပြန်သွားပြီး မဟာသောမထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ သပိတ်ထဲ ထည့်မိလျက်သား ဖြစ်သွားတယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါ ဘာအကျိုးလဲလို့ မေးရင်တော့၊ အဲ့ဒီအခါမှာ ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးက မှတ်ချက်ချတယ်။ &quot;ဒီကောင်မလေးက ငါ့သပိတ်ထဲ မထည့်ဘဲ ဟိုဘက် သွားထည့်တယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး ဖြစ်သလား။ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ထားလေး ဒီမှာ ကြည့်စမ်း။ အတုယူစရာ သိပ်ကောင်းပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဣသိဒတ္တမထေရ်၏ နိဿယနှင့် မှတ်ချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးက ဘာအမိန့်ရှိသလဲဆိုရင် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣသိဒတ္တထေရော ဗြာဟ္မဏတိဿဘယေ ဂုမ္ဗန္တရပိဏ္ဍဝိပါကံ ဒေသကာလသမ္ပတ္တိရေဝ ပမာဏံ ဝိပဿိ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣသိဒတ္တထေရော&lt;/b&gt; - ဣသိဒတ္တမထေရ်မြတ်ကြီးသည်၊ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့၊ &lt;b&gt;အာဟ&lt;/b&gt; - မိန့်ကြားတော်မူလေ၏။ &lt;b&gt;ဗြာဟ္မဏတိဿဘယေ&lt;/b&gt; - ဗြာဟ္မဏတိဿ မင်းဘေးကြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်း၌၊ &lt;b&gt;ဂုမ္ဗန္တရပိဏ္ဍဝိပါကံ&lt;/b&gt; - ချဉ်ရွေးနွယ်၊ ငှက်ပျောအူတို့ကို ထောင်းထု၍ ထားအပ်သော စားသောက်ဖွယ်ရာ အလုံးအခဲတို့၏ အကျိုးပေးခြင်းကို၊ &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt; - အကျိုးပေးနေတဲ့ ကံသည်၊ &lt;b&gt;ဒေသကာလသမ္ပတ္တိရေဝ&lt;/b&gt; - ဒေသသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသော အချိန်အခါမျိုး၌၊ &lt;b&gt;ကံ ပမာဏံ&lt;/b&gt; - အဘယ်မျှလောက် အတိုင်းအတာ ပမာဏရှိသော၊ &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt; - အကျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဒေဿတိ&lt;/b&gt; - ပေးလေအံ့နည်း။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ကြည့်စမ်း၊ ဗြာဟ္မဏတိဿ မင်းဘေးကြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ငှက်ပျောတုံး၊ နွယ်ပင်တွေနဲ့ ထောင်းထုထားတဲ့ အာဟာရတုံးလေးတွေ အကျိုးပေးနေတဲ့ ဒီကံဟာ၊ အကယ်၍ ဒေသသမ္ပတ္တိ ခေါ်တဲ့ အရပ်ဒေသနဲ့လည်း ပြည့်စုံမယ်၊ ကာလသမ္ပတ္တိ ခေါ်တဲ့ အချိန်ကောင်း၊ ခေတ်ကောင်းနဲ့လည်း ကြုံမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်များ အကျိုးပေးလိမ့်မလဲဆိုပြီး ဒီလို အမိန့်ရှိတယ်နော်။ အကျိုးပေးနေတဲ့ ကံအပေါ်မှာ ဘယ်လို သဘောထား ရှိကြသလဲဆိုတာ ဒီသူတော်ကောင်းတွေရဲ့ စိတ်ထားမှာ ရှိနေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုန်းကံနှင့် နှလုံးသွင်းမှန်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သူပြုခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံလေးက သူ့ကို အကျိုးပေးနေပြီ။ ဒါကြောင့် နှစ်ပါးစုံ ရပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တစ်ပါးက အတုံးလေး တစ်တုံးရပြီး၊ နောက်တစ်ပါးက နှစ်တုံး ရနေတယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် တန်ဖိုးမရှိပေမဲ့ ခေတ်အခြေအနေအရဆိုရင် ဒါဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဒီလို လှူဖွယ်ပစ္စည်း ရရှိတာဟာ အမျိုးသမီးလေးက မျက်နှာလိုက်လို့လား ဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ မဟာသောမထေရ်ရဲ့ ဘုန်းကံကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ပေါ်သွားရတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိက နှစ်ခဲရထိုက်တဲ့ ကံကို ထူထောင်ထားရင် နှစ်ခဲ ရတာပေါ့။ ကိုယ်က တစ်ခဲပဲ ရထိုက်တဲ့ ကံကို ထူထောင်ထားရင် တစ်ခဲပဲ ရတာပေါ့။ အဲ့ဒါကို သဘောပေါက်ကြရဲ့လား။ ကိုယ်က တစ်ခဲရမယ့် ကံကို ထူထောင်ထားရင် တစ်ခဲပဲ ရမှာပဲ။ အဲ့ဒါကို စဉ်းစားတတ်ဖို့ လိုတယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီလို စိတ်ထားမျိုး မွေးရတယ်။ &quot;သူက နှစ်ခဲရထိုက်တဲ့ ကံမျိုး ပြုခဲ့လို့ သူ နှစ်ခဲရတာပဲ၊ ငါက တစ်ခဲပဲ ရထိုက်တဲ့ ကံမျိုး ပြုခဲ့လို့ တစ်ခဲရတာပဲ&quot; လို့ ဒီလို နှလုံးသွင်း မှန်သွားရင် မိမိမှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပါတယ်။ တစ်ဖက်သား ပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာလည်း ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်နှစ်ပါး၏ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးခြင်းနှင့် ခေတ်ကာလ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေက ရရှိလာတဲ့ စားသောက်ဖွယ် အတုံးအခဲလေး နှစ်ခုကို ဘာလုပ်ကြသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ပရိဘုဉ္ဇိတွာ ဝသနဌာနံ အဂမံသု။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt; - ထိုမထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါးတို့သည်၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုစားသောက်ဖွယ် အတုံးအခဲကို၊ &lt;b&gt;ပရိဘုဉ္ဇိတွာ&lt;/b&gt; - ဘုဉ်းပေးသုံးဆောင်တော်မူကြကုန်ပြီး၍၊ &lt;b&gt;ဝသနဌာနံ&lt;/b&gt; - မိမိတို့ နေထိုင် သီတင်းသုံးရာ အရပ်ဌာနသို့၊ &lt;b&gt;အဂမံသု&lt;/b&gt; - ပြန်လည် ကြွတော်မူကြလေကုန်ပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီထဲမှာ ဆီလည်း မပါဘူး၊ ဆားလည်း မပါဘူး။ ငှက်ပျောအူတွေ၊ ငှက်ပျောပတ်တွေ၊ ချဉ်ရွေးရွက်တွေကို ထောင်းပြီး လုပ်ထားတဲ့ အလုံးလေးတွေပဲ။ ဒီလောက်ကလေး လှူရလို့ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ မကြည်မလင် ဖြစ်သေးသလား၊ မဖြစ်ပါဘူး။ အခုခေတ်မှာ ငှက်ပျောအူနဲ့ စားရတဲ့ မုတ္တီဟင်းက အဆင့်အတန်း မမြင့်ဘူးလား၊ မြင့်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကံက ဒီလောက်ပဲ စားဖို့ ဖန်တီးပေးထားရင် ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကြုံရတာပဲ။ အခု ကြည့်ပါ၊ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က မဟာသောမထေရ်ရဲ့ ဘုန်းကံကို ပြချင်လို့ ဒါလေးကို နိဒါန်းပျိုးနေတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မဟာသောမထေရ်ဟာ ဘုန်းကံကြီးတဲ့ သူတော်ကောင်း တစ်ဦးပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကာလသမ္ပတ္တိလည်း မဖြစ်ဘူး၊ ဒေသသမ္ပတ္တိလည်း မဖြစ်ဘူး။ အဲ့ဒီလို မဖြစ်တဲ့ အချိန်မှာ သူ့ကို အဆင့်အတန်း မြင့်မားစွာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ ကံတွေဟာ အခွင့်အလမ်း မသင့်ဖြစ်နေတာ။ ဒီသဘောကို နားလည်အောင် ဒီပုံစံလေးတွေကို ထောက်ပြတာပါ။ ဒါကို နာကြားရတဲ့အခါ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ထားတွေကို ပြန်ပြီး သုံးသပ်ဆင်ခြင်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ဘုန်းကြီးကတော့ မျှော်လင့်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိသားစု၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် (၁၂) နှစ်တာ ကာလ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီ အမျိုးကောင်းသမီးလေးကလည်း လိမ္မာပါတယ်။ တောက ပြန်လာတဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို အကြောင်းစုံ ပြောပြတယ်။ &quot;မထေရ်မြတ်ကြီး နှစ်ပါး ကြွလာကြတယ်၊ သူတို့ သီတင်းသုံးတဲ့ အရပ်ကိုလည်း ကျွန်မကို ပြောပြသွားတယ်&quot; ဆိုပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောပြတယ်။ အဲ့ဒီအခါ မိဘနှစ်ပါးကလည်း မထေရ်မြတ်ကြီးတွေထံ သွားရောက်ပြီး ရိုသေစွာ ရှိခိုးကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ လျှောက်ထားကြတာက -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဘန္တေ ယံ မယံ လဒ္ဓပစ္စယေန တုမှေ ပဋိဇဂ္ဂိဿာမ၊ ဣဓေဝ ဝသထ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဘန္တေ&lt;/b&gt; - အရှင်မြတ်တို့ဘုရား၊ &lt;b&gt;ယံ&lt;/b&gt; - အကြင် လှူဖွယ်ဝတ္ထုကို၊ &lt;b&gt;မယံ&lt;/b&gt; - ဘုရားတပည့်တော်တို့သည်၊ &lt;b&gt;လဒ္ဓ&lt;/b&gt; - ရရှိကြပါကုန်၏။ &lt;b&gt;တေန&lt;/b&gt; - ထိုရရှိသော လှူဖွယ်ဝတ္ထုဖြင့်၊ &lt;b&gt;တုမှေ&lt;/b&gt; - အရှင်ဘုရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ပဋိဇဂ္ဂိဿာမ&lt;/b&gt; - ပြုစုလုပ်ကျွေးပါ့မည်ဘုရား။ &lt;b&gt;ဣဓေဝ&lt;/b&gt; - ဤနေရာ၌ပင်၊ &lt;b&gt;ဝသထ&lt;/b&gt; - သီတင်းသုံးတော်မူကြပါဘုရား။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဆိုပြီး ဝန်ခံချက် တောင်းပန်ကြပါတယ်။ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေကလည်း ဝန်ခံတော်မူတယ်။ အဲ့ဒီ ဗြာဟ္မဏတိဿ မင်းဘေးကြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ (၁၂) နှစ် ကာလပတ်လုံး ဒီမိသားစု သုံးဦးကို အမှီပြုပြီး သစ်ရွက်ကလေးတွေ စားသုံးရင်း သီတင်းသုံး နေထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ (၁၂) နှစ်တိုင်တိုင် သစ်ရွက်ကလေးတွေပဲ စားသုံးခဲ့ရတယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ခေတ် အာဟာရတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အခုခေတ်က အဆင့်မြင့်တယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရတာနဲ့ ရောင့်ရဲခြင်းဟာ ဘုရားရှင် နှစ်ခြိုက်တော်မူတဲ့ ကျင့်စဉ်ပါ။ အခုလို အစာအာဟာရကို တိုင်းတာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ဘုန်းကြီးတို့ ဒီနေ့ စားနေရတာတွေဟာ အဆင့်ရှိပါသေးတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မင်းဘေးငြိမ်း၍ သီဟိုဠ်ကျွန်း သာယာလာခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ မင်းဘေးရန်တွေ ငြိမ်းသွားပြီ။ ပိတုမဟာရာဇာမင်းက သီဟိုဠ်ကျွန်းကို အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ပါတယ်။ မင်းဘေးရန်တွေ ငြိမ်းတော့ တိုင်းပြည်ဟာ စည်ပင် သာယာ ဝပြောလာတယ်။ ကောက်ပဲသီးနှံတွေလည်း အောင်မြင်ပြီး စားဖွယ် သောက်ဖွယ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံလာပြီ။ ဒီသတင်းကို ဟိုဘက်ကမ်းမှာ သီတင်းသုံးနေကြတဲ့ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေ ကြားတဲ့အခါမှာတော့ လှေတွေ၊ ဖောင်တွေနဲ့ ဒီဘက် သီဟိုဠ်ကျွန်းဘက်ကို ပြန်လည် ကူးလာကြပါပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မဟာသောနမထေရ်မြတ် ကာလကရွာသို့ ဆိုက်ရောက်တော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မဟာသိဒ္ဓအမည်ရတဲ့ ဆိပ်ကမ်းမှာ ဆင်းသက်ကြတယ်။ ဆင်းသက်ပြီးတော့ သူတို့ ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;မဟာသောနထေရော ကဟံ ဝသတိ၊ မဟာသောနထေရော ကဟံ ဝသတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;မဟာသောနထေရော&lt;/b&gt;၊ မဟာသောန မထေရ်မြတ်ကြီးသည်။ &lt;b&gt;ကဟံ&lt;/b&gt;၊ ဘယ်အရပ်၌။ &lt;b&gt;ဝသတိ&lt;/b&gt;၊ သီတင်းသုံး၍ နေပါသနည်း။ ဘယ်နေရာမှာ မဟာသောနမထေရ် သီတင်းသုံးနေသလဲ သူတို့က စုံစမ်းကြတယ်၊ မေးမြန်းကြတယ်။ အဲဒီလို မေးမြန်းပြီးတော့ မဟာသောနမထေရ်ကြီး ရှိရာအရပ်သို့ သွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုအချိန်အခါမှာ မဟာသောနမထေရ်ဟာ ဘယ်လောက်အထိ သံဃာအခြံအရံ များသလဲလို့ မေးရင်တော့ ရဟန်းတော် ငါးရာ အခြံအရံ ရှိပါတယ်။ သူ့ကို ကြည်ညိုလေးစားနေတဲ့ မထေရ်ရဟန်း ငါးရာ အားလုံး သူ့ကို ဝန်းရံထားတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ သူက ဒီရဟန်းငါးရာနှင့်အတူ ဘယ်မှာနေသလဲလို့ မေးတော့ ကာလကအမည်ရတဲ့ ရွာငယ်လေးတစ်ခုမှာ မန္တရာမလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကျောင်းတိုက်တစ်ခု၊ အဲဒီကို ဆိုက်ရောက်ပြီးတော့ လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီကာလကရွာမှာလည်း အိမ်ခြေပေါင်း ၇၀၀ လောက် ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အိမ်ခြေပေါင်း ၇၀၀ လောက်က စုအုပ်ပြီးတော့ ဒီရွာမှာ နေကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်တို့က မထေရ်မြတ်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို လှည့်လည်နှိုးဆော်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ညအခါကျတော့ မဟာသောနမထေရ်က ဒီကာလကရွာကို ဆိုက်ရောက်လာပြီ ဆိုတဲ့သတင်းကို နတ်တွေက သိကြတယ်။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အဟိဏ္ဍိတွာ မဟာသောနော ပဉ္စဘိက္ခုသတပရိဝါရော မန္တရာမဝိဟာရံ ပတ္တော၊ ဧကေကေန နဝဟတ္ထသာဋကေန သဒ္ဓိံ ကဟာပဏကပ္ပိကံ ပိဏ္ဍံ ဒေထုတေ မနုဿာတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဒေဝတာ&lt;/b&gt;၊ နတ်တို့သည်။ &lt;b&gt;အဟိဏ္ဍိတွာ&lt;/b&gt;၊ လှည့်လည်ကြကုန်လျက်။ &lt;b&gt;မနုဿာ&lt;/b&gt;၊ လူတကာ ဒကာဒကာမတို့ကို။ &lt;b&gt;အာစိက္ခန္တိ&lt;/b&gt;၊ ပြောပြကြလေကုန်ပြီ။ ညအခါ နတ်တွေက ရွာထဲလှည့်ပြီးတော့ လူဒကာဒကာမတွေကို ပြောကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လိုပြောလဲဆိုတော့ &lt;b&gt;မဟာသောနထေရော&lt;/b&gt;၊ မဟာသောန မထေရ်မြတ်ကြီးသည်။ &lt;b&gt;ပဉ္စဘိက္ခုသတပရိဝါရော&lt;/b&gt;၊ ငါးရာသော ရဟန်းအပေါင်း ခြံရံလျက်။ &lt;b&gt;မန္တရာမဝိဟာရံ&lt;/b&gt;၊ မန္တရာမ ကျောင်းတိုက်သို့။ &lt;b&gt;ပတ္တော&lt;/b&gt;၊ အစဉ်အတိုင်း ဆိုက်ဆိုက်ရောက်တော်မူခဲ့လေပြီ။ မဟာသောနမထေရ်ကြီး ရဟန်းတော်ငါးရာ ခြံရံပြီးတော့ ဒီကျောင်းတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ &lt;b&gt;ဧကေကော&lt;/b&gt;၊ တစ်ယောက်တစ်ယောက်သော ဒကာဒကာမသည်။ &lt;b&gt;နဝဟတ္ထသာဋကေန&lt;/b&gt;၊ ကိုးတောင်မျှ အတိုင်းအရှည်ရှိသော အဝတ်ပုဆိုးဖြင့်။ &lt;b&gt;သဒ္ဓိံ&lt;/b&gt;၊ အတူတကွ။ &lt;b&gt;ဧကေကံ&lt;/b&gt;၊ တစ်ခုတစ်ခုသော။ &lt;b&gt;ကဟာပဏကပ္ပိကံ&lt;/b&gt;၊ တစ်ကျပ်ထိုက်တန်သော။ &lt;b&gt;ပိဏ္ဍံ&lt;/b&gt;၊ ဆွမ်းကို။ &lt;b&gt;ဒေထု&lt;/b&gt;၊ ပေးလှူကြကုန်လော့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်တွေက ရွာထဲလှည့်လည်ပြီးတော့ ညမှောင်မှာ ကြွေးကြော်ကြတယ်။ မဟာသောနမထေရ်ကြီးက ရဟန်းငါးရာ ခြံရံပြီးတော့ ဒီမန္တရာမကျောင်းတိုက်ကြီးကို ဆိုက်ရောက်လာပြီ။ တစ်ဦးတစ်ဦးသော ဒါယကာသည် ကိုးတောင်ရှိသော ပိတ်စတစ်ခုနှင့်အတူ တစ်ကျပ်ထိုက်တန်တဲ့ ဆွမ်းတွေကို မဟာသောနမထေရ်ကြီးအား လှူပါဆိုပြီးတော့ ဝင်ပြီးတော့ ကြွေးကြော်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆွမ်းစားဇရပ်သို့ ကြွရောက်တော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ကြွေးကြော်တဲ့ အသံလေး လူတွေကလည်း ကြားကြပြီ။ ကြားတော့ နောက်တစ်နေ့ ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာ မထေရ်ကြီးတွေ ဘာဖြစ်သလဲ၊ ကာလကရွာအတွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်ကြတယ်။ ဝင်လိုက်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်ပဲ အဲဒီထဲမှာ မဟာသောနမထေရ် မရောက်ခင်ကတည်းက ဒီရွာမှာလည်း မထေရ်မြတ်ကြီးတွေ သီတင်းသုံးနေတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ရွာက ပြည့်စုံတဲ့ရွာ ဖြစ်နေတယ်။ ပြည့်စုံတဲ့ ရွာကြီးကို အမှီပြုပြီးတော့ တခြားတခြားသော မထေရ်မြတ်ကြီးတွေလည်း သီတင်းသုံးနေကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအခါမှာ လူတွေက ဘာလုပ်သလဲ၊ မထေရ်တွေကို နီးစပ်ရာ ပင့်သွားတယ်။ သူတို့ရွာထဲမှာရှိတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအတိုင်းပေါ့လေ၊ ရွာထဲမှာ ဆွမ်းစားဇရပ်တွေ ဆောက်လုပ်ထားကြပါတယ်။ ခုခေတ်မှာလည်း အချို့နေရာတွေမှာ ဒီလို ဆွမ်းစားဇရပ်တွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒီ ဆွမ်းစားဇရပ်တွေမှာ သံဃာတွေက မြို့ထဲရွာထဲ ဆွမ်းခံကြွပြီဆိုလို့ရှိရင် ဆွမ်းပြည့်စုံတဲ့နေရာ၊ နီးစပ်ရာဇရပ်မှာ ဝင်ပြီး ဆွမ်းဘုန်းပေးတဲ့ အလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီ ဆွမ်းစားဇရပ်ကနေ စောင့်ပြီးတော့ လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒကာဒကာမတွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ ဒီတော့ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေကို ဒီဆွမ်းစားမဏ္ဍပ်အတွင်း ပင့်ဆောင်ပြီးတော့ ယာဂုတွေ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပါသိကာမကြီး၏ မေးခွန်းနှင့် ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးပေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ယာဂု ဆက်ကပ်လှူဒါန်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်ကြသလဲ။ အဲဒီ သံဃာ့ပရိသတ်မှာ သံဃာတွေက တော်တော်များနေတယ်။ သံဃာ့ပရိသတ်ထဲမှာ မန္တရာမကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးတဲ့ တိဿပုတ္တိမထေရ် ဆိုတာက သံဃာ့မထေရ် ဖြစ်တယ်၊ သူက အကြီးဆုံး ဖြစ်နေတယ်။ ခုနက မဟာသောနမထေရ်နဲ့ သံဃာငါးရာက အာဂန္တု ရဟန်းတော်များ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဥပါသိကာမကြီး တစ်ဦးက အဲဒီ သံဃာ့ပရိသတ်ထဲကို ဝင်လာ၊ ရှိခိုးပြီးတော့ ဘာလျှောက်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘန္တေ၊ မဟာသောနထေရော နာမ ကတရော?&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘန္တေ&lt;/b&gt;၊ အရှင်မြတ်တို့ဘုရား။ &lt;b&gt;မဟာသောနထေရော နာမ&lt;/b&gt;၊ မဟာသောနမထေရ် မည်သည်ကား။ &lt;b&gt;ကတရော&lt;/b&gt;၊ အဘယ်မထေရ်ပါနည်း။&lt;br&gt;
ဒီလို လျှောက်ထားလေတယ်။ မဟာသောနမထေရ်က ဘယ်မထေရ်လဲလို့ ဥပါသိကာမကြီး တစ်ဦးကနေ ဒီလို မေးတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမေးရသလဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ဘုန်းကံအကြောင်းကို ပြောနေတာနော်။ သူက သူတစ်ပါးတို့ကနေ အလေးအဂရုပြုပြီး မေးထိုက်တဲ့ ကံကြီးကို သူက ထူထောင်ထားတယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ ဘုန်းကြီး ဒီနေရာမှာ နည်းနည်းလေး ထပ်ပြောမယ်နော်။ တစ်နေရာမှာ ဟောထားတဲ့၊ ဖွင့်ဆိုထားတဲ့အထဲက အဖွင့်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ သီလရှိတော်မူကြတဲ့၊ သီလဝန္တ ဖြစ်တော်မူကြတဲ့ မထေရ်ကြီး မထေရ်မြတ်တွေကို ကြည်လင်သော စိတ်စေတနာဖြင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဖူးတွေ့ရခြင်းသည် ဘဝအထောင်ပေါင်းများစွာ မျက်စိရောဂါ မဖြစ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကြည်ညိုသင့် ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ သီလဂုဏ်ကျေးဇူး၊ သမာဓိဂုဏ်ကျေးဇူး၊ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူးနဲ့ ပြည့်စုံတော်မူတဲ့ သံဃာ့မထေရ်ကြီးတွေကို အလွန်ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့်၊ အလွန်ကြည်ညိုမြတ်နိုးနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖူးမြော်ခဲ့တယ်။ ဖူးမြော်ခဲ့တဲ့အတွက် မျက်စိရောဂါ ဘဝအထောင်ပေါင်းများစွာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မဖြစ်နိုင်ရုံတင်မကသေးဘူး၊ သူတစ်ပါးတွေကို အလွန်ကြည်ညိုလေးစား မြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖူးမြော်ကန်တော့ ပူဇော်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကံကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ မိမိကိုလည်း ကြည်ညိုမြတ်နိုးလေးစားတဲ့ မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်မယ့်သူတွေ ဝိုင်းနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ချိန်က ကြည်ညိုသင့် ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ သီလဂုဏ်၊ သမာဓိဂုဏ်၊ ပညာဂုဏ်နဲ့ ပြည့်စုံတော်မူတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို မိမိက ကြည်ညိုလေးစားမြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့မိတယ်၊ ဖူးမြော်ခဲ့မိတယ်။ ဒီကံလေးက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ မိမိကိုလည်း ကြည်ညိုတဲ့မျက်လုံး၊ လေးစားတဲ့မျက်လုံး၊ ချစ်ခင်တဲ့မျက်လုံးနဲ့ ဝိုင်းပြီးတော့ ကြည့်ရှုမယ့်ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဖူးမြော်မယ့်ပုဂ္ဂိုလ်၊ ကန်တော့မယ့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံး ဝိုင်းလာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် သူတော်ကောင်း ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကြည်ညိုတဲ့၊ ချစ်ခင်တဲ့၊ မြတ်နိုးတဲ့၊ လေးစားတဲ့ မျက်လုံးလေးနဲ့ ကြည့်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်တဲ့။ ဒီဘဝမှာ ဆုံးအောင်လုပ်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဘုန်းကြီးက သံသရာကြီး ရှည်အောင် တိုက်တွန်းနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တပည့်တော်တို့ကတော့ &quot;ဘုရားနောက် သံခဲဆွဲ&quot; သလို လုပ်ချင်ပါတယ်၊ ရဟန္တာပဲ ဒီဘဝမှာပဲ ဖြစ်ချင်ပါတယ်လို့ တစ်ပါးစပ်ကတော့ ပြောတာပဲ။ ပြန်ပြန်ပြီး အိမ်ကိုပြန်ပြီး ချီးကျူးမယ့်သူတွေအတွက် ပြောတာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ ကြားကြတယ်မို့လား ဒကာမကြီးတွေ၊ အင်း။ ပါးစပ်ကတော့ ဒီဘဝမှာ အောင်အောင်လုပ်ချင်တယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ သူက ဘာလုပ်ချင်လဲ၊ အကြည့်ခံချင်တယ်၊ အပွင့်ခံချင်တယ်၊ အကြည်ခံချင်တယ်၊ အချီးကျူးခံချင်တယ်။ ဟောဒီလိုဆိုရင်တော့ သံသရာခရီးက မဆက်သေးဘူးလား၊ ဆက်ရဦးမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ဆင်းရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် နောင်တစ်ချိန် ဘဝတစ်ခုဆိုတာ ရှိခဲ့လို့ရှိရင် မိမိကို မုန်းတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်နေတာနဲ့စာရင် ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်ခံရတာ ဘယ်သတင်းက ပိုပြီး ကောင်းမလဲ။ ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ဝိုင်းကြည့်ခံရတာကတော့ နည်းနည်းပိုမကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် ကောင်းတယ်ပြောတာနော်၊ ဘုန်းကြီးက အကြီးကြီး ကောင်းတယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဟိုလူကလည်း ချစ်ပြန်ပြီ၊ ဒီလူကလည်း ချစ်ပြန်ပြီ၊ ဟိုလူကလည်း ကြည်ညိုပြန်ပြီ၊ ဒီလူကလည်း ကြည်ညိုပြန်ပြီဆိုရင် ဘာဖြစ်တတ်လဲဟင်။ ဖြစ်တတ်တဲ့ ထုံးစံလေးတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါက &quot;မြှောက်တော့ ဆရာလဲ၊ တယ်ဆရာ မြှောက်တော့ ဒကာမွဲ&quot; ဆိုတာ ကြားဖူးကြလား။ ဆရာကလည်း ကိုယ့်ဒကာမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုတ်လှူခိုင်းတော့ မွဲတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီတော့ ဆရာက မြှောက်ပါများလို့ရှိရင် ဒကာလည်း ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မွဲတတ်တယ်။ ဒကာ မြှောက်ပါများရင် ဘာဖြစ်တတ်လဲ၊ ဆရာလည်း လဲတတ်တယ်။ &quot;အရှင်ဘုရား သိပ်ကောင်းတာပဲဘုရား၊ တပည့်တော်တို့က သိပ်သဘောကျတယ်&quot; အဲဒီလို မြှောက်ပါများလာတော့ ဘုန်းကြီးကလည်း အဟုတ်မှတ်ပြီး နင်းကန်တွန်းပြီး ဟောလိုက်တာ၊ နောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ လဲတာပဲနော်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ၊ သူက ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သိပ်ပြီး ဝိုင်းအကြည့်ခံရတာ သိပ်ကောင်းတယ်လို့ ဘုန်းကြီး မပြောဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ မုန်းတဲ့မျက်လုံးနဲ့ ဝိုင်းကြည့်တာထက်စာရင်တော့ နည်းနည်းတော့ မတော်ဘူးလား၊ တော်တယ်။ ဒါကို ပြောတာပေါ့နော်။ ကဲ၊ ဒီနေရာမှာ မဟာသောနမထေရ်က သူတော်ကောင်းတို့ ရိုသေလေးစားထိုက်တဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့တယ်။ ဒီအကြောင်းလေး သဘောပေါက်စေချင်လို့ ပြောတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝါနုသော်လည်း ဂုဏ်ကြီးမြတ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပြီးတော့ သံဃာ့မထေရ်ကြီးတွေလည်း ရှိနေတယ်။ မိမိတို့ ဝါကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဘယ်လောက်ရှိတယ် ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ နည်းနည်းလေး ဆက်ပြီး နားထောင်ကြည့်နော်။ အဲဒီလို ဥပါသိကာမကြီးက &quot;မဟာသောနမထေရ်ဟာ ဘယ်မှာပါလဲ ဘုရား&quot; လို့ လာပြီးတော့ မေးတဲ့အချိန်အခါမှာ &lt;b&gt;တေန သမယေန ထေရော နဝေါ ဟောတိ ပရိသပရိယန္တေ နိသိန္နော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တေန သမယေန&lt;/b&gt;၊ ထိုအခါ၌။ &lt;b&gt;ထေရော&lt;/b&gt;၊ မဟာသောန မထေရ်မြတ်ကြီးသည်။ &lt;b&gt;နဝေါ&lt;/b&gt;၊ ဝါနုသေးသည် (သစ်တည်း)။ &lt;b&gt;ဟုတွာ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ပရိသပရိယန္တေ&lt;/b&gt;၊ ပရိသတ်၏ အစွန်းအဖျား၌။ &lt;b&gt;နိသိန္နော&lt;/b&gt;၊ ထိုင်နေလျက်ရှိသည်။ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ သူတို့ဆုံမိတဲ့ရွာက ဆွမ်းစားဇရပ်မှာ ရဟန်းတွေ စုပေါင်းပြီးတော့ ထိုင်နေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အားလုံးကို ခြုံပြီးကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မဟာသောနမထေရ်က ဝါအငယ်ဆုံး ဖြစ်တယ်၊ ဟိုးအမြတ်ဆုံး (နောက်ဆုံးပိတ်) နေရာလေးမှာ ထိုင်နေရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တယ်နော်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒီဒကာမကြီးကလည်း &quot;ကွာ၊ ငါ့ဆရာတော်ကြီးတွေကိုကျတော့ လာမမေးဘဲနဲ့ ဘယ်နှယ့်ကြောင့် အငယ်လေးကိုမှ မေးရတာလဲ&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး မထေရ်ကြီးတွေမှာ ဖြစ်သလား၊ မဖြစ်ဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ အဲဒီစိတ် မမွေးရဘူး။ မမွေးစေချင်လို့ ဘုန်းကြီး ပြောနေတာ။ သူက သူတော်ကောင်း ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ကံ၊ လေးစားထိုက်တဲ့ကံ၊ မြတ်နိုးထိုက်တဲ့ကံကို သူက ထူထောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူတော်ကောင်းက ကံကံ၏အကျိုးကို နားလည်နေကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နားလည်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ထေရော ဟတ္ထံ ပသာရေတွာ &quot;မဟာသောနော နာမ ဧသော၊ မဟာသောနော နာမ ဧသော&quot; တိ အာဟ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
မထေရ်မြတ်ကြီးက ဘယ်မထေရ်လဲ၊ အဲဒီ သံဃာ့မထေရ်မှာ တိဿပုတ္တိမထေရ်က အကြီးဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ထေရော&lt;/b&gt;၊ တိဿပုတ္တိ မထေရ်မြတ်ကြီးသည်။ &lt;b&gt;ဟတ္ထံ&lt;/b&gt;၊ လက်တော်ကို။ &lt;b&gt;ပသာရေတွာ&lt;/b&gt;၊ ဆန့်တန်း၍။ &lt;b&gt;မဟာသောနော နာမ ဧသော&lt;/b&gt;၊ မဟာသောန အမည်ရှိသော ရဟန်းတော်သည်ကား ဤရဟန်းတော်ပါပေတည်း။ &lt;b&gt;ဧသော&lt;/b&gt;၊ ဤရဟန်းတော်သည်။ &lt;b&gt;မဟာသောနော နာမ&lt;/b&gt;၊ မဟာသောန အမည်ရှိသော ရဟန်းတော်တည်း။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt;၊ ဤသို့။ &lt;b&gt;အာဟ&lt;/b&gt;၊ မိန့်ကြားတော်မူလေသည်။ လက်ညှိုးလေး၊ လက်ကလေး ဆန့်တန်းပြီးတော့နော်၊ လက်ညှိုးလေးနဲ့ ထိုးပြီးတော့ &quot;ဒကာမကြီး၊ မဟာသောန အမည်ရှိတဲ့ မထေရ်ဆိုတာ အဲဒီမထေရ်ပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ လက်ကလေးလှမ်းပြီးတော့ ထိုးပြလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်မြတ်၏ ရိုသေနှိမ့်ချမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ထိုးပြလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;ဥပါသကော တံ ဝန္ဒိတွာ ပတ္တံ ဂဏှာတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဥပါသကော&lt;/b&gt;၊ ဒါယကာကြီးသည်။ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;၊ ထိုမဟာသောနမထေရ်ကို။ &lt;b&gt;ဝန္ဒိတွာ&lt;/b&gt;၊ ရှိခိုး၍။ &lt;b&gt;ပတ္တံ&lt;/b&gt;၊ သပိတ်ကို။ &lt;b&gt;ဂဏှာတိ&lt;/b&gt;၊ လှမ်းယူလေ၏။ မဟာသောနမထေရ်ကြီးကို ရှိခိုးပြီး တစ်ခါတည်း သပိတ်ကို အတင်းလှမ်းယူတယ်။ ယူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &lt;b&gt;ထေရော နာဒါသိ&lt;/b&gt;၊ မဟာသောနမထေရ်က မပေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မိမိထက် ဝါကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ လေးစားထိုက်တဲ့၊ ကြည်ညိုထိုက်တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ အများကြီး ထိုင်နေကြတယ်။ ထိုင်နေတဲ့အခါကျတော့ တခြားပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာ ရိုသေမှု အလေးအဂရုပြုပြီးတော့ မိမိသပိတ်ကို မိမိက မပေးဘဲ နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအခါကျတော့ ကံကံ၏အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ သံဃာ့မထေရ်ဖြစ်တဲ့ တိဿပုတ္တိမထေရ်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာဝုသော သောန၊ ယထာ တွံ န ဇာနာသိ၊ ဧဝမေဝ မယမ္ပိ န ဇာနာမ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာဝုသော သောန&lt;/b&gt;၊ ငါ့သျှင် သောန။ &lt;b&gt;ယထာ&lt;/b&gt;၊ အကြင်သို့။ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;၊ သင်သည်။ &lt;b&gt;န ဇာနာသိ&lt;/b&gt;၊ မသိသကဲ့သို့။ &lt;b&gt;ဧဝမေဝ&lt;/b&gt;၊ ဤအတူသာလျှင်။ &lt;b&gt;မယမ္ပိ&lt;/b&gt;၊ ငါတို့သည်လည်းပဲ။ &lt;b&gt;န ဇာနာမ&lt;/b&gt;၊ မသိကြပါကုန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနေရာမှာ မသိဘူးဆိုတာကတော့ အကြောင်းနှစ်ချက် ရှိပါတယ်၊ နှစ်မျိုးပြောနိုင်တယ်။ ဒီဒကာဒကာမတွေရဲ့ စိတ်နေစေတနာကို သင်မသိသလို ငါတို့လည်း မသိပါဘူး၊ ဒါလည်း ပြောနိုင်တယ်။ ဒီလို ဖြစ်ပေါ်လာကြတဲ့ အကြောင်းတရားကို သင်မသိသလို ငါတို့လည်း မသိနိုင်ပါဘူး၊ မသိကြပါဘူး၊ ဒီလိုလည်း ပြောနိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်မြတ်တို့၏ နှလုံးသွင်းနှင့် နတ်တို့၏ ချီးမြှောက်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေရဲ့ ယောနိသောမနသီကာရ ခေါ်တဲ့ နှလုံးသွင်း ဖြောင့်မတ်ပုံက ဘယ်လိုလဲဆိုရင်— &lt;b&gt;&quot;ပုညဝန္တာနံ&quot;&lt;/b&gt; ပုညဝန္တာနံ၊ ဖုန်းကံရှိကြကုန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက်။ &lt;b&gt;&quot;ဒေဝတာ&quot;&lt;/b&gt;၊ နတ်တို့သည်။ &lt;b&gt;&quot;ပရိပါစန္တိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ချစ်ခင်စောင်မတတ်ကြကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဖုန်းကံကြီးမားတဲ့ သူတော်ကောင်းများအတွက် နတ်တွေက ချစ်ခင်စောင်မကြတယ်ဆိုတဲ့ ထုံးတော့ ရှိတယ်ကွ။ &quot;သပိတ်ကို ပေးလိုက်ပါ။ သဗ္ဗစာရီ နတ်မင်းသုံးပါးတို့အား ချီးမြှောက်ခြင်းကို ပြုပါ။ သင့်ရဲ့ သပိတ်ကို ပေးလိုက်ပါ။ သီတင်းသုံးဖော်တို့ကို ချီးမြှောက်မှု ပြုတော်မူပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ သံဃာ့ထေရ်ကြီးက တိုက်တွန်းတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို မထေရ်ကြီးက တိုက်တွန်းသလဲလို့ မေးရင်လည်း မထေရ်ကြီးဟာ အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တယ်၊ တူပါတယ်နော်။ မထေရ်ကြီးက အဘိညာဉ်တွေ ရနေတယ်။ အဘိညာဉ်တွေ ရနေတဲ့အတွက် နည်းလမ်းမှန်၊ စနစ်မှန်ကို ပုံမှန် သိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ရဲ့ ဖုန်းကံကြောင့် နတ်တွေကနေ လူတွေကို အာဟာရတွေကို အချက်အပြုတ်ခိုင်းတယ်။ ဒီလို အချက်အပြုတ်ခိုင်းတဲ့အတွက်ကြောင့် လူတွေကလည်း မဟာသောဏမထေရ်ကို သိပ်ပြီး လှူချင်နေတယ်။ လှူလိုက်ရင် ဒီမဟာသောဏမထေရ်ကလည်း ဘာလုပ်မလဲ။ သူတစ်ပါးတည်း မစားပါဘူးနော်။ သူ့ဖုန်းကံက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာမှာ ဖြစ်တယ်။ သူ့ကို အမှီပြုပြီးတော့ နောင်သာသနာ အကျယ်တဝံ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာကိုလည်း မထေရ်ကြီးက မြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဖုန်းကံကြီးမားနေတဲ့ သူတော်ကောင်းများအတွက် နတ်တွေက အချက်အပြုတ်ခိုင်းတယ်။ အချက်အပြုတ်ခိုင်းတဲ့အတွက် &quot;သင့်သပိတ်ကို ပေးလိုက်ပါ။ သီတင်းသုံးဖော် ဒုက္ခချုပ်မှုကို ပြုတော်မူပါ&quot; ဒီလို ခိုင်းလိုက်တယ်။ သီတင်းသုံးဖော်တွေကို ချီးမြှောက်ပါဆိုတာက သူ့ရဲ့ ဖုန်းကံကို အမှီပြုပြီးတော့၊ သီတင်းသုံးဖော်တွေ ဒီအချိန်အခါမှာ စားဝတ်နေရေး တော်တော်လေး ခက်ခဲနေတဲ့အချိန်၊ ခုလို ဖုန်းကံကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို အမှီပြုပြီးတော့ စားဝတ်နေရေးက ပြေလည်သွားမယ်ဆိုရင် သီတင်းသုံးဖော်တွေကို ချီးမြှောက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မဟာသောဏမထေရ်အား ပူဇော်ကြပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ချီးမြှောက်ပါဆိုပြီးတော့ အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါမှာကျတော့မှ မဟာသောဏမထေရ်က သပိတ်ကို ပေးလိုက်တယ်။ သပိတ်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဥပါသကာ ဒါယကာကြီးက ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မဟာဥပါသကော ပတ္တံ အာဒါယ နဝါပက္ကံ ပိဏ္ဍပါတံ ပူရေတွာ နဝါဟတကံ အဟတကံ ကတွာ အာဟရိတွာ ထေရဿ ဟတ္ထေ ထပေသိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;မဟာဥပါသကော&quot;&lt;/b&gt;၊ ဥပါသကာ ဒါယကာကြီးသည်။ &lt;b&gt;&quot;ပတ္တံ&quot;&lt;/b&gt;၊ သပိတ်ကို။ &lt;b&gt;&quot;အာဒါယ&quot;&lt;/b&gt;၊ ယူဆောင်၍။ &lt;b&gt;&quot;ဂန္တွာ&quot;&lt;/b&gt;၊ သွား၍။ &lt;b&gt;&quot;ကဟာပဏကံ&quot;&lt;/b&gt;၊ အသပြာတစ်ကျပ် ထိုက်တန်သော။ &lt;b&gt;&quot;ပိဏ္ဍပါတေန&quot;&lt;/b&gt;၊ ဆွမ်းဖြင့်။ &lt;b&gt;&quot;ပူရေတွာ&quot;&lt;/b&gt;၊ ပြည့်စေ၍။ &lt;b&gt;&quot;နဝါဟတကံ&quot;&lt;/b&gt;၊ အသစ်စက်စက် ဖြစ်သော။ &lt;b&gt;&quot;အဟတကံ&quot;&lt;/b&gt;၊ ကိုယ်တော်ခံရှိသော ပိတ်စကို။ &lt;b&gt;&quot;အာဓာရကံ&quot;&lt;/b&gt;၊ သပိတ်အောက်ခံကို။ &lt;b&gt;&quot;ကတွာ&quot;&lt;/b&gt;၊ ပြု၍။ &lt;b&gt;&quot;အာဟရိတွာ&quot;&lt;/b&gt;၊ ဆောင်ယူခဲ့၍။ &lt;b&gt;&quot;ထေရဿ&quot;&lt;/b&gt;၊ မဟာသောဏမထေရ်၏။ &lt;b&gt;&quot;ဟတ္ထေ&quot;&lt;/b&gt;၊ လက်၌။ &lt;b&gt;&quot;ထပေသိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ထားတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒကာကြီးကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ မဟာသောဏမထေရ်ရဲ့ သပိတ်ကြီး ယူမိတဲ့အချိန်မှာ အသပြာတစ်ကျပ် ထိုက်တန်တယ်။ ခုခေတ် တစ်ကျပ်ဆိုတာထက် တန်ဖိုး မြတ်စွာတန်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ အသပြာတစ်ကျပ် ထိုက်တန်နေတဲ့ ဆွမ်းဖြင့် သပိတ်ထဲ အပြည့်ထည့်၊ ထည့်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ကိုးတောင်လောက်ရှိတဲ့ ပိတ်စတစ်ခုကို သပိတ်ခြေ ပြုလုပ်ပြီး အောက်ကခံပြီးတော့ မဟာသောဏမထေရ်ကို ဆက်ကပ်တယ်။ ဆက်ကပ်ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဥပါသကာပိ တတ္တကေ ပတ္တေ သဟဿေဝ အဒံသု&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;အပရေ ဥပါသကာ&quot;&lt;/b&gt;၊ အခြား ဥပါသကာ ဒါယကာများကလည်းပဲ။ &lt;b&gt;&quot;ထေရဿ&quot;&lt;/b&gt;၊ မထေရ်အား။ အခြား ဥပါသကာ ဒါယကာတစ်ဦးကလည်းပဲ &lt;b&gt;&quot;ထေရဿ&quot;&lt;/b&gt;၊ မဟာသောဏမထေရ်အား။ &lt;b&gt;&quot;ဣတိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ဤသို့လျှင်။ &lt;b&gt;&quot;သတ္တကဏ္ဏိ အဝတ္ထပုဉ္စသတာနိ&quot;&lt;/b&gt;၊ အဝတ်ပုဆိုး ခုနစ်ရာတို့သည် လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;&quot;သတ္တသတပိဏ္ဍပါတသတာနိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ဆွမ်း ခုနစ်ရာတို့သည် လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;&quot;ထေရဿေဝ&quot;&lt;/b&gt;၊ မဟာသောဏမထေရ်အားသာလျှင်။ &lt;b&gt;&quot;အဒံသု&quot;&lt;/b&gt;၊ ပေးလှူကြလေကုန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏ ကွာခြားချက်နှင့် သူတော်ကောင်းစိတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;စိတ်က သူတို့က ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုမှ လှူချင်တဲ့ စိတ်ထား ဖြစ်နေတယ်နော်။ ဒီဒကာ၊ ဒကာမတွေကလည်း နည်းနည်းလေးမှ သနားပုံမရဘူး။ ဟောဒီစိတ် ရှိလား၊ မရှိပါဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့မှာ ဒီစိတ်မမွေးရဘူး။ ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ ဒကာ၊ ဒကာမတွေကလည်း မဟာသောဏမထေရ်ကို လှူရလို့ သိပ်ပြီးတော့ သူက ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲ လှူချင်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဒီလို လှူချင်လာအောင် ကံတွေကို သူက ထူထောင်ခဲ့တယ်တဲ့။ ကိုယ့်ကို မလှူဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ကိုယ့်ကို လှူဒါန်းနိုင်စေတတ်၊ လှူဒါန်းစေတတ်တဲ့ ကံမျိုးကို မိမိက မထူထောင်ခဲ့ဘူး။ လူလူချင်း ယှဉ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကွာဟချက် ရှိမလာဘူးလား။ ဒီကွာဟချက်ကို ဘယ်သူက ဖန်တီးပေးလဲ။ ကံက ဖန်တီးပေးနေတယ်နော်။ ဖုန်းကံကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ဖုန်းကံနည်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒီနေရာမှာ ကွာခြားချက် ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ မဟာသောဏမထေရ်ကိုပဲ လှူလိုက်တာ သပိတ်က အလုံးခုနစ်ရာ၊ ပုဆိုးပိုင်းကလည်း ခုနစ်ရာ။ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း စားမယ်၊ ယူမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိလား။ မရှိပါဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ အဲဒီစိတ်လည်း မမွေးကောင်းဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ &quot;ဪ... သူ့ဖုန်းကံကြောင့် သူဒီလို ဖြစ်တာပဲ&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်မွေးရတယ်။ အဲဒီလို မွေးလိုက်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ကိုယ့်မှာလည်း ကုသိုလ်တရား မတိုးပွားဘူးလား။ တိုးပွားပါတယ်။ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း ကုသိုလ်တရားတွေ မတိုးပွားဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မဟာဝိဟာရသို့ ခရီးဆက်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လို တိုးပွားလဲ။ ဒီဆွမ်းတွေ ဘုန်းပေးရဘူးလား၊ ဘုန်းပေးရပါတယ်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;&quot;ထေရော ဘိက္ခုသံဃဿ ဝိဘဇိတွာ&quot;&lt;/b&gt;။ မဟာသောဏမထေရ်က ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီဆွမ်းတွေကို သံဃာအား လှူတယ်။ ဒီအဝတ်အစားတွေကို သံဃာအား လှူတယ်။ လှူပြီးတဲ့ အချိန်မှာ &quot;အေး... လှူတဲ့၊ ငါ့ကို ကြည်ညိုတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမတွေ သိပ်များတာပဲ။ ငါ ဒီနေရာ ဆက်နေရရင် ကောင်းမယ်&quot; ဒီစိတ်ထား ရှိလား။ မရှိဘူး။ ထပ်ပြီး ခရီးနှင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်းတို့က မိမိတို့ရဲ့ ဖုန်းကံကို ယုံကြည်ကြတယ်၊ လေးစားကြတယ်။ လေးစားတဲ့အတွက် အစဉ်အတိုင်း ကိလေသာ ဇာတိကျေတော်မူလိုက်၊ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီးကို ရောက်ရှိသွားတယ်။ ဒီကျွန်းမှာ ထင်ရှားတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုနော်။ သံဃာ သောင်းနှစ်ထောင်ကျော်အထိ တစ်ချိန်က သီတင်းသုံးခဲ့ဖူးတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုပဲ။ တို့ တရုတ်ခရီးသည်များ ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါလောက်မှာဆိုရင် သံဃာ ခုနစ်ထောင်လောက်အထိ ရှိနေသေးတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးပါ။ မဟာပဒုမမထေရ် အစရှိတဲ့ ရဟန္တာမထေရ် အစဉ်အဆက်တို့ သီတင်းသုံးသွားတော်မူတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကျောင်းတိုက်ကြီး ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ မဟာဗောဓိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဗောဓိပင်ကြီးတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဝါတွင်းက ဒီမှာ လာဝါဆိုသွားတဲ့ သြစတြေးလျ ဘုန်းတော်ကြီးတို့၊ သီရိလင်္ကာ ဘုန်းတော်ကြီးတို့က ဒီဗောဓိပင်အကြောင်း ပြောသွားသေးတယ်နော်။ မြတ်စွာဘုရား ဗောဓိမဏ္ဍိုင်က ဗောဓိပင်ကို အကိုင်းအခက် ယူပြီးတော့ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ မဟာဗောဓိပင် ဖြစ်ပါတယ်။ မဟာဗောဓိပင်က အပေါ်ကို မြတ်သောအားဖြင့် အကိုင်းအခက်တွေက အလွန်မြင့်မတက်ဘဲ ဘေးဘက်ကို အကိုင်းအခက်တွေက ဖြာနေတဲ့အတွက် လက်ကြီးဂွင်တွေ ထောက်ထားရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ မဟာဗောဓိပင်ကြီးကို ဘုရားရှင်ကဲ့သို့ အမှတ်ထားပြီးတော့ ရှိခိုးတယ်။ ကြည့်... မဟာဗောဓိ စေတီတော်ကြီးကိုလည်း ရိုရိုသေသေ ရှိခိုးတယ်။ ရိုရိုသေသေ ရှိခိုးနေတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေက တစ်ချိန်ပြန်ပြီး အကျိုးပေးပြီဆိုရင် မိမိကိုယ်ကို ရိုရိုသေသေ လေးစားနဲ့ ရှိခိုးပူဇော်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များစွာ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ သို့သော် &quot;ဒီလို မျှော်လင့်ရမယ်&quot; လို့ ဘုန်းကြီး မဆိုလိုပါဘူးနော်။ ရိုသေလေးစားစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးပြီဆိုရင် ဘယ်လို အကျိုးကို ပေးတတ်တယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်စေချင်လို့ ပြောတာပါ။ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမဆို မိမိက ရိုသေခြင်း၊ လေးစားခြင်းသည် မိမိအတွက် အကျိုးမရှိဘူးလား၊ အကျိုးရှိတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာလသမ္ပတ္တိနှင့် ကာလဝိပတ္တိ အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မဟာစေတီတော်ကြီးကိုလည်း ရိုသေစွာဖြင့် ရှိခိုးတယ်။ ရှိခိုးပြီးတဲ့အခါ ထူပါရုံလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရပ်မှာ ရပ်တည်ပြီး၊ သံဃာအပေါင်း ခြံရံပြီးတော့ တောင်တံခါးဖြင့် မြို့ထဲကို ဝင်တယ်။ အနုရာဓပုရမြို့လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ မြို့ထဲကို ဆွမ်းခံဝင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီမြို့တံခါးကနေပြီးတော့ ဝလိယဇနကသာလာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဇရပ်သို့တိုင်အောင် အဲဒီအကြားမှာ ကျပ်ခြောက်ဆယ်တန်လောက်ရှိတဲ့ ဆွမ်းတွေကို ရရှိတယ်။ ကျပ်ခြောက်ဆယ်တန်ဟာ သိပ်မများဘူးလို့ ဒီလိုတော့ မယူစမ်းနဲ့။ ခေတ်ကာလ အားလျော်စွာ တန်ဖိုးအနေနဲ့တော့ များပြားတဲ့ သဘောရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကနေပြီးတော့မှ ရှေ့ဆက်ပြီး သွားလိုက်တာ— &lt;b&gt;&quot;တတော ပဋ္ဌာယ ပူဇာယ ပမာဏံ နတ္ထိ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;&quot;တတော ပဋ္ဌာယ&quot;&lt;/b&gt;၊ ထိုနေရာမှစ၍။ &lt;b&gt;&quot;သက္ကာရ&quot;&lt;/b&gt;၊ ပူဇော်လိုက်ကြတာ။ မဟာသောဏမထေရ်ကြီးကို ဘယ်လောက်ပူဇော်တယ်ဆိုတဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏကို ပြောပြမယ်ဆိုရင် အတိုင်းအတာ ပမာဏ မရှိတော့ဘူး။ ပြီးတော့ အဋ္ဌကထာမှာ ဒီနေရာမှာ ဘာမှတ်ချက် ပေးထားလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဧဝံ ကာလဝိပတ္တိယံ မုက္ခဖလတစော ကုမုဒနာဠိပိ ဒုလ္လဘာ၊ ကာလသမ္ပတ္တိယံ ဧဝရူပေါ မဟာလာဘော ဥပ္ပဇ္ဇတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ဧဝံ&quot;&lt;/b&gt;၊ ဤသို့လျှင်။ &lt;b&gt;&quot;ကာလဝိပတ္တိယံ&quot;&lt;/b&gt;၊ ကာလဝိပတ္တိကာလ၌။ &lt;b&gt;&quot;မုက္ခဖလတစော&quot;&lt;/b&gt;၊ သီးခွံသည် လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;&quot;ကုမုဒနာဠိပိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ကြာရိုးသည် လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;&quot;ဒုလ္လဘာ&quot;&lt;/b&gt;၊ ရခဲတဲ့ သဘောရှိသည် &lt;b&gt;&quot;ဇာတာ&quot;&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်ခဲ့ပေ၏။ &lt;b&gt;&quot;ကာလသမ္ပတ္တိယံ&quot;&lt;/b&gt;၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၌။ &lt;b&gt;&quot;ဧဝရူပေါ&quot;&lt;/b&gt;၊ ဤသို့သဘောရှိသော။ &lt;b&gt;&quot;မဟာလာဘော&quot;&lt;/b&gt;၊ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော လာဘ်လာဘသည်။ &lt;b&gt;&quot;ဥပ္ပဇ္ဇတိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ထင်ရှားဖြစ်ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာလဝိပတ္တိနဲ့ သွားပြီး ကြုံကြိုက်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ သီးမှည့်ရဲ့ အခွံလေးသည်ပင် အလွန်ခဲယဉ်းတဲ့ အာဟာရတစ်ခု ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။ ကြာစွယ်၊ ကြာရိုးသည်ပင် အလွန်ရခဲတဲ့ အာဟာရတစ်ခု ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ လာပြီး ကြုံကြိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက အလွန်ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်တဲ့၊ များပြားတဲ့ လာဘ်လာဘကို မဖြစ်စေဘူးလား။ ဖြစ်စေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လာဘ်လာဘ ပေါ်တာကို ပြောလိုရင်း မဟုတ်ဘူးနော်။ ကံရဲ့ အကျိုးပေးပုံကို ပြောနေတဲ့ အတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပတ္တိဖြစ်ရင် အကျိုးပေးဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်တဲ့ ကံတွေသည် ကာလသမ္ပတ္တိ ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးပေးကြတယ်။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီသမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ပြုစုပျိုးထောင်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်နော်။ ကာလဝိပတ္တိမှာ သွားပြီး လူဖြစ်ရမယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကံတွေက အကျိုးပေးပါဦးမလား။ မပေးတော့ဘူး။ ကာလသမ္ပတ္တိမှာသာ လာဖြစ်မယ်ဆိုရင် အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရာ လမ်းကြီး ပွင့်မသွားဘူးလား။ ပွင့်သွားတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ဖွင့်ဆိုထားတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝဋ္ဋကနိရောဓမထေရ်၏ သာမဏေဘဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ထပ် ထုံးလေးတစ်ခုကတော့ ဝဋ္ဋကနိရောဓ အကြောင်းမှာပဲ။ ဒီတော့ ဒီဝဋ္ဋကနိရောဓ မထေရ်ကတော့ သာမဏေဘဝမှာ အင်မတန် လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ ကိုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ တကယ့် သူတော်ကောင်းတွေပဲနော်။ ဒီလို သူတော်ကောင်းလေးတွေကို ကြည်ညိုတဲ့စိတ် ထက်သန်ရတာကိုက ဘုန်းကြီးတို့ကတော့ အင်မတန် ကြည်ညိုပါတယ်နော်။ ဒီလို သူတော်ကောင်းမျိုးလေးတွေကို ကိုရင်ဘဝနဲ့ပဲ ဖြစ်စေ ဖူးတွေ့ရတာ စိတ်ထဲမှာ အင်မတန် ကြည်နူးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ ဒီဝဋ္ဋကနိရောဓ မထေရ်က သာမဏေဘဝတုန်းက ဘာဖြစ်သလဲ။ သူက ကိုရင်ဘဝမှာပဲ ဒီဗြဟ္မဏတိဿ ဘေးမင်းကြီး ဘေးအန္တရာယ် (ဘေးဘယ) ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကိုရင်လေးက ဘာလုပ်သလဲ။ သူ့ရဲ့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာနဲ့အတူ ပရသမုဒ္ဒလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမုဒ္ဒရာ တစ်ဖက်ကမ်း အိန္ဒိယဘက်သို့ လိုက်ပြီး မသွားဘူး။ &quot;သေချင်လည်း သေပါစေ&quot; ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထား ရှိတာပါ။ &quot;ဒီကျွန်းမှာပဲ တို့ သာသနာပြုပြီး နေခဲ့မယ်&quot; ဒီစိတ်ထား ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ သူတို့ ဘာလုပ်ကြသလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ဂါမမနုဿေ ဥပနိဿာယ ဝတ္ထိဿာမ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;မနုဿေ&quot;&lt;/b&gt;၊ လူသားတို့ကို။ &lt;b&gt;&quot;ဥပနိဿာယ&quot;&lt;/b&gt;၊ အမှီပြု၍။ &lt;b&gt;&quot;ဝတ္ထိဿာမ&quot;&lt;/b&gt;၊ နေထိုင်ကြကုန်စို့။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ဣတိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ဤသို့ နှလုံးပိုက်၍။ &lt;b&gt;&quot;ပစ္စန္တမုခံ&quot;&lt;/b&gt;၊ အရပ်ဒေသသို့ ရှေးရှု။ &lt;b&gt;&quot;အတိက္ခိ&quot;&lt;/b&gt;၊ ခရီးဆက်သွားကြလေကုန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တပည့်နှစ်ဦး၊ ကိုရင်ငယ်လေးနဲ့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ နှစ်ပါးပေါ့။ &quot;သိတတ်တဲ့ လူတွေကို အမှီပြုပြီးတော့ ပစ္စန္တအရပ်မှာ သွားနေကြမယ်ကွယ်&quot; လို့ တိုင်ပင်ပြီးတော့ ဆရာတပည့် နှစ်ပါး ထွက်ခွာလာကြပြီ။ သာမဏေကလည်း ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;&quot;သာမဏေရော သတ္တ အမတ္တံ အနာဟာရော ဟုတွာ&quot;&lt;/b&gt;။ သာမဏေသည် ခုနစ်ရက်မျှ ကာလပတ်လုံး အစာအာဟာရ မရှိသည်ဖြစ်၍။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုရင်လေး ဆွမ်း ဘယ်နှစ်ရက် မစားရသလဲ။ ခုနစ်ရက်။ သီလရှင်တွေ ဆွမ်းမစားရတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ။ ဟမ်... မကွာဘူး၊ ဖုန်းကံ ဆန်းစစ်ကြည့်ပါ။ နှိုင်းဆကြည့်၊ နှိုင်းဆကြည့်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ထန်းသီးရင့်ကျက်မှုကို မြင်၍ လျှောက်ထားခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သာမဏေရော - သာမဏေသည်၊ သတ္တ အဟံ - ခုနစ်ရက်မျှ ကာလပတ်လုံး၊ အနာဟာရော - အစာအာဟာရ မရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဧကသ္မိံ ဂါမပဒေ - တစ်ခုသော ရွာတည်ရာ အရပ်၌၊ တာလရုက္ခံ - ထန်းပင်တို့ကို၊ တာလပက္ကံ - ရင့်ကျက်နေသော ထန်းသီးရှိသည်ကို၊ ဒိသွာ - မြင်၍၊ ဥပဇ္ဈာယံ - ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကို၊ အာဟ - လျှောက်ထားခဲ့လေသည်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့ ခရီးသွားကြရင်း ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်သွားကြပြီ။ ထိုရွာအရပ်မှာ ထန်းပင်တွေကို တွေ့ရတယ်။ ထန်းပင်တွေကို လှမ်းပြီး မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရင့်နေတဲ့ ထန်းသီးတွေကို တွေ့ရတယ်။ အလွန်ကြီးတော့ မဟုတ်သော်လည်း စားလို့ရနိုင်တဲ့ အခြေအနေရှိတယ်နော်။ အဲဒီလို ထန်းသီးတွေကို မြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကို ရှင်သာမဏေလေးက လျှောက်ထားတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဘန္တေ၊ ထောကံ အာဂမေထ၊ တာလပက္ကံ ပါတေဿာမိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဘန္တေ - အရှင်မြတ်ဘုရား၊ ထောကံ - အနည်းငယ်မျှ၊ အာဂမေထ - စောင့်ဆိုင်းတော်မူပါဘုရား။ ခဏခေတ္တလောက် ဒီနေရာလေးမှာ စောင့်ဆိုင်းတော်မူပါ၊ သီတင်းသုံးတော်မူပါ။ တာလပက္ကံ - ရင့်ကျက်နေသော ထန်းသီးကို၊ ပါတေဿာမိ - အောက်သို့ ကျစေအံ့။ ရင့်ကျက်နေတဲ့ ထန်းသီးကို တပည့်တော် အောက်သို့ ကြွေကျအောင် ချပါရစေဘုရား၊ အရှင်ဘုရား ဒီနေရာမှာ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းတော်မူပါလို့ လျှောက်ထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်၏ မေတ္တာနှင့် သာမဏေ၏ ဝီရိယ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို လျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ်လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း သားသမီးသဖွယ် စိတ်ထားရှိနေတဲ့အတွက် ဘယ်လိုပြန်အမိန့်ရှိလဲဆိုတော့...&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“တုပ္ပလော သိ သာမဏေရ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
သာမဏေ - သာမဏေ၊ တုပ္ပလော - အားနည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အသိ - ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ မင်း ထန်းပင်ပေါ်သို့ မတက်ပါနှင့်၊ သင်က သိပ်အားနည်းနေပြီ။ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အစာမစားရသေးဘူး၊ တပည့်တွေ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် သိနေကြတယ်။ ဒါကြောင့် သင် သိပ်အားနည်းနေတယ်၊ ထန်းပင်ပေါ် မတက်ပါနဲ့လို့ မထေရ်မြတ်ကြီးက အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအခါမှာ ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ကိုရင်လေးကလည်း...&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“ဘန္တေ၊ အဟံ အာရုဟိဿာမိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဘန္တေ - အရှင်ဘုရား၊ အဟံ - တပည့်တော်သည်၊ အာရုဟိဿာမိ - တက်ပါ့မယ်ဘုရား၊ တပည့်တော် တက်မယ်ဘုရား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါက သူ့စိတ်ဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲနော်။ တို့တစ်တွေမှာ တစ်ရက်လောက် ဝမ်းသွားတာနဲ့ အမလေး မျက်နှာတွေ မှိုင်၊ မျက်ရည်တွေ ကျကုန်ပြီ မဟုတ်လား။ အဲဒီပုံစံမျိုး ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာက ခုနစ်ရက်တောင် ဘာမှမစားရသေးတာနော်။ ခုနစ်ရက် ဘာမှမစားရဘဲနဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လောက် ခိုင်မာသလဲ။ “အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် တက်မယ်၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး” တဲ့။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က သူစားဖို့ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာဥပဇ္ဈာယ်ကို ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ဖြင့် ကျင့်နေချင်တယ်၊ ကိုယ့်ဆရာသမားအတွက် သူက အင်မတန် လှူဒါန်းချင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ထန်းပင်ပေါ်၌ ကြုံတွေ့ရသော အခက်အခဲ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒါနဲ့ သူဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ဝတ်ငယ်လေးတစ်ခု ပါလာတယ်။ ဆရာ့လက်ထဲက ပဲခွပ် (ရှေးအခေါ် ပဲခွပ်၊ ခေတ်အခေါ် ဓား) ငယ်လေးတစ်ခု ပါလာတာ၊ အရိုးလေးလည်း တပ်ထားတယ်။ အဲဒီဓားလေးကို ခါးကြားထိုးပြီးတဲ့ အခါကျတော့ ထန်းပင်ကို တက်သွားတယ်။ အပေါ်ရောက်တဲ့အခါမှာ ထန်းသီးတွေကို ဖြတ်ပြီး အောက်ချဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အခါ ပြဿနာတစ်ခုက ပေါ်လာပြန်ရော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာပြဿနာလဲဆိုတော့ အဲဒီပဲခွပ်လေးနဲ့ လှမ်းခုတ်လိုက်တဲ့အခါ အရိုးက ကျွတ်ပြီး အောက်ကို ကျသွားတယ်နော်။ ဒုက္ခပဲ၊ အရိုးက လက်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး ဓားက အောက်ကျသွားပြီ။ ထန်းပင်ပေါ်ကို ခုနစ်ရက် အစာမစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် တက်ရတာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းမယ်ဆိုတာ ကြည့်ဦး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်မှာ မထေရ်မြတ်ကြီးက စဉ်းစားပြီ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“အယံ ကိလန္တော ဒုက္ခံ အာရုဠှော၊ ဣဒါနိ ကိံ ကရိဿတိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
အယံ သာမဏေရော - ဤသာမဏေသည်၊ ကိလန္တော - ပင်ပန်းလျက်၊ သုဒုက္ခံ - အလွန်ဆင်းရဲစွာ၊ အာရုဠှော - ထန်းပင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေပြီ။ ဣဒါနိ - ယခုအခါ၌၊ ကိံ ကရိဿတိ - အဘယ်သို့လျှင် ပြုလုပ်ပါအံ့နည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;“ဪ... ဒီကိုရင်လေးဟာ ထန်းပင်ပေါ်တက်တုန်းကလည်း အလွန် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ တက်ခဲ့ရတယ်။ အခုအခါမှာ ဒီထန်းပင်ပေါ် ရောက်နေပြီ၊ ပဲခွပ်က ကျွတ်ကျသွားပြီ၊ သူ ဘာများလုပ်မလဲ” လို့ မထေရ်ကြီးက စဉ်းစားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာမဏေ၏ ပါရမီနှင့် အကြံဉာဏ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;စဉ်းစားတဲ့ အခါကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ကိုရင်လေးက သူက ဉာဏ်ရှိတဲ့ကိုရင်၊ အကြောင်းဥပမာမှာ လိမ္မာကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိုရင်ဖြစ်တယ်။ ထန်းပင်ပေါ်ရောက်နေလို့ အရိုးကျွတ်သွားရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဟိုမှာ ကိုရင်လေးက ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ထန်းရွက်ကလေးတွေကို သူက လက်နဲ့ခွဲလိုက်တယ်၊ ခွဲပြီးတော့ ထန်းရွက်ကလေးတစ်ခုနဲ့တစ်ခု လိပ်ပြီးတော့ ချည်လိုက်တယ်။ ကြိုးရတဲ့အခါမှာ အဲဒီကြိုးရဲ့ ထိပ်မှာ ဘာလေး ချည်ပေးလိုက်သလဲဆိုတော့ ဓားအရိုးလေးကို ချည်ပြီး အောက်ကို လျှော့ချပေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဘန္တေ၊ သာဓု၊ တံ ဆိဒ္ဒေ ပဝေဿတွာ ဗန္ဓထ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
အကယ်၍သာ အရှင်ဘုရားက ဒီအရိုးလေးကို၊ ဒီဓားလေးထဲ ထည့်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းမယ်ဘုရား ဆိုပြီးတော့၊ အရိုးထဲကို ပဲခွပ်ခေါ်တဲ့ ဓားလေး ပြန်ထည့်ဖို့အတွက် အပင်ပေါ်ကနေ လှမ်းပြီး လျှောက်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မထေရ်ကြီးကလည်း အဲဒီအရိုးလေးထဲကို ဓားလေး သွင်းပေးပြီး ပြန်ချည်ပြီး တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဓားက အပေါ်ပြန်ရောက်သွားပြီ။ အပေါ်ရောက်တဲ့ အချိန်ကျမှ ထန်းသီးတွေကို ခုတ်ချလိုက်တာ အောက်ကို ကျလာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မထေရ်ကြီးကလည်း နည်းနည်းစိတ်ပူတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပြန်ဆင်းတဲ့အခါမှာ ဒီဓားကို ခါးမှာထိုးပြီး ဆင်းရင် မတော်တဆ အောက်ကို ကျခဲ့ရင် ဒီဓားက အန္တရာယ်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်တယ်။ ဒါကြောင့် “မင်း ဓားအရင် ပစ်ချလိုက်” လို့ အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ ဓားကို အောက်ချလိုက်တယ်၊ သင့်တော်တဲ့ တစ်နေရာကို ဓားလွတ်အောင် ဖယ်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ဆင်းခိုင်းလိုက်တော့ ဆင်းလာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆရာအား ဦးဦးဖျားဖျား ပူဇော်လိုသော စိတ်ထား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဆင်းလာတဲ့ အချိန်မှာ မထေရ်မြတ်ကြီးကလည်း “ဪ... ကိုရင်တော့ စားတော့မှာပဲ” ဆိုပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲဆိုရင် အဲဒီထန်းသီးတွေကို မထေရ်က အရင်ခွဲလိုက်ပါတယ်။ ရဟန်းတော်များအနေနဲ့ ဒီထန်းသီးတွေကို ခွဲကောင်းသလား၊ ကောက်ကောင်းသလားလို့ မေးစရာရှိတယ်။ မိမိအတွက် မဟုတ်ရင် ကောက်ကောင်းပါတယ်။ ခွဲတာကတော့ အဲဒီထန်းသီးက စားလို့ရတဲ့ အရွယ်သာ ဖြစ်တယ်၊ အပင်ပေါက်နိုင်တဲ့ အဆင့် (မျိုးစေ့) ရှိနေတာမျိုး မဟုတ်တဲ့အတွက် ရဟန်းတော်များ ခွဲစိပ်လို့ ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် မထေရ်ကြီးက အဲဒီထန်းသီးတွေကို ခွဲပြီးတော့ ကိုရင် အောက်ရောက်တဲ့အခါ “ကဲ... မင်းစားတော့” ဆိုပြီး ပေးလိုက်တယ်။ “မင်း သိပ်အားနည်းနေတယ်ကွယ်၊ ထန်းသီးစားပါ” ဆိုပြီး မထေရ်က ခွဲပေးလိုက်တော့ ကိုရင်လေးက ဘာပြန်လျှောက်လဲ။ လိမ္မာတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေနော်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“နဟံ ဘန္တေ၊ တုမှေဟိ အခါဒိတေ ခါဒိဿာမိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဘန္တေ - အရှင်ဘုရား၊ တုမှေဟိ - အရှင်ဘုရားတို့သည်၊ အခါဒိတေ - မခဲစားရသေးမီ၊ အဟံ - တပည့်တော်သည်၊ န ခါဒိဿာမိ - ဘယ်တော့မှ မစားပါအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;“အရှင်ဘုရားတို့ မစားရသေးဘူးဆိုရင် တပည့်တော် ဘယ်တော့မှ မစားဘူးဘုရား” တဲ့။ ကြည့်စမ်း... အစားမစားရတာ ခုနစ်ရက်ရှိပြီ၊ အပင်ပေါ်တက်လို့လည်း မောနေပြီ၊ ဓားကလည်း အရိုးပြုတ်သွားသေးတယ်၊ ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆင်းရဲရဲ ဖြစ်နေတာတောင်မှ “စားပါ” ဆိုတာကို သူစားသလားဆိုတော့ မစားဘူး။ အရှင်ဘုရားတို့ မစားရသေးဘဲနဲ့ တပည့်တော် ဘယ်တော့မှ မစားဘူးဆိုတဲ့ စကားကို လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒါန၏ အကျိုးကို သိသူတို့၏ အလေ့အထ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတာ ရှိတယ်နော်။ “ရဟန်းတို့၊ သင်ချစ်သားတို့တစ်တွေဟာ ငါဘုရား သိသကဲ့သို့ ဒါနရဲ့ အကျိုးတရားကို သိမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးစားမယ့် ထမင်းလုပ် ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ အဲဒီထမင်းကိုသော်လည်းပဲ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အား မပေးလှူဘဲနဲ့ မစားဘူး” တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟော... ဒါက သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ထုံး။ ဘုရားရှင်သည် ဒါနရဲ့ အကျိုးကို သိသလို၊ သင်ချစ်သားတို့လည်း သိမယ်ဆိုရင်၊ ကိုယ်စားနေတဲ့ ထမင်းဟာ နောက်ဆုံး ထမင်းတစ်လုပ်တည်း ဖြစ်နေပါစေဦး၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် ဆိုက်ရောက်လာရင် မပေးလှူဘဲနဲ့ ဒီထမင်းကို ပါးစပ်ထဲ ဘယ်တော့မှ မသွင်းဘူး။ ကမ်းကုန်မနေဘူးလား၊ ကမ်းကုန်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်းတို့က လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်း တစ်ခုခုကို ရပြီဆိုရင် မြတ်တဲ့အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် ရှိနေပါစေ၊ မပေးလှူဘဲနဲ့ ဘယ်တော့မှ မစားဘူး။ ဒီကိုရင်လေးကလည်း တကယ့် သူတော်ကောင်းလေးပါနော်၊ နောက်တစ်ဆင့် သူတော်ကောင်း ဖြစ်မယ့်ပုဂ္ဂိုလ်ပါ။ အဲဒီစိတ်ထားလေးနဲ့ သူက “အရှင်ဘုရား မဖုံးပေးရသေးဘူး၊ မစားရသေးဘူးဆိုရင် တပည့်တော်လည်း မစားပါဘူးဘုရား” ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ခရီးဆက်ခြင်းနှင့် ကျောင်းဟောင်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို လျှောက်ထားတဲ့အခါကျတော့မှ ထန်းသီးတွေခွဲ၊ မထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ သပိတ်ထဲမှာ ထန်းသီးတွေ ထည့်ပြီးတော့ ပူဇော်တယ်။ ပြီးတဲ့အခါကျတော့မှ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ခွဲစားတယ်ပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေကြသလဲလို့ မေးရင်...&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“ယာဝတာ တာလဖလာနိ အဟေသုံ၊ တာဝ တတ္ထေဝ ဝသိံသု။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ထန်းသီးရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီနေရာမှာပဲ နေကြတယ်။ ကျောင်းရှိလားဆိုတော့ မရှိပါဘူး။ ဆားတို့၊ ဆီတို့ ပါလားဆိုတော့ မပါဘူး။ ဆန်ပေါက်ရှိလားဆိုတော့ မရှိဘူး။ စဉ်းစားကြည့်စမ်းနော်၊ မိမိတို့ စားသုံးနေရတဲ့ အစာအာဟာရနဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတွေ စားသုံးနေရတဲ့ အာဟာရကို အတိုင်းအတာ နှိုင်းဆကြည့်မယ်ဆိုရင် တို့က ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အချိုလိုချင်လည်း ရသလောက် ရနေတာပဲ။ ဒီထန်းသီးလေးက ချိုမလား၊ ချဉ်မလား မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ “အချိုလိုချင်ပါတယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး မဖြစ်ဘူး၊ ရတာနဲ့ ရောင့်ရဲနေတယ်နော်။ ထန်းသီးတွေ ကုန်တော့ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက် ခရီးဆက်ကြပြန်ပြီ။ ခရီးဆက်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ သူတို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့၊ သစ်ရွက်ခဲစားတဲ့ လူတွေ နေထိုင်တဲ့ ဒေသလေးကို ရောက်သွားကြတယ်။ အဲဒီဒေသ ရောက်တဲ့အခါ ကျောင်းတစ်ကျောင်း သွားတွေ့တယ်။ အဲဒီကျောင်းကလည်း အရင်က ပြောခဲ့သလို သံဃာတော်များ သီတင်းမသုံးဘဲ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကျောင်းလေး ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီကျောင်းလေးကို သန့်ရှင်းရေးတွေ ပြုလုပ်ပြီးတော့ မထေရ်ကြီးအတွက် နေရာတွေ ခင်းကျင်းပေးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာမဏေ၏ ဆင်ခြင်ခန်းနှင့် ဓမ္မသံဝေဂ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မိမိဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအတွက် နေရာတွေ ခင်းကျင်းပေးပြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကလည်း ပင်ပန်းလာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် အခန်းထဲဝင်ပြီး သီတင်းသုံးလိုက်တယ်။ ရှင်သာမဏေကတော့...&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“အနတ္ထဌာနေ အတ္တဘာဝဿ ပမာဏံ နတ္ထိ၊ ဗုဒ္ဓါနံ ဥပဋ္ဌာနကိစ္စံ ကရိဿာမိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
သာမဏေရော - သာမဏေသည်၊ အနတ္ထဌာနေ - မပျက်စီးသင့်တဲ့ နေရာဌာန၌၊ အတ္တဘာဝဿ - မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတ္တဘော၏၊ ပမာဏံ - အတိုင်းအတာသည်၊ နတ္ထိ - မရှိပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;“မပျက်စီးသင့်တဲ့ နေရာဌာနတွေမှာ ပျက်စီးသွားကြတဲ့ သတ္တဝါတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အတ္တဘော ပမာဏဟာ သံသရာတစ်လျှောက်မှာ မနည်းလှဘူး” တဲ့။ သူက ဒါကို နားလည်နေတဲ့ ကိုရင်လေးပဲနော်။ မိမိရဲ့ အတိတ်သံသရာကြီးကို ပြန်ပြောင်းပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် မပျက်စီးသင့်ဘဲနဲ့ ပျက်စီးခဲ့ရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ အတိုင်းအတာ ပမာဏ မရှိပါဘူး၊ အလွန်ကို များပြားလှတယ်။ ဒါကြောင့် သူက သိတယ်၊ “ဗုဒ္ဓါနံ ဥပဋ္ဌာနကိစ္စံ ကရိဿာမိ” - ဘုရားရှင်တို့အား ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို ငါပြုတော့အံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ရဲ့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်က ပင်ပန်းလို့ အခန်းထဲဝင် အနားယူတဲ့ အချိန်မှာ ကိုရင်လေးရဲ့ စဉ်းစားခန်းပဲ။ “မပျက်စီးသင့်တဲ့ ဘဝတွေမှာ ငါပျက်စီးခဲ့ရတာ အတိုင်းအတာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အခုလို ဘဝကောင်းတစ်ခု ရရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်တို့အား ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို ငါလုပ်မယ်” တဲ့။ သားတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်၊ သမီးတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်၊ မြေးတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိသလားဆိုတော့ မရှိဘူး။ “ဗုဒ္ဓါနံ ဥပဋ္ဌာနံ - ဘုရားရှင်တို့ကိုပဲ ငါပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်” တဲ့။ မကောင်းဘူးလားဟင်။ ကောင်းတယ်ဆိုရင် လူထွက်ဦးမလား၊ မထွက်တော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စေတီရင်ပြင်တော်အား သန့်ရှင်းရေးပြုခြင်းနှင့် ကိုရင်လေး၏ ဝီရိယ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ သီလရှင်အဖွားကြီး တစ်ယောက်ပဲ မထွက်ဘူးပြောတယ်၊ ကျန်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ မပြောကြနဲ့တော့။ ကဲ... ထားဦးတော့၊ နော်။ &lt;b&gt;ဗုဒ္ဓံ&lt;/b&gt; - မြတ်စွာဘုရားရှင်တို့အား၊ &lt;b&gt;ဥပဋ္ဌာနံ&lt;/b&gt; - ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို၊ &lt;b&gt;ကရိဿာမိ&lt;/b&gt; - ပြုပေအံ့။ &quot;ဘုရားရှင်တို့ကိုပဲ ငါပြုစုလုပ်ကျွေးတော့မယ်&quot; အဲ့ဒီလို နှလုံးသွင်းပြီးတော့၊ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍ &lt;b&gt;စေတိယင်္ဂဏံ&lt;/b&gt; - စေတီရင်ပြင်တော်သို့၊ &lt;b&gt;ဂန္တွာ&lt;/b&gt; - သွား၍၊ &lt;b&gt;အပဟတံ&lt;/b&gt; - သစ်ပင်သစ်ကိုင်း မြက်သရွယ်မရှိခြင်းကို၊ &lt;b&gt;ကရောတိ&lt;/b&gt; - ပြုလုပ်၍ နေ၏။ စေတီရင်ပြင်ကိုတက်ပြီးတော့ မြက်သရွယ်တွေမရှိအောင် သွားပြီး ပြုလုပ်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့်လို့ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်က ဆွမ်းပြတ်ကုန်တဲ့အချိန်အခါကျတော့မှ ဒီရွာလေးကို သူတို့က ခရီးဆက်လာကြတယ်။ ခရီးဆက်လာလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့လည်း အဲ့ဒီ သီတင်းသုံးနေရတဲ့ နေရာဌာနနဲ့ ဒီရွာက ခုနှစ်ရက်လောက် လာခဲ့ရတယ်။ ခုနှစ်ရက်လောက် ခရီးဖြတ်လာခဲ့ရတဲ့အခါကျတော့ သူတို့ ခုနှစ်ရက်ပတ်လုံး အစာအာဟာရ မရှိကြဘူး။ မရှိကြတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဆရာတပည့်တွေ ဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကျောင်းတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်အခါမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ကြီး ဖြစ်နေကြတယ်။ အသားတွေ တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်ကုန်ပြီ။ အဲ့ဒီလို အသားတွေ တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စေတီရင်ပြင်ပေါ်မှာ တက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ စေတီရင်ပြင်မှာက သန့်ရှင်းရေးတွေ မပြုလုပ်နိုင်တာက ကြာပြီ။ မြက်သရွယ်တွေကလည်း သိပ်ပေါနေပြီ။ ပေါနေတဲ့အတွက် ခြုံပုတ်တွေကလည်း သိပ်များနေတယ်။ များနေတဲ့အချိန်အခါကျတော့ မိမိအသားတွေကလည်း တုန်နေတော့ ဒီစေတီရင်ပြင်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ မြက်တွေ၊ ခြုံပုတ်တွေ၊ သစ်ရွက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ အသားတွေက တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်လာတဲ့အတွက် ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;နိပန္နကောဝ&lt;/b&gt; - လျောင်းစက်လျက်သာလျှင်၊ &lt;b&gt;တိဏာနိ&lt;/b&gt; - မြက်တို့ကို၊ &lt;b&gt;ဥစ္စိနာတိ&lt;/b&gt; - နှုတ်၍ နေလေ၏။ ရင်ပြင်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဒီမြက်တွေ၊ သစ်ရွက်တွေ၊ နွယ်တွေကို သူက အိပ်လျက်ကလေးနဲ့ နှုတ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တောလိုက်သူများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နှုတ်နေတဲ့အချိန်ကျတော့ တချို့တချို့လူတွေက ခုနက သူနေတဲ့ရွာမှာ တည်ရှိနေတဲ့ လူသားတွေက တောထဲကို လှည့်လည်ကြတယ်။ တောထဲ လှည့်လည်ကြတဲ့အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ကလည်း ကံကောင်းချင်တော့ပေါ့လေ၊ စားရန်ကြုံတော့ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲတယ်ဆိုတဲ့ ချုံလေးတစ်ခု... တရားနဲ့တရားက စကားမပြောတတ်ဘူးနော်၊ ကြုံလိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူတို့က ပျားအုံကို တွေ့ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပျားရအောင်လို့ ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ ထင်းတွေကို၊ ရင့်ကျက်နေတဲ့ သစ်ရွက်တွေကို စားဖို့သောက်ဖို့ရန်ပေါ့လေ၊ တောထဲမှာ ရရှိတဲ့ သစ်ရွက်ကလေးတွေ ခူးပြီးတော့ ပြန်လာကြတယ်။ ပြန်လာနေတဲ့အချိန်အခါမှာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခြုံပုတ်က လှုပ်လှုပ်တုတ်လှုပ် ဖြစ်နေတယ်။ ကိုရင်လေးက မြက်တွေကို နှုတ်နေတာကိုး၊ မြက်တွေနွယ်တွေကို တုံးလုံးလှဲပြီး နှုတ်နေတော့ အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လူကိုမမြင်ရဘူး။ ခြုံပုတ်ကလေး လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ်ပဲ မြင်တော့ ဘာလို့ထင်လဲနော်။ &lt;b&gt;မိဂေါ နု ခေါ&lt;/b&gt; - သားကောင်လော၊ &lt;b&gt;အထ&lt;/b&gt; - သို့မဟုတ်။ &quot;ဒီနေရာမှာ လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ်နဲ့ကတော့ ဧကန် သားကောင်နဲ့တူတယ်&quot; ဟော... သူတို့က ဒီလိုစဉ်းစားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့လိုစဉ်းစားပြီးတဲ့အခါကျတော့ ရှေ့ဆက်ပြီး လာကြည့်လိုက်တော့ ဘာတွေ့လဲ၊ ကိုရင်လေးကို တွေ့တယ်။ ကိုရင်လေးကို တွေ့တဲ့အခါကျတော့ &quot;ကိုရင်... ကိုရင် ဘာတွေများ လုပ်နေသလဲ&quot; မေးကြတယ်။ မေးကြတဲ့အချိန်ကျတော့ &quot;အေး... မြက်ကလေးတွေကို ငါနေရင်းကနေ နှုတ်နေတယ်ကွယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ ကိုရင်လေးက အမိန့်ရှိတယ်။ အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒကာကြီးတွေကလည်း ဆက်ပြီး လျှောက်ထားပါတယ် - &quot;အရှင်ဘုရား... ဒီနေရာမှာ တစ်ပါးတစ်လေ၊ တစ်ယောက်သော ရဟန်းတော်များ ရှိနေပါသေးသလား&quot; လို့ မေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ &quot;အေး... ငါ့ရဲ့ ဥပသကာတို့၊ ငါ့ရဲ့ ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတော်ကတော့ ကျောင်းအတွင်း တိုက်ခန်းအတွင်းမှာ ရှိနေတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုပြန်ပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်မြတ်အား ပျားရည်လှူဒါန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို လျှောက်ထားတဲ့အချိန်အခါကျတော့မှ ဒီဥပသကာ ဒကာတွေက ဘာပြောသလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;မဟာထေရဿ ဣမံ မဓုသပ္ပိံ ဒတွာ၊ သာမဏေရဿပိ ဒတွာ၊ အတ္တနော ဝါသဋ္ဌာနံ အာစိက္ခိတွာ၊ မယံ သာခါဘင်္ဂံ ကရိဿာမ၊ ဧတံ သင်္ညာနံ ဟုတွာ အာဂစ္ဆန္တု&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မဟာထေရဿ&lt;/b&gt; - မထေရ်မြတ်ကြီးအား၊ &lt;b&gt;ဒတွာ&lt;/b&gt; - ပေးလှူ၍၊ &lt;b&gt;ခါဒိတုံ&lt;/b&gt; - ခဲစားတော်မူပါ။ ပျားရည်ကလေးကွင်းရင်းကို ပေးတယ်။ ပေးတဲ့အချိန်ကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ မထေရ်မြတ်ကြီးကိုလည်း လှူပြီးတော့ &quot;အရှင်ဘုရား... ဘုဉ်းပေးတော်မူပါ&quot; ဆိုပြီးတော့၊ &lt;b&gt;သာမဏေရဿ&lt;/b&gt; - သာမဏေအားလည်း၊ &lt;b&gt;ဒတွာ&lt;/b&gt; - ပေးလှူပြီး၍၊ &lt;b&gt;အတ္တနော&lt;/b&gt; - မိမိတို့၏၊ &lt;b&gt;ဝါသဋ္ဌာနံ&lt;/b&gt; - နေထိုင်ရာအရပ်သို့၊ &lt;b&gt;အာစိက္ခိတွာ&lt;/b&gt; - ပြောကြားလျှောက်ထား၍။ မိမိတို့ ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာကိုလည်း ကိုရင်လေးကို သေချာလျှောက်ထားသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လျှောက်ထားပြီးတော့ &quot;မယံ - တပည့်တော်တို့သည်၊ သာခါဘင်္ဂံ - သစ်ခက်ချိုးခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကိုကား ပြုကုန်လျက်၊ ဂမိဿာမ - သွားကြပါကုန်အံ့။ လမ်းမှာ အရှင်ဘုရားတို့ လာတဲ့အခါ မှတ်မိအောင် တပည့်တော်တို့ လမ်းမှာ သစ်ခက်တွေ ထိုးသွားမယ်ဘုရား&quot;။ အဲ့ဒီသစ်ခက်တို့ အမှတ်သင်္ညာအတိုင်း၊ &lt;b&gt;သင်္ညာ&lt;/b&gt; - ထိုအမှတ်သဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဇာနိတွာ&lt;/b&gt; - သိ၍၊ &lt;b&gt;အာဂစ္ဆန္တု&lt;/b&gt; - ကြွလာတော်မူကြပါ။ &quot;အဲ့ဒီ သစ်ကလေးချိုးပြီး ချသွားတဲ့လမ်းအတိုင်း အရှင်ဘုရားတို့ ဆရာတပည့်နှစ်ပါး ကြွလာတော်မူကြပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ ပြောဆိုပြီးတော့ လူတွေက သွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုရင်လေးကလည်း (ပျားရည်) ပြန်ရလာပြီ။ ပျားရည်လည်း ပါလာတယ်နော်။ အဲ့တော့ ဒီပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘာလျှောက်သလဲ။ &lt;b&gt;&quot;ဝန္ဒာမိ ဘန္တေ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဘန္တေ&lt;/b&gt; - အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;ဝန္ဒာမိ&lt;/b&gt; - ရှိခိုးပါ၏။ သူတို့ လျှောက်ထားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုလေးပေါ့နော်။ &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် ရှိခိုးပါတယ်&quot;။ ဆရာတော်ကြီးက &quot;ဒီပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူးလား&quot;။ &quot;မဟုတ်ဘူး အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ရှိခိုးပါတယ်&quot; တဲ့။ သူတို့က လျှောက်ထားတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ယဉ်ကျေးမှုပဲနော်။ အဲ့ဒီတော့ &lt;b&gt;ဝန္ဒာမိ&lt;/b&gt; - မှန်ပါတယ် အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - တပည့်တော်သည်၊ &lt;b&gt;ဝန္ဒာမိ&lt;/b&gt; - ရှိခိုးပါ၏။ &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် ရှိခိုးပါတယ်&quot;။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်မြတ်၏ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ကိုရင်လေး၏ လုပ်ကျွေးမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ မထေရ်က ဘာပြန်အမိန့်ရှိလဲ။ &lt;b&gt;&quot;ကသ္မာ သာမဏေရော အတိသယံ အာဂတော၊ ဘတ္တိသံယုတ္တော အဟောသိ&quot;&lt;/b&gt;။ မထေရ်ကြီးဘက်က နည်းနည်းလေး အထင်လွဲသွားတယ်။ &lt;b&gt;မဟာထေရော&lt;/b&gt; - မထေရ်ကြီးသည်၊ &lt;b&gt;သာမဏေရော&lt;/b&gt; - သာမဏေသည်၊ &lt;b&gt;ဆာတဇ္ဈတ္တော&lt;/b&gt; - ဆာလောင်မွတ်သိပ်သည့်အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;အန္တော&lt;/b&gt; - အစဉ်တစ်စိုက် လောင်ကျွမ်းအပ်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;အာဂတော&lt;/b&gt; - လာသည် ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့ နှလုံးပိုက်၍၊ &lt;b&gt;တုဏှီ&lt;/b&gt; - တိတ်ဆိတ်စွာ၊ &lt;b&gt;အဟောသိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ မထေရ်ကြီးဘက်ကလည်း သူက စဉ်းစားတယ် - &quot;ကိုရင်ကတော့ သိပ်ဆာလောင်မွတ်သိပ်တဲ့အတွက် ဝမ်းမီးတွေ လောင်နေပြီ၊ ဝမ်းမီးလောင်နေတဲ့အတွက် အနှိပ်စက်ခံရတော့ ငါ့ထံလာတာ ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်&quot; လို့ ဒီလိုနှလုံးပိုက်ပြီးတော့ မထေရ်ကြီးကလည်း တံခါးမဖွင့်ဘဲနဲ့ တိတ်တိတ်ပဲ နေလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို နေလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ကိုရင်လေးကလည်း ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;ပုန ဝန္ဒာမိ ဘန္တေ တိ အာဟ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပုန&lt;/b&gt; - နောက်ထပ် တစ်ဖန်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုရှင်သာမဏေသည်၊ &lt;b&gt;ဘန္တေ&lt;/b&gt; - အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;ဝန္ဒာမိ&lt;/b&gt; - ရှိခိုးပါ၏၊ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့ &lt;b&gt;အာဟ&lt;/b&gt; - လျှောက်ထားလေ၏။ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်လည်း ကိုရင်လေးက &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် ရှိခိုးပါတယ်&quot; ဆိုပြီး ပြန်ပြီး လျှောက်ထားပြန်တယ်။ အဲဒီအခါကျတော့ မထေရ်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ကသ္မာ သာမဏေရ တုံ ဒုဗ္ဗလဘိက္ခူနံ သုခေန နိပဇ္ဇိတုံ န ဒေသိ&quot;။ &lt;b&gt;သာမဏေရ&lt;/b&gt; - သာမဏေ၊ &lt;b&gt;ကသ္မာ&lt;/b&gt; - အဘယ်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဒုဗ္ဗလဘိက္ခူနံ&lt;/b&gt; - အားနည်းနေတဲ့ ရဟန်းတော်တို့အား၊ &lt;b&gt;သုခေန&lt;/b&gt; - ချမ်းချမ်းသာသာ၊ &lt;b&gt;နိပဇ္ဇိတုံ&lt;/b&gt; - အိပ်စက်ဖို့ရန်၊ &lt;b&gt;န ဒေသိ&lt;/b&gt; - အခွင့်မပေးလေသနည်း။ &quot;အားမရှိတဲ့ ရဟန်းတော်တွေကို သင်ဟာ ဘာကြောင့် ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ အိပ်စက်ဖို့ရန်အတွက် အခွင့်မပေးသလဲ&quot; ဒီလို ပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒွါရံ ဝိဝရိတုံ သာဓု ဘန္တေ&quot;။ &quot;ဖွင့်လှစ်ခြင်းငှာ လျောက်ပတ်ပါ၏ အရှင်ဘုရား။ တံခါးဖွင့်လို့ရှိရင် အရှင်ဘုရားအတွက် သင့်တော် လျောက်ပတ်ပါလိမ့်မယ်&quot; ဒီလို ပြန်လျှောက်ထားတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ မထေရ်မြတ်ကြီးက တံခါးဖွင့်တယ်။ တံခါးဖွင့်ပြီးတဲ့အခါ သာမဏေရဲ့လက်ထဲမှာ မြင်လိုက်တော့ - &lt;b&gt;&quot;ကိံ လဒ္ဓံ သာမဏေရ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သာမဏေရ&lt;/b&gt; - သာမဏေ၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt; - သင်သည်၊ &lt;b&gt;ကိံ&lt;/b&gt; - အဘယ်ဝတ္ထုကို၊ &lt;b&gt;လဒ္ဓံ&lt;/b&gt; - ရရှိပါသနည်း၊ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့ &lt;b&gt;အာဟ&lt;/b&gt; - မေးမြန်းလေ၏။ &quot;သင် ဘာတွေများ ရလာလို့လဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ မေးကြည့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မနုဿေဟိ မဓုပ္ပဘေဒံ ဒတ္တံ၊ သာဓု ဘန္တေ&quot;&lt;/b&gt;။ &quot;အရှင်ဘုရား... &lt;b&gt;မနုဿေဟိ&lt;/b&gt; - ဒကာတို့က၊ &lt;b&gt;မဓုပ္ပဘေဒံ&lt;/b&gt; - ပျားလပို့ကို၊ &lt;b&gt;ဒတ္တံ&lt;/b&gt; - ပေးလှူအပ်ခဲ့ပါပြီ။ &lt;b&gt;ခါဒိတုံ&lt;/b&gt; - ခဲစားအံ့သောငှာ၊ &lt;b&gt;သာဓု&lt;/b&gt; - သင့်တင့်လျောက်ပတ်ပါ၏ အရှင်ဘုရား&quot;။ ဒကာတွေက ပျားလပို့ လှူသွားတယ်ဘုရား၊ ဒါကြောင့် အရှင်ဘုရား ခဲစားဖို့ရာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်ပါတယ်ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;သာမဏေရ... ဧဝမေဝ ခါဒိတုံ ကိလိဿာမ၊ ပါနကံ ကတွာ ပိဝိဿာမ&quot;။ &quot;ဒီတိုင်း စားမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းလိမ့်မယ်နဲ့ တူတယ်ကွယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အစာအာဟာရ ပြတ်နေတာ ကြာလို့ရှိရင် အခုလို အတုံးအခဲတွေကို ခပ်မြန်မြန် သွားစားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အစာမကြေတဲ့ ရောဂါတစ်မျိုး ဖြစ်တတ်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် မထေရ်မြတ်ကြီးက ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;ပါနကံ&lt;/b&gt; - အဖျော်ကို၊ &lt;b&gt;ကတွာ&lt;/b&gt; - ပြုလုပ်၍၊ &lt;b&gt;ပိဝိဿာမ&lt;/b&gt; - တို့ သောက်သုံးကြပါကုန်စို့။ ဖျော်ရည်လေးလုပ်ပြီး တို့သောက်ရင်တော့ တော်မယ်နဲ့ တူတယ်ကွယ်၊ ဒီအတိုင်းမစားဘဲနဲ့&quot;။ အဲ့ဒီလို အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့အခါမှာ ကိုရင်လေးကလည်း လိမ္မာတဲ့ကိုရင် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် (အဖျော်လုပ်ပေးပါတယ်)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါကျတော့ ကိုရင်လေးက &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် မမေးရပါဘူး၊ ဒကာအုပ်စုက သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ နေတယ်ဆိုတာကို တပည့်တော်ကို ပြောပြသွားပါတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။ အဲ့ဒီတော့ &lt;b&gt;&quot;သာမဏေရ... ပါတောဝ ဂစ္ဆန္တာ ကိလိဿာမ၊ ပါဂါမေဝ ဂစ္ဆာမ&quot;&lt;/b&gt;။ မထေရ်ကြီးက ဘာပြန်ပြောလဲ၊ အားနည်းနည်း ရှိသွားပြီ။ &quot;သာမဏေ... မနက်စောစောအခါ၌ သွားကြကုန်သည်ရှိသော် တို့နှစ်ယောက်လုံး ပင်ပန်းကြပေကုန်လိမ့်မယ်။ ယနေ့ည၌ပင်လျှင် သွားကြပါကုန်စို့&quot;။ မနက် ဆွမ်းခံကြွမှ သွားမယ်ဆိုလို့ရှိရင် အာဟာရက အခုစားလိုက်တော့ နည်းနည်းလေး အားဖြစ်နေတုန်း သွားမှတော်မယ်။ မနက်စောစောကျမှဆိုလို့ရှိရင် ဒီအားလေးကလည်း တစ်ခါ ထပ်ပြီး ကုန်မသွားဘူးလား၊ ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မနက်စောစောကျမှ တို့သွားမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ပိုပြီး ပင်ပန်းလိမ့်မယ်နဲ့ တူတယ်ကွယ်၊ တို့ဒီအားလေး ရှိနေတုန်း သွားကြစို့လားဆိုပြီးတော့ အမိန့်ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သပိတ်သင်္ကန်းယူပြီးတော့ နှစ်ပါး ထွက်ကြပြန်ပြီ။ ထွက်လိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ ခရီးဆက်လိုက်တာ... အဲ့ဒီ ခုနက ပျားရည်စားတဲ့ လူသားတွေ နေထိုင်တဲ့နေရာနဲ့ မလှမ်းမကမ်း တစ်နေရာမှာ သူတို့ရောက်တော့ အဲ့ဒီနေရာမှာ အိပ်စက်ကြတယ်။ ခန့်မှန်းကြည့်တာတော့ ဒီနေရာမှာ ကျောင်းရှိပုံမရပါဘူး၊ တောထဲမှာပဲ ဆရာတပည့်နှစ်ပါး ဖြစ်သလို အိပ်စက်ကြပုံရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုရင်လေး၏ အာရညကင်ဓုတင် ဆောက်တည်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ ကိုရင်လေးက ညအခါကျတော့ စဉ်းစားပြီ။ ဘယ်လိုလဲ။ &lt;b&gt;&quot;မယံ ပဗ္ဗဇ္ဇကာလတော ပဌမံ အရုဏုဋ္ဌာပိ န ဥဋ္ဌာပိတပုဗ္ဗံ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇ္ဇကာလတော&lt;/b&gt; - ရှင်ရဟန်းဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကာလမှ၊ &lt;b&gt;ပဋ္ဌာယ&lt;/b&gt; - စ၍၊ &lt;b&gt;ဂါမန္တေ&lt;/b&gt; - ရွာနီးကျောင်း၌၊ &lt;b&gt;အရုဏံ&lt;/b&gt; - အရုဏ်ကို၊ &lt;b&gt;န ဥဋ္ဌာပိတပုဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - မတက်စေခဲ့ဖူးပေ။ &quot;ငါ ရှင်သာမဏေ ဖြစ်တဲ့အချိန်အခါကာလက စပြီးတော့ ရွာနီးကျောင်းတွေမှာ တစ်ခါမှ အရုဏ်မတက်ခဲ့ဖူးဘူး&quot;။ သူက &lt;b&gt;အာရညကင်ဓုတင်&lt;/b&gt;ကို အမြဲတမ်း ဆောက်တည်ပါတယ်။ အနီးဆုံးအိမ်ကနေ တိုင်းလိုက်လို့ရှိရင် ကုလိဓာတ် အလံ ၅၀၀ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလံ ၅၀၀ အနည်းဆုံး ကွာရမယ်။ အဲ့ဒီနေရာကို အရညကင်ဓုတင် ဆောက်တည်တဲ့နေရာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီကိုရင်က ကိုရင်ဆိုပေမယ့်လို့ ရှင်သာမဏေဖြစ်တဲ့နေ့က စပြီးတော့ အဲ့ဒီ အာရညကင်ဓုတင်ကို တစ်ခါမှ သူ မဖျက်ခဲ့ဖူးဘူး။ ရွာနီးတဲ့နေရာမှာ အရုဏ် ဘယ်တော့မှ မတက်ဘူး။ ရွာနဲ့ ဝေးကွာတဲ့ အလံ ၅၀၀ ကျော်လွန်တဲ့ နေရာမှာသာလျှင် အမြဲတမ်း အရုဏ်တက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါကျတော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;သော ပတ္တံ ဂဟေတွာ အရုဏုဋ္ဌာနတ္ထံ အရညန္တရံ အဂ္ဂမသိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုရှင်သာမဏေသည်၊ &lt;b&gt;ပတ္တံ&lt;/b&gt; - သပိတ်ကို၊ &lt;b&gt;ဂဟေတွာ&lt;/b&gt; - ယူဆောင်၍၊ &lt;b&gt;အရုဏုဋ္ဌာနတ္ထံ&lt;/b&gt; - အရုဏ်တက်တဲ့အချိန်သို့ စောင့်ဆိုင်းအံ့သောငှာ၊ &lt;b&gt;အရညန္တရံ&lt;/b&gt; - တောအတွင်းသို့၊ &lt;b&gt;အဂ္ဂမသိ&lt;/b&gt; - ကြွသွားတော်မူခဲ့လေပြီ။ တောထဲ ဝင်သွားပြီ။ ဟုတ်လား... တောထဲ တစ်ပါးတည်း၊ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးရှိလား၊ မရှိဘူးနော်။ တောကို သူက အရုဏ်တက်မယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သပိတ်ကလေး ယူဆောင်ပြီးတော့ သွားပြီ။ မထေရ်ကြီးကလည်း သာမဏေအိပ်တဲ့နေရာ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မတွေ့တော့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ပူသွားပြီ။ ဘယ်လိုပူလဲ။ &lt;b&gt;&quot;မနုဿကာဒီဟိ သော ဝိဟိံသိတော&quot;&lt;/b&gt;။ &quot;မနုဿကာဒီဟိ - ဘီလူး သဘက် စတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်...&quot;&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>khdd7b89dnp6dbww6yr5pneah1npg82</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6259</id>
    <revision>
      <id>21904</id>
      <parentid>21894</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:03:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21904</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="141710" sha1="64x9gzv04m2ex107lt9yurwzq0nkr1d" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၅/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-36
&lt;h3&gt;ရှင်သာမဏေ ပျောက်ဆုံးမှုအပေါ် မထေရ်ကြီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလိုနဲ့ ညက &lt;b&gt;ဝတ္တပနိက္ကောဓာတ် (ဝတ္တပနိဂြောဓ)&lt;/b&gt; မထေရ်အလောင်းအလျာဖြစ်တဲ့ အမျိုးကောင်းသား ရှင်သာမဏေလေး၊ တောထဲမှာ သွားပြီး အညစ်အကြေးစွန့် (အလုံတက်) တဲ့အပိုင်း ရောက်ပြီ။ နောက်တော့ ဥပဇ္ဈာယ်လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သူ မထေရ်ကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်သလဲဆိုရင်၊ ရှင်သာမဏေကို တရားလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ရှင်သာမဏေကို မတွေ့တော့ဘူး။ အဲဒီမှာ စိတ်ထဲ နည်းနည်းလေးတော့ ကြောင့်ကြမှုတွေ ဖြစ်တယ်။ ကြောင့်ကြမှုဖြစ်တယ်လို့သာ ပြောတာပါနော်၊ ပူပန်တဲ့ ဒေါမနဿတရား ထင်ရှားဖြစ်သွားတယ်လို့ ဒီလိုတော့ မပြောပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာ ကြောင့်ကြမှုသည် ဒေါသနဲ့ယှဉ်တဲ့ ကြောင့်ကြမှုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မထေရ်ကြီးက အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်နေပါပြီ ထိုအချိန်မှာနော်။ မထေရ်ကြီးကိုယ်တိုင်က အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် အနာဂါမ်သူတော်ကောင်းကို အမှီပြု ကပ်လျက်နေရတဲ့ ရှင်သာမဏေအတွက် &lt;b&gt;ကလျာဏမိတ္တ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ ပါဠိနိဿယသဒ္ဒါအရ &lt;b&gt;ကလျာဏမိတ္တော&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းနှင့် ပထမဦးစွာ ပြည့်စုံနေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူသားစားဘီလူးများအပေါ် တွေးတောမိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မတွေ့တော့ မထေရ်ကြီးက ဘယ်လိုစဉ်းစားသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;မနုဿခါဒကာ ဝတ ဟိမဝန္တေ ဝသန္တိ၊ မနုဿခါဒကာ&lt;/b&gt;—လူသားကို စားကြကုန်သော သူတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဝတ&lt;/b&gt;—စင်စစ်၊ &lt;b&gt;ဟိမဝန္တေ&lt;/b&gt;—ဟိမဝန္တာတော၌၊ &lt;b&gt;ဝသန္တိ&lt;/b&gt;—နေကြကုန်၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;လူသားကို စားတတ်တဲ့သူတွေက ဖမ်းဆီးသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်&quot; လို့ ဒီလို စိတ်ထဲ စဉ်းစားတယ်။ ဒီနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့နော် ဒီလောကမှာ ဒကာကြီးတစ်ဦးက အလျဉ်းသင့်လို့ လျှောက်ထားဖူးတယ်။ ဒီလူသားစားတဲ့ လူရိုင်းတွေဆိုတာကတော့ အတိတ်ကလည်း ရှိခဲ့သလို၊ အခုခေတ်မှာလည်း ရှိလိမ့်မယ်လို့တော့ မျှော်လင့်ရပါတယ်။ သစ်သီး၊ သစ်ဖု၊ သစ်ဥတွေကို စားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကြတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ် နှစ်စားမှာ၊ တစ်စားက သားငါးစားပြီးတော့၊ တစ်စားက သားငါးမစားဘူး၊ သစ်သီးသစ်ဥပဲ စားတယ်။ ရေခဲပြင်မှာပဲ နေတယ်။ အဲဒီ ဟိမဝန္တာ ရေခဲပြင်မှာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သစ်ဥသစ်ဖုတွေကိုပဲ စားပြီးတော့ အသက်ရှည်ကြတယ်။ ဘယ်လောက်အထိ အသက်ရှည်လဲလို့ မေးရင် သူတို့ အသက် ၁၀၀ ကျော်အထိ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိတယ်တဲ့။ တစ်ဖက်ကတော့ လူပုလေးတွေဖြစ်တဲ့ ပနလူမျိုးတွေကျတော့ သူတို့ ရေခဲပြင်မှာပဲ နေကြပေမယ့် အသားတွေ ငါးတွေ ရှာဖွေစားသောက်ကြတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ သက်တမ်းကို ကြည့်လိုက်ရင် အသက် ၄၀ ကျော်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အင်မတန်နည်းတယ်လို့ ရှိတယ်နော်။ ဒီတော့ သစ်သီးသစ်ဥ စားတာဟာ သတ္တဝါတွေအတွက် အသက်ရှည်ကြောင်း တစ်ခုတော့ ဖြစ်သလောက် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီနေရာမှာ လူသားတွေကို စားတတ်တဲ့ လူတွေက ဖမ်းယူပြီး ဒီကိုရင်လေးကို စားတာတော့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထေရ်က ကြံစည်မိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်သာမဏေလေး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကြံစည်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သာမဏေကလည်း ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သာမဏေရောပိ ဂင်္ဂါယ ဥဒကံ အာဟရိတွာ အာဂတော၊ သာမဏေရောပိ&lt;/b&gt;—သာမဏေလေးသည်လည်း၊ &lt;b&gt;ဂင်္ဂါယ&lt;/b&gt;—ဂင်္ဂါမြစ်မှ၊ &lt;b&gt;ဥဒကံ&lt;/b&gt;—ရေကို၊ &lt;b&gt;အာဟရိတွာ&lt;/b&gt;—ယူဆောင်ခဲ့၍၊ &lt;b&gt;အာဂတော&lt;/b&gt;—ပြန်လာခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ကိုရင်လေး ကြည့်လိုက်တော့ သပိတ်နဲ့ ရေတွေ သယ်ဆောင်လာပြီးတော့ ဆရာသမား သုံးဆောင်ဖို့ရာအတွက်၊ နည်းနည်းစောစောက အေးနေတုန်း အခါမှာ သုံးဆောင်ဖို့ရန်အတွက် ထင်းတွေကိုလည်း ယူဆောင်ပြီးတော့ လာခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်အခါကျမှ မထေရ်ကြီးကလည်း &quot;ကိုရင်... မင်း ဘယ်သွားနေလဲကွယ်&quot; ဆိုပြီး မေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;မဟာလကဘိက္ခု နိတက္ကော ဥပ္ပတ္တိတော&lt;/b&gt;—အသက်အရွယ်ကြီးရင့်တဲ့ ငါတို့လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကို သင်ဟာ တောင်တောင်အီအီ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်အောင် လုပ်ပါလား။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို အမိန့်ရှိတယ်။ စိတ်ဆင်းရဲမှုဖြစ်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူးနော်။ &quot;လူသားစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီကိုရင်ကို စားလိုက်ပြီလား&quot; စသဖြင့် ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုလေးတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေအောင် သင်ပြုလုပ်နေတာကိုး။ ပြီးတော့ ဘာပြောလဲ။ &quot;ကမ္မံ အာဟရ—ဒဏ်ထမ်းခြင်းအမှုကို ဆောင်ပေတော့&quot;။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိနည်းနှင့်အညီ လျှောက်ထားခြင်းနှင့် စိတ်ထားဖြောင့်မတ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကိုရင်တွေက ဆရာသမားကို ပန်ကြားပြီးမှ သွားရတဲ့ ထုံးစံရှိပါတယ်။ ဒါကတော့ အထူးသဖြင့် ရွာတွင်းသွားတဲ့အပိုင်း၊ ကျောင်းအပြင်ထွက်တဲ့အပိုင်းမှာ ပန်ကြားပြီးမှ ရွာတွင်းသွားခွင့်ရှိတယ်၊ ကျောင်းဝင်းအပြင်ထွက်ခွင့်ရှိတယ်။ အခုဟာက ကျောင်းဝင်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ တောထဲနော်။ တောထဲဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရှင်သာမဏေက ဆရာသမားကိုလည်း မပန်ကြားရဲဘူး။ မပန်ကြားဘဲနဲ့ သူက ရွာနဲ့နီးတဲ့နေရာမှာ အလုံတက်တဲ့ အလေ့အကျင့် မရှိခဲ့ဘူး။ မရှိတော့ ရွာနဲ့ဝေးကွာတဲ့ လမ်း ၅၀၀ ခန့် ဝေးကွာတဲ့နေရာမှာ၊ တောထဲမှာ သွားပြီး သူက အလုံတက်တယ်။ အလုံတက်ပြီး ပြန်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ခုနက ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတော်ကြီးက &quot;အသက်အရွယ်ကြီးတဲ့ ငါတို့လို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သင်ဟာ တောင်တောင်အီအီ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ၊ သင် ဒဏ်ထမ်းရမယ်&quot; ဆိုပြီး စကားအမိန့်ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ခု ဒီဒဏ်တွေကို ဘုန်းကြီးက ထမ်းခိုင်းမယ်၊ ဒီဒဏ်တွေ ပေးမယ်&quot; ဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲဟင်။ အဲဒါပဲ ကိုရင်လေးရဲ့ စိတ်ထားပေါ့။ သူတော်ကောင်းများဟာ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါတည်းက ကြည်ညိုကောင်းတဲ့ စိတ်ထားလေးရှိတယ်။ ဒါ ဘုန်းကြီးက ကြည်ညိုလို့ ပြောနေတာ။ ကိုရင်လေးက ဘယ်လိုပြောလဲ။ &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် မဆောင်နိုင်ပါဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြောတာ မရှိဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ထားက ဆရာသမား ပြောလိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ ပြန်ပြီးတော့ ငြင်းခုံဖို့အတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာမှ တစ်ခွန်းပြန်ပြောနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ &quot;ဆရာတော်က ဒီပုံစံမျိုး ပြောရသလား&quot; ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က အမြဲတမ်း ဖြောင့်ထားတယ်၊ မကောက်ထားဘူး။ နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးက ကောက်လိုက်မယ်၊ သို့မဟုတ် နှစ်ဦးစလုံး ကောက်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ကျေနပ်မှု ရပါဦးမလား။ မရတော့ဘူး။ တစ်ဦးက ဖြောင့်ထားမယ်၊ တစ်ဦးက ကောက်မယ်ဆိုရင်တောင် ဘာမှ သိပ်မဖြစ်သေးဘူး။ နှစ်ဦးစလုံး ကောက်နေပြီဆိုရင်တော့ ညှိစရာအကြောင်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီမှာ သူတော်ကောင်းတွေ သိပ်ဖြောင့်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်ကြီး၏ ကိုယ်ချင်းစာတရားနှင့် ခွင့်လွှတ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အခု &quot;မင်း ဒဏ်ထမ်းရမယ်&quot; လို့ ဆရာတော်ဘက်ကနေ အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။ ဆရာတော်ဘက်က အမိန့်ရှိတဲ့အပိုင်းမှာလည်း တပည့်ဘက်က ဘာပြောလဲ။ &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် ခံယူဆောင်ရွက်ပါ့မယ်ဘုရား&quot;။ ဒါက တပည့်ဘက်က လျှောက်ထားပုံပဲ။ ဒီဘက်ကနေ ပြန်ပြီး ရှင်းပြတဲ့အပိုင်းတွေ နောက်ပိုင်း လာလိမ့်မယ်နော်။ ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ထေရော မုခံ ဓောဝိတွာ၊ စီဝရံ ပါရုပိ။ ထေရော&lt;/b&gt;—မထေရ်ကြီးသည်၊ &lt;b&gt;မုခံ&lt;/b&gt;—ခံတွင်းကို၊ &lt;b&gt;ဓောဝိတွာ&lt;/b&gt;—ဆေးကြောပြီး၍၊ &lt;b&gt;ဝဒနမုခံ ဓောဝိတွာ&lt;/b&gt;—မျက်နှာသစ်ပြီး၍၊ &lt;b&gt;စီဝရံ&lt;/b&gt;—သင်္ကန်းကို၊ &lt;b&gt;ပါရုပိ&lt;/b&gt;—ရုံတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ကိုရင်လေး ဆက်ကပ်တဲ့ ထင်းတွေ၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ ယူဆောင်လာတဲ့ ရေတွေနဲ့ မျက်နှာသစ်၊ ခံတွင်းဆေးပြီးတော့ သင်္ကန်းရုံတယ်။ အဲဒီနောက် ဆရာတပည့် နှစ်ပါးတို့ ဘာလုပ်ကြသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဥဘောပိ မနုဿာနံ ဝသနဋ္ဌာနံ အာဂမိံသု၊ ဥဘောပိ&lt;/b&gt;—ဆရာတပည့် နှစ်ပါးတို့သည်လည်း၊ &lt;b&gt;မနုဿာနံ&lt;/b&gt;—လူတို့၏၊ &lt;b&gt;ဝသနဋ္ဌာနံ&lt;/b&gt;—နေထိုင်ရာ အရပ်သို့၊ &lt;b&gt;အာဂမိံသု&lt;/b&gt;—ဆွမ်းခံ ကြွတော်မူကြလေကုန်ပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဆွမ်းခံဝင်သွားကြပြီ၊ ဆရာတပည့် နှစ်ပါး။ ဆွမ်းခံဝင်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;မနုဿာပိ ပရိဘောဂံ ကန္ဒမူလဖလံ အဒံသု၊ မနုဿာပိ&lt;/b&gt;—လူတို့သည်လည်း၊ &lt;b&gt;မိမိတို့၏ ပရိဘောဂံ&lt;/b&gt;—သုံးဆောင်အပ်သော၊ &lt;b&gt;ကန္ဒမူလဖလံ&lt;/b&gt;—သစ်ဥ သစ်ဖု သစ်သီးတို့ကို၊ &lt;b&gt;အဒံသု&lt;/b&gt;—ပေးလှူကြလေကုန်ပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဒကာ ဒကာမတွေ လှူတဲ့ ပစ္စည်းကြည့်လိုက်နော်၊ ဘာတွေပါလဲ။ သစ်ဥတွေ ပါတယ်၊ ဦးတို့လို မြောက်ဦးတို့လို သစ်ဥတွေပေါ့။ သစ်မြစ်တွေလည်း ပါတယ်၊ အသီးတွေပါတယ်၊ အရွက်တွေပါတယ်။ ဝက်သားများ ပါလားဟင်? မပါဘူး။ အဲဒီတော့ တောထဲက သစ်ဥသစ်ဖုလေးတွေ၊ သစ်သီးဝလံလေးတွေ၊ သစ်ရွက်ကလေးတွေ လှူဒါန်းကြတယ်။ &quot;တို့ ဒီလို လှူရကောင်းလား&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ရော ရှိလား။ မရှိဘူး။ &quot;ဒီလောက်ဟာလေး ဒီအချိန်မှာ ရတာပဲ&quot; ဆိုပြီး အင်မတန် သူတို့အပေါ် ဝမ်းသာနေပါပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အမှန်တရားကို သိရှိခြင်းနှင့် ဒဏ်ကို ကိုယ်တိုင်ခံယူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ရလာတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်ကြလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ထေရော ပရိဘုဉ္ဇိတွာ ဝိဟာရံ အဂမာသိ၊ ထေရော&lt;/b&gt;—မထေရ်ကြီးသည်လည်း၊ &lt;b&gt;ပရိဘုဉ္ဇိတွာ&lt;/b&gt;—ဘုန်းပေးသုံးဆောင်တော်မူပြီး၍၊ &lt;b&gt;ဝိဟာရံ&lt;/b&gt;—ကျောင်းသို့၊ &lt;b&gt;အဂမာသိ&lt;/b&gt;—ပြန်ကြွတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ရရှိတဲ့ အာဟာရကို ဘုန်းပေးသုံးဆောင်ပြီးတော့ မထေရ်ကြီးက ကျောင်းပြန်ကြွတယ်။ ရှင်သာမဏေလေးက ကျောင်းရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဘာပြောသလဲ။ ရေကို သူက ပထမ ထမ်းလိုက်တယ်။ ရေတွေ သယ်ဆောင်လာပြီးတဲ့အခါ &quot;အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် ဆေးပေးပါ့မယ်ဘုရား&quot; ဆိုပြီး ရေတွေထမ်းပြီးတော့ ခြေဆေးပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သာမဏေရ တော ရတ္တိဘာဂေ ကတ္ထ ဂတောသိ၊ သာမဏေရ&lt;/b&gt;—သာမဏေ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်သည်၊ &lt;b&gt;ရတ္တိဘာဂေ&lt;/b&gt;—ညအခါ၌၊ &lt;b&gt;ကတ္ထ&lt;/b&gt;—ဘယ်အရပ်သို့၊ &lt;b&gt;ဂတောသိ&lt;/b&gt;—သွားခဲ့သနည်း။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;ငါတို့ရဲ့ သန္တာန်၌ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ဝိတက်ကို သင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီ။ သင် ညတုန်းက ဘယ်သွားသလဲ&quot; ဆိုပြီး မထေရ်ကြီးက အမိန့်ရှိတယ်။ ခြေဆေးပေးမယ်ဆိုတာကို လက်မခံဘူး။ အဲဒီမှာ ကိုရင်လေးက လျှောက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဘန္တေ ဂါမသန္နိကံ အရညံ န ဥတ္တမံ၊ ဘန္တေ&lt;/b&gt;—အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;—တပည့်တော်အဖို့၊ &lt;b&gt;ဂါမသန္နိကံ&lt;/b&gt;—ရွာနှင့်နီးသော တောသည်၊ &lt;b&gt;န ဥတ္တမံ&lt;/b&gt;—မမြတ်လှပါ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;တပည့်တော်ဟာ ရှင်သာမဏေ ဖြစ်တဲ့နေ့ကစပြီးတော့ ရွာနားက ကျောင်းမှာ တစ်ခါမှ အလုံမတက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ရွာနဲ့ဝေးတဲ့၊ အညစ်အကြေး စွန့်လို့ကောင်းတဲ့ နေရာမှာ အလုံတက်ဖို့ရာအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး တပည့်တော် တောထဲသွားပါတယ်ဘုရား&quot; ဆိုပြီး ပြန်ပြီးလျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီအခါကျတော့ မထေရ်ကြီးက ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သာမဏေရ၊ ဒါနံ တုယှံ အနနုစ္ဆဝိကံ၊ မယှမေဝ အနုစ္ဆဝိကံ၊ သာမဏေရ&lt;/b&gt;—သာမဏေ၊ &lt;b&gt;တုယှံ&lt;/b&gt;—သင်၏၊ &lt;b&gt;ဒဏ္ဍကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဒဏ်ထားခြင်းအမှုသည်၊ &lt;b&gt;အနနုစ္ဆဝိကံ&lt;/b&gt;—မလျောက်ပတ်ပေ၊ &lt;b&gt;မယှမေဝ&lt;/b&gt;—ငါ့အားသာလျှင်၊ &lt;b&gt;အနုစ္ဆဝိကံ&lt;/b&gt;—လျောက်ပတ်ပါပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဟော... အကြောင်းစုံ သိလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဘာပြောလဲ။ &quot;သာမဏေ... ကိုင်း၊ မင်း ဒဏ်ထမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါပဲ ဒဏ်ထမ်းရမယ်&quot; လို့ ပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အားလုံးကို သိရင် အားလုံးကိုပဲ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီစကားလေး မှတ်မိကြတယ်မလား။ ခွင့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားဆိုတာ သူတော်ကောင်းမှာ ရှိရသလား၊ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ သူက အမှန်သိသွားပြီ။ &quot;ဘာဖြစ်လို့ ငါ့မှာ မင်းကို ဒဏ်မထမ်းသင့်ဘဲ ထမ်းခိုင်းမိသလဲ&quot; ဆိုတော့၊ မိမိရဲ့ တပည့်ဟာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျကျနန မလေ့လာခဲ့မိဘူး။ ဒါက အကြောင်းတစ်ခု။ နောက်တစ်ခုက မိမိရဲ့ တပည့်အကြောင်းကို သိခဲ့ရင်လည်း &quot;ငါ့တပည့်သည် ရွာနီးတဲ့နေရာမှာ ဘယ်တော့မှ အလုံမတက်ဘူး&quot; ဆိုတာ ကြိုတင်သိပြီးရင်၊ မိမိက ရွာမနီးတဲ့နေရာမှာ အညစ်အကြေး စွန့်ရတဲ့နေရာမျိုးကို မိမိကိုယ်တိုင်က ဦးဆောင်ပြီးတော့ သွားသင့်တယ်။ အခုတော့ အဲဒီအချက်ကို သူ မပြုလုပ်မိဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုရင်မှာ ဒဏ်မသင့်ပါဘူး၊ သူ့မှာပဲ ဒဏ်ထမ်းသင့်တယ်လို့ မထေရ်ကြီးက ပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆရာသမားဖြစ်ပြီးတော့ အပေါ်စီးကနေ တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ယူတဲ့ပုံစံ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ သူတော်ကောင်းမှာ အဲဒီစိတ်ထား ရှိတယ်။ ဒကာကြီးတွေ ဒကာမကြီးတွေမှာလည်း ရှိရမလား၊ မရှိဘူးလား။ ရှိရပါမယ်။ လောကမှာ အပေါ်စီးနေတယ်ဆိုတာက တော်တော်ခေတ်စားတယ်။ မင်းကတော်ကျတွေကို ကြည့်ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အပေါ်စီးကနေပြီးတော့ မင်းကတော်ဘဝ ရောက်ပြန်တော့လည်း သူက အပေါ်စီးကပဲ မနေချင်ဘူးလား။ နေချင်တာပေါ့။ ကဲ... ဒါကြောင့် ဒီစိတ်ထားလေးတွေကို သူတော်ကောင်းဆိုတာက ဖယ်ရှားပစ်ရတယ်။ မိမိတို့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်လာပြီ၊ သူတော်ကောင်းကျင့်စဉ် ပဋိပတ်ကို ကျင့်တော့မယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်း စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေကို တဖြည်းဖြည်း မွေးမြူပေးရတယ်။ ဒါမှ &quot;စိတ္တပရိယောဒပနံ ဧတံ ဗုဒ္ဓသာသနံ&quot; ဆိုတဲ့အတိုင်း စိတ်ကို ဖြူစင်အောင် ထားနိုင်မှာ။ ဟော... ဒီနေရာမှာ ဆုံးမပုဒ်ကြီးက တွေ့လား။ မကောင်းမှုဟူသမျှ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုံးကို ရှောင်ရမယ်။ ဒေါသဖြစ်ရမလား၊ မဖြစ်ရဘူးလား။ လောဘဖြစ်ရမလား၊ မဖြစ်ရဘူးလား။ (မဖြစ်ရပါဘူး)။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စိတ်နေစိတ်ထား ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် ဗုဒ္ဓအဆုံးအမ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မာနတွေ ဖြစ်ရမလား၊ မဖြစ်ရဘူးလား။ ကိုယ့်ထက်သာ မနာလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိရမလား၊ မရှိရဘူးလား။ ဟန်ကြတယ်၊ အဖြေတွေကတော့ တော်တော်ဟန်ကြတယ်နော်။ အဖြေတွေကတော့ တော်တော်ဟန်ကြတယ်၊ ဟုတ်လား။ ကဲ... လိုက်နာကြသလားလို့ ဘုန်းကြီးက ထပ်ဆင့်ပြီး မေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲ၊ ဟမ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;လိုက်နာပါတယ်&quot; အေး... လိုက်နာတယ်ဆိုရင်တော့ သာဓုပဲ၊ သာဓုပဲ။ ဘုန်းကြီးကတော့ မလိုက်နာဘူး ထင်လို့ မေးလိုက်တာပေါ့နော်။ ဒီလိုဆိုရင် ဘုန်းကြီး ဒဏ်ထမ်းရမယ်၊ ဟမ်... ဘယ်နှယ့်တုန်း။ ဘုန်းကြီးလည်း ဒဏ်ထမ်းနေရမှာ၊ ဟမ်... ခုလို အများနဲ့ စုပေါင်းနေထိုင်တဲ့ အပိုင်းလေးတွေမှာ အဲဒါ သိပ်အရေးကြီးတယ်။ ဒီစိတ်ထားလေးနော်။ &quot;မကောင်းမှုဟူသမျှကို ငါဘယ်တော့မှ မပြုပါဘူး&quot; လို့ မပြုဘူးဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ဓာတ်၊ စိတ်ဓာတ်လေးကို မိမိတို့စိတ်ကို ဖြူစင်အောင် ဒါ ပြုပြင်ပြောင်းလဲ လုပ်ပေးရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟို... ဘုန်းဘုန်း နည်းနည်းပြောရင်တော့ နည်းနည်းရိုင်းနေလို့တော့ မထင်နဲ့ပေါ့။ မိမိတို့ဆိုတာ ကိုယ်တုံးလုံး မွေးလာတဲ့ လူသားတွေပါ။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ အမေက မွေးလိုက်တဲ့အခါ အဝတ်အစားနဲ့ တပ်ပြီး မွေးပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မတော်တဲ့အခါကျတော့ ဘာလုပ်ရလဲ။ အဝတ်အစား ပြင်ဆင်မွမ်းမံမှုဆိုတာ မလုပ်ရဘူးလား၊ လုပ်ရတယ်။ ဒီတိုင်းပဲ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ထားက ကိုယ်တုံးလုံးသမားတွေပါ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီကိုယ်တုံးလုံးသမားတွေမှာ မတင့်တယ်တဲ့ ဒီစိတ်ထားလေးတွေကို တင့်တယ်သွားအောင် မိမိတို့ဘက်က ဘာလုပ်ရမလဲ။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ မိမိတို့ ဘဝတွေ ကြီးပွားမှု၊ တိုးတက်မှု ဖြစ်နိုင်မလား။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမ (၃) ရပ်နှင့် စိတ်ကို ဆေးကြောခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါ သတိဖြစ်ဖို့ လိုတယ်။ &lt;b&gt;သဗ္ဗပါပဿ အကရဏံ&lt;/b&gt;- မကောင်းမှုဟူသမျှကို မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါ ဘုရားရဲ့ အဆုံးအမပဲ။ &lt;b&gt;ကုသလဿူပသမ္ပဒါ&lt;/b&gt;- ကုသိုလ်တရား အားလုံးကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ကျင့်ပါ။ &lt;b&gt;သစိတ္တပရိယောဒပနံ&lt;/b&gt;- မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ထားလေးကို ဖြူစင်ဖြောင့်စင်းအောင် ကြိုးစားပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စိတ်ဓာတ်တွေကို ဖြူစင်ဖြောင့်စင်းအောင် ကြိုးစားတယ်ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗပါပဿ အကရဏံ&lt;/b&gt;- မကောင်းမှုဟူသမျှကို မပြုနဲ့။ ဒါဟာ စိတ်ဓာတ်ဖြူစင်အောင် ပြုလုပ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းပဲ။ မကောင်းမှုဟူသမျှကို မပြုတော့ဘူးဆိုတာက ဘယ်... ဘယ်လိုမပြုရမလဲလို့ မေးတော့၊ &lt;b&gt;ကုသလဿူပသမ္ပဒါ&lt;/b&gt;- ကုသိုလ်တရား အားလုံးကို ပြည့်စုံအောင် သာဖြစ်နေပါ။ ထိုအချိန်အခါမှာ ကုသိုလ်နဲ့ အကုသိုလ်သည် ထိပ်တိုက်ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ကုသိုလ်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ အကုသိုလ်ဖြစ်ခွင့် ရမလား၊ မရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကုသိုလ်တရားတွေကို ဆက်တိုက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရင် ကုသိုလ်တရားတွေက... ဒီကုသိုလ်တရားသည် အကုသိုလ်ကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ပေါ်လာမယ်။ ဒါ စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတာပဲ။ ဘယ်လောက်ထိ ပယ်နိုင်မလဲလို့ မေးလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်တွေက အကယ်၍များ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ် ဆိုတဲ့ ဒီလို မဂ်ဉာဏ်ကုသိုလ်မျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကိလေသာ အညစ်အကြေးမှန်သမျှကို နောက်ထပ်တစ်ဖန် မိမိတို့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်အောင် အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားအတိ ဖြစ်ပေါ်လာမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိက္ခာသုံးပါး လက်နက်ဖြင့် ကိလေသာကို တိုက်ဖျက်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ကုသိုလ်တွေကို အကျဉ်းချုပ်ပြီး ပြောမယ်ဆိုရင် သီလကုသိုလ်၊ သမာဓိကုသိုလ်၊ ပညာကုသိုလ် ဆိုပြီးတော့ ကျင့်စဉ် ဘယ်နှခုထွက်လဲ။ သုံးခု။ သီလကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရင် တကယ်လက်တွေ့ အကျိုးရှိတယ်။ သမာဓိကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရင် တကယ်လက်တွေ့ အကျိုးရှိပါတယ်။ ပညာကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရင် တကယ်လက်တွေ့ အကျိုးမရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေက ကိလေသာ အညစ်အကြေးဟူသမျှကို ဖြူစင်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို ဖြူစင်စေနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ အပြည့်အဝရှိအောင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သီလနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ့် ကိလေသာတွေကို သီလနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးပါ။ ဘယ်လိုဆေးကြောလဲ။ ဟော... သူ့အသက်မသတ်ရဘူး ရှောင်ရမယ်ဆိုရင် ရှောင်လိုက်ပေါ့။ သူ့ပစ္စည်း မတရားမယူပါဘူးဆိုရင် မယူနဲ့ပေါ့၊ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ သူ့သားမယား မဖျက်ဆီးရဘူးဆိုရင် မဖျက်ဆီးဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ ဒါ သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးတာပဲ။ သူ့အသက် သတ်ချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ သူ့သားမယား ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ စိတ်ထား၊ ဒီအညစ်အကြေးတွေကို သီလဟူသော ရေဖြင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ပလိုက်တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မုသားမပြောနဲ့ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဟမ်။ မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ သိပ်ခက်သလား။ &quot;မနေ့က ကျုပ်တို့ကတော့ဗျာ၊ ဘယ်တော့မှ မပြောတတ်ဘူး၊ ကျုပ်တို့က အမှန်ပြောတာ&quot; ဟုတ်ကောဟုတ်လား၊ ဟမ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ရင် ကြည့်တာပဲနော်။ ဒါကြောင့် သူက မပြောပါနဲ့ဆိုရင် မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်၊ ဒါ သိပ်ခက်တဲ့ အလုပ်မဟုတ်ပါဘူး။ စကား ဟိုပို့ ဒီပို့၊ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ပြားစေတတ်တဲ့ စကားမျိုး မပြောနဲ့လို့ ပြောရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ခက်သလား၊ မခက်ပါဘူး။ ဒါ ဆေးကြောနေတာပဲ။ မိမိရဲ့ စိတ်ကလေးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အညစ်အကြေးတွေကို ဆေးကြောသုတ်သင်နေတာပဲ။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့ဆိုရင် မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ ပြိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့ဆိုရင် မပြောဘဲ ရှောင်လိုက်ပေါ့။ ရှောင်လိုက်လို့ရှိရင် ဒါ သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်နေတာပဲ နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမာဓိနှင့် ပညာကျင့်စဉ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ့် နေရာမှာ သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်တယ်။ သမာဓိနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ့် အပိုင်းမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သမာဓိနှင့် ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးတယ်။ အာနာပါန ပွားများတယ်၊ ဓာတ်ကမ္မဋ္ဌာန်း ပွားများတယ်၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို ပွားများတယ်။ သမာဓိနဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေမှာ သမာဓိနဲ့ မေတ္တာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်၊ ဂရုဏာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်၊ မုဒိတာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်၊ ဥပေက္ခာဈာန်တွေ ဝင်စားတယ်။ ဗြဟ္မစိုရ်တရားတွေ ပွားပြီးတော့ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖြူစင်အောင် မိမိတို့ ကြိုးစားရင်လည်း မရဘူးလား၊ ရပါတယ်။ ဒါက သမာဓိပိုင်းပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပညာပိုင်း ရောက်လာလို့ရှိရင် ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ သင်္ခါရတရားတွေ၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို ဆင်ခြင်ပြီး အကြောင်းတရားနဲ့တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှု။ ဒါဟာလည်း မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးကို ဖြူစင်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေပါနော်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ အပြစ်အကင်းဆုံး၊ အကောင်းဆုံး လုပ်ငန်းရပ်တွေပါ။ ကိလေသာကင်းစင်အောင် ပြုလုပ်တဲ့ နေရာမှာ အကောင်းဆုံး လက်နက်သုံးခုပဲ။ ဘာလက်နက်လဲ။ သီလဆိုတဲ့ လက်နက်၊ သမာဓိဆိုတဲ့ လက်နက်၊ ပညာဆိုတဲ့ လက်နက်။ အဲဒီလက်နက်ကြီးတွေကို အသုံးချလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ &lt;b&gt;သစိတ္တပရိယောဒပနံ ဧတံ ဗုဒ္ဓါနသာသနံ&lt;/b&gt;- မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကို အရဟတ္တဖိုလ် ရေစင်အပ်နှင်း၊ ဖြူစင်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ကူးမသွားဘူးလား။ ကူးသွားပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရဟတ္တဖိုလ်နှင့် ဘုရားရှင်တို့၏ အဆုံးအမ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒါ အရဟတ္တဖိုလ်ဆိုတာက ခုနက အရိယမဂ်ရဲ့ အဆုံးမှာ ပေါ်တဲ့ အကျိုးတရားပါ။ အရဟတ္တမဂ် ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကိလေသာ အာသဝေါ အကုန်လုံး ကုန်သွားပြီ။ အရဟတ္တဖိုလ် ရောက်တော့ အငြိမ်းကြီး ငြိမ်းသွားပြီ။ အရဟတ္တဖိုလ်စိတ်ကို ထိုသူတော်ကောင်းဟာ ကိလေသာ အညစ်အကြေးမှန်သမျှကို အားလုံး ဆေးကြောပြီးဖြစ်တယ်။ ဆေးကြောပြီးဖြစ်ရင် ဒီလို ဆေးကြောနိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကို ပြုပြင်လိုက်နာနေတဲ့ အဆုံးအမဟာ ဘာလဲ။ &lt;b&gt;ဧတံ ဗုဒ္ဓါနသာသနံ&lt;/b&gt;- ပါဠိတော်မှာ ဆိုထားတဲ့အတိုင်း ပွင့်ပေါ်တော်မူကြပြီးတဲ့ ဘုရားအဆူဆူသော ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အဆုံးအမ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခု ဒီနေ့ တရားနာနေတဲ့ ပရိသတ်တွေ၊ တရားဟောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံးဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာမယ်ဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်ဖြင့် ဒီဌာနကို ရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များပါတယ်နော်။ ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အဆုံးအမလေးကို အကျဉ်းချုပ်လိုက်တော့ အဲဒီသုံးခုပဲနော်။&lt;br&gt;
နံပါတ်တစ်က ဘာလဲ - မကောင်းမှုဟူသမျှကို မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါ လွယ်လွယ်လေး။&lt;br&gt;
နံပါတ်နှစ်က - ကုသိုလ်တရား အားလုံးကို ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ပါ။&lt;br&gt;
နံပါတ်သုံးက - မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကို ဖြူစင်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သီလနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ပါ၊ သမာဓိနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ပါ၊ ပညာနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ပါ။ အဲဒီလို ဆေးကြောသုတ်သင်မယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာပြုကျင့်နေသည်ကို ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတာနော်။ မိမိတို့က ကိုယ်တုံးလုံးသမားတွေ ဖြစ်တော့ ဒီကိုယ်တုံးလုံးအတိုင်းပဲ ထားမယ်ဆိုရင် ဒီစိတ်ဓာတ်တွေ ရိုင်းမနေဘူးလား။ ရိုင်းမယ်။ ယဉ်ကျေးသွားအောင်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲ လုပ်ပေးရမယ်။ အဲဒီတော့ ဒီပြုပြင်ပြောင်းလဲ မလုပ်နိုင်သမျှ မိမိသည် သံသရာဝဲဩဃထဲကမှ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိမလား၊ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆရာနှင့် တပည့်ကြားမှ ဖြူစင်သော စိတ်ထား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုဒီနေရာမှာကြည့်၊ သူတော်ကောင်းတွေက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တောထဲမှာ ဆရာနဲ့ တပည့် နှစ်ဦးပဲ ရှိပါတယ်။ ခေတ်ကာလ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း ဝိပ္ပတ္တိကာလ ဖြစ်နေတယ်နော်။ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ဆရာတပည့် နှစ်ဦး တောထဲမှာ သွားပြီး ဆုံမိကြတယ်။ ဆုံမိနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆရာလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က &quot;မင်း ဒဏ်ထမ်းရမယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ တပည့်လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း &quot;မထမ်းဘူး၊ ဒဏ်မထမ်းနိုင်ဘူး&quot; ဆိုပြီး ပြန်ပြီး ပုန်ကန်တဲ့ စိတ်ထား ရှိလား၊ မရှိဘူး။ မရှိတော့ အကျိုးအကြောင်းကို အုပ်မြေးမြန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရှင်သာမဏေဘက်ကလည်း အမှန်အတိုင်း တင်ပြလျှောက်ထားလိုက်တယ်။ &quot;အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်က မှန်တယ်၊ အရှင်ဘုရားက မှားနေတာ၊ တပည့်တော် ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး&quot; ဒီလို အပြောမျိုးပဲ ရှိလား၊ မရှိဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး စိတ်လေး နည်းနည်းလေး ထိခိုက်သွားအောင် မပြောကောင်းဘူး၊ မပြောလည်း မပြောသင့်ဘူး၊ မပြောလည်း မပြောထိုက်ပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဆရာ့ဘက်ကလည်း တစ်ခါ အကျိုးအကြောင်း အစုံအလင် အကုန်သိလိုက်ရတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;သာမဏေရ၊ တုယှံ န ဒဏ္ဍကမ္မံ အနုစ္ဆဝိကံ၊ အမှာကမေဝ အနုစ္ဆဝိကံ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သာမဏေရ&lt;/b&gt; - သာမဏေ၊ &lt;b&gt;တုယှံ&lt;/b&gt; - သင်အား၊ &lt;b&gt;ဒဏ္ဍကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဒဏ်ထမ်းခြင်းအမှုသည်၊ &lt;b&gt;န အနုစ္ဆဝိကံ&lt;/b&gt; - မလျောက်ပတ်ပါ၊ &lt;b&gt;အမှာကမေဝ&lt;/b&gt; - ငါတို့အားသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဒဏ္ဍကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဒဏ်ထမ်းခြင်းအမှုသည်၊ &lt;b&gt;အနုစ္ဆဝိကံ&lt;/b&gt; - လျောက်ပတ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဪ... ကိုရင်... ကိုရင့်မှာ ဒဏ်ထမ်းဖို့ရန်အတွက် မလျောက်ပတ်ဘူး၊ ငါ့မှာသာလျှင် ဒဏ်ထမ်းဖို့ရန်အတွက် လျောက်ပတ်တယ်&quot; ဒီလို ပြန်ပြီး အမိန့်ရှိတယ်။ ဖြူစင်ဖြောင့်စင်းတဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စကားလေးနော်။ အဲဒီလို အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ထေရော တသ္မိံယေဝ ဌာနေ အဝတ္ထာသိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ထေရော&lt;/b&gt; - မထေရ်မြတ်ကြီးသည်၊ &lt;b&gt;တသ္မိံယေဝ ဌာနေ&lt;/b&gt; - ထိုနေရာ၌ပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;အဝတ္ထာသိ&lt;/b&gt; - နေခဲ့လေပြီ။ အဲဒီမှာပဲ မထေရ်ကြီးကတော့ ဆက်လက် သီတင်းသုံးပြီ။ ဆက်လက် သီတင်းသုံးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မထေရ်ကြီးက ဘာဖြစ်သလဲ။ &lt;b&gt;သာမဏေရဿ သညာ အဒါသိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သာမဏေရဿ&lt;/b&gt; - သာမဏေအားလည်းပဲ၊ &lt;b&gt;သညာ&lt;/b&gt; - အမှတ်သညာကို၊ &lt;b&gt;အဒါသိ&lt;/b&gt; - ပေးခဲ့လေပြီ။ အမှတ်ပညာလေး တစ်ခုပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အမှတ်သညာ ပေးခြင်းနှင့် အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တပည့်ဆိုတာ... ဒါကတော့နော်၊ သိရှိနေကြမယ့် သို့မဟုတ် ကြိုတင်ပြီးတော့ တွက်ဆလို့ ရနေကြပြီဆိုရင်တော့ အမှတ်ပညာလေး နည်းနည်းပါးပါးတော့ ပေးပါတယ်။ ဥပမာ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်မစံမီ သုံးလအလိုဆိုကြစို့နော်၊ ဝေသာလီ ဝေဠုဝရွာ စာပါလစေတီမှာ အာယုသင်္ခါရ လွှတ်တော်မူမယ့်နေ့။ အာယုသင်္ခါရ မလွှတ်ခင် အပိုင်းလေးမှာ ရှင်အာနန္ဒာ... ရှင်အာနန္ဒာကို ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ အမှတ်သညာ ပေးပါတယ်။ &quot;အာနန္ဒာ... ဣဒ္ဓိပါဒ်လေးပါးကို ပွားများအားထုတ်၊ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပွားများအားထုတ်ထားပြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ကပ်ပတ်လုံး သော်လည်းကောင်း၊ ကပ်ထက် ပို၍သော်လည်းကောင်း အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်တယ်&quot; ဆိုပြီး ဒီအမှတ်သညာလေး တစ်ခုပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အာနန္ဒာက နားမလည်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီအမှတ်သညာလေး ပေးနေရသလဲလို့ မေးရင်၊ ဘုရားရှင် ထိုနေ့မှာ အာယုသင်္ခါရ လွှတ်တော်မူမယ့်နေ့ ဖြစ်တယ်။ လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ရှင်အာနန္ဒာသိရင် ရှင်အာနန္ဒာက သိပ်အကြီးအကျယ် ဝမ်းနည်းတော့မယ်။ ဝမ်းနည်းတဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ငါဘုရား သင့်ကို အမှတ်ပညာ ပေးထားတာပဲ၊ သင်က ဘာမှမလျှောက်တော့ ငါဘုရား ဘာတတ်နိုင်မလဲ&quot; ဒီလို ပြန်ပြီး ဖြေနိုင်အောင်လို့ မြတ်စွာဘုရားက ကြိုတင်ပြီး အမှတ်သညာ ပေးတာ။ ခုလည်းပဲ ဒီနေရာမှာ မထေရ်ကြီးက ရှင်သာမဏေကို အမှတ်သညာ တစ်ခု ပေးထားတယ်နော်။ ဘယ်လိုပေးလဲ...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခြင်း၏ အရေးပါမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မယံ တာဝ မဟာလက္ကာ၊ ဣဒါနိ ပရိသိန္နသက္ကာယံ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ငါတို့သည်ကား ဤမျှလောက် အိုမင်းရင့်ရော်၍ နေခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။ သို့သော်လည်းကွယ်... အဲ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီ၊ ဘယ်လောက်ရှိပြီ ပေါ့နော်။ အဲ့ဒီလောက်အထိ အသက်က အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်တယ်။ &lt;b&gt;&quot;ဣဒါနိ သော ဘေသော အန္တရာယော ပစ္စုပ္ပန္နော၊ ဇာနိတုံ န သက္ကာ&quot;&lt;/b&gt; ဤနီးသော ဘေးအန္တရာယ် ပိတ်သတ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာလတ္တံ့သည်ကို ဤသို့ ဤပုံ အပိုင်းအခြားအားဖြင့် သိခြင်းငှာ မတတ်ကောင်းပေ။ ဘယ်အချိန်အခါမှာ ငါတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမယ်၊ သေမင်းဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးကွယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အတ္တနာ ဝိဟရထ အတ္တဒီပါ အတ္တသရဏာ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ မှီခိုရာပြု၍၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ကျွန်းသဖွယ် အားထား၍၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၍ နေပါလော့။ ဘယ်အချိန်အခါမှာ တို့အတွက်၊ ငါ့အတွက် အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမယ်ဆိုတာ ငါ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူးကွယ်။ ဒါကြောင့် သင်ဟာ သင့်ကိုသင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပြီးတော့ နေပါတဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နေခြင်းသည် မိမိအတွက် အကောင်းဆုံး မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာနဲ့ထိန်းရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;သီလရေစင်&lt;/b&gt; နဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရမယ်၊ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;သမာဓိရေစင်&lt;/b&gt; နဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရမယ်၊ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးရမယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ပညာရေစင်&lt;/b&gt; နဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရမယ်၊ ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပြီးသား နေပါဆိုပြီးတော့ ဒီလို အမှတ်သညာလေးတစ်ခု ပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနာဂါမ်မထေရ်မြတ်၏ အဘိညာဉ်နှင့် ဈာန်တရားများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ ပေးသလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;&quot;ထေရော ကိရ အနာဂါမီ အဟောသိ&quot;&lt;/b&gt;။ ထိုမထေရ်မြတ်ကြီးသည်ကား အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်တော်မူခဲ့လေပြီ။ မထေရ်က အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်နေတော့ ဒီအနာဂါမ် သူတော်ကောင်းတို့အဖို့ ပေါ့လေ၊ အဘိညာဉ်လမ်းကို ကူးမယ်၊ ဈာန်တွေကို ကူးမယ်ဆိုရင် လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်တယ်။ ဈာန်တွေကို ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဟိုး အာကင်္ခေယျသုတ္တန်မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်က ဟောထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်ပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအတွက် ထိုအနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်က ဈာန်ကို မရစေနိုင်တဲ့၊ ဈာန်ကို တားမြစ်တတ်တဲ့ ကာမစ္ဆန္ဒ နီဝရဏ အစရှိတဲ့ နီဝရဏ အညစ်အကြေး တရားငါးပါးကို ပယ်ခွာထားပြီး၊ ပယ်ရှားထားပြီး၊ အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်ထားပြီး ဖြစ်တဲ့အတွက် ထိုအနာဂါမ် သူတော်ကောင်းများသည် ဈာန်တရားကို ပွားများအားထုတ်မယ်ဆိုရင် လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်တယ်။ ရနိုင်တဲ့အတွက် ဒီဈာန်တွေကို အခြေခံပြီးတော့ အဘိညာဉ်ကို ရရင်လည်း လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်တယ်ဆိုပြီး အဲ့ဒီမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု တရားဟောထားပါတယ်။ ဟောကြားတော့ မထေရ်မြတ်ကြီးက ဒီအဘိညာဉ်တွေလည်း ရတယ်၊ သလောက်ရလိမ့်မယ်လို့ ယူထားရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနာဂတ်ဘေးကို ကြိုတင်မြင်သော်လည်း ကံကို မရှောင်လွှဲခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အနာဂတံသဉာဏ်တော်မြတ်ဖြင့် မိမိရဲ့ အနာဂတ်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဤမည်သော ဘေးဒုက္ခ ရောက်လိမ့်မယ်လို့ အတိအကျ မသိနိုင်ဘူးဆိုတာကတော့ ရှင်သာမဏေဘက်က အနေအထားနဲ့ ပြောတာပါ။ မထေရ်ကြီးဘက်ကတော့ သိထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ မိမိအကြောင်း မိမိ နားလည်နေတယ်။ ဘယ်လို နားလည်နေလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တံ အပရေန မနုဿာ ခါဒိံသု&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ထိုမထေရ်ကို နောင်ပိုင်းကာလ၌ လူသားစားကုန်သော လူသားတို့သည် ခဲစားကြလေကုန်ပြီ။ လူသတ်စားနေတဲ့ လူတွေက မထေရ်ကြီးကို သတ်ပြီး နောက်ပိုင်းကျတော့ ခဲစားသွားကြတယ်၊ စားကြတယ်၊ စားကြတယ်နော်။ ဒီလို အစားခံရမယ်ဆိုတာ မထေရ်ကြီးက ကြိုတင်မသိဘူးလားလို့ မေးရင် သိပါတယ်။ သိပေမယ့်လို့ သူ မရှောင်နိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီလို လူတစ်ပါးတွေက သတ်ဖြတ်ပြီး အစားခံရမယ့် ကံတစ်ခုကို တစ်ချိန်က သူ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ဒီကံဟာ ရှောင်လို့မလွတ်တော့ဘူးဆိုတာ သူ သိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိတဲ့အတွက်ကြောင့် ခုနက ဟိုတစ်နေ့က ပြောခဲ့သလို ပေါ့လေ၊ သာကီဝင် မင်းသားတွေဟာ ဝိဋဋူဘ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံး ပျက်စီးကြရတော့မယ်ဆိုတာ ဘုရားရှင်ဘက်က သိရှိသလို၊ မထေရ်ကြီးဟာလည်း ဒီတိုင်းပဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ သိရှိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားရှင်ဘက်က ကြည့်လိုက်တော့ သာကီဝင် မင်းသားတွေ ဘာကြောင့် ပျက်စီးရသလဲ၊ မသိထိုက်တဲ့ ကံတေဿ အကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို တစ်ချိန်က ဘဝတစ်ခုမှာ သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ ခုလည်း ဒီထဲမှာ ဘယ်ကံဆိုတာ အတိအကျ ဖော်ပြမထားပေမယ့်လို့ နောက်ပိုင်း ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လူသားစားနေတဲ့ လူတွေကပဲ ဒီမထေရ်ကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီး စားသွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို အစားခံရမယ်ဆိုတာကို အနာဂါမ် သူတော်ကောင်း ကြိုတင်သိပြီး ဖြစ်တယ်။ ဖြစ်တဲ့အတွက် မိမိရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု ဘာဖြစ်လို့ ဆက်ပြီး နေသလဲလို့ မေးရင် အကြောင်းကတော့ ဘယ်နေရာသွားသွား ဒီအန္တရာယ်က တွေ့နိုင်တယ်။ တွေ့ဖို့ရန် ဒီကံက ဖန်တီးပေးတော့မယ်။ တကယ် ပုံပြင်လေးတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဘာတဲ့လဲ &quot;ကံဆိုးမ သွားရာ မိုးလိုက်လို့ ရွာ&quot; တဲ့။ ဘယ်နေရာသွားသွား ဒီကံက လွတ်အောင် ရှောင်လို့ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဒီနေရာမှာ ကံ၊ ကံရဲ့ အကျိုးကိုသာ ပေါ့လေ ပြတ်ပြတ်သားသား နားလည်ထားကြမယ်ဆိုရင် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးဟာ အင်မတန် ခွင့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူးလား။ ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏ အကျိုးပေးနှင့် အနာဂါမ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ စိတ်ထား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သူက ဒီစိတ်ထားရှိတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဟောဒီ စိတ်ရိုင်း၊ စိတ်ထဲမှာ အသိက မမွေးမြူခဲ့ဘူး။ ဒီစိတ်ထဲမှာ သူပဲ စွမ်းအားမရှိခဲ့ဘူး၊ မရှိတဲ့အတွက် ဒီစိတ်ရိုင်းက သူ့မှာ ခြံရံနေတဲ့အတွက် သူ့အတွက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်မနေဘူးလား။ အင်း၊ ဒီစိတ်ရိုင်းက တစ်ချိန် သူ့ကို မကောင်းကျိုး ပေးတော့မယ်ဆိုတာ နားလည်တယ်။ နောက်ထပ်တစ်ခါ ကြည့်ပြန်တော့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က သူတော်ကောင်း စိတ်ဓာတ်ရှိတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဪ... သူတို့က သူတော်ကောင်း စိတ်ဓာတ်တွေကို သူက မွေးမြူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်၊ နားလည်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကျိုးပေးပုံကြီးကို ကြည့်စမ်း။ သူတော်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်ရင် သူက အနာဂါမ် သူတော်ကောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အနာဂါမ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က သူများ အစားခံရမယ်ဆိုတာလည်း သိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ အစားခံသလဲလို့ မေးလိုက်ရင်လည်း ခုနက အကြောင်းက မလွတ်တော့ဘူး။ သူတစ်ပါး အစားခံဖို့ရန် ကံလေးတစ်ခုကိုလည်း ကျကျနန ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ဘာကံဆိုတာက စာမှာ ဖော်ပြမထားလို့ ဦးဇင်းတို့ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမယ့်၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး ခေါင်းခဲပြီး သေရမယ့်ကံမျိုး ထူထောင်ခဲ့လို့ ခေါင်းခဲရသလို ပေါ့နော်။ အခုလည်း ဒီတိုင်းပဲ။ လူသားတွေ စားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အစားခံရမယ့် ကံမျိုးကို သူက ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် လူသားစားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ လာပြီးတော့ ငြိရတာ။ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသရှိသလားဆိုတော့ မရှိပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိမိခန္ဓာကိုယ် အတ္တအတွက် တွယ်တာတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ သိပ်အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် အကြည်စိုက်ပြီး အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ။ အနာဂါမ် သူတော်ကောင်းတို့အဖို့ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရပြီးတဲ့အခါမှာ ဘဝတစ်ခုကို အဆုံးသတ်ခဲ့ရရင် ကာမဘုံကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြီးတော့ မလာတော့ဘူး။ ကာမဘုံ မလာဘူး၊ ဗြဟ္မာပြည်မှာပဲ ထိုက်တန်တဲ့ဘုံမှာ ရွေးချယ်ပြီး နေထိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။ မြေအိုးကို ရိုက်ခွဲပြီးတော့ ရွှေအိုးကို ထုတ်ယူတာနဲ့ မတူဘူးလား။ တူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကုလားတွေ လွတ်လာပြီး သတ်စားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပေါ်လာရင် ခပ်မြန်မြန် မိမိရဲ့ မကောင်းတဲ့ ဘဝကြီး အဆုံးသတ်ပြီး ကောင်းတဲ့ ဘဝရောက်ရမှာမို့ ဝမ်းတောင် သာနေပါသေးတယ်။ ဗြဟ္မာပြည်ဆိုတာက &quot;မယ်မင်းကြီး&quot; သာလည်း မရှိဘူး၊ ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲ ဟမ်။ မယ်မင်းကြီးသားလည်း မရှိ၊ မောင်မင်းကြီးသားလည်း မရှိတဲ့အတွက် ဒီငမိုးရိုက်တဲ့ဒဏ်ကို ခံရဦးမလား။ မခံရတော့ဘူး။ မယ်မင်းကြီးမှ မရှိတဲ့အတွက် ဟို မိဘကနေ ဆူလိုက်၊ စောင့်လိုက်၊ အောက်လိုက်၊ အဲ့ဒီလို ပြုလုပ်နေတဲ့ ဒဏ်တွေကော ခံရဦးမလား။ မခံရတော့ဘူးကြီး၊ ဟမ် မကောင်းဘူးလား။ ဘုန်းကြီးကတော့ ကောင်းတယ်လို့ သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒကာကြီးတွေက ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်ဆိုပြီး ပြန်ပြန်ပြေးနေကြတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက နည်းနည်း ဆူတာ၊ စောင့်တာ၊ အောက်တာလေး မြင်နေရမှ နည်းနည်းလေး ကျေနပ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်သာမဏေမှ ဝတ္တဗ္ဗကနိယထေရ် ဖြစ်လာခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ သူက တော်တော် ခေတ်တယ်၊ ခေတ်တယ်ဆိုတာ စိတ်ထားကို ပြောတာပေါ့နော်။ ဒီနေရာမှာ မထေရ်ကြီးကတော့ သူဟာ ဘာမှ တုန်လှုပ်မှုမရှိဘူး။ မြေအိုးရိုက်ခွဲပြီးတော့ ရွှေအိုးကို ထုတ်ယူသလို အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရတော့မယ်ဆိုတာ အကျိုးပေးကံကို သိနေတဲ့အတွက် ဒီဘဝအတွက် ငဲ့ကွက်မှုလည်း ဘာမှ သူ မလုပ်ပါဘူး၊ မကြိုးစားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်သာမဏေက မိမိရဲ့ တပည့်ငယ် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အမှတ်သညာ နည်းနည်းလောက်တော့ ပေးထားတယ်။ ပေးထားတာက &quot;ဪ... ငါ့ဆရာ ငါ့ကို ဒီအကျိုးအကြောင်း ပြောမသွားဘူး&quot; ဆိုပြီး ဒီအချိန်မှာ ဘုရားအပေါ်မှာ ဟို အားမရတဲ့ သဘောလေးတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့သာ ပြောသွားတာပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ ရှင်သာမဏေက ဘာဖြစ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;သာမဏေရော အတ္တနံ စိတ္တံ ကိစ္စံ ပရေ ဥပသမ္ပန္နော၊ ဌာနေ ဥပသင်္ကမိတွာ ဥပသမ္ပဒံ လဒ္ဓါ ဝါ၊ ဗုဒ္ဓဝစနံ ဥဂ္ဂဟိတွာ တိပိဋကဓရော ဝတ္တဗ္ဗကနိယထေရော နာမ ဇာတော&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရှင်သာမဏေသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၍၊ ဘေးရန်သည် ငြိမ်အေးလေသည် ရှိသော်၊ သင့်တင့်သော ဌာန အရပ်သို့ ချဉ်းကပ်၍ ရဟန်းအဖြစ်ကို ရပြီးလျှင်၊ ဘုရားရှင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် စကားတော်ကို သင်ယူ၍ ပိဋကတ်သုံးပုံကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်သော &quot;ဝတ္တဗ္ဗကနိယထေရ်&quot; အမည်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဖြစ်တော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုရင်လေး ဘဝကနေ ပြောင်းသွားတယ်နော်။ ဘေးရန်တွေ အေးသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင့်တင့်လျှောက်ပတ်တဲ့ တစ်နေရာမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ ရဟန်းဘဝ ကူးတယ်။ ရဟန်းဘဝ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်ရဲ့ ပိဋကတ်သုံးပုံတွေကို သင်ယူတယ်။ သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ပိဋကတ်သုံးပုံကို လွှတ်ငုံဆောင်နိုင်တဲ့ ဝတ္တဗ္ဗကနိယ မထေရ်ဆိုပြီးတော့ မထေရ်မြတ်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေါ်သွားတယ်တဲ့နော်။ ဒါ ဘာလုပ်ထားတာလဲ၊ စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲ ပေးလိုက်တာပဲနော်။ အကယ်၍သာ မိမွေးတိုင်းဖတ်တိုင်း ကိုယ်တုံးလုံးနေမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီပိဋကတ်သုံးပုံကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါ့မလား၊ မဖြစ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပဇ္ဈာယ်နှင့် နိဿယဆိုင်ရာ ဝိနည်းကျင့်ဝတ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မိမိတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့၊ မင်းတို့လက်ထက်က နည်းနည်း စကားများတဲ့ ပြဿနာလေးတစ်ခုပေါ့၊ ဘုန်းကြီး ဗဟုသုတ နည်းနည်းတော့ ပြောချင်ပါတယ်။ ရှင်သာမဏေက တစ်နေရာမှာ နေပြီးပြီ၊ နောက်တစ်နေရာ ပြောင်းတယ်။ ကျောင်းတိုက်တစ်ခုကနေ ကျောင်းတိုက်တစ်ခု ပြောင်းတော့ ပထမကျောင်းတိုက်မှာတော့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ရှိတယ်။ နောက်ကျောင်းတိုက်တစ်ခု သွားတော့ မူလဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်နဲ့ ကွဲသွားပြီ။ &quot;ယခုမှာ သွားပြီး နေခဲ့ရင် နိဿယ ယူရမလား၊ မယူရမလား&quot; ဆိုတဲ့ ဒီပြဿနာတစ်ခု မင်းမြင်လိုက်တဲ့အခါ ပေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော်မှာ ဥပဇ္ဈာယ်နဲ့ နိဿယဆရာတော်၊ ဒီနေထိုင်ပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ ဒါ သင်ယူလို့ စာချပေးတဲ့ ဆရာတော်တွေကိုတော့ ဓမ္မာစရိယဆရာလို့ ခေါ်ပါတယ်နော်။ ခုဒီနေရာမှာကတော့ ဥပဇ္ဈာယ်နဲ့ နိဿယ ယူနေရမယ်ဆိုတော့ ရဟန်းတော်များအတွက် မြတ်စွာဘုရား သိက္ခာပုဒ် ပညတ်ထားတာက &quot;ဥပသမ္ပန္နစ တစ်ဆယ်ဝါ မပြည့်မချင်း ဥပဇ္ဈာယ်၊ နိဿယနှင့် နေရမည်&quot;။ နေပေးထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ဖြစ်ဖို့ကတော့ ပါဠိတော်တွေကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်ရမယ်၊ ကံကြီးကံငယ်ကို တတ်သိနားလည်ရမယ်၊ ဝိနည်းကံတွေကို တတ်သိနားလည်ရမယ်။ အနုမောဒနာ စသည်တို့မှာ ဟောကြားပြသဖို့ရာအတွက် တရားတော် အသင့်အတင့် တတ်မြောက်ပြီး ဖြစ်ရမယ်။ ရုပ်နာမ်နှစ်ပါး၊ ခန္ဓာငါးပါး၊ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေကို အရဟတ္တဖိုလ်တိုင်အောင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိရမယ် စသည်ဖြင့် သတ်မှတ်ပေးထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အနည်းဆုံး ဆယ်ဝါ ရှိရမယ်။ အဲ့ဒီလို ဆယ်ဝါလည်း ပြည့်မယ်၊ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့လည်း စုံမယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် နိဿယပေးထိုက်သော ဆရာဖြစ်တယ်။ ဒီတော့ ရဟန်းတော်များက အခုလို ပေါ့၊ ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ ဒီလို နံပါတ် (၁) ကျောင်း ဆိုကြပါစို့။ နံပါတ် (၁) ကျောင်းမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးတော့ ရဟန်းဖြစ်သွားပြီ။ ရဟန်းဖြစ်ပြီးတော့ နောက် ကျောင်းတစ်ခု သူတို့က ပြောင်းချင်လို့ ပြောင်းတယ်။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကလည်း လိုက်မသွားဘူး။ နောက်ကျောင်း နံပါတ် (၂) ကျောင်း ဆိုကြပါစို့နော်။ နံပါတ် (၂) ကျောင်း ရောက်သွားတဲ့ အခါကျတော့ နိဿယ ကင်းသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝါမပြည့်သေးသော ရဟန်းနှင့် နိဿယဆရာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရဟန်းကလည်း ငါးဝါမပြည့်သေးဘူး။ ငါးဝါမပြည့်သေးလို့ ဝိနယဝိဒူ ခေါ်တဲ့၊ နော် ခေါ်တဲ့ ဘိက္ခုပါဠိမှာ၊ ဘိက္ခုနီပါဠိမှာ နှစ်စောင်လုံးလည်း အားလုံးမရဘူး။ တို့ မင်္ဂလာတို့၊ မင်္ဂလာတွေမှာ ဟောကြားပြသနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိဘူး။ ကံကြီးကံငယ်၌လည်း ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု မရှိဘူး၊ ချွတ်ချော်နေတယ်။ အဲဒီလို ချွတ်ချော်နေလို့ ငါးဝါကလည်း မပြည့်သေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်၊ နောက်ကျောင်းတိုက်တစ်ခု ရောက်တဲ့အခါမှာ ဆရာသမား တစ်ခုခု၊ ခုနကလို (၁၀) ဝါပြည့်တဲ့ အင်္ဂါရပ် ပြည့်စုံတဲ့ ဆရာသမားထံ ချဉ်းကပ်ပြီး နေရတယ်။ အဲဒီလို ဆရာကို အမှီပြုပြီး နေရတဲ့အတွက် နိဿယဆရာ (နိဿယော - အမှီ၊ ဆရာဖြစ်လို့) ခေါ်ပါတယ်။ ဒါကတော့ ရဟန်းတော်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီလို တိတိကျကျ ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်သာမဏေနှင့် ဥပဇ္ဈာယ်ယူခြင်း ပြဿနာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သို့သော် ရှင်သာမဏေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲဒီလို တိတိကျကျ သတ်မှတ်ချက် မရှိတော့၊ ရှင်သာမဏေများသည် ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီး ဥပဇ္ဈာယ်ရှိမှ ရှင်သာမဏေဖြစ်စေဆိုတဲ့ ထုံးတော့ ရှိတယ်။ ဥပဇ္ဈာယ်နဲ့ ပွဲသွားပြီ။ နောက်ကျောင်းတစ်ကျောင်း ရောက်တဲ့ အချိန်ခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ် ယူရမလား၊ ရဟန်းတွေလိုပဲ နိဿယ ယူရမလားဆိုပြီးတော့ ဒီပြဿနာတစ်ခု ပေါ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါ ဥပဇ္ဈာယ်ယူသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ထုံးကတော့ ခိုင်မာတဲ့ အဖြေပေးကြတယ်။ တချို့တချို့ ဆရာတော်ကြီးတွေကတော့ ရဟန်းတော်တို့လိုပဲ နိဿယယူ နေသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ထုံးကိုလည်း တင်ပြတယ်။ တင်ပြပေမယ့်လို့ ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးတော့ သာနေရာတိုင်းမှာ နေသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ထုံးပေါ့၊ အဲဒီထုံးကိုတော့ နည်းနည်းလေး အကြိုက်များတယ်။ ဒီမှာလည်း ကြည့်ပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပဇ္ဈာယ်နှင့် ဥပဇ္ဈာယဆရာ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ရဟန်းတော်များမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆိုတာက မငြိမ်ကောင်းဘူး။ ဥပဇ္ဈာယ်တစ်ပါးထက် ခွင့်မရှိဘူး။ သာသနာတော်မှာ ရဟန်းတော်များ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ဆိုတာ တစ်ပါးပဲ ရှိရတယ်။ &lt;b&gt;ဥပဇ္ဈာယော&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ မိမိရဲ့ အပြစ်ကြီးအပြစ်ငယ်ကို ကပ်၍မပြတ် ကြည့်ရှုတတ်၊ ဆုံးမတတ်တဲ့ ဆရာတော်ကို ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာလို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;နိဿယဆရာ&lt;/b&gt; ဆိုတာကလည်း အလားတူပဲ၊ မိမိရဲ့ အပြစ်ကြီး အပြစ်ငယ်ကို ဆိုဆုံးမရာအတွက် မှီခိုပြီး နေရမယ့် ဆရာသမားကို နိဿယဆရာဆိုပြီး ဒီလိုခေါ်တယ်။ နာမည်ကွဲသော်လည်း သဘောထားချင်းကတော့ အတူတူဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ &lt;b&gt;ဥပဇ္ဈာယ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ အမည်အနက်ကတော့ ခုနက ရဟန်းခံတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ယူရတယ်။ ဥပဇ္ဈာယ်မရှိဘဲနဲ့ ရဟန်းမခံရသဖြင့် မြတ်စွာဘုရား သိက္ခာပုဒ် ပညတ်ထားတယ်။ ပညတ်ထားခြင်းကြောင့် ဥပဇ္ဈာယ်ယူရတယ်။ အဲဒီ ရဟန်းခံတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ်အနီးနဲ့ ဆောင်ရွက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဥပဇ္ဈာယစရိယလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ပြန်တော်မူသွားရင် ရဟန်းတော်များအဖို့ နောက်ထပ် ဥပဇ္ဈာယ်ယူခွင့် မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်သာမဏေဘဝနှင့် ဥပဇ္ဈာယ်အသစ်ယူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မိမိကလည်း ငါးဝါမပြည့်ဘူး၊ သို့သော် ငါးဝါပြည့်သော်လည်း နိဿယလွတ်ပြီး နေနိုင်တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ မဆုံကြုံခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ရောက်ရာနေရာမှာ သူက နိဿယယူရတယ်။ သာမဏေများကျတော့ ဘယ်လိုနေရသလဲဆိုတဲ့ စကားရပ် ပေါ်လာတယ်။ ယူသင့်၊ မယူသင့် ဒီပြဿနာ ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်မှာတော့ ယူသင့်တဲ့ဘက်က အခုဒီမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်က ပြန်တော်မူသွားပြီ၊ ဘီလူးစတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖမ်းစားလိုက်လို့ ပြန်လွန်တော်မူသွားတယ်။ ပြန်လွန်တော်မူသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရှင်သာမဏေက ဘာလုပ်သလဲ။ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ &lt;b&gt;ဥပဇ္ဈာယံ ဂဟေတဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ဥပဇ္ဈာယ်ကို ယူရမည်လို့ ဒီလို ထုံးထားတယ်နော်။ ရှေ့ထုံးပဲ နေပြီး ထပ်ယူတယ်ဆိုတဲ့ ထုံးမရှိဘူး၊ ယူရတယ်။ ယူတာ ဘာဖြစ်လို့ ယူရလဲ မေးတော့၊ ရဟန်းခံတဲ့ နေရာမှာ ဥပဇ္ဈာယ်မရှိရင် ရဟန်းမခံရဆိုတဲ့ ဘုရားရှင် ပညတ်ထားတဲ့ သိက္ခာပုဒ်ရှိတယ်။ အဲဒီ သိက္ခာပုဒ် ရှိနေခြင်းကြောင့် ရဟန်းခံတဲ့အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ကတော့ ကြည့်ရတော့မယ်။ ကြည့်ရတော့မယ် ဆိုလို့ရှိရင် အခု ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကလည်း၊ မူလဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ကလည်း ပြန်လွန်တော်မူသွားပြီ။ နောက်ထပ်လည်း ရဟန်းခံတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဥပဇ္ဈာယ်မရှိရင် ရဟန်းမခံရဆိုတဲ့ သိက္ခာပုဒ်ကလည်း ရှိနေပြန်တယ်။ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဒီမှာ နောက်ထပ် သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တစ်နေရာမှာ ဥပဇ္ဈာယ်ယူပြီးတော့ ရဟန်းခံတယ်ဆိုပြီး ဒီလို ထုံးထားတယ်နော်။ အဲဒီထုံးကို ထောက်ပြီးတော့ ပေါ့လေ၊ ဥပဇ္ဈာယ်ယူတဲ့ ထုံးကိုတော့ ဆရာတော်ကြီးများ ညွှန်းဆိုကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပိဋကတ်သုံးပုံ နှုတ်ငုံဆောင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ရဟန်းခံပြီးတဲ့အခါ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ပိဋကတ်တော်တွေကို သင်ယူလိုက်တာ ပိဋကတ်သုံးပုံ နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်တဲ့ အဆင့် ရောက်သွားတယ်။ ပိဋကတ်သုံးပုံဆိုတာက ဘာလဲ။ သုတ်၊ ဝိနည်း၊ အဘိဓမ္မာ။ ဒီနေ့ မန္တလေးခေတ်က သတ်မှတ်ပေးထားတာကတော့ သုတ္တန်မှာ သုံးကျမ်း။ သုံးကျမ်းဆိုတာကတော့ သီလက္ခန်၊ မဟာဝါ၊ ပါထေယျ ဆိုတဲ့ ဒီသုံးကျမ်းလောက်ကို အောင်မြင်၊ သုတ္တန်ဘက်က နှုတ်ဆောင်နိုင်မယ်၊ ဝိနည်းငါးကျမ်း၊ အဘိဓမ္မာ ခုနစ်ကျမ်း နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အဓိပတိဘွဲ့ ပေးလိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် ရှေးရှေး အဓိပတိကတော့ အဲဒီလောက်မကဘူးနော်။ အားလုံး ပေါင်းလိုက်လို့ရှိရင် အခု ပိဋကတ်တော်မှာ (၄၀) နဲ့ တစ်အုပ်လောက် ရှိတယ်နော်။ အဲဒီ ပိဋကတ်အားလုံး တတ်တယ်လို့ ပြောရတာကတော့ မိန့်ကြားထားတာ ဖြစ်လို့ပါ။ နော် နောက် အလားတူပဲ တချို့တချို့ ကျမ်းတွေက နောက်တိုးတဲ့ ကျမ်းလေးတွေ ပိဋကတ်တော်မှာ နည်းနည်းပါးပါး ရှိတယ်နော်။ ကျမ်းဆိုတာကတော့ ဘုရားဟော ဒေသနာနဲ့ ညီညွတ်လို့ သံဃာယနာတင် မထေရ်များ နောက်ထပ်ပြီးတော့ အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ကျမ်းတွေ ပါပါတယ်။ အဲဒီ ကျမ်းလေးတွေ အားလုံး ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျမ်းပေါင်း (၄၀) ကျော် ရှိပါတယ်။ ထိုကျမ်း (၄၀) ကို နှုတ်ငုံဆောင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို အဓိပတိလို့ ခေါ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝတ္တကနိရောဓမထေရ်နှင့် ကံ၏ အကျိုးပေးဆန်းကြယ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ ဝတ္တကနိရောဓမထေရ် ဆိုတဲ့ မထေရ်အကြောင်း ပြောရအောင်။ ဒီနေရာမှာ ပြောနေတာက ကံရဲ့ ဆန်းကြယ်ပုံအပိုင်းကို ပြောနေတဲ့အခါပါ။ ဒီမထေရ်၊ ဝတ္တကနိရောဓမထေရ် ဘယ်လို အကျိုးပေး ဆန်းကြယ်လာသလဲ ဒီအပိုင်း။ ကာလဝိပတ္တိမှာ ခုနက သူ့ရဲ့ အကျိုးပေးပုံ အခု ပြောပြီးပြီ။ အခု ကာလသမ္ပတ္တိ ရောက်တော့မယ်။ ကာလသမ္ပတ္တိ ရောက်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ကံက ဘယ်လို အကျိုးပေးတယ်ဆိုတဲ့ အပိုင်းကို အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဆက်ပြီး ဟောထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီမဟာရာဇာက ဗြဟ္မဏတိဿ သူပုန်ဘေးကြီး ငြိမ်းသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ပါတယ်။ သမုဒ္ဒရာတစ်ဖက်ကမ်းလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အိန္ဒိယဘက်မှာရှိတဲ့ ဒီရဟန်းတော်တွေကလည်း ပြန်ကြွလာကြပြီ။ သီဟိုဠ်ကျွန်း ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဝတ္တကနိရောဓအရပ်မှာ သီတင်းသုံးတယ်ဆိုပြီးတော့ ထောက်လှမ်းရေး ပြုလုပ်ကြတယ်၊ မေးမြန်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုမထေရ်ထံ ချဉ်းကပ်ကြပါတယ်။ တပည့်အပေါင်း ခြံရံပြီးတော့ ထိုဝတ္တကနိရောဓမထေရ်ကလည်း အစဉ်အတိုင်း ကိလေသာ ဇာတိ ပျက်စီးတော်မူလိုက်တော့ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတော်ကြီး ဆိုက်ရောက်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆိုက်ရောက်ပြီးတဲ့အခါ မဟာဗောဓိပင်ကို ရှိခိုးတယ်၊ မဟာစေတီတော်မြတ်ကြီးကိုလည်း ရှိခိုးတယ်၊ ထူပါရုံစေတီတော်မြတ်ကြီးကိုလည်း ရှိခိုးတယ်။ ရှိခိုးပြီးတော့ မြို့တွင်းသို့ ဝင်လိုက်တယ်။ ဝင်လိုက်တယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်သလဲ။ မြို့ရဲ့ အနုရာဓမြို့ ပေါ့နော်၊ မြို့ရဲ့ တောင်တံခါးကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တံခါးအဝမှာတင်ပဲ ကိုးဌာနမှာ သစ္စာကိုးစုံ ပေါ့နော် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ မြို့တွင်းဝင်တဲ့ အချိန်အခါက စပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အန္တောနဂရံ ပဝိဋ္ဌကာလေ ပဌမမဟာသက္ကာရော ဥပ္ပဇ္ဇိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အန္တောနဂရံ&lt;/b&gt; - မြို့အတွင်းသို့၊ &lt;b&gt;ပဝိဋ္ဌကာလေ&lt;/b&gt; - ဝင်ရောက်မိတဲ့ အချိန်အခါ ကာလ၌၊ &lt;b&gt;ပဌမမဟာသက္ကာရော&lt;/b&gt; - ကြီးစွာသော ပူဇော်ခြင်းတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဥပ္ပဇ္ဇိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ လာခဲ့လေပြီ။ အင်မတန် ကြီးကျယ်တဲ့ ပူဇော်ပွဲကြီးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာလဝိပတ္တိနှင့် ကာလသမ္ပတ္တိ နှိုင်းယှဉ်ချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာက ဘာပြချင်တာလဲဆိုတော့ -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဣတိ ကာလဝိပတ္တိယံ ဖလံ ဒါတုံ အသက္ကောန္တာနိ ကမ္မာနိ ကာလသမ္ပတ္တိံ အာဂမ္မ ဝိပစ္စန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ကာလဝိပတ္တိယံ&lt;/b&gt; - ကာလဝိပတ္တိ အချိန်အခါ ကာလ၌၊ &lt;b&gt;ဖလံ&lt;/b&gt; - အကျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဒါတုံ&lt;/b&gt; - ပေးခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;အသက္ကောန္တာနိ&lt;/b&gt; - မစွမ်းနိုင်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ကမ္မာနိ&lt;/b&gt; - ကံတို့သည်၊ &lt;b&gt;ကာလသမ္ပတ္တိံ&lt;/b&gt; - ကာလသမ္ပတ္တိသို့၊ &lt;b&gt;အာဂမ္မ&lt;/b&gt; - ရောက်၍၊ &lt;b&gt;ဝိပစ္စန္တိ&lt;/b&gt; - အကျိုးပေးကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာလဝိပတ္တိကာလမှာ ဒီဝတ္တကနိရောဓမထေရ်ရဲ့ အခြေအနေကို ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ထန်းသီးလေးရဖို့တောင်မှ မခက်ခဲဘူးလား။ ခက်ခဲတယ်။ ခုနစ်ရက်လောက် အစာပြတ်ပြီးတော့မှ ထန်းပင်ပေါ်ကို အပင်ပန်းခံပြီး တက်လိုက်တာ၊ ထန်းရိုးက ကျွတ်ထွက်သွားသေးတယ်။ ကံက နော်၊ ထန်းရိုးက ကျွတ်ထွက်သွားတော့။ ဉာဏ်ရှိလို့သာ၊ ဉာဏ်မရှိလို့သာ အောက်ပြန်ဆင်းပြီး ဒါကောက်ရမယ်ဆိုလို့ရှိရင် နောက်ထပ် တက်နိုင်ပါဦးမလား၊ မရခဲ့တဲ့ သဘောရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာလဝိပတ္တိကာလမှာ ထန်းသီးလေးရဖို့တောင်မှ အင်မတန် ခက်ခဲတယ်။ ကိုယ့်စကားကြီးတွေ ဒီလောက်တော့ မခက်ခဲပါဘူး ဘုရားနော်။ မနက်က အာလူးပူပူလေး စားရရင် ထန်းသီးထက်တောင် ကောင်းသေးတယ် ဖြစ်တယ်နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက တော်တော်လေးကို ရခဲခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ခု သစ်အိုသစ်မြစ် ရဖို့ဆိုတော့ လွယ်သလား။ မလွယ်ဘူးနော်။ တောကြီးတောင်ကြီးထဲကို ဆရာတပည့်တွေ ဖြတ်ကျော်လိုက်ရတာ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင်ပဲ၊ အစာအာဟာရ ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ထန်းသီးတွေ ထန်းပင်တွေ အမှီပြုပြီး နေလိုက်ရပါတယ်။ ထန်းသီး အကုန်သွားရှာရတာ မခက်ဘူးလား၊ ရခဲနေတယ် ရခဲနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် &lt;b&gt;ကာလသမ္ပတ္တိယံ&lt;/b&gt; - ကာလသမ္ပတ္တိ အချိန်အခါ ကာလ၌၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပေါ မဟာလာဘော ဥပ္ပဇ္ဇိ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့ သဘောရှိသော ကြီးကျယ်သော လာဘ်လာဘသည် ဖြစ်ပေါ်၍ လာခဲ့လေပြီ။ ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ လာကြုံပြီနော်။ ကြုံလိုက်တဲ့အချိန်ကျတော့ မြို့ထဲရောက်တာနဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ လာဘ်လာဘတွေ ဖြစ်ပေါ်မလာဘူးလား၊ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏ အကျိုးပေးမှုနှင့် ပယောဂဝိပတ္တိ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ ကာလဝိပတ္တိယံ ဝိပါကံ ဒါတုံ အသက္ကောန္တာနိ ကမ္မာနိ ကာလသမ္ပတ္တိံ အာဂမ္မ ဝိပစ္စန္တိ၊ ဣတိ တတ္ထ တတ္ထ ဘဂဝါ ပဇာနာတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ကာလဝိပတ္တိက တားဆီးထားတဲ့အတွက် အကျိုးပေးဖို့ရန် စွမ်းအားမရှိတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ၊ ကာလသမ္ပတ္တိကို အစွဲပြုပြီးတော့ အကျိုးပေးနိုင်ကြတယ်ဆိုတာကိုလည်း ဘုရားရှင်တွေက ကွဲကွဲပြားပြား သိရှိတော်မူတယ်နော်။ ဒီနေရာလေးတွေမှာ အဲဒီကံရဲ့ အကြောင်းကို မိမိတို့ ကောင်းကောင်းနားလည်ရင်၊ မိမိတို့ဟာ ကာလသမ္ပတ္တိမှာ လူဖြစ်ဖို့၊ ကာလသမ္ပတ္တိ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရရှိအောင် ကြိုးပမ်းထားဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိတို့ အခု ဒီမထေရ်ကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို သူက မဆည်းပူးခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံရှိတယ်။ ဒါဖြင့် ဒီကံတွေ ကာလဝိပတ္တိနဲ့ လာကြုံနေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့လည်း ကြုံရော ချက်ချင်းထပ် အကျိုးမပေးဘူးလား။ ပေးတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သိပ်ဝမ်းနည်းစရာလည်း မလိုပါဘူး။ ကံ ကံရဲ့အကျိုးကို တတ်သိနားလည်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သိပ်အလွန်ကြီး ဝမ်းနည်းစရာလည်း မလိုပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု နောက်တစ်မျိုးကတော့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတာက များများရှိပြီ။ ဒါပေမယ့်လို့ &lt;b&gt;ဣဒါနိ ပယောဂဝိပတ္တိယံ ဌိတဿ ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတို့သည် ပယောဂဝိပတ္တိယံ - ပယောဂဝိပတ္တိ၌ ဌိတဿ - တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ န ဝိပစ္စန္တိ - အကျိုးမပေးကြလေကုန်။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထူထောင်ထားတာ တော်တော်များများ ရှိတယ်။ ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်ခါကျတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေပြီ။ ပယောဂဝိပတ္တိမှာ သွားပြီး တည်နေတယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိဆိုတာ ဘာလဲ။ လုံ့လပယောဂ ချွတ်ယွင်းပျက်စီးနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ လုံ့လပယောဂတွေက ချွတ်ယွင်းပျက်စီးနေတယ်။ ဘာတွေလဲ။ သူ့အသက်သတ်နေတယ်၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူနေတယ်၊ ကာမဂုဏ်တွေ ဖောက်ပြန်နေတယ်၊ မုသားတွေ ပြောနေတယ်၊ ဂုန်းတိုက်နေတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတယ်၊ ပိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတယ်၊ သူများပစ္စည်း မတရားရဖို့ရန် ကြံစည်စိတ်ကူးနေတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေကို သေစေဖို့ ကြံစည်စိတ်ကူးနေတယ်၊ မှားယွင်းတဲ့ ခံယူချက်တွေကို လက်ခံထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပယောဂ ပျက်စီးမနေဘူးလား။ ပျက်စီးနေတယ်။ ပျက်စီးနေတဲ့အတွက် ပယောဂဝိပတ္တိ ရပ်တည်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုကုသိုလ်ကံတို့သည် အကျိုးပေးဖို့ရန် စွမ်းအား ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ထိုကုသိုလ်ကံတို့သည် ပယောဂဝိပတ္တိယံ - ပယောဂဝိပတ္တိ၌ တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား အကျိုးမပေးနိုင်ကြလေကုန်။ ဘုန်းကြီးတို့ တရားနာပရိသတ်တွေ အဲဒီစကားလေး နားလည်လား။ ဟမ်၊ နားလည်နည်းနည်းလေး ပြောင်းလိုက်တယ် ထင်တယ်၊ ဟင်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏အကျိုးပေးနှင့် ပယောဂဝိပတ္တိ၏ အတားအဆီး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးကတော့ နားလည်တယ်လို့ ဖြစ်ပါတယ်၊ အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကံတွေရှိတယ်။ အဲ့ဒီကံတွေသည် မှုသားပြောနေခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မုသာဝါဒကံတွေကို ဒီလိုသုံးနေခဲ့ရင် သူအကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ ဒါကို သတိထားရပါမယ်။ ဒါ ဘုန်းကြီးပြောချင်တာ ကံမရှိလို့မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်အဆင့်အထိ ရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကုသိုလ်ကံလေးက ပင့်တင်လိုက်လို့ ဒီနေရာ ရောက်လာတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကုသိုလ်ကံတွေက ပင့်တင်လိုက်လို့ ဒီလိုကောင်းတဲ့နေရာတွေမှာ ကောင်းတဲ့တရားတွေ၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေ ကြားနာပြီး ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေ အားထုတ်ခွင့် ရကြတာပါ။ ကံက ရှိတန်သလောက်တော့ ရှိပါတယ်။ အလွန်အဆင့်မြင့်တာနဲ့ နည်းနည်း အဆင့်အလွန်မမြင့်တာ ဒီလောက်တော့ ကွဲချင်ကွဲမယ်။ အဲ့ဒီကံတွေသည် ပယောဂဝိပတ္တိရှိနေရင် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလား... မရှိဘူး။ သူ့အသက် သတ်နေမယ်ဆိုရင် အကျိုးမပေးနိုင်သေးဘူး။ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူနေမယ်ဆိုရင်လည်း အကျိုးမပေးနိုင်သေးဘူး။ သူတပါးသားမယားတွေ လိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးနေမယ်ဆိုရင်လည်း ဒီကံက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂုံးတိုက်စကားနှင့် သံယုပို့ဆောင်ရေး အကုသိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကိုယ်တွေ (မကောင်းတာ) ပြောနေရင် အကျိုးမပေးနိုင်ဘူး။ တွေ့ကရာတွေ တွေးတောပြီး ဟိုအကြောင်းပြောလိုက်၊ ဒီအကြောင်းပြောလိုက်၊ ဟိုက (စကား) ပို့လိုက်၊ ဒီဘက်ပို့လိုက်၊ အဲ့ဒီလိုလုပ်နေရင် အကျိုးပေးမလား။ ဟောဒီလိုဆိုရင် တက်တက်ကြွကြွနဲ့ လုပ်သင့်တာကို မလုပ်ဘဲ နော်... ဟိုစကားဒီပို့၊ ဒီစကားဟိုပို့ အဲ့ဒီလိုလုပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;သံယုပို့ဆောင်ရေး&quot; လုပ်ငန်းတွေကို အကြီးအကျယ် ကြိုးစားပန်းစားနဲ့ ချွေးနဖူးပြိုက်ပြိုက်ကျအောင် ကြိုးစားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အတိတ်ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးလား... မရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေပြီ။ ပယောဂဆိုတာ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ လုံ့လ။ ပယောဂက ချို့ယွင်းနေတာ။ အကယ်၍သာ သီလကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်နေမယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်နေမယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်နေမယ်ဆိုရင် ပယောဂသမ္ပတ္တိ မဖြစ်ဘူးလား... ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သမ္ပတ္တိသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ သူက အကျိုးပေးနိုင်တယ်။ ကိုယ်က ပယောဂဝိပတ္တိမှာ ရပ်တည်နေတဲ့အတွက် အကျိုးပေးသေးလား... မပေးဘူး။ မပေးတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ကိုယ့်မှာ အာဃာတဆိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ များများပေါ်လာပြန်တယ်။ ပေါ်လာတဲ့အခါကျတော့ မီးလောင်ရာမှာ လေပင့်လိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား... တူတယ်။ နဂိုထဲက ပယောဂဝိပတ္တိတွေ ပျက်စီးနေရတဲ့အထဲ ကိုယ့်ထက်သာ မနာလိုတဲ့ စိတ်ထားတွေက များများမွေးမြူ၍ လုပ်လိုက်တော့ မီးလောင်ရာလေပင့်သလို ဖြစ်ပြီး ဒီအကုသိုလ်တွေက အဖော်ရမသွားဘူးလား... အဖော်ရသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဖော်ရတော့ ပယောဂဝိပတ္တိ ထပ်ဆင့်မဖြစ်ဘူးလား... ဖြစ်တယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတော့ နောက်ထပ်ကံတွေက အကျိုးပေးဦးမလား။ ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းအား မရှိဘူး။ ဟိုကနေ &quot;မလာနဲ့၊ မလာနဲ့၊ မလာနဲ့&quot; ဟော... ဒီကနေ တားထားသလို ဖြစ်နေတယ်။ ဘာတားထားသလဲ၊ ပယောဂဝိပတ္တိက တားထားတာ။ ဒါကြောင့် လုံ့လဝီရိယတွေနဲ့ နော်... မှန်ကန်တဲ့ ပယောဂလေးတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ကြဖို့ မတော်ဘူးလား... တော်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားရှင်နှင့် ဆရာတော်တို့၏ မေတ္တာကရုဏာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါ သိပ်သိဖို့ လိုတယ်။ ခုလို ဘုန်းကြီးပြောနေတာတွေက နည်းနည်း နားဝင်စေချင်လို့ နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ လှည့်ပြီးတော့ ပြောနေတာပါ။ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်များကလည်း ဒီကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားတွေကို နားလည်စေချင်လို့ နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ လှည့်ပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုနေကြတာ။ ဘုရားရှင်ကလည်း သတ္တဝါတွေအပေါ်မှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ မေတ္တာကရုဏာတရား ထားပြီးတော့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ တက်ပြီးတော့ ဟောနေတာတဲ့။ ဘုရားအပေါ်မှာ ကြည်ညိုတယ်ဆိုရင် ဘုရားစကား နားထောင်ဖို့ မလိုဘူးလား... လိုအပ်တယ်။ တရားတော်ကို ကြည်ညိုလေးစားတယ်ဆိုရင် ဒီတရားတွေကို ရိုသေစွာ လိုက်နာရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကလျာဏကမ္မနှင့် သမ္မာပယောဂ နိဿယအဖွင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု ဘာထပ်ထွန်းလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;သော ပန ဧကေန ကလျာဏေန သမ္မာပယောဂေ ပတိဋ္ဌိတော သုစရိတံ ပူရေတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုသူတော်ကောင်းသည်၊ &lt;b&gt;ဧကေန ကလျာဏေန ကမ္မေန&lt;/b&gt; - တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့်၊ &lt;b&gt;သမ္မာပယောဂေ&lt;/b&gt; - သမ္မာပယောဂ၌၊ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt; - ရပ်တည်မိလျက်၊ &lt;b&gt;သုစရိတံ&lt;/b&gt; - သုစရိုက်တရားများကို၊ &lt;b&gt;ပူရေတိ&lt;/b&gt; - ဖြည့်ကျင့်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နေကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး နော်... အတိတ်ကံလည်း ကိုယ်ထူထောင်ထားတဲ့ ကံတွေက များစွာရှိတယ်။ အဲဒီကံတွေထဲက တစ်ခုသောကံက ထိုသူတော်ကောင်းကို သမ္မာပယောဂ ပြည့်စုံအောင်၊ သမ္မာပယောဂမှာ ရပ်တည်ခွင့်ရအောင် ပြုလုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြုလုပ်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ထိုသူတော်ကောင်းသည် သမ္မာပယောဂမှာ ရပ်တည်တယ်။ ကဲ... ဘာလုပ်သလဲ။ သီလကျင့်စဉ်တွေ လက်တွေ့ကျင့်နေပြီ၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ လက်တွေ့ကျင့်နေပြီ၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ လက်တွေ့ကျင့်နေပြီ။ ဘာတဲ့လဲ... သမ္မာပယောဂ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ သမ္မာပယောဂ ဘယ်သူ့ကြောင့် ဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;&quot;ကလျာဏကမ္မေန&quot;&lt;/b&gt; - တစ်ခုသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်လို့ ဒီလိုပြောတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ခုနက ဘုန်းကြီးပြောခဲ့တဲ့ စကား မှားလား၊ မှန်လား... မှန်နေတယ်။ ဒီလိုနေရာမျိုးတွေမှာ လာပြီး သီလကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို လက်တွေ့ကျင့်နေတယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်နေတယ်ဆိုရင် ဒီလိုကျင့်ခွင့်ရအောင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ တစ်ခုက ပင့်တင်ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာတော့ မထင်ရှားဘူးလား... ထင်ရှားနေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံမရှိဘူးလား၊ ရှိလားလို့ မေးရင် ရှိသွားပြီ နော်။ ရှိနေတဲ့ ကံတွေသည် သမ္မာပယောဂကို အစွဲပြုပြီးမှ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ အားရှိတယ်။ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်နေတယ်ဆိုလို့ရှိရင် အကျိုးပေးနိုင်ပါ့မလား... မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါကို သဘောပေါက်စေချင်တယ် နော်။ မိမိရဲ့ ကံအကြောင်းကို မိမိနားလည်ရင် မိမိရဲ့ စိတ်ထားလေးတွေကို မိမိပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား... လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;&quot;သော&quot;&lt;/b&gt; - ထိုသူတော်ကောင်းသည်၊ &lt;b&gt;&quot;ပတိဋ္ဌိတော&quot;&lt;/b&gt; - ရပ်တည်လျက်၊ &lt;b&gt;&quot;သုစရိတံ&quot;&lt;/b&gt; - သုစရိုက်တရားဆယ်ပါးတို့ကို &lt;b&gt;&quot;ပူရေတိ&quot;&lt;/b&gt; - ဖြစ်စေ၏။ ကာယသုစရိုက်၊ ဝစီသုစရိုက်၊ မနောသုစရိုက်... ဒီသုစရိုက်တရားတွေကို ဖြစ်စေချင်တယ်၊ ဘာတဲ့လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ပဉ္စသီလံ ဒသသီလံ ရက္ခတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပဉ္စသီလံ&lt;/b&gt; - ငါးပါးသီလကို၊ &lt;b&gt;ဒသသီလံ&lt;/b&gt; - ဆယ်ပါးသီလကို၊ &lt;b&gt;ရက္ခတိ&lt;/b&gt; - ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါးပါးသီလ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တယ်၊ ဆယ်ပါးသီလ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ ပေါင်းစပ်မှုနှင့် အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကာလသမ္ပတ္တိမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဖြစ်ထွန်းပေါ်ပေါက်လာကြတဲ့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း အလုံးစုံသော တန်ဆာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားတဲ့ မင်းသမီးတွေကို &quot;ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သင့်တော်တယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ လွှတ်လိုက်၊ ပို့ပေးလိုက်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု ရတနာအမျိုးမျိုး၊ မဏိသီလ စသည်ဖြင့် ရတနာတွေ၊ ရွှေရတနာတွေ၊ ငွေရတနာတွေ စသည်ဖြင့် ရတနာအမျိုးမျိုး၊ လက်ဆောင်အမျိုးမျိုးတွေကို &quot;ထိုပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တော်တယ်ကွယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ လာလာပြီးတော့ လှူကြတယ်၊ ကမ်းကြတယ်၊ ပေးကြတယ်၊ ကမ်းကြတယ်။ ကြည့်စမ်း နော်... အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေက သမ္မာပယောဂမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပတ္တမြား၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ မြ၊ ရတနာ အစရှိတဲ့ ကာမဝတ္ထုအစုစုတွေ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာအမျိုးမျိုးတွေကို လာပြီးတော့ လှူဒါန်းကြတယ်။ အတိတ်က ကမ္မသမ္ပတ္တိလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သမ္မာပယောဂ ရှိတယ်။ အတိတ်ကံနဲ့ ပစ္စုပ္ပန် သမ္မာပယောဂ နှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို လှူမယ့်တန်းမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များစွာ ပေါ်ပေါက်မလာဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဟိုကောင်က ငါက နည်းနည်းမှ ကြည့်လို့မရပါဘူး၊ ဒီကောင်က ငါက နည်းနည်းမှ ကြည့်လို့မရပါဘူး&quot; ဆိုပြီး သူတပါး လာဘ်လာဘပေါ်တာကို ကိုယ်ကသွားပြီး ရှုံ့ချတာ၊ မနာလိုတာဆိုရင် ကိုယ့်မှာ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်မသွားဘူးလား... ဖြစ်သွားပြီ။ ပယောဂဝိပတ္တိ ဖြစ်သွားရင် မိမိအတွက် အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံလေးတွေက နောက်ကို ဆုတ်မသွားဘူးလား... ဆုတ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပယောဂသမ္ပတ္တိ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်။ အတိတ်ကုသိုလ်ကံလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ သမ္မာပယောဂလည်း ရှိတယ်။ ဒါကို တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရင်တော့ ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ လို့ ခေါ်ပါတယ် နော်။ အဓိက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကံလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ သူက သမ္မာပယောဂလို့ ခေါ်တဲ့ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ ပြဋ္ဌာန်းနေတဲ့ ပစ္စုပ္ပန် ကုသိုလ်ကံတွေလည်း ရှိတယ်။ အတိတ်ကံနဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကံ နှစ်ခုပေါင်းလိုက်တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လို အတိတ်ကံ၊ ပစ္စုပ္ပန်ကံလဲလို့ မေးတော့၊ သီလကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တာ သီလကုသိုလ်ကံတွေ မဖြစ်ဘူးလား... ဖြစ်တယ်။ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တော့ သမာဓိကုသိုလ်ကံတွေ မဖြစ်ဘူးလား... ဖြစ်တယ်။ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တော့ ပညာကုသိုလ်ကံတွေ မဖြစ်ဘူးလား... ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ကုသိုလ်ကံတွေ ရရှိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းဆိုတဲ့ ပယောဂကို သမ္မာပယောဂလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သမ္မာပယောဂမှာ ဉာဏ်တွေက ယှဉ်တွဲလျက်ရှိတယ်။ ဒီလို သမ္မာပယောဂတွေကို ငါကျင့်တယ်ဆိုတဲ့ အသိလေးမှာ ဉာဏ်ပညာကလည်း ရှေ့သွားပြဋ္ဌာန်းဖို့ မရှိဘူးလား... ရှိတယ်။ ဒကာကြီးတွေ ဒီအသိလေးရှိလို့ ဒီနေရာမှာ ဒီတရား အားထုတ်နေကြတာပဲ။ အကယ်၍ ဒီအသိလေးသာ မရှိရင် ဒီနေရာလာပြီး ဒီလို တရားအားထုတ်ပါ့မလား... မထုတ်ဘူး။ ဒါ ဉာဏ်ရှိပြီးသားပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ အတိတ်ကံလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဉာဏ်လည်း ရှိတယ်၊ ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းဆိုတဲ့ လုံ့လဝီရိယ ပယောဂလည်း မရှိဘူးလား... ရှိနေတယ်။ ကံရယ်၊ ဉာဏ်ရယ်၊ ဝီရိယရယ် သုံးခုစုံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးမပေးဘူးလား... ပေးတယ်။ သူ့ကံလေးက သူ့ကို အကျိုးပေးတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သူ့မှာ လာဘ်လာဘ ပေါများထိုက်တဲ့ ကံတွေကို သူက ထူထောင်ခဲ့တော့ သူက လာဘ်လာဘ ပေါများတယ်။ မိမိက လာဘ်လာဘ နည်းနည်းလေး ပါးစပ်သိပ်တယ် (နည်းတယ်)၊ လက္ခဏာပါတာပေါ့ နော်။ ခေတ်အပြောနဲ့ ပြောရင်တော့ လာဘ်လာဘ ရှားထိုက်တဲ့ ကံလေးကို မိမိထူထောင်ခဲ့ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သလဲ... လာဘ်လာဘ ရှားပြန်တယ်။ တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့ လောကသဘာဝကို ကြည့်။ သူရဲ့ လာဘ်လာဘကို မိမိက အန္တရာယ်ပြုခဲ့မိတဲ့အတွက် မိမိလာဘ်လာဘဟာလည်း အန္တရာယ် အလိုလို ဖြစ်ပေါ်မလာဘူးလား... ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ကံ၊ ကံရဲ့ အကျိုးကို တတ်သိနားလည်မယ်ဆိုရင် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ၊ မိမိတို့ရဲ့ လုံ့လပယောဂတွေကို တဖြည်းဖြည်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲသွားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား... လိုအပ်တယ် နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုတရာဇာမင်းနှင့် စူဠသုတ္တမထေရ်ဝတ္ထု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဒီနေရာမှာ ဝတ္ထုလေးတစ်ခု အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ထောက်ပြတော့ ဒီဝတ္ထုလေးက ဘုန်းကြီး အင်မတန် ကြည်ညိုပါတယ် နော်။ ဘယ်လိုပြောသလဲဆိုတော့...&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ပုညူပကောပိ မဟာပရိဝါရော ဟောတိ မဟာနုဘာဝေါ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;သူတော်ကောင်းတို့က အကယ်၍များ ရဟန်းဘဝ ကောက်ရောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ရှင်ဘဝ ကောက်ရောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မဟာပရိဝါရော - ကြီးစွာသော အခြံအရံ ပရိသတ် ရှိမယ်။ ကြီးစွာသော နာမည်ကျော်ကြားမှု ရှိမယ်။ မဟာနုဘာဝေါ - ကြီးသော တန်ခိုးအာနုဘော်လည်း ရှိမယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ ဝတ္ထုလေးတစ်ခု ထောက်ပြထားတယ်။ ကိုတရာဇာ ဆိုပြီးတော့ ထောက်ပြထားပါတယ် နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုတမင်းက ဂိရိကဏ္ဏအရပ်မှာ သီတင်းသုံးတော်မူတဲ့ စူဠသုတ္တမထေရ် ဆိုတဲ့ မထေရ်မြတ်ကြီး တစ်ပါးရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ မထေရ်မြတ်ကြီးကို သူတို့က သိပ်ပြီးတော့ ကြည်ညိုမြတ်နိုးတယ်။ ကြည်ညိုမြတ်နိုးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ တစ်နေ့မှာ ဒီကိုတရာဇာမင်းက လှည့်လည်တယ်။ တိုင်းခန်းလှည့်လည်ရင်းနဲ့ ဘယ်အရောက်သွားလဲဆိုတော့ ဥပ္ပလဝါပိ ဆိုတဲ့ အရပ်ကလေးတစ်ခု ရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ ဥပ္ပလဝါပိအရပ်မှာ သူနေထိုင်စဉ် အချိန်အခါမှာ မထေရ်မြတ်ကြီးကို သူက အပင့်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ မထေရ်မြတ်ကြီးနဲ့ အဲ့ဒီနေရာလေးက နီးကပ်နေရတယ်။ အပင့်ခိုင်းလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ မထေရ်မြတ်ကြီးကလည်း ကြွလာပါတယ်။ ကြွလာပြီးတော့ ဒီဥပ္ပလဝါပိအရပ်နဲ့ နီးကပ်နေတဲ့ မဟာဂါမကျောင်းတိုက်မှာ သီတင်းသုံးတော်မူလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ရှင်ဘုရင် ကိုတရာဇာမင်းကလည်း ဘာမေးသလဲ၊ မထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ မိခင်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ မေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ကိံ ထေရော အဘိရတိ&quot;&lt;/b&gt; - မထေရ်မြတ်ကြီး ဘယ်လိုအာဟာရများ နှစ်ခြိုက်တော်မူသလဲ။ ဒါကို မေးကြည့်။ ကဲ... ဘုန်းကြီးလည်း မေးကြည့်ရဦးမယ် ဟင်။ ဘယ်လိုအစာများ နှစ်ခြိုက်သလဲ သီလရှင်တွေ... ဟမ်။ ဒီဘက်က လှည့်ပြီး ဒကာကြီးတို့ရော ဘယ်လိုအစာများ နှစ်ခြိုက်သလဲ။ ဒါတော့ တစ်မျိုးစီ ရှိပါလိမ့်မယ် နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီမှာ မထေရ်ကြီးက ဘာကြိုက်သလဲဆိုတာကို သူ့အမေကို မေးကြည့်တယ်။ မထေရ်ကို တိုက်ရိုက်သွားမမေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ &quot;အရှင်ဘုရား ဘာကြိုက်လဲ၊ အရှင်ဘုရား ဘာစားချင်လဲ&quot; ဒါက သူတော်ကောင်းတွေကို မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်း မဟုတ်လို့ပါ နော်။ ခုလို...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>64x9gzv04m2ex107lt9yurwzq0nkr1d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6260</id>
    <revision>
      <id>21905</id>
      <parentid>21895</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:03:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21905</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="143069" sha1="btco4btqzkkpjwi4z4x4sx5dt2fwf3w" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၆/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-37
&lt;h3&gt;သီလသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသော မထေရ်မြတ်တို့၏ ဘုန်းတန်ခိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို တကယ်ထင်ရှားတဲ့ မထေရ်တွေ ကျတော့ သံဃာပဋိပတ် ခေါ်တဲ့ ခေါင်းပါးတဲ့ ကျင့်ဝတ် (ဓုတင်အကျင့်) ကို ကျင့်နေတာပေါ့နော်။ အဲ့ဒီလို မထေရ်ကြီးတွေကို ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ &quot;အရှင်ဘုရား ဘာကြိုက်သလဲ&quot; ဒီလိုမမေးချင်ဘူးနော်။ &quot;ဘာစားချင်သလဲ၊ တပည့်တော် ချက်ပေးမယ်&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီပုံစံမျိုးတွေ မမေးသင့်ဘူးနော်။ အိမ်မှာ မေးနေတဲ့ ပုံစံတော့ ဖြစ်ချင်ဖြစ်လိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... မိဖုရားကြီးက ချဉ်းကပ်ပြီး မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မထေရ်က ဘာပြန်ပြောလဲ။ &quot;ကုဋကဏ္ဏမဟာရာဇ်ကြီး သင်တို့ သိဖို့ကို သစ်ဖု ရှာခိုင်းလိုက်တယ်&quot; ဒီလို ပြန်ပြောတယ်။ ဝက်သား၊ ကြက်သားတွေ ကြိုက်တယ် ပြောသလား။ မပြောပါဘူးနော်။ မထေရ်ကြီးက သစ်ဖုပဲ ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ အဲ့မှာ ရှင်ဘုရင်က သစ်ဖုရှာဖွေပြီးတော့ ဆက်ကပ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆက်ကပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သစ်ဖု ဆက်ကပ်တော့ သူက ဘယ်သွားကပ်သလဲ ဆိုတော့ ကျောင်းသွားတယ်။ တရုတ်ဥတွေ ယူပြီးတော့ ကျောင်းသွားတယ်။ မထေရ်ကြီးကို သွားလှူလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;မုခံ ဥလောကေတုံ နာသက္ခိံ၊ သပ္ပိကုမ္ဘံ ဂဟေတွာ ဝိဟာရံ ဂတော ရဿ ဥလောကိတော။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သစ်တိဇူတကာ&lt;/b&gt; - ဘုရင်မင်းမြတ်သည်၊ &lt;b&gt;သပ္ပိကုမ္ဘံ&lt;/b&gt; - သစ်ဖု (ထောပတ်အိုး) ကို၊ &lt;b&gt;ဂဟေတွာ&lt;/b&gt; - ယူဆောင်၍၊ &lt;b&gt;ဝိဟာရံ&lt;/b&gt; - ကျောင်းတိုက်သို့၊ &lt;b&gt;ဂန္တွာ&lt;/b&gt; - သွားခဲ့သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;ရဿ&lt;/b&gt; - မထေရ်ကြီးအား၊ &lt;b&gt;အဒမ္မာနော&lt;/b&gt; - ပေးလှူခဲ့သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;မုခံ&lt;/b&gt; - မျက်နှာတော်ကို၊ &lt;b&gt;ဥလောကေတုံ&lt;/b&gt; - ဖူးမြော်အံ့သောငှာ၊ &lt;b&gt;နာသက္ခိံ&lt;/b&gt; - ငါ မစွမ်းနိုင်ခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ကျောင်းသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သစ်ဖုတွေ သူ့ရဲ့ အခြံအရံ ပရိသတ်တွေ နောက်ကလည်း ပါပါတယ်။ သွားပြီးတဲ့အခါ မထေရ်ကြီးကို ဒီသစ်ဖုကို လှူဒါန်းတဲ့ အချိန်မှာ မထေရ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို မော်ပြီးတော့ ဘယ်လိုမှ မကြည့်ရဲ ဖြစ်နေတယ်၊ မော်မဖူးရဲ ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗုဒ္ဓသာသနာတော်၏ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;သော နိက္ခမိတွာ ပစ္ဆာ ပရိဝေဏေ...&lt;/b&gt; အဲ့ဒီ ကျောင်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာပြီးတော့ ပရိဝုဏ်ဘက် ရောက်တဲ့၊ ကျောင်းအပြင်ဘက် ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက မိဖုရားကြီးကို မေးတယ်။ &quot;ဘယ်လိုမေးလဲ... မထေရ်ကြီးဟာ ဘယ်လို ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသလဲ&quot; တဲ့။ အဲ့ဒီအခါမှာ မိဖုရားကြီးက ဘာပြန်ပြောလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;တော ပုရိသော ဥလောကိတော၊ တကာ သိ အဟံ န ဇာနာမိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣသိထွန်တင်&lt;/b&gt; - အရှင်မင်းကြီးသည်၊ &lt;b&gt;ပုရိသော&lt;/b&gt; - ယောက်ျားစင်စစ်တည်း ဟု ဖြစ်ပါလျက်၊ &lt;b&gt;ဥလောကေတုံ&lt;/b&gt; - မော်၍ ဖူးမြော်အံ့သောငှာ၊ &lt;b&gt;နာသက္ခိံ&lt;/b&gt; - မစွမ်းနိုင်ခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;ကထံ&lt;/b&gt; - အဘယ်သို့လျှင်၊ &lt;b&gt;သက္ကတာ&lt;/b&gt; - ငါသည် စွမ်းနိုင်ပါအံ့နည်း။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;အရှင်မင်းကြီးဟာ ယောက်ျားစင်စစ် ဖြစ်ပါလျက် ဖူးမြော်ဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်ပါ့မလား။ &lt;b&gt;နာဟံ ဇာနာမိ&lt;/b&gt; - ငါသည် မထေရ်သည် ကဲ့သို့သော ရုပ်အဆင်း ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် &lt;b&gt;အဟောသိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ခဲ့လေသည် ဟူ၍ နည်းမျှ မသိပါ&quot; မထေရ်ကြီးက ဘယ်လို ဥပဓိသမ္ပတ္တိ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ မိဖုရားကြီးကလည်း ပြောတယ်။ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှင်ဘုရင်က ဘာပြောလဲဆိုတော့ &quot;မမ ရထိန်... ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်၌ အခွန်ပဏ္ဍာ ဆက်သနေရတဲ့ သူကြွယ်ရဲ့ သားတစ်ယောက်ကို မျက်နှာတော်ကို မော်ဖူးအံ့သောငှာ ငါမရဲဝံ့ပေ။ &lt;b&gt;ဝတ&lt;/b&gt; - စင်စစ် ဧကန် အမှန်အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဗုဒ္ဓသာသနာ&lt;/b&gt; - မြတ်စွာဘုရားရှင်တို့၏ သာသနာတော်မည်သည်ကား၊ &lt;b&gt;မဟာဝတ&lt;/b&gt; - အလွန် ကြီးကျယ် မြတ်တော်မူပါပေစွ&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီမထေရ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် သူ့ရဲ့ နိုင်ငံမှာ အခွန်ပဏ္ဍာ ဆက်သနေရတဲ့ သူကြွယ်တစ်ဦးရဲ့ သားလေးသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီသူကြွယ်တစ်ဦးရဲ့ သားကို တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေတဲ့ ရှင်ဘုရင်တို့က မော်ဖူးဖို့ရန်အတွက် မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? &lt;b&gt;ဗုဒ္ဓသာသနာ မဟာဝတ္တာ&lt;/b&gt; - ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်မြတ်သည် အလွန် ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်တော်မူပါပေတယ် ဆိုပြီး ရှင်ဘုရင်က ပြောတယ်။ ပြောပြီးတော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ &quot;အပ္ဖေါဋေသိ&quot; - အပ္ဖေါဋေသိ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတော့ ရှေးဆရာတော်ကြီးများကတော့ &quot;လက်ဖျစ်တီးတယ်&quot;၊ &quot;လက်မောင်းခက်တယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ကြတယ်။ အဲ့ဒါ နားလည်ကြ။ ဘုန်းကြီး နားလည်သလို ပြောရင်တော့ လက်ဝှေ့သမားတွေ ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ လက်မောင်း ပေါက်ခက်တဲ့ ပုံစံလို့ ယူဆရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမ္မာပယောဂ၏ အကျိုးအာနိသင်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... အဲ့ဒီအခါမှာ ဒါက ဘာကို ပြောလိုသလဲလို့ မေးရင်တော့ ဒီကုဋကဏ္ဏမင်းကနေပြီးတော့ မိမိရဲ့ တိုင်းနိုင်ငံ နယ်ပယ်အတွင်းမှာ တည်ရှိတဲ့၊ မိမိကို အခွန်ပဏ္ဍာ ဆက်သနေရတဲ့ သူတွေရဲ့ သားတို့ကို မော်မဖူးရဲဘူး ဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးရင် အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံတွေကလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ သမ္မာပယောဂ ကလည်း ရှိတယ်။ ထိုသမ္မာပယောဂ ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့က ရဟန်းအဖြစ်သို့ ကပ်ရောက်ခဲ့ရင် ဘုန်းတန်ခိုး အာနုဘော် အလွန် ကြီးမားတယ် ဆိုတဲ့ ထုံးလေး တစ်ခုပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လောက်ထိ ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးသလဲလို့ မေးရင် မိမိရဲ့ အခွန်ပဏ္ဍာ ဆက်သနေတဲ့ ဒီသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပေမယ့်လို့ မျက်နှာကို မော်ဖူးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ အလွန် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေတဲ့ စိတ်ထားက ဖန်တီးပေးတယ်။ ဘာက ဖန်တီးပေးလဲ? ကံတရားက ဖန်တီးပေးတယ်နော်။ ဘာကံလဲလို့ မေးတော့ အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံရယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ သမ္မာပယောဂ ခေါ်တဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု... ဒီကုဋကဏ္ဏမင်းက စူဠနာဂမထေရ်ကိုလည်း အင်မတန် ကြည်ညို လေးစားပါတယ်။ ကြည်ညို လေးစားလိုက်တော့ တစ်နေ့ ဘာဖြစ်လာလဲ။ ဒီစူဠနာဂမထေရ်ရဲ့ လက်ချောင်းလေး တစ်ခုမှာ ပေါ့လေ၊ အခုကာလ အပြောနဲ့ ပြောရင်တော့ ဒုစရိုက်နာ (သို့မဟုတ်) အနာရောဂါ တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒီ အနာရောဂါ ဖြစ်ကြောင်းကို ဒီကုဋကဏ္ဏမင်းက သိတယ်။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ ကျတော့ &quot;မထေရ်ကြီးကို တို့ သွားပြီးတော့ ဖူးမြော် ကန်တော့ကြမယ်ကွယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ကျောင်းသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျောင်းသွားလိုက်တဲ့အခါ မထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ လက်မှာ ဒီသွေးသူနာ ပေါက်နေတာ မြင်တော့ မထေရ်မြတ်ကြီး အပေါ်မှာ အလွန် ကြည်ညို လေးစားတဲ့ စိတ်ဓာတ်က အလွန် အားကောင်းနေတဲ့အတွက် ဘာလုပ်သလဲ။ ကုဋကဏ္ဏမင်းက မထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ လက်ချောင်းလေးကို ပါးစပ်နဲ့ လှမ်းပြီးတော့ စုပ်ယူလိုက်တယ်။ ပြည်တွေကို ပါးစပ်နဲ့ စုပ်ယူလိုက်ပါတယ်။ စုပ်ယူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ ကျတော့ အဲ့ဒီ ပါးစပ်နဲ့ လှမ်းပြီး စုပ်လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက်တည်း ပြည်က ပါးစပ်ထဲမှာ အကုန်လုံး ပေါက်ကွဲသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါက်ကွဲသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲ။ ပေါက်ကွဲလာတဲ့ ဒီပြည်တွေကို ရွံရှာ စက်ဆုပ်တယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ထွေးပြီး မပစ်လိုက်ဘူး။ မထေရ်အပေါ်မှာ အလွန် ကြည်ညို လေးစား ချစ်မြတ်နိုးနေတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;အင်မတန် ဝိယ အမြိုက်ရေစင် ကဲ့သို့၊ သော ဟိ ထိုပြည်တို့ကို၊ မျို၍ ချလိုက်လေပြီ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အမြိုက်ရေစင် တစ်ခုကို မျိုချလိုက်သလို မျိုချလိုက်တယ်။ ဒါဘာဖြစ်လဲ? သမ္မာပယောဂ ပြည့်စုံနေတဲ့ အခါမှာ ဘုန်းတန်ခိုး အာနုဘော် ကြီးမားပုံကို ဖော်ပြတာ။ တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရဲ့ ပြည်သွေးတွေကိုသော်လည်းပဲ မျိုချနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မထေရ်မြတ်၏ နောက်ဆုံးခရီးနှင့် ပယောဂသမ္ပတ္တိ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ချိန်အခါမှာ ဒီစူဠနာဂမထေရ်ကြီး ကွယ်လွန်သွားပြီ၊ ပရိနိဗ္ဗာန် စံတော်မူပြီ ဆိုကြစို့နော်။ သေရာညောင်စောင်း လျောင်းစက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မထေရ်မြတ်ကြီး ပြန်တော်မူတဲ့ အချိန်ခါမှာ ဒီမင်းက ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ကုဋကဏ္ဏရာဇာ ဂန္တွာ၊ ဓမ္မသကဋဿ အက္ခေါ ဘဂ္ဂေါတိ ပရိဒေဝမာနော ဝိစရိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ကုဋကဏ္ဏမင်းသည်&lt;/b&gt; - &lt;b&gt;ဂန္တွာ&lt;/b&gt; - ထိုဇာပန အခမ်းအနားသို့ သွား၍၊ &lt;b&gt;မထေရ်ကြီး စွန့်အပ်သော မစင်ခွက်ကို&lt;/b&gt; - &lt;b&gt;သီသေ ဌပေတွာ&lt;/b&gt; - ဦးခေါင်းထက်၌ တင်ထား၍၊ &lt;b&gt;ဓမ္မသကဋဿ&lt;/b&gt; - မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားတည်းဟူသော လှည်းယာဉ်၏၊ &lt;b&gt;အက္ခေါ&lt;/b&gt; - ဝန်ရိုးကြီးသည်၊ &lt;b&gt;ဘဂ္ဂေါ&lt;/b&gt; - ကျိုးခဲ့လေပြီ၊ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့ ပြောဆိုလျက်၊ &lt;b&gt;ပရိဒေဝမာနော&lt;/b&gt; - ငိုကြွေးလျက်၊ &lt;b&gt;ဝိစရိ&lt;/b&gt; - လှည့်လည်ခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;မထေရ်ကြီး မပြန်တော်မူခင် နောက်ဆုံး စွန့်သွားတဲ့ မစင်တွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ မစင်ခွက်ကြီးကို ခေါင်းပေါ် ရွက်၊ ခေါင်းပေါ် ရွက်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါ ကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ &quot;မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတည်းဟူသော လှည်းရဲ့ ဝန်ရိုးကြီးတော့ ကျိုးပြီ၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတည်းဟူသော လှည်းရဲ့ ဝန်ရိုးကြီး တစ်ခုတော့ ကျိုးပြီ&quot; ဆိုပြီးတော့ ပြောဆိုပြီးတော့ ငိုကြွေး လှည့်လည်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့တော့ ဒီနေရာမှာ -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ပထဝီသာမိကော နာမ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိံ အာဂမ္မ၊ အသုစိကုမ္ဘံ သီသေန ဝဟတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ပထဝီသာမိကော&lt;/b&gt; - မြေပြင်ကို အစိုးရသော တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;အသုစိကုမ္ဘံ&lt;/b&gt; - မထေရ်ကြီး စွန့်ပစ်အပ်သော မစင်ခွက်ကို၊ &lt;b&gt;သီသေန&lt;/b&gt; - ဦးခေါင်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဥက္ခိပိတွာ&lt;/b&gt; - ချီမြှောက်၍၊ &lt;b&gt;ဝိစရနာမ&lt;/b&gt; - လှည့်လည်ခြင်း မည်သည်ကား၊ &lt;b&gt;ကဿ&lt;/b&gt; - အဘယ်မည်သော တရား၏၊ &lt;b&gt;ဂတိ&lt;/b&gt; - သွားရာ လမ်းကြောင်းပါနည်း။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;မစင်ခွက် တစ်ခုကို ရွံရှာ စက်ဆုပ်မှု မရှိဘဲ ခေါင်းပေါ် တင်ပြီးတော့ တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဒီလို လှည့်လည်နိုင်တယ် ဆိုတာ ဘယ်မည်သော တစ်စုံတစ်ခုသော ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံရဲ့ သွားရာ လမ်းကြောင်းလဲ။ &lt;b&gt;သမ္မာပယောဂဿ ဂတိ&lt;/b&gt; - သမ္မာပယောဂ ခေါ်တဲ့ တရားရဲ့ သွားရာ လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ ဒီမထေရ်ကြီးသာ ဒီသီလ ကျင့်စဉ်ကို တကယ့် လက်တွေ့ မကျင့်ဘူး၊ သမာဓိ ကျင့်စဉ်ကို တကယ် လက်တွေ့ မကျင့်ဘူး၊ ပညာ ကျင့်စဉ်ကို တကယ် လက်တွေ့ မကျင့်ဘဲနဲ့ နေထိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် ဒီလို မြေအပြင်ကို အစိုးရတဲ့ တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဒီမထေရ်မြတ်ကြီးရဲ့ မစင်ခွက်ကို ခေါင်းပေါ် ရွက်ပြီးတော့ လှည့်လည်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီမထေရ်မြတ်ကြီးက ပိဋကတ်သုံးပုံလည်း နှုတ်ငုံဆောင်တယ်၊ သီလကျင့်စဉ်လည်း တကယ် လက်တွေ့ ကျင့်တယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေလည်း တကယ် လက်တွေ့ ကျင့်တယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေလည်း တကယ် လက်တွေ့ ကျင့်တယ်။ သမ္မာပယောဂတွေနဲ့ မပြည့်စုံဘူးလား။ ပြည့်စုံတယ်။ သမ္မာပယောဂနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ အတွက် သမ္မာပယောဂ ပြည့်စုံတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်း အတိုင်း ဒီဂတိ ဖြစ်ပေါ်လာတာ။ ဒီကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက မစင်ခွက်ကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ပြီး ဒီလို လှည့်လည် ကြွေးကြော်ခြင်း ဖြစ်တယ် ဆိုပြီး ဖော်ပြထားတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဣတိ ပယောဂဝိပတ္တိံ အာဂမ္မ၊ ဝိပါကံ ဒါတုံ အသက္ကောန္တာ ကုသလကမ္မာ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိံ အာဂမ္မ ဝိပစ္စန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ပယောဂဝိပတ္တိံ&lt;/b&gt; - ပယောဂဝိပတ္တိ ရှိသည့် အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt; - အကျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဒါတုံ&lt;/b&gt; - ပေးခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;အသက္ကောန္တာ&lt;/b&gt; - မစွမ်းနိုင်ကြကုန်သော၊ &lt;b&gt;ကုသလကမ္မာ&lt;/b&gt; - ကုသိုလ်ကောင်းမှု ကံတို့သည်၊ &lt;b&gt;ပယောဂသမ္ပတ္တိံ&lt;/b&gt; - ပယောဂသမ္ပတ္တိကို၊ &lt;b&gt;အာဂမ္မ&lt;/b&gt; - အစွဲပြု၍၊ &lt;b&gt;ဝိပစ္စန္တိ&lt;/b&gt; - အကျိုးပေးကြလေကုန်၏။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ဘဂဝါ&lt;/b&gt; - မြတ်စွာဘုရားသည်၊ &lt;b&gt;ပဇာနာတိ&lt;/b&gt; - ကွဲပြားစွာ သိရှိတော်မူပါပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ပယောဂဝိပတ္တိကြောင့် အကျိုးပေးဖို့ရန် စွမ်းအားမရှိတဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု ကံတွေသည် ပယောဂသမ္ပတ္တိကို အခြေခံ အစိုက်ပြုပြီးတော့ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာတယ်။ ဒါကြောင့် အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေဟာ ဒီနေ့ တရားနာ ပရိသတ်တွေမှာ ရှိသလောက် ရှိကြပါတယ်နော်။ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးချင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင် အကျိုးပေးဖို့ လမ်းလေးကို မိမိတို့ ဘက်က ဖွင့်ပေးဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လမ်း ဖွင့်ပေးရမလဲ။ ပယောဂသမ္ပတ္တိ ဆိုတဲ့ လမ်းဖွင့်ရမယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိ လမ်းဆိုတာက ဘာလဲ? သီလကျင့်စဉ်ကို တကယ့် လက်တွေ့ ကျင့်ရမယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်ကို တကယ့် လက်တွေ့ ကျင့်ရမယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ် လက်တွေ့ ကျင့်ရမယ်။ ကျင့်လို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်ကံ အဟုန်ကြောင့် အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကံတွေသည် လမ်းကြီး ပွင့်သွားပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဧဝံ စတုဝိပတ္တိဟိ ပဋိဗာဟိတံ ကလျာဏကမ္မံ ဝိပါကံ ဒါတုံ အသက္ကောန္တံ ဟောတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;စတုဝိပတ္တိဟိ&lt;/b&gt; - ဝိပတ္တိ လေးပါးတို့က၊ &lt;b&gt;ပဋိဗာဟိတံ&lt;/b&gt; - တားမြစ်ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ကလျာဏကမ္မံ&lt;/b&gt; - ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေသည် (အကျိုးမပေးနိုင် ဖြစ်နေတတ်၏)။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဝိပတ္တိ လေးပါး တားမြစ်ထားတဲ့ ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေ ဘာတွေလဲ။ ကာလဝိပတ္တိ၊ ဂတိဝိပတ္တိ၊ ဥပဓိဝိပတ္တိ၊ ပယောဂဝိပတ္တိ။ ဘယ်နှစ်ပါးလဲ? လေးပါး။ အဲ့ဒီ ဝိပတ္တိ လေးပါး တားမြစ်ထားတဲ့ အတွက် အကျိုးပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်တဲ့ ကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံတွေ ဘာဖြစ်သလဲ...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနှင့် ကံ၏အကျိုးပေးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; — ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;စတုဟိ ဝိပတ္တိဟိ&lt;/b&gt; — ဝိပတ္တိတရားလေးပါးတို့သည်၊ &lt;b&gt;ပဋိဗာဠှံ&lt;/b&gt; — တားမြစ်ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ကလျာဏကမ္မံ&lt;/b&gt; — ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံသည်၊ &lt;b&gt;ဝိပါကံ&lt;/b&gt; — အကျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဒါတုံ&lt;/b&gt; — ပေးခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;အသက္ကောန္တံ&lt;/b&gt; — မစွမ်းနိုင်မူ၍၊ &lt;b&gt;သမ္ပတ္တိယော&lt;/b&gt; — သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးတို့ကို၊ &lt;b&gt;အာဂမ္မ&lt;/b&gt; — အစွဲပြု၍၊ &lt;b&gt;ဒေတိ&lt;/b&gt; — အကျိုးပေးနိုင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝိပတ္တိတရားလေးပါးက တားမြစ်ထားတဲ့အတွက် အကျိုးပေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေဟာ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးကို အစွဲပြုပြီးတော့ အမှီရခဲ့မယ်ဆိုရင် အကျိုးမပေးနိုင်ဘူးလား။ အကျိုးပေးနိုင်တယ်။ သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးက ဘာလဲဆိုရင် &lt;b&gt;ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ သမ္ပတ္တိလေးပါးနဲ့ ဝိပတ္တိလေးပါးကို အချက်ကျကျ နားလည်မယ်ဆိုရင် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ထားလေးတွေကို မိမိတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စိတ်ထား သိပ်အရေးကြီးတယ်နော်။ စိတ်နေစိတ်ထားက ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတာချင်း တူပေမဲ့ စိတ်ထားချင်း မတူရင် အကျိုးပေးပုံချင်း တူမလား။ မတူဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီဥပမာ ဥပမေယျစကားလေး ထင်ရှားအောင် အထက်က ဆရာတော်က ပုံစံလေးတစ်ခု ထုတ်ပြထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အမတ်ကြီးနှင့် ရှင်ဘုရင် ဥပမာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က၊ နော်... အမတ်ကြီးတစ်ယောက် ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီ အမတ်ကြီးတစ်ယောက်ကို တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က နည်းနည်းလေး တစ်ခုသောအကြောင်းကိစ္စလေးတစ်ခုနဲ့၊ နည်းနည်း ချို့ယွင်းချက်လေးကြောင့် အမျက်ထွက်သွားတယ်။ အမျက်ထွက်သွားတာနဲ့ သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်သလဲဆိုတော့ နှောင်အိမ်ထဲသွင်းပြီး ထောင်ချထားလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအမတ်ကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်စုကလည်း ရှင်ဘုရင် အမျက်ထွက်နေတာကို သိရှိတဲ့အတွက် ဘာမှမပြောကြသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘုရင်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ ဒီအမျက်ဒေါသတွေ ငြိမ်းသွားတဲ့အချိန်အခါမှာ၊ ဒီဘုရင်ကို တို့အမတ်ကြီးရဲ့ အပြစ်မရှိပုံ၊ ဂုဏ်တွေကို တင်ပြလျှောက်ထားကြမယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ပြင်ဆင်ထားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်နေ့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း ဒေါသအမျှ ပြေသွားပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျတော့မှ ရှင်ဘုရင်ကို အမတ်ကြီးရဲ့ အပြစ်မရှိပုံ အခြင်းအရာတွေကို တင်ပြလျှောက်ထားကြတယ်နော်။ တကယ်လည်း အပြစ်မရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ဘုရင်က အထင်လွဲသွားတာနော်။ ဒါနဲ့ အဲဒီအခါကျတော့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း သူက အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာ သိတော့၊ ဒေါသကလည်း ပြေသွားပြီဖြစ်လို့ လွှတ်လိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လွှတ်လိုက်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မူလပကတိ ရာထူးကို ပြန်ပြီးတော့ အပ်နှင်းပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီလို အပ်နှင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာ တိုင်းပြည်မှာ ပေါ်လွင်သွားတဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဟိုက လက်ဆောင်ပဏ္ဏာတွေ လာပို့၊ ဒီက လက်ဆောင်ပဏ္ဏာတွေ လာပို့။ နောက်တော့ ကြာလာတဲ့အခါကျတော့ ဒီအမတ်ကြီးရဲ့ အခြံအရံဖြစ်နေတဲ့ သရေစေအစရှိတဲ့ လူတွေဟာ ဒီလက်ဆောင်ပဏ္ဏာ လက်ခံဖို့ရန်တောင် မစွမ်းနိုင်လောက်အောင် များလာတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အပါယ်ဘဝမှ နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိခြင်း နှိုင်းယှဉ်ချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီမှာ ဘာပြောချင်တာလဲလို့ မေးတော့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကနေပြီးတော့ အနည်းငယ် မပြောပလောက်တဲ့ အကြောင်းအရာလေးတစ်ခု၊ မေ့လျော့မှုလေးကြောင့်၊ နော်... အမျက်ထွက်ရတဲ့ အကြောင်းအရာဆိုတာကတော့ ဒီအမတ်ကြီးရဲ့ မေ့လျော့မှုလေးတစ်ခုပါ။ မေ့လျော့သွားတဲ့ အပြစ်မှုလေး နည်းနည်းလေးကြောင့် အမျက်ထွက်ပြီးတော့ ထောင်ချလိုက်တာနဲ့ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်က ငရဲရောက်သွားတာ တူတယ်တဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ငရဲရောက်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဘာဖြစ်သလဲ။ သူ့ရဲ့ အဆွေအမျိုးတွေက ရှင်ဘုရင်ကို &quot;ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး&quot; ဆိုတာကို အသိပေးပြီးတော့ မူလရာထူးကို ပြန်ရအောင် ကြိုးစားအားထုတ်တာနဲ့၊ ငရဲသားသတ္တဝါက ငရဲကလွတ်ပြီးတော့ နတ်ပြည်မှာ လာဖြစ်တာနဲ့ သိပ်တူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ နတ်ပြည်လာဖြစ်ပြီဆိုတဲ့ အခါကျတော့ ဘာနောက်တစ်ခု ဖြစ်သလဲ။ ထောင်ကနေ လွတ်လာတဲ့အချိန်အခါမှာ ထိုထောင်သားဘဝက လွတ်လာတဲ့ အမတ်ကြီးရဲ့ သန္တာန်မှာ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသလို၊ လက်ခံဖို့ရာအတွက် မစွမ်းနိုင်လောက်အောင် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ များသလိုပဲ၊ အလားတူပဲ သတ္တဝါတစ်ယောက် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်လာပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ သူ့မှာ သမ္ပတ္တိတရားတွေ ပြည့်စုံမလာဘူးလား။ ပြည့်စုံလာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြည့်စုံလာတဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;သမ္ပတ္တိယော&lt;/b&gt; — သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးတို့သည်၊ &lt;b&gt;ကမ္မာနံ&lt;/b&gt; — ကံတို့အား၊ &lt;b&gt;ဒေဝလောကော မနုဿလောကော ဝါ&lt;/b&gt; — နတ်ပြည်လောကသော်လည်းကောင်း၊ လူ့ပြည်လောကသော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဌာနမေဝိတွာ&lt;/b&gt; — ဌာနကို ရစေ၍၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗံပိ&lt;/b&gt; — ခပ်သိမ်းကုန်သော၊ &lt;b&gt;သုခဝိပါကံ&lt;/b&gt; — ချမ်းသာသောအကျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဒါတုံ&lt;/b&gt; — ပေးခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;သမတ္ထာ&lt;/b&gt; — စွမ်းနိုင်ကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; — ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;သုခဌာနတော&lt;/b&gt; — ချမ်းသာရာဌာနမှ၊ &lt;b&gt;သုခဌာနံ&lt;/b&gt; — ချမ်းသာရာဌာနသို့သာလျှင်၊ &lt;b&gt;နိဝတ္တေတွာ&lt;/b&gt; — ပို့ဆောင်၍၊ &lt;b&gt;သတ္တသဟဿကမ္ပိ&lt;/b&gt; — ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကာလပတ်လုံးသော်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;သုခဝိပါကံ&lt;/b&gt; — ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားကို၊ &lt;b&gt;ဒတွာ&lt;/b&gt; — ပေး၍၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗာနသမ္ပာပဏံ&lt;/b&gt; — နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;ဝတ္တန္တိ&lt;/b&gt; — ဖြစ်ကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သမ္ပတ္တိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံစွာ မင်းကြီးတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ကြိုးစားကြတယ်နော်။ ပြီးတော့ အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကလည်း ရှိတယ်။ ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီကံကြောင့် အခုလို သမ္ပတ္တိလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ဒီသူတော်ကောင်းတွေ ကျင့်ကြံဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေ မရှိဘူးလား။ ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပယောဂသမ္ပတ္တိ၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကာလသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံအောင်၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံအောင်၊ ဂတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံအောင်၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံအောင် မိမိတို့ ဒီဘဝမှာ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ ကြိုးစားလို့ မရနိုင်ဘူးလား။ ရနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီကြိုးစားတာကို တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ &lt;b&gt;ပယောဂသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကြိုးစားအားထုတ်၊ အတိတ်ကုသိုလ်ကံတွေကလည်း ရှိတယ်။ ဒီဘက်မှာ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်တွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် မိမိတို့က အားထုတ်တယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိဆိုတာက ဘာလဲ။ သီလကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်စမ်းနော်။ သမာဓိတွေကို လက်တွေ့ကျင့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တစ်နာရီ ဈာန်သမာဓိကို ဝင်စားနိုင်ရင် တစ်နာရီ ဈာန်ကုသိုလ်တွေ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်တယ်။ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ပါနော်။ နှစ်နာရီ ဝင်စားနိုင်ရင် နှစ်နာရီ ထိုက်တန်တဲ့ ဈာန်ကုသိုလ်တွေ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... အလားတူပဲ ဝိပဿနာကုသိုလ်တွေလည်း တစ်နာရီလောက် ဝိပဿနာရှုမယ်၊ ရှုနိုင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိပြီး အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ရှာဖွေပြီးတော့၊ အကြောင်းတရားနဲ့တကွသော ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ ရှုနိုင်တယ်။ ဝိပဿနာ ကုသိုလ်ဇောတွေ ဆက်တိုက်လို ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်တယ်။ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သံသရာခရီးနှင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ဦးတည်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက သိပ်ပြီး ကြီးမားလာတဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ပယောဂသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ သမ္မာပယောဂကို အစွဲပြုပြီးတော့ မိမိတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု လက်ခံရတော့မယ်ဆိုရင် ထိုဘဝမှာ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ ဆိုတဲ့ သမ္ပတ္တိတွေနဲ့ ပြည့်စုံပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပယောဂသမ္ပတ္တိတွေလည်း နောက်ထပ်ပြီးတော့ ပြည့်စုံလိမ့်မယ်။ ဒီကံတွေက ပို့ဆောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ဂတိသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံပြီး အခု နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်မယ်၊ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်မယ်။ လူ့ပြည်က နတ်ပြည်၊ နတ်ပြည်က နတ်ပြည်၊ နတ်ပြည်က လူ့ပြည် စသည်ဖြင့် ချမ်းသာနေတဲ့ ဌာနတစ်ခုကနေ ချမ်းသာနေတဲ့ ဌာနတစ်ခု ရောက်အောင် ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကာလပတ်လုံးသော်လည်း ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ရရှိအောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဂတိသမ္ပတ္တိနဲ့လည်း ပြည့်စုံသလို ခုနက သမ္မာပယောဂကို အစွဲပြုရတယ်။ အတိတ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးကြောင့် မိမိက လူသားဖြစ်လာတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ဘဝမှာ သမ္မာပယောဂတွေနဲ့ မိမိက ပြန်ပြီး ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ကြိုးစားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီသမ္မာပယောဂတွေရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရင် ထိုဘဝသည် ကောင်းတဲ့ ဂတိဖြစ်မယ်၊ ကောင်းတဲ့ ကာလတွေနဲ့ လာပြီးတော့ ကြုံမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဥပဓိသမ္ပတ္တိ — ဒီဘဝမှာ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တဲ့အတွက် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက ဖြူစင်နေပြီ။ ဖြူစင်နေတဲ့ ကံတွေကြောင့် နောက်ထပ် အကျိုးတစ်ခု ရောက်မယ်ဆိုရင် ထို ဥပတ္တိရုပ်တွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းနေတဲ့ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ သာဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဂတိသမ္ပတ္တိလည်း ပြည့်စုံပြီ၊ ကာလသမ္ပတ္တိလည်း ပြည့်စုံပြီ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့လည်း ပြည့်စုံပြီ။ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးက နောက်ထပ် ပယောဂသမ္ပတ္တိဆိုတဲ့ စက်တစ်ခု ထပ်ပြီး လည်ပတ်လိုက်ပြန်တယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိနဲ့ ထပ်ပြီး ပြည့်စုံလိုက်တော့ နောက်ထပ် ပယောဂသမ္ပတ္တိရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု လက်ခံရမယ်ဆိုရင် ကောင်းတဲ့ဂတိ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်ပြန်မယ်။ ကောင်းတဲ့ ကာလနဲ့ပဲ မကြုံရဘူးလား။ ကြုံရပြန်တယ်။ ကောင်းတဲ့ ဥပဓိသမ္ပတ္တိနဲ့လည်း မကြုံရဘူးလား။ ကြုံရပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ကြုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့သည် နောက်ထပ် ထပ်ပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ရင် သမ္မာပယောဂ ခေါ်တဲ့ ပယောဂသမ္ပတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံအောင် သူကြိုးစားတော့မယ်။ ဒီတော့ ဒီစက်တွေဟာ အချက်ကျကျနဲ့ ဆက်တိုက် လည်ပတ်သွားမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ချမ်းသာတဲ့ ဌာနတစ်ခုကနေ ချမ်းသာတဲ့ ဌာနတစ်ခု၊ ကမ္ဘာပေါင်း တစ်သိန်းပင် ရှိသော်လည်း ကောင်းတဲ့အကျိုးတွေကိုသာ ဆက်တိုက်ရပြီးတော့ နောက်ဆုံး နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားအထိ ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါဖြင့် တပည့်တော်တို့က ဒီဘဝမှာကော မရနိုင်ဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲ။ ရနိုင်ပါတယ်။ ကြိုးစားခဲ့တယ်နော်။ ဒီဘဝမှာလည်း ရနိုင်တယ်။ နောက်ဆုံး မရသေးသရွေ့ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်တွေနဲ့ အချက်ကျကျ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ တစ်နည်း သမ္ပတ္တိလေးပါးနဲ့ အချက်ကျကျ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ သံသရာကြီးဆိုတာ မိမိအတွက် ထင်ရှားရှိနေခဲ့ရင်တောင် ချမ်းသာတစ်ခုမှ ချမ်းသာတစ်ခု၊ ချမ်းသာရာ ဌာနတစ်ခုမှ ချမ်းသာရာ ဌာနတစ်ခုသို့ ဒီကံတွေက ရောက်အောင်ပို့ဆောင်ပြီးတော့၊ ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကာလပတ်လုံးသော်လည်းပဲ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေကိုသာ ပေးနေမယ်။ နောက်ဆုံး နိဗ္ဗာန်ကို ရသည်အထိ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးကြလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သူတော်ကောင်းတွေလည်း နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်ကြပါလို့ ဘုန်းကြီး တိုက်တွန်းရင်း ဒီနေ့ တရားသိမ်းမယ်။ နောက်ထပ် တရားကတော့ ဘုန်းကြီး ပြန်လာတဲ့အခါ ဒီမင်္ဂလာသုတ်ကိုတော့ အဆုံးအထိ ဆက်ဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ သို့သော် အခုတော့ တရားသိမ်းကာနီး ဂါထာလေး ရွတ်ကြရအောင်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆုတောင်းဂါထာနှင့် နိဂုံး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဟိတွာ ကာမေ ပဗ္ဗဇိံသု၊ သန္တော ဂမ္ဘီရစိန္တကာ။&lt;br&gt;
&lt;p&gt;တေ တုမှေပျနုသိက္ခာဝှေါ၊ ပဗ္ဗဇိတာ သုပေသလာ။&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သန္တော = ဘုရားအလျာ ပစ္စေကာနှင့် အရိယာအနွယ်လောင်း ဟို တို့ရှေ့ကသူတော်ကောင်းတို့သည်။&lt;br&gt;
&lt;p&gt;ဂမ္ဘီရစိန္တကာ = နက်နဲသည့် ဓာတ်သဘောတွေကို နက်နဲစွာ ကြံဆင် အကြံ ကောင်း ဝင်တော်မူကြကုန်သည်ဖြစ်၍။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
ကာမေ = ရှေးကပြုဖန် ကုသိုလ်ကံတို့ စီမံထောက်မ လက်ရောက် ရသား များလှဇနီးသည် ကြီးကြီးငယ်နှင့် နှီးနွယ်ရောယူ ကိုယ်တော်တို့ ပိုင်သသည့် ကာမဝတ္ထုအစုစုတို့ကို။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
ဟိတွာ = ငါတို့ပိုင်ငြား ဤကာမတရားတို့သည် အများနှင့် ဆက်ဆံ ဘေးတွေက ဝန်းရံ ရန်တွေက မြောက်မြား တကယ်ကို ကြောက်လန့်ဖွယ်တွေပါတကားဟု ကြောက်အားတော် ဉာဏ်ကြွယ် လွတ်လွတ်ကြီး စွန့်ပယ်တော်မူကြကုန်သည် ဖြစ်၍။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
ပဗ္ဗဇိံသု = ဃရာဝါသ သမ္ဗာဓဟု ကိစ္စများမြောင် လူတို့ဘောင် ဝဋ် နှောင်ကို လွတ်အောင်ကြုံးလျက် ရုန်းကန်ထွက်၍ နှစ် သက်ရွှင်လန်း ရှင်ရဟန်း ပြု၍ တောထွက်တော်မူကြ လေကုန်ပြီ။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
တုမှေပိ = မြတ်နေက္ခမ္မ ဓာတ်အာသယဟု ဆန္ဒကိန်းအောင်း သင် သူတော်ကောင်းတို့သည်လည်းပဲ။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
ပဗ္ဗဇိတာ = ဝတ္ထုကာမ ဟူသမျှမှ မရအရ ကြုံးလျက် ရုန်းကန် ထွက် ကြကုန်သည်ဖြစ်၍။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
သုပေသလာ = စာမရီသား မြီးဖျားခုံမင် ပုံအသွင်သို့ ချစ်ခင်လေးမြတ် နှစ်သက်အပ်သော သီလ ကိုယ်စီကိုယ်င ရှိကြကုန်သည် ဖြစ်၍။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
တေ = ထိုဘုရားအလျာ ပစ္စေကာနှင့် အရိယာအနွယ်လောင်း ဟို တို့ရှေ့က သူတော်ကောင်းတို့ကို။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
အနုသိက္ခာဝှေါ = အတုလိုက်ကာ ကျင့်တတ်ရာကို ကျင့်ကာမသွေ .. အားထုတ်နိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း ...။&lt;br&gt;&lt;br&gt;
(သာဓု သာဓု သာဓု ...)&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပုဗ္ဗေစ ကတပုညတာ မင်္ဂလာတရားတော် (အပိုင်း ၁)&lt;/h3&gt;
&lt;h3&gt;ရှေးကပြုခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုကုသိုလ်၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ ဒီမင်္ဂလာသုတ်တော်ကို ဆက်ပြီးတော့ နာကြားကြည့်ကြရအောင်။ မင်္ဂလာသုတ်ကို ဟောခဲ့တာ တစ်လောက ပြတ်သွားတယ်။ &lt;b&gt;&quot;ပုဗ္ဗေစ ကတပုညတာ&quot;&lt;/b&gt; ရှေးကပြုခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ရှိခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအပိုင်း ရောက်နေပါပြီ။ ဒီနေ့လည်း ဒီ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေစ ကတပုညတာ&lt;/b&gt; အကြောင်းပဲ ဆက်ပြီးဟောဖို့ ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ရှေ့ကဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကျိုးပေးတယ်ဆိုတာက ဒီတစ်လောက ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ ခေါ်တဲ့ သမ္ပတ္တိလေးပါး စုံညီလို့ အထောက်အပံ့ရမှ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကယ်၍များ ဂတိဝိပတ္တိ၊ ဥပဓိဝိပတ္တိ၊ ကာလဝိပတ္တိ၊ ပယောဂဝိပတ္တိ ခေါ်တဲ့ ဝိပတ္တိစက်တွေနဲ့ လာပြီး ကြုံကြိုက်နေမယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ယုတ်လျော့သွားတတ်တယ်။ အကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရာ ခွင့်သင့်တတ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတဲ့ အချိန်အခါလေးတွေမှာ၊ အဓိက ပြုခဲ့ပြီးတာကတော့ ထားပေါ့၊ ကိုယ့်ဘဝမှာ ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိ ခေါ်တဲ့ သမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မိမိတို့က ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ကြုံကြိုက်အောင် ထူထောင်ဖို့တော့ ကောင်းတယ်။ &lt;b&gt;ဂတိသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; ဆိုတာက မိမိတို့ အခုရရှိနေတဲ့ လူ့ဘဝ ဂတိဖြစ်ပြီး ဒါက ပြည့်စုံတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ &lt;b&gt;ဥပဓိသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; နဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိမယ်၊ မပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;ကာလသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt;၊ ကာလကောင်းတဲ့ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်တို့နဲ့ ကြုံကြိုက်နေတဲ့အတွက် ကာလသမ္ပတ္တိ ဖြစ်နေပါတယ်။ &lt;b&gt;ပယောဂသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; ကတော့ မိမိတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို့ ရပါတယ်နော်။ မိမိတို့က ပယောဂသမ္ပတ္တိ တရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ထူထောင်နေမယ်ဆိုရင် အဓိက အကျိုးပေးမယ့် ကံတွေဟာ စွမ်းအားထက်မြက်တဲ့ သဘောရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကျက်သရေမင်္ဂလာနှင့် ကံ၊ စိတ်၊ အမူအရာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီလို ယခုဘဝမှာပေါ့လေ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေနဲ့ ပြည့်စုံတယ်၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာတယ်၊ ပညာတတ်တယ်၊ ရုပ်အဆင်းလှတယ်၊ အစိုးရတယ်၊ ခြွေရံပေါများတယ် စသည်ဖြင့် သမ္ပတ္တိစက်တွေနဲ့ လာပြီး ပြည့်စုံကြတယ်။ ဒီလို သမ္ပတ္တိစက်တွေနဲ့ ပြည့်စုံရခြင်းဟာ ဘာကို အခြေခံသလဲလို့ မေးတော့ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို အခြေခံပါတယ်။ အဲ့တော့ ရှေ့ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကျိုးပေးခိုက် ကြုံနေလို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ သမ္ပတ္တိတွေနဲ့ ပြည့်စုံလာပြီဆိုရင်၊ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်စုံလာပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို &quot;ကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို သုံးတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ဆိုတာက ရှေးရှေးဘဝက ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေလည်း ရှိတယ်၊ ဒီဘဝမှာ ကုသိုလ်အကျိုးမပေးခင် ပြုနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကတော့ အချိန်လွန်သွားပြီ၊ ဒီဘဝမှာပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက မိမိတို့မှာ စင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုရှိဖို့ လိုတယ်။ ဒီ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေက စင်ကြယ်နေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အဓိက အကျိုးပေးဖို့ရာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ကံတွေသည် အကျိုးပေးဖို့ရာ ခွင့်သင့်လာတတ်တယ်။ ပယောဂသမ္ပတ္တိ ဖြစ်လို့ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီဘဝမှာ ဆင်းရဲတယ်၊ ဉာဏ်ပညာကလည်း မကောင်းဘူး၊ ညံ့ဖျင်းတယ်၊ အကျည်းတန် အရုပ်ဆိုးတယ်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အစေအပါး ဖြစ်ရတယ်၊ ဒါတွေဟာ ဘာကြောင့် ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် စက်တွေက အားမကောင်း၊ လူ့အဖြစ် ရရုံလောက်ပဲ လာပြီး အကျိုးပေးတယ်။ တစ်ချိန်တုန်းက ထူထောင်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါက အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝတွေကို ရစေနိုင်တဲ့ ကံမျိုးကို မိမိတို့က မထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ လူတော့ဖြစ်ရပါရဲ့၊ အလွန်အကျည်းတန် အရုပ်ဆိုး၊ ဉာဏ်ပညာကလည်း မရှိဘူး၊ ဆင်းရဲလိုက်တာလည်း မွဲတေတယ်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အစေအပါး အခိုင်းအစေ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့သာ သံသရာ လူ့ဘဝမှာ ကျင်လည်နေရတယ်။ အဲ့ဒီလို ကျင်လည်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တစ်ဖက်က ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဒါ &quot;ကျက်သရေမင်္ဂလာ မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ&quot; လို့ တစ်ဖက်ကတော့ ပြောနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက ပြောတဲ့ ခြွေရံပေါများ၊ ဥစ္စာပေါများခြင်း၊ ပညာတတ်ခြင်း အစရှိတဲ့ သမ္ပတ္တိတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် &quot;ကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ&quot; လို့ တစ်ဖက်က ဒီလို ပြောနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတာ၊ ကျက်သရေမင်္ဂလာ မရှိတာ၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြပါစို့၊ ကာယကံ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ကာယကံ စင်ကြယ်မှု မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်မလား။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အလားတူပဲ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ မုသားတွေက ရေသလို သုံးနေတယ်၊ သူများအတင်းတွေ မတရားပြောနေတယ်၊ သူများကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြောတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ကြည့်စမ်း၊ ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ မပြောနိုင်ပါဘူး။ အဲ့ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် မုသားတွေ သိပ်ပြောပြီး သူတစ်ပါးတွေကို မဟုတ်မတရားတွေ စွပ်စွဲနေမယ်၊ မှန်၏ မမှန်၏၊ ဟုတ်၏ မဟုတ်၏ စဉ်းစားမှုမရှိဘူး၊ ပါးစပ်ရှိတာနဲ့ ပါးစပ်ထဲရှိတာတွေ ပြောချင်တာ အကုန်ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ မိမိကျက်သရေ မရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်နေသလဲလို့ မေးရင် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပြန်လုပ်တာပဲနော်။ အဓိက ပြုခဲ့တဲ့ကံကို ထားလိုက်ဦး၊ ပစ္စုပ္ပန် ပြုမူနေတဲ့ ကံကိုက ကျက်သရေမရှိတဲ့ ကံမျိုးကို မိမိထူထောင်နေမယ်ဆိုရင် မိမိဟာ ကျက်သရေမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်မယ်။ မနောကံ ကြည့်လိုက်ဦး၊ မနောကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် လိုချင်နေတဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်၊ ဒေါသတွေကလည်း သိပ်ကြီးတယ်၊ မာန်မာနကြီးလိုက်တာ ခုနစ်ခေါက်ချိုး ရှစ်ခေါက်ချိုးဆိုတာ ဒီမှာပြောတာ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ ပုဒ်တောနေတယ်၊ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒီလိုဆိုရင် ကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင် မိမိတို့က ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကာယကံတွေ စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားဖို့ လိုတယ်၊ ဝစီကံတွေ စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားဖို့ လိုတယ်၊ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားဖို့ လိုတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကျက်သရေ (သိရီ) ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ &quot;ကျက်သရေ&quot; ဆိုတာနဲ့ &quot;မင်္ဂလာ&quot; ဆိုတာကို တွဲဖက်ပြီးတော့ သုံးစွဲသွားကြတယ်။ ဒီတော့ ဒီကျက်သရေ ဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့ ဟို မူလိကာဆရာတော်က ဒီကျက်သရေဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကို သူက ဘယ်လို ဖွင့်ထားလဲဆိုတော့ &lt;b&gt;&quot;သိရီတိ ပညာပုညံ၊ သီရိတိ ပညာပုညံ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သိရီတိ&lt;/b&gt;၊ ကျက်သရေဆိုသည်ကား။ &lt;b&gt;ပညာပုညံ&lt;/b&gt;၊ ပညာနှင့် ပုည-ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့၏ အမည်ဖြစ်သည်ဆိုပြီး ရှေးရှေးဆရာတော်တို့ကတော့ ဒီလို ဆိုဆုံးမကြတယ်ဆိုပြီး ဖွင့်ထားတယ်။ အဲ့တော့ ဒီဖွင့်ဆိုချက်အရ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားမယ် ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒါ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ပြောတာ။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက သိပ်အားကောင်းနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘာဖြစ်မလဲ၊ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ပြောရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ ဒီကောင်းမှုဆိုတဲ့ ဥစ္စာမှာ ခုနက အတိတ်ကပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှု၊ အခုပြုနေတဲ့ ကောင်းမှု။ အဲ့ဒီတော့ အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုး၊ ရုပ်အဆင်း လှပခြင်း၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပေါများခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားခြင်း အစရှိတဲ့ ပြည့်စုံရမယ့် လူသားတို့ သန္တာန်မှာ ပြည့်စုံထိုက်တဲ့ ပြည့်စုံမှု အမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ အဲ့ဒီလို ပြည့်စုံနေတာကို ကြည့်လိုက်ရင် ဒီလို ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကျက်သရေရှိတယ်။ ဒီကျက်သရေ ရှိရခြင်းက အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်က အခြေခံတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကတော့ အဲ့ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံက အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကံတွေက အကျိုးပေးလို့ ပြည့်စုံမှု သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်စုံရတယ်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ သမ္ပတ္တိတွေ ပြည့်စုံနေပေမယ့်လို့၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပေမယ့်လို့၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားနေပေမယ့်လို့၊ ရုပ်အဆင်း လှနေပေမယ့်လို့၊ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဒီပစ္စုပ္ပန်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုလည်း မရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေကလည်း မရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေကလည်း မရှိဘူးဆိုရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကျက်သရေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ မပြောနိုင်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကိုယ်က၊ ကိုယ်အမူအရာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း မစင်ကြယ်ဘူး မကောင်းဘူး၊ နှုတ်အမူအရာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း မစင်ကြယ်ဘူး မကောင်းဘူး၊ စိတ်နေစိတ်ထား ကြည့်လိုက်တော့လည်း ကောင်းမှုမဝေဘူး၊ မဝေတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျက်သရေမင်္ဂလာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဒီလိုတော့ မပြောဘူး။ သို့သော် ဒီစကားနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ နည်းနည်းလေး နောက်ဆရာတော်များ ပေါ့လေ၊ အခု ကျက်သရေမင်္ဂလာ ဆိုတာက ဉာဏ်ပညာနဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခဲ့ခြင်းဆိုတာကို ကျက်သရေမင်္ဂလာအဖြစ် ယူလိုက်တော့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် ဆိုတာက အကြောင်းတရား ဖြစ်နေတာ။ အကြောင်းတရားကို အကျိုးလို့ ခေါ်သလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက် နောက်တစ်နည်း ထပ်ပြီးတော့ ဖွင့်ပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကျက်သရေ (သိရီ) နှင့် အကျိုးတရားများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ပုညဝန္တေ သိဿန္တီတိ သိရီ&quot;&lt;/b&gt;။ မူလိကာဆရာတော်က ဘာပြောလဲဆိုတော့ တစ်နည်းအားဖြင့် &lt;b&gt;&quot;ပုညဝန္တေ သိဿန္တီတိ သိရီ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုညဝန္တေ&lt;/b&gt;၊ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိကြကုန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို။ &lt;b&gt;သိဿန္တိ&lt;/b&gt;၊ အမှီပြု၍ တည်တတ်ကုန်၏။ &lt;b&gt;ဣတိ တသ္မာ&lt;/b&gt;၊ ထို့ကြောင့်။ &lt;b&gt;သိရီ&lt;/b&gt;၊ ကျက်သရေဟု ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောင်တစ်နည်း ဖွင့်ထားတယ်။ အဲ့ဒီနောက်တစ်နည်းအရ ရှေးကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကြောင့် ဒီဘဝမှာ ကိုယ်အင်္ဂါ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အခြွေအရံ ပေါများခြင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေါများခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ စတဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးတို့ကို ရရှိတယ်။ အဲ့ဒီရရှိတဲ့ ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကို သိရီ-ကျက်သရေလို့ ဆိုတယ်။ ဒါကတော့ အကျိုးတရားတွေကို ကျက်သရေလို့ ဆိုတာ။ လောကမှာ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တရား ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီတရားက ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို မှီပြီး ဖြစ်တယ်လို့လည်း ပြောနိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခု ပုဂ္ဂိုလ်က တရားကို အားကိုးအားထား အမှီပြုပြီးတော့ မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်မှာ သူတော်ကောင်းတရားတွေ ကိန်းဝပ်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ပုဂ္ဂိုလ်က တရားကို မှီတယ်လို့လည်း ဒီလို ပြောနိုင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ အခုဒီနေရာမှာလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဒီလိုခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အကျိုးတရားတွေက လာပြီးတော့ မှီနေတယ်။ အဲ့ဒီလို မှီတတ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမည်ပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ခုနက ကိုယ်အင်္ဂါ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အခြွေအရံ များခြင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေါများကြွယ်ဝခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားခြင်း ဆိုတဲ့ ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကိုလည်း ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အကျိုးတရားတွေက မှီနေတတ်တဲ့အတွက် ကျက်သရေလို့၊ ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကို ကျက်သရေလို့လည်း ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးက သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးတင်မကဘူး၊ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းတွေက ဒီကောင်းမှုရှင်တွေကို လာပြီးတော့ မှီနေတတ်တဲ့အတွက်၊ ကောင်းမှုရှင်တွေက အဲ့ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်က လာပြီးတော့ မှီနေရတယ်။ မှီတယ်ဆိုတာက ဒီလိုပါ၊ အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိတဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ ကိုယ်အင်္ဂါ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အခြွေအရံ ပွားများခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားခြင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေါများခြင်း အစရှိတဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုး ရရှိတယ်။ ရရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီသမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကို ကျက်သရေလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကျက်သရေမင်္ဂလာ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ပြည့်စုံကြောင်းတရားများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းကိုပဲ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က တစ်ခါပြန်ပြီးတော့ မှီခိုနေရပြန်တယ်။ အဲဒီလို မှီခိုနေရတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာအမျိုးမျိုးဟာ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက မှီဝဲအပ်တဲ့တရားဖြစ်လို့ သူ့ကိုလည်း &lt;b&gt;&quot;သိရိ&quot;&lt;/b&gt; လို့ ဒီလိုခေါ်တယ်ဆိုပြီး ရှင်းထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီ &lt;b&gt;&quot;သိရိ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တချို့နေရာမှာ ဒီပစ္စည်းဥစ္စာကို ဟောတယ်ဆိုပြီးတော့လည်း ဒီလိုဖွင့်ဆိုထားတာတွေ ရှိတယ်။ တချို့နေရာမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို သိရိက ဟောတယ်။ တချို့နေရာမှာ အချွေအရံနဲ့ ပြည့်စုံခြင်းကိုလည်း ဒီသိရိက ဟောတယ်။ တချို့နေရာမှာ အစိုးရခြင်းကိုလည်း ဒီသိရိက ဟောတယ်။ တချို့နေရာကျတော့ ပပ - အရောင်အဆင်းနဲ့ ပြည့်စုံခြင်းကိုလည်း သိရိ - ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ဒီလိုဟောထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကျက်သရေရှိရန် ဆန်းစစ်ရမည့် အကြောင်းတရားများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် ဒီကျက်သရေရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျက်သရေရှိအောင် ဘာတွေလုပ်ရမလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရှိခြင်း၊ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်သာ ရှိခဲ့ရင်လည်း ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် အကျိုးကြောင့် ကိုယ်၏ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ အစိုးရခြင်း၊ အခြွေအရံများခြင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာပေါများခြင်း၊ ပညာမြတ်ခြင်း စတဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကို စပြီး ပြည့်စုံစေနိုင်တဲ့အတွက် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် အမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့၊ ကောင်းမှုကုသိုလ် အမျိုးမျိုးကြောင့် ပြည့်စုံရတဲ့ သမ္ပတ္တိအမျိုးမျိုးကိုလည်း ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ ဒီဘဝမှာလည်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရရှိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ အဲဒီလို ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုလည်း ရှိလာပြီ၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေလည်း ရှိလာပြီ၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေလည်း ရှိလာပြီဆိုရင် ဒီကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုကို အကြောင်းခံပြီးတော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေလည်း ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား။ ပေါ်လာနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံသုံးပါးစင်ကြယ်ခြင်းနှင့် ရရှိနိုင်သော ချမ်းသာများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အနည်းဆုံးအားဖြင့်ပေါ့၊ သီလစင်ကြယ်လာပြီဆိုရင် သီလကို အခြေခံ၍ ကောင်းတဲ့ကောင်းကျိုးချမ်းသာ၊ စိတ်ချမ်းသာခြင်း အစရှိတဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ အကယ်၍ သမာဓိသာ ရှိခဲ့မယ်၊ မနောကံတွေကို စောင့်ထိန်းနိုင်လို့ မိမိက သမာဓိရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီသမာဓိနဲ့ ထိုက်တန်နေတဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုး၊ ဈာန်ချမ်းသာ အစရှိတဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုးတွေ မရနိုင်ဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ မိမိက ဒီမနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ကြိုးစားလိုက်တဲ့ အပိုင်းမှာ ဝိပဿနာအပိုင်းအထိ ရောက်သွားလို့ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေသာ ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီစင်ကြယ်နေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကလည်း ဒီဘဝမှာ ဝိပဿနာသုခလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ချမ်းသာသုခတွေကို ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ ပြီးတဲ့တစ်ဆင့် တက်လို့ မိမိက ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားလို့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးရဲ့ သန္တိသုခလို့ ခေါ်အပ်တဲ့ အငြိမ်းဓာတ် ချမ်းသာကြီးကို ဒီဘဝမှာပဲ သုံးဆောင်ခံစားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါတွေက ဘာကို အခြေခံပြီးတော့ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာတွေ တိုးပွားလာရသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရယ်၊ ဒီဘဝမှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုဆိုတဲ့ ဒီစင်ကြယ်မှုတွေက အချင်းချင်း ဒီအကြောင်းနှစ်ခု ပေါင်းစုံမှ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာဆိုတဲ့ တရားတွေ ပေါ်ထွန်းလာပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းတရား ကျင့်ကြံရာတွင် သတိထားရမည့်အချက်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ယောဂီတို့၊ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ မဖြစ်ချင်ဘူးလား။ ဖြစ်ချင်တယ်။ ဖြစ်ချင်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အတိတ်က ကိစ္စကတော့ ပြီးခဲ့ပြီဆိုတော့ ထားလိုက်ဦး၊ ဒီဘက်မှာတော့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင် အားထုတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ ပြီးတော့ ကာယကံတွေ စင်ကြယ်သွားအောင် တကယ် လက်တွေ့ကျင့်ရမယ်။ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ် လက်တွေ့ကျင့်ရမယ်။ ဒီသီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဆိုတဲ့ သိက္ခာသုံးပါး အကျင့်မြတ်တွေ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက ကာယကံ စင်ကြယ်မှု ရှိလာအောင်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု ရှိလာအောင်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု ရှိလာအောင် အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယသတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိတို့ လက်ကလေးတွေ ခြေကလေးတွေကို အရမ်း လှုပ်သင့်သလား။ မလှုပ်ဘူးနော်။ လှုပ်သင့်မှ လှုပ်ရမယ်၊ မလှုပ်သင့်ရင် မလှုပ်ရဘူး။ မိမိတို့ ပါးစပ်ကလည်း အရမ်း လှုပ်သင့်သလား။ မလှုပ်သင့်ဘူး။ လှုပ်သင့်မှ လှုပ်ရမယ်၊ မလှုပ်သင့်ရင် မလှုပ်ရဘူး။ လှုပ်သင့်မှ လှုပ်ရမယ်ဆိုတာက ဘာလဲ။ ပြောသင့်မှ ပြောရမယ်၊ မပြောသင့်ရင် မပြောရဘူး။ ဒီအသိဉာဏ်တွေရှိဖို့ လိုတယ်။ ဒီစောင့်ထိန်းမှု ရှိဖို့လိုတယ်။ မိမိတို့က သူတော်ကောင်းတရားတွေကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတယ်လို့ အမည်ခံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မပြောသင့်တာ ပြောမယ်ဆိုရင် မိမိတို့ သူတော်ကောင်းတရားတွေကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဟုတ်ပါ့မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နော်၊ မလုပ်သင့်တာတွေ လုပ်မယ်၊ မကြံစည်သင့်တာတွေ ကြံစည်မယ်ဆိုရင်လည်း သူတော်ကောင်းတရားတွေကို တကယ်တမ်း ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဟုတ်ပါ့မလား။ မဟုတ်ဘူးနော်။ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိရိဇာတ်တော်နှင့် ကျက်သရေမင်္ဂလာ ခိုးယူ၍မရခြင်းအကြောင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပြီးတော့ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဇာတ်တော်လေးတစ်ခုတော့ လာတယ်။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ဘုန်းကံရှိမှ။ ဘုန်းကံဆိုတာက ခုနက ရှေ့ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ပုညလို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်၊ ဒီဘဝမှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်။ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို အခြေတည်ပြီးမှ ဘုန်းကံရှိတယ်လို့ ခေါ်ရတယ်။ အဲဒီ ဘုန်းကံရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သန္တာန်မှာသာလျှင် ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာက အကျိုးပေးတယ်။ အကျိုးသမ္ပတ္တိခေါ်တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အမျိုးမျိုး၊ အကျိုးအမျိုးမျိုး ရနိုင်တယ်။ ဒီတော့ ဒီကျက်သရေဘုန်းကံ မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကျက်သရေရှိတယ်၊ ကျက်သရေမင်္ဂလာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီအကျိုးတွေကို မရနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရနိုင်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား &lt;b&gt;သိရိဇာတ်&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ ဇာတ်တော်လေးတစ်ခု ဟောထားပါတယ်။ အနာထပိဏ်သူဌေးကြီးက သူက လူတန်းစားလို့ ပြောတော့ ပြောကြတာပေါ့နော်။ အဓိကကတော့ သူ လှူဒါန်းတာလည်း အကြောင်းတစ်ခုတော့ ဖြစ်ပါတယ်။ မွဲသွားတယ်။ နောက် အကြောင်းရင်းက ချေးငှားသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ပြန်ပြီးတော့ အကြွေးတွေကို မဆပ်တာ၊ ဒါတွေလည်း အကြောင်းပါတယ်။ အဲဒီ အကြောင်းတွေကြောင့် ဆက်လှူနိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်းမရောက်ဘဲ တော်တော်လေး ဆင်းရဲသွားကြတယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ ပြန်ချမ်းသာတယ် ဆိုကြပါစို့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချမ်းသာလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ပုဏ္ဏားတစ်ဦးက သူက ကျက်သရေအကြောင်းကို တော်တော်လေး နားလည်တယ်။ ကျက်သရေလက္ခဏာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တော်တော်လေး နားလည်တဲ့ ပုဏ္ဏားက ဒီသူဌေးလေး ပြန်ချမ်းသာလာတာ၊ သူ့မှာ ကျက်သရေတော့ ရှိတယ်။ ဒီကျက်သရေကို ငါ သွားခိုးမယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အနာထပိဏ်ကျောင်းဒကာကြီးထံ သွားရောက်လာတယ်။ ဒီပုဏ္ဏားကလည်း သူ့ရဲ့ တပည့် ပုဏ္ဏားလုလင်တွေကို ဝေဒတွေ ပို့ချသင်ကြားပေးနေတဲ့ ပုဏ္ဏားဆရာကြီး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတို့က ကျက်သရေလက္ခဏာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တော်တော်လေး နားလည်တယ်ဆိုတော့ ဒီကျက်သရေလက္ခဏာဟာ ဘယ်လိုလဲ၊ အတိအကျတော့ ဖော်ပြမထားဘူး။ ဒါပေမဲ့လို့ လောကမှာ စကားလေးတွေတော့ နည်းနည်း ရှိကြတာပေါ့။ ဥပမာ ဒီတိရစ္ဆာန်ကို မွေးလို့ရှိရင် စီးပွားဥစ္စာ တိုးတက်တယ်၊ တိုးတက်ရင် ဒီတိရစ္ဆာန်မှာ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ မှတ်သားတတ်ကြတယ်။ ပတ္တမြားကဲ့သို့ ရတနာတစ်ခု ဆိုကြပါစို့၊ ဒီရတနာကို ဆောင်ထားလိုက်လို့ရှိရင် စီးပွားဥစ္စာက တိုးတက်တယ်။ တိုးတက်လာရင် ဒီရတနာဟာ ကျက်သရေရှိတယ်လို့ ဒီလိုသတ်မှတ်သလိုပဲ၊ အခုလည်း သူက ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာဟာ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာကို သူက တော်တော်လေး လေ့လာထားပုံရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လေ့လာထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီပုဏ္ဏားကြီးက အနာထပိဏ်သူဌေးထံ ရောက်လာရော။ အနာထပိဏ်သူဌေးကြီး ကြီးပွားချမ်းသာစေတတ်တဲ့ ကျက်သရေမင်္ဂလာတွေ ဘယ်မှာရှိသလဲလို့ စူးစမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အနာထပိဏ်သူဌေးကြီး မွေးထားတဲ့ ကြက်ဖြူကြီးကို တွေ့တယ်။ ကြက်ဖြူကြီးရဲ့ အမှောက်မှာ ဒီကျက်သရေ ရှိနေတယ်။ သူက ဒါကို ကြီးပွားစေတတ်တဲ့ အမှတ်အသားလေးလို့ ယူထားရပါတယ်နော်။ အဲဒါနဲ့ ဒီကြက်ကြီးကို အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယိကာကြီးထံမှ ငါ့ကို ပေးပါလို့ တောင်းလိုက်တော့ အနာထပိဏ်ကျောင်းဒကာကြီးကလည်း လှူပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လှူလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဲဒီကျက်သရေက အဲဒီကြက်ကြီးရဲ့ အမှောက်မှာ မရှိတော့ဘဲနဲ့ ပတ္တမြားရတနာဘက်ကို ပြောင်းသွားတယ်။ ဟော၊ ပြောင်းသွားတယ်ဆိုတာကတော့ တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာ ရွေ့လျားသွားတဲ့ ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကြက်ဖြူကြီးရဲ့ အမှောက်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာက ပျောက်ကွယ်ပြီးတော့ ဒီသူဌေးကြီး ကြီးပွားစေတတ်တဲ့ အမှတ်အသား လက္ခဏာလေးက ပတ္တမြားရတနာမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေတဲ့ သဘောပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒါနဲ့ ဒီပတ္တမြားရတနာကို သူက သွားပြီး ထပ်ပြီး တောင်းပြန်တယ်။ တောင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ယူတော့ဆိုပြီး ပေးလိုက်တာနဲ့ အဲဒီ ပတ္တမြားရတနာမှာရှိတဲ့ ဒီကျက်သရေက သူဌေးကြီး သုံးဆောင်နေတဲ့ တောင်ဝှေးအဖျားမှာ သွားပြီး နေပြန်သတဲ့။ အဲတော့ ဘယ်လို အမှတ်အသားလဲတော့ မပြောနိုင်ဘူးနော်။ အဲဒီလို နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီတောင်ဝှေးကို တစ်ခါ ထပ်တောင်းလိုက်တယ်။ ပေးလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အဲဒီကျက်သရေက ပြောင်းသွားပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကံမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီကျက်သရေကို မရတဲ့ အကြောင်းလေးကို သဘောပေါက်စေချင်လို့ ပြောတာပါ။ အဲဒီ တောင်ဝှေးကို လှမ်းတောင်းလိုက်တော့လည်း တောင်ဝှေးကို အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယိကာကြီးက ပေးပါတယ်။ ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကျက်သရေက ဘယ်ပြောင်းသွားလဲ။ &lt;b&gt;ပုညလက္ခဏာဒေဝီ&lt;/b&gt; အမည်ရှိနေတဲ့ အနာထပိဏ်သူဌေးရဲ့ သူဌေးကတော်ကြီးထံသို့ ကျက်သရေက ပြောင်းသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြောင်းသွားလိုက်တော့ ဒီသူဌေးကတော်ကြီးကို သွားတောင်းလို့တော့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီပစ္စည်းကတော့ ငါမတောင်းထိုက်တဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်ပြီဆိုပြီးတော့ အဲဒီမှာ သူက လက်လျှော့တယ်။ လက်လျှော့ပြီးတော့ သူလာတာဟာ ဒီပစ္စည်းတွေ လိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျက်သရေ ခိုးယူဖို့ လာတဲ့အကြောင်း အကျိုးအကြောင်း ပြောပြတယ်။ ပြောပြပြီး ပစ္စည်းတွေ မယူဘဲနဲ့ အကုန်လုံး ပြန်ပေးသွားပါတယ်။ ပြန်ပေးသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကျက်သရေမင်္ဂလာဆိုတာ ခိုးလို့ရသလား။ မရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသဘော ပြောချင်တာက သူ့ရဲ့ ဘုန်းကံအားလျော်စွာ ကြီးပွားထိုက်တဲ့ အမှတ်အသားလေးတွေက သူ့ဘုန်းကံရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ပေါ်လာတာ။ ကြီးပွားထိုက်တဲ့ အမှတ်အသားဆိုတာက ရှေ့ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် ပေါ်တာလည်း ရှိတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေကြောင့် ပေါ်လာတာလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီတော့ အဲဒီလက္ခဏာ ဒီလိုပြောင်းသွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အနာထပိဏ်ကျောင်းဒကာကြီးက မြတ်စွာဘုရားထံ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကျိုးအကြောင်း လျှောက်ထားပါတယ်။ အကျိုးအကြောင်းတွေ လျှောက်ထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်ကနေပြီးတော့ အဲဒီ &lt;b&gt;သိရိဇာတ်တော်&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဇာတ်တော်လေးတစ်ခု ဟောပေးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟောတာရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားကို ဘုန်းကံရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသာ ခံစားထိုက်တယ်၊ ဘုန်းကံမရှိတဲ့၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဒီအကျိုးတရားကို မခံစားထိုက်တဲ့အကြောင်း မြတ်စွာဘုရားက ဟောပေးတာပဲ။ အဲတော့ တစ်ချိန်မှာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော်ကြီး ဆိုကြပါစို့၊ တောထွက်ပြီး ရသေ့ရဟန်းပြုတယ်၊ အဘိညာဉ်တွေ ရရှိတယ်။ တောထဲမှာပဲ သီတင်းသုံးနေပြီ ဆိုကြပါစို့နော်။ အဲဒီ အချိန်အခါမှာ ဗာရာဏသီပြည်မှာ ဆိုကြပါစို့၊ ထင်းခွေသမား တစ်ယောက်၊ ထင်းသမားတစ်ယောက်က တောထဲသွား ထင်းခွေတော့ ပြန်လာတဲ့ အချိန်မှာ အချိန်နောက်ကျတော့ မြို့တံခါးကို မမီလိုက်ဘူး။ တံခါးက ပိတ်သွားပြီ။ မြို့ထဲဝင်လို့ မရတော့ဘူး။ မြို့တံခါးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ နတ်ကွန်းလေးတစ်ခု ရှိပါတယ်၊ နတ်စင်လေးတစ်ခု။ အဲဒီ နတ်စင်လေးတစ်ခုမှာ ခွေလာတဲ့ ထင်းစည်းလေးကို ချပြီးတော့၊ ထင်းစည်းပေါ် အိပ်ပြီးတော့ အဲဒီမှာပဲ အိပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကြက်နှစ်ကောင်၏ ရန်ပွဲနှင့် အနာဂတ်ဟောကိန်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အချိန်အခါကျတော့ အဲဒီနတ်စင်ရဲ့ အနီးအပါး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘေးမဲ့လွှတ်ထားတဲ့ ကြက်တွေ တော်တော်များများရှိတယ်။ ကြက်တွေက အဲဒီနတ်စင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေအပေါ်မှာ အိပ်ကြပါတယ်။ အဲလို အိပ်ရာကနေပြီးတော့ နည်းနည်း မိုးသောက်ထအခါကျတော့ ဘာဖြစ်လာသလဲ။ အပေါ်မှာ အိပ်နေတဲ့ ကြက်က အောက်ကအိပ်တဲ့ ကြက်အပေါ်ကို မစင်တွေ စွန့်ချပေးတယ်နော်။ မစင်စွန့်ချလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အောက်ကကြက်ကနေ လှမ်းပြီးတော့ မေးတယ်။ “ဘယ်သူက ငါ့အပေါ် ဒီလို မစင်စွန့်ချသလဲ”။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အပေါ်ကြက်ကလည်း သူက နည်းနည်းမာနက ကြီးပုံရတယ်။ “ငါစွန့်ချတယ်” ပေါ့ သူက ပြောလိုက်တယ်။ “ငါ့ကို ဘာမှတ်သလဲ၊ နင့်ကို ငါဘာမှတ်သလဲ” ပေါ့လေ။ ရန်ဖြစ်ကြပြီ၊ ရန်ဖြစ်ကြပြီနော်။ ရန်ဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အစွမ်းပြိုင်ကြတယ်။ အစွမ်းပြိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အောက်ကကြက်က ဘာပြောလဲ။ “ငါ့အသားကို မိန်းမက စားမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တဲ့၊ တစ်မိနစ်အတွင်းမှာ ငွေတစ်ထောင် ရနိုင်တယ်” ဆိုပြီး သူက ကျုံးဝါးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ကျုံးဝါးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အပေါ်ကကြက်က ဘာပြောလဲ။ “ဒီလောက်လေးနဲ့ မောက်မာမနေစမ်းပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ အတွင်းသား ဆူဆူဖြိုးဖြိုးတွေကိုသာ စားရမယ်ဆိုရင် အဲဒီစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဘုရင်ဖြစ်နိုင်တယ်။ အပြင်သားကို စားရမယ်ဆိုလို့ရှိရင် စားတဲ့ယောက်ျားမှာ စစ်သူကြီး၊ မိန်းမမှာ မိဖုရား ဖြစ်နိုင်တယ်။ အရိုးကပ်နေတဲ့ အသားကိုသာ စားရမယ်ဆိုလို့ရှိရင် လူသားဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘုန်းတော်ကြီး (မင်းဆရာ) ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရဟန်းဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မင်းဆရာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဆိုပြီး ဒီလိုပြောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကြက်သားဟင်းအိုးနှင့် ကံတရား၏ စီမံမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ကြုံးဝါးပြီး ပြောဆိုရန်ဖြစ်နေတဲ့ ဒီအသံကို စစ်သည်တစ်ဦးက ကြားသွားတယ်။ “ငွေတစ်ထောင် ဘာလုပ်တော့မလဲ” ဆိုပြီးတော့ တစ်ခါတည်း သစ်ပင်ပေါ် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အသာလေးတက်ပြီးတော့ အပေါ်ကြက်ကို ဖမ်းတယ်။ ဖမ်းပြီးတော့ ရိုက်သတ်လိုက်တယ်။ သေပြီ၊ ဟုတ်တယ်ဟုတ်လား။ အဲတော့ ဘာဖြစ်လို့ သေလဲဟင်။ ရန်ဖြစ်ကြလို့၊ ရန်ဖြစ်ကြလို့ နှုတ်မစောင့်စည်းကြတာ။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ နှုတ်မစောင့်စည်းကြတဲ့ အခါကျတော့ ကြားတဲ့လူ ဘယ်နေတော့မလဲ။ “သူက ရှင်ဘုရင်ဖြစ်မယ်” ဆိုရင်တော့ သတ်ရမှာပဲ၊ သတ်တော့မှာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါနဲ့ အမွေးတွေ နှုတ်၊ လင်းလင်းရှင်းရှင်း လုပ်ပြီးတဲ့အခါမှာ သူ့အိမ်သူကို သူက အချက်ခင်းလိုက်တယ်။ ချက်မိတဲ့ အချိန်အခါမှာ “ဒီအသားက ကွယ်၊ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးတဲ့ အသားဖြစ်တယ်။ တို့ အေးအေးဆေးဆေး စားကြည့်ရအောင်” ဆိုပြီး အိမ်သူကို သူက တိုင်ပင်လိုက်တယ်။ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လို့ သူက ဒီလိုပြောရလဲဆိုတော့ ဒီအသားစားခဲ့ရင်၊ အတွင်းသားကို သူစားခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူက ရှင်ဘုရင်ဖြစ်မယ်၊ မင်းက မိဖုရားဖြစ်မယ်။ အဲဒါနဲ့ “တို့ဒါ ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ အသားဖြစ်တယ်၊ တို့ ဒီအတိုင်း စားလို့တော့မကောင်းဘူး။ ကိုယ်လက် သန့်ရှင်းတဲ့အချိန်ကျမှ စားကြမယ်” ဆိုပြီး အဲဒီပြုတ်ထားတဲ့ အိုးလေးပါယူပြီးတော့ မြစ်ကမ်းမှာ သွားပြီး ရေချိုးကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကံမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီကြက်တွေကို မခံစားထိုက်တဲ့အကြောင်း ပြောချင်တာပါနော်။ ရေချိုးလိုက်တော့ အိမ်ရှင်မနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ချင်း ရေချိုးနေတုန်း ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူတို့က ဒီကြက်သားဟင်းအိုး၊ ထမင်းဟင်းတွေကို ကမ်းနား ဆိပ်ကမ်းတစ်နေရာမှာ သူတို့က ထားခဲ့တယ်။ ထားခဲ့လိုက်တော့ အဲဒီအချိန်အခါမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းက ကျလာရော။ လေပြင်းမုန်တိုင်း ကျလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရေတွေကလည်း တစ်ခါတည်း လှိုင်းတွေပုတ်ပြီးတော့ အဲဒီအိုးကို သယ်ဆောင်သွားရော။ သူတို့တွေလည်း ပါးစပ်ထဲ အသည်းတွေဝင်ပြီးတော့ ကမ်းပေါ် အတင်းတက်ပေးရတယ်။ ကြက်သားဟင်းလည်း မရတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆင်ဆရာနှင့် ဘုရားလောင်း ရသေ့ကြီး ဆုံတွေ့ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မရတော့ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ အောက်ဘက်မှာ ဆင်ဆရာတစ်ဦးက ဆင်တွေကို ရေချနေတယ်။ ရေချနေရင်းနဲ့ ဒီအိုး သွားပြီးရတယ်။ ရလိုက်တဲ့အခါ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲမှာ ကြက်သားတွေ့တော့ ဒီအိုးကို အိမ်ကို တစ်ဆင့်ခတ်ပြီးတော့ ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ “သူပြန်လာမှ ဒီအိုးကို ဖွင့်စား” ဆိုပြီး အိမ်သူကို မှာပြီး ပို့ခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အိမ်ပြန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီဆင်ဆရာက ကိုးကွယ်ကပ်နေတဲ့ မိဖုရားစုပင်ရတဲ့ ခုနက ဘုရားလောင်း ရသေ့ကြီး ရှိတယ်။ ဒီရသေ့ကြီးနဲ့ ဒီဆင်ဆရာက ဘယ်လိုဆက်စပ်နေသလဲဆိုတော့ ဘုရားလောင်း ရသေ့ကြီးကလည်း တောမှာ ဈာန်အဘိညာဉ်တွေ ရရှိပြီးတဲ့နောက် “စားမှီဝဲရန်” ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လူတို့ဒေသ ဗာရာဏသီကို ကြွရောက်လာတယ်။ ဗာရာဏသီမြို့အတွင်းမှာ ဆွမ်းခံကြွတာကို မြင်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဆင်ဆရာကလည်း ဒီရသေ့ရဲ့ ဣန္ဒြေ အမူအရာ အချင်းအရာလေးကို ကြည့်ပြီးတော့ အလွန်ကြည်ညိုသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ပဋိပတ်တွေ ကြည့်ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုကြည်ညိုရတာလဲ။ အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်၊ ဒီဆင်ဆရာက တခြားပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ဘူး၊ အရှင်အာနန္ဒာ အလောင်းဖြစ်တယ်။ ရသေ့ကြီးကလည်း ဘုရားအလောင်းဖြစ်တော့ ပါရမီဖက်တွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတော့ သူတော်ကောင်း အချင်းချင်းက အတိတ်ဘဝက ဆည်းပူးခဲ့တဲ့ ပါရမီ အရှိန်အဝါတွေက နှိုးဆော်တော့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မြင်လိုက်တာနဲ့ အလွန်ကြည်ညိုတတ်တယ်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီစောင့်ရှောက်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကလည်း အလွန်အားကောင်းလာကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ရသေ့ကြီးရဲ့ ဣရိယာပုဒ်နဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ကြည့်ပြီးတော့ ကြည်ညိုလွန်းလို့ အရှင်အာနန္ဒာ အလောင်းဖြစ်တဲ့ ဒီဆင်ဆရာကြီးကလည်း ဒီဗာရာဏသီမင်းရဲ့ ဥယျာဉ်မှာပဲ သီတင်းသုံးပြီးတော့ နေထိုင်ဖို့ရန်အတွက် ရိုသေစွာ လျှောက်ထားတောင်းပန်တယ်။ တောင်းပန်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆရာရသေ့ကြီးကလည်း လက်ခံလိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီး၏ အစွမ်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်နေ့ကျတော့ ဆရာရသေ့က အဘိညာဉ်ရနေတဲ့အတွက်၊ အဘိညာဉ်ငါးပါး ရတဲ့အတွက် လှမ်းပြီးကြည့်လိုက်တော့ သူ့တပည့် ရှင်ဘုရင်ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အမြင်ကို မြင်ပြီ။ အနာဂတ်ကို အားလုံး စူးစမ်းပြီးတော့ မြင်လိုက်တဲ့အတွက် အဲဒီနေ့မှာ ဆရာရသေ့ကြီးကလည်း ဒီဆင်ဆရာရဲ့ အိမ်ကို ကြွသွားပါတယ်။ ကြွသွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆင်ဆရာကလည်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ဒီကြက်သားဟင်းအိုးကြီးကို တစ်ခါတည်း အိုးလိုက်ပဲ ဆရာရသေ့ကို လှူဒါန်းလိုက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လှူဒါန်းလိုက်တော့ ဆရာရသေ့က အကျိုးလိုလားတဲ့ စိတ်ထားပါနော်။ ဆရာကြီးက “ဒီလိုဆိုရင် အိုးကို ငါစီမံမယ်” ဆိုပြီးတော့ အတွင်းသားတွေကို ဆင်ဆရာကို ပေးတယ်။ အပြင်ဘက် အသားတွေကိုတော့ အိမ်သူကို ပေးလိုက်တယ်။ အရိုးကပ်နေတဲ့ အသားတွေကိုတော့ သူက ခံယူစားသုံးတယ်။ သူက မင်းဆရာ ဖြစ်ချင်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီတော့ မင်းဆရာ သိပ်ဖြစ်ချင်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အဓိကကတော့ သူ့တပည့်ကို သူက ရှင်ဘုရင်ဖြစ်စေချင်တာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ပေးပြီးတဲ့အချိန်ကျတော့ သူဘာလုပ်သလဲ။ အားလုံး စားခြင်းသောက်ခြင်း ကိစ္စပြီးပြီ။ ပြီးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရသေ့ကြီးလည်း ပြန်သွားတယ်။ မပြန်ခင်မှာ ရသေ့ကြီးက ဘာမှာသွားသလဲဆိုတော့ “ဒီမကြာမီ သုံးရက်အတွင်းမှာ မင်း ရှင်ဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် မမေ့မလျော့သော သတိတရားဖြင့် မင်းနေထိုင်ပါ” ဆိုပြီး မှာသွားတယ်။ မှာသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လာလဲ။ ပြဿနာတစ်ခုက အိမ်နီးချင်းဖြစ်တဲ့ ရှင်ဘုရင်တစ်ဦးက ဗာရာဏသီကို လာပြီး လုယက်တိုက်ခိုက်ပြီး စစ်ထိုးကြတဲ့ အချိန်ကျတော့၊ ဗာရာဏသီ ဘုရင်က ဘာလုပ်သလဲ။ ဆင်ဆရာကို သူက မင်းမြှောက်တန်ဆာတွေ အကုန်လုံး ဝတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ဝတ်ခိုင်းပြီးတဲ့ အခါကျတော့ သူက ဆင်ဆရာကို သူ့နေရာမှာနေပြီးတော့ စစ်ထိုးခိုင်းတယ်။ သူကတော့ မထင်ရှားတဲ့ အသွင်ဖြင့် အဝတ်အစားလေးတစ်ခု ဝတ်ပြီးတော့ စစ်သည်တွေရဲ့ အကြားမှာ မထင်ရှားတဲ့ အသွင်နဲ့ သူက ဝင်တိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံက ခေချင်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ဖက်က ပစ်လိုက်တဲ့ မြားက ရှင်ဘုရင်အစစ်ဖြစ်တဲ့၊ မထင်ရှားတဲ့ အသွင်နဲ့ လူတောထဲမှာ ဝင်ပြီး စစ်တိုက်နေတဲ့သူကို မှန်ရော၊ သေရော။ ရှင်ဘုရင်က သေသွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ခုနက ဆင်ဆရာက သူက ရှင်ဘုရင် တာဝန်ယူပြီးတော့ တိုက်နေရတာ ဖြစ်တယ်။ သူကနေ စစ်သည်တွေကို စည်းရုံးပြီးတော့ တိုက်လိုက်တော့ တစ်ဖက်ကို နိုင်သွားပြီ။ နိုင်တဲ့အချိန်အခါကျတော့မှ အားလုံး သူ့ကို မင်းမြှောက်တန်ဆာတွေနဲ့ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် မြှောက်ပေးလိုက်တာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ အဲဒီနေရာမှာ သူက ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတော့၊ ဒီနေရာမှာ သူက ခုနက ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ အသားပေါ့နော်။ ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ ဖြစ်နေတဲ့အသား၊ ပုဂ္ဂိုလ် (စစ်သည်) က သူ့မှာ စစ်တိုက်တဲ့ကံ ပါသလား၊ မပါဘူး။ စစ်တိုက်တဲ့ကံ မပါတဲ့အခါကျတော့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကံ မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ခုနက မင်းစည်းစိမ်ကဲ့သို့ အလွန်ပြည့်စုံနေတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို ခံစားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလား၊ မရှိဘူး။ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေစ ကတပုညတာ&lt;/b&gt; (Pubbe ca kata-puññatā) ခေါ်တဲ့ ရှေ့ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိဖို့ သိပ်မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်နော်။ ဒီရှေ့ကပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်သာ အကယ်၍ ရှိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကောင်းမှုတည်းဟူသော၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးကနေပြီးတော့ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံတဲ့ လူသားတစ်ဦးဖြစ်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နိဓိကဏ္ဍသုတ်နှင့် ကုသိုလ်၏ အကျိုးတရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီရှိပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီအနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယကာကြီးကို ဂါထာလေးတွေနဲ့ တရားဟောပေးတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒေဝမနုဿာနံ၊ သဗ္ဗကာမဒဒေါ နိဓိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယံ ယံ ဒေဝါဘိပတ္ထေန္တိ၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ &lt;b&gt;ဧသော နိဓိ&lt;/b&gt; - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးကား၊ &lt;b&gt;ဧသံ နိဓိ&lt;/b&gt; - ဤသို့ မြှုပ်နှံ၍ ထားအပ်သော ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးသည်၊ &lt;b&gt;ဒေဝမနုဿာနံ&lt;/b&gt; - နတ်လူတို့အား၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗကာမဒဒေါ&lt;/b&gt; - အလုံးစုံသောအလိုရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုမှန်သမျှကို ပေးတတ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပါပေ၏။ &lt;b&gt;ယံ ယံ&lt;/b&gt; - အကြင်အရာဝတ္ထုကိုပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;အဘိပတ္ထေန္တိ&lt;/b&gt; - လိုလားတောင်းတကုန်၏၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ထိုအလုံးစုံ တောင့်တသမျှကို၊ &lt;b&gt;ဧတေန&lt;/b&gt; - ထိုတောင့်တသော အလှူရှင်သည်၊ &lt;b&gt;လဗ္ဘတိ&lt;/b&gt; - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သဗ္ဗကာမဒဒေါ - လိုလားတောင်းတခြင်း မှန်သမျှ အကုန်လုံးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်တဲ့နော်။ အဲဒီ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးပဲ။ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို အတိတ်ကလည်း မြှုပ်နှံခဲ့မယ်၊ ဒီဘဝလည်း မြှုပ်နှံထားမယ်၊ ဒီဘဝမှာလည်း ဆက်လက်ပြီး မြှုပ်နှံနေမယ်ဆိုရင် ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးက လူတွေနတ်တွေ လိုလားတောင်းတချက် မှန်သမျှ အားလုံးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတာလို့ ဘုန်းကြီးမဆိုလိုဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ မိမိတို့ရဲ့ လိုလားတောင်းတချက် အားလုံးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုရင် ဒီလိုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မမြှုပ်နှံသင့်ဘူးလား၊ မြှုပ်နှံသင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီကုသိုလ်တွေတည်းဟူသော ရွှေအိုးတွေ မြှုပ်နှံတဲ့အပိုင်းမှာ ကျိန်းသေတဲ့ ကုသိုလ်လည်း ရှိတယ်၊ မကျိန်းသေသေးတဲ့ ကုသိုလ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ကျိန်းသေတဲ့ ကုသိုလ်ကတော့ အထက်တန်းအကျဆုံး ကောင်းမှုကုသိုလ်။ ဆိုတာ ကျိန်းသေတယ်ဆိုတာက သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ မုချအကျိုးပေးမှာကို ပြောတာနော်။ သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ မုချအကျိုးပေးနိုင်တယ်ဆိုတာက ကမ္မဋ္ဌာန်းပိုင်းမှာ ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဈာန်သမာဓိတွေ သေသည့်တိုင်အောင် မလျော့ကျခဲ့ဘူးဆိုရင် သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ မုချအကျိုးပေးနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝိပဿနာပိုင်းမှာ ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အကယ်၍ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်သို့ တိုင်အောင်သော ဝိပဿနာဉာဏ်လေးနဲ့ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ မိမိပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံတွေ၊ မုချကံပေါ့နော်၊ မုချအကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။ ဂတိသုဂတိရောက်မယ်၊ ထိုဘဝမှာ မိမိကလည်း လိုလားတောင်းတခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တယ်လို့ ဒီလိုဘုရား အာမခံထားတယ်။ ဒါက ဒီဘဝမှာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် မရခဲ့ရင်၊ ဒီထက်အဆင့်မြင့်နေတဲ့ ခုနက အရိယာမဂ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်မျိုးသာ ရခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကုသိုလ်တွေကတော့ အပါယ်လေးဘုံမှာ ကွင်းချက်လွတ်အောင် ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်သေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိတို့က အပါယ်ဘေးကြီးမှ လွတ်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်တွေက အပါယ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ အဲဒီကုသိုလ်မျိုးတော့ ရအောင် ထူထောင်ဖို့ သိကောင်းတယ်နော်။ အပါယ်ဘေးကြီးမှ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်စေနိုင်တဲ့ ကုသိုလ်မျိုး ထင်ရှားရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကုသိုလ်ထက် ပိုအားကိုးထိုက်တဲ့ ကုသိုလ်ရှိပါဦးမလား။ ရှိတယ်၊ ရှိတယ်။ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အထက်အထက်ဖြစ်တဲ့ မဂ်ကုသိုလ်တွေနော်။ အဲဒီတော့ ဒီသောတာပတ္တိမဂ်က အပါယ်ဘေးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ ဒီလို အပါယ်ဘေးမှ...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>btco4btqzkkpjwi4z4x4sx5dt2fwf3w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6261</id>
    <revision>
      <id>21906</id>
      <parentid>21896</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:04:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21906</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="146752" sha1="ft0ioofzf9996jg5wlo3e2abbicw0h2" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၇/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-38
&lt;h3&gt;ကုသိုလ်ရွှေအိုးနှင့် ခိုင်မာသော အရိယာမဂ်ကုသိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ထိုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုး၌ အလိုရှိရာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာများကို ရရှိနိုင်တယ်ဆိုပြီး ညက ဘုရားဟောခဲ့ပါတယ်။ ဒီတော့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးက ခိုင်မာတဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုး၊ မခိုင်မာတဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးဆိုပြီး နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ ကုသိုလ်ရွှေအိုးကတော့ အရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အရိယာမဂ်ဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ အရိယာမဂ်ကုသိုလ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးတွေကတော့ အလွန်ခိုင်ခံ့တဲ့ ရွှေအိုးဖြစ်တယ်။ ကြွင်းကျန်နေသေးတဲ့ ကုသိုလ်တွေကတော့ သိပ်ပြီး အလွန်ကြီး ခိုင်ခံ့နေတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးတွေထဲမှာ အကျဉ်းချုပ်လိုက်တော့ ဒါနကုသိုလ်၊ သီလကုသိုလ်၊ သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာလို့ ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကုသိုလ်တွေကြောင့် အလိုရှိတဲ့ အကျိုးတရားတွေ အားလုံး ပြည့်စုံနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီအလိုရှိတဲ့ အကျိုးတရားတွေက ဘာတွေလဲ။ ဒီအပိုင်းကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်သော လောကီအကျိုးကျေးဇူးများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;သုဝဏ္ဏတာ သုသရတာ၊ သုသဏ္ဌာနံ သုရူပတာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာဓိပစ္စံ ပရိဝါရော၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သုဝဏ္ဏတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းသော အဆင်းရှိသည်အဖြစ် သည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သုသရတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းသော အသံရှိသည်အဖြစ် သည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သုသဏ္ဌာနံ&lt;/b&gt; - ကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည်အဖြစ် သည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သုရူပတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းသော ရုပ်အဆင်းရှိသည်အဖြစ် သည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အာဓိပစ္စံ&lt;/b&gt; - အစိုးရခြင်း သည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပရိဝါရော&lt;/b&gt; - အခြံအရံ များခြင်း သည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt; - ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဧတံ သဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ဤအလုံးစုံသော အကျိုးကျေးဇူးကို၊ &lt;b&gt;ဧတေန&lt;/b&gt; - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ &lt;b&gt;လဗ္ဘတိ&lt;/b&gt; - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရွှေအဆင်းလို ဝင်းနေတဲ့ အသားအရည် အဆင်းရှိဖို့၊ ဗြဟ္မာမင်းရဲ့ အသံကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသံရှိမှု၊ ကိုယ်သဏ္ဌာန် အနေအထား၊ ရုပ်သဏ္ဌာန် အချိုးကျမှု၊ ရုပ်အဆင်း သဏ္ဌာန်ရဲ့ လှပတင့်တယ်မှု၊ အစိုးရမှု၊ အခြံအရံ များမှုဆိုတဲ့ ဒီလိုအကျိုးတရားတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ အကျိုးတရား အားလုံးသည် ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီလိုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးတွေ မြှုပ်နှံဖို့ မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စကြာဝတေးမင်းနှင့် နတ်မင်းတို့၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလောက်တင်ပဲလားဆိုတော့ မကသေးဘူး၊ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပဒေသရဇ္ဇံ ဣဿရိယံ၊ စက္ကဝတ္တိသုခံ ပိယံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဒေဝရဇ္ဇမ္ပိ ဒိဗ္ဗေသု၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပဒေသရဇ္ဇံ&lt;/b&gt; - ပဒေသရာဇ်မင်း၏ စည်းစိမ်ကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဣဿရိယံ&lt;/b&gt; - အစိုးရခြင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်ကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပိယံ&lt;/b&gt; - ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်သော၊ &lt;b&gt;စက္ကဝတ္တိသုခံ&lt;/b&gt; - စကြာဝတေးမင်း၏ ချမ်းသာစည်းစိမ်ကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဒိဗ္ဗေသု&lt;/b&gt; - နတ်ပြည်လောကတို့၌၊ &lt;b&gt;ဒေဝရဇ္ဇမ္ပိ&lt;/b&gt; - နတ်မင်း၏ အဖြစ်ကို သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt; - ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဧတံ သဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ဤအလုံးစုံသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို၊ &lt;b&gt;ဧတေန&lt;/b&gt; - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ &lt;b&gt;လဗ္ဘတိ&lt;/b&gt; - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။ ပဒေသရာဇ်မင်း စည်းစိမ်လည်း ရရှိနိုင်တယ်၊ အစိုးရခြင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်တွေလည်း ရရှိနိုင်တယ်၊ အလွန်ချစ်ခင် မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ရှိတဲ့ စကြာဝတေးမင်းရဲ့ ချမ်းသာစည်းစိမ်ကို သော်လည်း ရရှိနိုင်တယ်၊ နတ်ပြည် နတ်လောကမှာ နတ်မင်းရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို သော်လည်း ရရှိနိုင်တယ်။ ဘယ်သူ့ကြောင့် ရရှိနိုင်သလဲလို့ မေးရင် ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာကို ရရှိစေခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါတွေတင်လား ဆိုတော့ မကသေးဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မာနုသိကာ စ သမ္ပတ္တိ၊ ဒေဝလောကေ စ ယာ ရတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယာ စ နိဗ္ဗာနသမ္ပတ္တိ၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မာနုသိကာ စ သမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; - လူ၌ဖြစ်သော စည်းစိမ်ချမ်းသာ အဖြာဖြာသည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ စ&lt;/b&gt; - နတ်ပြည် နတ်လောက၌ လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ယာ ရတိ&lt;/b&gt; - အကြင် မွေ့လျော် ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ဖွယ်ရသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ အဖြာဖြာသည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ယာ စ နိဗ္ဗာနသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; - အကြင် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ စည်းစိမ်ကြီးသည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt; - ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဧတံ သဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ဤအလုံးစုံသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို၊ &lt;b&gt;ဧတေန&lt;/b&gt; - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ &lt;b&gt;လဗ္ဘတိ&lt;/b&gt; - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူ၌ဖြစ်နေတဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ နတ်၌ဖြစ်နေတဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ဖွယ် ကောင်းနေတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ ချမ်းသာရှိတယ်။ အဲဒီ ချမ်းသာထူးကဲတာတွေကို ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။ အကောင်းဆုံး ချမ်းသာကတော့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ ဖြစ်ပါတယ်၊ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာဆိုတဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဒီစည်းစိမ်ချမ်းသာကြီးကို ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့် ရရှိနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယာမဂ်ကုသိုလ်တည်းဟူသော အခိုင်အမာဆုံး ရွှေအိုးကြီး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးက ဘယ်လိုရွှေအိုးမျိုးလဲ၊ အရိယာမဂ်ကုသိုလ် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အလွန်အဆင့်မြင့်သွားပြီ။ ဒီတော့ ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်က ဒါနကျင့်စဉ်၊ သီလကျင့်စဉ်၊ သမထကျင့်စဉ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ဆည်းပူးတယ်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လိုက်တော့ ဝိပဿနာကျင့်စဉ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ဆည်းပူးတယ်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လိုက်တော့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့၏ အဆုံး၌ အရိယာမဂ်ကုသိုလ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော အခိုင်အမာဆုံး ရွှေအိုးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက သမ္မတ္တနိယာမ - ကိန်းသေ၊ ကျိန်းသေ၊ ဧကန် မြဲနေတဲ့ အကျိုးပေးခြင်းမြဲတဲ့ ကုသိုလ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးနိုင်တဲ့ ကုသိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ မပျက်စီးနိုင်ဘူး ဆိုတာ သူက နိစ္စထာဝရတရားလို့ ဆိုလိုရင်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီကုသိုလ် မဂ်ကုသိုလ်တစ်ခု ရပြီးပြီဆိုရင် သောတာပတ္တိမဂ် ရပြီးပြီဆိုရင် ဒီသောတာပတ္တိမဂ်က လျှော့ကျသွားတယ်၊ သောတာပန်အဖြစ်ကနေ လျော့ကျသွားတယ် ဆိုတာ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ရပြီနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အရိယာဖိုလ်ဆိုတဲ့ အကျိုးတရားက နောက်က တန်းပေါ်လာတယ်။ ထိုသောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ကလည်း အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံပြုနိုင်တယ်။ သောတာပတ္တိမဂ်ရဲ့ အကျိုးဖြစ်နေတဲ့ သောတာပတ္တိဖိုလ်ဉာဏ်ကလည်း အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းအာရုံပြုနိုင်ပါတယ်။ အလားတူပဲ ကြွင်းကျန်နေသေးတဲ့ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဒီဉာဏ်တွေကလည်း အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံပြုနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို အဖန်ဖန် ပွားများအားထုတ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို လှမ်းပြီး အာရုံပြုနိုင်တဲ့အတွက် ဟို ဘဒ္ဒေကရတ္တသုတ္တံမှာကျတော့ ဘုရားရှင်က ဘယ်လိုတိုက်တွန်းထားလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အသင်္ဟီရံ အသံကုပ္ပံ၊ တံ ဝိဒွါ မနုဗြူဟယေ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အသင်္ဟီရံ&lt;/b&gt; - တဏှာဒိဋ္ဌိတို့သည် မဆွဲငင်နိုင်သော၊ &lt;b&gt;အသံကုပ္ပံ&lt;/b&gt; - တဏှာဒိဋ္ဌိတို့ကြောင့် ပျက်စီးမှုမရှိသော၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ဟူသည့် ချမ်းသာထူးကြီးကို၊ &lt;b&gt;ဝိဒွါ&lt;/b&gt; - အကြင် ပညာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;အနုဗြူဟယေ&lt;/b&gt; - ဖလသမာပတ်ကို ဝင်စားသောအားဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ပွားများ အားထုတ်လေရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တဏှာဒိဋ္ဌိတွေကြောင့် ဘယ်တော့မှ ဒီအငြိမ်းဓာတ် အသင်္ခတ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီးသည် ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးသွားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ တဏှာဒိဋ္ဌိတို့သည် ဘယ်လိုမှ ဆွဲငင်လို့လည်း ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို ဆွဲခေါ်လို့မရဘူး။ ဒီနေ့ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တဏှာဒိဋ္ဌိက ဆွဲခေါ်မယ်ဆိုရင် ခေါ်လို့ရချင်ရမယ်နော်။ ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကိုတော့ တဏှာဒိဋ္ဌိက လှမ်းပြီး ဆွဲခေါ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုမှ ဆွဲခေါ်လို့ မရနိုင်ဘူး။ အဲဒီလို မရနိုင်တဲ့ ဒီအငြိမ်းဓာတ် သန္တိသုခ ချမ်းသာတွေကို ဖလသမာပတ်ကို ဝင်စားသောအားဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ပွားများ အားထုတ်ပြီး နေပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတယ်နော်။ အဲဒီလို အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာမျိုးကို ဘယ်လိုကောင်းမှုတွေကြောင့် ရရှိနိုင်သလဲလို့ မေးရင် ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုး၊ ခိုင်မာတဲ့ အရိယာမဂ်ကုသိုလ် တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရရှိနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကလျာဏမိတ္တ ဆရာကောင်းနှင့် နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်စဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ ခိုင်မာတဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော အရိယာမဂ်ကုသိုလ် တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးရဖို့ ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မိတ္တသမ္ပဒမာဂမ္မ၊ ယောနိသော စ ပယုဉ္ဇတော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိဝသီဘာဝေါ၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မိတ္တသမ္ပဒံ&lt;/b&gt; - ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်း ကဲ့သို့သော မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း ဆရာကောင်း သမားကောင်းကို၊ &lt;b&gt;အာဂမ္မ&lt;/b&gt; - အမှီပြု၍၊ &lt;b&gt;ယောနိသော&lt;/b&gt; - နည်းမှန်လမ်းမှန် အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပယုဉ္ဇတော&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိဝသီဘာဝေါ&lt;/b&gt; - ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိ၌ နိုင်နင်းသော ဝသီဘော် ရှိသည်အဖြစ်သည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt; - ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဧတံ သဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ဤအလုံးစုံကို၊ &lt;b&gt;ဧတေန&lt;/b&gt; - ဤကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ &lt;b&gt;လဗ္ဘတိ&lt;/b&gt; - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားအစရှိသော မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း၊ ကလျာဏမိတ္တ အမည်ရတဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကြီးတွေ ရှိတယ်။ ထိုမိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကြီးတွေကို အစွဲပြုပြီးတော့ နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်မယ်ဆိုရင် ထိုပွားများအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်တွေ၊ အရိယာဖိုလ်ဉာဏ်တွေ အပေါ်မှာ နိုင်နိုင်နင်းနင်း လေ့ကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်တဲ့။ ထိုစွမ်းအင်တွေ၊ ဒီအလုံးစုံသော စွမ်းအင်တွေဟာလည်း ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ရရှိနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာသနာတော်၌ ကလျာဏမိတ္တ၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဟိုဘက်က သုတ္တန်လေး တစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ချိန်က ရှင်အာနန္ဒာ ကိုယ်တော်မြတ်ကလေးက နေသန့်စင်ပြီးတဲ့နောက် ညနေချမ်းခါ ဘုရားရှင်ထံ ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်။ မြတ်စွာဘုရား၊ ဗြဟ္မစရိယ ခေါ်တဲ့ သာသနာတော်မှာ ကျင့်ကြံရတဲ့ မဂ်တည်းဟူသော မြတ်သောအကျင့်ဟာ ကလျာဏမိတ္တ ခေါ်တဲ့ ဆရာကောင်း သမားကောင်း မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်း အပေါ်၌ တစ်ဝက်လောက် မှီနေတယ်လို့ တပည့်တော် ယူဆပါတယ်ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က &quot;မာ ဟေဝံ အာနန္ဒ၊ ချစ်သား အာနန္ဒာ၊ သင် ဒီလိုမပြောနဲ့။ အကုန်လုံး ဆရာကောင်း သမားကောင်း မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်း အပေါ်၌ မှီနေတာ။&quot; ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ လောကမှာ ငါဘုရားရှင်ကဲ့သို့သော ကလျာဏမိတ္တ စင်စစ်ဖြစ်နေတဲ့ မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်း သူတော်ကောင်းကြီး တစ်ဦး မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဘူး ဆိုရင် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန် ရရှိမယ့် သာဝကတွေ ဆိုတာ လောကမှာ ဖြစ်နိုင်မလား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောကမှာ ဘုရားတည်းဟူသော မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာတဲ့အတွက် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုကြတဲ့ တပည့်သာဝကတွေ များစွာ ပေါ်ထွန်းလာရတယ်။ ဒါကြောင့် မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်းကို ပေါင်းသင်းရခြင်းသည် သာသနာတော်မှာ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယ ခေါ်တဲ့ မြတ်သော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်ဖို့ရာအတွက် လုံးလုံးမှီနေတဲ့ အခွင့်ကောင်းကြီးပါ ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား အမိန့်ရှိတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်စဉ်နှင့် ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိ အကျိုးတရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ၊ ကိုယ်လည်း ဒီနေရာမှာ &lt;b&gt;မိတ္တသမ္ပဒံ&lt;/b&gt; - ဘုရားအစရှိသော ဆရာကောင်း သမားကောင်း မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်းနှင့် ပေါင်းဖော် ယှဉ်တွဲ မှီဝဲ ဆည်းကပ်ရခြင်းကို၊ &lt;b&gt;အာဂမ္မ&lt;/b&gt; - အကြောင်းပြု၍၊ &lt;b&gt;ယောနိသော&lt;/b&gt; - နည်းမှန်လမ်းမှန် အားဖြင့်သာလျှင်၊ &lt;b&gt;ပယုဉ္ဇတော&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌ - ဒီလို ဟောထားတယ်။ အားထုတ်တဲ့ နည်းစနစ်ကလည်း နည်းမှန်လမ်းမှန် ဖြစ်ဖို့တော့ လိုအပ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ နည်းမှန်လမ်းမှန်ကို ဘယ်ပေတံနဲ့ တိုင်းမလဲလို့ မေးရင်တော့ ပိဋကတ်ပေတံနဲ့ တိုင်းရမှာပဲ။ ပိဋကတ်သုံးပုံမှာ မြတ်စွာဘုရားက နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်ကို မဂ္ဂင်ဘယ်နှပါး ဟောသွားလဲ။ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးပဲနော်။ အဲဒီ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး စုံညီအောင်တော့ ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဆိုတဲ့ နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်စဉ်ကို တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဝိဇ္ဇာဝိမုတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ အရိယာဖိုလ်ဉာဏ်တွေပေါ်မှာ နိုင်နိုင်နင်းနင်း လေ့ကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပေါ်လာမယ်။ ပေါ်လာခဲ့လို့ရှိရင်တော့ ဒီစွမ်းအင်တွေဟာ ဘယ်သူ့ကြောင့် ပြန်ပြီး ဖြစ်ရသလဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ အရိယာမဂ်ကုသိုလ် ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆိုတဲ့ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ဖြင့် သိမ်းကျုံးရေတွက်အပ်တဲ့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မြတ်သော ကုသိုလ်တွေကို အကြောင်းပြုပြီး၊ မြတ်သော ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးကို အကြောင်းပြုပြီး ဒီလိုအကျိုးတရားတွေကို ရရှိခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သာသနာတော်မှာ ကြုံတွေ့နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ၊ ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို ထုတ်ယူမယ်ဆိုရင် ယူလို့ မရနိုင်ဘူးလား။ ရနိုင်တယ်။ ဒါ မိမိတို့ ရရှိနေတဲ့ အခွင့်အကောင်းကြီးပဲ။ နောက်တစ်ခု၊ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ၊ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ အကျိုးတရားတွေက မရနိုင်ဘူးလား။ ဘုရားရှင် ဆက်ဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပဋိသမ္ဘိဒါ ဝိမောက္ခာ စ၊ ယာ စ သာဝကပါရမီ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပစ္စေကဗောဓိ ဥတ္တမံ၊ သဗ္ဗမေတေန လဗ္ဘတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပဋိသမ္ဘိဒါ&lt;/b&gt; - ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ် လေးပါးတို့သည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဝိမောက္ခာ စ&lt;/b&gt; - ရှစ်ပါးကုန်သော ဝိမောက္ခတရားတို့သည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ယာ စ သာဝကပါရမီ&lt;/b&gt; - အကြင် သာဝကပါရမီဉာဏ်သည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပစ္စေကဗောဓိ&lt;/b&gt; - အကြင် ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်သည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥတ္တမံ ဗုဒ္ဓဘူမိ&lt;/b&gt; - အကြင် ဗုဒ္ဓဘူမိဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော သဗ္ဗညုတဉာဏ်မြတ်သည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt; - ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဧတံ&lt;/b&gt; - သဘောစုံသော ဉာဏ်ထူးမြတ်ကို၊ &lt;b&gt;ဧတေန&lt;/b&gt; - ဤကောင်းမှု ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်၊ &lt;b&gt;လဗ္ဘတိ&lt;/b&gt; - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ် လေးပါး၊ ဝိမောက္ခလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း ဈာန်တွေ ရှိကြတယ်။ သာဝကပါရမီဉာဏ်တွေ ရှိကြတယ်။ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်တွေ ရှိကြတယ်။ ဗုဒ္ဓဘူမိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကြီးလည်း ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလို အစဉ်အတိုင်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ ဒီဉာဏ်တော်မြတ်တွေကို ဘာကြောင့် ရရှိနိုင်လဲလို့ မေးရင် ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံခဲ့ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ရရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပါရမီနှင့် ဉာဏ်စဉ်အဆင့်ဆင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အတိတ်က ဆည်းပူးထားတဲ့ ပါရမီမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ် လေးပါးကို ရပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ ဝိမောက္ခတရား ရှစ်ပါးဆိုတဲ့ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားတွေလည်း မရနိုင်ဘူး။ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ပကတိသာဝကဗောဓိဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သာဝကပါရမီဉာဏ်တွေကိုလည်း ပါရမီမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်။ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ် ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ပါရမီတရားအပေါင်းကို နှစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း တိုင်အောင် ပါရမီဖြည့်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ပါရမီတွေ မရှိခဲ့ရင်လည်း ဒီပစ္စေကဗုဒ္ဓဗောဓိဉာဏ်ဆိုတာ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ ဗုဒ္ဓဘူမိခေါ်တဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရရှိဖို့အတွက် အနည်းဆုံး ပမာဏအားဖြင့် လေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း၊ ပါရမီဆယ်ပါး အပြားသုံးဆယ်တို့ကို ဖြည့်ကျင့်ရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ပါရမီတည်းဟူသော ကောင်းမှုကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြီးကို မြှုပ်နှံမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီသဗ္ဗညုတဉာဏ်မြတ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘူမိ၊ ဘုရားရှင်တို့ တည်ရာ ဘုန်းကံကြီးကို ရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မိမိတို့ ရရှိနေတဲ့ အခွင့်အလမ်းဟာ ဒီပါရမီမျိုးစေ့လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံတဲ့ အခွင့်အလမ်း၊ ရှာဖွေနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းကို ရရှိနေတဲ့ အခိုက်အခါ ဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဉာဏ်တော်တို့၏ စွမ်းအားနှင့် အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို အသိထူး ဉာဏ်ထူး၊ အလွန် အစဉ်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသိထူး ဉာဏ်ထူး၊ ဘယ်လောက်ထိ အစဉ်အတန်း မြင့်မားသလဲလို့ မေးရင် ဒီပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ် လေးပါး ရရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ အပါယ် ၃၁ ဘုံမှ များသောအားဖြင့် ကင်းလွတ် ကျွတ်လွတ်ပါတယ်နော်။ ဝိမောက္ခတရားတွေ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ကာမ ၁၁ ဘုံမှာ ကင်းလွတ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိဖို့ရန်အတွက်လည်း အားကြီးသော ဥပနိဿယသတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သာဝကပါရမီမှာ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်တဲ့ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကပါရမီဉာဏ်၊ ပကတိသာဝကပါရမီဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အထူးထိပ်သို့ ရောက်သွားတဲ့ ဒီပါရမီဉာဏ်တွေကလည်း သတ္တဝါတစ်ဦးကို ၃၁ ဘုံမှ ထုတ်ဆောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ၃၁ ဘုံမှ ကင်းလွတ် ကျွတ်လွတ်ပြီဆိုရင် နောက်ထပ်တစ်ဖန် ပဋိသန္ဓေနေရတဲ့ ဒုက္ခကလည်း လွတ်ပြီ။ အိုဘေးဆိုးကြီးမှလည်း လွတ်ပြီ။ နာဘေးဆိုးကြီးမှလည်း လွတ်သွားပြီ။ သေဘေးဆိုးမှလည်း လွတ်သွားပြီ။ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို အစဉ်အတိုင်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ အမြင့်အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အကျိုးထူးတရားတွေဟာ ဘာကို အခြေခံပြီး ရရှိရသလဲလို့ မေးရင် ပါရမီတွေကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ခြင်း၊ ကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကို မြှုပ်နှံခဲ့ခြင်းကို အခြေခံတယ်။ အလားတူပဲ၊ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်၊ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဒီဉာဏ်တော်မြတ်ကြီးတွေကိုလည်း ဒီကုသိုလ်တည်းဟူသော ရွှေအိုးကြောင့်ပဲ ရရှိခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းအပ်သော ကုသိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက် &quot;မဟန္တိကာ ဧသယတိ တံ ပုညသမ္ပဒါ၊ တသ္မာ သန္တိ ပဏ္ဍိတာ ပုညံ၊ ဧသံ ပုညသမ္ပတ္တိ&quot;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုညသမ္ပဒါ&lt;/b&gt; - ကောင်းမှုကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;ဧတံ ဣဒံ ပုညသမ္ပတ္တိ&lt;/b&gt; - ဤကောင်းမှုကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt; - ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ&lt;/b&gt; - ဤကောင်းမှု ကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းသည်ကား၊ &lt;b&gt;ဧဝ&lt;/b&gt; - ဤသို့၊ &lt;b&gt;မဟန္တိကာ&lt;/b&gt; - ကြီးဖွံ့ဖြိုး များမြတ်သော အကျိုးရှိပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး မြင့်မြတ်တဲ့ အကျိုးတွေရှိတယ်။ ဘာအကျိုးတွေလဲ။ ပဋိသမ္ဘိဒါဉာဏ်တွေ ရနိုင်တယ်။ ဝိမောက္ခတွေ ရနိုင်တယ်။ သာဝကပါရမီတွေ၊ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်တွေ၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်တွေ ရရှိနိုင်တယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဒီလို ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များမြတ်တဲ့ အကျိုးအာနိသင်တွေကို ရရှိနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;တသ္မာ&lt;/b&gt; - ထိုကြောင့်၊ &lt;b&gt;သန္တိ ပဏ္ဍိတာ&lt;/b&gt; - ခိုင်ခံ့တည်တံ့သော ပညာရှိ အစစ်ဖြစ်တော်မူကြကုန်သော၊ အကြောင်းအကျိုး သိမြင်ပညာရှင် သူတော်ကောင်းတို့သည်၊ &lt;b&gt;ကတပုညတံ&lt;/b&gt; - ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိသည့်အဖြစ်ကို၊ &lt;b&gt;ပသံသန္တိ&lt;/b&gt; - ချီးမွမ်းမြှောက်စား တော်မူကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ရှေ့က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခြင်းကို သိတော်မူ မြင်တော်မူတဲ့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က အင်မတန် ချီးမွမ်းမြှောက်စား တော်မူကြပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မိမိတို့ဟာ အခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခု ရရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ ချီးမွမ်းမြှောက်စားတော်မူတဲ့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်လေးတွေကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မိမိတို့ရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ် ကိန်းဝပ်လတ်အောင် ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ကောင်းတော့ ဘာတွေ လုပ်ရမလဲ။ အဲ့ဒီမှာ လုပ်ငန်းခွင်လေး ရှိလာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတ္တသမ္မာပဏီဓိ မင်္ဂလာ (မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ ထားခြင်း)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလုပ်ငန်းခွင်လေးက နောက်စက်တေသ ဝေါစ - &lt;b&gt;&quot;ပုဗ္ဗေ စ ကတပုညတာ&quot;&lt;/b&gt;၊ နောက်တစ်ခုက ဘာလဲ - &lt;b&gt;&quot;အတ္တသမ္မာပဏီဓိ စ&quot;&lt;/b&gt;။ ဒီ အတ္တသမ္မာပဏီဓိ ဆိုတဲ့ စကားလုံး၊ ဒီမင်္ဂလာတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ ဘုရားဟောထားတယ်။ ဘာကို အတ္တ ခေါ်သလဲလို့ မေးတော့ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က &quot;အတ္တန္တိ စိတ္တံ&quot; - စိတ်ကိုပဲ အတ္တလို့ ခေါ်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဖွင့်ဆိုထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ အတ္တအရ စိတ်ကိုယူရင် &lt;b&gt;သမ္မာ&lt;/b&gt; - ကောင်းမွန် မှန်ကန်စွာ၊ &lt;b&gt;ပဏီဓိ&lt;/b&gt; - ထားခြင်းပဲ။ &quot;စိတ်ကောင်းလေး ထားကြစမ်းပါ&quot; တဲ့။ သိပ်ဉာဏ်ခက်သလား။ မနက်ဖြန် ယောဂီတွေ သိပ်ခက်သလား။ သီလရှင်တွေ သိပ်များ ခက်သလား။ ဘုန်းကြီးကတော့ စောင်းဟောတော့မယ်လို့ ထင်ပုံရတယ်နော်။ မစောင်းပါဘူး။ ဘုန်းကြီး ဒီည တည့်တည့်ပြောမှာနော်။ &quot;စိတ်ကလေး ကောင်းကောင်း ထားစမ်းပါ&quot; ဆိုတာ သိပ်ဉာဏ်ခက်သလား။ မခက်ဘူး။ ဘယ်လို စိတ်ကို ကောင်းကောင်း ထားသလဲ၊ ပြီးတော့ ဘုန်းကြီး ပြောမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကတော့ စိတ်ကို ကောင်းကောင်းထားတာကို ဘုရားရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ဦးတည်ဟောသလဲလို့ မေးရင် စိတ်ကောင်း ရှိနေပြီဆိုရင် ကိုယ်အမူအရာလည်း ကောင်းတယ်။ စိတ်ကောင်းရှိနေပြီဆိုရင် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပြောတဲ့ စကားဟာလည်း အကောင်းပဲ ထွက်လာမယ်။ အဆိုး မထွက်တော့ဘူး။ &quot;စူလိုက်၊ အောင့်လိုက်၊ ဆောင့်လိုက်&quot; ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပါဦးမလား။ နော် အဲ့ဒီလို စူတာ၊ အောင့်တာ၊ ဆောင့်တာ ဟိုမီးဖိုချောင်မှာ ပေါ့နော်။ ဘယ်ကနေ ထွက်လာလဲ။ ဒီစိတ်က အခြေခံမနေဘူးလား။ &quot;ငါ စူလိုက်၊ အောင့်လိုက်၊ ဆောင့်လိုက် လုပ်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားကို အခြေခံပြီး စူမှု၊ အောင့်မှု၊ ဆောင့်မှုတွေ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခက်တော့ ခက်တယ်နော်။ ဘာခက်တာလဲ ဟင်။ ပြောတော့ လွယ်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီ စိတ်ကလေး တစ်လုံးကို ပြုပြင်ဖို့ကျတော့ မခက်ဘူးလား။ ခက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ခက်ပါတယ်ဆိုပြီး လက်လျှော့ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ မိမိစိတ်ကို မိမိကောင်းကောင်းထားတဲ့ အဆင့်ထဲမှာ ဝင်ပါ့မလား။ မဝင်ဘူး။ အဲ့ဒီတော့ စိတ်ကောင်းပြီဆိုရင် ကိုယ်အမူအရာလည်း ကောင်းလာမယ်။ စိတ်ကောင်းပြီဆိုရင် ပြောနေတဲ့ နှုတ်အမူအရာတွေလည်း ကောင်းလာမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်တို့ကို စင်ကြယ်အောင် ထားခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ကောင်းလာမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် နောက်တစ်နည်း အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ထပ်ဖွင့်တယ်။ &quot;သကော ဝါ အတ္တ&quot; - တစ်ကိုယ်လုံးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ထားစမ်းပါတဲ့။ တစ်ကိုယ်လုံး ကောင်းကောင်းထားတယ် ဆိုတာက ကာယကံကိုလည်း စင်စင်ကြယ်ကြယ်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆင့်မီအောင် ထားပါ။ ဝစီကံကိုလည်း စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆင့်မီအောင် ထားစမ်းပါ။ မနောကံတွေကိုလည်း စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆင့်မီအောင် ထားစမ်းပါတဲ့ နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လို အဆင့်မီမီ ထားရမလဲ။ ဒီအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဖွင့်ထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အတ္တသမ္မာပဏီဓီတိ၊ ဣဓေကစ္စော အဒုဿီလံ၊ သီလေ ပတိဋ္ဌာပေတိ။ အသဒ္ဓံ သဒ္ဓါသမ္ပဒါယ ပတိဋ္ဌာပေတိ။ မစ္ဆေရိံ စာဂသမ္ပဒါယ ပတိဋ္ဌာပေတိ။ အယံ ဝုစ္စတိ အတ္တသမ္မာပဏီဓီတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတ္တသမ္မာပဏီဓိ မည်သည်ကား&lt;/b&gt; - ဤလောက၌ ဧကစ္စော - အချို့သော သူတော်ကောင်းသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တံ&lt;/b&gt; - မိမိကိုယ်သည်၊ &lt;b&gt;အဒုဿီလံ&lt;/b&gt; - သီလမရှိသည်ကို၊ &lt;b&gt;ဉတွာ&lt;/b&gt; - သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;သီလေ&lt;/b&gt; - သီလ၌၊ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌာပေတိ&lt;/b&gt; - တည်အောင် ထား၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိဘူးလား။ သီလရှိတယ်၊ မရှိဘူး။ သိပ်ဉာဏ်ခက်သလား။ ဘုန်းကြီးဟောတဲ့ တရားတွေ သိပ်လေးနက်နေတယ်လို့များ ပြောဦးမလား။ ဟင် သိပ်မခက်ပါဘူး။ &quot;ငါသည် သူ့အသက် သတ်နေသလား၊ မသတ်ဘူးလား&quot; ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်၊ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ မသိဘူးလား။ သိတယ်။ &quot;ငါသည် သူ့ပစ္စည်းကို မတရား ယူသလား၊ မယူဘူးလား&quot; ကိုယ့်ဘာကိုယ် မေးကြည့်၊ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ မသိဘူးလား။ သိတယ်။ &quot;သူ့သားမယားတွေ ငါ ဖျက်ဆီးသလား၊ မဖျက်ဆီးဘူးလား&quot; ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်၊ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ သိတယ်။ &quot;ငါ လိမ်ပြောနေသလား၊ မပြောဘူးလား&quot; ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်ရင် မသိဘူးလား။ ဟမ် ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘုန်းကြီးကတော့ သိပ်မထင်ဘူး။ သိတယ်လို့၊ ဟုတ်တယ်မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုသားပြောနေတာကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်ပြီးတော့ လိမ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မရှိဘူးလား။ &quot;အမလေး၊ ကျုပ်တို့ကတော့ ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူးတော့်&quot; တဲ့ နော်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီးတော့ လိမ်တယ်။ အဲ့ဒီလို လိမ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ကြီးပွားတိုးတက်မှု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သဒ္ဓါတရားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပျိုးထောင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးတို့ ဆက်ဟောပါမယ်နော်။ ဒီတော့ မိမိ သီလမရှိဘူးဆိုလို့ရှိရင် သီလရှိအောင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ထားရတယ်။ သူတော်ကောင်း သဒ္ဓါတရား မရှိသည်ကို သိရှိသည်ဖြစ်၍ သဒ္ဓါသမ္ပဒါယ - သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင် ပတိဋ္ဌာပေတိ - တည်စေ၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် သဒ္ဓါတရား မရှိဘူးဆိုတာ သိခဲ့ရင် သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ကောင်းကောင်း ထားတယ်၊ စိတ်အဆင့်မြှင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ငါဟာ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား&quot; ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြည့်။ မေးလို့ မရဘူးလား။ တွက်ကပ်နေတယ်။ တွက်ကပ်နေတယ်။ &quot;အင်း၊ ငါက ဒီနေ့ ဂျူတီဝင်ရတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ မနက်ဖြန် ဂျူတီ ဒီနေ့ မဝင်ဘူး။&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ စသည်ဖြင့် အဲ့ဒီလို တွက်ကပ်နေတဲ့ ပုံစံတွေဟာ သဒ္ဓါတရား ရှိလို့လား၊ မရှိလို့လား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးတို့ ရဟန်းတော်များမှာလည်း သေနာသနဝတ် ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ နော် ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည် သဒ္ဓါတရား တကယ်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို နည်းနည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာ၊ စိတ်အမူအရာတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် သိပါတယ်။ သီလကို တကယ် ဖြည့်ကျင့်လိုတဲ့ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ သမာဓိကို တကယ် ဖြည့်ကျင့်လိုတဲ့ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ ပညာကျင့်စဉ်ကို တကယ် လက်တွေ့ကျင့်လိုနေတဲ့ သဒ္ဓါတရားတွေ ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာ၊ စိတ်အမူအရာတွေကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရင် မသိဘူးလား။ သိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘေးကလည်း သိနိုင်တယ်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိကတော့ ပိုပြီး မသိဘူးလား။ သိနေတယ်။ &quot;တစ်နေ့မှာ ဘုရား ဘယ်နှစ်ခါ မှန်မှန်ရှိခိုးသလဲ။ တစ်နေ့မှာ သီလတွေ ဆင်ခြင်အောင် ဘယ်နှစ်ခါ ဆောက်တည်သလဲ။ ဘယ်နှစ်ခါ ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်သလဲ။ သမာဓိတွေ ကပ်ငြိလာအောင် ငါ ဘယ်လို ကြိုးစား အားထုတ်သလဲ။&quot; ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်၊ မသိဘူးလား။ သိနေတယ်နော်။ အဲ့ဒီတော့ သဒ္ဓါတရား မရှိဘူး၊ သီလဖြစ်ချင်တဲ့ နေရာမှာ သဒ္ဓါတရား မရှိဘူးဆိုရင် သဒ္ဓါတရားတွေ ဖြစ်ပေါ်လာအောင်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ခုနက မုသားပြောတတ်တယ် ဆိုကြပါစို့...&lt;br&gt;
ဤသည်မှာ တရားတော်လာ အနှစ်ချုပ်များနှင့် စကားပြောဟန်မူရင်းအတိုင်း ပြန်လည်တည်းဖြတ်ထားသော မြန်မာစာသား ဖြစ်ပါသည်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သဒ္ဓါတရားနှင့် သီလစောင့်ထိန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&quot;မုသားပြောတတ်နေရင် မုသားမပြောအောင် ငါစောင့်ထိန်းမယ်&quot; ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်၊ သဒ္ဓါတရားရှိဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ သဒ္ဓါ၊ သီလက သဒ္ဓါပြဋ္ဌာန်းပါတယ်။ သဒ္ဓါတရားရှိနေရင် ဒီသီလဟာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လို့ ရတယ်။ လက်နှစ်လုံးလောက်ရှိနေတဲ့ ဒီပါးစပ်ကလေးကို ငါပိတ်မယ်၊ ပိတ်ကြည့်မယ်။ ပိတ်လို့မရဘူးလား။ ဟမ်... ဟုတ်ရဲ့လား။ အဲ့ဒီ လက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ဒီပါးစပ်ကလေးကို ငါခိုင်အောင် ပိတ်မယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သဒ္ဓါတရားရှိရင် ရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သဒ္ဓါတရားမရှိဘူးဆိုရင် ရပါ့မလား။ မရဘူး။ အမယ်လေး... ထချင်လှပါတယ်၊ အိပ်ရာက ထလို့မရဘူး။ မနက် ၇ နာရီ၊ ၈ နာရီလောက်မှ သူက ထလို့ရတယ်။ ဟုတ်ပြီလား။ သဒ္ဓါတရားရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ &quot;သီလကျင့်စဉ်တွေကို ငါဖြည့်ကျင့်မယ်၊ မနက်ဘယ်အချိန်မှာ ငါထမယ်၊ ထပြီးတော့ ငါတရားနှလုံးသွင်းမယ်၊ ဘုရားဂုဏ်တော် ဘယ်လိုရှိခိုးမယ် ပူဇော်မယ်၊ သံဃာ့ဝေယျာဝိစ္စ၊ မိဘဝေယျာဝိစ္စ၊ ဘုရားဝေယျာဝိစ္စ၊ ဝေယျာဝိစ္စတွေ ငါဘယ်လိုဆောင်ရွက်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ သဒ္ဓါတရားရှိရင် မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိကိုယ်ကို မိမိသိပ်ပြီး ချော့နေကြမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီသဒ္ဓါတရားမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို သဒ္ဓါတရားရှိအောင် ပြုလုပ်ဖို့ မခက်ဘူးလား။ ခက်နေပြီ။ ချော့တာက ဒီလိုပဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အကြောင်းပြချက်တွေ အမျိုးမျိုးပေးနေတယ်၊ အဆင်တွေ အမျိုးမျိုးပေးနေတယ်နော်။ အဲ့ဒီတော့ သဒ္ဓါတရားမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံလာအောင်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ သဒ္ဓါတရားမရှိဘူးဆိုတာ သိပြီဆိုလို့ရှိရင် ဒီသဒ္ဓါတရားနဲ့ ပြည့်စုံလာအောင် မိမိကိုယ်ကို မိမိထားတတ်ဖို့လိုတယ်။ ဒါဟာ မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်းပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မစ္ဆရိယကို ပယ်ဖျောက်၍ စာဂတရားနှင့် ပြည့်စုံစေခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မစ္ဆေရဿ အဝိနီတတ္တာ - ပစ္စည်းဝန်တိုခြင်း မစ္ဆရိယတရား ထင်ရှားရှိနေသည်ကို မြင်သိသည်ဖြစ်၍၊ စာဂေါ ဒါနံ - စွန့်ကြဲခြင်း စာဂတရားနှင့် ပြည့်စုံအောင် ပျိုးထောင်ပေးရ၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တယ်။ နှစ်မျိုးတက်တယ်လေ။ ဝန်တိုတယ်၊ မပေးချင်ဘူး၊ မပေးရက်ဘူး၊ မကမ်းရက်ဘူး၊ မစားရဲဘူး။ အဲဒီလို ဖြစ်နေလို့ရှိရင် စာဂတရားနဲ့ ပြည့်စုံလာအောင် မိမိကိုယ်ကို မိမိထားရတယ်။ ဒါကတော့ အရိပ်ပြ အကောင်ထင်ရမှာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်းဥစ္စာ (၇) ပါး၊ တချို့နေရာမှာ (၅) ပါး လာပါတယ်။ အရေးကြီးတာက (၅) ပါးပဲနော်။ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ။ မိမိကိုယ်ကို မိမိဆန်းစစ်ကြည့်ပါ။ သဒ္ဓါတရား ရှိသလား မရှိဘူးလား၊ သီလတရား ရှိသလား မရှိဘူးလား၊ သုတတရားတွေ ရှိသလား မရှိဘူးလား ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုတနှစ်မျိုးနှင့် ဗဟုသုတ၏ အဓိပ္ပာယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သုတဆိုတာကတော့ အာဂမ္မသုတနဲ့ အဓိဂမသုတ။ အာဂမ္မသုတဆိုတာကတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို အကြားအမြင်အနေနဲ့ သိတာ။ အဓိဂမသုတဆိုတာကတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို အကြားအမြင်အဆင့်ကနေ ကျော်လွန်ပြီး တကယ်လက်တွေ့ကျင့်လိုက်လို့၊ ကျင့်သည့်အလျောက် သိတာကို အဓိဂမသုတ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အာဂမ္မသုတ၊ အဓိဂမသုတအနေနဲ့ သိရမယ့်တရားတွေက ဘာလဲလို့မေးရင်တော့ ဒုက္ခသစ္စာအမည်ရနေတဲ့ ဥပါဒါနက္ခန္ဓာ ငါးပါး၊ သမုဒယသစ္စာအမည်ရနေတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဆိုင်ရာ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် သဘောတရားတွေပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အတ္ထတော စ ကာရဏတော စ ပညာယ သုဋ္ဌု ပဋိဝိဒ္ဓေါ&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် အစရှိသည်တို့မှာ ဗဟုသုတဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။ အနက်သဘောအားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ အကြောင်းတရားအားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ ဒီဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာအမည်ရတဲ့ တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ခြင်းကို &quot;ဗဟုသုတ&quot; လို့ ခေါ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ရှင်းထားတယ်နော်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ နောက်တစ်ခုက စာဂ၊ နောက်တစ်ခုက ပညာ။ ပညာဆိုတာကတော့ ဒီဗဟုသုတ အင်္ဂါရပ်ဖြင့် လေ့လာထားတဲ့ ရုပ်တရား နာမ်တရား၊ ဒုက္ခသစ္စာအမည်ရတဲ့ ဥပါဒါနက္ခန္ဓာ ငါးပါး၊ ရုပ်တရား နာမ်တရား၊ သမုဒယသစ္စာအမည်ရတဲ့ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေပဲ။ အဲ့ဒီ ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာတရားတွေရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကို &quot;ပညာ&quot; လို့ ဆိုလိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်းနှင့် မျက်မှောက်ဘဝအကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီသဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာခေါ်တဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးပါးသည် မိမိသန္တာန်မှာ မရှိသေးဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ရှိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ပါ။ ဒီသူတော်ကောင်းတရားငါးပါးနှင့် မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို၊ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ သို့မဟုတ် မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ဒီသူတော်ကောင်းတရားငါးပါး တည်နေအောင် ကြိုးစားပါတဲ့။ အဲ့ဒီလို ကြိုးစားခဲ့ရင် ဒါ &quot;အတ္တသမ္မာပဏီဓိ&quot; မိမိကိုယ်ကို မိမိကောင်းစွာ ထားနေသည်၊ သို့မဟုတ် စိတ်ကို ကောင်းစွာထားနေသည်၊ သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်လုံးကို ကောင်းစွာထားနေသည် မည်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ဒီသဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ကိန်းတည်လာအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခြင်းကိုပဲ မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ ကောင်းစွာထားသည်လို့ ဒီလိုဖွင့်ထားတယ်။ အဲ့ဒီ မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ ဒီလိုကောင်းစွာထားခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ခုဖြစ်တယ်လို့ ဘုရားက ဟောတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒိဋ္ဌဓမ္မိက သမ္ပရာယိက ဝိဝိဓ ဝေဒပဟာန ဝိဝိဓ သမ္ပတ္တိ ကာမဟေတုတော - မျက်မှောက်ဘဝမှာလည်း ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရား အမျိုးမျိုး ရနိုင်တယ်။ မိမိစိတ်ကို မိမိသာ ကောင်းကောင်းထားပါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ ကောင်းကောင်းထားပါ။ ခုနက သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာငါးပါး ကိန်းဝပ်လာသည့်တိုင်အောင် မိမိစိတ်ကို၊ မိမိကိုယ်ကို ကောင်းကောင်းထားပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ် ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ၊ ဈာန်တွေရရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ဈာန်ချမ်းသာ လက်ငင်းမရနိုင်ဘူးလား။ ရနိုင်ပါတယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရရှိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဝိပဿနာသုခဆိုတဲ့ ချမ်းသာတွေ မရနိုင်ဘူးလား။ ရနိုင်တယ်။ ဒါဘာကြောင့် ဒီချမ်းသာတွေကို ရသလဲလို့မေးရင် မိမိစိတ်ကို မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်းကြောင့် ရရှိခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သံသရာနှင့် နိဗ္ဗာန်အကျိုးမျှော်မှန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါ မျက်မှောက်ဘဝ အကျိုးပဲ။ ဒီနေ့ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ မိမိက မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ရသည့်တိုင်အောင် မိမိစိတ်ကို မိမိက ကောင်းကောင်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီမျက်မှောက်ဘဝမှာပဲ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးရဲ့ သန္တိသုခခေါ်တဲ့ ချမ်းသာထူးကြီးကို မရရှိနိုင်ဘူးလား။ ရရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီလောက်အဆင့်မြင့်မားနေတဲ့ ချမ်းသာထူးကြီး၊ သန္တိသုခ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို အာရုံယူပြီးတော့ ဖလသမာပတ် ချမ်းသာသုခကြီးကို ရရှိခြင်းသည် ဘာကိုအခြေခံသလဲလို့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် သို့မဟုတ် မိမိစိတ်ကို ကောင်းစွာထားလို့ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိရဲ့ စိတ်မှာ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ကိန်းဝပ်တည်နေအောင် ထားခြင်းအတွက် မိမိဒီလိုအကျိုးတွေကို ရတာ။ မျက်မှောက်ဘဝမှာ ရရှိတဲ့ အကျိုးပဲ။ တကယ်ဒီလို အကျိုးတွေ ရနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့က သံသရာခရီးမဆုံးသေးလို့ တမလွန်လောကဆိုတာ ရောက်ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း တမလွန်လောကမှာ ဘေးဒုက္ခမျိုးနဲ့ ကြုံပါဦးမလား။ မကြုံတော့ဘူး။ ဒီလောက် အဆင့်အတန်း ပြည့်ဝနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက ချမ်းသာသုခအဝဝကို ရွက်ဆောင်ပေးတော့မယ်။ အပါယ်ငရဲ အစရှိတဲ့ ဘေးရန်ကို တားမြှင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ထိုအဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေမှာ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဈာန်ကုသိုလ်တွေဆိုရင်လည်း ဗြဟ္မာပြည်အထိ ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကလည်း ခိုင်ခံ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီဘဝမှာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် မရတောင်မှ ဒုတိယဘဝမှာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တယ်လို့ ဘုရားရှင် အာမခံထားပါတယ်နော်။ အေး... ဒီအဆင့်မြင့်မားနေတဲ့ မိမိက မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်ထူးကြီး ရရှိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အပါယ်သံသရာကြီးမှ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်သွားပြီနော်။ ပါရမီအလျောက် မိမိတို့က အထက်အထက် မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ ရရှိဖို့ ကျင့်ကြံသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်ရာဟုလာအား ဘုရားရှင်ဟောကြားသော အမ္ဗလဋ္ဌိကောဝါဒသုတ္တန်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို အစဉ်အတက် မြင့်မားနေတဲ့ အကျိုးထူးတရားတွေကို ရရှိခြင်းသည် ဘာကိုအခြေခံလဲလို့မေးရင် အတ္တသမ္မာပဏီဓိ - မိမိစိတ်ကို မိမိကောင်းမွန်ရိုသေစွာ ထားခြင်း၊ ဒါကို အခြေခံပါတယ်။ ဒါကြောင့် ယောဂီတွေ၊ စိတ်ကလေးကို ကောင်းကောင်းထားဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်ပါတယ်။ စိတ်ကို ကောင်းကောင်းထားတယ်ဆိုတာက ဘာလဲ။ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်လာအောင် ထားခြင်းပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနေရာလေးမှာ ဘုန်းကြီး ဒီစိတ်ကောင်းကောင်းထားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ရှေးဆရာတော်တွေကလည်း ဖွင့်ထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;မိစ္ဆာပဏီဟိတံ စိတ္တံ ပါပိယော နံ တတော ကရေ&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;မိစ္ဆာပဏီဟိတစိတ် - မှားမှားယွင်းယွင်း ထားထားတဲ့စိတ်။ အဲ့ဒီစိတ်က ဘာဖြစ်လဲ။ ပါပိယော နံ တတော ကရေ - မှားယွင်းဖောက်ပြန်တဲ့ စိတ်အထားအရှိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို အဲ့ဒီစိတ်ထားက ယုတ်မာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါတစ်ဦးဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်တယ်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သမ္မာပဏီဟိတံ စိတ္တံ သေယျသော နံ တတော ကရေ&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;စိတ်ကို ကောင်းကောင်းထားခဲ့ရင်လည်း ထိုကောင်းနေတဲ့ စိတ်ထားက ထိုသတ္တဝါကို မြင့်မြတ်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦးဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်တယ်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ယုတ်မာတဲ့ သတ္တဝါဖြစ်ရခြင်းဟာလည်း ဘာကြောင့်လဲ၊ စိတ်ကြောင့်။ စိတ်ကို ကောင်းကောင်းမထားလို့ပဲ။ မြင့်မြတ်တဲ့၊ အစဉ်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်ရခြင်းဟာလည်း ဘာကြောင့်လဲ၊ စိတ်ကို ကောင်းကောင်းထားလို့ပဲတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအဖြစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဦးဇင်းတို့ ရှင်ရာဟုလာကို ဘုရားရှင်ဆုံးမထားတဲ့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အမ္ဗလဋ္ဌိက ရာဟုလောဝါဒသုတ္တန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ရှင်ရာဟုလာဟာ (၇) နှစ်သားအရွယ်ကနေ စတင်ပြီးတော့ သာသနာ့ဘောင်ဝင်ရောက် ရဟန်းပြုလာခဲ့ပါတယ်။ တရားထူးတရားမြတ် မရသေးတဲ့ အချိန်တစ်ချိန်ပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ချိန်မှာ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတိုက်မှာ ဘုရားရှင် သီတင်းသုံးနေသလို၊ ရှင်ရာဟုလာကလည်း ထိုဝေဠုဝန်ကျောင်းတိုက်အတွင်းမှာ တည်ရှိနေတဲ့ သရက်ဖြူပင်ရဲ့ အရင်းမှာရှိတဲ့ ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က တစ်နေ့ ရှင်ရာဟုလာဆီ ကြွသွားတယ်။ ကြွသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ရာဟုလာကလည်း ဘုရားရှင်ကို မြင်တဲ့အချိန်မှာ ကြွလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခြေဆေးဖို့ရာအတွက် ခြေဆေးအင်ပျဉ်လေး ချပေးတယ်၊ ခြေဆေးအင်တုံထဲမှာ ရေကလည်း အသင့်ခပ်ထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က ဒီခြေဆေးအင်ပျဉ်ပေါ် ထိုင်ပြီးတော့ သီတင်းသုံးပြီး ခြေဆေးတော်မူပါတယ်။ ရေအနည်းငယ် ချန်ထားလိုက်တယ်၊ ချန်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ရှင်ရာဟုလာမထေရ်ကို ဘုရားရှင်က ဘာမေးလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အထ ခေါ ဘဂဝါ ပရိတ္တံ ဥဒကသေသံ ဥဒကသေရကေ ဌပေတွာ အာယသ္မန္တံ ရာဟုလံ အာမန္တေသိ&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ရှင်ရာဟုလာကို မေးလိုက်ပြီ။ ခြေဆေးအင်တုံထဲမှာ ရေလေးနည်းနည်း ချန်ထားပြီးတော့မှ၊ အဲ့ဒီရေလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီးတော့ ရှင်ရာဟုလာကို မေးတယ်။ ဘယ်လိုမေးလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ပဿသိ နော တွံ ရာဟုလ ဣမံ ပရိတ္တံ ဥဒကသေသံ ဥဒကသေရကေ ဌပိတန္တိ&quot;&lt;br&gt;
ရာဟုလာ - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ တွံ - သင်သည်၊ ဣမံ ပရိတ္တံ ဥဒကသေသံ - အနည်းငယ် ကြွင်းကျန်နေသေးတဲ့ ဥဒကအကြွင်းအကျန်၊ ဥဒကသေရကေ ဌပိတံ - ခြေဆေးအင်တုံထဲ၌ တည်ရှိနေတဲ့ ဒီအနည်းငယ်သော ကြွင်းကျန်နေတဲ့ရေကို၊ ပဿသိ နော - မြင်ပါ၏လော&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ခြေဆေးအင်တုံထဲမှာ ငါဘုရား ချန်ထားလိုက်တဲ့ ကြွင်းကျန်နေတဲ့ ဒီရေအနည်းငယ်ကို သင်ချစ်သား မြင်ရဲ့လား&quot; လို့ မေးလိုက်တော့ ရှင်ရာဟုလာက &quot;မြင်ပါတယ်ဘုရား&quot; လို့ ပြန်လျှောက်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မုသာဝါဒနှင့် ရဟန်းတရား ဆုတ်ယုတ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ ပရိတ္တံ ခေါ ရာဟုလာ တေသံ သာမညံ၊ ယေသံ နတ္ထိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ လဇ္ဇာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရာဟုလာ - ချစ်သားရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ယေသံ&lt;/b&gt; - အကြင်ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့အား၊ &lt;b&gt;သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ&lt;/b&gt; - သိလျက်နှင့် ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောကြားခြင်း၌၊ &lt;b&gt;လဇ္ဇာ&lt;/b&gt; - ရှက်ခြင်း ဟိရိတရားသည်၊ &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt; - မရှိပေ။ &lt;b&gt;တေသံ&lt;/b&gt; - ထိုသူတို့၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သာမညံ&lt;/b&gt; - ရဟန်းတရားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝံ ပရိတ္တံ ခေါ&lt;/b&gt; - ဤသို့ ကလောက် နည်းပါးလှသည်သာလျှင် ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချစ်သားရာဟုလာ... လောကမှာ သမဏဗြဟ္မဏအမည်ခံနေတဲ့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေ ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒီရဟန်းပုဏ္ဏားတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ မုသားစကား ပြောကြားရမှာ ရှက်ခြင်းဆိုတဲ့တရား မရှိဘူးတဲ့။ မုသားပြောရမှာ သဲလားမရှက်ဘူးလား။ မရှက်ဘူးနော်။ အဲ့ဒီမရှက်တဲ့ သမဏဗြဟ္မဏတွေ လောကမှာ ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒီမုသားပြောရမှာ မရှက်တဲ့ ဒီသမဏဗြဟ္မဏတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ သာမညလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရဟန်းတရားသည် အဲ့ဒီ ခြေဆေးအိုးထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလောက်ပဲ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဘယ်နှယ့်တုန်း ယောဂီတွေ၊ မုသားပြောသင့်သလား၊ မပြောသင့်ဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မုသားပြောရမှာ ရှက်ရမလား၊ မရှက်ရဘူးလား။ မရှက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ၊ မုသားပြောရမှာ မရှက်ဘူးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရားဟာ ခြေဆေးအိုးထဲမှာ ကြွင်းကျန်နေတဲ့ ရေလောက်ပဲ နည်းတယ်။ အပြင်ရောက်သွားတဲ့ ရေတွေက ပိုများတယ်။ ရဟန်းတရား နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ရဟန်းတရား နည်းနည်းလေး ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ပါဘူး။ တစ်ချိန်မှာ ဒီမကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေက အကျိုးပေးတော့မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလမရှိဘဲ သုံးစွဲခြင်း၏ အပြစ်ဘေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သိလျက်နဲ့ မုသားစကားကို ပြောနေတာ၊ ရဟန်းဖြစ်ပြီးတော့ မုသားစကားပြောတယ်။ သီလရှင်ဖြစ်ပြီးတော့မှ မုသားစကားပြောတယ်။ မုသားစကားပြောနေရင် ဒီရဟန်းသည် သီလရှိတဲ့ ရဟန်း ဟုတ်ပါ့မလား။ မဟုတ်ဘူး။ ဒီယောဂီဟာ သီလရှိတဲ့ ယောဂီ ဟုတ်ပါ့မလား။ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသီလရှင်ဟာ သီလရှိတဲ့ သီလရှင် ဟုတ်ပါ့မလား။ မဟုတ်ဘူး။ သီလမရှိဘဲနဲ့ သူများလှူတာကို စားပြန်ပြီ။ ဟော... အပြစ်က ထပ်ဆင့်လာတယ်။ မီးခဲကို ထပ်ပြီး မျိုတယ်ဆိုပြီး ရှေးရှေးဆရာတော်ကြီးတွေက ဆုံးမတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အို... ကဿပဘုရားရှင် သာသနာတော်ရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီလိုပဲ ရဟန်းယောက်ျားတွေကလည်း သီလမရှိတဲ့ ရဟန်းယောက်ျားတွေ တချို့ ဖြစ်လာကြတယ်။ ရှင်သာမဏေတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလမရှိတဲ့ ရှင်သာမဏေတွေ တချို့ ဖြစ်လာကြတယ်။ ဘိက္ခုနီမတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလမရှိတဲ့ ဘိက္ခုနီမတွေ၊ သာမဏေမတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလမရှိတဲ့ သာမဏေမတွေ တချို့ ဖြစ်လာကြတယ်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အချိန်ကျ သီလမရှိတဲ့အတွက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ငရဲရောက်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငရဲမှာ နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာ၊ ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ ခံပြီးကျွတ်လာတော့၊ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားမပွင့်ခင်လောက် ဆိုကြပါစို့၊ ရာဇဂြိုဟ်မြို့ရဲ့ အထက်ကောင်းကင်ယံမှာ ပြိတ္တာတွေ လာဖြစ်နေကြတယ်။ ရဟန်းပြိတ္တာ၊ ရဟန်းယောက်ျားပြိတ္တာ၊ ရဟန်းမိန်းမပြိတ္တာ၊ ရှင်သာမဏေယောက်ျားပြိတ္တာ၊ ရှင်သာမဏေမိန်းမပြိတ္တာဆိုပြီး ပြိတ္တာတွေ အသီးသီး ဖြစ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီပြိတ္တာတွေ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ သင်းပိုင်တွေ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း အလျှံပြောင်ပြောင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေတဲ့ သံပြားခါးပတ်ထားတာ။ ကိုယ်ရုံထားတဲ့ ဧကသီ ကြည့်လိုက်တော့လည်း အလျှံပြောင်ပြောင် မီးတောက်နေတဲ့ သံပြားရုံထားတာ။ ကိုင်ထားတဲ့ သပိတ်ကြည့်လိုက်တော့လည်း အလျှံပြောင်ပြောင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေတဲ့ သံလုံးကြီးပဲ။ ချွတ်ချလို့ မရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ချိန်က ရဟန်းဘဝ၊ ရှင်သာမဏေဘဝမှာ ရှိခဲ့စဉ် အချိန်အခါက သီလမရှိပါဘဲလျက်နဲ့ မိမိတို့က ဒီသင်္ကန်းတွေကို မချွတ်ဘဲနဲ့ သာသနာမှာ ဆက်ပြီးတော့ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒကာ ဒကာမတွေ လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်း၊ သံဃာ့ကျောင်း၊ ပစ္စည်းလေးပါးကို သီလမရှိဘဲနဲ့ ဆက်လက်ပြီးတော့ သုံးစွဲခဲ့ကြတယ်။ တစ်ချိန်က မချွတ်ခဲ့ကြဘဲနဲ့ သီလမရှိဘဲနဲ့ သုံးစွဲခဲ့တဲ့အတွက် အခုလို မကောင်းတဲ့ အကျိုးခံစားရတဲ့အချိန်မှာ ဒီသံတွေက ရဲရဲတောက်နေတာ၊ မီးတောက်နေတာ။ ဒီအဝတ်တွေ ချွတ်ချလို့ ရလား။ မရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရဟန်းတရားကို စွန့်ပစ်ခြင်း (ဥပမာ-ရေသွန်ခြင်း)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါ့ကြောင့် သူတို့မှာ သာမညလို့ ခေါ်တဲ့ ရဟန်းတရားက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်။ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ အရှက်ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ မရှိဘူး။ မုသားပြောရမှာ သူတို့ ရှက်သလား၊ မရှက်ဘူးလား။ မရှက်ဘူး။ မုသားပြောရမှာ မရှက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရားဆိုတာက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါတယ်။ အဲ့တော့ ဘယ်သူဟောတာလဲ။ မြတ်စွာဘုရား ဟောနေတဲ့တရား။ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူလဲ။ ရှင်ရာဟုလာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်က ရှင်ရာဟုလာကို မုန်းလို့ ဟောနေတာလား။ ဟမ်... မဟုတ်ပါဘူး။ သားလေးက ဒီတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာနော်။ အင်မတန် ချစ်မြတ်နိုးပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဘုရားရှင်က မေတ္တာဓာတ်နဲ့ ဟောနေတာပါ။ ရာဂဓာတ်နဲ့ ဟောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ဧဝံ ပရိတ္တံ ခေါ ရာဟုလာ တေသံ သာမညံ၊ ယေသံ နတ္ထိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ လဇ္ဇာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရာဟုလာ - ချစ်သားရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤအတူ၊ &lt;b&gt;ယေသံ&lt;/b&gt; - အကြင်ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ&lt;/b&gt; - သိလျက်နှင့် ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောကြားခြင်း၌၊ &lt;b&gt;လဇ္ဇာ&lt;/b&gt; - ရှက်ခြင်း ဟိရိတရားသည်၊ &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt; - မရှိပေ။ &lt;b&gt;တေသံ&lt;/b&gt; - ထိုသူတို့၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သာမညံ&lt;/b&gt; - ရဟန်းတရားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝံ ပရိတ္တံ ခေါ&lt;/b&gt; - ဤသို့ ကလောက် နည်းပါးလှသည်သာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျန်နေတဲ့ ရေလောက်ပဲ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါတယ်။ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားတွေ ပြောရမှာ မရှက်တတ်တဲ့ ရဟန်းတွေ၊ မရှက်တတ်တဲ့ သီလရှင်တွေ၊ မရှက်တတ်တဲ့ ယောဂီတွေ၊ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ သာမညခေါ်တဲ့ ရဟန်းတရားသည် ခြေဆေးအိုးထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလောက်ပဲ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နော်... အဲ့ဒီလိုပြောပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဘာဆက်ဟောလဲ။ မြတ်စွာဘုရားက အဲ့ဒီအခါမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလေးကို သူက နည်းနည်းလေး သွန့်ပစ်လိုက်တယ်။ ခြေဆေးအိုးထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ရေလေးကို သွန့်ပစ်လိုက်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ရာဟုလာကို ထပ်ပြီး မေးတယ်။ ဘယ်လိုမေးလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပဿသိ နော တွံ ရာဟုလာ ဣမံ ပရိတ္တံ ဥဒကံ ဝန္တံ စိတ္တံ?&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရာဟုလာ - ချစ်သားရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ပရိတ္တံ&lt;/b&gt; - အနည်းငယ်သော၊ &lt;b&gt;ဥဒကံ&lt;/b&gt; - ကြွင်းကျန်နေသော ရေကို၊ &lt;b&gt;ဝန္တံ&lt;/b&gt; - သွန့်ပစ်အပ်သည်ကို၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ပဿသိ နော&lt;/b&gt; - မြင်လိုက်ပါ၏လော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အိုးထဲကျန်နေတဲ့ ရေလေး နည်းနည်းလေးရှိတယ်။ ဘုရားရှင်က သွန့်လိုက်တာ။ &quot;အဲ့ဒီ ငါဘုရား ကျန်နေတဲ့ ရေနည်းနည်းလေးကို သွန့်လိုက်တာ သင်ချစ်သား မြင်ရဲ့လား&quot; မေးကြည့်တယ်။ မေးကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ &quot;ဧဝံ ဘန္တေ - တပည့်တော် မြင်ပါတယ် ဘုရား&quot; ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ ဝန္တံ ခေါ ရာဟုလာ တေသံ သာမညံ၊ ယေသံ နတ္ထိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ လဇ္ဇာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ချစ်သားရာဟုလာ... &lt;b&gt;ယေသံ&lt;/b&gt; - အကြင်ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ&lt;/b&gt; - သိလျက်နှင့် ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောကြားခြင်း၌၊ &lt;b&gt;လဇ္ဇာ&lt;/b&gt; - ရှက်ခြင်း ဟိရိတရားသည်၊ &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt; - မရှိပေ။ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤအတူ၊ &lt;b&gt;တေသံ&lt;/b&gt; - ထိုသူတို့၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သာမညံ&lt;/b&gt; - ရဟန်းတရားကို၊ &lt;b&gt;ဝန္တံ&lt;/b&gt; - သွန့်ပစ်အပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တချို့တချို့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေက သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားပြောတတ်ရမှာ မရှက်ဘူး။ အဲ့ဒီလို မရှက်တဲ့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေဟာ ဘာလုပ်တာလဲ။ သာမညခေါ်တဲ့ ရဟန်းတရားတွေကို သွန့်ပစ်ထားတာပါ။ ရေကို သွန့်ပစ်လိုက်သလို၊ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားပြောရမှာ မရှက်တဲ့ ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေဟာ ရဟန်းတရားတွေကို သွန့်ပစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဟိရိတရား၏ အရေးပါပုံနှင့် စိတ်ကို စောင့်စည်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဘယ်နှယ့်တုန်း ယောဂီတွေ၊ မိမိတို့ဟာ ရဟန်းတရားတွေကို သွန့်ပစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလားလို့ ဘုန်းကြီးက မေးရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဖြင့် မုသားပြောသလား မပြောဘူးလားလို့ မေးရင်ကော ဘယ်လိုဖြေမလဲ။ မုသားပြောရမှာ ရှက်သလား မရှက်ဘူးလား မေးရင်ကော၊ ရှက်ပါတယ်။ အဲ့ဒါပဲ၊ ရှက်တတ်ဖို့ လိုတယ်နော်။ မုသားပြောရမှာကို မရှက်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ အခုလို အများစုပေါင်းနေတဲ့နေရာမှာ ပြဿနာတွေလည်း အများကြီး ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်တော့ဘူး၊ ရှုပ်ထွေးကုန်ရော။ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်းလို့လည်း မနိုင်ဘူးဆိုတဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သီလမစင်ကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ သီလကို အကြောင်းပြုပြီး ကုသိုလ်တရား တိုးပွားနိုင်ပါ့မလား။ မတိုးပွားနိုင်ဘူး။ ကုသိုလ်တရား မတိုးပွားနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေလည်း အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်ပါ့မလား။ မသင့်တော့ဘူး။ တဖြည်းဖြည်း လျော့သွားတယ်၊ ဆုတ်ယုတ်သွားတယ်။ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာက မုသားပြောဖို့ရာအတွက် မရှက်တော့ဘူး။ မရှက်တဲ့အတွက် အကျိုးပေးတဲ့ ကံတွေဟာ အကျိုးပေးဖို့ ခွင့်မသင့်တဲ့အတွက် နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ အကျိုးပေးသေးလား။ မပေးဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ၊ ဟုတ်မဟုတ်... ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက မုသားသိပ်ပြောနေတယ်၊ အဲ့ဒီဘုန်းကြီး မုသားပြောနေတယ်ဆိုတာကို သိသွားပြီဆိုရင် ဒီဘုန်းကြီးအပေါ်မှာ ကြည်ညိုနေတဲ့ သဒ္ဓါတရား လျော့မသွားနိုင်ဘူးလား။ လျော့သွားတယ်။ အလားတူပဲ သီလရှင်တစ်ဦး မုသားတွေ ပြောနေပြီ၊ အဲ့ဒီသီလရှင် ပြောနေပြီဆိုတာကို အတိအကျသိရင် ဒီသီလရှင်အပေါ်မှာ ကြည်ညိုနေတဲ့ သဒ္ဓါတရား လျော့မသွားနိုင်ဘူးလား။ ဆိုတာနဲ့ သူ့မှာ အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကံတွေလည်း နောက်ဆုတ်သွားပြီဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလား။ ရနေတယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိက သီလရှိတယ်လို့ အမည်ခံတယ်၊ ရဟန်းတရားတွေ ပွားများအားထုတ်တယ်လို့ အမည်ခံတယ်ဆိုရင် မိမိတို့မှာ ဒီမုသားစကား ပြောကြားဖို့ရာအတွက် ရှက်တတ်တဲ့ စိတ်ထားလေး ရှိဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ မရှက်ဘူးဆိုတာက မိမိစိတ်ကို မိမိ ကောင်းကောင်း မထားလို့လား၊ ထားလို့လား။ မထားလို့။ ရှက်တတ်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါ မိမိစိတ်ကို မိမိ ကောင်းကောင်း ထားနေပြီတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရဟန်းတရား မှောက်ထားခြင်း (ဥပမာ-အိုးမှောက်ခြင်း)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ဘုရားရှင်က ဘာလုပ်သလဲ။ အဲ့ဒီရေလေး သွန့်ပြီးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က အဲ့ဒီ ခြေဆေးအိုးလေးကို မှောက်လိုက်တယ်။ မှောက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်က မှောက်ပြီးတော့ ရှင်ရာဟုလာကို ဘာမေးလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပဿသိ နော တွံ ရာဟုလာ ဣမံ ဥဒကာဓာနံ နိကုဇ္ဇိတံ?&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရာဟုလာ - ချစ်သားရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;နိကုဇ္ဇိတံ&lt;/b&gt; - မှောက်၍ ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဣမံ ဥဒကာဓာနံ&lt;/b&gt; - ဤခြေဆေးအိုးကို၊ &lt;b&gt;ပဿသိ နော&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သား မြင်ပါ၏လော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ငါဘုရား ဒီခြေဆေးအိုးလေး မှောက်ထားလိုက်ပြီ၊ မှောက်ထားတဲ့ ဒီခြေဆေးအိုးကို သင်ချစ်သား မြင်ရဲ့လား&quot; မေးကြည့်တယ်။ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း &quot;ဧဝံ ဘန္တေ - တပည့်တော် မြင်ပါတယ် ဘုရား&quot; ဆိုပြီး ပြန်လျှောက်ထားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ နိကုဇ္ဇိတံ ခေါ ရာဟုလာ တေသံ သာမညံ၊ ယေသံ နတ္ထိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ လဇ္ဇာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရာဟုလာ - ချစ်သားရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ယေသံ&lt;/b&gt; - အကြင်ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ&lt;/b&gt; - သိလျက်နှင့် ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောဆိုခြင်း၌၊ &lt;b&gt;လဇ္ဇာ&lt;/b&gt; - ရှက်ခြင်း ဟိရိတရားသည်၊ &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt; - မရှိပေ။ &lt;b&gt;တေသံ&lt;/b&gt; - ထိုသူတို့၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သာမညံ&lt;/b&gt; - ရဟန်းတရားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝံ နိကုဇ္ဇိတံ ခေါ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့ မှောက်၍ ထားအပ်ပြီးသည်သာလျှင် ဖြစ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရဟန်းပုဏ္ဏားတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားပြောဖို့ရာအတွက် ရှက်ခြင်း ဟိရိတရား မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ရှက်ခြင်း ဟိရိတရား မရှိတဲ့၊ အရှက်မရှိတဲ့ ဒီရဟန်းပုဏ္ဏားတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရားဆိုတာ ဒီခြေဆေးအိုးလေးကို မှောက်ထားသလို ရဟန်းတရားတွေ အကုန်လုံး မှောက်ထားပြီးပြီ။ မှောက်ထားလိုက်တော့ ရဟန်းတရား သူတို့သန္တာန်မှာ ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။ ရဟန်းတရား မရှိဘဲနဲ့ သူများလှူတာကို ထိုင်ပြီး စားနေရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဟင်... ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ဝေပုလ္လတောင်အထက်မှာ ရှိတဲ့ ပြိတ္တာတွေလို ဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့။ အဲ့ဒါ သတိထားကြနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိတို့က ရဟန်းလို့ အမည်ခံရင် ရဟန်းတရားလေး ရှိဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ သီလရှင်လို့ အမည်ခံရင် သီလရှိဖို့လောက်တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်နေတယ်။ ရဟန်းတော့ အမည်ခံရဲ့၊ ရဟန်းတရား မရှိဘူး။ သီလရှင်တော့ အမည်ခံရဲ့၊ မုသားပြောရမှာ မရှက်ဘူး။ ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးလား။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတရား ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု ဘုရားရှင်က ဘာလုပ်သလဲ။ မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်ပြီး မေးတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပဿသိ နော တွံ ရာဟုလာ ဣမံ ဥဒကာဓာနံ ရိတ္တံ တုစ္ဆံ?&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရာဟုလာ - ချစ်သားရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ရိတ္တံ တုစ္ဆံ&lt;/b&gt; - အချည်းနှီးဖြစ်၍ နေသော၊ &lt;b&gt;ဥဒကာဓာနံ&lt;/b&gt; - ဤခြေဆေးအိုးကို၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ပဿသိ နော&lt;/b&gt; - မြင်ပါ၏လော။&lt;br&gt;
ရေဘာမှမရှိတဲ့၊ မှောက်ထားတဲ့ ဒီခြေဆေးအိုးထဲမှာ ရေဘာမှမရှိဘဲ အချည်းနှီး ဖြစ်နေတာကို သင်ချစ်သား မြင်ရဲ့လား တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မုသာဝါဒ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံနှင့် ရာဟုလာကို ဆုံးမခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါကျတော့လည်း &quot;အင်အောင်ပန်းတွေ တပည့်တော် မြင်ပါတယ်ဘုရား&quot; ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ။ &lt;b&gt;သမ္ပဇာနမုသာဝါဒ&lt;/b&gt; တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&quot;ရာဟုလာ၊ ချစ်သား ရာဟုလာ... ယဿ ကဿစိ ရာဟုလာ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ နတ္ထိ လဇ္ဇိတဗ္ဗံ၊ နာဟံ တဿ ကိဉ္စိ ပါပံ အကရဏီယန္တိ ဝဒါမိ။&quot;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ရာဟုလာ၊ ချစ်သား ရာဟုလာ... သိလျက်နှင့် ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောကြားခြင်း၌ ရှက်ခြင်း၊ လေးစားခြင်း 'ဟိရိ' တရားသည် &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt;-မရှိပေ။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌ သာမညဟူသော ရဟန်းတရားသည်လည်းပဲ ဧရုဏ်၏ (အိုး) အတူ တုတ်စမ်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၍ နေပါပေ၏။ မှောက်ထားတဲ့ အိမ်ထောင်ထဲမှာ ရေအနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ အချည်းနှီး ဖြစ်နေသလိုပဲ၊ သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့စကား ပြောကြားနေတဲ့ ရဟန်း၊ ပုဏ္ဏားတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း သာမညအမည်ရနေတဲ့ ရဟန်းတရားဟာ လုံးလုံးမရှိဘူး၊ အချည်းနှီး ဖြစ်နေတယ်။ မုသာဝါဒတစ်ခုဟာ ဘယ်လောက်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကြည့်ပြီးတော့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ပြီး ဟောလဲ။ &lt;b&gt;ဧဝမေဝ ခေါ ရာဟုလာ၊ ယဿ ကဿစိ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ နတ္ထိ လဇ္ဇိတဗ္ဗံ၊ နာဟံ တဿ ကိဉ္စိ ပါပံ အကရဏီယန္တိ ဝဒါမိ။&lt;/b&gt; ရာဟုလာ၊ ချစ်သား ရာဟုလာ... &lt;b&gt;ဧဝမေဝ ခေါ&lt;/b&gt;-ဤဥပမာ အတုသာလျှင်၊ အိုးလေး ခြေစိတ်အိမ်တွန်း၊ အိုးလေး မှောက်လိုက်တယ်၊ မှောက်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ အချည်းနှီးဖြစ်တယ်နော်။ အဲ့ဒီ ဥပမာအတိုင်းပဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝမေဝ ခေါ&lt;/b&gt;-ဤဥပမာတို့သာလျှင်၊ &lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ယဿ ကဿစိ&lt;/b&gt;-အကြင် တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ&lt;/b&gt;-သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောကြားခြင်း၌၊ &lt;b&gt;လဇ္ဇိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;-ရှက်ခြင်း၊ လေးစား 'ဟိရိ' တရားသည်၊ &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt;-မရှိပေ။ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;-ထိုပုဂ္ဂိုလ်အဖို့၊ &lt;b&gt;ကိဉ္စိ ပါပံ&lt;/b&gt;-တစ်ခုသော မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကို၊ &lt;b&gt;အကရဏီယံ&lt;/b&gt;-မပြုထိုက်ဟူ၍၊ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt;-ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;-ငါဘုရားသည်၊ &lt;b&gt;န ဝဒါမိ&lt;/b&gt;-ဟောကြားတော်မမူပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် သိလျက်နဲ့ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့စကား ပြောကြားရမှာ သူနည်းနည်းမှ မရှက်ဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီလို မရှက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အဖို့ ဘယ်မကောင်းမှုကိုမဆို အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ် မပြုရဲတဲ့ မကောင်းမှုရယ်လို့ ရှိတယ်လို့ ငါဘုရား မဟောဘူး။ မုသားပြောနေပြီ ဆိုရင်တော့ ဘယ်မကောင်းမှုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မပြုရဲတာ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒုစရိုက်ဒါယကာကြီး၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အတွက် အားလုံး ပွင့်နေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်ချင်းစာတရားဖြင့် မုသားကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ဆုံးမခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပွင့်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;တသ္မာ တိဟ ရာဟုလာ၊ ဟဿာပိ န မုသာ ဘဏိဿာမီတိ၊ ဧဝံ ဟိ တေ ရာဟုလာ သိက္ခိတဗ္ဗံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တသ္မာ တိဟ&lt;/b&gt;-ထို့ကြောင့် ဤသာသနာတော်အတွင်း၌၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;-သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ဟဿာပိ&lt;/b&gt;-ရယ်မြူးသည်ဖြစ်၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;န မုသာ ဘဏိဿာမိ&lt;/b&gt;-မုသား မမှန်ကန်တဲ့ စကားကို ငါသည် ဘယ်တော့မှ မဆိုပေအံ့၊ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt;-ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;-သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;သိက္ခိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;-ကျင့်ကြံ၊ ကြိုးကုတ်၊ ပွားများ အားထုတ်ရမည်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ချစ်သား၊ ဒီသာသနာတော်မှာ သင်ချစ်သားက ဒီလိုကျင့်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုကျင့်ရမလဲတဲ့။ စိတ်ကစားပြီးတော့သော်လည်းပဲ မုသားစကားကို အလျဉ်းဘယ်တော့မှ မပြောကြားဘူး&quot; လို့ ဒီလို ဆောက်တည်ပြီး ကျင့်စမ်းပါဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီလို ဆောက်တည်ပြီး ကျင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း၊ ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ကျင့်ရမလဲလို့ ဒီလိုတော့ မေးစရာရှိတယ်။ အဲဒီကျင့်စဉ်လေးကို မြတ်စွာဘုရားက အနုစိတ် ပြန်ပြီး ဟောပေးပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မှန်၏ဥပမာဖြင့် ဆင်ခြင်တရားကို ဟောကြားခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လိုလဲ... &lt;b&gt;တံ ကိံ မညသိ ရာဟုလာ၊ ကိမတ္ထံိယော အာဒါသော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;-ထို ငါဘုရားမေးမယ့် မေးခွန်းကို၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;-သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ကိံ မညသိ&lt;/b&gt;-အသို့ အောက်မေ့ မှတ်ထင် ယူဆလေသနည်း။ သင်ချစ်သားကို ငါမေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်၊ အဲ့ဒီမေးမယ့် မေးခွန်းကို သင်ချစ်သား ဘယ်လို ထင်မြင်ယူဆသလဲ။ သင်ချစ်သား ထင်မြင်ယူဆတဲ့အတိုင်း ဖြေစမ်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အာဒါသော&lt;/b&gt;-ကြေးမုံမှန်သည်၊ &lt;b&gt;ကိမတ္ထံိယော&lt;/b&gt;-ဘယ်အကျိုးရှိပါသနည်း။ &quot;ကြေးမုံမှန်ဟာ ဘာအတွက်လဲ၊ ဘာအကျိုးရှိသလဲ&quot;။ မှန်ကြည့်တယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှင်ရာဟုလာက ဘာပြန်ဖြေလဲ။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခဏတ္ထော ဘန္တေ။&lt;/b&gt; &quot;မြတ်စွာဘုရား... &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခဏတ္ထော&lt;/b&gt;-ဆင်ခြင်ခြင်း အကျိုးရှိပါသည် မြတ်စွာဘုရား&quot;။ ကြေးမုံမှန်ဟာ ဆင်ခြင်ဖို့ရန်အတွက် အကျိုးရှိတယ်၊ ဆင်ခြင်ဖို့ အကျိုးရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လိုဆင်ခြင်သလဲ။ မျက်နှာက ဘယ်လိုနေသလဲ၊ အေး... မျက်ခုံးမွေး ဆွဲထားတယ် ဆိုကြပါစို့၊ ပွားများစီးကျနေသလားပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မှန်ထဲကြည့်ရင် မတွေ့ဘူးလား၊ တွေ့တယ်။ လိုင်းဒါ ဆွဲထားလို့ရှိရင် အချိုးကျသလား မကျဘူးလား။ နှုတ်ခမ်းတွေ ဆွဲရင်လည်း အချိုးကျသလား မကျဘူးလား။ ဆံပင်ကောက်ထားတာ ပုံကျသလား မကျဘူးလား။ အဲ့ဒါတွေ မှန်ထဲကြည့်လိုက်ရင် မသိဘူးလား၊ သိတယ်။ ဝတ်စားဆင်ယင် ထုံးဖွဲ့ထားတာတွေက အချိုးကျ၊ မကျ မှန်နဲ့ကြည့်လိုက်ရင် မသိဘူးလား၊ သိတယ်။ အဲ့ဒီမှန်နဲ့ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သိလိုက်ပြီဆိုရင် ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သူဆင်ခြင်မယ်။ ဘယ်လိုက ပိုပြီး အချိုးကျမယ်၊ ဘယ်လိုက ပိုပြီး အချိုးမကျဘူး၊ သူဆင်ခြင်မယ်။ အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်ဖို့ရာအတွက် ရည်ရွယ်ပြီးတော့ မှန်ကို အသုံးပြုကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံသုံးပါးကို ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အသုံးပြုတဲ့အကြောင်းကို ရှင်ရာဟုလာ မထေရ်မြတ်က မြတ်စွာဘုရားကို ပြန်လျှောက်ထားတော့ ဘုရားရှင်က ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧဝမေဝ ခေါ ရာဟုလာ၊ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ကာယေန ကမ္မံ ကတ္တဗ္ဗံ၊ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ဝါစာယ ကမ္မံ ကတ္တဗ္ဗံ၊ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ မနသာ ကမ္မံ ကတ္တဗ္ဗံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ဧဝမေဝ ခေါ&lt;/b&gt;-ဤဥပမာ အတုသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ&lt;/b&gt;-ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍၊ &lt;b&gt;ကာယေန&lt;/b&gt;-ကိုယ်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကမ္မံ&lt;/b&gt;-လုပ်ငန်းရပ်ကို၊ &lt;b&gt;ကတ္တဗ္ဗံ&lt;/b&gt;-ပြုသင့် ပြုထိုက်လှပေ၏။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ&lt;/b&gt;-ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍၊ &lt;b&gt;ဝါစာယ&lt;/b&gt;-နှုတ်ဖြင့် ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို၊ &lt;b&gt;ကတ္တဗ္ဗံ&lt;/b&gt;-ပြုသင့် ပြုထိုက်လှပေ၏။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ&lt;/b&gt;-ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍၊ &lt;b&gt;မနသာ&lt;/b&gt;-စိတ်ဖြင့် ပြုသင့် ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို၊ &lt;b&gt;ကတ္တဗ္ဗံ&lt;/b&gt;-ပြုသင့် ပြုထိုက်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ကြေးမုံမှန်ဟာ ဆင်ခြင်ဖို့ရာ အကျိုးရှိသလို အလားတူပဲ၊ သင်ချစ်သားဟာလည်း ဆင်ခြင်ပြီး ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှ ကာယကံကို ပြုပါ။ ဆင်ခြင် ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှ ဝစီကံကို ပြုပါ။ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီး ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှ မနောကံကို ပြုပါ&quot; ဒီလို ဘုရားက တိုက်တွန်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ကာယကံကိုလည်း ဆင်ခြင်ပြီးတော့ပြုဖို့၊ ဝစီကံကိုလည်း ဆင်ခြင်ပြီးပြုဖို့၊ မနောကံကိုလည်း ဆင်ခြင်ပြီးပြုဖို့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတော့ ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ဆင်ခြင်ရမလဲ။ ဆင်ခြင်ပုံအပိုင်းလေးကို ဘုရားရှင်က ကလေးတင် ထိပ်တတ်အောင်ပေါ့လေ၊ သေချာ အနုစိပ်ပြီး ဟောပေးပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာယကံကို မပြုမီ ကြိုတင်ဆင်ခြင်ရမည့်အချက်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယဒေဝ တွံ ရာဟုလာ၊ ကာယကမ္မံ ကတုကာမော ဟောသိ၊ တဒေဝ တေ ကာယကမ္မံ ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;-သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ယဒေဝ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;-အကြင် ကာယကံကို၊ &lt;b&gt;ကတုကာမော&lt;/b&gt;-ပြုလုပ်လိုသည်၊ &lt;b&gt;ဟောသိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်အံ့၊ &lt;b&gt;တဒေဝ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;-ထို ကာယကံကိုပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;-သေသေချာချာ ဆင်ခြင်ထိုက်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံတစ်ခုကို သင်ချစ်သား ပြုချင်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဆင်ခြင်ပါတဲ့။ ဘယ်လိုဆင်ခြင်ရမလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ယံနု ခေါ အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကတုကာမော၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;-ငါသည်၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;-ဤကာယကံကို၊ &lt;b&gt;ကတုကာမော&lt;/b&gt;-ပြုလုပ်လိုသည် ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;-ငါ၏၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;-ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယပိ&lt;/b&gt;-မိမိ ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ရသလော။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယပိ&lt;/b&gt;-သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ရသလော။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ&lt;/b&gt;-မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ရသလော။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;-ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;အကုသလံ&lt;/b&gt;-အကုသိုလ်လေလော။ &lt;b&gt;ဒုက္ခုဒြယံ&lt;/b&gt;-ဆင်းရဲခြင်း ဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဒုက္ခဝိပါကံ&lt;/b&gt;-ဆင်းရဲသော အကျိုးရှိလေသလော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt;-ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;တဒေဝ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;-ထိုကာယကံကိုပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;-ဆင်းရဲ၊ ဆင်ခြင်သင့် ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။ ကာယကံတစ်ခု သင်ချစ်သား ပြုတော့မယ်၊ ဒါလေးက အမြဲတမ်း သတိရှိဖို့ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းနေတာနော်။ ကာယကံလေးတစ်ခု ပြုချင်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ပထမ စဉ်းစားပါ၊ ဆင်ခြင်ပါ။ ငါပြုမယ့် ဒီကာယကံသည် ငါဆင်းရဲဖို့အတွက် ဖြစ်သလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့အတွက် ဖြစ်သလား၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်ရော ဖြစ်လေသလား။ ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်လေလား၊ ဒီကာယကံဟာ မကောင်းတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို တိုးပွားစေတတ်သလား၊ ဒီကာယကံသည် မကောင်းတဲ့ အကျိုးကို ပေးတတ်သလား။ အဲ့ဒီလို စူးစမ်းဆင်ခြင်ပါတဲ့နော်။ စူးစမ်းဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒါမပြုသေးဘူးနော်၊ မပြုခင်မှာကိုက ကြိုတင်ပြီး စူးစမ်းဆင်ခြင်ရမယ်၊ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကုသိုလ်ကံဖြစ်ပါက ရှောင်ကြဉ်ရန် ညွှန်ကြားခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သစေ တွံ ရာဟုလာ၊ ပစ္စဝေက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ— &quot;ယံ ခေါ အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကတုကာမော၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ&quot;၊ ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလာ ကာယကမ္မံ န ကရဏီယံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;-သင်သည်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခမာနော&lt;/b&gt;-ဤသို့ ဉာဏ်ဖြင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်သော၊ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt;-အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ ခုနကပြောသလို ဆင်ခြင်လိုက်ပြီ၊ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဘယ်လိုလဲ။ &quot;ငါသည် ဤကာယကံကို ပြုလုပ်လို၏၊ ဤကာယကံသည် မိမိ ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း ဖြစ်လေရာ၏၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း ဖြစ်လေရာ၏၊ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်လေရာ၏။ ဤကာယကံသည် အကုသိုလ်ဖြစ်၍ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်၏၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားရှိ၏။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt;-ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt;-အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ &lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;-ဤကဲ့သို့သော ကာယကံမျိုးကို၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;-သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;န ကရဏီယံ&lt;/b&gt;-မပြုသင့် မပြုထိုက်ပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို စဉ်းစားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဒီကာယကံဟာ ငါတော့ ပြုကျင့်နေတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမယ့်လို့ ငါ့ရဲ့ ဒီကာယကံဟာ မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတော်ကောင်း ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံလည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံလည်း ဖြစ်နေပြီ&quot; လို့ အကယ်၍များ သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယန္တာ သဗ္ဗထာ န ကရဏီယံ&quot;&lt;/b&gt;-ဒီလိုကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ဘယ်တော့မှ မပြုပါနဲ့။ ဘယ်နှုန်း၊ အဲ့ဒီအကြံဉာဏ်ပေးချက် မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါက တစ်ခုကို ပြုကျင့်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မပြုခင်က ကြိုတင်ပြီး ဆင်ခြင်ရမယ်။ မိမိဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းဖြစ်နေရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူး။ မိမိတော့ မဆင်းရဲဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းဖြစ်ခဲ့ရင်ရော ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူး။ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရင်လည်း ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူး။ ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်ဖြစ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်နေခဲ့ရင်ရော ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူး။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေစွမ်းအားရှိနေတဲ့ ကာယကံမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုရမလား၊ မပြုရဘူးလား၊ မပြုရပါဘူး။ ရှောင်ကြဉ်စမ်းပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းနေတယ်နော်။ အဲ့ဒီလို တိုက်တွန်းပြီး ဟောကြားနေတဲ့ ဘုရားရှင်ဟာ ရှင်ရာဟုလာအပေါ်မှာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာဓာတ်တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေသလား၊ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှင်ရာဟုလာကို စံထားပြီးတော့ ဦးဇင်းတို့ အားလုံးအတွက် မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဦးဇင်းတို့အပေါ်မှာ ကြီးစွာသော၊ အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ မဟာကရုဏာတော်ဓာတ်နဲ့ ဟောသွားတဲ့ တရားပါ။ ဘုရားရှင်အပေါ်၌ ယုံကြည်သက်ဝင်နေတဲ့ သဒ္ဒါတရား ထင်ရှားဧကန် ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်ရဲ့ မဟာကရုဏာတော် ဖြန့်ကျက်ပြီးတော့ ဟောထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဦးဇင်းတို့ဘက်က ရိုသေစွာ လိုက်နာဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ &lt;b&gt;သစေ ပန တွံ ရာဟုလာ၊ ပစ္စဝေက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ— &quot;ယံ ခေါ အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကတုကာမော၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ နေဝတ္တဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ပရဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ဥဘယဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ ကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ သုခုဒြယံ သုခဝိပါကန္တိ&quot;၊ ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလာ ကာယကမ္မံ ကရဏီယံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;-ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခမာနော&lt;/b&gt;-ဤသို့ ဆင်ခြင်သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;-သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝံ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt;-ဤကဲ့သို့ အကယ်၍ သိအံ့...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>ft0ioofzf9996jg5wlo3e2abbicw0h2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6262</id>
    <revision>
      <id>21907</id>
      <parentid>21897</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:04:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21907</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="141054" sha1="gc6uvlm7j09lr9djqwsye08zjhe257n" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၈/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၀/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-39
&lt;h3&gt;ကာယကံကို မပြုလုပ်မီနှင့် ပြုလုပ်ဆဲ ဆင်ခြင်ရမည့်အချက်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နော်... ညက ဘယ်ဘက်ရောက်သွားလဲဆိုတော့ ကာယကံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြုလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ၊ ပြုလုပ်တဲ့ ဆန္ဒကလေး ပေါ်လာပြီဆိုရင် ဆင်ခြင်ဖို့၊ ဆင်ခြင်ဆင်ခြင်ပြီး ပြုဖို့ရန်အတွက် မြတ်စွာဘုရား ဟောနေတဲ့ အပိုင်းပဲနော်။ အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အပိုင်းမှာ ဘယ်လိုသိလာသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရာဟုလာ။ &lt;b&gt;တွံ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားသည်။ &lt;b&gt;ဧဝံ၊&lt;/b&gt; ဤသို့။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခန္တော၊&lt;/b&gt; ဆင်ခြင်ခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ၊&lt;/b&gt; အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်၊ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ၊&lt;/b&gt; ငါသည်။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံကို။ &lt;b&gt;ကတ္တုကာမော၊&lt;/b&gt; ပြုလို၏။ &lt;b&gt;ယံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; အကြင်ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ကတ္တုကာမော၊&lt;/b&gt; ပြုလို၏။ &lt;b&gt;မေ၊&lt;/b&gt; ငါ၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; မိမိဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်ရာ၏။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; သူတစ်ပါး ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်ရာ၏။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်ရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;ကုသလံ၊&lt;/b&gt; ကုသိုလ်တရားတည်း။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;သုခုဒြယံ၊&lt;/b&gt; ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;သုခဝိပါကံ၊&lt;/b&gt; ချမ်းသာသောအကျိုးတရား ရှိ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ၊&lt;/b&gt; ဤသို့။ &lt;b&gt;တွံ၊&lt;/b&gt; သင်ချစ်သားသည်။ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ၊&lt;/b&gt; အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ &lt;b&gt;ရာဟုလ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရာဟုလာ။ &lt;b&gt;တေ၊&lt;/b&gt; သင်ချစ်သားသည်။ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ၊&lt;/b&gt; ထိုသို့သော သဘောရှိသော။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ကရဏီယံ၊&lt;/b&gt; ပြုသင့်ပြုထိုက်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံလေးတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုဆင်ခြင်ရမလဲ။ &quot;ဒီကာယကံကို ငါတော့ ပြုချင်နေပြီ။ ဒီကာယကံကို ငါပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်သလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်သလား၊ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်သလား။ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်မှ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဒီကာယကံသည် ချမ်းသာသုခကို ကြီးပွားစေနိုင်ရဲ့လား၊ တိုးပွားစေနိုင်ရဲ့လား။ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးရှိရဲ့လား&quot; လို့ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကာယကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူးဆိုတာကို မိမိတွေ့လိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ဘဝကို ရရှိနိုင်သည့် စွမ်းအား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကာယကံကို အကြောင်းခံပြီးတော့ မိမိလည်း ကိုယ်ဆင်းရဲမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲမယ်၊ သူတို့လည်း ကိုယ်ဆင်းရဲမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲမယ်ဆိုရင် ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုသင့်သလား။ မပြုသင့်ဘူး။ ခုလို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကာယကံသည် ငါကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူးလို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီလို ကံမျိုးကို ပြုသင့်သလား၊ မပြုသင့်ဘူးလား။ ပြုသင့်တယ်လို့ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ ဒီကာယကံကို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား&quot; ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ် ဧကန်စစ်စစ် ဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့ရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို &quot;ချစ်သား ပြုစမ်းပါ&quot; တဲ့။ နောက်တစ်ခု၊ ဒီကာယကံကို ပြုခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခတွေ တိုးပွားလာမလား၊ မလာဘူးလား ဆင်ခြင်ကြည့်ပါ။ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဒီကာယကံကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း တည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခ တိုးပွားလာနိုင်တယ်&quot; လို့ သိခဲ့ရင် သင်ချစ်သား ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုလုပ်စမ်းပါ။ အကယ်၍ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံသည် ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးကို ပေးတတ်တယ်ဆိုရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ပြုစမ်းပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီအချက်ကလေးတွေဟာ တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်လာပြီဆိုရင် &quot;ဒါက ကုသိုလ်တရားပဲ၊ ဒါက အကုသိုလ်တရားပဲ&quot; လို့ စိတ်ထဲ၌ သိထားဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဒါက ကုသိုလ်ပဲလို့ သိခဲ့ရင် ဒီကုသိုလ်ကို လိုက်နာပြုကျင့်ဖို့လည်း မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဒါက အကုသိုလ်လို့ သိခဲ့ရင် ဒီအကုသိုလ်ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်နိုင်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ &quot;ဒါက ကုသိုလ်လို့တော့ သိတယ်၊ မလိုက်နာနိုင်ဘူး။ ဒါက အကုသိုလ်လို့လည်း သိတယ်၊ မရှောင်ကြဉ်နိုင်ဘူး&quot; အဲဒီလိုဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ကုသိုလ်လို့ သိလျက်နဲ့ မလိုက်နာတဲ့၊ မပြုကျင့်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်း၊ အကုသိုလ်လို့ သိပါလျက်နဲ့ မရှောင်ကြဉ်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်း မိမိ မလိုက်ရဘူးလား။ လိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သို့သော် ဒီနေရာ အများနဲ့ စုပေါင်းပြီး နေထိုင်ကြတဲ့ အပိုင်းလေးတွေမှာ ဒီစိတ်နေစိတ်ထားလေးတွေက အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က ဆုံးမနေတာနော်။ မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုကြောင့် သူတစ်ပါး မျက်ရည်ကြီးငယ် ကျသွားရမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲမယ်၊ ကိုယ်ဆင်းရဲမယ်ဆိုရင် ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးလား။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီအလုပ်မျိုး လုပ်သင့်သလား၊ မလုပ်သင့်ဘူးလား။ မလုပ်သင့်ဘူး။ ဘုရားရှင်က ရှင်ရာဟုလာကို စံထားပြီး ဆိုဆုံးမနေတာပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီကာယကံတစ်ခုကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ သူတစ်ပါးတွေ ကိုယ်ဆင်းရဲမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲမယ်၊ မိမိလည်း ကိုယ်ဆင်းရဲမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲမယ်ဆိုရင် ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုသင့်လား။ မပြုသင့်ဘူး။ ရှောင်ကြဉ်ရမလား၊ မရှောင်ကြဉ်ဘူးလား။ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ အကယ်၍ ကာယကံတစ်ခု ပြုလိုက်တဲ့အတွက် မိမိလည်း ကိုယ်၏ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းနှင့် ပြည့်စုံမယ်၊ သူတစ်ပါးတွေလည်း ကိုယ်၏ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းနှင့် ပြည့်စုံမယ်ဆိုရင်၊ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ချမ်းသာဖို့ရာ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုပါ။ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်။ မိမိချမ်းသာဖို့ အကြောင်းဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း၊ မိမိစိတ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းမဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီကံမျိုးကိုပြုပါ။ သူတစ်ပါး စိတ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်း၊ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်း မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုပါ။ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ မဖြစ်ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီကံမျိုးကို ပြုစမ်းပါ။ ဒီလို ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုကြောင့် တစ်ဖက်သား ကိုယ်ဆင်းရဲမယ်၊ စိတ်ဆင်းရဲမယ်ဆိုတာကို နားလည်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီပရိသတ်ထဲမှာ အားလုံးရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘုန်းကြီး မျှော်လင့်ပါတယ်နော်။ နားမလည်ဘူးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီထဲ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ မရှိနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ ကာယကံလေးတွေကို ဆင်ခြင်အောင် ပြုပြင်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဒီကာယကံလေးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်ဆိုတာ ဘုရားရှင်က အခု နည်းပေးနေပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါက ကာယကံကို မပြုခင်မှာ ဆင်ခြင်ရတဲ့ အပိုင်းပဲနော်။ အဲဒီလို ကာယကံကို မပြုခင်မှာ ဒီလို ဆင်ခြင်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝ ရောက်ရှိသွားကြတာပဲ။ မဆင်ခြင်ဘူး သို့မဟုတ် ဆင်ခြင်တယ်ဆိုပေမယ့်၊ သိပေမယ့် မလိုက်နာဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝ ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ မိမိတို့က အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဘဝတစ်ခု၊ အဆင့်အတန်းမြင့်တယ်ဆိုတာက အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခုက သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ် ရသည်အထိ ဘဝနော်။ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျှော့ကြတော့ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ် ရရှိတဲ့ ဘဝပဲ။ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျော့ချလိုက်ရင်တော့ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျှော့လိုက်ရင် မဟာသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ဒီထက် အောက်တစ်ဆင့် လျော့လိုက်ရင်တော့ ပကတိသာဝကဗောဓိဉာဏ် ခေါ်တဲ့ ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကို ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့ ဘဝတွေဟာ ဒါ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတွေပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတွေကို ရရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားသည် ဘယ်လိုစွမ်းအားတွေက ရရှိနိုင်သလဲ။ မပြုသင့်မပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံတွေကို ရှောင်ကြဉ်နိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်း၊ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံတွေကို လိုက်နာပြုကျင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့သာ ရရှိနိုင်ပါတယ်။ မပြုသင့်မပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံကိုလည်း မရှောင်ချင်ဘူး၊ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ ကာယကံကိုလည်း မပြုချင်ဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီလိုအဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ဘဝတွေ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ ဒါ စဉ်းစားကြနော်။ ခုအချိန်အခါက မိမိတို့က ကံတွေကို ထူထောင်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ရဟန္တာ မဖြစ်ကြသေးဘူးနော်။ ရဟန္တာမဖြစ်သမျှ ပြုနေတဲ့ ကာယကံမှန်သမျှ၊ ပြုနေတဲ့ ဝစီကံမှန်သမျှ၊ ပြုနေတဲ့ မနောကံမှန်သမျှ ကံအရာ တည်ကြမယ့် သဘောရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာယကံကို ပြုလုပ်နေဆဲ ဆင်ခြင်ရမည့် နည်းလမ်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ နောက်တစ်ခု၊ ဘုရားရှင်က ရှင်ရာဟုလာကို ဘာဆိုဆုံးမသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကရောန္တောပိ တေ၊ ရာဟုလ၊ ကာယေန ကမ္မံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရာဟုလာ။ &lt;b&gt;ကာယေန၊&lt;/b&gt; ကိုယ်ဖြင့်။ &lt;b&gt;ကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ကံကို။ &lt;b&gt;ကရောန္တေန၊&lt;/b&gt; ပြုနေဆဲဖြစ်သော။ &lt;b&gt;တေ၊&lt;/b&gt; သင်ချစ်သားသည်လည်း။ &lt;b&gt;တေ ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; သင်ချစ်သား၏ ဤကာယကံကို။ &lt;b&gt;တံဝေဝ၊&lt;/b&gt; ထိုကာယကံကိုပင်လျှင်။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ၊&lt;/b&gt; ဆင်ခြင်သင့် ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံတစ်ခု ပြုနေ၊ ပြုနေတုန်းလည်း သင်ချစ်သားရဲ့ ကာယကံကို သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယံနုခေါ အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကရောမိ၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ အကုသလံ ဧတံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ၊&lt;/b&gt; ငါသည်။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယေန၊&lt;/b&gt; ကိုယ်ဖြင့်။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကံကို။ &lt;b&gt;ကရောမိ၊&lt;/b&gt; ပြုမိ၏၊ ပြုမိဆဲဖြစ်၏။ &lt;b&gt;မေ၊&lt;/b&gt; ငါ၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; မိမိဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ နုခေါ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; သူတစ်ပါးတို့ ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ နုခေါ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ နုခေါ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်လေသလော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧတံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;အကုသလံ နုခေါ၊&lt;/b&gt; အကုသိုလ် ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဧတံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;ယံ ဒုက္ခုဒယံ နုခေါ၊&lt;/b&gt; ဆင်းရဲခြင်းကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံသည် ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဧတံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;ဒုက္ခဝိပါကံ၊&lt;/b&gt; ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရား၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ၊&lt;/b&gt; ဤသို့လျှင်။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ၊&lt;/b&gt; ဆင်ခြင်သင့် ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံကို မပြုခင်မှာလည်း ဆင်ခြင်ဖို့ ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။ အချိန်ရောက်ပြီ၊ ပြုနေဆဲ အချိန်အခါလေးမှာလည်း ဆင်ခြင်ပေးစမ်းပါ။ ဘယ်လိုလဲ။ &quot;ငါ ဒီကာယကံတစ်ခုကိုတော့ ပြုနေပြီ။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိ စိတ်ဆင်းရဲ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်လေသလား။ သူတော်ကောင်းတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား။ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့များ ဖြစ်နေသလား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဆင်ခြင်စမ်းပါတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ချက်၊ &quot;ငါသည် ကာယကံတစ်ခုတော့ ပြုနေပြီ။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် အကုသိုလ်များ ဖြစ်လေသလား။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ ဒုက္ခ၊ ဆင်းရဲမှု အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံများ ဖြစ်နေလေသလား။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ ဒုက္ခ၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးကို ပေးနိုင်တဲ့ ကာယကံများ ဖြစ်နေလေသလား&quot; အဲဒီလို စဉ်းစားစမ်းပါ။ စဉ်းစားပြီးပြီ။ စဉ်းစားပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သစေ ပန တွံ၊ ရာဟုလ၊ ပစ္စဝေက္ခန္တော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရာဟုလာ။ &lt;b&gt;တွံ၊&lt;/b&gt; သင်ချစ်သားသည်။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခန္တော၊&lt;/b&gt; ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်လတ်သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;ဧဝံ၊&lt;/b&gt; ဤသို့လျှင်။ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ၊&lt;/b&gt; အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ သင်ချစ်သား အခုလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ချစ်သား ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကရောမိ၊ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တတိ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ၊&lt;/b&gt; ငါသည်။ &lt;b&gt;ကာယေန၊&lt;/b&gt; ကိုယ်ဖြင့်။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကံကို။ &lt;b&gt;ယံ ဣဒံ ကမ္မံ၊&lt;/b&gt; အကြင်ကံကို။ &lt;b&gt;ကရောမိ၊&lt;/b&gt; ပြုနေဆဲဖြစ်၏။ &lt;b&gt;မေ၊&lt;/b&gt; ငါ၏ ဤကံသည်။ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; မိမိ ကိုယ်ဆင်းရဲ၊ စိတ်ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်၍နေပေ၏။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်လည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်၍နေပေ၏။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ၊&lt;/b&gt; မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ရန်၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်လည်း။ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်ပေါ်၍နေပေ၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဤကာယကံသည်။ &lt;b&gt;အကုသလံ၊&lt;/b&gt; အကုသိုလ်တရားတည်း။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာယကံကို ပြုနေဆဲအချိန်၌ ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဤကာယကံသည် မိမိအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်၏။ ဤကာယကံသည် ဒုက္ခဝိပါကံ—ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏။ ဤသို့လျှင် ချစ်သားသည် အကယ်၍ သိရှိခဲ့ငြားအံ့၊ ကာယကံတစ်ခုကို ပြုနေဆဲ အချိန်အခါမှာ ဆင်ခြင်လိုက်ပါ။ &quot;ငါသည် ဤကာယကံကို ပြုနေပြီ၊ ငါပြုနေတဲ့ ဤကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဤကာယကံသည် အကုသိုလ် ဖြစ်နေပြီ၊ ဤကာယကံသည် မကောင်းတဲ့ အကျိုးတွေ တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်နေပြီ၊ ဤကာယကံက မကောင်းတဲ့ အကျိုးကို ပေးတော့မယ်&quot; လို့ အဲဒီလို သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်ရမလဲ၊ သိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က ဆက်ဟောပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ပဋိသံဟရေယျာသိ ရာဟုလာ၊ ဧဝရူပံ ကာယကမ္မံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;—ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကဲ့သို့သော ကာယကံမျိုးကို၊ &lt;b&gt;ပဋိသံဟရေယျာသိ&lt;/b&gt;—ရုတ်သိမ်းလိုက်ပါလေ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ထိုကဲ့သို့သော အမှုမျိုးကို ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ရုတ်သိမ်းလိုက်ပါ။ မပြုခင်ကလည်း ဆင်ခြင်တယ်၊ ပြုနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်တယ်။ မကောင်းဘူးလား သူတော်ကောင်းတို့၊ ကောင်းပါတယ်။ ဆူလိုက်၊ အော်လိုက်၊ ဆောက်လိုက် လုပ်ပြီး ကာယကံတစ်ခုကို ပြုတဲ့အခါမှာ မိမိဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းလည်း ဖြစ်မနေဘူးလား၊ ဖြစ်နေပြီ။ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းလည်း ဖြစ်မနေဘူးလား၊ ဖြစ်နေပြီ။ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ အကြောင်းလည်း ဖြစ်နေပြီ။ ဆူလိုက်၊ အော်လိုက်၊ ဆောက်လိုက် လုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒေါသတရားတွေ တိုးပွားမနေဘူးလား။ ဒီဒေါသသည် ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်ပဲ။ ဤကာယကံသည် အကုသိုလ်ကံ ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီ အကုသိုလ်ကံက ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေမလား၊ လျော့ပါးစေမလားလို့ မေးရင် တိုးပွားစေတော့မယ်။ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နိုင်တဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ပေးတယ်လို့ သိခဲ့ရင် &lt;b&gt;&quot;ပဋိသံဟရေယျာသိ&quot;&lt;/b&gt;—ဒီကာယကံမျိုးကို သင်ချစ်သား ရုတ်သိမ်းလိုက်စမ်းပါတော့။ ယောဂီတွေ ရုတ်သိမ်းနိုင်ပါ့မလား၊ ရုတ်သိမ်းနိုင်ပါတယ်။ ကဲ ဒီလိုဆိုရင် အိမ်ပြန်ဦးမလား။ အိမ်ပြန်တဲ့ ကာယကံသည် ကုသိုလ်တရား တိုးပွားဖို့လား၊ အကုသိုလ်တရား တိုးပွားဖို့လား။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်ဖြစ်သော ကာယကံကို ဆက်လက်ကြိုးပမ်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အေး၊ အဲဒါ သတိထားပြီးတော့နော်။ ကဲ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရားက ဆက်ပြီး တိုက်တွန်းပြန်တယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;သစေ ပန တွံ ရာဟုလာ ပစ္စဝက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;—ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်သည်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝက္ခမာနော&lt;/b&gt;—ဆင်ခြင်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt;—ဤသို့၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt;—အကယ်၍ သိခဲ့ငြားအံ့။ သင်ဆင်ခြင်လိုက်လို့ ဒီလိုများ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ယံ နု ခေါ အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ကရောမိ၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ နေဝတ္တဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ န ပရဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ န ဥဘယဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ ကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ သုခုဒြယံ သုခဝိပါကန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;—ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤသို့သော ကာယကံကို၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;—ငါသည်၊ &lt;b&gt;ကာယေန&lt;/b&gt;—ကိုယ်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကံကို၊ &lt;b&gt;ကရောမိ&lt;/b&gt;—ပြုနေဆဲ ဖြစ်၏။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;—ငါ၏၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—မိမိ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်၊ &lt;b&gt;နေဝ သံဝတ္တတိ&lt;/b&gt;—မဖြစ်ပေ။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်မူလည်း၊ &lt;b&gt;န သံဝတ္တတိ&lt;/b&gt;—မဖြစ်ပေ။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်မူလည်း၊ &lt;b&gt;န သံဝတ္တတိ&lt;/b&gt;—မဖြစ်ပေ။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;ကုသလံ&lt;/b&gt;—ကုသိုလ်တရား တည်း။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;သုခုဒြယံ&lt;/b&gt;—ချမ်းသာသောအကျိုးကို တိုးပွားစေတတ်၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;သုခဝိပါကံ&lt;/b&gt;—ချမ်းသာသော အကျိုးတရားရှိ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt;—ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt;—အကယ်၍ သိခဲ့အံ့။ ကာယကံတစ်ခု ပြုနေဆဲအချိန်မှာ ဆင်ခြင်လိုက်တော့ သင်ချစ်သားက ဒီလိုသိမယ်။ ဘယ်လိုလဲ— &quot;ငါသည် ဒီကာယကံတစ်ခုကို ပြုနေဆဲဖြစ်ပြီ၊ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း အကြောင်းမဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်တရား ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်နေပြီ၊ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတဲ့ ကာယကံတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ&quot; လို့ အကယ်၍ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အနုပဒဇ္ဇေယျာသိ ရာဟုလာ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;—ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကဲ့သို့သော ကံမျိုးကို၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;အနုပဒဇ္ဇေယျာသိ&lt;/b&gt;—ကြိုးပမ်းလိုက်ပါလေလော။ အဲဒီမှာ ထပ်ပြီး ကြိုးစားစမ်းပါ။ ကဲ အခု ယောဂီတွေ တရားထိုင်နေတဲ့ ကာယကံတစ်ခုပဲ ဆိုကြစို့နော်။ အဲဒီ ကာယကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်သလား—မဖြစ်ဘူး။ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်ကော—မဖြစ်ဘူး။ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်ကော ဖြစ်သလား—မဖြစ်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကာယကံမျိုးကို ဆက်ပြီးတော့ ကြိုးပမ်းရမလား၊ မကြိုးပမ်းရဘူးလား—ကြိုးပမ်းရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီကာယကံသည် ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား မေးရင် ကုသိုလ်တရား ဖြစ်တယ်။ ဒီကာယကံကြောင့် ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေ တိုးပွားနိုင်သလား၊ မတိုးပွားနိုင်ဘူးလား မေးရင် တိုးပွားနိုင်တယ်။ ဒီကာယကံကြောင့် ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရရှိမလား၊ မရရှိဘူးလား မေးရင် ရရှိမယ်။ အဲဒီလိုသာ သိခဲ့ရင်တော့ &quot;ဒီအမှုကို သင်ချစ်သား ကြိုးပမ်းလိုက်စမ်းပါ၊ ကြိုးစားပြီးတော့ အားထုတ်စမ်းပါ&quot; လို့ ဒီလို တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဒီပညာပေး စနစ်ကလေးကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ အလွန် အဆင့်အတန်း မမြင့်ဘူးလား၊ မြင့်နေပါတယ်။ လိုက်နာမယ်ဆိုရင် မိမိတို့က အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို မရနိုင်ဘူးလား၊ ရနိုင်တယ်။ မိမိဘဝတစ်ခု အဆင့်အတန်း နိမ့်မယ်၊ ဘာကြောင့်လဲ—မိမိပြုတဲ့ ကံတွေက အဆင့်နိမ့်အောင် ပြုထားလို့။ မိမိဘဝတစ်ခု အဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲ—မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကံတွေက အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့နေရာကို ရောက်အောင် မြှင့်တင်ပေးလိုက်လို့ပဲ။ ခုပြောနေတာက &quot;အတ္တသမ္မာပဏီဓိ&quot; စိတ်ပဲ၊ မိမိကိုယ်စိတ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်း ဆိုတဲ့ စိတ်ကလေးပဲ။ ဒီစိတ်ကလေးနဲ့ ပြည့်စုံလိုက်တဲ့အတွက် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခု မရနိုင်ဘူးလား၊ ရနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကာယကံကို ပြုပြီးနောက် ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ဘုရားရှင် ဆက်ပြီးတော့ အကြံဉာဏ်ပေးပြန်တယ်၊ ဟောပြန်တယ်၊ ဘယ်လို ဆုံးမသလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ကတွာပိ တေ ရာဟုလာ ကာယေန ကမ္မံ၊ တဒေဝ တေ ကာယကမ္မံ ပစ္စဝက္ခိတဗ္ဗံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;—ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;—သင်သည်၊ &lt;b&gt;ကာယေန&lt;/b&gt;—ကိုယ်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကမ္မံ&lt;/b&gt;—ကံကို၊ &lt;b&gt;ကတွာပိ&lt;/b&gt;—ပြုပြီးသည့် အခါ၌ သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;—သင်ချစ်သား၏၊ &lt;b&gt;တဒေဝ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ထိုကာယကံကိုပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝက္ခိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;—ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း အဲဒီကာယကံကို သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်ထိုက်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ—&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ယံ နု ခေါ အဟံ ကာယေန ကမ္မံ အကာသိံ၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ ပရဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;—ငါသည်၊ &lt;b&gt;ကာယေန&lt;/b&gt;—ကိုယ်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ကမ္မံ&lt;/b&gt;—အကြင်ကံကို၊ &lt;b&gt;အကာသိံ&lt;/b&gt;—ပြုခဲ့ပြီးလေပြီ။ ငါတို့က တစ်ခုခု ပြုပြီးပြီ။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;—ငါ၏၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ ခေါ&lt;/b&gt;—ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ ခေါ&lt;/b&gt;—ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ ခေါ&lt;/b&gt;—ဖြစ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;အကုသလံ နု ခေါ&lt;/b&gt;—အကုသိုလ်လော။ &lt;b&gt;ဒုက္ခုဒြယံ နု ခေါ&lt;/b&gt;—ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို တိုးပွားစေတတ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဒုက္ခဝိပါကံ နု ခေါ&lt;/b&gt;—ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလော။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt;—ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;—သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝက္ခိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;—ဆင်ခြင်ထိုက်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ မပြုခင်မှာလည်း ဆင်ခြင်တယ်၊ ပြုနေဆဲလည်း ဆင်ခြင်တယ်၊ ပြုပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဘာလုပ်ရမလဲ—ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ ဘယ်လောက် အကွက်ကျသလဲ ဘုရားရှင်ရဲ့ ပညာပေးစနစ် ကြည့်စမ်းနော်။ ပြုပြီးတဲ့ အခါမှာ ဘယ်လိုဆင်ခြင်ရမလဲ။ &quot;ငါတော့ ဒီကာယကံတစ်ခု ပြုခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါပြုခဲ့လိုက်တဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား&quot;။ မိမိအတွက်ကတော့ ကိုယ်ချမ်းသာ စိတ်ချမ်းသာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့များ ဖြစ်နေလေသလား၊ ဒီလို ဆင်ခြင်ရမှာ။ သူတော်ကောင်း ဆိုတာက မိမိအတွက်သာ ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်ရမလား—မဖြစ်ရဘူးနော်။ မိမိအတွက်၊ သူတစ်ပါးအတွက်၊ နှစ်ဦးလုံးအတွက်ကို ကြည့်တတ် မြင်တတ်တဲ့ မျက်လုံး ရှိရပါတယ်။ သူများတွေအတွက်တော့ တချို့ ပြောကြတယ်၊ ဘာတဲ့လဲ &quot;လိမ်မျိုး&quot; ဆိုလား ဘာလဲနော်၊ ကိုယ့်ဘက်ကိုယ် ယက်တဲ့ မျက်လုံးရှိရင် ဒါသူတော်ကောင်း ဟုတ်သလား—မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ကြည့်ရမယ်။ အကယ်၍ ဒီကာယကံတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်နေသလား ကြည့်တယ်၊ သူတော်ကောင်း ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း ဖြစ်နေသလားလို့ ကြည့်ရတယ်၊ မိမိနှင့် သူတော်ကောင်း နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့များ ဖြစ်နေသလားလို့ ကြည့်ရတယ်။ ဒီလောက်တင်လား ဆိုတော့ မကဘူးနော်။ ဒီကံဟာ အကုသိုလ်လား၊ ဒီကာယကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးကိုများ တိုးပွားစေတတ်သလား၊ ဒီကံသည် ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုး ပေးတတ်သလားလို့ ဒီလို ဆင်ခြင်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကုသိုလ်ကံ ဖြစ်ခဲ့ပါက ဝန်ခံဖွင့်ဟခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လာမလဲ—&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ရာဟုလာ ပစ္စဝက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;—ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်သည်၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt;—ဤသို့၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝက္ခမာနော&lt;/b&gt;—ဆင်ခြင်လှသည် ရှိသော်၊ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt;—အကယ်၍ သိရှိငြားအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ချစ်သားက ဒီလိုများ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်—&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ယံ ခေါ အဟံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ အကာသိံ၊ ဣဒံ မေ ကာယကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ ပရဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တတိ၊ အကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;—ငါသည်၊ &lt;b&gt;ယံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံကို၊ &lt;b&gt;အကာသိံ&lt;/b&gt;—ပြုခဲ့ပြီးလေပြီ။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;—ငါ၏၊ &lt;b&gt;ဧတံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်၍နေပေ၏။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်၍နေပေ၏။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt;—မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တတိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်၍နေပေ၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;အကုသလံ&lt;/b&gt;—အကုသိုလ်တရား တည်း။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;ဒုက္ခုဒြယံ&lt;/b&gt;—ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးကို တိုးပွားစေတတ်၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;—ဤကာယကံသည်၊ &lt;b&gt;ဒုက္ခဝိပါကံ&lt;/b&gt;—ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt;—ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;—သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt;—အကယ်၍ သိရှိခဲ့ငြားအံ့။ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဒီကာယကံကတော့ ငါပြုခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါပြုခဲ့ပြီးတဲ့ ဒီကာယကံက မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီကာယကံကတော့ အကုသိုလ် ဖြစ်နေပြီ၊ ဤကာယကံကတော့ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံ ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီကာယကံက တစ်ချိန်မှာ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတွေကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံမျိုးတော့ ဖြစ်နေပြီ&quot; လို့ ဒီလို သိရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တေန တေ ရာဟုလာ ကာယကမ္မံ သတ္ထရိ ဝါ ဝိညူသု ဝါ သဗြဟ္မစာရီသု ဒေသေတဗ္ဗံ ဝိဝရိတဗ္ဗံ ဥတ္တာနီကာတဗ္ဗံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ရာဟုလာ&lt;/b&gt;—ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ယာယံ&lt;/b&gt;—ဤကဲ့သို့သော ကံမျိုးကို၊ &lt;b&gt;သတ္ထရိ ဝါ&lt;/b&gt;—ဘုရားရှင်ထံ၌ သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဝိညူသု ဝါ သဗြဟ္မစာရီသု&lt;/b&gt;—သိတတ်နားလည်တဲ့ သီတင်းသုံးဖော်တို့ထံ၌ သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဒေသေတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;—ပြောကြားအပ်၏၊ &lt;b&gt;ဝိဝရိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;—ဖွင့်ဟအပ်၏၊ &lt;b&gt;ဥတ္တာနီကာတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;—ထင်ရှားပေါ်လွင်အောင် ပြုအပ်ပေ၏။&lt;br&gt;
အပြစ်ရှိလျှင် ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းနှင့် ဒေသနာကြားခြင်း&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒေသနာပြောကြရတယ်၊ ဘုန်းကြီးတွေမှာ အာပတ်ဖြေတဲ့ပုံစံမျိုးပေါ့နော်။ &quot;တပည့်တော်သည် ဤအပြစ်မှ လွတ်ကျွတ်မိပါတယ်ဘုရား&quot; ဆိုပြီး သွားလျှောက်ရတယ်။ &quot;ကဲ... သင် လွန်ကျူးခဲ့မိရင် သင်ပြုခဲ့တဲ့အပြစ်ကို မြင်အောင် ပြန်ကြည့်ပါ။&quot; &quot;တပည့်တော် မြင်ပါတယ်ဘုရား။&quot; &quot;မြင်လို့ရှိရင် နောင်ဘယ်တော့မှ မလွန်ကျူးနဲ့။&quot; &quot;မှန်လှပါဘုရား&quot; ဆိုပြီး ဝန်ခံကတိပေးရတယ်။ အဲ့ဒီလို ပြောတာကို ဒါ &quot;ဒေသနာကြားတယ်&quot; လို့ ခေါ်တာပဲနော်။ သီတင်းသုံးဖော်တို့ထံမှာပဲဖြစ်စေ၊ ဘုရားရှင်ထံမှာပဲဖြစ်စေ သွားပြီးတော့ ပြောကြားရတယ်။ မိမိက လွန်ကျူးခဲ့မိပြီးပြီဆိုရင်လည်း ပြန်ပြီးတော့ သွားလျှောက်ထားရတယ်၊ တောင်းပန်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကတော့ &lt;b&gt;ဝိဝရိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ဖွင့်လှစ်ရမယ်။ ခုခေတ်စကားနဲ့ ပြောရင်တော့ &quot;ရင်ဖွင့်ရမယ်&quot; လို့ ပြောတာနော်။ မိမိက မှားနေပြီဆိုရင် မှားတဲ့အကြောင်းကို သွားပြီးတော့ ရင်ဖွင့်ပြီးတော့ ဝန်ခံစကား၊ တောင်းပန်စကား ပြောရမလား၊ မပြောရဘူးလား။ ပြောရမယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက ဒီစိတ်ထား ရှိရတယ်။ အကြောင်းအချက် မှားခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီကာယကံတစ်ခု မှားခဲ့ပြီးပြီ၊ လွန်ကျူးခဲ့မိပြီဆိုရင်လည်း ဝန်ချတောင်းပန်ရပါတယ်။ &lt;b&gt;ဥတ္တာနီကတဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - ပေါ်လွင်ထင်ရှားအောင် ပြုလုပ်ရတယ်။ မတောင်းပန်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်တော့မှ မလျှော့ဘူး ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားမျိုး သူတော်ကောင်းမှာ ရှိရမလား။ မရှိရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း၏ အပြစ်&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်နှယ့်တုန်း ယောဂီတွေ၊ တောင်းပန်မလား၊ မတောင်းပန်ဘူးလား။ (တောင်းပန်ပါတယ်ဘုရား။) အဲ့ဒီစိတ်ထား မရှိရင် သာသနာတော်မှာ နေထိုက်သလား၊ မနေထိုက်ဘူးလား။ မနေထိုက်ဘူး။ မိမိမှာ အပြစ်ရှိပါလျက်နဲ့ ဒီအပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်၊ အပြစ်မရှိသယောင် ဆောင်နေမယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတော်ကောင်း ဟုတ်သေးလား။ မဟုတ်တော့ဘူး။ အပြစ်ရှိပါလျက်နဲ့ ဒီအပြစ်ကို ထင်ထင်ရှားရှားနဲ့ ဘုရားရှင်ထံမှာဖြစ်စေ၊ သီလရှိတဲ့ ပညာရှိသူတော်ကောင်း သီတင်းသုံးဖော်တို့ထံမှာပဲဖြစ်စေ ရင်ဖွင့်ဝန်ချ တောင်းပန်မှု မပြုနိုင်ဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒီသာသနာတော်မှာ နေထိုက်သလား၊ မနေထိုက်ဘူးလား။ မနေထိုက်တော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် ဘုန်းကြီးတို့ ဝိနည်းဒေသနာတော်ဘက်ကနေ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ &lt;b&gt;&quot;တဿ ဘိက္ခဝေ နိရိယံ ဝါ ဝဒါမိ တိရစ္ဆာနယောနိံ ဝါ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဒီလို စာပေကျမ်းဂန်များမှာ ဖော်ပြထားတာ ရှိပါတယ်နော်။ ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့၊ ဒီလို အပြစ်တစ်ခု လွန်ကျူးမိပါလျက်နဲ့ ဒီအာပတ်တန်းလန်း၊ အပြစ်တန်းလန်းကြီးနဲ့ ဘဝတစ်ခု အဆုံးသတ်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ငရဲနဲ့ တိရစ္ဆာန် နှစ်မျိုးထဲက တစ်မျိုးမျိုးသော ဘုံဘဝသို့ ဧကန်ရောက်မယ်။ ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ အပြစ်တန်းလန်းကြီးနဲ့ ဘဝတစ်ခုကို အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် မိမိအပေါ်မှာ သနားသလား၊ မသနားဘူးလား။ မသနားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ မိမိကိုယ်ကိုယ်တောင် မိမိမသနားဘူးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ သူတစ်ပါးတွေအပေါ်မှာ သနားဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတော့မလား။ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းမှန်ခဲ့ရင် သူတော်ကောင်းစိတ်ထားလေးတွေ ရှိဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စောင့်စည်းခြင်းနှင့် ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်း&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒေသနာပြောကြတယ်၊ &lt;b&gt;ဝိဝရိတွာ&lt;/b&gt; - ရင်ဖွင့်ပြီး၍၊ &lt;b&gt;ဥတ္တာနီကတွာ&lt;/b&gt; - ပေါ်လွင်ထင်ရှားအောင် ပြုပြီး၍၊ &lt;b&gt;အာယတိံ သံဝရံ အာပဇ္ဇိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - နောင်အခါ၌ သံဝရစောင့်စည်းခြင်းသို့ ရောက်သင့်ရောက်ထိုက်ပေ၏။ &quot;နောင်လည်း စောင့်စည်းစမ်းပါ&quot; တဲ့။ ဒေသနာတော့ သွားကြားတယ်၊ ဝန်ချတောင်းပန်မှုတော့ ပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်ကို မစောင့်စည်းဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဘယ်နှယ့်ရှိမလဲ။ သူတော်ကောင်း ဟုတ်ပါ့မလား။ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘုန်းကြီးတို့ကျောင်းမှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ရုပ်ပွားတော်သေးသေးလေးတွေ မြင်ရင် ခေါင်းခေါက်ချင်တယ်။ အဲ့ဒီတော့ သူဘာလုပ်လဲ။ ခေါင်းသွားခေါက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ထိုင်ပြီး ဝတ်ချလိုက်တယ်။ နောက်တစ်ခါ ခေါက်ချင်ပြန်ရင်လည်း သွားပြီး ခေါင်းခေါက်လိုက်၊ ပြီးရင် ထိုင်ပြီး ဝတ်ချလိုက်။ အဲ့ဒီပုံစံမျိုးဆိုရင် ကောင်းပါ့မလား။ မကောင်းဘူးတဲ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ &quot;နောင် ဤအပြစ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ မလွန်ကျူးပါဘူး&quot; ဆိုတဲ့ စောင့်စည်းမှုကတော့ သူတော်ကောင်းမှန်ခဲ့ရင် ရှိရမလား၊ မရှိရဘူးလား။ ရှိရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဒီနေ့ တရားနာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သူတော်ကောင်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြသလား၊ မကြိုးစားကြဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲ။ ကြိုးစားနေတယ်။ ကြိုးစားနေလို့ရှိရင် အပြစ်တစ်ခု လွန်ကျူးပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ နောက်ထပ် မလွန်ကျူးမိအောင် စောင့်စည်းရမလား၊ မစောင့်စည်းရဘူးလား။ စောင့်စည်းရမယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။ ဒါမှ တဖြည်းဖြည်း ဘဝဟာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားမယ်။ ဒီဘဝမှာ သံသရာခရီး ဆုံးချင်ရင်လည်း၊ ဒီဘဝ သံသရာကြီး ဆုံးမယ့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီလောက်အထိ ဆုံးမဖို့ မလိုပါဘူးနော်။ ဒီဘဝ သံသရာကြီး မဆုံးသေးဘူးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခဲ့ရင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခုရောက်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်း (အတ္တသမ္မာပဏိဓိ)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိဖို့အတွက် အခု &lt;b&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိ&lt;/b&gt; စိတ်နော်၊ မိမိကိုယ်ကို၊ စိတ်နှလုံးကို၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ နှလုံး သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်းထားခြင်းဆိုတဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပြည့်စုံဖို့ ဘုရားရှင် ဆုံးမနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ ဒီကာယကံတစ်ခုကို ပြုပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဘာဖြစ်လာလဲ။ &lt;b&gt;&quot;ပစ္စဝေက္ခမာနော စေ အဟံ ဣမံ ကာယကမ္မံ အကတံ မနောဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ကုသလံ ဣဒံ ကာယကမ္မံ၊ သုခုဒြယံ သုခဝိပါကံ&quot;&lt;/b&gt;။ ရာဟုလာ... ချစ်သားရာဟုလာ၊ သားစစ်အကယ်၍ သင်ချစ်သားသည် ဤသို့ ပစ္စဝေက္ခဏာ ဆင်ခြင်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ ဤသို့ သိခဲ့အံ့။ မိမိ ကာယကံတစ်ခု ပြုပြီးတဲ့အချိန်မှာ ပြန်ဆင်ခြင်လိုက်လို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်တဲ့။ ဘယ်လိုလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယေန ကာယကမ္မံ&quot;&lt;/b&gt; - အကြင်ကာယကံကို ပြုကျင့်ခဲ့ပြီးမှ ဤကာယကံသည် &lt;b&gt;&quot;အတ္တဗျာပါဒါယ&quot;&lt;/b&gt; - မိမိကိုယ် ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း &lt;b&gt;&quot;နေဝ သံဝတ္တတိ&quot;&lt;/b&gt; - မဖြစ်၊ &lt;b&gt;&quot;ပရဗျာပါဒါယပိ&quot;&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်၊ &lt;b&gt;&quot;ဥဘယဗျာပါဒါယပိ&quot;&lt;/b&gt; - မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်းဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ပေ။ ဤကာယကံသည် &lt;b&gt;&quot;ကုသလံ&quot;&lt;/b&gt; - ကုသိုလ်တရား၊ &lt;b&gt;&quot;ဣဒံ ကာယကမ္မံ&quot;&lt;/b&gt; - ဤကာယကံသည် ချမ်းသာတဲ့ သုခဟူသော အကျိုးတရားကို တိုးပွားစေတတ်၏၊ &lt;b&gt;&quot;သုခဝိပါကံ&quot;&lt;/b&gt; - ချမ်းသာသုခဟူသည့် အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏။ ဣတိဤသို့လျှင် စဉ်းစားနေရင်း အကယ်၍ သိရှိခဲ့ကြအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိပြုမိတဲ့ ကာယကံတစ်ခုကို ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ငါတော့ ဒီကာယကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီ။ ငါပြုလိုက်တဲ့ ဒီကာယကံဟာ မိမိကိုယ် ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ဒီကာယကံကတော့ ကုသိုလ် ဧကန်ဖြစ်တယ်။ ဒီကာယကံက ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ကာယကံဖြစ်တယ်။ ဒီကာယကံသည် ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ကာယကံပဲ ဖြစ်နေပြီ&quot; လို့ အဲ့ဒီလို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပီတိပါမောဇ္ဇဖြင့် ကုသိုလ်၌ မွေ့လျော်ခြင်း&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တေန ရာဟုလာ ပီတိပါမောဇ္ဇေန ဝိဟရ၊ ဒိဝါ ရတ္တိံ သိက္ခိတဗ္ဗံ ကုသလေသု ဓမ္မေသု&quot;&lt;/b&gt;။ ရာဟုလာ... ချစ်သားရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် ပီတိပါမောဇ္ဇေန - နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇဖြင့်၊ ကုသလေသု ဓမ္မေသု - ကုသိုလ်တရားတို့၌၊ နေ့ညဉ့်တို့ကာလပတ်လုံး အဆင့်ဆင့်ထက် ဆင့်ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လျက် ရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဝိဟရ - နေထိုင်ပါလော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိပြုလိုက်တဲ့ ကာယကံတစ်ခုက မိမိဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့အတွက် မဖြစ်ဘူး၊ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်ပြီးတော့ ချမ်းသာသုခတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားရှိတဲ့ ကာယကံပဲ ဖြစ်ပြီလို့ သိခဲ့ရင် ထိုကာယကံကို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှု ပီတိပါမောဇ္ဇတရားတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်နေတဲ့ ဒီပီတိပါမောဇ္ဇတရားတွေဖြင့် ကုသိုလ်တရားတွေမှာ နေ့ရောညပါ အစဉ်တစ်စိုက် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပြီးတော့ နေပါတဲ့။ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိဖို့ရာအတွက် ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းနေတာပါနော်။ ဒီတော့ ဒီကာယကံတစ်ခုကို မပြုခင်ကလည်း &quot;ပြုတော့မယ်&quot; လို့ စိတ်ထဲမှာ ပြုချင်တဲ့ဆန္ဒ ပေါ်လာပြီဆိုရင်လည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ ပြုနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ ပြုပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်မယ်၊ အကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်နေမယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့ သိခဲ့ရင် ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုရမလား၊ မပြုရဘူးလား။ မပြုရဘူး။ အေး... ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကာယကံဟာ မိမိဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိသူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့လည်း မဖြစ်ဘူး၊ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့ သိခဲ့ရင်တော့ ဒီကာယကံမျိုးကို ပြုရမလား၊ မပြုရဘူးလား။ ပြုပါ... တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝစီကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု ကာယကံပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ဟောလဲ။ ဝစီကံအကြောင်း ဆက်ဟောတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယေဝါ ပန တွံ ရာဟုလာ ဝါစာယ ကမ္မံ ကတ္တုကာမော ဟောသိ၊ တဒေဝ ဝစီကမ္မံ ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ&quot;&lt;/b&gt;။ ရာဟုလာ... ချစ်သားရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် ယေဝါ ဝစီကမ္မံ - အကြင်ဝစီကံကို၊ ကတ္တုကာမော - ပြောဆိုလိုသည်၊ ဟောတိ - ဖြစ်အံ့။ တဒေဝ ဝစီကမ္မံ - ထိုဝစီကံကိုပင်လျှင်၊ ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ - ဆင်ခြင်ထိုက်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်ချစ်သား ဝစီကံတစ်ခု ပြုချင်နေပြီ။ ဝစီကံတစ်ခုဆိုတာ ဘာလဲ။ ပြောချင်နေပြီ၊ ပြောချင်နေပြီ။ စကားတစ်ခုတော့ ပြောတော့မယ်လို့ ပြောချင်တဲ့ဆန္ဒ ပေါ်လာပြီ။ ပေါ်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဆင်ခြင်ပါတဲ့။ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယံနုခေါ အဟံ ဣဒံ ဝါစာယ ကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ မေ ဝစီကမ္မံ အတ္တဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာပါဒါယပိ သံဝတ္တေယျ၊ အကုသလံ ဣဒံ ဝစီကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကံ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အဟံ - ငါသည်၊ ဣဒံ ဝါစာယ ကမ္မံ - အကြင်ဝစီကံကို၊ ကတ္တုကာမော - ပြောဆိုလို၏။ ဣဒံ ဝစီကမ္မံ - ဤဝစီကံသည်၊ အတ္တဗျာပါဒါယပိ - မိမိကိုယ် ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း၊ သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်လေသလော။ ပရဗျာပါဒါယပိ - သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း၊ သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်လေသလော။ ဥဘယဗျာပါဒါယပိ - မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့၊ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း၊ သံဝတ္တေယျ - ဖြစ်လေသလော။ ဣဒံ ဝစီကမ္မံ - ဤဝစီကံသည်၊ အကုသလံ - အကုသိုလ်တရားလော၊ ဒုက္ခုဒြယံ - ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်လေသလော၊ ဒုက္ခဝိပါကံ - ဒုက္ခဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလော&quot; ဣတိဤသို့လျှင် ပစ္စဝေက္ခိတဗ္ဗံ - ဆင်ခြင်ထိုက်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စကားတစ်ခု ပြောတော့မယ်ဆိုရင်၊ ဝစီကံတစ်ခု ပြုစုပျိုးထောင်တော့မယ်ဆိုရင် &quot;ငါတော့ ဒီဝစီကံတစ်ခုကို ပြုချင်နေပြီ၊ စကားတစ်ခုတော့ ပြောချင်နေပြီ။ ငါပြောလိမ့်မယ့် ဒီဝစီကံ၊ ငါပြုစုပျိုးထောင်မယ့် ဒီဝစီကံ၊ ပြောမယ့်ဒီစကားဟာ မိမိကိုယ် ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်များ ဖြစ်လေသလား၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်နေလေသလား၊ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့အတွက် ဖြစ်နေလေသလား&quot; ဆိုပြီးတော့ စဉ်းစားရမယ်။ သူတော်ကောင်းမှန်လို့ရှိရင် မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား။ စဉ်းစားသင့်တယ်၊ ဒါ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းကျင့်ဝတ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သူတော်ကောင်းအမည်ခံနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကမှ ဒီလိုဆင်ခြင်တုံတရား မရှိဘဲ ပါးစပ်ရှိတိုင်း ပြောချင်ရာကို ပြောထည့်လိုက်ကြမယ် ဆိုရင်တော့ မိမိလည်း စိတ်ဆင်းရဲ ကိုယ်ဆင်းရဲ၊ သူတစ်ပါးလည်း ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲ၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲကြမယ် ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်း ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို မကျင့်ဘဲနဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအတွက် ရည်မှန်းပြီး လှူဒါန်းပူဇော်နေတဲ့ ဆွမ်းတွေကိုကော စားသင့်သလား၊ မစားသင့်ဘူးလား။ မစားသင့်ဘူး။ ဒါ သတိရှိကြနော်။ မီးခဲတွေ၊ သံခဲတွေကို မျိုနေတာပဲ။ ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ အဲဒီတော့ ဒီလိုဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိပြုလိုက်တဲ့ ဒီကာယကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီ၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီလို့ သိတယ်ဆိုရင် ဒီဝစီကံကတော့ အကုသိုလ် ဖြစ်နေပြီ။ ဒီဝစီကံက ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေပြီ။ &quot;ဒီဝစီကံဟာ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေသလား&quot; ပေါ့နော်။ အဲဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရာဟုလောဝါဒသုတ်လာ ဝစီကံဆင်ခြင်မှု နိဿယ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;“သစေ တွံ ရာဟုလ ပစ္စဝေက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ - အဟံ ခေါ ဣမံ ဝါစာကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ မေ ဝါစာကမ္မံ အတ္တဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ပရဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ သံဝတ္တေယျ၊ အကုသလံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ ဒုက္ခုဒြယံ ဒုက္ခဝိပါကန္တိ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt; - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt; - သင်သည်၊ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခမာနော&lt;/b&gt; - ဤသို့ ဆင်ခြင်သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt; - သိရှိအံ့။ ခုနကလို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီလိုသိခဲ့မယ် ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ &lt;b&gt;ယံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - အကြင်ဝစီကံကို၊ &lt;b&gt;ကတ္တုကာမော&lt;/b&gt; - ပြုလုပ်လို၏ (ပြောဆိုလို၏)။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt; - ငါ၏၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤဝစီကံသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယပိ&lt;/b&gt; - မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖွယ်ရာ အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၍ နေပေ၏။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယပိ&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၍ နေပေ၏။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ&lt;/b&gt; - မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၍ နေပေ၏။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt; - ငါ၏၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤဝစီကံသည်၊ &lt;b&gt;အကုသလံ&lt;/b&gt; - အကုသိုလ် တရားတည်း။ &lt;b&gt;ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤဝစီကံသည်၊ &lt;b&gt;ဒုက္ခုဒြယံ&lt;/b&gt; - ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးကို ပေးတတ်၏။ &lt;b&gt;ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤဝစီကံသည်၊ &lt;b&gt;ဒုက္ခဝိပါကံ&lt;/b&gt; - ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်၏။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ သိရှိခဲ့ကြအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သိပြီ။ ဘယ်လိုလဲ... ငါကတော့ ဒီဝစီကံတစ်ခု ပြုကျင့်နေပြီ။ ငါပြုမယ့် ဒီဝစီကံက မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲဖို့ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဒီဝစီကံဟာ အကုသိုလ်တရား စင်စစ် ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဝစီကံကတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေပြီ။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေပြီလို့ ဒီလိုသိခဲ့မယ် ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဟမ်... ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဆက်ပြောရမလား၊ ရှေ့တိုးရမလား၊ နောက်ဆုတ်ရမလား။ ဟမ်... အဲ... ဘုရားရှင်ကတော့ ဘာလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလ ဝါစာကမ္မံ သက္ကစ္စံ န ကရဏီယံ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt; - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့သော ဝစီကံမျိုးကို၊ &lt;b&gt;သက္ကစ္စံ&lt;/b&gt; - တကယ်စင်စစ် အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;န ကရဏီယံ&lt;/b&gt; - မပြုသင့် မပြုထိုက်ပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ဝစီကံမျိုးကို သင်ချစ်သား တကယ်စင်စစ် ဘယ်တော့မှ မပြုထိုက်ပါဘူးတဲ့နော်။ ပြုခဲ့မယ်၊ သတ္တိရှိလို့ ပြုခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ သတ္တိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်တဲ့နေရာကို မိမိရောက်သွားမယ်။ တို့က &quot;ပြောရဲတယ်၊ ဆိုရဲတယ်&quot; ဆိုပြီး ပါးစပ်ကို အလွဲသုံးစား လုပ်မိခဲ့မယ်ဆိုရင် ပြောရဲဆိုရဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်းကို မိမိတို့ မလိုက်ရဘူးလား။ လိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဘယ်လောက်များ အရသာရှိသလဲ။ လက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ပါးစပ်ကလေး မပိတ်နိုင်တာနဲ့ ငရဲကျရမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မရှုံးဘူးလား။ ရှုံးတယ်။ ရှုံးနေတယ်။ နှစ်ဖက်ရှုံး ရှုံးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ထင်းကတုံးနှင့်တူသော ရဟန်းဘဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်လောက ဟောပြီးသော သုတ္တန်မှာ ဘုရားဟောထားတယ်နော်။ ထင်းကတုံး ဘဝရောက်ရှိတယ်။ ထင်းကတုံး ဘဝရောက်ရှိတယ် ဆိုတာက ရဟန်းတော်များ သာသနာ့ဘောင်ကို ရောက်ပြီ၊ ရှင်ရဟန်း ပြုလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် မိဘရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံထိုက်တဲ့ သဘောမရှိဘူး။ ဒါ ရှေးခေတ်က တရားဥပဒေက ဒီလိုသတ်မှတ်ထားပုံရတယ်။ ဒီတော့ မိဘတွေရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခွင့်မရှိတဲ့ အတွက် လူ့စည်းစိမ်ကလည်း ရှုံးမသွားဘူးလား။ ရှုံးတယ်။ အေး... သာသနာဝင်ရောက်ပြီး ရဟန်းပြုလာတယ်၊ ရဟန်းလို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ရဟန်းတရားတွေလည်း မရတဲ့အတွက် ရဟန်းအကျိုးတရားမှာလည်း မဆုတ်ယုတ်ဘူးလား။ ဆုတ်ယုတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘုရားရှင်က &quot;ထင်းကတုံးနဲ့ တူတယ်&quot; ဆိုပြီး ဒီလိုဟောထားတယ်။ ထင်းကတုံး ဆိုတာကတော့ လူသေကောင် မီးဖုတ်တဲ့ ထင်းတုံးလေးပဲ။ မီးဖုတ်စဉ် အခါမှာ ရောလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလယ်ခေါင်မှာက ကျန်နေတယ်။ ဟိုဘက်ထိပ်၊ ဒီဘက်ထိပ် နှစ်ဖက်ထိပ်ကတော့ မီးလောင်သွားတယ်။ မီးလောင်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ တောသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီသုသာန်ရောက်တော့ အောင့်မအောင့်နိုင်တာနဲ့ ဝင်ပြီးတော့ ထိုင်လိုက်တယ်။ အလယ်မှာ မစင်တွေကလည်း ပေကျံနေပြန်တယ်။ နှစ်ဖက်ကြည့်လိုက်တော့လည်း မီးလောင်ကျွမ်းနေတယ်။ အလယ်ခေါင် ကျန်နေတဲ့ သစ်သားအစလေး ကြည့်လိုက်တော့လည်း မစင်တွေက ပေကျံနေတယ်။ အဲဒီလို ထင်းတုံးတစ်ခုပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;မိတ်ဆွေ... ဟောဒီ ထင်းတုံးလေး မိတ်ဆွေရဲ့ အိမ်မှာ စားပွဲလေး၊ ထိုင်ခုံလေး လုပ်ဖို့ ယူသွားပါ&quot; လို့ ပေးလိုက်ရင် ယူကြပါ့မလား။ မယူဘူး။ သူက ရွာထဲမှာလည်း သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ရမယ့် လုပ်ငန်းကိစ္စရပ်ကို ပြီးစီးစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား အဲဒီသစ်တုံးမှာ ရှိလား။ မရှိဘူး။ ကဲ... &quot;မိတ်ဆွေ ရွာထဲ ယူမသွားချင်ရင်လည်း တော်ပြီ၊ တောင်ယာတဲလေးမှာ ခေါင်းအုံးလေး လုပ်ဖို့ ယူသွားစမ်းပါ&quot; ဆိုတော့ ယူပါ့မလား။ မယူဘူး။ အလယ်ခေါင်မှာ မစင်တွေ ပေကျံနေတယ် ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့၊ သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက်ပြီး ပြုလာသည်ဖြစ်ပါလျက် မှန်ကန်တဲ့ ဦးတည်ချက်လေးတော့ နဂိုတုန်းက ရှိကောင်းရှိပါလိမ့်မယ်နော်။ သာသနာ့ဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်စေရမယ် ဆိုတဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ဦးတည်ချက်ဖြင့် သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက်ပြီး ရှင်ပြုလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပါလျက် သာသနာ့ဘောင် ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အဘိဇ္ဈာနော်၊ ပစ္စည်းလေးပါးအပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ လောဘတရားတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းနေတယ်နော်။ တွယ်တာမက်မောမှု အားကောင်းနေတဲ့ အတွက် ဒီတွယ်တာမက်မောမှုက မစင်ပဲ။ နော်... ရှင်ရဟန်းတွေရဲ့ အညစ်အကြေး တစ်ခုပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နှစ်ဖက်ထိပ်ကို မီးလောင်နေတယ် ဆိုတာကတော့ ဒေါသကလည်း သိပ်ကြီးပြန်တယ်။ ရှင်ရဟန်းတော် အမည်ခံပါရဲ့၊ ဒေါသကလည်း သိပ်ကြီးတယ်။ ရှင်ရဟန်းတော် အမည်ခံပါရဲ့၊ လောဘကလည်း သိပ်ကြီးပြန်တယ်တဲ့။ အလယ်ခေါင်မှာ မစင်ကပေပြီးတော့ နှစ်ဖက်ထိပ်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းနေတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ရဟန်းတို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ရဟန်းတရား ဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေလည်း ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ လူ့စည်းစိမ်ကနေလည်း ရှုံးလာတဲ့အတွက် လူ့စည်းစိမ်ကလည်း မရဘူး။ လူ့စည်းစိမ်ကလည်း ရှုံး၊ ရဟန်းစည်းစိမ်ကလည်း ရှုံးတဲ့အတွက် နှစ်ဖက်ရှုံး ရှုံးတယ်။ အလယ်ခေါင်မှာလည်း မစင်က ပေကျံနေသေးတယ်။ ပေကျံသေးတဲ့ အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုတော့ ဘုရားရှင်က ထင်းကတုံးနဲ့ တူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုပြီး ဒီလိုဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ထင်းကတုံးနဲ့ တူတဲ့ ဘဝကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတာက ဘယ်တရားတွေက ပို့ဆောင်ပေးသလဲ။ ကာမဝိတက်၊ ဗျာပါဒဝိတက်၊ ဝိဟိံသဝိတက် ခေါ်တဲ့ ဒီအကုသလဝိတက် တရားတွေက ပို့ဆောင်ပေးတာ။ အဲဒီ အကုသိုလ် ဝိတက်တရားတွေက ပို့ဆောင်ပေးတာ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဘုရားရှင်က အခုလိုပေါ့... ဝစီကံတစ်ခု ပြောတော့မယ် ဆိုရင် မပြောမီလေးမှာ ဒါဘာလုပ်ရလဲ။ &quot;ပြောချင်တယ်&quot; ဆိုကတည်းက ပြောဖို့ရန် ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အဲဒီ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ဝိတက်ကလေး ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်က... &quot;သင်ချစ်သားတို့ ဆင်ခြင်ပေးလိုက်စမ်းပါ&quot; တိုက်တွန်းတယ်နော်။ &quot;မိမိ ပြောတော့မယ်၊ ဒီဝစီကံသည် မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့လည်း ဖြစ်နေမယ်၊ အကုသိုလ်တရားလည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီ&quot; လို့ ချစ်သားတို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဲဒီလို ဝစီကံမျိုးကို ဘုရားရှင်က ဘယ်လိုဟောထားလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလ ဝါစာကမ္မံ သက္ကစ္စံ န ကရဏီယံ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt; - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့သော ဝစီကံမျိုးကို၊ &lt;b&gt;သက္ကစ္စံ&lt;/b&gt; - တကယ်စင်စစ် ဧကန်အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;န ကရဏီယံ&lt;/b&gt; - မပြုသင့် မပြုထိုက်ပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ဝစီကံမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင် သင်ချစ်သား ဘယ်တော့မှ တကယ်စင်စစ် မပြုသင့် မပြုထိုက်ပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကုသိုလ်ဖြစ်သော ဝစီကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု။ &lt;b&gt;“သစေ ပန တွံ ရာဟုလ ပစ္စဝေက္ခမာနော ဧဝံ ဇာနေယျာသိ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကယ်၍ ဒီလိုသိခဲ့မယ် ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ယံ ခေါ အဟံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ ကတ္တုကာမော၊ ဣဒံ မေ ဝါစာကမ္မံ နေဝတ္တဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ပရဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ န ဥဘယဗျာဗာဓာယ သံဝတ္တေယျ၊ ကုသလံ ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ သုခုဒြယံ သုခဝိပါကန္တိ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - အကြင်ဝစီကံကို၊ &lt;b&gt;ကတ္တုကာမော&lt;/b&gt; - ပြောဆိုလို၏။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt; - ငါ၏၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤဝစီကံသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt; - မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;နေဝ သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt; - မဖြစ်ပေ။ &lt;b&gt;ပရဗျာဗာဓာယ&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;န သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt; - မဖြစ်ပေ။ &lt;b&gt;ဥဘယဗျာဗာဓာယပိ&lt;/b&gt; - မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရန် အတွက်လည်း၊ &lt;b&gt;န သံဝတ္တေယျ&lt;/b&gt; - မဖြစ်ပေ။ &lt;b&gt;ဣဒံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤဝစီကံသည်၊ &lt;b&gt;ကုသလံ&lt;/b&gt; - ကုသိုလ်တရားတည်း။ &lt;b&gt;သုခုဒြယံ&lt;/b&gt; - ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်၏။ &lt;b&gt;သုခဝိပါကံ&lt;/b&gt; - ချမ်းသာသုခတည်းဟူသော အကျိုးတရား ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;သစေ ဇာနေယျာသိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ သိရှိအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ငါတော့ ဝစီကံတစ်ခု ပြုချင်နေပြီ၊ စကားတစ်ခုတော့ ပြောချင်နေပြီ။ ငါပြောမယ့် ဒီစကားကတော့ မိမိကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲဖို့ရာ အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ငါပြောမယ့် ဒီဝစီကံကတော့ ကုသိုလ်တရား စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံတော့ ဖြစ်နေပြီ&quot; လို့ အဲဒီလို သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဧဝရူပံ တေ ရာဟုလ ဝါစာကမ္မံ ကရဏီယံ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt; - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ဝါစာကမ္မံ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့သော ဝစီကံမျိုးကို၊ &lt;b&gt;ကရဏီယံ&lt;/b&gt; - ပြုသင့်ပြုထိုက်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ဝစီကံမျိုးကို ချစ်သား ပြုစမ်းပါဆိုပြီးတော့ ဘုရားရှင် တိုက်တွန်းထားတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် သူတော်ကောင်း မှန်ခဲ့ရင် သူတစ်ပါးကို စိတ်ဆင်းရဲ ကိုယ်ဆင်းရဲ စေရမယ့် စကားမျိုးကို ပြောရမလား၊ မပြောရဘူးလား။ မပြောရဘူး။ မိမိကိုယ် ဆင်းရဲစေ စိတ်ဆင်းရဲစေတတ်တဲ့ စကားမျိုးကိုကော ပြောရမလား၊ မပြောရဘူးလား။ မပြောရဘူး။ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ စိတ်ဆင်းရဲမယ့် စကားမျိုးကို ပြောရမလား၊ မပြောရဘူးလား။ မပြောရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်း ဖြစ်ချင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီစည်းကမ်း ဥပဒေသလေးတွေ လိုက်နာဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ ဖြစ်ခြင်းရဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို မိမိက မကျင့်နိုင်ဘူး ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတို့ သွားရာဖြစ်တဲ့ လမ်းကို မိမိရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ မသူတော်တွေ သွားတဲ့လမ်းပဲ မိမိက လိုက်ရာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ဒီလို &quot;သူတော်ကောင်း သွားတဲ့လမ်းကို လိုက်ပါတယ်&quot; လို့ အမည်ခံပြီးတော့ မသူတော်သွားတဲ့ လမ်းကို လိုက်နေပါလျက် သူတော်ကောင်းတို့အား ရည်ညွှန်းပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဒါနတွေကို မိမိ ဝါးဝါးတီး ထိုင်စားမယ်ဆိုရင် အကျိုးရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။ အလှူရှင်တွေ အတွက်ကို အကျိုးရှိပါ့မလား။ ရှိတန်လောက်တော့ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အလှူရှင်၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်၏ တာဝန်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် သူတို့ မျှော်မှန်းနေတဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရနိုင်ပါ့မလား၊ မရနိုင်ဘူးလား။ ဒါ သိပ်သတိရှိဖို့ ကောင်းပါတယ်နော်။ တစ်ဖက်ကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အလှူရှင်တွေဟာ မိမိရဲ့ အမေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဖေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေလည်း မဟုတ်ကြပါဘူး။ မိမိရဲ့ ကျွန်တွေလည်း မဟုတ်ကြပါဘူး။ ဒီအလှူဒါန ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာတို့ စင်စစ်ဧကန် ရရှိလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ သံဃာ့ဂုဏ်ကျေးဇူးကို သက်ဝင်ယုံကြည်နေတဲ့ သဒ္ဓါတရား ထက်သန်နေတဲ့၊ ကမ္မဿကတာ သမာဓိနဲ့ ထက်သန်နေတဲ့ စေတနာတွေနဲ့ လှူဒါန်းနေကြတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အလှူရှင်ရဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေကို တိုးပွားအောင် မိမိတို့ဘက်က၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က နေပြီးတော့ ရွတ်ဆောင်ပေးကြမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က ဘာတွေလုပ်ရမလဲလို့ မေးတော့ အခုကြည့်ပေါ့၊ &lt;b&gt;အတ္တသမာပဏိဓိ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ စိတ်ကလေး၊ မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ ထားခြင်း၊ စိတ်ကို ကောင်းကောင်း ထားခြင်း၊ ကိုယ်နှင့် နှုတ်ကို ကောင်းကောင်း ထားခြင်း၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ ဒီသုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်းထားဖို့အတွက် ဘုရားဆုံးမနေတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝစီကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း (ပြောဆိုဆဲ ကာလ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ ဝစီကံ တစ်ခုကို ပြောမယ်ဆိုရင် မပြောခင်မှာလည်း ဆင်ခြင်ဖို့ ဘုရားရှင် တိုက်တွန်းထားတယ်။ နောက်တစ်ခု၊ ပြောနေပြီ၊ ပြောနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဆင်ခြင်စမ်းပါလို့ မြတ်စွာဘုရားက တိုက်တွန်းတယ်။ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရမလဲဆိုရင် — &quot;ငါတော့ ဒီဝစီကံတစ်ခု၊ စကားတစ်ခုတော့ ပြောနေပြီ။ ငါပြောနေတဲ့ ဒီစကားတစ်ခုဟာ မိမိဆင်းရဲဖို့အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား။ ငါပြောနေတဲ့ ဒီဝစီကံဟာ အကုသိုလ်လေးလား။ ငါပြောနေတဲ့ ဒီဝစီကံသည် ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဆင်ခြင်ပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဒီစကား ပြောနေရင်းနဲ့ ငါပြောနေတဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ အကုသိုလ်တရားလည်း ဖြစ်နေတယ်။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း ဖြစ်နေပြီ&quot; လို့ ဒီလို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲ့ဒီလို ဝစီကံမျိုးကို မပြုပါနဲ့၊ ရှောင်ကြဉ်လိုက်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍များ ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဪ... ငါပြောနေတဲ့ ဒီဝစီကံတစ်ခုက မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ ကုသိုလ်တရား ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်နေတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံသာ ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံသာ ဖြစ်နေတယ်&quot; လို့ ဒီလို သိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲ့ဒီ ဝစီကံမျိုးကိုတော့ ဆက်လက်ပြီးတော့ ပြုကျင့်ပါ၊ လိုက်နာပြုကျင့်ပါ ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝစီကံကို ဆင်ခြင်ခြင်း (ပြောဆိုပြီး ကာလ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ နောက်တစ်ခု၊ ဒါက ပြောနေဆဲ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်တယ်၊ ပြောပြီးတဲ့ အချိန်မှာလည်း ဆင်ခြင်ပါလို့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုရင် ဝစီကံတစ်ခု ပြောပြီးပြီ ဆိုလို့ရှိရင် &quot;ငါသည် ဝစီကံတစ်ခုတော့ ပြောပြီးလေပြီ။ ငါပြောလိုက်တဲ့ ဒီစကားတစ်ခု၊ ငါပြောပြီးတဲ့ ဒီစကားတစ်ခုသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်နေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်ကော ဖြစ်လေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်လေသလား၊ အကုသိုလ်တရား ဖြစ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဆင်ခြင်စမ်းပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိပြောပြီးနေတဲ့ ဒီဝစီကံတစ်ခု၊ ပြောပြီးတဲ့ စကားတစ်ခုသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ အကုသိုလ်တရားလည်း မှန်တယ်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ တရားလည်း မှန်တယ်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တဲ့ ဝစီကံလည်း မှန်တယ်လို့ ဒီလို သိမြင်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဝစီကံမျိုးကို ပြုမိခဲ့တဲ့အတွက် ဘုရားရှင်ထံမှာသော်လည်းကောင်း သွားပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်ရမယ်။ ဒီထက် လိမ္မာတဲ့ ပညာရှိ သူတော်ကောင်း သီတင်းသုံးဖော်တို့ထံမှာသော်လည်းကောင်း သွားပြီးတော့ ဒေသနာပြောရမယ်၊ ဖွင့်ဟဝန်ခံပြီးတော့ ပြောရမယ်။ ထင်ရှားပေါ်လွင်အောင် သွားပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်ရမယ်။ မတောင်းပန်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားမျိုး ရှိရမလား၊ မရှိဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ မိမိမှားခဲ့ပြီးပြီ၊ မှားတဲ့အပြစ်ကို မှားတဲ့အလျောက် ပြန်ပြီးတော့ ဝန်ခံနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိရမယ်။ ဝန်ခံပြီးပြီ၊ ဝန်ခံပြီးတော့လည်း ဘာလုပ်ရမလဲ။ နောင်ကိုလည်း ဒီလို ဘယ်တော့မှ မပြောပါဘူးလို့ စောင့်စည်းရမယ်တဲ့နော်။ အဲ့ဒီလို စောင့်စည်းနိုင်မှ နောက်ထပ် အကုသိုလ်တရား ထပ်ပြီးတော့ မတိုးပွားမှာ။ မစောင့်ဘူး၊ နောက်လည်း ဒီလိုပဲ ပြောနေတယ်၊ နောက်တစ်ခါလည်း ဒီလိုပဲ ပြောနေတယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အကုသိုလ်တရားတွေ ထပ်ပြီးတော့ မတိုးပွားဘူးလား၊ တိုးပွားနေမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အပြစ်ကို ဝန်ခံခြင်းနှင့် ကံ၏သဘော&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးတို့ ငယ်ငယ်က ဆရာတော်တစ်ပါး၊ ဘုန်းကြီးတို့ ဆရာတစ်ပါးတွေ ဆုံးမပါတယ်။ အခုလို ဒေသနာကြားတယ်၊ အပြစ်ကို သွားပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်တယ် ဆိုတာက အနာတစ်ခု ပေါက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆေးထည့်လိုက်ရင် အနာကျက်သွားတာပဲ။ အမာရွတ်ကတော့ မကျန်ဘူးလား၊ ကျန်နေတယ်။ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ၊ အမာရွတ်ကြီးကတော့ ကျန်နေပါတယ်နော်။ ဆေးထည့်လိုက်လို့ အနာလေး ကျက်သွားတာပဲ ရှိတယ်။ ဘာဆိုလိုတာလဲလို့ မေးတော့ အဲ့ဒီ ဝစီကံကို ပြုမိတဲ့ အချိန်အခါ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အကုသိုလ်တရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်တယ်။ ဖြစ်နေတဲ့ ဒီအကုသိုလ်တရားတွေက တစ်ချိန် မကောင်းတဲ့ အကျိုးပေးမှာပဲ။ အဲ့ဒီကံကို ဖျက်သိမ်းလို့ ဘယ်လိုမှ မရပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်တယ် ဆိုတဲ့ဥစ္စာက ဘာကွာသလဲလို့ မေးရင်တော့ မိမိ ဝစီကံနဲ့ ပြစ်မှားခဲ့မိလို့ရှိရင်၊ ဒီပြစ်မှားလိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း အရိယာသူတော်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိ ဆက်ပြီး တရားအားထုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ တရားထူး တရားမြတ် မရဘူး။ ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် တရားထူး တရားမြတ်ကိုတော့ အနှောင့်အယှက် ဒီကံက မပေးနိုင်ဘူး။ ဒီသဘောလောက်ပဲ ရှိတယ်။ တကယ်လို့ မိမိက တရားထူး တရားမြတ် မရဘူး၊ သံသရာမှာ ဆက်လက်ပြီး ကျင်လည်ရမယ် ဆိုရင်တော့ တစ်ချိန် သံသရာတစ်ခွင်မှာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် ဒီအကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးမှာပဲ။ ဝန်ချတောင်းပန်ရုံလောက်နဲ့ ဒီကံကြီးသည် ငြိမ်းသွားမလား၊ မငြိမ်းပါဘူး။ အဲ့ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်လိုအပ်တယ်နော်။ ကာယကံမှာရော၊ ဝစီကံမှာရော ပုံစံတူပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ၊ နောက်တစ်ခု၊ ဝစီကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီ၊ ပြောပြီးပြီ၊ စကားတစ်ခု ပြောပြီးပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း မဆင်ခြင်ရဘူးလား၊ ဆင်ခြင်ရမယ်။ ပြီးတော့ မပြောခင်လည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ ပြောနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ ပြောပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရမလဲ။ &quot;ငါပြောလိုက်တဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဆင်းရဲစေဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ သူတစ်ပါးကို ဆင်းရဲစေဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားကို ဆင်းရဲစေဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ အကုသိုလ်တရား ဖြစ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးကို ပေးတတ်လေသလား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရတယ်။ ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ မိမိဆင်းရဲဖို့၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဧကန် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့ ဧကန်စင်စစ် သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တဲ့ ဝစီကံမျိုး ဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒီလို ဝစီကံမျိုးကို ရှောင်ကြဉ်တော့နော်။ ဘယ်တော့မှ မလွန်ကျူးမိအောင် ရှောင်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... အကယ်၍ ဒီလို ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ငါပြုလုပ်လိုတဲ့၊ ငါပြုခဲ့တဲ့၊ ငါပြုနေဆဲဖြစ်တဲ့ ဒီဝစီကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး&quot; လို့ ဒီလို သိခဲ့မယ်၊ ကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာလည်း သိမယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်လို့လည်း သိမယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်လို့လည်း သိမယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရာဟုလသုတ်တော်လာ နိဿယနှင့် ဆုံးမစကား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;တေနေဝ ရာဟုလ ပီတိပါမောဇ္ဇေန ဝိဟရေယျာသိ အဟောရတ္တံ သိက္ခိတုံ ကုသလေသု ဓမ္မေသု။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt; - ချစ်သား ရာဟုလာ၊ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားသည်၊ &lt;b&gt;တေနေဝ ပီတိပါမောဇ္ဇေန&lt;/b&gt; - ထိုနှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားဖြင့်ပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;ကုသလေသု ဓမ္မေသု&lt;/b&gt; - ကုသိုလ်တရားတို့၌၊ &lt;b&gt;အဟောရတ္တံ&lt;/b&gt; - နေ့ညဉ့်မပြတ်သော ကာလပတ်လုံး၊ &lt;b&gt;သိက္ခိတုံ&lt;/b&gt; - အဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်လေ့ရှိသည် ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဝိဟရေယျာသိ&lt;/b&gt; - နေထိုင်ပါလော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလိုသာ သိခဲ့ရင်ပေါ့၊ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်ပြီဆိုတာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကုသိုလ်တရားတွေအပေါ်၌၊ အကြောင်းကုသိုလ်တရားတွေကို အကြောင်းပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇ တရားဖြင့် ကုသိုလ်တရားတို့နဲ့ နေ့ညဉ့်မပြတ်သော ကာလပတ်လုံး အဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပြီးတော့ သင်ချစ်သား နေတော့ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်။ ဒါဖြင့်ရင် မိမိပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခုက ကုသိုလ်တရား ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီစကားတွေကို အမြဲပြောပြီး နေရမယ်လို့ ဆိုလိုသလား။ ဒီလိုတော့ မဆိုလိုဘူးနော်။ ပြောသင့်တဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏလောက်တော့ ပြောပြီးတော့နေဖို့၊ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေကိုတော့ နေ့ရောညပါ တစ်ရက်စပ် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မနောကံ၏ အရေးကြီးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ နောက်တစ်ခု၊ ကာယကံ ပြီးတော့ ဝစီကံအလှည့်၊ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီး ဟောပြန်တယ်။ အရေးကြီးတာက ကာယကံပြီးတော့ ဝစီကံ၊ ဝစီကံပြီးတော့ မနောကံ ဆက်ပြီး ဟောပြန်တယ်။ အရေးအကြီးဆုံးတော့ ဒီမနောကံ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဒီမနောကံ လုံခြုံခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အတ္တသမာပဏိဓိ စက်က ပြည့်စုံသွားပြီ။ မိမိကိုယ်မိမိ၊ စိတ်ကို မိမိကောင်းကောင်း ထားပြီဆိုလို့ရှိရင် စိတ်ကောင်းရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဝစီကံလည်း ကောင်းမယ်၊ ကာယကံတွေလည်း ကောင်းလာမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမနောကံကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီး ဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့တော့ ဒီမနောကံမှာလည်း &quot;ချစ်သား ရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားသည် ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတစ်ခုကို ပြုကျင့်နေပြီ ဆိုလို့ရှိရင် အဲ့ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတစ်ခုကို ပြုကျင့်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ချစ်သား ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ 'ငါပြုလုပ်လိုတဲ့၊ ကြံစည်စိတ်ကူးတဲ့ ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့အတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်များ ဖြစ်နေလေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်ကို ဖြစ်လေသလား၊ အကုသိုလ်တရားများ ဖြစ်နေလေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို တိုးပွားစေတတ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား' ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဆင်ခြင်ပါ&quot; ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... တရားကတော့ မဆုံးသေးဘူး။ နောက်ကျမှ ဆက်နာကြစို့။&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>gc6uvlm7j09lr9djqwsye08zjhe257n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၀/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6263</id>
    <revision>
      <id>21908</id>
      <parentid>21898</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:05:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21908</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="144390" sha1="b2n7mhf0zml9clk84uxgspi1baw206d" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၀/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၃၉/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၁/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-40
&lt;h3&gt;မနောကံကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရှင်ရာဟုလာကို မြတ်စွာဘုရား ဆိုဆုံးမနေတဲ့ အပိုင်းမှာ အခု မနောကံပိုင်းကို ရောက်သွားပြီဖြစ်ပါတယ်။ &quot;ချစ်သား ရာဟုလာ... သင်သည် အကယ်၍ မနောကံတစ်ခုကို ကြံစည်စိတ်ကူးချင်တယ်ဆိုရင် ဆင်ခြင်ပါ&quot; ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက တိုက်တွန်းထားပါတယ်။ ငါသည် မနောကံတစ်ခုကို ပြုကျင့်မည်၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးမယ့် ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်နေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်လေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်လေသလားဆိုပြီး ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ငါပြုမယ့် ဒီမနောကံသည်၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးမယ့် ဒီမနောကံသည် အကုသိုလ်စင်စစ် ဖြစ်လေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်သလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်သလား&quot; ဆိုပြီး ဒီလို ဆင်ခြင်ကြည့်ရပါမယ်။ အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အကယ်၍ ချစ်သားက ဒီလိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ &quot;ငါပြုလုပ်လိုတဲ့၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးလိုတဲ့ ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ အကုသိုလ်တရား စစ်ဧကန် ဖြစ်နေတယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်တယ်&quot; လို့ ဒီလို ဧကန်သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သင်ချစ်သားသည် ထိုကဲ့သို့သော ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မနောကံကို အကယ်စင်စစ် မပြုသင့်၊ မပြုအပ်ပါဘူးလို့ ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ မနောကံတစ်ခုကို ကြံစည်တော့မယ်ဆိုရင်၊ ကြံစည်လိုတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ ဆင်ခြင်လိုက်လို့ အကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်လို့ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသား ဆင်းရဲဖို့ရာ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုရင် ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုမျိုးကို မပြုသင့်ပါဘူး။ ဒါက အခြေခံပါပဲ။ မိမိရဲ့ ကိုယ်စိတ်ကို ကောင်းစွာထားခြင်းဆိုတဲ့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်နဲ့ ပြည့်စုံဖို့ရန်အတွက် အခြေခံ အကြောင်းအရင်းက ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှု ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှုကို အခြေခံပြီးတော့ ဝစီကံတွေ ဖြစ်တယ်၊ ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှုကို အခြေခံပြီးတော့ ကာယကံတွေ ဖြစ်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကာယကံ၊ ဝစီကံ အဆင့်ကို မကူးမီ ဒီမနောကံ အဆင့်မှာတင် မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို နိုင်နင်းအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အစဉ်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို အဓိကအားဖြင့် ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မနောကံပြုဆဲနှင့် ပြုပြီးချိန်၌ ဆင်ခြင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ မနောကံတစ်ခုကို ပြုနေဆဲ၊ ကြံစည်စိတ်ကူးနေဆဲမှာလည်း မြတ်စွာဘုရားက ဆင်ခြင်ဖို့ရာအတွက် တိုက်တွန်းပါတယ်။ &quot;ငါသည် ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှု မနောကံတစ်ခုကိုတော့ ပြုနေပြီ ဖြစ်တယ်။ ငါပြုနေတဲ့ ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှု မနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် ဖြစ်လေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက် ဖြစ်လေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာ ဖြစ်နေလေသလား၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ ဒီမနောကံသည် အကုသိုလ်တရားစစ် ဧကန် ဖြစ်နေလေသလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်သလား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ပေးတတ်လေသလား&quot; ဆိုပြီး ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရပါမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ငါပြုနေတဲ့၊ ငါကြံစည်စိတ်ကူးနေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ ကုသိုလ်တရားစစ် ဧကန်ဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကိုသာ ပေးတတ်တယ်&quot; လို့ ဒီလို သင်ချစ်သား သိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒီလို မနောကံမျိုးကို သင်ချစ်သားသည် ပြုရမယ်၊ အဲ့ဒီလို မနောကံမျိုးကို ပြုပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍များ မနောကံတစ်ခုကို ပြုနေဆဲ အချိန်အခါမှာ စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်လို့ &quot;ဒီမနောကံသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ရာအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ အကုသိုလ်တရား စင်စစ်ဧကန်လည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးတရားကိုလည်း တိုးပွားစေတတ်တယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ အကျိုးလည်း ပေးလိမ့်မယ်&quot; လို့ ဒီလိုသိခဲ့ရင်တော့ ဒီမနောကံမျိုးကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းပါ၊ ဆက်လက်ပြီးတော့ ကြံစည်စိတ်ကူးခြင်း မပြုပါနဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကုသိုလ်ကို ဝန်ချခြင်းနှင့် ပီတိပါမောဇ္ဇဖြစ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ မနောကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီဆိုရင်လည်း ပြုပြီးနေတဲ့ ဒီမနောကံကို ပြန်ပြီးတော့ ဆင်ခြင်စမ်းပါ။ &quot;ငါတော့ မနောကံတစ်ခု ပြုပြီးပြီ၊ ငါပြုပြီးလိုက်တဲ့ ဒီမနောကံ၊ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုသည် မိမိဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်လေသလား၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်လေသလား၊ မိမိနှင့် သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ဆင်းရဲဖို့ ဖြစ်နေလေသလား&quot; လို့ ဆင်ခြင်ပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ မိမိပြုခဲ့ပြီးတဲ့ မကောင်းမှု အကုသိုလ် မနောကံသည် မိမိနှင့် သူတစ်ပါးကို ဆင်းရဲစေတယ်၊ အကုသိုလ်စင်စစ် ဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒီပြုခဲ့မိတဲ့ မကောင်းမှု မနောကံ အကုသိုလ်ကံကို ဘုရားရှင်မှာဖြစ်စေ၊ တတ်သိနားလည်တော်မူကြတဲ့ ပညာရှိ သီတင်းသုံးဖော် သူတော်ကောင်းတို့ အထံမှာဖြစ်စေ သွားရောက်ပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်ပါ။ ဝန်ချတောင်းပန်ပြီးတော့ &quot;နောင်အခါ၌ ဒီလိုမနောကံမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မပြုကျင့်ပါဘူး&quot; လို့ စောင့်စည်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီး နေထိုင်ပါ။ နောက်ထပ် ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှုမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းစွန့်လွှတ်ရမယ်။ ဒါက မိမိရဲ့စိတ်ကို မိမိကောင်းကောင်း ထားနိုင်အောင် လေ့ကျင့်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ ဒီမနောကံတစ်ခုကို ပြုပြီးလို့ ပြန်လည်ဆင်ခြင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ငါပြုလိုက်တဲ့ ဒီမနောကံသည် ကုသိုလ်စင်စစ်ဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခကို တိုးပွားစေတယ်&quot; လို့ သိခဲ့ရင်တော့-&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဓမ္မေသု ရာဟုလာ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရာဟုလာ။ &lt;b&gt;တွံ၊&lt;/b&gt; သင်ချစ်သားသည်။ &lt;b&gt;တေနေဝ ပီတိပါမောဇ္ဇေန၊&lt;/b&gt; ထိုနှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိပါမောဇ္ဇတရားဖြင့်ပင်လျှင်။ &lt;b&gt;ကုသလေသု ဓမ္မေသု၊&lt;/b&gt; ကုသိုလ်တရားတို့၌။ &lt;b&gt;အဟောရတ္တာနုသိက္ခီ၊&lt;/b&gt; နေ့ရောညဉ့်ပါ ကာလပတ်လုံး အစဉ်တစိုက် ကျင့်လေ့ရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဝိဟရေယျာသိ၊&lt;/b&gt; နေထိုင်စမ်းပါလော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိပြုလိုက်တဲ့ မနောကံတစ်ခု စင်ကြယ်နေတယ်ဆိုရင် နှစ်သက်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ ပီတိပါမောဇ္ဇတရားတွေ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ ပီတိပါမောဇ္ဇတရားကို အကြောင်းခံပြီးတော့ ဒီလိုကုသိုလ်တရားတွေမှာပဲ နေ့ရောညဉ့်ပါ အခါခပ်သိမ်း အစဉ်တစိုက် ကျင့်ကြံနေထိုင်ပါဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက တိုက်တွန်းထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းခြင်းနှင့် မနောကံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အခု ယောဂီတွေ တရားထိုင်ကြတယ်ဆိုတာလည်း မနောကံတွေကို ထူထောင်တာပါပဲ။ အဲ့ဒီလို တရားထိုင်နေတဲ့ အချိန်အခါလေးတွေမှာ မိမိရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံအပေါ်၌ မိမိစိတ်ကလေး ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတာကိုပဲ ကြံစည်စိတ်ကူးတယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အာနာပါန ရှုနေတယ်ဆိုရင် အာနာပါန အာရုံပေါ်သို့ မိမိစိတ်ကလေး ရောက်အောင် ရှေးရှုတင်ပေးနေတာပါ။ ဒါကြောင့် ကမ္မဋ္ဌာန်းအားထုတ်မီမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ အားထုတ်နေဆဲမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်၊ အားထုတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဓာတ်ကြီးလေးပါးကို ရှုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း အလားတူပါပဲ။ ဝိပဿနာနည်းထဲ ရောက်နေပြီဆိုရင် ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးပါး တင်ပြီးတော့ ရှုမှတ်ပါတယ်။ ဒီရုပ်နာမ် အကြောင်းအကျိုးတွေကို သင်္ခါရတရားလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအာရုံ၊ ဒုက္ခအာရုံ၊ အနတ္တအာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်သည် မိမိနှင့် သူတစ်ပါးကို ဆင်းရဲအောင် မလုပ်ဘူး၊ ကုသိုလ်စင်စစ် ဖြစ်တယ်၊ ချမ်းသာသုခကို ပေးလိမ့်မယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ပီတိပါမောဇ္ဇတရားတွေ တိုးပွားလာပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ ပီတိပါမောဇ္ဇတရားတွေဖြင့် ကုသိုလ်တရားတွေမှာ ဆက်လက်ပြီးတော့ နေ့ရောညဉ့်ပါ ကျင့်ကြံနေထိုင်ဖို့ မြတ်စွာဘုရားက တိုက်တွန်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတိတ်က သမဏဗြာဟ္မဏတို့၏ ကျင့်စဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရားက အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်နဲ့ ပြည့်စုံအောင် မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေကို ဘယ်လို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို ပြောပြနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ဆိုဆုံးမပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာဆုံးမလဲဆိုရင်-&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယေ ဟိ ကေစိ ရာဟုလာ အတီတမဒ္ဓါနံ သမဏာ ဝါ ဗြာဟ္မဏာ ဝါ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊ သဗ္ဗေ တေ ဧဝံ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလာ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရာဟုလာ။ &lt;b&gt;အတီတမဒ္ဓါနံ၊&lt;/b&gt; အတိတ် လွန်လေပြီးသော အခါကာလက။ &lt;b&gt;ယေ ဟိ ကေစိ သမ္မဏာ ဝါ၊&lt;/b&gt; အကျဉ်းခပ်သိမ်းကုန်သော သမဏတို့သည် လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ယေ ဟိ ကေစိ ဗြာဟ္မဏာ ဝါ၊&lt;/b&gt; အကျဉ်းခပ်သိမ်းကုန်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊&lt;/b&gt; စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။ &lt;b&gt;ဝစီကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ဝစီကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊&lt;/b&gt; စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။ &lt;b&gt;မနောကမ္မံ၊&lt;/b&gt; မနောကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊&lt;/b&gt; စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။ &lt;b&gt;သဗ္ဗေ တေ၊&lt;/b&gt; ခပ်သိမ်းကုန်သော ထိုသမဏဗြာဟ္မဏတို့သည်။ &lt;b&gt;ဧဝံ၊&lt;/b&gt; ဤသို့လျှင်။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတွာ ပစ္စဝေက္ခိတွာ၊&lt;/b&gt; ပစ္စဝေက္ခဏာဉာဏ်ဖြင့် အဖန်ဖန် ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ၊&lt;/b&gt; ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေသိသုံ၊&lt;/b&gt; စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ကံသုံးပါးကို သုတ်သင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍။ &lt;b&gt;ဝစီကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဝစီကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေတုံ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍။ &lt;b&gt;မနောကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ မနောကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေတုံ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြလေကုန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အတိတ် လွန်လေပြီးပြီးသော အချိန်အခါကာလတုန်းက သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိခဲ့ကြတယ်။ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တွေ၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တွေ၊ အဂ္ဂသာဝက၊ မဟာသာဝက၊ ပကတိသာဝက ဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိခဲ့ကြတယ်။ ထိုသူတော်ကောင်းတွေဟာ အခု ငါဘုရား ဟောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကာယကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်။ ဝစီကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်။ မနောကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ခံနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းအားလုံးဟာ အခု ငါဘုရား ဟောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီး၊ ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြပါတယ်၊ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီး ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှ မိမိတို့ရဲ့ ဝစီကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြတယ်၊ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီး ဆင်ခြင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါ ကျတော့မှ မိမိတို့ရဲ့ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့ကြပါတယ်တဲ့။ ဒါ အတိတ်က ဘုရားအစရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ သွားခဲ့တဲ့လမ်းပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနာဂတ်သူတော်ကောင်းတို့၏ ကျင့်စဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ &lt;b&gt;ယေပိ ဟိ ကေစိ ရာဟုလ အနာဂတမဒ္ဓါနံ သမဏာ ဝါ ဗြာဟ္မဏာ ဝါ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ၊ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ၊ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ။ သဗ္ဗေ တေ ဧဝံ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ၊ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ၊ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt;၊ ချစ်သား ရာဟုလာ။ &lt;b&gt;အနာဂတမဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt;၊ နောင် အနာဂတ်ကာလ၌။ &lt;b&gt;ယေ ဟိ ကေစိ သမဏာ ဝါ&lt;/b&gt;၊ အကြင် ခပ်သိမ်းကုန်သော အလုံးစုံကုန်သော သမဏတို့သည်လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ယေ ဟိ ကေစိ ဗြာဟ္မဏာ ဝါ&lt;/b&gt;၊ အကြင် ခပ်သိမ်းကုန်သော အလုံးစုံကုန်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည်လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ကြကုန်လတ္တံ့။ &lt;b&gt;ဝစီကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဝစီကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြကုန်လတ္တံ့။ &lt;b&gt;မနောကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ မနောကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြကုန်လတ္တံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သဗ္ဗေ တေ&lt;/b&gt;၊ ထို ခပ်သိမ်းကုန်သော အလုံးစုံကုန်သော သမဏဗြာဟ္မဏတို့သည်လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဧဝမေဝ&lt;/b&gt;၊ ဤ ငါဘုရား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် အတိုင်းပဲလျှင်။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြပေကုန်လတ္တံ့။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍။ &lt;b&gt;ဝစီကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဝစီကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြပေကုန်လတ္တံ့။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍။ &lt;b&gt;မနောကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ မနောကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြပေကုန်လတ္တံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချစ်သား ရာဟုလာ၊ နောင် အနာဂတ်ကာလမှာလည်း သဗ္ဗညုသမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရား အစရှိတဲ့ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ၊ ကာယကံကို စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြပေလိမ့်မယ်၊ ဝစီကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ကြပေလိမ့်မယ်၊ မနောကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြပေလိမ့်မယ်။ ထို အလုံးစုံသော သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေဟာ ယခု အသင်ချစ်သားကို ငါဘုရား ဟောကြားပြသ ဆုံးမခဲ့တဲ့အတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ ကာယကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်ကြပေကုန်လိမ့်မယ်၊ ဝစီကံတွေကိုလည်း ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ကြပေလိမ့်မယ်၊ မနောကံကိုလည်း ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ကြပါလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာလည်း ထိုနည်းတူပဲတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပစ္စုပ္ပန်၌ ကံသုံးပါးကို သန့်စင်နေပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ &lt;b&gt;ယေပိ ဟိ ကေစိ ရာဟုလ ဧတရဟိ သမဏာ ဝါ ဗြာဟ္မဏာ ဝါ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေန္တိ၊ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေန္တိ၊ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေန္တိ။ သဗ္ဗေ တေ ဧဝမေဝ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေန္တိ၊ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေန္တိ၊ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt;၊ ချစ်သား ရာဟုလာ။ &lt;b&gt;ဧတရဟိ&lt;/b&gt;၊ ဤယခုအခါ၌လည်းပဲ။ &lt;b&gt;ယေ ဟိ ကေစိ သမဏာ ဝါ&lt;/b&gt;၊ အကြင် ခပ်သိမ်းကုန်သော သမဏတို့သည်လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ယေ ပိ ဗြာဟ္မဏာ ဝါ&lt;/b&gt;၊ အကြင် ဗြာဟ္မဏတို့သည်လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်၍ နေကြပေကုန်၏။ &lt;b&gt;ဝစီကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဝစီကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်၍ နေကြပေကုန်၏။ &lt;b&gt;မနောကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ မနောကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်၍ နေကြပေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သဗ္ဗေ တေ&lt;/b&gt;၊ ထို ခပ်သိမ်းကုန်သော အလုံးစုံကုန်သော သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့သည်။ &lt;b&gt;ဧဝမေဝ&lt;/b&gt;၊ ဤ ငါဘုရား ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူခဲ့သည့် အတိုင်းပဲလျှင်။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်၍ နေကြပေကုန်၏။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍။ &lt;b&gt;ဝစီကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဝစီကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်၍ နေကြပေကုန်၏။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ကြကုန်၍။ &lt;b&gt;မနောကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ မနောကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေန္တိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်၍ နေကြပေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခု ပစ္စုပ္ပန် အခြေအနေ ကြည့်လိုက်၊ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိကြတယ်။ ကိလေသာအပူအားလုံး ငြိမ်းပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကိုတော့ သမဏလို့လည်း ခေါ်တယ်၊ ဗြာဟ္မဏလို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ သမဏဗြာဟ္မဏတွေက အထူးသဖြင့် ရဟန္တာအရှင်မြတ်တွေကို ရည်ညွှန်းထားပါတယ်။ အဲဒီ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းတွေဟာ ကာယကံကို စင်ကြယ်အောင်လည်း ဆေးကြောသုတ်သင်နေကြတယ်။ ဝစီကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်နေကြတယ်။ မနောကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်နေကြပါတယ်။ အဲဒီ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းအားလုံးဟာ ငါဘုရား ယခု အသင်ချစ်သားကို ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ ကာယကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်နေကြပါတယ်၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ ဝစီကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်နေကြပါတယ်၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ မနောကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်နေကြပါတယ်၊ အတိတ်ကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း၊ အနာဂတ်မှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲ။ ဒီ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်တာ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီးတော့မှ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်လို့ ရရှိကြပါတယ်၊&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရာဟုလာအား မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းတော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က ဘာဆုံးမလဲ၊ &lt;b&gt;တသ္မာ တိဟ ရာဟုလ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ကာယကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿာမိ၊ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ဝစီကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿာမိ၊ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ မနောကမ္မံ ပရိသုဒ္ဓေဿာမိ။ ဧဝံ ဟိ တေ ရာဟုလ သိက္ခိတဗ္ဗံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt;၊ ချစ်သား ရာဟုလာ။ &lt;b&gt;တသ္မာ တိဟ&lt;/b&gt;၊ ထို့ကြောင့် အသင်ချစ်သားသည်။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍။ &lt;b&gt;ကာယကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ကာယကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿာမိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်အံ့။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍။ &lt;b&gt;ဝစီကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဝစီကံကို။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;၊ ငါသည်။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿာမိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်အံ့။ &lt;b&gt;ပစ္စဝေက္ခိတဝါ ပစ္စဝေက္ခိတဝါ&lt;/b&gt;၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍။ &lt;b&gt;မနောကမ္မံ&lt;/b&gt;၊ မနောကံကို။ &lt;b&gt;ပရိသုဒ္ဓေဿာမိ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်အောင် စစ်ကြောသုတ်သင်အံ့။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt;၊ ဤသို့လျှင်။ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;၊ သင်ချစ်သားသည်။ &lt;b&gt;ရာဟုလ&lt;/b&gt;၊ ချစ်သား ရာဟုလာ။ &lt;b&gt;သိက္ခိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt;၊ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်အပ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ချစ်သား ရာဟုလာ၊ သင်ချစ်သားဟာ ဒီသာသနာတော်မြတ်အတွင်းမှာ နေထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာ ငါသည် ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ ကာယကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မယ်၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ ဝစီကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မယ်၊ ဉာဏ်ဖြင့်ဆင်ခြင်၍ ဆင်ခြင်၍ မနောကံတွေကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မယ်လို့ ဒီလို သင်ချစ်သား ရာဟုလာသည် စိတ်ထဲမှာ ဆောက်တည်ပြီးတော့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပါဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက တိုက်တွန်းထားတယ်။ ဒါဘာလဲ၊ အတ္တသမ္မာပဏိဓိခေါ်တဲ့ မိမိရဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်း ထားပုံနည်းစနစ်ကို မြတ်စွာဘုရားက ညွှန်ကြားပေးနေတာ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်လေးပါး၏ အရေးကြီးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်ချွတ်ယွင်းသွားပြီဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ မိမိရဲ့ ကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဘယ်ကို သွားမလဲ။ ဒီ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်ချွတ်ယွင်းသွားပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်သလဲ။ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက် ပြည့်စုံပြီဆိုရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်သလဲ။ ဒီအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သမ္ပတ္တိစက်လေးပါး လည်ပတ်နေပုံကို မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ &lt;b&gt;စက္ကသုတ္တံ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အင်္ဂုတ္တရပါဠိတော်မှာ လာရှိပါတယ်နော်။ အဲဒီသုတ္တန်မှာ မြတ်စွာဘုရားက ဘာဟောလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;စတ္တာရိမာနိ ဘိက္ခဝေ စက္ကာနိ၊ ယေဟိ သမန္နာဂတာနံ ဒေဝမနုဿာနံ စတုစက္ကံ ဝတ္တတိ။ ယေဟိ သမန္နာဂတာ ဒေဝမနုဿာ မဟန္တတ္တံ ဝေပုလ္လတ္တံ ပုညိံ ဘောဂေသု။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt;၊ ချစ်သားရဟန်းတို့။ &lt;b&gt;ဣမာနိ စတ္တာရိ စက္ကာနိ&lt;/b&gt;၊ ဤလေးပါးသော စက်တို့သည်။ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt;၊ ရှိကုန်၏။ &lt;b&gt;ယေဟိ&lt;/b&gt;၊ အကြင် စက်လေးပါးတို့နှင့်။ &lt;b&gt;သမန္နာဂတာနံ&lt;/b&gt;၊ ပြည့်စုံကြကုန်သော။ &lt;b&gt;ဒေဝမနုဿာနံ&lt;/b&gt;၊ နတ်လူတို့အား။ &lt;b&gt;စတုစက္ကံ&lt;/b&gt;၊ စက်လေးပါးသည်။ &lt;b&gt;ဝတ္တတိ&lt;/b&gt;၊ လည်ပတ်၍ နေပေ၏။ &lt;b&gt;ယေဟိ&lt;/b&gt;၊ အကြင် စက်လေးပါးတို့နှင့်။ &lt;b&gt;သမန္နာဂတာ&lt;/b&gt;၊ ပြည့်စုံကြကုန်သော။ &lt;b&gt;ဒေဝမနုဿာ&lt;/b&gt;၊ နတ်လူတို့သည်။ &lt;b&gt;ဘောဂေသု&lt;/b&gt;၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့၌။ &lt;b&gt;မဟန္တတ္တံ&lt;/b&gt;၊ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး မြတ်သော အဖြစ်သို့။ &lt;b&gt;ဝေပုလ္လတ္တံ&lt;/b&gt;၊ ပြန့်ပြော ကြီးကျယ်သည် အဖြစ်သို့။ &lt;b&gt;ပုဏ္ဏိ&lt;/b&gt;၊ ရောက်ရှိကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စက်လေးပါးကို လည်ပတ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ လူတွေ၊ နတ်တွေ ရှိကြတယ်။ အဲဒီ လူတွေ နတ်တွေဟာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့နဲ့ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး မြတ်တဲ့သဘော၊ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်တဲ့ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြပါတယ်တဲ့။ အဲဒီ စက်လေးပါးက ဘာလဲလို့ မေးတော့ -&lt;br&gt;
၁။ &lt;b&gt;ပတိရူပဒေသဝါသ&lt;/b&gt;၊ သင့်တော်လျောက်ပတ်တဲ့ အရပ်ဒေသမှာ နေထိုင်ခြင်း။&lt;br&gt;
၂။ &lt;b&gt;သပ္ပုရိသုပဿယ&lt;/b&gt;၊ သူတော်ကောင်းတို့ကို မှီဝဲဆည်းကပ်ခြင်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ၊ ဒကာကြီးတွေ၊ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မှီခိုပြီး နေရမလဲဟင်။ ဘယ်သူတော်ကောင်းတွေလဲ။ ဘုရားအစရှိသော သူတော်ကောင်းတွေကို မှီပြီးတော့ နေရမယ်။ အိမ်ရှင်ကို မှီနေရမလား။ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို မှီနေရမှာလား။ မဟုတ်ဘူးနော်။ အမှီမကောင်းလို့ ဒီ သပ္ပုရိသုပဿယ ဆိုတဲ့ စက်ကြီးတစ်ခု ချွတ်ယွင်းသွားရင် ဘယ်ရောက်မလဲ။ အပါယ်ရောက်နိုင်တယ်၊ အပါယ်ရောက်နိုင်တယ်နော်။ အဲဒီတော့ နံပါတ်နှစ်က သပ္ပုရိသုပဿယ၊ သူတော်ကောင်းတို့ကို မှီတင်းပြီး နေထိုင်ခြင်း။ ဒါကို တချို့နေရာမှာ သပ္ပုရိသုပနိဿယ လို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။ အတူတူပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၃။ &lt;b&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိ&lt;/b&gt;၊ မိမိရဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်း ထားရမယ်။ စိတ်ကို ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ နှုတ်လည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ ကိုယ့်အမူအရာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စူးလိုက်၊ အောင့်လိုက်၊ ဆောက်လိုက်နဲ့၊ မျက်နှာကြီး ကြည့်လိုက်တော့ ၇-၈ ခေါက်ချိုးနဲ့။ ဟုတ်ပြီလား။ အဲဒီလို ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်းမထားဘူး ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်ရောက်မလဲ။ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်းမထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်း သွားရမယ်နော်။ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက် ဆိုတဲ့ ဒီတစ်ခု ချွတ်ယွင်းသွားပြီ။ အခု ဒီမှာ ဘုရားရှင်က အတ္တသမ္မာပဏိဓိ၊ မိမိရဲ့ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားပါ၊ မိမိရဲ့ ကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားပါ၊ မိမိရဲ့ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားပါဆိုပြီး ဒီလို ဆုံးမပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပုဗ္ဗေစကတပုညတာ စက်၏ အရေးပါမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေစကတပုညတာ&lt;/b&gt;၊ ရှေးက ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခြင်းတဲ့။ ပေါင်းလိုက်တော့ စက်ဘယ်နှပါးလဲ။ လေးပါး။ အဲဒီ လေးပါးထဲမှာ အဋ္ဌကထာကတော့ ဖွင့်ထားတယ်နော်။ ဒီ ပုဗ္ဗေစကတပုညတာ စက်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ ရှေးက ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရှိခြင်းဆိုတဲ့ ဒီ ပုဗ္ဗေစကတပုညတာ စက်သည် ဒီ လေးပါးထဲမှာ အရေးကြီးဆုံး တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်တဲ့နော်။ အဲဒီ အရေးကြီးဆုံး တစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အတိတ်က ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဆိုတာကတော့ မိမိတို့ မမြင်နိုင်လို့ပဲ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ မိမိက သာသနာမှာ ဖြစ်ဆက်ရဦးမယ်ဆိုရင် မိမိအတွက် နောက် အနာဂတ်ဘဝ ဆိုတာတော့ မရှိနိုင်ဘူးလား။ ရှိနိုင်တယ်။ အဲဒီ အနာဂတ်ဘဝကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် အခု ဒီဘဝသည် အတိတ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ဟို အနာဂတ်ဘက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်နော်။ ဒီတော့ မိမိတို့က ဒီဘဝမှာ ပုဗ္ဗေစကတပုညတာစက်လို့ ခေါ်တဲ့ စက်ကလေးတစ်ခုကို လည်ပတ်နိုင်အောင် ထူထောင်ခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီစက်က ဘယ်လို အကျိုးပေးနိုင်လဲ။ ဒါလေးကို မျှော်မှန်းနိုင်အောင် ဘုန်းကြီး ပြောချင်တာနော်။ ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဘယ်လို ဖွင့်ထားသလဲ -&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဉာဏသမ္ပယုတ်စိတ်နှင့် ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယေန ဟိ ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ္တေန ကုသလံ ကမ္မံ ကတံ ဟောတိ၊ တံ ပုရိသံ ပတိရူပဒေသေ ဥပနီယတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယေန&lt;/b&gt;—အကြင် ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါသည်။ &lt;b&gt;ဉာဏသမ္ပယုတ္တစိတ္တေန&lt;/b&gt;—ဉာဏသမ္ပယုတ်စိတ်ဖြင့်။ &lt;b&gt;ကုသလံ ကမ္မံ&lt;/b&gt;—ကုသိုလ်ကံကို။ &lt;b&gt;ကတံ ဟောတိ&lt;/b&gt;—ဆည်းပူးအားထုတ်အပ်ခဲ့သည် ဖြစ်လေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဉာဏသမ္ပယုတ်စိတ်နဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုခဲ့ပြီးပြီ။ ဉာဏ်ယှဉ်တဲ့စိတ်တွေဆိုတာ ဘာပြောတာလဲဆိုရင် ခုနကပြောသလိုပေါ့နော်။ မိမိကာယကံတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုနေတယ်၊ ပြုပြီးပြီ။ ဝစီကံတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုနေတယ်၊ ပြုပြီးပြီ။ မနောကံတစ်ခု ပြုတော့မယ်၊ ပြုနေတယ်၊ ပြုပြီးပြီ။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုရင် ဉာဏ်နဲ့ဆင်ခြင်ရမယ်နော်။ ဆင်ခြင်လိုက်လို့ အကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်မှန်ခဲ့ရင်၊ မိမိနှင့်သူတစ်ပါး နှုတ်သာ ဆင်းရဲဖို့ရန်အတွက် အကြောင်းဖြစ်ခဲ့ရင် ရှောင်ရမယ်။ ကုသိုလ်စင်စစ် ဧကန်မှန်နေမယ်၊ မိမိသတ္တဝါ ဆင်းရဲဖို့အတွက် အကြောင်းမဟုတ်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်မျိုးကို ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဖြည့်ကျင့်ရမယ်။ ဒါ ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ပြီးတော့ ကံတစ်ခုကို ထူထောင်လိုက်တာပဲ။ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ဆိုတဲ့ စက်တစ်ခု ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားခဲ့တာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ အဲ့ဒီဉာဏသမ္ပယုတ်ယှဉ်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို အတိတ်ဘဝတစ်ခုမှာ ပြုခဲ့ဖူးပြီးပြီ။ ဒီတော့ ဒီဉာဏ်တွေမှာလည်း အဆင့်ဆင့် ကွာပါတယ်။ ဆရာသမားတွေ၊ မိဘတွေ ဆုံးမတဲ့အတိုင်း ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်ပြီးတော့ သူများအပြောနဲ့ လွှမ်းမိုးနေရတဲ့ ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဆိုတာကတော့ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ဉာဏ်လေးတစ်ခုပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် အဆင့်ဆင့်နှင့် ဝိပဿနာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ဉာဏ်တွေဆိုတာကတော့ ဘာတွေလဲလို့မေးရင် ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်က အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါးလုံးမှာ အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပုံကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလိုသိတဲ့ ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ကတော့ ဒါ သမုဒယသစ္စာ၊ ဒုက္ခသစ္စာ ဖြစ်ပုံကို ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဉာဏ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဉာဏ်ကတော့ သူက အဆင့်မြင့်တယ်။ ကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဉာဏ်ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီဉာဏ်မျိုးနဲ့သာ ယှဉ်ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုခဲ့ပါစေ၊ ဒီကုသိုလ်သည် အဆင့်မြင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သို့သော် ဒီထက်အဆင့်မြင့်တဲ့ ကုသိုလ် မရှိတော့ဘူးလားဆိုတော့ ရှိပါသေးတယ်နော်။ ဒီဒုက္ခသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ ရုပ်တရား၊ နာမ်တရား၊ ခန္ဓာငါးပါး၊ သမုဒယသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ အကြောင်းတရားတွေ။ သမုဒယသစ္စာ အမည်ရတဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် အကျိုးဒုက္ခသစ္စာတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပုံကို အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ အကြောင်းကျိုးဆက်နေတဲ့ သဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ သိတဲ့အချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ဒီဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ အမည်ရတဲ့ အကြောင်းတရားနှင့် တကယ်သော ထိုရုပ်တွေ နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုတယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိလို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ကတော့ သာ၍ပိုပြီးတော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ ဉာဏသမ္ပယုတ်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီ။ အဲ့ဒီ အဆင့်မြင့်နေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးဟာ သံသရာကြီးထဲမှာ ဒီဘဝမှာ အကယ်၍များ ကြိုးစားအားထုတ်သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝတစ်ခုက ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပေမယ့်လို့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် မရဘူးဆိုရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒုတိယဘဝ၌ ဧကန်မလွဲ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရနိုင်တယ်လို့ မြတ်စွာဘုရား အာမခံပြီးတော့ ဟောထားတယ်။ ဒါ အဆင့်မြင့်သွားပြီ။ အဲ့ဒီအဆင့်မြင့်နေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏသမ္ပယုတ်ကတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ မဂ်ဉာဏ် ပေါ်လာပြီ။ အဲ့ဒီ မဂ်ဉာဏ်ကတော့ အဆင့်အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တွဲပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုသာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပါစေ၊ ဒီကံက အဆင့်မြင့်နေပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပတိရူပဒေသဝါသနှင့် သူတော်ကောင်းကို ဆည်းကပ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဆင့်မြင့်တဲ့အတွက် ဒီအဆင့်မြင့်နေတဲ့ ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ကတံ ဟောတိ ကုသလံ၊ တံ ပုရိသံ ပတိရူပဒေသေ ဥပနီယတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တံ ကုသလံ&lt;/b&gt;—ထိုဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ကုသိုလ်ကံသည်၊ &lt;b&gt;တံ ပုရိသံ&lt;/b&gt;—ထိုကုသိုလ်ကောင်းမှုရှင်ဖြစ်တဲ့ ယောက်ျားကို၊ &lt;b&gt;ပတိရူပဒေသေ&lt;/b&gt;—သူတော်ကောင်းတို့ ဖြစ်ထွန်းပေါ်ပေါက်ရာ၊ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားရာ ဒေသ၌၊ &lt;b&gt;ဥပနီယတိ&lt;/b&gt;—ရောက်အောင် ပို့ဆောင်၍ ပေးပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီကံလေးက ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားနေတဲ့ အရပ်ဒေသမှာ လူလာဖြစ်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကံက တော်တော်လေး အချက်အချမကျဘူးလား၊ ကျတယ်။ နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;သပ္ပုရိသေ ဥပသံသေဝေတိ&lt;/b&gt;—သူတော်ကောင်းတို့ကို မှီဝဲဆည်းကပ်စေ၏။ သူတော်ကောင်းတွေကို မှီဝဲဆည်းကပ်ချင်တဲ့ ဒီစိတ်ထားလေးဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဒကာကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ၊ မခဲယဉ်းဘူးလား။ ခဲယဉ်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုထုဇဉ်ဆိုတာ ဖြစ်ခါမှ သူတော်ကောင်းအနား ရောက်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ ဒါဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ထဲက သူတော်ကောင်းအနားကို ဆည်းကပ်ဖို့ရာအတွက် စိတ်ဓာတ်တွေက အလွန်ကြီး မပြင်းထန်ခဲ့ဘူး။ မပြင်းထန်တော့ သားရေး၊ သမီးရေး၊ စီးပွားရေးတွေနဲ့ အချိန်တွေ များစွာကုန်ခဲ့ရတယ်။ တော်တော်လေး အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာမှ ရောက်လာတယ်။ ဒါဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးရင် ခုနက ဉာဏသမ္ပယုတ်စိတ်နဲ့ ယှဉ်တွဲပြီးပြုတဲ့ ကံက နည်းနည်းလေး အချိန်နှောင်းသွားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လုံးလုံး သူတော်ကောင်းအနားကို လူ့ပြည်လူလားတော့ ဖြစ်တယ်၊ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားတဲ့ ဒေသမှာတော့ လူလားဖြစ်ပြီး ဒါပေမယ့် သူတော်ကောင်းတွေအနား၊ ဘုန်းကြီးအနား၊ ဘုရားအနား၊ တရားအနား ကပ်ရမှာ ဝန်လေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း လောကမှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် ဒီပုဗ္ဗေစ ကတပုညတာ စကား ချို့တဲ့ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းအနားကို ချဉ်းကပ်ချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ ဆည်းကပ်ချင်တဲ့ ဒီစိတ်ထားကိုယ်က အလွန်တန်ဖိုးမရှိဘူးလား၊ ရှိနေပြီ။ သူတော်ကောင်း ဆည်းကပ်ချင်တယ်၊ ချဉ်းကပ်ချင်တယ်၊ ဘုရားအနား တရားအနား ချဉ်းကပ်ချင်တယ်၊ ဒီစိတ်ထားကို ဘယ်သူက တည်ထောင်ဖန်ဆင်းပေးလိုက်သလဲဆိုတော့ အတိတ်က ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲပြီး ပြည့်စုံခဲ့တဲ့ ဒီကုသိုလ်ကံလေးက ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကံမျိုးတွေကို များများထူထောင်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက် ပျက်စီးခြင်းနှင့် အကျိုးဆက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;သော ဧဝစ ပုဂ္ဂလော အတ္တနာ သမ္မာ ဌပေတိ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော ဧဝစ ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt;—ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;အတ္တနာ&lt;/b&gt;—မိမိကိုယ်ကို၊ &lt;b&gt;သမ္မာ ဌပေတိ&lt;/b&gt;—ကောင်းစွာ ထား၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သူတော်ကောင်းအနား ချဉ်းကပ်ပြီးပြီ၊ ဘုရားချဉ်းကပ်ပါရဲ့၊ မိမိရဲ့ကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူးဆိုရင်၊ ဒါက အားရလောက်အောင် ဖြစ်ပါ့မလား၊ မဖြစ်ဘူး။ ဒီတော့ သူတော်ကောင်း၊ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားရာဒေသကို ရောက်အောင် ဒီကံလေးက ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ ရတနာသုံးပါး ထွန်းကားတဲ့ဒေသ ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာလည်း သူတော်ကောင်းတွေကို ဆည်းကပ်ခြင်းဆိုတဲ့ စိတ်ထားလေးတွေ ပေါ်လာအောင် ဒါက ဖန်တီးပေးလိုက်တယ်။ ဆည်းကပ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူတော်ကောင်းတရားတွေကို နာကြားခွင့်ရပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နာကြားခွင့်ရတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူတော်ကောင်းတရားတွေ နာကြားပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ နှုတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်။ ကောင်းကောင်းထားတယ်ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲဆိုရင်၊ ကိုယ်ကာယကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း အကုသိုလ်မဖြစ်အောင်၊ ဝစီကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း အကုသိုလ်မဖြစ်အောင်၊ မနောကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း အကုသိုလ်မဖြစ်အောင် ကောင်းကောင်းထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း မိမိဆင်းရဲမှု သူတစ်ပါးဆင်းရဲမှု မဖြစ်အောင်၊ ဝစီကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း မိမိဆင်းရဲမှု သူတစ်ပါးဆင်းရဲမှု မဖြစ်အောင်၊ မနောကံကို အကြောင်းပြုပြီးတော့လည်း မိမိဆင်းရဲမှု သူတစ်ပါးဆင်းရဲမှု မဖြစ်အောင် ကောင်းကောင်းလေး ထားတယ်။ ကာယကံကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ ဝစီကံလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ မနောကံလည်း ကောင်းကောင်းထားတယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒီလိုထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အစဉ်အတန်း မြင့်မားတဲ့ဘဝကို နောက်ထပ် သံသရာကြီးမှာ ရှိခဲ့ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ အစဉ်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခု မရှိဘူးထား၊ ဒီဘဝမှာပဲ အဆုံးသတ်ရမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း သူတို့ရဲ့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်မသွားဘူးလား၊ ရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်ဒေဝဒတ်နှင့် အဇာတသတ်မင်းတို့၏ သာဓက&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကာယကံလေးကို ကောင်းကောင်းထားနေတယ်၊ ဝစီကံလေးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ မနောကံကိုလည်း စင်ကြယ်အောင် ကောင်းကောင်းထားလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတော်ကောင်းအနားတော့ ချဉ်းကပ်တယ်၊ သူတော်ကောင်းတွေရှိတဲ့ ဒေသမှာ လာပြီးတော့ နေထိုင်ပြီ၊ ကာယကံလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မှု မရှိဘူး၊ ဝစီကံလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မှု မရှိဘူး၊ မနောကံတွေလည်း စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်မှု မရှိဘူးဆိုရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒီဘဝမှာ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး ပျက်မသွားဘူးလား၊ ပျက်သွားပြီ။ အဲ့ဒီ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး ပျက်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲနော်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်နိုင်ပါ့မလား၊ မရောက်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရှင်ဒေဝဒတ်တို့ ကြည့်ပေါ့။ အရှင်ဒေဝဒတ်ဟာ သာသနာဘောင် ဝင်ရောက်ပြီး တစ်ဝါအတွင်း ရှင်ရဟန်းပြုလိုက်ကြ၊ ဈာန်သမာပတ် ၈ ပါးနှင့် လောကီအဘိညာဉ်တွေကို ရတဲ့အထိ ကံတွေ ပါခဲ့ပါတယ်၊ လည်းရခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မိမိ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ သုံးပါးကို ကောင်းကောင်းမထားဘဲနဲ့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ဒီနေ့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။ ကိုယ့်စိတ်ကို ဘယ်လိုကောင်းကောင်း မထားလဲဆိုတာ အားလုံးသိကြတယ်။ ဘုရားရှင်ကို ကျောက်မောင်းဆင်ပြီးတော့ သတ်တယ်၊ လေးသည်တော်တွေ လွှတ်ပြီးတော့ အသတ်ခိုင်းတယ်၊ နာဠာဂိရိဆင်ကို လွှတ်ပြီးတော့ အသတ်ခိုင်းတယ်။ ကာယကံမှုကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု ရှိလား၊ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ခိုင်းစေနေတဲ့ ဝစီကံမှုတွေဟာလည်း စင်ကြယ်တဲ့ ဝစီကံ ဖြစ်မလား၊ မဖြစ်ဘူး။ အဲ့ဒီလို ကာယကံတွေ ဖြစ်မြောက်အောင်၊ ဝစီကံတွေ ဖြစ်မြောက်လာအောင် ကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ မနောကံတွေဟာလည်း စင်ကြယ်မှု ရှိသေးလား၊ မရှိဘူး။ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး ပျက်စီးသွားတယ်။ ပျက်စီးလိုက်တဲ့အတွက် သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ တပည့်ကျော် အဇာတသတ်မင်း ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး။ အရှင်ဒေဝဒတ်ရဲ့ တပည့်ကျော်ပဲ။ သူလည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းမျိုးပါ။ သာမညဖလသုတ္တန် ဒေသနာတော် ပြီးဆုံးတဲ့အချိန်အခါမှာ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်တဲ့အကြောင်း မြတ်စွာဘုရားလည်း အမိန့်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူလည်း ခမည်းတော်ကို သတ်ခဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေကို လွန်ကျူးထားတဲ့အတွက် အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး တစ်ခု မပျက်သွားဘူးလား၊ ပျက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး တစ်ခု ပျက်စီးသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒီနေ့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ငရဲရောက်သွားတယ်။ သောတာပန် ဖြစ်နိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတို့သည် အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး တစ်ခု ပျက်စီးသွားတာနဲ့ သောတာပန် ဖြစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင်ပေါ့လေ မိမိတို့ဟာ မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ပြီးတော့ ကောင်းကောင်း ထားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်နေတယ်။ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိတဲ့နေရာမှာ လာနေတယ်၊ သူတော်ကောင်းရှိတဲ့ နေရာမှာ လာပြီးတော့ တရားအားထုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့်လို့ မိမိရဲ့ စိတ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ မိမိနှုတ်လည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး၊ မိမိကိုယ်လည်း ကောင်းကောင်းမထားဘူး ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီအတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး မပျက်ဘူးလား၊ ပျက်စီးသွားပြီနော်။ အဲ့ဒီလို အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ခုနက နောင်တော်ဖြစ်တဲ့ အရှင်ဒေဝဒတ်တို့၊ အဇာတသတ်တို့ သွားတဲ့လမ်းမျိုးကို မိမိမလိုက်ရဘူးလား၊ လိုက်ရမှာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီမှာ လိုက်သွားတဲ့ ထုံးလေးတစ်ခုပေါ့၊ ဘုန်းကြီး တစ်ချိန်တုန်းကလည်း ဟောခဲ့ဖူးပါတယ်။ နာဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ နာဖူးတယ်ပေါ့၊ မနာဖူးသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ဒီဝတ္ထုကလေး ဘုန်းကြီးဟောဖို့ ဒီည ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ဟို အရှင်သုနီတမထေရ်ပဲနော်၊ အရှင်သုနီတမထေရ်ဆိုတာက တစ်ချိန်ပေါ့နော်...&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတိတ်ဘဝ၏ ဝဋ်ကြွေးနှင့် နိမ့်ကျသော အမျိုး၌ ဖြစ်ရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရဟန်းတော်များက အရှင်သုနီတထေရ်၏ အတိတ်ဘဝ ဇာတ်ကြောင်းနှင့် သံဝေဂရဖွယ် အကြောင်းအရာများကို ဟောကြားဆုံးမပေးရန် တိုက်တွန်းကြသဖြင့် အရှင်သုနီတက မိမိ၏ ဘဝဟောင်းအကြောင်းကို ဤသို့ ပြန်လည်ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;နီစေ ကုလံ ဇာတော အဟံ၊ တလိဒ္ဒေါ အပ္ပဘောဇနော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဟီနံ ကမ္မံ မမံ အာသိ၊ ဟောသိ ပုပ္ဖဆဍ္ဍကော။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;နီစေ ကုလံ&lt;/b&gt; - ယုတ်ညံ့သော အမျိုးအနွယ်၌၊ &lt;b&gt;ဇာတော&lt;/b&gt; - ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် တည်နေ မွေးဖွားလာရပေ၏။ &lt;b&gt;ဒလိဒ္ဒေါ&lt;/b&gt; - လူသိအောင် ဆင်းရဲခဲ့ရလေပြီ။ &lt;b&gt;အပ္ပဘောဇနော&lt;/b&gt; - နည်းပါးသော အစာအာဟာရရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;အာသိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ခဲ့ရလေပြီ။ &lt;b&gt;ဟီနံ&lt;/b&gt; - ယုတ်ညံ့သော၊ &lt;b&gt;ကမ္မံ&lt;/b&gt; - အကုသိုလ်ကံသည်၊ &lt;b&gt;မမံ&lt;/b&gt; - ငါ၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;အာသိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;ပုပ္ဖဆဍ္ဍကော&lt;/b&gt; - ပန်းမိုက်သွမ်း၊ မစင်ပစ်ကျုံးသော သမာဓိ၊ &lt;b&gt;အဟောသိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေသည်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ရဲ့ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းလေးကို ပြန်ပြီးတော့ ဟောခိုင်းလို့ သူက ဟောနေတယ်နော်။ &quot;ငါဟာ လူတော့ ဖြစ်တယ်ကွယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ ရုပ်ညံ့တဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာ လာပြီးတော့ လူဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဒလိဒ္ဒ - လူဆင်းရဲပဲ ဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ အပိုင်းမှာလည်း ဝအောင် စားရသလားဆိုတော့ အပ္ပဘောဇန - နည်းနည်းလေးပဲ စားရတယ်၊ ဝအောင် မစားရဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မေးတော့ ငါ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဟီနကံ - ယုတ်ညံ့တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီအကုသိုလ်ကံတွေက ပို့ဆောင်လိုက်တဲ့အတွက် ပုပ္ဖဆဍ္ဍက လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မစင်ပစ်ကျုံးသမား ဘဝ ရောက်ရှိခဲ့ရဖူးတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ သူက ပြန်ပြောပြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ဓာတ် ပျက်စီးခဲ့ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာပြောချင်သလဲလို့ မေးတော့၊ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းလေးက ရှင်ဘုရားတို့ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ သူဟာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ဖြည့်ကျင့်ဆည်းပူးခဲ့ဖူးတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ထိုထိုဘဝတွေမှာ ဆည်းပူးလာရာကနေပြီးတော့၊ နတ်ပြည် လူ့ပြည် စုန်ဆန်ကျင်လည်ရာကနေ ဘဝတစ်ခု ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ &lt;b&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိ&lt;/b&gt; စိတ်ကလေး တစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့ဖူးတယ်။ သံဝေဂရဖို့ ကောင်းပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှေးရှေး ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်တွေမှာ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်ကို ရနိုင်စေတဲ့ စွမ်းအင်အပြည့်အဝရှိနေတဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ ထိုထိုဘုံဘဝတွေမှာ ဖြစ်ရာဘဝအလိုက် ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကိုလည်း ဆည်းပူးခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ အခက်မသင့်လေတော့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ကလေး တစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့ဖူးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်အချိန်အခါမှာလဲလို့ မေးတော့၊ ဘုရားရှင်တို့ မပွင့်ထွန်းတဲ့ သုညကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သုညကမ္ဘာတစ်ခုမှာ သူက အမျိုးကောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အမျိုးကောင်းသား တစ်ဦးဖြစ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့၊ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ မလိမ္မာတဲ့ ကလေးသူငယ်အချင်းချင်း သွားပြီးတော့ ပေါင်းဖော်မိတယ်။ လူမိုက်နဲ့ သွားပေါင်းဖော်မိတာပေါ့။ ကလေးသူငယ် အချင်းချင်းတွေက ပေါင်းဖော်လိုက်တဲ့အခါကျတော့၊ ကလေးတွေက အားလုံးက လူမိုက်ကလေးတွေ ဖြစ်တော့ လူမိုက်တွေနဲ့ သွားပေါင်းလိုက်တော့ မိမိလည်း ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ လူမိုက် ဖြစ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအပေါ် ပြစ်မှားမိသော ဝစီကံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို လူမိုက်ဖြစ်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ ကလေးဘဝနဲ့ ကစားနေရင်းနဲ့ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဘုရားရှင်တစ်ဆူ ရွာတွင်းကို ဆွမ်းခံကြွလာတယ်။ ဆွမ်းခံကြွလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူ့ရဲ့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ကလေး ပျက်စီးသွားတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်လဲ... ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဆွမ်းခံကြွလာလို့ရှိရင် အကယ်၍များ အတိတ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကသာ သိပ်အားကောင်းခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီနေရာမှာ ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား၊ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ဒါဖြင့် အတိတ်က ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံလေးကလည်း အရှိန်အဝါ နည်းနည်းအားပျော့နေတဲ့ အခိုက် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ အကျိုးပေးတဲ့ ကံကနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကလည်း မသိနားမလည်တဲ့ လူမိုက်သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ပေါင်းဖော်မိတဲ့အတွက်၊ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေရဲ့ လူမိုက်ဓာတ်တွေကလည်း ကူးစက်နေတယ်။ အဲ့ဒီ ကူးစက်တတ်တဲ့ ရောဂါလေး ရှိနေတဲ့ အဲ့ဒီဘဝမှာ သူက ဒီအရှင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ရွာတွင်း ဆွမ်းခံကြွလာတာ မြင်တော့ ဘာလုပ်လိုက်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကိတ္တုယံ သဗ္ဗသဝေတသိဒ္ဓဝိယ သက္ကလာကာယံ ပရိစ္ဆာဒေတွာ ဘိက္ခာစရိယံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သဗ္ဗော&lt;/b&gt; - အချိန်ခပ်သိမ်းအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဝဏီဝဏီတ သဝေတသိဒ္ဓဝိယ&lt;/b&gt; - ပြည်သွေးတွေ တစီစီ ယိုစီးနေတဲ့ အနာရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့ ယောက်ျားကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;သက္ကလာကာယံ&lt;/b&gt; - အလုံးစုံသော ကိုယ်ကို၊ &lt;b&gt;ပရိစ္ဆာဒေတွာ&lt;/b&gt; - အဝတ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်း၍၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခာစရိယံ&lt;/b&gt; - ဆွမ်းခံလှည့်လည်၍ နေခြင်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကံ&lt;/b&gt; - အဘယ်အကျိုး ရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြောပုံလေး ကြည့်ဦးနော်။ အနာတွေ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြည့်နေတဲ့အတွက် ပြည်တစီစီ ယိုစီးနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိတယ်။ အဲ့ဒီယောက်ျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလိုပဲ သင်ဟာလည်း သင့်တစ်ကိုယ်လုံးကို အကုန်လုံး ခြုံပြီးတော့ (သင်္ကန်းကို ပြောတာနော်)၊ တစ်ကိုယ်လုံး ခြုံပြီးတော့ ဆွမ်းခံလှည့်နေလို့ သင့်အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;နနု ကသိဝါဏိဇ္ဇာဒီဟိ ဇီဝိကံ ကပ္ပေတုံ ဝဋ္ဋတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကသိဝါဏိဇ္ဇာဒီဟိ&lt;/b&gt; - လယ်လုပ်ခြင်း၊ ကုန်သွယ်ခြင်း အစရှိသောအမှုတို့ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဇီဝိကာ&lt;/b&gt; - အသက်မွေးခြင်းကို၊ &lt;b&gt;ကာတုံ&lt;/b&gt; - ပြုခြင်းငှါ၊ &lt;b&gt;နနု နာမ&lt;/b&gt; - မသင့်လျော်ပါသလော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီလို ရွာထဲ ဆွမ်းခံပြီး တောင်းစားနေမယ့်အစား ကုန်သွယ်ခြင်း၊ လယ်လုပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို သင်ပြုသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား&quot; တဲ့။ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မရှိခြင်းသည် ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲ ပြန်စဉ်းစားကြည့်နော်။ အခု ဒီနေ့ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ ဒီလောက် မိုက်မဲတဲ့ အသိဉာဏ်မျိုး မရှိပါဘူး။ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အသိဉာဏ် မရှိတဲ့ ဘဝလေးတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ခိုင်မြဲတဲ့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်ကလေးတွေ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးပမ်းထားဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကောင်းမမြင်နိုင်သော စိတ်၏ အပြစ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အခု ဒီအရှင်သုနီတ အလောင်းအလျာကို ကြည့်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့၊ အတိတ်ဘဝတွေမှာ သူက ရှေးဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ အရဟတ္တဖိုလ် ရဖို့ရာ အကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို တကယ် ဆည်းပူးခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ အခက်မသင့်တော့ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်က ပျက်စီးသွားတယ်။ ပျက်စီးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ကဲ့သို့သော သူတော်ကောင်းတစ်ဦးကို သူတော်ကောင်းအဖြစ်နဲ့ မြင်နိုင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား၊ မရှိဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်း အချင်းချင်းမှာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သူတော်ကောင်းအဖြစ် မြင်နိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေး မရှိဘူးဆိုရင် အကုသိုလ်တရားတွေ ဘယ်လောက် တိုးပွားနိုင်သလဲ ပြန်ကြည့်ကြနော်။ &quot;ဟိုကောင်းမက ဘယ်လို၊ ဒီကောင်းမက ဘယ်လို၊ ဟိုကိုယ်တော်က ဘယ်လို၊ ဒီကိုယ်တော်က ဘယ်လို&quot; ဟော... အကောင်းမြင်နိုင်တဲ့စိတ်က မရှိဘူး၊ မကောင်းတဲ့ဘက်ကပဲ မြင်နေတယ်။ အခုလည်း ကြည့်ပေါ့၊ သူက မကောင်းတဲ့ဘက်က လှမ်းပြီးတော့ မြင်နေပြီ။ မြင်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ သူ ဒီလောက်နဲ့ ရပ်သလားဆိုတော့ မရပ်သေးဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အကယ်၍ လယ်လုပ်ခြင်း၊ ကုန်သွယ်ခြင်း ဆိုတဲ့ အလုပ်တွေကို သင် မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်...&quot; တဲ့။ ကဲ... ကြည့်စမ်းပါဦးနော်၊ မပြုလုပ်နိုင်ရင် ဘာလုပ်မလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဃရေ ဃရေ မုတ္တကရီသံ နီဟရန္တော ပစ္ဆာ ဝတ္ထုသုဒ္ဓိယာ ဇီဝိကံ ကပ္ပေဟိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဃရေ ဃရေ&lt;/b&gt; - အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း၌၊ &lt;b&gt;မုတ္တကရီသံ&lt;/b&gt; - ကျင်ငယ် ကျင်ကြီး စသည်တို့ကို၊ &lt;b&gt;နီဟရန္တော&lt;/b&gt; - သယ်ယူ စွန့်ပစ်လျက်၊ &lt;b&gt;ပစ္ဆာ&lt;/b&gt; - သယ်ယူပြီးနောက်ပိုင်း၌၊ &lt;b&gt;ဝတ္ထုသုဒ္ဓိယာ&lt;/b&gt; - ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စွန့်ရာနေရာကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ခြင်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဇီဝိကံ ကပ္ပေဟိ&lt;/b&gt; - အသက်မွေးပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟော... သူများကို သွားပြောလိုက်တယ်နော်။ &quot;အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်းမှာ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် အစရှိတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို သယ်ဆောင်ပြီးတော့၊ နောက်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒီ အညစ်အကြေး စွန့်ထားတဲ့ နေရာတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ပြီး သင့်အသက်မွေးပါလား&quot; တဲ့။ အဲ့ဒီလို သွားပြီး ဆဲရေးတယ်နော်။ အဲ့ဒီလို ပြောတဲ့စကားမျိုးကို ဦးဇင်းတို့ စာပေအရတော့ ဒါ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ဆဲတယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မြင့်မိုရ်တောင်ကို မစင်နှင့် ပေါက်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သွားပြီး ဆဲလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ မြင့်မိုရ်တောင်ကို မစင်နဲ့ ကိုင်ပြီးတော့ ပေါက်လိုက်တာနဲ့ တူတယ်လို့ စာကတော့ ဥပမာ ပေးထားတယ်။ မြင့်မိုရ်တောင်ကို မစင်နဲ့ ကိုင်ပြီး ပေါက်လိုက်တဲ့အခါမှာ မြင့်မိုရ်တောင်က ဘာဖြစ်မလဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ မစင်ကို ကိုင်ပြီး ပေါက်လိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ လက်ကတော့ အရင်ဆုံး ပေမသွားဘူးလား၊ ပေသွားပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီကနေပြီးတော့ သူ ဘာဖြစ်လဲ...&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တေန ကမ္မေန နိရယေ ပစ္စိတွာ၊ တဿေဝ ကမ္မဿ ဝိပါကသေသေန မနုဿလောကေ ဗဟုနိ ဇာတိသတေ ပုပ္ဖဆဍ္ဍက ကုလေ နိဗ္ဗတ္တိတွာ တတ္ထ ကမ္မေန ဇီဝိကံ ကပ္ပေသိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တေန ကမ္မေန&lt;/b&gt; - ထိုမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့်၊ &lt;b&gt;နိရယေ&lt;/b&gt; - ငရဲ၌၊ &lt;b&gt;ပစ္စိတွာ&lt;/b&gt; - ကျက်ခဲ့ရပြီး၍၊ &lt;b&gt;တဿေဝ ကမ္မဿ&lt;/b&gt; - ထိုမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံ၏ပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;ဝိပါကသေသေန&lt;/b&gt; - ကြွင်းကျန်သော အကျိုးဝိပါတ်၏ အစွမ်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;မနုဿလောကေ&lt;/b&gt; - လူ့လောက၌လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ဗဟုနိ ဇာတိသတေ&lt;/b&gt; - ဘဝပေါင်း ရာချီသော ကာလပတ်လုံး၊ &lt;b&gt;ပုပ္ဖဆဍ္ဍက ကုလေ&lt;/b&gt; - မစင်ပစ်ကျုံးသော အမျိုးအနွယ်၌၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တိတွာ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ရ၍၊ &lt;b&gt;တတ္ထ ကမ္မေန&lt;/b&gt; - ထိုမစင်ပစ်ကျုံးခြင်း အမှုဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဇီဝိကံ ကပ္ပေသိ&lt;/b&gt; - အသက်မွေးရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မြင့်မိုရ်တောင်ကို မစင်နဲ့ ကိုင်ပေါက်လိုက်တော့ မိမိလက်မှာ အရင် မစင်တွေ ပေသွားသလိုပဲ၊ ဒီမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံကြောင့် ငရဲရောက်သွားပြီ။ ငရဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ သန်းပေါင်းများစွာ ခံရတယ်။ ခံပြီး ငရဲက လွတ်လာတော့လည်း ကြွင်းကျန်နေသေးတဲ့ အကုသိုလ်ကံလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီ အကုသိုလ်ကံရဲ့ အကြွင်းအကျန် စွမ်းအင်ကြောင့် လူ့လောကမှာ လူလာဖြစ်ရင်လည်း ဘဝပေါင်း ရာချီတဲ့ ကာလပတ်လုံး မစင်ပစ်ကျုံးရတဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာပဲ လူလာဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်ပြန်တော့လည်း အဲ့ဒီ မစင်ပစ်ကျုံးတဲ့ အလုပ်နဲ့ပဲ အသက်မွေးရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်က ဘဝတစ်ခုပဲ၊ ပြောလိုက်တာကလည်း တစ်ကြိမ်တည်းပဲ။ တစ်ကြိမ်ပြုလိုက်တဲ့ အကုသိုလ်ကံသည် နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာ၊ သန်းပေါင်းများစွာ ငရဲမှာလည်း ခံရသေးတယ်။ ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသလားဆိုတော့ မပြီးဘူး။ လူ့ပြည် ရောက်လာတော့လည်း စင်ကြယ် မြင့်မြတ်တဲ့ အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝတွေမှာ လူဖြစ်ရသလားဆိုတော့ မဖြစ်ရဘူး။ မစင်ပစ်ကျုံးတဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာပဲ လာပြီးတော့ လူဖြစ်ရတယ်။ အဲ့ဒီမှာ လူဖြစ်တော့လည်း ချမ်းချမ်းသာသာ ဖြစ်ရသလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ မစင်ပစ်ကျုံးတဲ့ ဘဝနဲ့ပဲ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ရှာဖွေရတယ်။ &quot;မစင်ပစ်ကျုံးပြီးတော့ စားပါလား&quot; လို့ သူတစ်ပါးကို ပြောခဲ့တဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံဟာ ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်သလဲဆိုတာ ကြည့်တော့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကလေးကို ကောင်းကောင်း ထားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ မိမိတို့ရဲ့ နှုတ်ကလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ထိန်းတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ထားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂေါတမဘုရားရှင် သာသနာတော်နှင့် အရှင်သုနီတ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီမှာ နောက်ဆုံး စာပိုဒ်က...&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုပ္ဖဆဍ္ဍက ကုလေ ဧဝ နိဗ္ဗတ္တော၊ ဥက္ကာရဆဍ္ဍန ကမ္မေန ဇီဝိကံ ကပ္ပေသိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါတို့ ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းပေါ်ပေါက်တော်မူတဲ့ သာသနာတော်အတွင်း၌လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ပုပ္ဖဆဍ္ဍက ကုလေ ဧဝ&lt;/b&gt; - ပန်းမိုက်သွမ်း မစင်ကျုံးတဲ့ အမျိုး၌သာလျှင်၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တော&lt;/b&gt; - ဖြစ်ခဲ့ရသည် ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဥက္ကာရဆဍ္ဍန ကမ္မေန&lt;/b&gt; - မစင်တို့ကို စွန့်ပစ်ကျုံးသွန်ခြင်း အမှုဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဇီဝိကံ ကပ္ပေသိ&lt;/b&gt; - အသက်မွေးရလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သာသနာတော်နဲ့ ကြုံတဲ့အချိန်၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ပယ်ဖျောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား (အစာအာဟာရ) ကို မျှတအောင်တောင် မရရှိဘဲ၊ မစင်တွေကို စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်တဲ့ အလုပ်နဲ့ အသက်မွေးရတယ်။ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင် ပွင့်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ပန်းမိုက်သွမ်း မစင်ပစ်ကျုံးတဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာပဲ လူလာဖြစ်ရတယ်။ လူဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း ဒီမစင်တွေကို သုတ်သင်တဲ့ လုပ်ငန်းနဲ့ အသက်မွေးရတယ်။ အဲ့ဒီလို အသက်မွေးတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဘာဖြစ်လဲ... ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ ဘေးရန်ကို ကာကွယ်နိုင်လောက်တဲ့ အစာအာဟာရလေးတောင် ဝအောင်မရဘူး။ မဝတစ်ချက်၊ မသေရုံလေးပဲ စားရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့၊ သူတစ်ပါးတွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခံစားနေတဲ့ အချိန်မှာ မိမိက မတရား စွတ်စွဲပြီးတော့ ပြောကြားခဲ့မိတဲ့ ဝစီကံ၊ ဝစီဗေဒကြောင့်ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ ဟိ ဇာတဿ၊ ကုဌာရီ ဇာယတေ မုခေ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယာယ ဆိန္ဒတိ အတ္တာနံ၊ ဗာလော ဒုဗ္ဘာသိတံ ဘဏံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရှင်ကောကာလိကကို အကြောင်းပြုပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောတဲ့ ဂါထာလေး တစ်ခုရှိတယ်။ မွေးလာတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပုဆိန်ကြီး တစ်လက် ပါလာတယ်။ အေး... အဲ့ဒီ ပုဆိန်ကြီးနဲ့ လူမိုက်သည် မကောင်းတာတွေ ပြောရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ ပြန်ပြီး ပိုင်းဖြတ်တတ်တယ်။ မှားသလား၊ မှန်သလား... မှန်တယ်နော်။ ဒကာကြီးတို့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပုဆိန်ကြီး တစ်လက် မရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ ပုဆိန်ကြီးနဲ့ လူမိုက်ဆိုတာက မကောင်းတာတွေ ပြောပြီးတော့ မိမိကိုယ်ကိုမိမိ ပြန်ပိုင်းဖြတ်သွားတတ်တယ်။ သတိရှိဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ ဒီမှာ ဘဝပေါင်းများစွာ မစင်ကျုံးတဲ့ ဘဝနဲ့ အသက်မွေးရတယ်။ အသက်မွေးရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ...&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုနိတမထေရ်၏ ဘဝနိဒါန်းနှင့် ဘုရားရှင်၏ ကရုဏာတော်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတစ်နေ့ မြတ်စွာဘုရားက လောကကို ကြည့်ရှုလိုက်တယ်။ လောကကို ကြည့်ရှုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာသွားတွေ့လဲဆိုတော့ ဒီသုနိတအလောင်းဖြစ်တဲ့ အမျိုးကောင်းသားတစ်ဦး၊ အာရုံထဲမှာ ထင်လာတယ်။ ထင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆက်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာ ဒီသုနိတအမျိုးကောင်းသားရဲ့ ဟဒယဝတ္ထု နှလုံးအိမ်အတွင်းမှာ အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့ရှိနေပြီဆိုတာကိုလည်း တွေ့တယ်။ တွေ့တော့ ဘုရားရှင်တို့ဟာ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ ကရုဏာတော် ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သုနိတထံကို ဒီနေ့ ကြွရတော့မယ်။ သွားလိုက်တဲ့ အချိန်ကလည်း နောက်တော်ပါ သံဃာတော်တွေ အားလုံး ပါနေတယ်။ ရာဇဂြိုဟ်မြို့တွင်းကို ဘုရားရှင် ဆွမ်းခံကြွတော့မယ်။ သုနိတကလည်း ဒီအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်နဲ့ တွေ့ဖို့ရန် ဘယ်မှာ ရှိနေသလဲလို့ မေးရင်တော့ ရာဇဂြိုဟ်မြို့မှာ အိမ်ကြီးတွေ နောက်ခိုင်းထားတဲ့ နောက်လမ်းကြား ရှိတယ်။ အဲဒီ နောက်လမ်းကြားထဲမှာ သူက မစင်တွေကို တစ်အိမ်ပြီး တစ်အိမ် ကျုံးပြီးတော့ ထမ်းနေရတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က သူ့ဆီကို ကြွရမယ့် အချိန်အခါ ဖြစ်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တော်ရုံတန်ရုံ မေတ္တာကရုဏာဓာတ်နဲ့ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ထံ သွားပြီးတော့ ချေချွတ်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားရှင်ဘက်ကလည်း ဒီလို ချေချွတ်ဖို့ရာအတွက် စိတ်ဓာတ်တွေ ပြင်းထန်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ဘက်က ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေက ဟိုရှေးရှေး ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ ဖြည့်ကျင့်ဆည်းပူးခဲ့ဖူးတဲ့ အရဟတ္တဖိုလ် ရကြောင်းဖြစ်တဲ့ ပါရမီတွေက ရင့်ညောင်းလာပြီ ဖြစ်တယ်။ ဒီပါရမီတွေက ရှိနေတဲ့အတွက် သူ့သန္တာန်မှာလည်း မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့ အားကောင်းလာပြီ။ ဘုရားရှင်ကလည်း ဒီအချိန်အခါမှာ သွားချွတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရလောက်ပြီဆိုတာ သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားရှင်နှင့် သုနိတ မျက်မှောက်တွေ့ဆုံခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရားက သူရှိနေတဲ့ ဒီကွေ့လမ်းကြားတွေကို ဆွမ်းခံကြွပေးရပါတယ်။ ကြွလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတွေ ကြွလာပြီဆိုတာ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မစင်ပုံးကို ဆိုင်တံပိုးကြီးနဲ့ ထမ်းလာတဲ့ သုနိတဟာ ဘုရားနဲ့ တွေ့နေတာဖြစ်တော့ ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့မရဘူး။ ရှောင်စရာ လမ်းလည်း မရှိဖြစ်နေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆိုင်ပုံးကြီး ခပ်မြန်မြန်ချပြီးတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ခြေတော်ကို ဦးတိုက်လိုက်ပါတယ်။ ဦးတိုက်ပြီး ရှောင်စရာ လမ်းကလည်း မရှိတော့ အဲဒီ နံရံတစ်ခုဘေးမှာ ဆိုင်တံပိုးကြီး ချပြီးတော့ အသာလေး ကပ်ပြီး လက်အုပ်ချီပြီး နေလိုက်ရတယ်။ နေလိုက်ရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်ကိုလည်း သူ သိပ်ပြီးတော့ အားနာနေတယ်၊ စိတ်ထဲမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေတဲ့ စိတ်တွေကလည်း အလွန် ပေါ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နိဿယအဖွင့်နှင့် ဘုရားရှင်၏ ဆင်ခြင်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်ကျတော့မှ ဘုရားရှင်က သူ့ကို ဘာမေးလဲ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ကရုဏာတော် ကြီးမားပုံကို ကြည့်ရအောင်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;အယံ သုနိတော ကုသလမူလေန စောဒိတံ ဥပဂတံ မံ သာရဇ္ဇမာနော ဇာတိယာ ကမ္မဿ ဟီနတ္တော သမ္မုခီဘာဝံ ပဋိဟန္တိ၊ သာဝေဇ္ဇဉ္စ ဥပဇ္ဇာမိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အယံ သုနိတော&lt;/b&gt;၊ ဤသုနိတသည်။ &lt;b&gt;အတ္တနော&lt;/b&gt;၊ မိမိ၏။ &lt;b&gt;ကုသလမူလေန&lt;/b&gt;၊ ကုသိုလ်တရားက။ &lt;b&gt;စောဒိတံ&lt;/b&gt;၊ နှိုးဆော်တိုက်တွန်းအပ်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဥပဂတံ&lt;/b&gt;၊ ငါဘုရား၏ ထံပါးသို့ ရောက်၍လာသော။ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt;၊ ငါဘုရားကို။ &lt;b&gt;သာရဇ္ဇမာနော&lt;/b&gt;၊ ကြောက်ရွံ့၍ ရှက်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဇာတိယာ&lt;/b&gt;၊ အမျိုးဇာတ်၏ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ကမ္မဿ&lt;/b&gt;၊ မိမိပြုလုပ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်၏ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဟီနတ္တော&lt;/b&gt;၊ ယုတ်ညံ့သည့်အတွက်ကြောင့်။ &lt;b&gt;သမ္မုခီဘာဝံ&lt;/b&gt;၊ ငါဘုရားရှင်၏ မျက်မှောက်တော်၌ ရောက်ရှိ၍ ဆိုက်ရောက်၍ နေရသည်ဖြစ်ပါလျှင်။ &lt;b&gt;ပဋိဟန္တိ&lt;/b&gt;၊ ရှက်နိုး၍ နေပေ၏။ &lt;b&gt;ယခုအခါ၌ အတ္တနော&lt;/b&gt;၊ သုနိတ၏။ &lt;b&gt;ဝေသာရဇ္ဇံ&lt;/b&gt;၊ ရဲရင့်သည်အဖြစ်ကို။ &lt;b&gt;ဥပဇ္ဇာမိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်စေတော့အံ့။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အော်... ဒီသုနိတ၊ ငါဘုရားရှင်က သူ့ထံ ကြွလာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ &lt;b&gt;&quot;ကုသလမူလေန စောဒိတံ&quot;&lt;/b&gt;၊ မိမိ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့၊ သုနိတကိုယ်တိုင် ရှေးရှေးဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်တွေမှာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ အရဟတ္တဖိုလ် ရကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက နှိုးဆော်တိုက်တွန်းလာပြီ။ ဒီလို တိုက်တွန်းတဲ့အတွက် ငါဘုရားရှင်ဟာ သုနိတဆီ ရောက်လာပြီ။ ရောက်လာပေမယ့်လို့ ငါဘုရားရှင်အပေါ်မှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့ရှက်နိုးပြီးတော့ ရှိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အမျိုးကလည်း ယုတ်ညံ့တယ်၊ မိမိရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းရပ် ကြည့်လိုက်တော့လည်း အလွန် ယုတ်ညံ့နေတယ်။ ယုတ်ညံ့နေတဲ့အတွက် ငါဘုရားနဲ့ မျက်မှောက်ရင်ဆိုင် တွေ့ရပေမယ့်လို့ အင်မတန် ရှက်နိုးနေပြီ။ ဒါကြောင့် သူ့သန္တာန်မှာ ရဲရင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးတွေ ဖြစ်အောင်တော့ ငါပြုမှ တော်တော့မယ်လို့ ဘုရားရှင်က ဒီလို စဉ်းစားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်ရဟန်းပြုရန် တိုက်တွန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;စဉ်းစားပြီးတဲ့ အခါကျတော့ ဘုရားရှင် ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;သုနိတ၊ ကိံ ဣမာယ ဒုက္ခဇီဝိကာယ ပစ္စသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
သုနိတ၊ ချစ်သား သုနိတ။ &lt;b&gt;ဣမာယ ဒုက္ခာယ&lt;/b&gt;၊ ဤဆင်းရဲတဲ့ အသက်မွေးခြင်းဖြင့်။ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;၊ သင်၏။ &lt;b&gt;ကိံ အတ္ထော&lt;/b&gt;၊ အဘယ်အကျိုးရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇိတုံ&lt;/b&gt;၊ ရဟန်းပြုခြင်းငှာ။ &lt;b&gt;သက္ခိဿတိ&lt;/b&gt;၊ စွမ်းနိုင်ပါအံ့လော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;သုနိတ၊ ဒီဆင်းရဲတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းရပ်ဖြင့် သင့်အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲကွယ်။ သင့်မှာ ရဟန်းပြုဖို့ရန်အတွက် စွမ်းနိုင်ပါသလား၊ မစွမ်းနိုင်ဘူးလား&quot; လို့ မေးကြည့်တယ်နော်။ ကဲ... ဒကာကြီးတွေ ဘယ်လို သဘောပေါက်ကြလဲ။ ဟင်... ဘုန်းကြီး အခုနေ ဒကာကြီးတွေကို &quot;ရဟန်းပြုနိုင်ပါ့မလား&quot; မေးရင် ဘယ်လို ဖြေကြမလဲ။ ဟမ်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;em&gt;(ပရိသတ်- မပြုနိုင်ပါဘုရား)&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ။ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ဆင်းရဲနေတဲ့ အသက်မွေးခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ &quot;သင် ရဟန်းမပြုနိုင်ဘူးလား&quot; လို့ ဘုရားရှင်က မေးကြည့်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုနိတ၏ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ရဟန်းဘဝသို့ ရောက်ရှိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ အခါကျတော့မှ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;သုနိတော တေန သတ္ထုဝစနေန အမိတေန အဘိသိတ္တော ဝိယ ပီတိသောမနဿံ ပဋိသံဝေဒေနော ဘဂဝန္တံ ပစ္စဘာသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာလဲဆိုတော့ &lt;b&gt;သုနိတော&lt;/b&gt;၊ သုနိတသည်။ &lt;b&gt;တေန သတ္ထုဝစနေန&lt;/b&gt;၊ ထိုဘုရားရှင်၏ စကားတော်ကြောင့်။ &lt;b&gt;အမိတေန အဘိသိတ္တော ဝိယ&lt;/b&gt;၊ အမြတ်ရေစင်ဖြင့် သွန်းလောင်းလိုက်သကဲ့သို့။ &lt;b&gt;ဝိပုလံ ပီတိသောမနဿံ&lt;/b&gt;၊ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များသော နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိသောမနဿ တရားကို။ &lt;b&gt;ပဋိသံဝေဒေနော&lt;/b&gt;၊ ခံစားရသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဘဂဝန္တံ&lt;/b&gt;၊ ဘုန်းတော်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားအား။ &lt;b&gt;အကယ်၍ မာဒိသာ&lt;/b&gt;၊ တပည့်တော်တို့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ။ &lt;b&gt;ဤသာသနာတော်အတွင်း၌ ပဗ္ဗဇ္ဇံ&lt;/b&gt;၊ ရဟန်းအဖြစ်ကို။ &lt;b&gt;လဘေယျုံ&lt;/b&gt;၊ ရရှိကြကုန်အံ့။ &lt;b&gt;ကသ္မာ&lt;/b&gt;၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့်။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;၊ ဘုရားတပည့်တော်သည်။ &lt;b&gt;န ပဗ္ဗဇိဿာမိ&lt;/b&gt;၊ မပြုဘဲ ရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ &lt;b&gt;ဘဂဝါ&lt;/b&gt;၊ ဘုန်းတော် ၆ ပါးသခင် ဘုရားရှင်။ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt;၊ ဘုရားတပည့်တော်ကို။ &lt;b&gt;ပဗ္ဗာဇေထ&lt;/b&gt;၊ ရှင်ရဟန်းပြု၍ ပေးတော်မူကြပါကုန်ဘုရား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရဲရဲရင့်ရင့်ပဲ လျှောက်လိုက်တယ်နော်။ မြတ်စွာဘုရားက ဒီစကားလေး တစ်ခွန်း ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အမြတ်ရေစင်နဲ့ သွန်းလောင်းခံလိုက်ရသလို စိတ်ထဲမှာ အင်မတန် ကြည်နူးသွားတဲ့ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှု ပီတိသောမနဿတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်လောကလုံးမှာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ ဘုရားရှင် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ တစ်လောကလုံးမှာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်နေတဲ့ ဒီလို သူတော်ကောင်းတို့ကနေပြီးတော့ အဆင့်အတန်း အလွန် နိမ့်ကျနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို အခုလို ချိုချိုသာသာနဲ့ သွားပြီး နှုတ်ခွန်းဆက်သပြီးတော့ အကျိုးကို လိုလားတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ စကားတစ်ခု ပြောပြီဆိုရင် အပြောခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဝမ်းသာမလား၊ ဝမ်းနည်းမလား။ ဝမ်းသာမယ်၊ ဒါက ဓမ္မတာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူသားချင်း ဆက်ဆံရေးနှင့် ကုသိုလ်ပွားများမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိတို့က လူသားအချင်းချင်း ဆက်ဆံတဲ့ အပိုင်းတွေမှာ ဒီစိတ်ထားလေးတွေ ရှိတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်ပါတယ်။ တစ်ဖက်သားက အဆင့်နိမ့်နေပါစေဦး၊ မိမိက အကျိုးကို လိုလားတောင့်တနေတဲ့ စိတ်ထားလေးနဲ့ ချိုချိုသာသာ စကားတစ်ခု ပြောတတ်မယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာမသွားဘူးလား။ ဝမ်းသာသွားတယ်။ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ် ဝမ်းသာတာနဲ့ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ် စိတ်ဆင်းရဲတာ ဘယ်ဟာက ကောင်းလဲ။ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် မိမိမှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပွားတယ်၊ ပြောလိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရော၊ နားထောင်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာပါ ကုသိုလ်တရားတွေ မတိုးပွားဘူးလား။ တိုးပွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ လေ့ကျင့်ခန်းလေးတွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဘုရားရှင်က နည်းပေးနေတာနော်။ မိမိမှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပွားမယ်၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ကုသိုလ်တရား တိုးပွားမယ်။ မိမိ ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူး။ မိမိကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဆင်းရဲဖို့အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို စကားမျိုးလေးတွေ၊ ဒီလို စိတ်ထားမျိုးလေးတွေ၊ ဒီလို ကိုယ်အမူအရာမျိုးလေးတွေ ရှိသင့်တယ်လို့ ဘုရားက သင်ပေးနေတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဧဟိဘိက္ခု ရဟန်းအဖြစ်နှင့် တရားထူးရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီအခါမှာ ပီတိသောမနဿ တရားတွေက သိပ်လွှမ်းခြုံလာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ &quot;မြတ်စွာဘုရား... တပည့်တော်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်း အလွန် နိမ့်ကျနေတဲ့ လူသားတို့ဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ ဝင်ရောက်ပြီး ရှင်ရဟန်းပြုခွင့် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် တပည့်တော် ဘာကြောင့် ရှင်ရဟန်း မပြုဘဲ နေနိုင်ရမှာလဲ၊ မြတ်စွာဘုရား... တပည့်တော်ကို ရှင်ရဟန်း ပြုပေးပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ သူက ရဲဝံ့စွာနဲ့ လျှောက်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီလို လျှောက်ထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရား ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို ကျောင်းခေါ်သွားတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;တံ ဝိဟာရံ နေတွာ ကမ္မဋ္ဌာနံ အာစိက္ခိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ကျောင်းခေါ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်အချိန်မှာလဲလို့ မေးတော့ မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို အဲဒီအခါမှာ &quot;ဧဟိ ဘိက္ခု&quot; ရဟန်းအဖြစ် ခေါ်တော်မူလိုက်ပါတယ်နော်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ဧဟိ ဘိက္ခု၊ သက္ခာတော ဓမ္မော၊ စရ ဗြဟ္မစရိယံ သမ္မာ ဒုက္ခဿ အန္တကိရိယာယ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ချစ်သား ရဟန်း... လာပေတော့။ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ်ရဲ့ အကျင့်မြတ်ကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ ကျင့်နေတော့။ ငါဘုရားရှင်သည် သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ကို ကောင်းစွာ ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတော်မူအပ်ပါတယ်။ အဲဒီ ငါဘုရားဟောတဲ့ ဒီသီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ဆိုတဲ့ ဒီတရားတွေဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကုန်စင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ တရားတွေ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတရားတွေကို သင်ချစ်သား လာပြီး ကျင့်နေတော့ ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခေါ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဝါ ၆၀ ရပြီး မထေရ်ကြီးသဖွယ် အကုန်လုံး တင့်တယ်တဲ့ ပရိက္ခရာ ရှစ်ပါး စင်မြန်းပြီးသား ရဟန်းတော်တစ်ပါး ဖြစ်သွားပါတယ်။ အဲဒီ ရဟန်းဖြစ်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ သူ့ကို ဘုရားရှင်က ကျောင်းကို ခေါ်သွားပြီ။ ကျောင်းခေါ်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;ဘဂဝါ တံ ဝိဟာရံ နေတွာ ကမ္မဋ္ဌာနံ အာစိက္ခိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘဂဝါ&lt;/b&gt;၊ ဘုန်းတော် ၆ ပါးသခင် ဘုရားရှင်သည်။ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;၊ ထိုသုနိတရဟန်းကို။ &lt;b&gt;ဝိဟာရံ&lt;/b&gt;၊ ကျောင်းတော်သို့။ &lt;b&gt;နေတွာ&lt;/b&gt;၊ ခေါ်ဆောင်ပြီး၍။ &lt;b&gt;ကမ္မဋ္ဌာနံ&lt;/b&gt;၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားကို။ &lt;b&gt;အာစိက္ခိ&lt;/b&gt;၊ ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျောင်းရောက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ မြတ်စွာဘုရားက ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားတွေ သင်ပေးတယ်။ သင်ပေးလိုက်တော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;သော ပဌမတရံ အဋ္ဌ သမာပတ္တိယော ပဉ္စ စ အဘိညာယော နိဗ္ဗတ္တေတွာ ဝိပဿနံ ဝဍ္ဎေတွာ ဆဠာဘိညော အဟောသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုသုနိတ ရဟန်းတော်သည်။ &lt;b&gt;ပဌမံ&lt;/b&gt;၊ ရှေးဦးစွာ။ &lt;b&gt;အဋ္ဌ သမာပတ္တိယော&lt;/b&gt;၊ သမာပတ် ၈ ပါးတို့ကို လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ပဉ္စ စ အဘိညာယော&lt;/b&gt;၊ လောကီအဘိညာဉ် ၅ ပါးတို့ကို လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တေတွာ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်စေ၍။ &lt;b&gt;ဝိပဿနံ&lt;/b&gt;၊ ဝိပဿနာကို။ &lt;b&gt;ဝဍ္ဎေတွာ&lt;/b&gt;၊ တိုးပွားစေသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဆဠာဘိညော&lt;/b&gt;၊ ဆဠာဘိည ရဟန္တာသည်။ &lt;b&gt;အဟောသိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်တော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပထမ သူက သမာပတ် ၈ ပါးကို ရအောင် ကြိုးစားတယ်၊ ပြီးတော့ လောကီအဘိညာဉ် ၅ ပါးကို ရအောင် ကြိုးစားတယ်။ ပြီးတဲ့ အခါကျတော့မှ သူက ဝိပဿနာ ကူးတယ်။ ဝိပဿနာ ကူးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆဠာဘိည ရဟန္တာ မထေရ်မြတ် တစ်ပါး ဖြစ်သွားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုနိတမထေရ်၏ ဘဝဟောင်း ပြန်ပြောင်းမိန့်ကြားချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ အပိုင်းကို သူက ရဟန်းတော်တွေကို ပြန်ပြီးတော့ ဟောပြနေတယ်နော်။ ဘယ်လို ဟောပြလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;နီစေ ကုလေ အဟံ ဇာတော၊ ဒလိဒ္ဓေါ အပ္ပဘောဇနော။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
သူ့ရဲ့ ဘဝလေး တစ်ခုပေါ့နော်။ ခုနက အင်မတန် ယုတ်မြတ်နေတဲ့ ပန်းမှိုက်သွန်၊ မစင်ပင် ကျုံးသမား အမျိုးအနွယ်မှာ လာပြီး ဖြစ်ရပြီ။ စားစရာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း နည်းနည်းလေးပဲ စားရတဲ့ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ၊ သိပ်ဆင်းရဲနေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု သူက ဘာဆက်ဟောလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;မနုဿာနံ ပရိဘူတော၊ နီစမနံ ကရိတွာန၊ ဝန္ဒိဿံ ဗဟုကံ ဇနံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မနုဿာနံ&lt;/b&gt;၊ လူသားတို့သည်။ &lt;b&gt;ပရိဘူတော&lt;/b&gt;၊ ရှုတ်ချစက်ဆုပ်အပ်သည် ဖြစ်၍ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ပရိဘူတော&lt;/b&gt;၊ ဖိစီးအပ်သည် ဖြစ်၍ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;နီစမနံ&lt;/b&gt;၊ နိမ့်ချတဲ့ စိတ်ထားကို။ &lt;b&gt;ကရိတွာန&lt;/b&gt;၊ ပြုကျင့်ရသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဗဟုကံ ဇနံ&lt;/b&gt;၊ များစွာသော လူအပေါင်းကို။ &lt;b&gt;ဝန္ဒိဿံ&lt;/b&gt;၊ ရှိခိုးခဲ့ရလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူသားတွေက သူ့ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်ကြတယ်၊ ဖိစီးနှိပ်စက်ကြတယ်၊ စကားနဲ့ အနိုင်ယူကြတယ်၊ ရှုတ်ချကြတယ်။ အဲဒီလို လူသားအပေါင်းက ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုကို ခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်တယ်၊ သူတစ်ပါးတွေရဲ့ နှိမ်ချ နှိပ်စက်မှုကို ခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီလို ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူက ဘာလုပ်ရသလဲ။ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ကြည့်လိုက်တဲ့ လူသားအားလုံးကို သူက အမြဲတမ်း ရှိခိုးခဲ့ရတယ်။ နိမ့်ချတဲ့ စိတ်ထားလေးဖြင့် ရိုရိုသေသေ ရှိခိုးနေရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုမှ သူက နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ရိုရိုသေသေ ရှိမခိုးခဲ့ရင် သူတို့က ဘယ်လိုမှ သူ့ကို စားဖို့ သောက်ဖို့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကဲ...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>b2n7mhf0zml9clk84uxgspi1baw206d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၁/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6264</id>
    <revision>
      <id>21909</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:05:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၁/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၀...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21909</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="154542" sha1="3em005sq2numhzw8j1ijlt6yylhtfn3" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၁/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၀/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၂/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-41
&lt;p&gt;ရှင်သုနီတမထေရ်၏ အတိတ်ဘဝမှ ဝစီကံအကျိုးပေးပုံနှင့် ဘုရားရှင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းအကြောင်း&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုနီတမထေရ်၏ နိမ့်ကျသော ဘဝအခြေအနေ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ညက အရင် &lt;b&gt;သုနီတမထေရ်&lt;/b&gt; အကြောင်း ဟောခဲ့တယ်၊ ဆက်ကြရအောင်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဇိဂုစ္ဆိတော မနုဿာနံ၊ ပရိဘူတော စ ဝိတ္တော။ နိစံ ကိစ္စာနိ ကတွာန၊ ဝန္ဒိံ ဗဟုကံ ဇနံ။&quot;&lt;/b&gt; သူ့ရဲ့ ဘဝလေးကို သူတင်ပြနေတယ်နော်။ ဒီတင်ပြချက်တွေက ရဟန္တာဖြစ်ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ &quot;ဒီလောက် ရဟန္တာဖြစ်နိုင်တဲ့ ဆဠာဘိညပတ် ရဟန္တာဖြစ်နိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတို့သည် ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် ခုလို အလွန်အဆင့်အတန်းနှိမ့်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိရပါသလဲ&quot; လို့ ရဟန်းတွေက ပြန်ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ် ဇာတ်လမ်းလေးကို ဟောပြပါလို့ လျှောက်ထားတောင်းပန်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူက သူ့ဘဝဖြစ်ကြောင်းလေးကို ပြန်ဟောနေတယ်နော်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဇိဂုစ္ဆိတော မနုဿာနံ&lt;/b&gt; - လူတကာတို့က စက်ဆုပ်အပ်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ပရိဘူတော စ ဝိတ္တော&lt;/b&gt; - ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချအပ်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;နိစံ ကိစ္စာနိ ကတွာန&lt;/b&gt; - အောက်တန်းကျသော အလုပ်တို့ကို ပြုလုပ်ရသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဝန္ဒိံ ဗဟုကံ ဇနံ&lt;/b&gt; - လူအများအပြားကို ရှိခိုးခဲ့ရလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;မနုဿာနံ&lt;/b&gt; - လူသားအပေါင်းတို့၏၊ &lt;b&gt;ဇိဂုစ္ဆိတော&lt;/b&gt; - ရန်ရှာစက်ဆုပ်အပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဖြစ်ရ၍။ လူသားအပေါင်းတွေ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အပေါ်မှာ ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ညက ပြောခဲ့ပြီးပြီနော်။ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓကို သူပြောဆိုခဲ့စဉ် အချိန်တုန်းက အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်အပေါ်၌ ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ သူ မပြောခဲ့ဘူးလား? ပြောခဲ့၏။ ကဲ... ယောဂီတွေ နည်းနည်းလေး ပြန်ပြီး စဉ်းစားကြည့်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်ထားလေးနဲ့ ပြောခဲ့မိတဲ့ ဝစီကံသည် ဘယ်လို အကျိုးပေးတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်ပြီလား? ပေါက်တယ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲဟင်? ဘုန်းကြီးကလည်း ထပ်တော့ မေးချင်နေတယ်၊ ဟမ်... ပေါက်တယ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ? ထပ်ပြောဦးမယ်လို့ ပြောတာလား? ဟမ်... ဘယ်လိုတုန်း? ရှောင်ရမယ်၊ ရှောင်ရမှာလား။ သို့မဟုတ် ရှောင်မယ်... ရှောင်ရမှာ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝစီကံ၏ အကျိုးပေးနှင့် အကုသိုလ်အမည်းစက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အင်း... သတိထားကြနော်။ &lt;b&gt;မနုဿာနံ&lt;/b&gt; - လူသားတို့က၊ &lt;b&gt;ဇိဂုစ္ဆိတော&lt;/b&gt; - ရွံရှာစက်ဆုပ်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍ သူ့အပေါ်မှာ ဘယ်လူသားကပဲဖြစ်ဖြစ် မြင်လိုက်တာနဲ့ ရွံရှာစက်ဆုပ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းကလည်း ရွံရှာစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လုပ်ငန်းဖြစ်တာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ တစ်ချိန်က သူကံကို ထူထောင်ခဲ့စဉ် အချိန်အခါက သူတစ်ပါးတွေအပေါ်မှာ၊ အထူးသဖြင့် မပြစ်မှားသင့် မပြစ်မှားထိုက်တဲ့ သူတော်ကောင်းလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓအပေါ်၌ ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်ထားဖြင့် သူက စကားတွေ ပြောခဲ့တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်ထားဖြင့် စကားတွေ ပြောခဲ့တော့ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကို ရွံရှာစက်ဆုပ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဝိုင်းဝန်းလည်မလာဘူးလား? လည်လာတယ်။ အခု ဒီနေ့ ယောဂီတွေ ဒီဌာနမှာ ဘာလာလုပ်နေသလဲလို့ မေးရင် ကံတွေ လာထူထောင်ကြတာပဲနော်။ အဲ့ဒီကံတွေ ထူထောင်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ခေတ္တခဏ ကြုံကြတိုက်ခိုက် ဖြစ်ပါတယ်၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးက ရွံရှာစက်ဆုပ်နေတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ပြောမှားဆိုမှား ရှိခဲ့ရင် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဘာဖြစ်မလဲ? မိမိကိုလည်း ရွံရှာစက်ဆုပ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဝိုင်းဝန်းလည်မနေတတ်ဘူးလား? ဝိုင်းဝန်းလည်နေလိမ့်မယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;ပရိဘူတော&lt;/b&gt; - အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတယ်၊ ဘာမှတ်သလဲ? ဟမ်... ဒီပုံစံ ဒီပုံစံနော်။ အဲ့ဒီလို အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ချိန်တုန်းက အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓကို သူတို့က မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲပြီးတော့ မခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဘူးလား? ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;ဝမ္ပိတော&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါးတို့က ရှုံ့ချအပ်သည်ဖြစ်၍ သူ့ကို အမြဲတမ်း တစ်ဖက်သား ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အမြဲတမ်း ရှုံ့ချနေတယ်။ မြင်တာနဲ့ &quot;ဒီကောင်က ငါ့ကို မဟုတ်မတရားတွေ လာလာပြောနေတယ်&quot;။ ဘာဖြစ်လို့ ပြောလဲဟင်? တစ်ချိန်က သူက သူတစ်ပါးကို မဟုတ်မတရား ပြောခဲ့တယ်၊ ရှုံ့ချခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဘဝမှာ &quot;ငါကောင်းတာ လုပ်ပေမဲ့လို့ ငါ့ကို သူတို့က လာပြီးတော့ အမြဲတမ်း မဟုတ်မတရားတွေ ပြောနေတယ်၊ အမြဲတမ်း လာပြီးတော့ ရှုံ့ချနေတယ်&quot; ဆိုပြီး ဒီလိုအပြောခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လောကမှာ မရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကောင်းမမြင်နိုင်သော ကံနှင့် ကုသိုလ်ထဲက အကုသိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ သူတစ်ပါးတွေက လာပြီးတော့ မိမိကို ရှုံ့ချနေရသလဲ? တစ်ချိန်က မိမိ ကံထူထောင်ခဲ့စဉ် အချိန်က သူတစ်ပါးကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခဲ့တယ်။ ဒီကံက တစ်ဖန်ပြန်ပြီး အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ မိမိကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဝိုင်းဝန်းလည်မနေဘူးလား? ဝိုင်းဝန်းလည်နေတယ်။ &quot;ငါ ကောင်းတာလုပ်လည်း ငါ့အပေါ်မှာ သူတို့ အကောင်းကို တစ်ချက်မှ မမြင်ဘူး&quot; တဲ့။ ဘာဖြစ်လို့ မမြင်တာလဲ? အကောင်းမမြင်နိုင်တဲ့ ကံတွေကို မိမိက ထူထောင်ခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခု နေ့စဉ် မိမိတို့ ကာယကံတွေ ထူထောင်နေတယ်၊ ဝစီကံတွေ ထူထောင်နေတယ်၊ မနောကံတွေ ထူထောင်နေကြတယ်။ တစ်ဖက်သားအပေါ်မှာ အကောင်းမြင်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ တစ်ဖက်သားအပေါ်မှာ အကောင်းမမြင်ဘဲနဲ့ သူတစ်ပါးကို မိမိက ရှုံ့ချခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကံလေးက မိမိကို တစ်ချိန်မှာ ပြန်အကျိုးပေးတော့မယ်။ ဒီကံဆိုတာက ဘာတွေလဲ? မိမိတို့ နေ့စဉ် ဒါနကံတွေ ပြုနေတယ်၊ သီလကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်နေတယ်၊ ဘာဝနာကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်နေတယ်၊ ရတနာသုံးပါးရဲ့ ဝေယျာဝစ္စဆိုတဲ့ ကံတွေကို နေ့စဉ် မိမိက ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိက သူတစ်ပါးတွေအပေါ်၌ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချလိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြောမှားဆိုမှား၊ ကာယကံမှု၊ ဝစီကံမှု ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မိမိပြုနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေမှာ သူတစ်ပါးတို့အပေါ်၌ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချတတ်တဲ့ စိတ်ထားတွေက ခြံရံမထားဘူးလား? ခြံရံနေပြီ။ ခြံရံလိုက်တဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရောက်လာပြီ။ အဲ့ဒီဘဝမှာ မိမိကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အလိုလို ပေါ်လာတယ်။ ဘယ်သူ့ကြောင့် ပေါ်ရသလဲလို့ မေးရင် &quot;ဒီကံက ဖန်တီးပေးလိုက်တာ&quot; တဲ့နော်။ သူတို့က ငါ့အပေါ်မှာ မဟုတ်မတရား မြင်နေတာ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ အို... ဘယ်သူက ဖန်တီးပေးတာလဲ? ကံက ဖန်တီးပေးလိုက်တာ။ အကောင်းမမြင်အောင်၊ အဆိုးတွေကို တစ်ဖက်က မြင်နေအောင် ဒီကံက ဖန်တီးပေးနေတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတာလုပ်နေပေမဲ့လို့ ကောင်းတယ်လို့ တစ်ဖက်သား ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ထင်သလား? မထင်ဘူး။ အင်မတန် ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံနှင့် ရှေးသူတော်ကောင်းတို့၏ ဆုတောင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ရှေးရှေးသူတော်ကောင်းတွေဟာ ကံကို သူတို့ ဘယ်တော့မှ မထူတော့ဘူး၊ ကံကုန်အောင်သာ သူတို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ဒီကံကြီးက တစ်ချိန် အကျိုးပေးမယ်ဆိုတာ နားလည်နေတယ်။ နားလည်နေတဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း ဒီကံတွေ အကျိုးပေးမယ့် ဘဝတွေကို သိပ်ပြီးတော့ ရွံရှာစက်ဆုပ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီလို ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့အတွက် တချို့တချို့ ဆရာတော်ကြီးများ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း၊ အထူးသဖြင့် ကျမ်းစာများ ရေးသားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဆုတောင်းသလဲ? &quot;ဤကောင်းမှုကြောင့် မည်သည့် အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာမျှ မဖြစ်ပါစေသတည်း&quot; ဆိုပြီး ဒီလို ဆုတောင်းကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? နောက်ထပ် အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာမှာကို သိပ်ပြီးတော့ ကြောက်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီအကျိုးတွေမှာ ခုနက ပြောသလိုပေါ့၊ သံသရာတစ်ခွင်မှာ မှားခဲ့တဲ့ အပြစ်ချက်ကလေးတွေက ရှိတော့ ဒီအပြစ်ချက်တွေရဲ့ အကျိုးကြောင့် ခုလို အဆင့်အတန်းနှိမ့်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရရှိစေအောင် ဖန်တီးပေးနိုင်တဲ့ ကံတွေလည်း အခါခွင့်သင့်လာရင် အကျိုးမပေးနိုင်ဘူးလား? အကျိုးပေးနိုင်သေးတယ်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီလို အကျိုးပေးမယ့် ဘဝတွေကို အင်မတန် ရွံရှာကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အာဏာနှင့် အပေါ်စီးစိတ်၏ ဝိပါတ်တော်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;နိစမနံ ကိတွာန၊ ဝန္ဒိံ ဗဟုကံ ဇနံ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;နိစမနံ&lt;/b&gt; - နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ထားကို၊ &lt;b&gt;ကိတွာန&lt;/b&gt; - ပြုလုပ်ရသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဗဟုကံ ဇနံ&lt;/b&gt; - မြင်မြင်သမျှ လူသားသတ္တဝါအပေါင်းကို၊ &lt;b&gt;ဝန္ဒိံ&lt;/b&gt; - ရှိခိုးဦးတိုက်ခဲ့ရလေပြီ။ မြင်မြင်သမျှ လူသားတွေအပေါ်၌ အမြဲတမ်း ရှိခိုးနေရတယ်၊ မိမိဘက်က အမြဲတမ်း နှိမ်ထားတဲ့ စိတ်ထားလေးနဲ့ ဆက်ဆံနေရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သူ့ကံက ဒီလို နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ထားဖြင့်၊ နိမ့်ကျနေတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် တစ်ဖက်သားအပေါ်၌ ဆက်ဆံဖို့ရန်အတွက် ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ချိန်တုန်းက အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓကို သူ မဟုတ်မတရား ပြောခဲ့စဉ် အချိန်တုန်းက အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်အပေါ်၌ နှိပ်ကွက်ခဲ့တဲ့ စိတ်ထားလေး မရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ဖက်သားကို နှိပ်ကွက်ပြီးတော့၊ နှိမ့်ချပြီးတော့ စကားတစ်ခု ပြောကြားခဲ့မယ်ဆိုရင် မိမိဟာ နိမ့်ကျတဲ့ ဘဝတစ်ခု မရောက်နိုင်ဘူးလား? ရောက်နိုင်တယ်။ ဒါ သတိရှိရမယ်။ &quot;ဟမ်... နင် ဒီလောက်တောင် နားမလည်ဘူးလား? ဘာဖြစ်နေလဲ?&quot; ဟော... တချို့တချို့ ဟုတ်တယ်မလား? &quot;နင် လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား? နင် လူပြောနေတဲ့ စကား နင်နားမလည်ဘူးလား?&quot; ဟော... ဖြစ်လာပြီ။ အဲ့တော့ ဘာပြောတာလဲ? တစ်ဖက်သားကို နှိမ့်ချတာလား၊ မြှင့်တင်ပေးတာလား? ဟမ်... အဲ့ဒီလို စကားမျိုး မိမိတို့က &quot;သီလရှိပါတယ်&quot; လို့ ဝန်ခံပြီးတော့ ဒီလိုဌာနမှာ လာပြီး တရားကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အဲ့ဒီလို စိတ်ထားမျိုး၊ အဲ့ဒီလို အပြောမျိုး ရှိသင့်သလား? မရှိသင့်ဘူး။ ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ? အခု ရှင်သုနီတ အစဉ်အတိုင်း အလွန်နိမ့်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ရောက်မယ်။ မိမိထက် အသက်ဂုဏ်သိက္ခာ ငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြီးသည်ဖြစ်စေ မြင်မြင်သမျှ လူအပေါင်းကို အမြဲတမ်း ရှိခိုးပြုနေရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သူတို့ပေးမှ ကမ်းမှ မိမိက စားရမယ့် ဘဝအခြေအနေ ရောက်တယ်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဒီနေ့ မပေးရင် ဒီနေ့ စားရပါ့မလား? မစားရဘူး။ သူတို့ ပေးချင်လာအောင်၊ ကျွေးချင်လာအောင် မိမိဘက်က အင်မတန် ရိုရိုသေသေ လေးလေးစားစားလေးနဲ့ လိုက်ပြီးတော့ ဆက်ဆံနေရတယ်။ အောက်တန်းမကျဘူးလား? ကျတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ ဒီအောက်တန်းကျတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိရသလဲ? တစ်ဖက်သားကို အောက်တန်းကထားပြီးတော့ မိမိက အထက်တန်းက၊ အပေါ်စီးနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့လို့။ ဒါကို ခေတ်အပြောနဲ့ ပြောရင်ပေါ့နော်။ ဘယ်သူ့ကို သူသွားပြီးတော့ အပေါ်စီးနဲ့ ဆက်ဆံလိုက်သလဲ? အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်ပဲ။ ထိုခေတ်ထိုအချိန်အခါအရ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်လောကလုံးမှာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘုရားမပွင့်တဲ့ သုညကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ပေါ်ထွန်းလာတဲ့ ဘုရားရှင်ပဲ။ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မိမိက အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေဖြင့် နှိမ့်ချပြီးတော့ ဆက်ဆံခဲ့တဲ့အတွက်၊ ပြုမူခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကံတွေက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရလာတော့ မိမိအဆင့်အတန်း အလွန်နိမ့်ပြီးတော့၊ တစ်ဖက်သားတွေအပေါ်၌ အောက်ကနေထားပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရတဲ့ ဘဝတစ်ခု မရဘူးလား? ရရှိသွားတယ်။ ဒါကြောင့် ခုလို အသိဉာဏ်ရှိနေတဲ့ ဘဝလေးတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံ၊ မိမိတို့ရဲ့ ဝစီကံလေးတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်ပါတယ်။ အကယ်၍ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မရှိဘူး၊ ဗိုလ်နေမြဲ ကျားနေမြဲပဲ၊ ဒီတိုင်း မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းပဲ ထားမယ်ဆိုရင် ဘယ်ရောက်မလဲ? မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း စိတ်ဓာတ်ကို ထားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်းကို လိုက်ရမယ်။ ဒါ သတိရှိရမယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားရှင်နှင့် တွေ့ဆုံဖူးမြော်ရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အဆင့်အတန်း နှိမ့်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိတဲ့အကြောင်းကို သူပြောပြီးတဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးမယ့်၊ ကယ်တင်ပေးမယ့် သူတော်ကောင်းတို့နဲ့ တွေ့ကြုံရတဲ့ အကြောင်းလေးလည်း သူက ထပ်ပြီး ပြောပြန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;အထ အဒ္ဒသံ သမ္ဗုဒ္ဓံ၊ ဘိက္ခုသံဃပုရက္ခတံ။ ပဝိသန္တံ မဟာဝီရံ၊ မဂဓာနံ ပုရုတ္တမံ။&quot;&lt;/b&gt; &lt;b&gt;မဂဓာနံ&lt;/b&gt; - မဂဓတိုင်းတို့၏၊ &lt;b&gt;ပုရုတ္တမံ&lt;/b&gt; - အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရာဇဂြိုဟ်မြို့တော်အတွင်းသို့၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခုသံဃပုရက္ခတံ&lt;/b&gt; - ရဟန်းသံဃာအပေါင်း ခြံရံလျက်၊ &lt;b&gt;ပဝိသန္တံ&lt;/b&gt; - ဝင်ရောက်ကြွလာတော်မူသော၊ &lt;b&gt;မဟာဝီရံ&lt;/b&gt; - ကြီးမားသော လုံ့လဝီရိယ ရှိတော်မူသော၊ &lt;b&gt;သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓံ&lt;/b&gt; - သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်ကို၊ &lt;b&gt;အဒ္ဒသံ&lt;/b&gt; - ဖူးမျှော်ခဲ့ရလေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;တစ်ချိန်ပေါ့နော်၊ မဂဓတိုင်းတို့မှာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး မြို့တော်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရာဇဂြိုဟ်မြို့ထဲသို့ ရဟန်းသံဃာအပေါင်း ခြံရံလျက် ဝင်ရောက်ပြီး ကြွလာတော်မူတဲ့ လုံ့လဝီရိယရှိတော်မူတဲ့ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်ကို ဖူးတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကံလေးက လှုံ့ဆော်လာပြီ။ ဘယ်ကံလဲ? ဟိုရှေးရှေး ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်တွေမှာ အရိုအသေပြုခဲ့တဲ့ သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကံတွေကိုလည်း သူက တစ်ဖက်က ဆည်းပူးခဲ့ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနေ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဒီဌာနမှာ လာပြီးတော့ သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကံတွေကို ဆည်းပူးရှာဖွေ သလိုပေါ့နော်။ တစ်ချိန်ကလည်း ရှေးရှေး ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ သူက ဒီကံလေးကို ဆည်းပူးရှာဖွေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ အဲ့ဒီ ဆည်းပူးရှာဖွေခဲ့တဲ့ ဒီကံလေးရဲ့ ပါရမီတွေ ရှိနေပေမဲ့လို့၊ ဘဝတစ်ခုမှာ အမည်းစက်ကလေး ကိုယ်နဲ့ကပ်မသွားခဲ့ဘူးလား? ထင်သွားခဲ့တယ်။ ဒီအမည်းစက်ကြောင့် သူက အဆင့်အတန်းနှိမ့်ကျနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို သူက ရရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဘုရားရှင်ကလည်း အတိတ်က သူ့ကံက အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်လာတော့၊ ဘုရားရှင်က သူ့ကို ချွတ်ဖို့ရာအတွက် ရာဇဂြိုဟ်မြို့ထဲက လမ်းကြား၊ မစင်တွေ ကျုံးနေတဲ့ လမ်းကြားအတွင်း ကြွသွားပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ သူ ဘုရားရှင်ကို မြင်ခဲ့ရတဲ့အကြောင်း၊ ဖူးတွေ့ခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို သူက ရဟန်းသံဃာတွေကို ပြန်ဟောပြနေတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ဘာဆက်ပြီး လျှောက်ထားလဲဗျာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပက္ခိပိတွာန ဝိဝိတံ၊ ဥပသင်္ကမိံ ဝန္ဒိတုံ။ မံယေဝ အနုကမ္ပါယ၊ အဋ္ဌာသိ ပုရိသုတ္တမော။&lt;/b&gt; မစင်တွေ ထည့်ထားတဲ့ ဆိုင်းတပိုးကို ခေတ္တချထားလိုက်ပြီးတော့၊ မြတ်စွာဘုရားထံ ရှိခိုးဖို့ရန်အတွက် ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်၊ ရှိလည်း ခိုးပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အနုကမ္ပာနှင့် သုနီတမထေရ်၏ ရဟန်းဘဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မမေဝါနုကမ္ပာယ အတ္ထာသီတိ၊ ဣတိ ဣသိသု အတ္ထိ ပုရိသုတ္တမော။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မာံ&lt;/b&gt;- ငါ့ကိုပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;အနုကမ္ပာယ&lt;/b&gt;- အစဉ်သနား စောင့်ရှောက်ချီးမြှောက်တော်မူလိုသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ပုရိသုတ္တမော&lt;/b&gt;- ယောက်ျားဒကာတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်သည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထာသိ&lt;/b&gt;- တည်နေတော်မူပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သနားစောင့်ရှောက် ချီးမြှောက်တော်မူလိုတဲ့ စိတ်ထားရှိနေတဲ့ ယောက်ျားဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တော်မူတဲ့ ယောက်ျားမြတ်ဖြစ်တော်မူတဲ့ ဘုရားရှင်သည် မတ်တပ်ရပ်ခါ တည်နေတော်မူပါပေတယ်နော်။ အဲ့ဒီလို မတ်တပ်ရပ်ပြီး တည်နေလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တော်ရုံတန်ရုံ မေတ္တာဓာတ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာမှာ ရပ်တည်ဖို့ လွယ်ပါ့မလား။ မလွယ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လမ်းကလည်း နောက်ဖေးလမ်းကြား ဖြစ်နေတယ်။ မစင်ကလည်း သူက ကြုံလာတယ်။ မစင်တွေကိုလည်း ဆိုင်းတံပိုးကြီးနဲ့ ထမ်းလာတယ်။ ထမ်းလာတဲ့ ဒီဆိုင်းတံပိုးကြီးနဲ့လည်း သူက ရင်ဆိုင်တိုးနေတယ်။ ဘုရားလည်း အနံ့ကပ်နေတယ်။ ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့ကလည်း မလွတ်နိုင်ဘူး။ တော်ရုံ ကရုဏာတော်သက်တယ် ဆိုရင်တော့ ဘုရားရှင် လာပြီး ချီးမြှင့်ပါ့မလား။ မချီးမြှင့်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားရှင်ထံတွင် ရှင်ရဟန်းအဖြစ် တောင်းပန်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဝန္ဒိတွာ သတ္ထုနော ပါဒေ၊ ဧကမန္တံ ဌိတော တဒါ။ ပဗ္ဗဇ္ဇံ အဟမာယာစိ၊ သဗ္ဗသတ္တာနမုတ္တမံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သတ္ထုနော&lt;/b&gt;- လူ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာ သတ္တဝါတို့၏ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်၏၊ &lt;b&gt;ပါဒေ&lt;/b&gt;- ခြေတော်စုံ ကြာပတ်အစုံတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဝန္ဒိတွာ&lt;/b&gt;- ရှိခိုးပြီး၍၊ &lt;b&gt;သဒါ&lt;/b&gt;- ထိုအခါ၌၊ &lt;b&gt;ဧကမန္တံ&lt;/b&gt;- သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော တစ်ခုသော အရပ်၌၊ &lt;b&gt;ဌိတော&lt;/b&gt;- ရပ်တည်လျက်၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗသတ္တာနမုတ္တမံ&lt;/b&gt;- အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့ထက် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်ကို၊ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇ္ဇံ&lt;/b&gt;- ရှင်ရဟန်းအဖြစ်ကို၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;- ငါသည်၊ &lt;b&gt;အာယာစိံ&lt;/b&gt;- တောင်းပန် လျှောက်ထားခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုအချိန်အခါမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တစ်နေရာဆိုတာကတော့ ခုနက နောက်ဖေးတိုက်ကြားလေး တစ်ခုမှာ မှေးပြီးတော့ ဆိုင်းတံပိုးကြားမှာ၊ ဆိုင်းတံပိုးကတော့ ဘုရားရှင်နဲ့ သူ့ရဲ့ ကြားမှာ ရောက်နေတယ်နော်။ အဲ့ဒီနောက်ဖေးလေး တိုက်နံရံလေး ကပ်ပြီးတော့ အသာလေး မတ်တပ်ရပ်ပြီး လက်အုပ်ချီနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က မနေ့ညက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း &quot;သုနီတ... နောက်တော်ဆင်းရဲ၊ မွေးဆင်းရဲနေတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းရပ်အဖြစ် သင့်အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရှင်ရဟန်းပြုရန်အတွက် သင် မစွမ်းနိုင်ဘူးလား&quot; လို့ ဒီလိုမေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီလို ဂုဏ်သိက္ခာအားဖြင့် တစ်လောကလုံးမှာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့က ဒီလိုမေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အင်မတန် နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ကောင်းတဲ့ အမြတ်ရေစင်တွေဖြင့် သုံးလောင်းလိုက်သလို စိတ်ထဲမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားတယ်။ ဝမ်းသာတဲ့ ပီတိပေါက်ပေါက်စ တရားဖြင့် သူက ဘုရားကို ဘာပြန်လျှောက်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရှင်ရဟန်းအဖြစ်ကို ရရှိခြင်းနှင့် ဧဟိဘိက္ခုရဟန်း ဖြစ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဘဂဝါ သစေ မေ ပဗ္ဗဇ္ဇံ၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ပေထွာ။ ဘဂဝါ- ဘုန်းတော် ၆ ပါးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား၊ မာရိသိ- အရှင်ဘုရားတို့ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း နှိမ့်ကျနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ ဒီဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်များ အတွင်း၌ပင် ရှင်ရဟန်း၏ အဖြစ်ကို သစ္စေ- အကယ်၍ ရရှိကြပါကုန်မူကား၊ အဟံ- ဘုရားတပည့်တော်သည်၊ ကဿ- ဘယ်အကြောင်းကြောင့်၊ သာသနာသို့ ဝင်ရောက်၍ ရှင်ရဟန်းမပြုဘဲ ရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ ဘဂဝါ- ဘုန်းတော်ခြောက်ပါးသခင် ဘုရားရှင်သည်၊ ဘုရားတပည့်တော်ကို ပဗ္ဗာဇေထ- ရှင်ပြု၍ ပေးတော်မူကြပါကုန်ဘုရား။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက ဒီလို လျှောက်ထားလိုက်တယ်။ လျှောက်ထား တောင်းပန်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာပဲ မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို ဘာအမိန့်ရှိလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တတော ကာရုဏိကော သတ္ထာ၊ သဗ္ဗလောကာနုကမ္ပကော။ ဧဟိ ဘိက္ခူတိ မံ အာဟ၊ သာ မေ အာသိ ဥပသမ္ပဒါ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တတော&lt;/b&gt;- ထိုအခါ၌၊ &lt;b&gt;ကာရုဏိကော&lt;/b&gt;- မြတ်သော ကရုဏာ ရှိတော်မူသော၊ &lt;b&gt;သတ္ထာ&lt;/b&gt;- နတ်၊ လူတို့၏ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်တော်မူသော၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗလောကာနုကမ္ပကော&lt;/b&gt;- သတ္တဝါအားလုံးကို အစဉ်သနား စောင့်ရှောက်တော်မူတတ်သော ဘုရားရှင်သည်၊ &lt;b&gt;ဧဟိ ဘိက္ခူတိ&lt;/b&gt;- &quot;ဧဟိ ဘိက္ခု&quot; ဟူ၍၊ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt;- ငါ့ကို၊ &lt;b&gt;အာဟ&lt;/b&gt;- ခေါ်တော်မူလိုက်လေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဧဟိ ဘိက္ခု- ချစ်သားရဟန်း လာလော့။ ငါဘုရားရှင်သည် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခ ကုန်ဆုံးရာအတွက် တရားတော်ကို ကောင်းစွာ ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူအပ်ပါပေတယ်၊ ငါဘုရားဟောထားတဲ့ ဒီတရားကို သင်ချစ်သား ကျင့်ပေတော့&quot; ဆိုပြီး လက်ယက်တော်ကို ဆန့်တမ်းပြီးတော့ ခေါ်တော်မူလိုက်တယ်။ &lt;b&gt;သာ&lt;/b&gt;- ထိုကဲ့သို့ ဧဟိဘိက္ခု ခေါ်တော်မူခြင်းသည်ပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;- ငါအဖို့၊ &lt;b&gt;ဥပသမ္ပဒါ&lt;/b&gt;- ရဟန်းစစ်ရဟန်းမြတ်၏ အဖြစ်သည်၊ &lt;b&gt;အာသိ&lt;/b&gt;- ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို &quot;ဧဟိ ဘိက္ခု&quot; လို့ ခေါ်လိုက်တာနဲ့ သပိတ်ပရိက္ခရာ ရှစ်ပါး လွယ်ထားပြီးသား ဝါခြောက်ဆယ်ရ မထေရ်ကြီးကဲ့သို့ အသင့်ရဟန်း ဖြစ်သွားပြီ။ နောက်ထပ် သိမ်ထဲမှာ ဝင်ပြီး ရဟန်းခံနေဖို့ မလိုတော့ဘူးနော်။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘုရားရှင်တို့ ချီးမြှောက်တယ်ဆိုတာက အကြောင်းရှိပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်တဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းတွေ ရှိနေပြီဆိုတာ ဘုရားရှင်က သိလို့ သွားချီးမြှောက်တယ်။ အကယ်၍ အဲ့ဒီလို မျိုးစေ့သာ မပါခဲ့ရင် ဘုရားရှင်က ချီးမြှောက်ပါ့မလား။ မချီးမြှောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် မိမိတို့မှာ အခုလို သာသနာနဲ့ တွေ့ခိုက်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ မျိုးစေ့လေးတွေ ရအောင် ထူထောင်ထားဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တောရကျောင်း၌ တရားအားထုတ်ခြင်းနှင့် အပြောအဆို ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;သောဟံ ဧကော ဝိဟရန္တော၊ အတန္ဒိတော။ ယထာ မံ ဇိနော အဝဝါဒိ၊ တထာ အကာသိံ သတ္ထုသာသနံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော အဟံ&lt;/b&gt;- ထိုငါသည်၊ &lt;b&gt;ဧကော&lt;/b&gt;- အဖော်မပါ တစ်ယောက်တည်း၊ &lt;b&gt;ဝိဟရန္တော&lt;/b&gt;- တောအတွင်း၌ နေထိုင်လျက်၊ &lt;b&gt;အတန္ဒိတော&lt;/b&gt;- ပျင်းရိမှုမရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ယထာ&lt;/b&gt;- အကြင်ကဲ့သို့သော အခြင်းအရာအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt;- ငါ့ကို၊ &lt;b&gt;ဇိနော&lt;/b&gt;- ငါးမာရ်အောင်မြင် ဘုရားရှင်သည်၊ &lt;b&gt;အဝဝါဒိ&lt;/b&gt;- ဆုံးမတော်မူခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;တထာ&lt;/b&gt;- ထိုကဲ့သို့သော အခြေအရာအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;- ငါသည်၊ &lt;b&gt;သတ္ထုသာသနံ&lt;/b&gt;- ဘုရားရှင်၏ စကားတော်ကို၊ &lt;b&gt;အကာသိံ&lt;/b&gt;- အခပ်သိမ်း လိုက်နာပြုကျင့်ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်က ကျောင်းခေါ်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူ့ကို ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားတွေ ဟောကြားပြသ ဆုံးမပေးတယ်နော်။ အဲ့ဒါကို သူက ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ပြောနေတာ။ မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စကားတွေ အကုန်အစင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမပေးတယ်။ သီလကို ဘယ်လိုဖြည့်ကျင့်ရမယ်၊ ကာယကံကို ဘယ်လိုစောင့်စည်းရမယ်၊ ဝစီကံတွေကို ဘယ်လိုစောင့်စည်းရမယ်၊ မနောကံတွေကို ဘယ်လိုစောင့်စည်းရမယ်၊ သမာဓိကို ဘယ်လိုထူထောင်ရမယ်၊ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ရမယ် စသည်ဖြင့် စနစ်တကျ ဆုံးမတော်မူပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ဟောကြားပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ ဘုရား ဆုံးမတဲ့အတိုင်း စကားတော်တွေကို ရိုသေစွာ လိုက်နာပြီး နေထိုင်တယ်။ ဘယ်မှာ သွားနေသလဲလို့ မေးတော့ တောထဲမှာ။ တောထဲမှာလည်း အဖော်တွေနဲ့ အုတ်အုတ်အုတ်အုတ်နဲ့ ဟိုနေရာသွားပြီး စွတ်စွတ်စွတ်စွတ် စကားပြောလိုက်၊ ဒီနေရာသွားပြီး စွတ်စွတ်စွတ်စွတ် စကားပြောလိုက်၊ အဲ့ဒီပုံစံနဲ့ နေတာ ဟုတ်သလား။ ကဲ... ဒီနေ့ ယောဂီတွေကို ဘုန်းကြီးလည်း အကွက်ကျလာပြီး မေးဦးမယ်။ ဘယ်လိုတုန်း... ဘုန်းကြီးက တရားဟောပြီး ပြန်သွားပြီဆိုလို့ရှိရင် ကွက်ကွက်ကွက်ကွက် လုပ်ကြသလား။ ဟမ်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;လုပ်ပါတယ်&quot; တဲ့။ အေး... ဟုတ်ပြီ။ မှန်တဲ့အတိုင်း ပြောတာပဲ ဟုတ်လား။ အောက်မှာက သီလရှင်တွေ ကွက်ကွက်ကွက်ကွက် လုပ်ကြသေးလား။ ဟမ်... လုပ်တယ်။ အေး... ဟန်ကျပြီ။ ကဲ... ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဒီနေရာမှာ ဖားအော်ဖို့ လာသလားလို့ ဘုန်းကြီးက မေးရင် ဘယ်နှယ့်ဖြစ်ကြမလဲ။ ဟမ်... ကဲကဲ... ပြောကြစမ်းပါဦး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာသနာ့ဝန်ထမ်းတို့၏ စည်းကမ်းနှင့် ကံသုံးပါး စောင့်စည်းမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီမှာကြည့်... ဘုရားရှင်ရဲ့ ဆုံးမတဲ့အတိုင်း လိုက်နာဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ စကားပြောတယ်ဆိုတာ သိပ်ကောင်းတဲ့ အလုပ်တော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ တချို့တချို့ စည်းကမ်းရှိတဲ့ ရိပ်သာတွေ၊ စည်းကမ်းရှိတဲ့ ဌာနတွေမှာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ တစ်ခါတရံ ရောက်လာကြပါတယ်။ ရောက်လာပြီး ဒီသူတော်ကောင်းတွေက ဘာပြောသလဲ။ &quot;အေး... ကျောင်းက တရားတော့ ကောင်းပါတယ်၊ အနေအထိုင်လေးတွေလည်း ကောင်းပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းမရှိဘူး&quot; ဆိုပြီး ဒီစကား ပြောပြောသွားတယ်။ ပြောသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲမှာ နှစ်မျိုးနှစ်စား ရှိပါတယ်၊ တချို့ကတော့လည်း ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချလိုတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ပြောတာလည်း ရှိတယ်၊ တချို့ကတော့ စည်းကမ်းသေဝပ်စွာ နေထိုင်စေချင်တဲ့ သမ္မာဆန္ဒနဲ့ ပြောတာလည်း ရှိကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ဌာနကို သူတော်ကောင်းတို့ ရောက်လာပြီဆိုရင် ဒီသူတော်ကောင်းတွေက အဟောင်းဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအဟောင်းဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဟောင်ဖတ်ဟောင်ဖတ်နဲ့ တရားတွေ ပြောနေပြီ၊ ဟိုလူနဲ့မတည့် ဒီလူနဲ့မတည့်၊ မတည့်တာတွေကလည်း တစ်ပုံကြီး ကျွဲကြွက်စီနေကြပြီ ဆိုရင် ဘေးက သူတော်ကောင်းတွေအနေနဲ့ ဘယ်လိုမြင်မလဲ။ &quot;တရား သူတို့ အားထုတ်နေတယ်ဆိုတာ တကယ့်တရား အားထုတ်ပါရဲ့လား၊ သူတို့ သိနေတဲ့ တရားဆိုတာ တကယ်သိတဲ့ တရား ဟုတ်မှဟုတ်ပါရဲ့လား&quot; လို့ ဒီလို သံသယတွေ ဖြစ်နိုင်တဲ့အကြောင်း မရှိဘူးလား။ ရှိနေတယ်။ ဒါ သတိထားကြနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ တစ်ဖက်သား ပုဂ္ဂိုလ်တွေကနေပြီးတော့ ဒီဌာနမှာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာ အထင်သေးသွားပြီ ဆိုလို့ရှိရင်၊ အထင်သေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း နောက်ထပ် တစ်ဖန် ဒီဌာနလာပြီး တရားအားထုတ်ချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိပါဦးမလား။ မရှိတော့ဘူးနော်။ အဲ့... သူတို့ မရှိရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ တချို့ကျတော့ ရွာစဉ်လှည့်လည်ပြီးတော့ မောင်းတီးဦးမယ်။ မောင်းတီးလိုက်တော့ ကြားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း တချို့ စူးစမ်းဆင်ခြင်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရှိမယ်၊ မစူးစမ်းမဆင်ခြင်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကြလိမ့်မယ်။ ရှိပြီဆိုလို့ရှိရင် အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း နောက်ထပ် လာပြီး တရားအားထုတ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ရှိမလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိတဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ အကယ်၍များ အရှင်သုနီတမထေရ်တို့လို ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်းရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့အတွက်လည်း အခွင့်အရေးတွေ များစွာ ဆုံးရှုံးမသွားဘူးလား။ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ ဘာကို အခြေခံနေလဲ။ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံ စောင့်စည်းမှု မရှိခြင်း၊ ဝစီကံ စောင့်စည်းမှု မရှိခြင်း၊ မနောကံ စောင့်စည်းမှု မရှိခြင်းအပေါ်မှာ မူမတည်ဘူးလား။ မူတည်သေးတယ်။ ဒါကြောင့် မပြောသင့်မပြောထိုက်တဲ့ စကားတွေကို မပြောဘဲ နေခြင်းသည် ဘုရားရှင် နှစ်သက်တဲ့ အကျင့်၊ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဘုရားရှင် မကြိုက်တဲ့ စကားကို ပြောရမလား၊ မပြောရဘူးလား မေးရင်ကော ဘယ်လိုဖြစ်ကြမလဲ။ မပြောရဘူး။ လိုက်နာမလား၊ မလိုက်နာဘူးလားလို့ မေးရင်ကော ဘယ်လိုဖြေမလဲ။ ဟမ်... အေး... အဲ့ဒါ နှစ်ထပ်ကွမ်းတော့ အပြစ်မဖြစ်စေနဲ့နော်။ နှစ်ထပ်ကွမ်းဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ။ &quot;လိုက်နာတယ်&quot; လို့တော့ ဘုန်းကြီးရှေ့ ပြောလိုက်ပြီး၊ သွားလည်းသွားရော မလိုက်နာဘူး။ အဲ့တော့ နှစ်ထပ်ကွမ်း အပြစ်မဖြစ်ဘူးလား။ မလိုက်နာတာက အပြစ်တစ်ခု၊ ဘုန်းကြီးရှေ့မှာ လိုက်နာပါမယ်လို့ ပြောပြီး လိမ်သွားတာက အပြစ်တစ်ခု၊ အပြစ်နှစ်ခု ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေပြီ။ သတိရှိကြတော့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုနီတမထေရ်၏ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အရှင်သုနီတမထေရ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;သောဟံ ဧကော ဝိဟရန္တော၊ အတန္ဒိတော။ ယထာ မံ ဇိနော အဝဝါဒိ၊ တထာ အကာသိံ သတ္ထုသာသနံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုငါသည် အဖော်မပါ တစ်ယောက်တည်း တောအတွင်း၌ နေထိုင်သီတင်းသုံးလျက်၊ ပျင်းရိမှုမရှိဘဲ ဘုရားရှင် ဆုံးမတော်မူသည့်အတိုင်း စကားတော်ကို အခပ်သိမ်း လိုက်နာပြုကျင့်ခဲ့လေပြီ။ တောထဲမှာ နေတယ်၊ တစ်ပါးတည်း နေတယ်၊ ပျင်းကို ပျင်းသလား။ မပျင်းပါဘူးတဲ့နော်။ ဘယ်နှယ့်တုန်း... ယောဂီတွေကော ပျင်းကြသလား တောထဲနေရတာ။ ဟင်... ပျင်းရိမှု မရှိဘဲနဲ့ တရားတွေကို စောင့်စည်း စနစ်တကျ အားထုတ်တယ်။ သူတော်ကောင်းတွေဆိုတာက ဒီစိတ်ထားလည်း ရှိရတယ်၊ တကယ်လည်း ကြိုးစားရတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အင်မတန် အဆင့်အတန်းနိမ့်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခုက လွတ်မြောက်တော့မယ်ဆိုရင် ဒီလို လွတ်မြောက်မှုကြီးကို သူတော်ကောင်းတွေက အလွန် မမြတ်နိုးကြဘူးလား။ မြတ်နိုးကြပါတယ်။ လွတ်မြောက်တယ်ဆိုတာက လွတ်မြောက်ချင်ရုံနဲ့ လွတ်မြောက်သလား။ မလွတ်မြောက်ဘူး။ လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ သမ္မာဆန္ဒ ရှိခဲ့ရင် လွတ်မြောက်စေတတ်တဲ့ တရားတွေကို တကယ် လက်တွေ့ကျင့်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒီ သီလကျင့်စဉ်တွေ တကယ်ကျင့်ဖို့ လိုတယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ တကယ်ကျင့်ဖို့ လိုတယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ တကယ်ကျင့်ဖို့ လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျင့်လိုက်တဲ့အတွက် သူ ဘာဖြစ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ပဌမံ ရတ္တိယံ အာသိံ၊ ပုဗ္ဗေနိဝါသံ အနုဿရိံ။ မဇ္ဈိမံ ရတ္တိယံ အာသိံ၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုံ ဝိသောဓယိံ။ ပစ္ဆိမံ ရတ္တိယံ အာသိံ၊ တမောက္ခန္ဓံ ပဒါလယိံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှေးဦးစွာ သမပတ် ၈ ပါးကို ရအောင် ပထမ ကြိုးစားတယ်၊ ဒုတိယ အဘိညာဉ် ၅ ပါး ရအောင် ကြိုးစားတယ်၊ ပြီးတော့မှ ဝိပဿနာတွေကို တိုးပွားအောင် ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တဲ့အတွက် ဆဠာဘိညော- အဘိညာဉ် ၆ ပါး ရရှိသွားတယ်။ ဒီတော့ အဘိညာဉ် ၆ ပါး ရရှိတဲ့အပိုင်းမှာ ဒီအဘိညာဉ်တွေကို မရခင်မှာ သူ ဘာတွေလုပ်သလဲ။ သမာပတ် ၈ ပါးကို ပထမရအောင် ကြိုးစားတယ်၊ လောကီအဘိညာဉ် ၅ ပါးကို ဒုတိယ ရအောင် ကြိုးစားလိုက်တယ်၊ ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရအောင် ကြိုးစားတယ်...&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာရှုပွားပုံနှင့် ဉာဏ်စဉ်အဆင့်ဆင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရုပ်တရားတွေကို သိစေတယ်၊ နာမ်တရားတွေကို သိစေတယ်။ ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို သင်္ကြေတယ် (ပိုင်းခြားသိမြင်တယ်)။ ရုပ်နာမ်တွေကို ပိုင်းခြားမှတ်သားတဲ့ ဒါဟာ &lt;b&gt;နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်&lt;/b&gt; ပိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ အကြောင်းတရားတွေ၊ အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရား အဆက်အစပ်တွေကို သိမ်းဆည်းတာက &lt;b&gt;ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်&lt;/b&gt;။ အဲဒီ ရုပ်၊ နာမ်တွေ၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါး၊ အဇ္ဈတ္တ၊ ဗဟိဒ္ဓ နှစ်ပါးအတွင်းမှာ စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာ ရှုပါတယ်။ အဲဒီ ဝိပဿနာနယ်ထဲကို အခု ရောက်နေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်သုဏိတမထေရ်၏ ရဟန္တာဖြစ်ရာည အားထုတ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရောက်နေတော့ နောက်ဆုံး သူ အရဟတ္တဖိုလ် ရမယ့်နေ့ ဆိုကြစို့။ အဲဒီနေ့ကျတော့ သူ ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;“ရတ္တိယာ ပထမံ ယာမံ၊ ပုဗ္ဗဇာတိမနုဿရေ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ရတ္တိယာ မဇ္ဈိမံ ယာမံ၊ ဒိဗ္ဗစက္ခု ဝိသောဓယိ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;တတိယေ ပစ္ဆိမေ ယာမံ၊ တမောခန္ဓာ ပဒါလယိ။”&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ရတ္တိယာ&lt;/b&gt;-ညဉ့်၏၊ &lt;b&gt;ပထမံ ယာမံ&lt;/b&gt;-ပထမယာမ်ကာလပတ်လုံး၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗဇာတိံ&lt;/b&gt;-ရှေး၌ နေခဲ့ဖူးသော ခန္ဓာအစဉ်ကို၊ &lt;b&gt;အနုဿရေ&lt;/b&gt;-အနုဿတိဉာဏ်ဖြင့် အစဉ်တစ်စိုက် အောက်မေ့ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာပြီးတာနဲ့ ပြန်သွားပြီး ကွက်ကွက် ကွက်ကွက်နဲ့ ထိုင်ပြောနေတာ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလုပ်လဲဆိုတော့ ညကို သုံးဖို့ (သုံးပိုင်း) ကုန်လိုက်တယ်။ ပထမယာမ်မှာ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိ အဘိညာဉ်&lt;/b&gt;ကို ရအောင် ပြန်ပြီးတော့ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တယ် ထိုညမှာ။ ဒီတော့ ဒီပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိ အဘိညာဉ်ကို ရတဲ့အတွက် ပုဗ္ဗေနိဝါသ အဘိညာဉ်ရဲ့ အရှုခံအာရုံတွေက ခန္ဓာလည်း ရှိတယ်၊ ဥပါဒါနက္ခန္ဓာလည်း ရှိတယ်၊ ခန္ဓာနှင့် ဆက်စပ်နေတဲ့ မြို့ရွာဒေသ၊ အဆင်းအရောင်၊ အနွယ်အစည်လည်း ရှိတယ်။ နောက်တစ်ခု အမည်နာမ ပညတ်အမျိုးမျိုးတွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ အဲဒီ လေးချက်က ဒါ ပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိ အဘိညာဉ်ရဲ့ အရှုခံအာရုံ ဖြစ်တော့ အဲဒီထဲမှာ အထူးသဖြင့်တော့ သူက ရှေးက နေခဲ့ဖူးတဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တန်အစဉ်တွေကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ သိမ်းဆည်းတယ်။ ဟို အတိတ်အဆက်ဆက် မိမိ ရှုပွားလို့ ရနိုင်သလောက် အတိတ်အဆက်ဆက်ကနေ စပြီးတော့ အနာဂတ်အထိ ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ သိမ်းဆည်းတယ်။ ဝိပဿနာ အရှုခံအာရုံအဖြစ်နဲ့ သူက လှမ်းသိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်ဖြင့် သတ္တဝါတို့၏ ကံကြမ္မာကို သိမြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပြီးတော့မှ ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;မဇ္ဈိမံ ယာမံ&lt;/b&gt;-မဇ္ဈိမယာမ် ကာလပတ်လုံး၊ &lt;b&gt;ဒိဗ္ဗစက္ခုံ&lt;/b&gt;-ဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာဉ်ကို၊ &lt;b&gt;ဝိသောဓယိ&lt;/b&gt;-စင်ကြယ်အောင် သုတ်သင်ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒုတိယယာမ် ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒိဗ္ဗစက္ခု အဘိညာဉ်ကို စင်ကြယ်အောင်၊ သန့်ရှင်းအောင် လုပ်တယ်။ ဒိဗ္ဗစက္ခု အဘိညာဉ်ဉာဏ်ကို စင်စင်ကြယ်ကြယ် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ရအောင် တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ဒီဒိဗ္ဗစက္ခုအဘိညာဉ်ရဲ့ စွမ်းအားက ဘာရှိသလဲဆိုတော့ &lt;b&gt;“ယထာကမ္မူပဂေ သတ္တေ ပဇာနာတိ”&lt;/b&gt; စသည်ဖြင့် ဟောထားပါတယ်နော်။ ကံအားလျော်စွာ ထိုထိုဘုံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားတဲ့ သတ္တဝါတွေကို လှမ်းကြည့်တော့ မြင်နေရတယ်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ အတိတ်က သို့မဟုတ် ဘဝတစ်ခုမှာ ကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ ပြုကြတယ်၊ ကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ ပြုတဲ့အတွက် ကောင်းရာဘုံဘဝ ရောက်တယ်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေ ပြုတယ်၊ မကောင်းတဲ့ ကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် မကောင်းတဲ့ ဘုံဘဝတွေ ရောက်ရှိသွားကြတယ် စသည်ဖြင့်ပေါ့။ ဒီကံ၊ ကံရဲ့အကျိုးနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ သတ္တဝါတွေကို လှမ်းကြည့်တော့ အကုန်လုံး မြင်နေရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီဉာဏ်ကတော့ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်နဲ့ ကွင်းဆက်ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အတိတ်အဆက်ဆက်မှာ ဒီအနာဂတ်အဆုံးအထိ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရား အဆက်အဆက်တွေကို ဒီဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ် အကူအညီဖြင့် လှမ်းပြီးတော့ ဒီမဇ္ဈိမယာမ်မှာ သိမ်းဆည်းနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အဝိဇ္ဇာကို ဖောက်ခွဲ၍ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သိမ်းဆည်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ နောက်ဆုံး ပစ္ဆိမယာမ် ရောက်တော့ ဘာလုပ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တတိယေ ပစ္ဆိမေ ယာမံ&lt;/b&gt;-တတိယမြောက်ဖြစ်သော ပစ္ဆိမယာမ်၌၊ &lt;b&gt;တမောခန္ဓာ&lt;/b&gt;-အဝိဇ္ဇာတည်းဟူသော အမိုက်မှောင်ကို၊ &lt;b&gt;ပဒါလယိ&lt;/b&gt;-ဖောက်ခွဲခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ဆုံး ပစ္ဆိမယာမ် ရောက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဝိဇ္ဇာတည်းဟူသော အမိုက်မှောင်ကြီးကို ဖောက်ခွဲနိုင်သွားပြီ။ အရဟတ္တမဂ် ရောက်သွားပြီ။ ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ခုနက ပထမယာမ်မှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ရုပ်တရား နာမ်တရား၊ ဒုတိယယာမ်မှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ အကြောင်းတရား အကျိုးတရား၊ အဲဒီ ရုပ်၊ နာမ်၊ အကြောင်း၊ အကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ တပြိုင်နက်တည်း ဝိပဿနာ ရှုတယ်တဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက ဒီနေ့ညကျမှ လုပ်ငန်းခွင်ကို စတင်ပြီး အကောင်အထည်ဖော်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဘုရားရှင်အထံကနေ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေ သင်ယူပြီးတော့ စနစ်တကျ ရှုပွားနေတာ။ ဒါ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် ရမယ့်ညကျမှ ဒီစကားလေးက လုပ်ငန်းခွင် အစီအစဉ်လေးကို ထပ်ပြီး ပြောနေတာနော်။ အဲဒီလို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဝိဇ္ဇာတည်းဟူသော အမိုက်မှောင်ကြီးကို ဖြိုခွဲနိုင်တဲ့ အရဟတ္တမဂ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ၊ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိကြား၊ ဗြဟ္မာတို့ လာရောက်ပူဇော်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရဟန္တာ ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လာလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;“တတော ရတ္တိယာ ဝိဝေသာနေ၊ သုရိယဿုဂ္ဂမနံ ပတိ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣန္ဒော ဗြဟ္မာ စ အာဂန္တွာ၊ ဝန္ဒန္တိ မံ ပဉ္ဇလိကာ။”&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;တတော ရတ္တိယာ ဝိဝေသာနေ&lt;/b&gt;-ထိုညဉ့်၏ အဆုံး၌၊ &lt;b&gt;သုရိယဿုဂ္ဂမနံ ပတိ&lt;/b&gt;-နေဝန်းအာရုဏ် တက်သော အချိန်၌၊ &lt;b&gt;ဣန္ဒော&lt;/b&gt;-နတ်တို့သနင်း သိကြားမင်းသည် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မာ စ&lt;/b&gt;-ဗြဟ္မာကြီးသည် (ဗြဟ္မာတို့သည်) လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အာဂန္တွာ&lt;/b&gt;-ဆိုက်ရောက်လာကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt;-ငါ့ကို၊ &lt;b&gt;ပဉ္ဇလိကာ&lt;/b&gt;-လက်အုပ်ချီမိုးလျက်၊ &lt;b&gt;ဝန္ဒန္တိ&lt;/b&gt;-ရှိခိုးကြလေကုန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုနေ့ည နေအာရုဏ်တက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရဟတ္တဖိုလ် တည်သွားပြီ။ အဲဒီ အချိန်အခါကျတော့ သိကြားမင်းကြီးတို့၊ ဗြဟ္မာတို့ကို လာပြီးတော့ လက်အုပ်ချီမိုးပြီးတော့ ငါ့ကို ရှိခိုးကြတယ်။ ဘယ်လို ရှိခိုးသလဲဆိုတော့-&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;“နမော တေ ပုရိသာဇည၊ နမော တေ ပုရိသုတ္တမ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ယဿ တေ အာသဝါ ခီဏာ၊ ဒက္ခိဏေယျောသိ မာရိသ။”&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;မာရိသ&lt;/b&gt;-ဆင်းရဲကင်းတော်မူပါပေသော အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;ပုရိသာဇည&lt;/b&gt;-ယောကျ်ားအာဇာနည် ဖြစ်တော်မူပါပေသော အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;-အရှင်ဘုရားအား၊ &lt;b&gt;နမော&lt;/b&gt;-ရှိခိုးခြင်းသည် ဖြစ်ပါစေသတည်း။ &lt;b&gt;ပုရိသုတ္တမ&lt;/b&gt;-ယောကျ်ားမြတ် ဖြစ်တော်မူပါပေသော အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;-အရှင်ဘုရားအား၊ &lt;b&gt;နမော&lt;/b&gt;-ရှိခိုးခြင်းသည် ဖြစ်ပါစေသတည်း။ &lt;b&gt;ယဿ တေ&lt;/b&gt;-အကြင်အရှင်ဘုရား၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;အာသဝါ&lt;/b&gt;-အာသဝေါတရားတို့သည်၊ &lt;b&gt;ခီဏာ&lt;/b&gt;-ကုန်ဆုံး ပျက်ပြုံးခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;မာရိသ&lt;/b&gt;-ဆင်းရဲခြင်း ကင်းတော်မူပါပေသော အရှင်မြတ်ဘုရား၊ အရှင်မြတ်ဘုရားသည် ကံနှင့် အကျိုးကို မျှော်ကိုး၍ လှူဒါန်းအပ်သော အလှူကောင်း အလှူမှန်ဟူသမျှကို ခံယူတော်မူထိုက်တဲ့ &lt;b&gt;ဒက္ခိဏေယျပုဂ္ဂိုလ်&lt;/b&gt;သည် ဖြစ်တော်မူပါပေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိကြားမင်းကြီးနှင့်တကွ ဗြဟ္မာတွေကနေ လာပြီးတော့ ရှိခိုးကြတယ်။ &quot;ယောကျ်ားအာဇာနည် ဖြစ်တော်မူပါပေသော အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရားကို တပည့်တော်တို့ ရှိခိုးပါတယ်၊ ယောကျ်ားမြတ် ဖြစ်တော်မူပါပေသော အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရားကို တပည့်တော်တို့ ရှိခိုးပါတယ်၊ အရှင်ဘုရားရဲ့ သန္တာန်မှာ အာသဝေါတရားဟူသမျှတို့ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ၊ ဆင်းရဲခြင်း ကင်းတော်မူပါပေသော အရှင်မြတ်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရားသည် ကံနှင့် အကျိုးကို မျှော်ကိုးပြီးတော့ လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ အလှူမှန်ဟူသမျှကို ခံယူတော်မူထိုက်တဲ့ ဒက္ခိဏေယျပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တော်မူပါပေတယ်၊ ဒါကြောင့် အရှင်ဘုရားကို တပည့်တော်တို့ ရှိခိုးပါတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ လာရှိခိုးကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ဝမ်းမြောက်နုမော သာဓုခေါ်သံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ ရှိခိုးနေတဲ့ ပွဲကြီး မြတ်စွာဘုရားက လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မြင်လိုက်တယ်။ မြင်လိုက်တော့ ဝမ်းသာတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တတော နံ သတ္ထာ ဒေဝသံဃပုရက္ခိတံ ဒိသွာ၊ ဣမံ ဥဒါနံ ဥဒါနေသိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တတော&lt;/b&gt;-ထိုအချိန်အခါ၌၊ &lt;b&gt;သတ္ထာ&lt;/b&gt;-လူနတ်တို့၏ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည်၊ &lt;b&gt;ဒေဝသံဃပုရက္ခိတံ&lt;/b&gt;-နတ်ဗြဟ္မာအပေါင်း ခြံရံအပ်သော ထိုအရှင်သုဏိတကို၊ &lt;b&gt;ဒိသွာ&lt;/b&gt;-မြင်တော်မူရ၍၊ &lt;b&gt;ဣမံ ဥဒါနံ&lt;/b&gt;-ဤအနက်သဘောရှိသော ဥဒါန်းဂါထာကို၊ &lt;b&gt;ဥဒါနေသိ&lt;/b&gt;-ကျူးရင့်မြွက်ဆိုတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်က ဝမ်းသာလိုက်တယ်။ နတ်တွေ ဗြဟ္မာတွေ ခြံရံပြီးတော့ ရှိခိုးနေတဲ့ အရှင်သုဏိတကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မြင်ပြီ။ ဝမ်းသာလွန်းလို့ မြတ်စွာဘုရားက ဂါထာလေးတစ်ခု ဟောတယ်၊ ပြုံးရယ်ပြီးတော့ပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;“တပေန ဗြဟ္မစရိယေန၊ သံယမေန ဓမ္မေန စ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဧတေန ဗြာဟ္မဏော ဟောတိ၊ ဧတံ ဗြာဟ္မဏမုတ္တမံ။”&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;တပေန&lt;/b&gt;-ဣန္ဒြေကို စောင့်စည်းခြင်း၊ ဒုတင်အကျင့် ခြိုးခြံစွာ ကျင့်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယေန&lt;/b&gt;-မြတ်သော သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ဖြင့် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သံယမေန&lt;/b&gt;-သီလကို စောင့်စည်းခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဓမ္မေန စ&lt;/b&gt;-ပညာတရားဖြင့် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဧတေန&lt;/b&gt;-ဤလေးမျိုးသော တရားကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဗြာဟ္မဏော&lt;/b&gt;-မကောင်းမှုဟူသမျှတို့ကို အပပြုပြီးသည့် ဗြာဟ္မဏအမည်ရှိသော သူတော်မြတ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ရပေ၏။ &lt;b&gt;ဧတံ ဗြာဟ္မဏံ&lt;/b&gt;-ဤကဲ့သို့သော ဗြာဟ္မဏသည်၊ &lt;b&gt;ဥတ္တမံ&lt;/b&gt;-အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်ပါပေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗြာဟ္မဏဆိုတာကတော့ မကောင်းမှုမှ အပပြုပြီးတဲ့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တွေကို ဗြာဟ္မဏလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဗြာဟ္မဏကတော့ &lt;b&gt;ဝိသုဒ္ဓိဗြာဟ္မဏ&lt;/b&gt; ပဲ။ သာသနာတော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာကတော့ &lt;b&gt;ဇာတိဗြာဟ္မဏ&lt;/b&gt; ဆိုပြီး အမျိုးအားဖြင့် ဗြာဟ္မဏ အမည်ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ အခု ဒီနေရာမှာ ဘုရားရှင်ကတော့ ဝိသုဒ္ဓိဗြာဟ္မဏလို့ ခေါ်တဲ့ ကိလေသာ ကင်းစင်နေတဲ့ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ရည်ညွှန်းထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဣန္ဒြေစောင့်စည်းခြင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုကဏ္ဍ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီဝိသုဒ္ဓိဗြာဟ္မဏ ခေါ်တဲ့ ကိလေသာ ကင်းစင်နေတဲ့ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး သူတော်ကောင်းတို့ ဖြစ်ရေးအတွက် ဘာကျင့်ရမလဲဆိုတော့- &lt;b&gt;တပ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ဣန္ဒြေကို စောင့်စည်းမှု ရှိရမယ်။ မျက်စိ၊ နား၊ နှာ၊ လျာ၊ ကိုယ်၊ နှလုံး ဒွါရခြောက်ပါးမှ ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟ စတဲ့ ကိလေသာတွေကို မဝင်ရောက်အောင် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိရမယ်။ ဘာနဲ့ ပိတ်ဆို့မလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ သီလရှင်တွေ ပြောကြစမ်းပါဦး၊ ဘာနဲ့ ပိတ်ဆို့မလဲဟင်။ မိမိတို့ ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သမထကမ္မဋ္ဌာန်း သို့မဟုတ် မိမိက ဝိပဿနာနယ်ထဲ ရောက်နေရင်လည်း ဝိပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်း။ အဲဒီ ကမ္မဋ္ဌာန်းနှစ်မျိုး ရှိတဲ့အနက်က မိမိ ရရှိနေတဲ့၊ ပွားများအားထုတ်ဆဲဖြစ်တဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံထဲမှာ မိမိရဲ့စိတ်ကို မိမိ အမြဲတမ်း သွတ်သွင်းထားရမယ်။ အဲဒီလို သွင်းထားရင် ဒါ ဣန္ဒြေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နေတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် ကွက်ကွက် ကွက်ကွက်နဲ့ စကားပြောနေရင် ဒါ ဣန္ဒြေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တဲ့ သဘော ဟုတ်ရဲ့လား။ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ သတိရှိကြဖို့ လိုတယ်။ ဒီကျောင်းမှာ ရှေ့တန်းကနေ ခေါင်းဆောင်နေတာက ရဟန်းတော်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ရဟန်းတော်တွေကိုယ်တိုင်ကနေပြီးတော့ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် စကားတွေ ဟောင်ဖောင်ပါပြောနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ နောက်က ဒကာတွေကလည်း လိုက်မပြောဘူးလား။ ပြောပြီ။ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်က ဒကာတွေ ဖြစ်နေပြီနော်။ တတိယ ခေါင်းဆောင်ကတော့ သီလရှင်တွေပဲ။ အဲဒီ သီလရှင်တွေကလည်း ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ကွက်ကွက် ကွက်ကွက် လုပ်နေကြပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဣန္ဒြေစောင့်သိတဲ့ စာရင်းထဲမှာ ဝင်သေးလား။ မဝင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ အဲဒီကနေပြီးတော့ ဘုန်းကြီးတွေကလည်း ဣန္ဒြေမစောင့်စည်းကြဘူး၊ ဒကာတွေကလည်း ဣန္ဒြေမစောင့်စည်းကြဘူး၊ သီလရှင်တွေကလည်း ဣန္ဒြေမစောင့်စည်းကြဘူး ဆိုရင်တော့ နောက်က ယောဂီဒကာမကြီးတွေရော စောင့်စည်းပါဦးမလားဟင်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&quot;ရှေ့ဆောင်နွားလား ဖြောင့်ဖြောင့်သွားက၊ နောင်နွားတစ်သိုက် ဖြောင့်မြောက်လိုက်၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;ရှေ့ဆောင်နွားလား ကောက်ကောက်သွားက၊ နောင်နွားတစ်သိုက် ကောက်ကောက်လိုက်၏။&quot;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ရှေ့က ခေါင်းဆောင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့ သွားနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင် နောက်က ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့ပဲ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီ ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့က ကောင်းလား။ ဒကာကြီးတွေတော့ နည်းနည်း ကြိုက်ကြမလား မသိဘူး၊ နည်းနည်း ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့လေး လုပ်ရမှ စိတ်ကလည်း ပျော်တယ် ထင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် ဒီမှာ ဣန္ဒြေကို စောင့်စည်းခြင်းဆိုတာ ဘုရားရှင် နှစ်ခြိုက်တဲ့ စကားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားရှင် နှစ်ခြိုက်တဲ့ ကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ အခု ဒီ အရှင်သုဏိတမထေရ်ကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်ကို ရရှိသွားပြီ။ တစ်လောကလုံးမှာ အမြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အဆင့် ကူးသွားပြီ။ အမြတ်ဆုံး ဆိုတာကတော့ ရဟန္တာဖြစ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပါနော်။ ဒီတော့ အဲဒီလို မြင့်မြတ်နေတဲ့ ယောကျ်ားမြတ် ဘဝကို ကူးသွားတာဟာ ဘာကို အခြေခံလဲလို့ မေးရင် ဒီ &lt;b&gt;တပ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို စနစ်တကျ ကျင့်လို့လား၊ မကျင့်လို့လား။ ကျင့်နေလို့ပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒုတင်နှင့် သီလစောင့်ထိန်းမှု ကျင့်စဉ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အင်္ကျီဆီကို လုံခြုံအောင် ဆောင်ထိန်းတယ်။ တောထဲမှာ သွားပြီးတော့ သေသေချာချာ ကျကျနန ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;ဓုတဓမ္မသမာဒါန&lt;/b&gt;၊ ဒုတင်ကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် ဆောက်တည်တယ်။ မိမိက တစ်ထပ်တည်းနဲ့ မျှတနိုင်ရင် တစ်ထပ်စားတယ်၊ နှစ်ထပ်စားပြီး အပိုအချိန်ကုန်မခံဘူး၊ အလုပ်ရှုပ်မခံဘူး။ အိပ်မငိုက်ဘဲနဲ့ နေနိုင်ရင် မအိပ်ဘဲနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ သင်္ကန်းသုံးထည်နဲ့ နေနိုင်ရင် သင်္ကန်းသုံးထည်နဲ့ တောရဆောက်တည်ပြီး နေနိုင်ရင် တောရဆောက်တည်ပြီး နေတယ် စသည်ဖြင့်ပေါ့လေ။ ဒုတင်ကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေကို စနစ်တကျ ရွေးချယ်ပြီး သေသေချာချာနဲ့ ဖြည့်ကျင့်တယ်။ အရှင်သုဏိတကလည်း ဒီအတိုင်းပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;သံယမ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ မိမိရဲ့ ငါးပါး၊ ရှစ်ပါး၊ ဆယ်ပါး စတဲ့ သီလတွေ၊ ရဟန်းတော်ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ပါတိမောက္ခသံဝရသီလတွေ လုံခြုံအောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကိုလည်း ဒီသုဏိတမထေရ်က ရိုသေစွာ ဖြည့်ကျင့်တယ်။ ရိုးကဲပဋိပတ်တွေကို အတိုချုပ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကာယကံ စောင့်စည်းမှု ရှိတယ်၊ &lt;b&gt;ဓမ္မ&lt;/b&gt;—မိမိရဲ့ စိတ်ကို မိမိ ယဉ်ကျေးအောင် ဆိုဆုံးမတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စိတ်ကိုယဉ်ကျေးစေသော သမထနှင့် ဝိပဿနာလုပ်ငန်းခွင်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီ ယဉ်ကျေးအောင် ဆိုဆုံးမတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကို သမထ ဝိပဿနာ လုပ်ငန်းခွင်တွေအဖြစ်နဲ့ ဖွင့်ထားပါတယ်။ ဈာနသမာဓိတွေခေါ်တဲ့ သမထပညာတွေရအောင် ပထမဈာန်၊ သမာပတ် (၈) ပါးကို သူရအောင် ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ ဒီတော့ ဒီဈာန်သမာပတ် ချမ်းသာတွေကို ရရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးက သူများအပြစ်တွေ လိုက်ပြောနေမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာထူးတော့မှာလဲ။ ထူးမလား၊ ဘယ်က ချမ်းသာမလဲ။ သူများအပြစ်ကို ထိုင်ပြောနေတာနဲ့ မိမိ ဒီဈာန်သမာပတ်တွေ ဝင်စားနေတာနဲ့ ဘယ်ဟာက ပိုပြီး ချမ်းသာမလဲ။ အေး... ဒါပဲ။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးတွေကို မိမိတို့က ဒါစောင့်စည်းဖို့ သိပ်လိုအပ်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု သူက အဘိညာဉ်ဉာဏ်တွေ၊ ဉာဏ်ပညာတွေ ရရှိအောင်လည်း တစ်ဆင့်တက်ပြီး ကြိုးစားလိုက်တယ်။ အဆင့် ပိုပြီး မြင့်မသွားဘူးလား၊ မြင့်သွားပြီ။ အဲ့ဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရအောင် ကြိုးစားပြန်တယ်။ အဲ့ဒီဉာဏ်ပညာတွေဖြင့် မိမိရဲ့စိတ်၊ မိမိရဲ့နှုတ်၊ မိမိရဲ့ကိုယ် ယဉ်ကျေးအောင် ဆိုဆုံးမနေတယ်။ ဘယ်လို ဆိုဆုံးမလဲ? ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိမ်းဆည်းတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိမ်းဆည်းတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပြီးပျက်တာကို ဉာဏ်နဲ့မြင်အောင် ကြည့်ပြီး &lt;b&gt;အနိစ္စ&lt;/b&gt; လို့ ရှုတယ်။ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းဖြင့် အနှိပ်စက်ခံနေရတဲ့ သဘောတွေကို ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင်ကြည့်ပြီး &lt;b&gt;ဒုက္ခ&lt;/b&gt; လို့ ရှုတယ်။ မပျက်စီးဘဲ ခိုင်မာကျင့်သားရနေတဲ့ အတ္တလို့ ထင်တဲ့ သဘောတရားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင်ကြည့်ပြီးတော့ &lt;b&gt;အနတ္တ&lt;/b&gt; လို့ ရှုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အနိစ္စပဲ၊ ဒုက္ခပဲ၊ အနတ္တပဲလို့ ရှုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအနိစ္စာနုပဿနာဉာဏ်၊ ဒုက္ခာနုပဿနာဉာဏ်၊ အနတ္တာနုပဿနာဉာဏ်တွေက တစ်စထက်တစ်စ ရင့်ကျက်လာပြီ။ အတိတ်မှာလည်း ရှုတယ်၊ အနာဂတ်မှာလည်း ရှုတယ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ရှုတယ်။ အဇ္ဈတ္တလည်း ရှုတယ်၊ ဗဟိဒ္ဓလည်း ရှုတယ်။ အဲ့ဒီလို ရှုလိုက်တော့ ဒီအသိဉာဏ်တွေ ရင့်ကျက်လာတဲ့အခါ အားလုံးက ငါ၊ သူတစ်ပါး၊ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ လူ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာ ဆိုတာက မရှိပါလား။ အားလုံး အနိစ္စတရား အစုပုံတွေပဲ၊ ဒုက္ခတရား အစုပုံတွေပဲ၊ အနတ္တတရား အစုပုံတွေပဲလို့ ဒီလို အသိမှန် ဉာဏ်မှန်တွေ ပေါ်လာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အသိမှန် ဉာဏ်မှန် ပေါ်လာနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာပြီ မဟုတ်လား။ ဒါဟာ မိမိရဲ့စိတ်၊ မိမိရဲ့နှုတ်၊ မိမိရဲ့ကိုယ် ယဉ်ကျေးအောင် ဆိုဆုံးမနေတဲ့ အကောင်းဆုံးသော လက်နက်ပဲ။ အဲ့ဒီလက်နက်ကို &quot;ပညာ&quot; ဆိုပြီးတော့ ဖွင့်ထားပါတယ်။ အဲ့ဒါကို &quot;ဓမ္မ&quot; ဆိုပြီးတော့လည်း ဒီလို ဘုရားက ဟောထားတယ်နော်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီသံယမ၊ ဓမ္မ ဆိုတဲ့ ဒီတရားတွေက စောင့်စည်းမှုဆိုတဲ့ တရားတွေ၊ ယဉ်ကျေးအောင် ဆိုဆုံးမမှုဆိုတဲ့ တရားတွေ ဒီနေ့ သာသနာတော်မှာ ထင်ရှားရှိမနေဘူးလား၊ ရှိနေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗြဟ္မစရိယနှင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မိမိတို့ ဘဝလေးတစ်ခု ရရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီ &lt;b&gt;တပ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေ၊ &lt;b&gt;သံယမ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ သီလကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေ၊ &lt;b&gt;ဓမ္မ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ပညာကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေ ရရှိအောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းနေတယ်။ ဒါတွေမကသေးဘူး၊ နောက်တစ်ခု ဘုရားရှင်က &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဆက်ဟောထားတယ်။ ဗြဟ္မစရိယ ဆိုတာကတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ မြင့်မြတ်နေတဲ့ မဂ်၊ ဖိုလ်၊ နိဗ္ဗာန်ရကြောင်း ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်မှန်ရင် အကုန်လုံး ဗြဟ္မစရိယထဲ ဝင်ပါတယ်ဆိုပြီး ဒီသုတ္တန်မှာ ဖွင့်ထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် တပကျင့်စဉ်၊ ဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်တဲ့ ကျင့်စဉ်၊ သံယမလို့ ခေါ်တဲ့ ကျင့်စဉ်၊ ဓမ္မလို့ ခေါ်တဲ့ ကျင့်စဉ်—ဒီကျင့်စဉ်တွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်သာလျှင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ငါဘုရားရှင်ကတော့ &quot;ဗြဟ္မဏ&quot; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဗြဟ္မဏတွေ၊ ဗြဟ္မဏဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဗြဟ္မဏ ဖြစ်ပါတယ်ဆိုပြီး ဒီဂါထာလေး ဘုရားဟောတယ်။ မစင်ပုံး ကျုံးနေတဲ့ လူသားကို နတ်တွေ ဗြဟ္မာတွေက လာပြီးတော့ ရှိခိုးတယ်ဆိုတာ ဘာကို အခြေတည်ပြီး ရှိခိုးသလဲ။ ဒီဓမ္မကျင့်စဉ်၊ ဒီဗြဟ္မစရိယကျင့်စဉ်၊ ဒီသံယမလို့ ခေါ်တဲ့ ကျင့်စဉ်၊ ဒီဓမ္မလို့ ခေါ်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လိုက်တဲ့အတွက် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားလို့သာ လာပြီးတော့ ရှိခိုးတာ။ အကယ်၍ ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို စနစ်တကျ မကျင့်ဘူး၊ အထွတ်အထိပ်လည်း မရောက်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို လာပြီး ရှိခိုးပါ့မလား။ မရှိခိုးဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အမှိုက်ပုံမှ ပွင့်သော ကြာပန်းကဲ့သို့သော သာဝက&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဥစ္ဆိဋ္ဌသ္မိံ မဟာပထေ၊ ပဒုမံ တတ္ထ ဇာယေထ၊ သုစိဂန္ဓံ မနောရမံ။&lt;/b&gt; အင်း... ဂါထာလေးတစ်ခုနော်။ အမှိုက်သရိုက်တွေ စွန့်ပစ်နေတဲ့ လမ်းမကြီး၊ လမ်းဆုံလမ်းခွ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ အညစ်အကြေး အမှိုက်တွေ စုပုံနေပြီ။ အဲ့ဒီ စုပုံနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ဘာဖြစ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သုစိဂန္ဓံ&lt;/b&gt;—စင်ကြယ်သော အနံ့ရှိသော၊&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မနောရမံ&lt;/b&gt;—စိတ်နှလုံးကို မွေ့လျော် ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်စေတတ်သော၊&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပဒုမံ&lt;/b&gt;—ပဒုမ္မာကြာပန်းကြီးသည်၊&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တတ္ထ&lt;/b&gt;—ထို (အမှိုက်ပုံရှိရာ) နေရာ၌၊&lt;br&gt;
(ဇာယေထ—ပေါက်ရောက်၍ နေသကဲ့သို့။) အဲ့ဒီ အညစ်အကြေး အမှိုက်သရိုက်တွေ စွန့်ပစ်တဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အလွန်စင်ကြယ် သန့်ရှင်းတဲ့ အနံ့ရှိနေတဲ့၊ စိတ်နှလုံးကို မွေ့လျော် ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်စေတတ်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ ပဒုမ္မာကြာပန်းကြီး ပွင့်လာသလိုပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ သင်္ခါရဘူတေသု၊ အန္ဓဘူတေ ပုထုဇ္ဇနေ၊ အတိရောစတိ ပညာယ၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓသာဝကော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt;—ဤအတူ၊ &lt;b&gt;သင်္ခါရဘူတေသု&lt;/b&gt;—အမှိုက်သရိုက် သဖွယ် ဖြစ်၍နေကြကုန်သော လူ့လောကတို့၌၊ &lt;b&gt;အန္ဓဘူတေ&lt;/b&gt;—ပညာမျက်စိ ကမ်း၍ နေကြကုန်သော ပုထုဇဉ်လူသားတို့ကြား၌၊ &lt;b&gt;သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓသာဝကော&lt;/b&gt;—သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်၏ တပည့်သာဝက ဖြစ်တော်မူသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ပညာယ&lt;/b&gt;—ပညာဖြင့်၊ &lt;b&gt;အတိရောစတိ&lt;/b&gt;—သာလွန်၍ တင့်တယ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်လောကလုံး ကြည့်လိုက်ရင်တော့ လူသားတွေ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ ကိလေသာ အမှိုက်သရိုက်တွေ ထူပြောနေတဲ့ လူသားတွေ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီလို ကိလေသာ အမှိုက်သရိုက်တွေ ထူပြောနေတဲ့ လူသားအပေါင်းထဲမှာ ပြန်ပြီး ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိတဲ့၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရား ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိတဲ့၊ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိတဲ့ ပညာမျက်စိကမ်းနေတဲ့ ပုထုဇဉ် မိုက်သားတွေက ပိုပြီးတော့ မများဘူးလား၊ များနေတယ်။ အဲ့ဒီလို ပညာမျက်စိကမ်းနေတဲ့ ကိလေသာ အမှိုက်တွေ ထူပြောနေတဲ့ ဒီပုထုဇဉ် မိုက်သားတွေကြားမှာ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝက တစ်ဦးသည် ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာ၊ ဖိုလ်ပညာတွေဖြင့် သာလွန်တင့်တယ်ပြီးတော့ နေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... လူသားတို့ကို တင့်တယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်အောင် တန်ဆာဆင်ပေးလိုက်တဲ့ တရားသည် ဘယ်တရားလဲ? ပညာပဲနော်။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ ဒီဘဝမှာ ဒီအဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာ၊ ဖိုလ်ပညာတွေကို ရနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်လေးတွေ ရှိနေတုန်း မိမိတို့ ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက် ချွတ်ယွင်းမှုနှင့် ဝဋ်ဆင်းရဲ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်လေးကို လက်တွေ့ကျင့်ခဲ့ပါတယ်။ ကာယကံ စောင့်စည်းမှု ရှိခဲ့တယ်၊ ဝစီကံ စောင့်စည်းမှု ရှိခဲ့တယ်၊ မနောကံ စောင့်စည်းမှု ရှိခဲ့တယ်၊ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်းတွေကို ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ &lt;b&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်&lt;/b&gt; ပျက်မသွားဘူးလား၊ ပျက်သွားတယ်။ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓကို မဟုတ်မတရား သွားပြီးတော့ စွပ်စွဲမိတယ်။ အဲ့ဒီ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက် ချွတ်ယွင်းသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငရဲရောက်တယ်။ ငရဲက ကျွတ်လာ လွတ်လာပြန်တော့လည်း ဘဝရာပေါင်းများစွာသော ကာလပတ်လုံး မစင်ပင်ကျုံးသမား ဘဝမှာပဲ ကျင်လည်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးစုံ ခံခဲ့ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ဆုံး အခု အရဟတ္တဖိုလ် ရမယ့်ဘဝ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ မစင်ပင်ကျုံးသမားပဲ ဖြစ်ပြီးတော့ တွေ့ရာလူအပေါင်းကို အမြဲတမ်း ရှိခိုးနှောပြု နေရတယ်။ တွေ့သမျှ လူအားလုံးကလည်း သူ့အပေါ်မှာ အင်မတန် ရွံရှာတယ်၊ စက်ဆုပ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ပြောပြီးပြီနော်။ သူတော်ကောင်းအပေါ်မှာ စက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်ထားရှိခဲ့တဲ့အတွက် မိမိကို ရွံရှာစက်ဆုပ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည် မလာဘူးလား၊ လာတယ်။ သူတစ်ပါးတွေကို မိမိက ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခဲ့တဲ့အတွက် မိမိကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဝိုင်းဝိုင်းလည် လာခဲ့တယ်။ သူတစ်ပါးအောက်ကို မိမိက ထားပြီး မိမိက အပေါ်စီးက ဆက်ဆံခဲ့တဲ့အတွက် မိမိဟာ အမြဲတမ်း အောက်တန်းက နေရတဲ့ဘဝလည်း မရဘူးလား၊ ရခဲ့တယ်။ မြင်မြင်သမျှ လူအပေါင်းကို အမြဲတမ်း စိတ်ကလေး နှိမ်ချပြီးတော့ အမြဲတမ်း ရှိခိုးနှောပြု နေရတယ်။ ဘယ်လောက် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားလဲ ကြည့်ပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက် တစ်ခု ချွတ်ယွင်းသွားလို့။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ ခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝပြန်ရပြီ၊ ဘုရားရှင်နဲ့ တွေ့ပြီ၊ ကယ်တင်ပေးမယ့် သူတော်ကောင်းတို့နဲ့ ကြုံပြီ။ ကြုံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီးကို လည်ပတ် ပြည့်စုံသွားအောင် သူ မထူထောင်ဘူးလား၊ ထူထောင်လိုက်တယ်။ မိမိစိတ်ကို ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ မိမိနှုတ်ကို ကောင်းကောင်းထားတယ်၊ မိမိရဲ့ကိုယ်ကို ကောင်းကောင်းထားတယ်။ ကာယကံတွေ စင်ကြယ်အောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်၊ ဝစီကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်၊ မနောကံတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်တယ်။ ဘာတွေနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်လဲ? သမထ ဝိပဿနာဆိုတဲ့ လက်နက်ကောင်းတွေနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်လိုက်တော့ အားလုံး ဖြူစင်သွားပြီ။ ဖြူစင်သွားတဲ့အတွက် အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်ကြီး လုံးဝ ပြည့်စုံမသွားဘူးလား၊ ပြည့်စုံသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအတိုင်း ပဏိဓိစက်ကြီး ပြည့်စုံသွားတဲ့အတွက် ဒီနေ့ အရှင်သုဏိတမထေရ် ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ ကိန်းအောင်း မွေ့လျော်ရာဖြစ်တဲ့ မဟာအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးသို့ ဆိုက်ရောက်မသွားဘူးလား၊ ဆိုက်ရောက်သွားတယ်။ မစင်ပင်ကျုံးသမား တစ်ယောက်ကို ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား အပြည့်အဝရှိနေတဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိမိကိုယ်ကို ဆေးကြောသုတ်သင်ခြင်းနှင့် အတိတ်ကံ၏ သက်ရောက်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီနေ့ တရားတော်လာ ပရိသတ်တွေလည်း ဒီသီလကျင့်စဉ် ကျင့်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ မိမိတို့မှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ ဒီသမာဓိကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ကျင့်လို့ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ မိမိတို့မှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ ဒီပညာကျင့်စဉ်တွေကို လက်တွေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ကျင့်လို့ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ မိမိတို့မှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံလေးတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ ဝစီကံလေးတွေကိုရော ဆေးကြောစင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ မနောကံတွေကိုလည်း အပြီးတိုင် စင်ကြယ်သွားအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းပါတယ်။ ဒါက ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ နည်းစနစ်တွေလည်း မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ နည်းနည်းလေး ဘုန်းကြီး စကားကတော့ ရှည်မှာပဲ။ ရှည်ပေမယ့်လည်း ဒါ ဆက်ပြောရမယ့် အပိုင်းဖြစ်နေပြီ။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ချို့က အခုလိုပေါ့၊ ဆိုဆုံးမလိုက်တယ်—&quot;ဟဒီလိုလုပ်၊ ကာယကံတွေက မပြုသင့်ဘူး၊ ဒီလိုမပြောသင့်ဘူး၊ ဒီလိုမကြံသင့်ဘူး&quot; လို့ ဆိုဆုံးမလိုက်တယ်။ နားထောင်သလား? ဘယ်လိုတုန်း... နားမထောင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါ ဘာပေါ် အခြေခံလဲ။ ဒါလေး ဘုန်းကြီးက ဒီညပြောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီဥစ္စာက အတိတ်က သူထူထောင်ခဲ့တဲ့ &quot;ကံ&quot; အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ အတိတ်က ထူထောင်ခဲ့တဲ့ ကံအပေါ်မှာ မူတည်နေတဲ့အခါကျတော့ &quot;ဒီစကား မပြောနဲ့&quot; လို့ ဘုန်းကြီးက ပြောရင် သူက ကိုယ့်အပြစ်ကိုယ် မမြင်ဘူး၊ သူများအပြစ်ကိုသာ သူက မြင်ပြီး ဒီစကား မပြောဘဲနေလို့ကို မနေနိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုမှ ဒီလက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ပါးစပ်ပေါက်ကလေး ပိတ်လို့မရ ဖြစ်နေတယ်။ ဘာအပေါ် မူတည်သလဲ? အတိတ်ကံအပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ အတိတ်က ဘယ်လိုကံအပေါ်မှာ မူတည်နေသလဲလို့ မေးတော့ အတိတ်ကံတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့တဲ့အချိန်က ဒီပုဂ္ဂိုလ်က လောဘတွေ သိပ်အားကြီးတယ်။ လောဘတွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဒီလူ လောဘကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်။ အတိတ်ကံတစ်ခု ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ ဒေါသတွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံထူထောင်ခဲ့မိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒေါသဓာတ်ခြံရံသော ကံနှင့် ယင်း၏အကျိုးပေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဒေါသဓာတ် ခြံရံပြီးတော့ ကံတစ်ခု ထူထောင်ခဲ့မိရင်၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ ဒေါသကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်။ &quot;ဟာ... နင် ဒေါသမကြီးနဲ့၊ ဒေါသကြီးတာ မကောင်းဘူး&quot; လို့ သွားဆုံးမလိုက်ရင် သူ လက်ခံမလား။ &quot;သွား... ငါ့လာမပြောနဲ့၊ ငါ့ဒေါသက သူများဒေါသနဲ့ တူတာမဟုတ်ဘူး&quot; တဲ့၊ ပြန်ပတ်လိုက်သေးတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီတော့ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ဘုန်းကြီးတို့ ဆုံးမလို့ ရပါ့မလဲ။ မရနိုင်ဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိတို့က အခုလို တရားတွေ နာနေတဲ့အချိန်မှာ သတိရှိမယ်ဆိုရင် မိမိတို့ စိတ်ကလေးကို မိမိတို့ ပြန်ဆင်ခြင်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ &quot;ငါဟာ ဒီလိုကံတွေ ထိခဲ့ရင်တော့ နောက်ထပ် ဒီထက်အဆင့်နိမ့်တဲ့ ဘဝရောက်မယ်&quot; ဆိုတာတော့ ကျိန်းမသေဘူးလား။ ကျိန်းသေနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မောဟ၊ အလောဘနှင့် စွန့်လွှတ်နိုင်သောစိတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် အတိတ်ကံတစ်ခု ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ မောဟဓာတ်တွေက သိပ်အားကောင်းတယ်၊ ဘာမှနားမလည်ဘူး။ သူများရှိခိုးလို့ ရှိခိုးလိုက်တယ်၊ သူများလှူလို့ လှူလိုက်တယ်၊ သူများ သီလဆောက်တည်လို့ ဆောက်တည်လိုက်တယ်၊ ဘာမှနားမလည်ဘူး။ အဲ့ဒီလိုကံမျိုးက အကျိုးပေးပြီဆိုလို့ရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်လဲ၊ မောဟသိပ်အားကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ... တစ်ဖက်က အတိတ်ကံတစ်ခု ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ အလောဘဓာတ်၊ တွယ်တာမက်မောမှု လုံးလုံးမရှိဘူး။ သက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထုအစုပေါ်မှာ တွယ်တာမက်မောတဲ့ စိတ်ထားတွေ မရှိဘူး။ အလောဘ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်လိုက်တယ်။ အဲဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်တော့မှ နှမြောတွန့်တိုမှု မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်နည်းပေါ့လေ၊ ဘုန်းကြီးတို့ ရှေးရှေးဆရာတော်ကြီးတွေ၊ ကျေးဇူးတော်ရှင် ဆရာတော်ကြီးတွေ ဆုံးမပါတယ် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဒါနတော ဘောဂဝါ&lt;/b&gt; - ဒါနကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပေါများရမယ်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သီလတော သုခိတော&lt;/b&gt; - သီလကြောင့် ချမ်းသာသုခ ရမယ်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဆုတောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မတောင်းသည်ဖြစ်စေ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်က ဒီအကျိုးကို ဧကန်ပေးမှာပဲ။ ဒါကို ဆရာတော်ကြီးတွေက ယုံကြည်ကြတယ်။ ယုံကြည်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဆုတောင်းလဲ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရရှိဖို့ ဘယ်တော့မှ ဆုမတောင်းဘူး။ ရရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ပဲ ဆုတောင်းတယ်။ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။ စွန့်လွှတ်နိုင်တာနဲ့ မစွန့်လွှတ်နိုင်တာ ဘယ်ဟာက ကောင်းလဲ။ စွန့်လွှတ်နိုင်တာက ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် တွယ်တာမှု၏ အန္တရာယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးတို့ မိတ်ဆွေတစ်ဦး၊ တစ်ချိန်တုန်းက သိန်းစုဆိုတာ ပေါက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ တစ်ချိန်တုန်းက ဆိုတာကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော် ဟိုဘက်လောက်က ဆိုကြပါစို့နော်။ ဘဏ်သွားပြီးတော့ ငွေထုတ်တယ်ဆိုလား၊ ငွေထုတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘဏ်မှာ ပြန်ပြီးအပ်ဖို့ရန်အတွက် အချိန်က မမှီဖြစ်နေတော့ ငွေထုပ်ကြီး ပြန်ယူလာခဲ့ရတယ်။ ညအိပ်တဲ့အခါ ငွေထုပ်ကြီး ဘေးချပြီး အိပ်လိုက်တာ၊ အိပ်လို့ တစ်ညလုံးမပျော်ဘူးတဲ့။ ဟုတ်တယ်မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စွန့်လွှတ်နိုင်လို့လား၊ မစွန့်လွှတ်နိုင်လို့လား။ မစွန့်လွှတ်နိုင်လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုတာက သတ္တဝါကို အင်မတန် စိတ်ဓာတ် ခြောက်ခြားစေပါတယ်။ သက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထု အစုအဝေးတွေ အကုန်လုံးပါပဲ။ ဒါက သက်မဲ့ဝတ္ထုပဲ။ သက်ရှိဝတ္ထုအပေါ်မှာ တွယ်တာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း သတ္တဝါတစ်ဦးကို စိတ်ဓာတ်တွေ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ လုပ်နိုင်တယ်။ အဲ... ဒါကြောင့် ရှေးဆရာတော်ကြီးတွေကတော့ မည်သည့် သက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထုအစုပေါ်မှာမှ ရဖို့ရန် ဆုမတောင်းဘူး၊ စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ပဲ ဆုတောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မေတ္တာဓာတ်ဖြင့် ကံထူထောင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ ကံတစ်ခု ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ တချို့က မေတ္တာဓာတ်တွေ သိပ်အားကောင်းတယ်။ သူတို့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို စားစေချင်တယ်၊ ကျွေးချင်တယ်၊ မွေးချင်တယ်၊ လှူချင်တယ်၊ တန်းချင်တယ်။ ကျွေးလည်း ကျွေးတယ်၊ မွေးလည်း မွေးတယ်၊ လှူလည်း လှူတယ်။ တကယ် မေတ္တာစေတနာ အပြည့်အဝဖြင့် ကံတွေကို ထူထောင်တယ်။ သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ သိပ်ပြီးတော့ ချစ်မြတ်နိုးတတ်တဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိတယ်။ ဒေါသမကြည့်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ကြိမ်တုန်းက ဘုန်းကြီး ဝါဆိုဦးမှာ ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး သွားကန်တော့ပါတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက ဘာအမိန့်ရှိလဲ။ တခြားကျောင်းမှာ ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီကျောင်းက ဆရာတော်ကြီးအကြောင်း သူက ပြောတယ်။ &quot;အရှင်ဘုရား၊ အဲ့ဒီကျောင်းက ဆရာတော်ကြီးဟာလေ၊ တပည့်တော်တို့ ကလေးဘဝ ကိုရင်ဝတ်ထဲက ဒီဆရာတော်ကြီးအကြောင်း အကုန်လုံး သိတယ်ဘုရား&quot; တဲ့။ &quot;အဲ့ဒီ ဆရာတော်ကြီးဟာ အခု သက်တော် ၇၀ တန်း ကပ်နေပြီ၊ တပည့်တော် တစ်သက် တစ်ခါမှ စိတ်ဆိုးတာ မတွေ့ရဘူး&quot; တဲ့။ &quot;ဟော... တကယ့် ရဟန္တာကိုယ်တော်ကြီးပဲ ဘုရား&quot; တဲ့။ သူက ဒီလို ဝမ်းပန်းတသာနဲ့ အမိန့်ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့လို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖူးတွေ့လိုက်ရမယ်ဆိုရင် မိမိတို့ရဲ့ စိတ်တွေ ဘယ်လိုနေမလဲ။ ကြည်နူးသွားတယ်။ ကြည်နူးသွားတယ်။ ဟိုတစ်ဖက် ပုဂ္ဂိုလ် သွားကြည့်လိုက်တော့ မခေါ်ချင်သလို၊ မပြောချင်သလို၊ ဒေါသကြီးက တစ်ပုံကြီး။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ် ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ဝတ်ချနေရတာ၊ ဝတ်ချတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း စိတ်ထဲမှာ နေရတာ မကျဉ်းကျပ်ဘူးလား။ ကျဉ်းကျပ်နေတယ်နော်။ ဒါကြောင့် တစ်ဖက်သားအပေါ်မှာ မေတ္တာဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံတတ်တာက ပိုပြီးတော့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ မေတ္တာရှိရမယ်၊ ဝစီကံမေတ္တာ ရှိရမယ်၊ မနောကံမေတ္တာ ရှိရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မနောကံမေတ္တာ၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်မှာ ရှိရမှာလဲ။ တချို့ကျတော့ ရှေ့မှာတော့ နှုတ်ခမ်းလေး ပျားရည်လေးဆမ်းပြီးတော့ &quot;ချိုချိုချိုချို&quot; နဲ့ &quot;ချွတ်ချွတ်ချွတ်ချွတ်&quot; နဲ့တော့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ကွယ်ရာကျတော့ &quot;ဒီကောင်မ/ဒီကောင်ကို ငါက နည်းနည်းမှ ကြည့်လို့မရဘူး&quot; ဆိုပြီးတော့။ ရှေ့မှာတော့ ကာယကံမေတ္တာ၊ ဝစီကံမေတ္တာ ရှိပါရဲ့၊ နောက်ကွယ်ကျတော့ မနောကံမေတ္တာ ရှိရဲ့လား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိတော့ အဲ့ဒီလို မိမိက ကံတွေ ထူထောင်လိုက်တယ်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်လာပြီ ဘာဖြစ်မလဲ။ မိမိလည်း ဒီလိုပေါ့၊ မိမိကို ရှေ့မှာတော့ နှုတ်ခမ်းတွေ ပျားရည်လေးဆမ်းပြီးတော့ ကာယကံမေတ္တာ၊ ဝစီကံမေတ္တာ၊ မနောကံမေတ္တာတွေနဲ့ ဆက်ဆံသွားမှာပဲ၊ ကွယ်ရာကျရင်တော့ ကိုယ့်ကို တစ်မျိုး ဆက်ဆံလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ လာတွေ့ရမယ်။ ဘာဖြစ်လို့ တွေ့ရလဲ၊ မိမိ ကံထူထောင်ခဲ့စဉ် အချိန်အခါက မိမိက အဲ့ဒီပုံစံစနစ်နဲ့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့တယ်။ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ဘက်မှာ မိမိကို ဒီပုံစံအတိုင်း ဆက်ဆံမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဉာဏ်ပညာ (အမောဟ) နှင့် ဝိပဿနာကံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ တချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာတွေက ရှေ့တန်းက သိပ်ပြည့်နေပြီတဲ့နော်။ ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားတွေက ရုပ်၊ နာမ်၊ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလို အသိဉာဏ်တွေ ရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ အခုလို ကံတစ်ခု ထူထောင်တယ် ဆိုကြပါစို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါနတစ်ခု ပြုတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာလည်း မိမိက စွမ်းအားရှိသလောက် ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ သင်္ခါရ အကြောင်းတရားတွေကို သိမ်းဆည်း၊ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုပြီးတော့ ဒါနတစ်ခု ကျင်းပတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီကံမျိုးက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ မိမိဟာ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားတဲ့ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက အခြေခံ အကြောင်းရင်းပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတိတ်ကံနှင့် ပစ္စုပ္ပန် စိတ်နေစိတ်ထား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ အတိတ်က ထူထောင်ခဲ့တဲ့ ကံတွေက ဒီဘဝမှာ လာပြီးတော့ ဒီ &quot;ပုဗ္ဗေ စ ကတပုညတာ&quot; ဆိုပြီးတော့ လာပြီး တွန်းပို့လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတော်ကောင်းနဲ့ လာတွေ့ပြီ၊ မသူတော်နဲ့ လာတွေ့ပြီ၊ အစရှိသဖြင့် ကံနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ အတိတ်က အားထုတ်ခဲ့တဲ့ ကံတွေက လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ခြံရံပြီး ထူထောင်ခဲ့ရင်၊ ဒီဘဝမှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကြီးဖို့ အကြောင်းမဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အလားတူပဲ၊ ဒီဘဝမှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ချိန်မှာ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ လောဘကြီးဖို့၊ ဒေါသကြီးဖို့၊ မောဟကြီးဖို့ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်နေပြီ။ အေး... အတိတ်ကံတစ်ခု၊ ဘဝတစ်ခုတုန်းက ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့တဲ့ အချိန်အခါက အလောဘဓာတ်တွေ၊ အဒေါသဓာတ်တွေ၊ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့တယ်။ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်လာပြီ ဆိုရင် မိမိဟာ လောဘနည်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ မေတ္တာဓာတ် ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဒါက ရှေ့ကံက သတ်မှတ်ပေးတယ်။ အဲ့ဒီတော့ တစ်ချိန်က အလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံခဲ့တဲ့အတွက်၊ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက်၊ ဒီဘဝမှာ မိမိက အလောဘဓာတ်၊ အဒေါသဓာတ်၊ အမောဟဓာတ် များပြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရသလို၊ အလားတူပဲ ဒီဘဝမှာ မိမိတို့က အလောဘဓာတ် - တွယ်တာမက်မောမှု မရှိတဲ့ အလောဘဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်မယ်၊ အဒေါသဓာတ် - မေတ္တာဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်မယ်၊ အမောဟဓာတ် - ဝိပဿနာ ဉာဏ်ပညာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာလည်း မိမိတို့ဟာ အလောဘ - လောဘမကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဒေါသ - မေတ္တာဓာတ် အားကောင်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပညာဓာတ် အားကောင်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စိတ်နေစိတ်ထား ဆန်းကျယ်မှုနှင့် ကံ၏စွမ်းအား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သူက ဒီနေရာမှာ ကံကို အားထုတ်ခဲ့ခြင်း အချိန်အခါမှာ စိတ်ဓာတ်တွေက ထူးထွေကွဲပြားခဲ့တဲ့အတွက် သတ္တဝါတွေမှာ စိတ်ဓာတ်တွေ ဆန်းကျယ်ပုံကို နည်းနည်းလေး အစကတည်းက ရှင်းထားပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ကံတစ်ခုကို ထူထောင်တဲ့ တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကံထူထောင်ပုံခြင်း တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တူသလားဆိုတော့ မတူဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တချို့က ဒီကံကို ပြုစုပျိုးထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ လောဘတွေ သိပ်အားကြီးတယ်။ အလောဘကတော့ နည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ အဒေါသ မေတ္တာဓာတ်တွေတော့ အားကောင်းပါတယ်။ အမောဟ ပညာဓာတ်တွေလည်း အားကောင်းတယ်။ အဲဒီလို အားကောင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူထူထောင်လိုက်တဲ့ ကံတစ်ခုမှာ မေတ္တာဓာတ်တွေက သိပ်အားကောင်းနေတဲ့အတွက်၊ အဒေါသဓာတ်တွေက သိပ်အားကောင်းနေတဲ့အတွက်၊ အားကောင်းနေတဲ့ ဒီအဒေါသက ဒေါသကို အနိုင်ယူဖို့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဒီကံကို ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ အမောဟလို့ ခေါ်တဲ့ ဉာဏ်ပညာဓာတ်တွေ၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဓာတ်တွေက အားကောင်းနေတဲ့အတွက်၊ အဲ့ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ မောဟကို ဒီအမောဟက အနိုင်ယူဖို့ရာ စွမ်းနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ သူက ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ လောဘက သိပ်အားကြီးတယ်၊ တွယ်တာမှုတွေက သိပ်အားကောင်းတယ်။ လောဘက အားကြီးနေတဲ့အတွက် အလောဘက ဒီလောဘကို အနိုင်ယူဖို့ရန်အတွက်ကျတော့ စွမ်းနိုင်သေးလား။ မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်တယ်။ မစွမ်းနိုင်တဲ့ အခါကျတော့ အဲဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က လောဘဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် လောဘကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ တွယ်တာမက်မောမှု များတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဒေါသဓာတ်၊ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ အဒေါသခေါ်တဲ့ မေတ္တာဓာတ်တွေ အားကောင်းတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ရတယ်၊ အမောဟဓာတ်ခေါ်တဲ့ ပညာတွေ သိပ်ပြီး ကြီးမားတဲ့၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ပညာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်။ အဲ့ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အဒေါသဓာတ် မေတ္တာဓာတ်တွေ ခြံရံခဲ့တဲ့အတွက် စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ နေရတယ်၊ ဘယ်တော့မှ ဒေါသ သိပ်ပြီးတော့ မကြီးဘူး။ ခုနက ဆရာတော်ကြီးလိုပဲနော်။ ဉာဏ်ပညာကလည်း ကြီးမားတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ လောဘဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် လောဘဓာတ်၊ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ လောဘဓာတ်ကတော့ သိပ်အားကောင်းသွားတတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥပ္ပလဝဏ္ဏာထေရီလောင်းလျာ၏ ဆုတောင်းနှင့် ဝိပါက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပုံစံလေးတစ်ခုပေါ့၊ နားမလည်ဘဲ မနေနဲ့၊ ဘုန်းကြီးပြောမယ်။ ဥပ္ပလဝဏ္ဏာထေရီမ အလောင်းအလျာပဲ ဆိုကြပါစို့။ ဘဝတစ်ခုမှာ လယ်တောသူမ ဖြစ်စဉ် အချိန်အခါက အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓဘုရား တစ်ဆူကို ပေါက်ပေါက် ၅၀၀ လှူဒါန်းတယ်၊ ပဒုမ္မာကြာပန်းတွေ လှူဒါန်းတယ်။ လှူဒါန်းဖြစ်တဲ့အချိန်က သူ ဘာဆုတောင်းလဲ။ ပေါက်ပေါက် အရေအတွက်နှင့် ညီမျှနေတဲ့ သား ၅၀၀ ရဖို့ရန်အတွက် ဆုတောင်းလိုက်တယ်နော်။ ပဒုမ္မာကြာပန်းနှင့် တူနေတဲ့ အရောင်အဆင်းရှိတဲ့ လှပတင့်တယ်တဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်ဖို့လည်း ဆုတောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ဘာဆုတောင်းလိုက်သေးလဲ။ ခြေလှမ်းတိုင်း ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပဒုမ္မာကြာပန်းတွေ ပွင့်လမ်းလာဖို့ရန်အတွက်လည်း သူ ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ ဒီတော့ အဲ့ဒီလို ဘဝကို တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ စိတ်ထားမျိုး မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ ပေါက်ပေါက်ကလေး သူက ရေတွက်ပြီးတော့ ငါးရာလေးတွေ လှူဒါန်းလိုက်တာ။ ပေါက်ပေါက် ၅၀၀ လှူဒါန်းလိုက်တဲ့အတွက် ပေါက်ပေါက်ငါးရာနှင့် ညီမျှနေတဲ့ သားရတနာတွေ ရပါစေဆိုပြီး ဒီလို ဆုတောင်းတယ်။ အဲ့ဒီ ဆုတောင်းချက်ကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် သားအပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးနေတဲ့ စိတ်ထားလေး မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါ လောဘလား၊ အလောဘလား။ လောဘ။ လောဘ ခြံရံပြီးတော့ ဒီကံကို ထူထောင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ သူက တစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဒေါသဓာတ်တွေ ရှိပါတယ်၊ မေတ္တာဓာတ် ရှိတယ်၊ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓအပေါ်မှာ တကယ် မေတ္တာဓာတ် အားကောင်းတယ်။ တစ်ခါ နောက်တစ်ခု ကြည့်လိုက်ရင် အမောဟ - ကံ ကံ၏အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိတွေ ဦးဆောင်နေတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေကလည်း သန္တာန်မှာ ရှိနေပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ကံကို ထူထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်လာပြီ ဆိုကြပါစို့နော်။ သူ မျှော်လင့်တောင်းတတဲ့အတိုင်း...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>3em005sq2numhzw8j1ijlt6yylhtfn3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၂/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6265</id>
    <revision>
      <id>21910</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:06:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၂/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၁...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21910</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="153225" sha1="h7afbv7a04wwanz66ducbjby6e8gef8" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၂/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၁/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၃/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-42
&lt;h3&gt;ဥပလ္လဝဏ်ထေရီအလောင်းလျာ၏ ဆုတောင်းနှင့် သားငါးရာသံဝေဂ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဥပလ္လဝဏ်ထေရီအလောင်းလျာသည် ဆုတောင်းခဲ့စဉ် အချိန်အခါတုန်းက ကံတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့မိတယ်။ ထိုစဉ်အခါက လောဘဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် လောဘတွယ်တာတဲ့ ဓာတ်တွေ အားကောင်းပုံကို ပြောပြနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူသည် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပေါင်းပြီး လှူဒါန်းခဲ့တယ်၊ ဘာဆုတောင်းသလဲဆိုရင် &quot;သားငါးရာ ရရှိပါစေ&quot; လို့ ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒီဆုတောင်းကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် သားငါးရာအပေါ်မှာ တွယ်တာမင်မောနေတဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူးလားဆိုရင် ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... သူ မျှော်လင့်တောင်းတခဲ့တဲ့ ကံတွေက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝ ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သားငါးရာ ရရှိပါတယ်။ ထိုသားငါးရာကလည်း သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓအလောင်းလျာတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒီလို သားငါးရာ ရမယ်ဆိုရင်တော့ မလိုချင်ကြဘူးလားဟင်။ ကြည့်ပြီး ဖြေကြပါဦး။ သို့သော် သူက သားငါးရာကို လိုချင်တဲ့ စိတ်ရှိတယ်။ ဒီလို သားရချင်လို့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုကလည်း ရှိချင်ရှိမယ်၊ မရှိသော်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ သားအပေါ်မှာ ချစ်မြတ်နိုးနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကံထူထောင်ခဲ့တော့ အမှန်တကယ် သားငါးရာ ရလာခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကြာပန်းတို့၏ အနိစ္စတရားနှင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဖြစ်တော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်နေ့မှာ သားတွေ ဘာဖြစ်သလဲဆိုရင်၊ အချိန်တန် အရွယ်ရောက်တဲ့အခါမှာ သားတွေဟာ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိမယ့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓအလောင်းလျာများ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် ရေကန်တစ်ခုအတွင်းမှာ သွားပြီး ရေကစားကြပါတယ်။ ရေကစားရင်းနဲ့ အဲ့ဒီကစားနေတဲ့ ကန်အတွင်းမှာ ကြာပန်းတွေကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ကြာပန်းတွေဟာ ပွင့်ကြ၊ လှပကြပြီးတော့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ညှိုးနွမ်းကာ ကြွေကျကုန်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ကြွေကျတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူတို့စိတ်ထဲ ဘယ်လိုဆင်ခြင်ကြသလဲဆိုရင်—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&quot;ကံနှင့်မသိ၊ မြေအဆီအဖျော်၊ ရေသီတာနွေ့၊ ဥတုတွေကြောင့်၊ ဓလေ့ပွင့်ဆန်း၊ ကြာပန်းသို့၊ ညှိုးနွမ်းရင့်ကာ၊ ကြွေကြပါအံ့၊ ဇရာဘေးရောက်တော်သေး၏။&quot;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဒီကြာပန်းတွေဟာ ကံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ ကြာပန်းတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ ရေ၊ မြေ၊ ဥတု အစရှိတဲ့ ဓာတ်တွေကို အကြောင်းပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ ကြာပန်းတွေ ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီလို ကြွေကျရတာတောင်မှ 'အိုခြင်း' ဆိုတဲ့ ဇရာဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာသေးတယ်လို့ ဆင်ခြင်ကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&quot;လေးပုံစုပေါင်း၊ ပြုအပ်သော၊ အနုဘရွှန်းဆို၊ ငါတို့ကို၊ ထိုကြောက်ဖွယ်ရာ ဘေးဇရာက၊ ဘယ်မှာမရောက်ရှိတုံ မြောက်လေအံ့။&quot;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ကံ၊ စိတ်၊ ဥတု၊ အာဟာရ ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရား လေးပါးတို့ ပေါင်းစုမှ ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ နုပျိုရွှန်းစိုနေတဲ့ ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်သို့လည်း ဒီကြောက်ဖွယ်ရာ ဘေးဇရာကြီး ဘယ်မှာ မရောက်ဘဲ ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။ သူတော်ကောင်းတွေကတော့ သူတော်ကောင်းအမြင်နဲ့ပဲ မြင်ကြပါတယ်။ ဘယ်တရားကိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ဘယ်တရားကိုပဲ တွေ့တွေ့၊ သံဝေဂတရားဆီကို ညွှတ်ကိုင်းနိုင်ကြတယ်။ အတိတ်က &lt;b&gt;အတ္တသမ္မာပဏီဓိ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ စက်ကောင်းကြီးတွေနဲ့ ပြည့်စုံလာတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေဟာ ဘယ်အချိန်အခါမှာမဆို၊ ဘာနဲ့ပဲ တွေ့ရသည်ဖြစ်စေ သင်္ခါရတရားတွေအပေါ်မှာ သံဝေဂဉာဏ်တွေ ရင့်ကျက်အောင် တည်ထောင်ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သင်္ခါရတရားကို ရှုပွားသုံးသပ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဆင်ခြင်ပြီး သံဝေဂဉာဏ်တွေ ရရှိတဲ့အချိန်မှာ &quot;ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည်လည်း ဒီညှိုးနွမ်းရင့်လျော့နေတဲ့ ကြာပန်းတွေလိုပဲ၊ အိုမင်းရင့်နွမ်းတဲ့ သဘောတရားတွေက တစ်နေ့တော့ ဧကန်မချွတ် ရောက်မှာပဲ&quot; လို့ ဆင်ခြင်ပါတယ်။ ဆင်ခြင်ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဲ့ဒီကြာပန်းတွေပေါ်မှာ ထိုင်ပြီးတော့ ရုပ်နာမ်ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတွေကို ဝိပဿနာ ရှုပွားသုံးသပ်တော်မူကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပစ္စေကဗုဒ္ဓအလောင်းလျာများအတွက် ဝိပဿနာရှုပွားရမယ့် တရားတွေကတော့ မိမိတို့သန္တာန်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ရုပ်နာမ်ဓမ္မ သင်္ခါရတရားအားလုံးကို &lt;b&gt;အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ&lt;/b&gt; လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ရှုပွားကြတာပါ။ အပြင်ဘက် ပရိသတ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဇမ္ဗူဒီပါ လက်ျာတောင်ကျွန်းအတွင်းမှာ တည်ရှိနေတဲ့ သက်ရှိသက်မဲ့ သင်္ခါရတရား မှန်သမျှကို လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီး ဝိပဿနာ ရှုပွားသုံးသပ်တော်မူကြပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ရှုပွားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိသွားပြီး ပစ္စေကဗုဒ္ဓဘုရားရှင်များ ဖြစ်သွားကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပဒုမာဝတီမိဖုရားကြီး၏ သောကနှင့် တွယ်တာမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အမတ်ကြီးများကလည်း မင်းသားတွေ ကြာပန်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ငြိမ်သက်နေတာကို ကြည့်ပြီးတော့၊ အချိန်ကလည်း နှောင်းပြီဖြစ်လို့ နန်းတော်သို့ ပြန်ဖို့ရန် သံတော်ဦးတင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတွေက တစ်ပါးမှ ပြန်ပြီး ခွန်းမဟကြဘူး။ ခမည်းတော်ထံ တင်ပြပြီး အကျိုးအကြောင်း လျှောက်ထားတော့ မင်းသားတွေ အလိုရှိသလောက် နေပါစေလို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။ မိုးလင်းတဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း နန်းတော်ပြန်ဖို့ရန် ထပ်ပြီး လျှောက်ထားကြပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ &quot;ငါတို့ဟာ မင်းသားတွေ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိနေတဲ့ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတွေ ဖြစ်နေကြပြီ&quot; လို့ ပြန်ပြီး မိန့်ကြားကြပါတယ်။ &quot;ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဆိုတာ အရှင်မင်းသားတို့လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ သပိတ်ပရိက္ခရာ စုံလင်စွာဖြင့် ရဟန်းအသွင်ဖြင့် တည်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်&quot; လို့ ပြန်ပြီး လျှောက်ထားကြတဲ့အခါမှာ၊ လက်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို သုံးသပ်လိုက်ကြတာနဲ့ လူ့အသွင်အားလုံး ကွယ်ပျောက်ပြီး ပရိက္ခရာရှစ်ပါး ဆင်မြန်းထားတဲ့ ဝါခြောက်ဆယ်ရ မထေရ်ကြီးများကဲ့သို့ တင့်တယ်စွာဖြင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါရှင်များ ဖြစ်သွားကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီနောက်မှာ ကောင်းကင်သို့ ဈာန်ဖြင့် ပျံတက်ပြီး ဟိမဝန္တာသို့ ကြွသွားကြပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုရင်— အလောင်းလျာဖြစ်တဲ့ ပဒုမာဝတီ မိဖုရားကြီးဟာ သားတွေကို တွယ်တာမက်မောတဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ သားကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဒီကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီသားတွေနဲ့ ခွဲရတဲ့အချိန်မှာ စိတ်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။ ခွဲနိုင်ပါ့မလား။ မခွဲနိုင်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သားကို တွယ်တာမင်မောတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဒီကံကို ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လောဘခြံရံသော ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးဆက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အင်မတန် ချစ်မြတ်နိုးနေတဲ့ ဒီသားရတနာတွေနဲ့ ခွဲရတဲ့အချိန်မှာ စိတ်ထဲမှာ မချိမဆံ့ ဖြစ်သွားရပါတယ်။ အကယ်၍သာ သားတွေဟာ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ် ရရှိသွားကြတဲ့အတွက် ဝမ်းသာတတ်မယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်တရားတွေ များစွာ တိုးပွားမလာနိုင်ဘူးလား။ လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ဝမ်းသာတဲ့စိတ် မဖြစ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သားအပေါ်မှာ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ လောဘဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေကို ထူထောင်ခဲ့မိလို့ပဲ။ လောဘဓာတ် ခြံရံပြီး ကံတစ်ခုကို ထူထောင်ခြင်းသည် မိမိအတွက် ကောင်း၊ မကောင်းဆိုတာ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ စဉ်းစားဖို့ မလိုဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ခက်တော့ခက်တယ်၊ ဘာခက်တာလဲဆိုရင် ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုပြီဆိုရင်တော့ အိမ်ရှင်မလည်း ရှိစေချင်တယ်၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားလည်း ရှိစေချင်တယ်၊ သားတွေသမီးတွေလည်း စုံစုံလင်လင် ရှိစေချင်ကြတယ်။ မြေးတွေမြစ်တွေပါ အကုန်လုံး စုံစုံလင်လင် ရှိကြမှ၊ တစ်ယောက်ယောက် လိုနေမယ်ဆိုရင် ဒီကောင်းမှုပြုတဲ့ ဆန္ဒက သိပ်မရှိချင်ကြဘူး။ ဒါ ဘုန်းကြီးက စောင်းပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို စုံစုံညီညီနဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုချင်ရတာလဲဆိုတော့၊ နောက်ထပ်လည်း စုံစုံညီညီလေးနဲ့ ပြန်ပြီး တွေ့ဆုံချင်တဲ့ စိတ်ထားလေးတွေ ရှိနေကြလို့ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီစိတ်ထားနဲ့ ကံထူထောင်လိုက်တဲ့အခါ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်ရင် ခွဲနိုင်ပါ့မလား။ မခွဲနိုင်ဘူး။ လူလည်း မခွဲနိုင်ဘူး၊ နောင်လည်း မခွဲနိုင်ဘူး၊ ဘဝတိုင်း မခွဲနိုင်ကြဘူးဆိုရင် ဒီအို၊ နာ၊ သေ ဒုက္ခဘေးကြီးက လွတ်မြောက်ကြပါတော့မလား။ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကံကို ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ တွယ်တာမက်မောတဲ့ လောဘဓာတ်တွေ သိပ်ခြံရံပြီး ထူထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ လောဘကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ တွယ်တာမှု အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရတတ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဇောတိကသူဌေးအလောင်းနှင့် ပဒုမာဝတီ၏ မေတ္တာဓာတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုန်းကြီး ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ ဇောတိကသူဌေးအလောင်းကို ကြည့်ပေါ့။ ကြံတစ်ချောင်း လှူတာပဲ၊ အစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း လှူတာပဲ။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေက ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ အရှင်မြတ်တွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညီလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာကို ဆုတောင်းတယ်။ အစ်ကိုလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာတစ်ခုပဲ ဆုတောင်းတယ်။ အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ နှစ်ယောက်လုံး သူဌေးသား လာဖြစ်ကြပေမဲ့ ဘာကွာသွားသလဲဆိုတော့၊ နိဗ္ဗာန်ကိုပဲ ဆုတောင်းခဲ့တဲ့ အစ်ကိုက စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိလာတယ်။ သာသနာ့ဘောင်ဝင်ပြီး ရဟန္တာ ဖြစ်သွားတယ်။ ညီလုပ်တဲ့ ဇောတိကသူဌေးအလောင်းကတော့ လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် ဆုတောင်းထားတဲ့အတွက် စည်းစိမ်ကြီးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ မခွဲနိုင်တဲ့အတွက် (၉၁) ကမ္ဘာတိုင်အောင် ခရီးဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတယ်။ တစ်ဘဝ တစ်ဘဝမှာ သေခဲ့ရတဲ့ အရိုးတွေကို စုပုံလိုက်ရင် ဝေပုလ္လတောင်လောက် မြင့်နိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ (၉၁) ကမ္ဘာဆိုတော့ တောင်ပေါင်း (၉၁) လုံးလောက် သေခဲ့ရတဲ့ ဘဝတွေ ရှိခဲ့တာပေါ့။ ဒါကြောင့် ကံထူထောင်တဲ့ အချိန်ခါမှာ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက ဒီဥပလ္လဝဏ်ထေရီအလောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် သူက လောဘခြံရံပြီး ကံထူထောင်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ တစ်ဖက်ကလည်း ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအပေါ်မှာ မေတ္တာဓာတ်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို နားလည်တဲ့ &lt;b&gt;ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်&lt;/b&gt; အစရှိတဲ့ ဉာဏ်တွေကလည်း ပြဋ္ဌာန်းခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ပဒုမာဝတီ မိဖုရားဖြစ်တဲ့ ဘဝမှာ သူတို့က မေတ္တာဓာတ် ကြီးမားတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာပါတယ်။ ဘယ်လို မေတ္တာဓာတ်လဲဆိုရင်— သားငါးရာ မွေးဖွားတာကို သစ်တုံးကြီး မွေးဖွားတယ်ဆိုပြီး တခြားမိဖုရားတွေက လှည့်စားခဲ့ကြတယ်။ နောက်မှ အမှုမှန် ပေါ်လာတဲ့အခါမှာ ရှင်ဘုရင်က အဲ့ဒီမိဖုရား ၅၀၀ လုံးကို ပဒုမာဝတီရဲ့ ကျွန်အဖြစ် အပ်နှင်းလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ပဒုမာဝတီ မိဖုရားကြီးက &quot;ကျွန်မတို့ကို ကျွန်ဖြစ်စေတယ်&quot; ဆိုတဲ့အကြောင်း တိုင်းပြည်ကို စည်လှည့်စေပြီးမှ၊ အရှင်မင်းကြီးထံမှာ &quot;ဒီကျွန်မတွေကို လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးနိုင်တဲ့ အာဏာ ကျွန်မမှာ ရှိပါသလား&quot; လို့ မေးပြီး၊ ရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အားလုံးကို ကျွန်အဖြစ်ကနေ လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါကို ကြည့်ရင် မိဖုရား ၅၀၀ အပေါ်မှာ သူ့မှာ မေတ္တာဓာတ် ရှိသလား၊ ပျက်နေသလားဆိုရင် မေတ္တာဓာတ်တွေ အပြည့်ရှိနေတယ်လို့ ပြောရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတိတ်ကံထူထောင်မှုနှင့် မေတ္တာဓာတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အတိတ်ကံ ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ ဒီကံကို မေတ္တာဓာတ်တွေက ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားတယ်။ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားတဲ့အတွက် ဒီမေတ္တာဓာတ်တွေ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ပြီး ကံတစ်ခု ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ မိမိကို မလိုတမာလို့ ဂုန်းတိုက်နေတဲ့ ဒီမိဖုရားတွေအပေါ်မှာ မေတ္တာပျက်ပြားတဲ့ စိတ်ထားရှိသလားဆိုတော့ မရှိဘူး။ ဒေါသနဲ့ယှဉ်နေတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိသလားဆိုတော့ မရှိဘူး။ &quot;ဒီကောင်မတွေ ငါ့ကျွန်ဖြစ်၊ ငါခိုင်းခိုင်းကြည့်လိုက်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိသလားဆိုတော့ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခု ကိုယ့်ဟုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေတောင်မှ အနိုင်ကျင့်လိုက်တာ တချို့ ရဲရဲစက်စက် မဟုတ်ဘူးလား? ဟမ်... ဘယ်သူမှ &quot;ဟုတ်တယ်&quot; လို့ မပြောဘူးနော်။ ကဲ... ကိုယ့်ကျွန်မဟုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေတောင်မှ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ခေတ္တခဏ ကြုံကြတိုက်ကြတာ။ ဘုန်းကြီး တစ်ချိန်တုန်းကတော့ ကပ္ပိယတွေနဲ့ ကြုံဖူးတော့ သူတို့ကပ္ပိယတွေက ဘာပြောလဲဆိုတော့ &quot;ကပ္ပိယအဟောင်းက ကပ္ပိယအသစ်အပေါ်မှာ နိုင်တယ်&quot; တဲ့။ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူးလား? ဟမ်... သူက ကပ္ပိယအသစ် ရောက်လာပြီဆိုရင် ကပ္ပိယအဟောင်းက အင်မတန် သြဇာအာဏာပေးတယ်။ ဘာလုပ်လိုက်၊ ညာလုပ်လိုက်နဲ့။ ဪ... သူက ဒီလိုခိုင်းတာကိုး။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား? အဲဒါ မေတ္တာဓာတ် ရှိလို့လား၊ မရှိလို့လား? မရှိကြဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အဒေါသနှင့် အမောဟဓာတ်တို့ဖြင့် ကံကိုပြုပြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့တယ်။ ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘယ်သူ့ဘယ်သူ့ကိုမှ မုန်းတဲ့စိတ်ထား မရှိဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မြင်တဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိဘူး။ မကောင်းဘူးလား? ကောင်းလား? ကောင်းတယ်။ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားသွားတယ်။ ဘယ်လိုတိုးပွားလဲဆိုရင် မိမိရရှိတဲ့ ဒီသားငါးရာမှာ မဟာပဒုမမင်းသား တစ်ဦးကိုသာလျှင် မိမိကိုယ်တိုင် မွေးမြူတယ်။ ကျန်နေတဲ့ သားလေး ၄၉၉ ယောက်ကို အဲဒီမိဖုရား ၅၀၀ လက်ထဲ အကုန်လုံး အပ်နှင်းလိုက်တယ်။ ကဲ... သားအဖြစ်နဲ့ မွေးပြီးတော့ လွှတ်ပေးလိုက်၊ လွှဲပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီမင်းသားတွေရဲ့ ဘုန်းကံရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တကယ်တမ်း သားရတနာအဖြစ်နဲ့ အခုလို သိမ်းဖက်ပြီး မွေးမြူရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီသားရတနာတွေက ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိမယ့် ဘုန်းကံပါရမီ ရင့်ကျက်နေတဲ့ သားရတနာတွေ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ ဒီသားလေးတွေ မြင်ရတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရက်စက်နိုင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား? မရှိတော့ပြန်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ကံပဲနော်။ အဲဒါကြောင့် မိဖုရားတွေက ဒီသားရတနာတွေ အားလုံး မွေးပေးတဲ့အတွက် ဒီလူသားရတနာ ၅၀၀ ပြေလည်သွားတယ်။ အားလုံး ကြီးပြင်းသွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက အမောဟဓာတ်။ ဒီလို အဒေါသမေတ္တာဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံတစ်ခုကို ထူထောင်နိုင်တဲ့အတွက် သူ့မှာ အဒေါသဓာတ်၊ ဒေါသမကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် လာပြီးတော့ ဖြစ်ရတယ်။ အကယ်၍သာ ဒီအချိန်အခါမှာ၊ ဒီဘဝမှာ ဒေါသကြီးလို့ ဒီမိဖုရားတွေကို သူ လက်စားခြေလိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ သံသရာကြီး နောက်ထပ် ထပ်ပြီး ရှည်မသွားနိုင်ဘူးလား? ရှည်သွားမယ်။ အခုတော့ အမောဟဓာတ်၊ မေတ္တာဓာတ်တွေနဲ့ အဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံထားတော့ ကောင်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဒေါသဓာတ်မှာ သူက အမောဟခေါ်တဲ့ အသိလိမ္မာ ဉာဏပညာတွေကလည်း ပူးတွဲပြီးတော့ ခြံရံထားပါတယ်။ အကယ်၍သာ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မိမိအပြစ်ပြုခဲ့တဲ့ ဒီအမျိုးသမီးတွေကို ကျွန်အဖြစ်မှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာလေးတွေတောင် ပေါ်ပါ့မလား? မပေါ်နိုင်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနာဂတ်အတွက် ဘဝပန်းချီကား ရေးဆွဲခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ သိပ်အရေးကြီးပါတယ်။ အတိတ်ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကံတွေက ကိုယ့်ဘဝမှာ လာပြီးတော့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရုပ်လုံးပေါ်သလို ဖော်ပေးနေတယ်။ ဆိုရင် ဒီဘဝမှာလည်း သံသရာမဆုံးကြသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ဒီဘဝ ပြုစုပျိုးထောင်နေတာလည်း နောက်အနာဂတ်အတွက် ပန်းချီကားတွေ ရေးဆွဲနေကြတာ ဖြစ်တယ်။ ဒီကံတွေက တစ်ချိန် အနာဂတ်မှာ ရုပ်လုံးပေါ်အောင် ဖော်ပေးမယ့် ကံတွေ ဖြစ်နေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ အတိတ်က အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်တွေနဲ့ ပြည့်စုံခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ အချက်ကျကျ အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်က လည်ပတ်ပေးတဲ့အတွက် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဘဝတွေ ရရှိတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် နောက်ထပ်လည်း သံသရာကြီးဆိုတာ ရှိခဲ့လို့ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို လိုလားတောင်းတခဲ့တယ် ဆိုရင်၊ ဒီဘဝမှာလည်း အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်တွေနဲ့ အချက်ကျကျ ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုတယ်။ သို့သော် နိဗ္ဗာန်ကို လိုချင်တယ်၊ &quot;တပည့်တော်တို့က နောက်ထပ် ဘဝဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မလိုချင်တော့ဘူး&quot; ဆိုလို့ရှိရင်ကော အတ္တသမ္မာပဏိဓိစိတ်နဲ့ မပြည့်စုံရဘူးလား? ပြည့်စုံရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီဘဝမှာပဲ နိဗ္ဗာန်ကို အပြတ်ရှင်းချင်ပါတယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘာလုပ်ရမလဲ? ကာယကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ်။ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ်။ မနောကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ရမယ်။ ဒါ အရေးအကြီးဆုံး လုပ်ငန်းရပ်တွေပါနော်။ တခြားတခြား လုပ်ငန်းရပ်တွေက သိပ်အရေးကြီးသလားဆိုတော့ မကြီးပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? မိမိတို့ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကံတွေက မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ဖြစ်ပါတယ်။ တခြားတခြား ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ တခြားတခြား ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကံတွေဟာလည်း မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဘဝတစ်ပါး ပြောင်းသွားပြီဆိုလို့ရှိရင် မိမိတို့ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံတွေကိုသာလျှင် မိမိတို့က ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာအဖြစ်နဲ့ သိမ်းပိုက်ပြီး ဘဝတစ်ခု ပြောင်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ခုလို အသိဉာဏ်၊ အသိလိမ္မာ၊ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရထားတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိတို့ရဲ့ ဘဝ၊ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံလေးတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လောဘ၊ ဒေါသတို့၏ အပြစ်နှင့် ကံ၏တွန်းအား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလောဘဟာ အင်မတန် ဆိုးပါတယ်။ ဆိုးတယ်ဆိုတာက ဒီလောဘကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ကာယဒုစရိုက်တွေလည်း လွန်ကျူးတာ ရှိတယ်။ ဒီလောဘကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ဝစီဒုစရိုက်တွေလည်း မရှိဘူးလား? ရှိကြတယ်။ လောဘကို အခြေခံပြီးတော့ တွယ်တာမက်မောမှုတွေ ပေါ့လေ။ ဒီတွယ်တာမက်မောမှုတွေကို အခြေခံပြီးတော့ မုသာဝါဒတွေ ပြောကြတယ်။ ဒီတွယ်တာတပ်မက်မှုကို အခြေခံပြီးတော့ ဂုန်းတိုက်စကားတွေ ပြောကြတယ်။ ဒီတွယ်တာတပ်မက်မှုတွေကို အခြေခံပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေ ပြောကြတယ်။ ဒီတွယ်တာတပ်မက်မှုတွေကို အခြေခံပြီးတော့ ပြိန်ဖျင်းတဲ့စကားတွေ ပြောကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုရှိသလား? မရှိဘူး။ ဒီလောဘက ဒီကာယကံ စင်ကြယ်မှုမရှိအောင်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုမရှိအောင်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုမရှိအောင်လည်း တွန်းပို့နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ လောဘတင် ဒီလိုစွမ်းအားရှိသလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒေါသရယ်လို့ ဖြစ်လာပြီဆိုရင်လည်း ကာယကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး။ ဒီဒေါသက ကာယကံ စင်ကြယ်မှုမရှိအောင်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုမရှိအောင်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုမရှိအောင် တွန်းပို့တယ်။ ဒေါသရယ်လို့ ဖြစ်လာပြီဆိုရင် ပြောသင့်တာ၊ မပြောသင့်တာ မဆင်ခြင်တော့ဘူး။ ပြောချင်တာကို ဗြတ်ခနဲ ပြောထည့်လိုက်တာပဲ။ တစ်ဖက်သား ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ခံနိုင်တယ်၊ မခံနိုင်ဘူးဆိုတာ စဉ်းစားသေးလား? မစဉ်းစားတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ပါးသူ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း၊ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဖြစ်မလား၊ မဖြစ်ဘူးလားဆိုတာလည်း မစဉ်းစားဘူး။ မိမိ ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း၊ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဖြစ်မလားဆိုတာလည်း မစဉ်းစားဘူး။ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲခြင်း၊ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဖြစ်မလားဆိုတာလည်း မစဉ်းစားဘဲနဲ့ ကံတွေကို ထူထောင်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ? အရှင်သုနီတမထေရ်တို့လို မစဉ်းစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ထူထောင်ထားတဲ့ ကံရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ သွားရတဲ့လမ်းကို မလိုက်ရဘူးလား? လိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဉာဏ်ရှိသော်လည်း လောဘ၊ ဒေါသကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါက နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ ကဲ... နောက် နံပါတ်နှစ် ပုဂ္ဂိုလ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ကံတွေကို ထူထောင်လိုက်ပြီ။ ထူထောင်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက လောဘသိပ်အားကောင်းတယ်။ လောဘကိုလည်း ဒီကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ သိပ်အားကောင်းနေပြီးတော့ အလောဘကတော့ အားနည်းနေတယ်။ နောက်တစ်ခုက အဒေါသမေတ္တာဓာတ်ကတော့... အင်း... ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ လောဘကလည်း အားကောင်းတယ်၊ ဒေါသကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်။ လောဘကလည်း သိပ်ကြီးတယ်၊ ဒေါသတွေကလည်း သိပ်ကြီးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပြီဆိုလို့ရှိရင် စိတ်ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ချင်ဘူး။ ဒေါသကြီးနဲ့၊ စိတ်ပါလက်ပါ၊ ဇွဲမာန်ပါနဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်တတ်တယ်။ လောဘကလည်း ကြည့်လိုက်တော့မှ မပြောနဲ့၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒီတော့ လောဘ၊ ဒေါသတွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတစ်ခု ထူထောင်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အသိလိမ္မာ ဉာဏပညာတော့ ရှိသင့်သလောက် ရှိတယ်။ တစ်ဖက်က လောဘကြီးတာ မှန်တယ်၊ ဒေါသကြီးတာလည်း မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မသိဘူးလား? သိတတ်ပါတယ်။ သိရဲ့သားနဲ့ သက်သက် လောဘကြီးတယ်၊ သိရဲ့သားနဲ့ သက်သက် ဒေါသကြီးနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခု တရားအားထုတ်နေတဲ့ ယောဂီတွေ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူးလား? ဟမ်... သီလရှင်တွေ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူးလား? ဟမ်... သိရဲ့သားနဲ့ သက်သက် လောဘကြီးတယ်၊ သိရဲ့သားနဲ့ သက်သက် ဒေါသကြီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လောကမှာ မရှိဘူးလား? ရှိကြတယ်။ ဒါ သတိထားပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏အကျိုးပေးနှင့် ဓမ္မကထိကမထေရ်ကြီး ဥပမာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လောဘ၊ ဒေါသတွေ ခြံရံပြီးတော့ အမောဟဓာတ် ခြံရံပြီးတော့ ကံတစ်ခု ထူထောင်လိုက်ပြီ။ ထူထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရပြီ။ ရနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲ? သူ့သန္တာန်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ အလောဘတရားက သူ့ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါက လောဘတွေ အားကောင်းခဲ့တဲ့အတွက် အလောဘက လောဘကို အနိုင်ယူဖို့ရန်လည်း မစွမ်းနိုင်ဘူး။ တစ်ချိန်က ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ ဒေါသဓာတ်တွေက သိပ်အားကောင်းခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အဒေါသဓာတ်က ဒီဒေါသကို အနိုင်ယူဖို့ရန်အတွက်လည်း မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောဘတွေ ခြံရံပြီး ကံတစ်ခု ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ လောဘကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရတယ်။ ဒေါသဓာတ်တွေလည်း ခြံရံပြီး ကံထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဒေါသသိပ်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရတယ်။ နည်းနည်းလေးမှ သူ့သွားပြီးတော့ မပြောနဲ့။ ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ခါတည်း ပုဂ္ဂိုလ်က ဉာဏ်သွားတာပဲ။ နည်းနည်းမှ အပြောမခံဘူး၊ နည်းနည်းမှလည်း အထိမခံဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ မသိလို့လားလို့ မေးရင် သိပါတယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာကတော့ တစ်ဖက်က သူက ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ သူက ဉာဏပညာတော့ ရှိပါတယ်။ သူ့ဉာဏပညာကတော့ အဆင့်ဆင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်နော်။ ဆရာကောင်း သမားကောင်း၊ မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်းတွေက ဆိုဆုံးမတဲ့အတွက် ကံ ကံ၏အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် အနည်းဆုံး ရှိမယ်။ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ရုပ်တွေသိတယ်၊ နာမ်တွေသိတယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်မြင့်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေ သိတယ်၊ အကျိုးတရားတွေ သိတယ်။ ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကတော့ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေ သိတယ်။ အဲဒီ အသိဉာဏ်တွေလည်း အဆင့်ဆင့် ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဉာဏပညာကတော့ သူ့မှာ ရှိတယ်။ ဉာဏ်ပညာရှိပေမဲ့ ဒီဉာဏ်ပညာက ခြံရံပြီးတော့ ကံတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အပေါ်မှာ ဉာဏ်ပညာကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ တစ်ဖက်က ဉာဏ်ပညာရှိပေမဲ့လို့၊ တစ်ဖက်က လောဘ၊ ဒေါသတွေ ခြံရံပြီး ကံတစ်ခု ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ လောဘ၊ ဒေါသ သိပ်အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလဲလို့ မေးရင်တော့ ဒီမှာ ဓမ္မကထိကဆိုတဲ့ မထေရ်ကြီးတစ်ပါးကို ထောက်ပြထားပါတယ်။ အဲဒီ မထေရ်ကြီးက ဉာဏ်ပညာ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဝဇီရူပမာ ဉာဏဝရဇိန် လက်နက် မိုးကြိုးစက်ကဲ့သို့ အလွန်ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရှိတယ်။ အတိတ်က ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ အားကောင်းခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမထေရ်ကြီးက လောဘလည်း သိပ်ကြီးတယ်တဲ့၊ ဒေါသကလည်း သိပ်ကြီးတယ်တဲ့။ ဘယ်သူနဲ့ များများ တူနေကြသလဲ မပြောတတ်ဘူး။ ဟမ်... ဒီပရိသတ်ထဲမှာ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိကြသလားဟင်? ဉာဏ်ကတော့ ရှိတန်သလောက် ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လောဘကလည်း သိပ်ကြီးတယ်၊ ဒေါသကလည်း သိပ်ကြီးတယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အတိတ်ကံ ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ လောဘ၊ ဒေါသကြီးပြီး ဉာဏ်က အားကောင်းခဲ့တဲ့အတွက်၊ ဒီဉာဏ်က အကျိုးပေးတဲ့အပေါ်မှာ ဉာဏပညာတော့ ကြီးမှာပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့လို့ လောဘသိပ်အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒေါသစိတ် သိပ်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အတိတ်ကတော့ ပြီးခဲ့ပြီးပြီ ထားတော့နော်။ ဒီအပေါ်မှာ မိမိတို့က အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိတယ်။ အဲဒီလို ရရှိတဲ့ ဘဝမှာ နောက်ထပ် သံသရာခရီးဆိုတာ မိမိအတွက် ရှိနေဦးမယ် ဆိုလို့ရှိရင်၊ မိမိကလည်း လောဘကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ဒေါသကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း မဖြစ်ချင်ဘူး ဆိုရင် ဒီကံကို ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ? လောဘမကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်အောင်၊ ဒေါသမကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားဖို့ မလိုဘူးလား? လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံထူထောင်တယ်ဆိုတာက အခု ဒီမှာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ နှစ်စဉ် ဘာလုပ်နေတာလဲ? ကံတွေ ထူထောင်နေတာပဲ။ တရားထိုင်နေတာလည်း ကံထူထောင်နေတာပဲ။ ဝေယျာဝစ္စ လုပ်နေတာလည်း ကံတွေ ထူထောင်နေတာပဲ။ လှူနေတန်းနေတာလည်း ကံတွေ ထူထောင်နေတာပဲ။ ပြီးတော့ ကံထူထောင်နေတဲ့ အချိန်တွေက သိပ်များတော့ ဒီကံကို ထူထောင်နေတဲ့ ရက်တွေအတွက် လောဘဖြစ်ဖို့ ကောင်းလား? မကောင်းဘူး။ ဒေါသဖြစ်ဖို့ကော ကောင်းသလား? မကောင်းဘူး။ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ? ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ လောဘကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်မယ်၊ ဒေါသကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကောင်းသလား? မကောင်းဘူး။ ဒါ သတိရှိနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နံပါတ်သုံး ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် မေတ္တာဓာတ်၏ အားသာချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု နံပါတ်သုံး ပုဂ္ဂိုလ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က ကံကို အားထုတ်စဉ် အချိန်အခါမှာ သူက လောဘလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်။ မောဟ အသိလိမ္မာ ဉာဏပညာဆိုလို့လည်း ဘာမှ သိပ်ပြီးတော့ မရှိဘူး။ ဘာမှ နားမလည်ဘူး၊ ပူလုံးနားမထွင်းဘဲ လောဘကလည်း သိပ်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်သားအပေါ်မှာ မေတ္တာဓာတ်၊ အဒေါသဓာတ်တွေကတော့ တော်တော်လေး အားကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံထူထောင်ရာ၌ အသိဉာဏ်နှင့် စေတနာ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်က သူက ကံတစ်ခု ထူထောင်လိုက်ပြီ၊ ထူထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရတယ်။ ရလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့ လောဘတွေ အားကောင်းပြီး ကံကို ထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ လောဘ သိပ်ကြီးတယ်။ အလောဘဓာတ်က ဒီလောဘကို အနိုင်ယူဖို့ရာအတွက် မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတစ်ခု ထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် အဲဒီဘဝမှာ သူက မောဟ သိပ်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တယ်။ ဘယ်သူကပဲ သူ့ကို ပြောပြော သူ လွယ်လွယ်နဲ့ နားလည်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး။ လွယ်လွယ်နဲ့ နားလည်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဒီနေ့ ပရိသတ်တွေ နားလည်ချင် နားလည်လိမ့်မယ်။ ဘုန်းကြီးတို့က သူများတွေကို တရားသင်ပေးနေရတဲ့ ဘဝဆိုတော့ တော်တော်လေး နားလည်ပါတယ်။ &quot;မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဥစ္စာက ဒီလိုပါ&quot; လို့ သင်ပေးလိုက်တယ်၊ နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ၊ နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေ ဘုန်းကြီး တော်တော်များများ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ဘယ်လိုမှ သင်လို့မရဘူး။ သင်လို့မရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;ကဲ... ကဲ... လျှောက်... လျှောက်&quot; ဆိုပြီး၊ သူများလျှောက်ရင် သူက မလျှောက်ရဲ၊ မကျေနပ်တော့ လာပြီး တရားလျှောက်သွားတယ်။ နားထောင်လိုက်တယ်၊ &quot;ကဲ... ကဲ... ကြိုးစား... ကြိုးစား&quot; ဒီလောက်ပဲ ပြောလိုက်ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သင်လို့ နားမလည်ဘူး၊ ဘူလုံးနားမထွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကံကို ထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေ ယှဉ်တွဲပြီးတော့ ကံတစ်ခုကို မထူထောင်ခဲ့မိဘူး။ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ ယှဉ်တွဲပြီးတော့ ကံတစ်ခု မထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဉာဏ်ပညာ မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ကံတွေကို ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ အမှတ်တမဲ့ ထူထောင်သင့်သလား။ မထူထောင်သင့်ဘူးနော်။ အမှတ်တမဲ့ ထူထောင်နေတဲ့ ကံတွေ လောကမှာ တော်တော်များများ ရှိတယ်နော်။ သတိရှိကြပါ။ ဘာတွေလဲဆိုတော့ သူများလှူရင် လှူလိုက်တာပဲ၊ သူများ ကုန်းချဝလိုက်တာပဲ။ စိတ်ထဲမှာ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မပါဘဲနဲ့ ကံတွေကို သွားပြီး ထူထောင်မိတာတွေ ရှိတတ်ပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီလို အမှတ်တမဲ့တော့ မလုပ်ပါနဲ့။ ကံတစ်ခုသည် ကံအရာ တည်သွားပြီးပြီဆိုရင် ပြန်လည် ဖျက်သိမ်းဖို့ဆိုတာက အင်မတန် ခက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံ၏အကျိုးပေးနှင့် အရိယာမဂ်ဉာဏ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခက်တယ်ဆိုတာက စာအရ အတိအကျ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ အရိယာမဂ်တည်းဟူသော မြှေးဉာဏ်နှင့် နှုတ်မှသာလျှင် ဒီကံတွေ ပြုတ်သွားနိုင်တယ်။ အရိယာမဂ်တည်းဟူသော မြှေးဉာဏ်နှင့် မပယ်နုတ်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး များသောအားဖြင့် ဒီကံသည် နိဗ္ဗာန်မရမချင်း အခါအခွင့်သင့်တဲ့ ဘဝမှာ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီတော့ အမှတ်တမဲ့ ပြုလိုက်တဲ့ ကံလေးတစ်ခုက ဉာဏ်ပညာမပါဘဲနဲ့ အမှတ်တမဲ့ ပြုလိုက်တာ၊ အဲ့ဒီလို ပြုလိုက်တဲ့ ကံလေးတစ်ခုက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရပြီဆိုရင် ဉာဏ်ပညာ ထုံထိုင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့်လို့ တစ်ဖက်သားတွေအပေါ်၌ မေတ္တာဓာတ်တွေက အမြဲရှိပါတယ်။ သူက မေတ္တာစေတနာ ကောင်းတယ်၊ မေတ္တာစေတနာ ရှိခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ် ရောက်လေရာ ဘဝမှာ စိတ်၏ ချမ်းသာခြင်းဆိုတဲ့ သုခကတော့ ရရှိနိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတစ်ပါးတွေအပေါ်၌ မကျေနပ်ချက် သူ့မှာ ဘာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ &quot;ဟိုလူ့ကိုလည်း မကျေနပ်၊ ဒီလူ့ကိုလည်း မကျေနပ်&quot; အဲဒီ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ဓာတ် သူ့သန္တာန်မှာ နည်းနည်းမှ မရှိဘူး။ မေတ္တာဓာတ်တွေသာ သူက တစ်ဖက်သားအပေါ်၌ ကိန်းဝပ်ခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို တစ်ဖက်သားအပေါ်မှာ မေတ္တာဓာတ်တွေ ကိန်းဝပ်ခဲ့တဲ့ ဒီအဒေါသဓာတ်ကလေး ခြံရံပြီးတော့ ဒီကံကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အခါမှာ စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ နေရတယ်။ မိမိအပေါ်မှာ မကျေနပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသလဲ၊ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတိတ်ကံနှင့် ပစ္စုပ္ပန်အကျိုးဆက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မနေ့က သုဏိသ (ချွေးမ) ကို ပြန်ကြည့်ပေါ့နော်။ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအပေါ်၌ သူက ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ။ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ကံပြုခဲ့တယ်။ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ သူ့အပေါ်မှာ ကျေနပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသလဲ၊ မရှိဘူး။ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို သူက မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခဲ့တယ်။ မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အခါမှာ သူ့ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဝိုင်းဝန်းလှည့်ပတ် မနေဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ငါ ကောင်းကောင်း နေရတဲ့ ဒီကောင်မတွေက ငါ့အပေါ်မှာ နည်းနည်းမှ မကျေနပ်ဘူး၊ ဒီလူတွေက ငါ့အပေါ်မှာ အင်မတန် ပြဿနာများတယ်၊ ငါ့အပေါ်မှာ အလိုမကျမှုတွေ ထားရှိတယ်&quot; ဟော... ဒီဘက်ခေတ်ကတော့ ဒီလို မပြောဘူးလား၊ ပြောတယ်။ အဲ့ဒါ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူ့ကြောင့် မိမိကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဝိုင်းဝန်း လှည့်ပတ်နေရသလဲ။ အတိတ်က မိမိက သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲတဲ့ ကံတွေကို ထောင်ခဲ့တယ်။ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ မိမိကိုလည်း မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည် မနေဘူးလား၊ ဝိုင်းဝန်း လည်နေတယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခုလည်း ဒီတိုင်းပဲ။ အဒေါသဓာတ် ခြံရံပြီးတော့ ကံထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် မိမိအပေါ်မှာ တစ်ချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ်က မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထား မရှိခဲ့ဘူး။ ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ကံကို ဖြူဖြူစင်စင်လေးပဲ ထူထောင်တယ်။ အဲ့ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အခါမှာ မိမိအပေါ်မှာ မကျေနပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ ရှာမေးရင် မတွေ့တဲ့အတွက် မိမိဟာ စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ မနေရဘူးလား၊ နေရတယ်။ သုခသီလက ချမ်းသာတဲ့ စိတ်ထားလေးနဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ နေရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မိမိအပေါ်မှာ မကျေနပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရယ်လို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ အားလုံးက ကျေနပ်ကြတယ်။ အားလုံးက ကျေနပ်နေတာက ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ မိမိက တစ်ချိန် ကံထူထောင်ခဲ့စဉ်က အားလုံးအပေါ်၌ ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထား၊ မေတ္တာနှင့် ယှဉ်တဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ဒီကံကို ထောင်ခဲ့မိတယ်တဲ့နော်။ အဲ့တော့ ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးလား။ သီလရှင်တွေ ပြောကြစမ်းပါဦး၊ ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ကောင်းသင့်သလောက် ကောင်းတယ်&quot; တဲ့။ ကောင်းသင့်သလောက် ကောင်းတယ်ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲ။ ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ကံထူထောင်ခြင်းသည် ကောင်းတယ်၊ ဒါကို ပြောတာနော်။ ဒေါသတွေ ဖျဉ်းပြီး ကံကို ထူထောင်တာက ကျတော့ မကောင်းဘူး။ ဒေါသတွေ၊ အော်... မောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ မောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံထူထောင်ခဲ့တာကလည်း ကောင်းသလားဆိုတော့ မကောင်းဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘာမှ နားလည်မှု မရှိတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကံကို ထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အခါမှာ ဉာဏ်ပညာ ထုံထိုင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရတယ်။ ဘာမှပြောရင် နားမလည်ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ အားကြီးသော ကံ၏အကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု နံပါတ်လေး ပုဂ္ဂိုလ်။ ကံကို ထူထောင်ပြီ၊ ကံထူထောင်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက လောဘကလည်း သိပ်အားကြီးတယ်၊ သိပ်ပြီး လောဘကြီးတယ်။ တွယ်တာ မက်မောမှုတွေ သိပ်အားများတယ်။ မောဟကလည်း စိတ်အားကောင်းတယ်၊ ဘာမှ နားမလည်ဘူး၊ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာဆိုလို့ ဘာမှ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အလောဘဓာတ်ကလည်း သိပ်အားပျော့တယ်၊ အဒေါသဓာတ်တွေကလည်း သိပ်အားနည်းတယ်၊ အမောဟခေါ်တဲ့ ပညာကလည်း သိပ်အားနည်းနေတယ်။ နည်းနည်းပါးပါးလောက်တော့ အသိဉာဏ် ရှိတန်သလောက်တော့ ရှိမယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဆင့်မီ စံချိန်မီ အသိဉာဏ်မျိုး မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ သုံးခုက အလွန်အားကောင်းပြီးတော့ ကံတစ်ခု ထူထောင်လိုက်တယ်။ ထူထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်လာပြီဆိုရင် ဘာဖြစ်သလဲ။ အလောဘဓာတ်တွေက လောဘကို အနိုင်ယူဖို့ရာလည်း မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အဒေါသ မေတ္တာဓာတ်တွေကလည်း ဒေါသကို အနိုင်ယူဖို့ရန် မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အမောဟ ပညာဓာတ်တွေကလည်း မောဟဓာတ် အဝိဇ္ဇာဓာတ်ကို အနိုင်ယူဖို့ရန် မစွမ်းနိုင် ဖြစ်နေတတ်ကြပါတယ်၊&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို မစွမ်းနိုင်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်သလဲ။ အဲ့ဒီဘဝမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က အင်မတန် လောဘကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တယ်။ တွယ်တာမှုတွေ သိပ်ပြီးတော့ အားကောင်းတယ်။ သက်ရှိ သက်မဲ့၌ ကာမဝတ္ထု အစုစုအပေါ်၌ ခုံမင်မက်မောနေတဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်အားကောင်းတယ်။ ဒါတွေလားဆိုတော့ မကသေးဘူး၊ တစ်ဖက်သားအပေါ်မှာ ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မရှိဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မကျေနပ်ဘူး။ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေ တဖွားဖွား ပေါ်နေတယ်။ ချေမှုန်းပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေ တဖွားဖွား ပေါ်နေတယ်။ ကန့်ပိတ်ချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေ ပေါ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကောင်းလား၊ မကောင်းဘူး။ နောက်ထပ် ကံအသစ် ထပ်ထူထောင်နေတာပဲနော်။ တစ်ချိန်က ကံရဲ့ အကျိုးပေးတဲ့ စွမ်းအားကြောင့် အခုလို စိတ်ထားတွေ ပေါ်လာပြီ။ ပေါ်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိက စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မလုပ်ဘဲ ဒီတိုင်း ပစ်ထားလိုက်တဲ့အတွက် နောက်ထပ် ကံအသစ်တွေ ထပ်ပြီး မဖြစ်ပြန်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေပြန်ပြီ။ သံသရာ လည်တော့မယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာကလည်း ဘာမှ မရှိဘူး။ &quot;ဟာ... ဒီလို မပြောနဲ့&quot; ပြောတယ်၊ ဘာဖြစ်သလဲ။ &quot;ဟာ... ဒီလို မလုပ်နဲ့&quot; လုပ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ။ ဘယ်လို ရေးစပ်ရမှာလဲ။ ဟော... အဲ့ဒါမျိုးကျတော့ ကောင်းလား။ သူတော်ကောင်း အမည်ခံတယ်၊ သူများလှူတဲ့ ဆွမ်းတွေ ကျနန ထိုင်ပြီးတော့ စားတယ်၊ ဘယ်သူ့မှ အရေးမစိုက်ဘူးဆိုတဲ့ စကားတစ်ခုကိုလည်း တွင်းတွင်းကြီး သုံးနေတယ်။ ဘယ်နှယ်လဲ... ဟန်ကျပါ့မလား ဟင်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟန်မကျဘူး မိမိတို့ကနော်။ ရဟန်းဆိုတာ၊ သီလရှင်ဆိုတာ ခြေသုတ်ပုဆိုး၊ မြွေစွယ်ကျိုးသို့ ခြေသုတ်ပုဆိုးများကဲ့သို့ ဘယ်သူပဲ နင်းနင်း၊ ဘာဖြစ်သလဲ၊ ဘာမှ တုန်လှုပ်မှု မရှိဘူး။ အစွယ်ကျိုးနေတဲ့ မြွေများ၊ မာန်မာနတွေ အားလုံး ကျဆင်းနေတယ်။ ဦးချိုကျိုးနေတဲ့ နွားများ၊ မာန်မာနတွေ အားလုံး ကျဆင်းနေတယ်။ &quot;ဟိုလူ့ခွေ့ချင်တယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ထား၊ &quot;ဟိုနွားခွေ့ချင်တယ်၊ ဒီနွားခွေ့ချင်တယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အစွယ်ကျိုးနေတဲ့ မြွေဟာ &quot;ဟိုလူ့ကို ပေါက်သတ်လိုက်မယ်၊ ဒီလူ့ကို ပေါက်သတ်လိုက်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူး၊ မရှိတော့ဘူးနော်။ ဒီအဝတ် ဝတ်လာပြီဆိုလို့ရှိရင် အဲ့ဒီလို မာန်မာနတွေ နှိမ်ချနိုင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိဖို့ လိုပါတယ်&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို စိတ်ထားတွေ မရှိဘဲနဲ့ မိမိက လောဘလည်း ကြီးချင်တိုင်း ကြီးနေလိုက်တယ်၊ တွယ်တာမှုတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်။ ပစ္စည်းလေးပါးအပေါ်၌ ခိုမှီတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိတယ်။ ဒေါသတွေကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်၊ နည်းနည်းမှ အပြောမခံဘူး။ မောဟ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာကလည်း မရှိဘူး။ ဘယ်လိုပဲ သူ့ကို ဆုံးမပေမယ့်လို့ တစ်ချက်မှ နာယူချင်တဲ့ စိတ်က မရှိဘူး။ နာလည်း မနာယူဘူး၊ လိုက်လည်း မလိုက်နာဘူး၊ ကျင့်လည်း မကျင့်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဘယ်ကံ စောင့်စည်းပါ&quot; လို့ ဘုန်းကြီးက ဆုံးမတယ်၊ မစောင့်စည်းဘူး။ &quot;ဝစီကံတွေ စောင့်စည်းပါ&quot; လို့ ဘုန်းကြီးက ဆုံးမတယ်၊ မစောင့်စည်းဘူး။ &quot;မနောကံတွေ စောင့်စည်းပါ&quot; ဆုံးမတယ်၊ မစောင့်စည်းဘူးတဲ့။ မစောင့်စည်းလိုက်တဲ့ အတွက်ကြောင့် ဒီကံက အကျိုးပေးပြီဆိုရင် နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု ကောင်းတဲ့ ဘဝ ရနိုင်မလား၊ မရနိုင်ဘူး။ အဆင့်နိမ့်ကျတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရမယ်။ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ တည်ရှိတဲ့ နေရာမျိုးကို ဒီလို စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်နိုင်ပါတော့မလား၊ မရောက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အလှူဒါနပြုရာတွင် ဒေါသနှင့် မောဟ ပါဝင်ခြင်း၏ အကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု နံပါတ်ငါး ပုဂ္ဂိုလ်။ အဲ့ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ကံကို အားထုတ်စဉ် အချိန်အခါမှာ အလောဘကတော့ သူက လောဘ သိပ်မကြီးပါဘူး။ ပစ္စည်းလေးပါးအပေါ်၌ တွယ်တာ မက်မောနေတဲ့ စိတ်ထားတွေ ဘာမှ သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသက ကြီးပြန်တယ်၊ မောဟက အားကောင်းနေတယ်။ ဘာမှ ဉာဏ်ပညာ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တွယ်တာမှုတော့ မရှိဘူး၊ လာအလှူခံရင် လှူလိုက်တာပဲ၊ လွယ်လွယ်လေးပဲ။ တွယ်တာ မက်မောနေတဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူး။ သီလ ဆောက်တည်မယ်ဆိုလည်း ဆောက်တည်လိုက်တာပဲ။ သူများ ငါးပါးသီလ ဆောက်တည်တယ်ဆို ကိုယ်လည်း ရောပြီး ဆောက်တည်လိုက်တာပဲ။ စောင့်ထိန်းရမယ်ဆိုလည်း စောင့်ထိန်းသင့်သလောက်တော့ စောင့်ထိန်းလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒေါသက သိပ်အားကြီးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;သီလရှိတယ်&quot; လို့တော့ အမည်ခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသက သိပ်အားကြီးတယ်။ &quot;သီလရှိတယ်&quot; လို့ အမည်ခံတယ်၊ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာကတော့ ဘာမှ မရှိဘူး။ လောဘတော့ သူက မကြီးပါဘူး၊ တွယ်တာ မက်မောမှုတော့ မရှိဘူး။ ထိုထို ဘုန်းဘုန်းက တွယ်တာမောတဲ့ စိတ်ထားတွေ သိပ်မရှိဘူး။ ထိုထို သက်ရှိ သက်မဲ့ ကာမဝတ္ထု အစုစုအပေါ်၌ တွယ်တာ မက်မောတဲ့ စိတ်ထား သိပ်တော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသက သိပ်ကြီးတယ်။ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေက ဘာမှ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီလို ကံထူထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်ပြီ။ အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ တွယ်တာ မက်မောနေတဲ့ လောဘဓာတ် ခြံရံပြီးတော့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မတွယ်တာ မမက်မောတဲ့ စိတ်ထားတွေနဲ့ ကံကို ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ &quot;ဒိဗ္ဗာရမ္မဏိ တိဿဝါနိစလော&quot; တဲ့။ နတ်ဖြစ်တဲ့ အာရုံက ငါကာမဂုဏ်တရားတွေနဲ့ သွားပြီး ရေစင်တိုးရလည်း တိုးချင်တိုးပါစေ၊ အဲဒီ ကာမဂုဏ်တွေအပေါ်၌ လိုလားတပ်မက်နေတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းလေးမှ မရှိဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ ဒါပေမယ့်လို့ တစ်ဖက်က ဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် &quot;ဟိုပုဂ္ဂိုလ် မကျေနပ်၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်လည်း မကျေနပ်&quot; အင်မတန် ဖျက်ဆီး ချေမှုန်းပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက တဖွားဖွား ပေါ်နေပြီ။ ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးနော်။ အကောင်းနဲ့ အဆိုးက တွဲမနေဘူးလား၊ တွဲနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မပါဘဲနဲ့ ကံထူထောင်ခဲ့မိတယ်။ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဉာဏ်ပညာ ထုံထိုင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်၊ ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါလေးတွေမှာ မိမိတို့မှာ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာလေးတွေ ကြွယ်ကြွယ်ဝဝနဲ့ ရှိဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်နေတယ်နော်။ မေတ္တာဓာတ်တွေ အားကောင်းကောင်းလေးနဲ့ ခြံရံပြီးတော့ ဒီကံတွေကို ထူထောင်မိဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိမိတို့သန္တာန်၌ ကိန်းဝပ်အပ်သော ဓာတ်သုံးပါး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိတို့က နှစ်စဉ် ကံထူထောင်နေတယ်၊ နာရီတိုင်း ကံတွေကို ထူထောင်နေတာ ဖြစ်တော့ နေ့စဉ်နေ့စဉ် မိမိတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ အလောဘဓာတ်တွေ၊ အဒေါသဓာတ်တွေ၊ အဒေါသဓာတ်ခေါ်တဲ့ မေတ္တာဓာတ်တွေ ကိန်းဝပ်နေဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုတယ်။ အလောဘဓာတ်တွေ ကိန်းဝပ်နေဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ အမောဟခေါ်တဲ့ ပညာဓာတ်တွေလည်း ကိန်းဝပ်တည်နေဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ ဒီအသိလေးမှာ ဉာဏပညာတွေဟာ မိမိတို့ ထူထောင်နေတဲ့ ကံတွေမှာ အမြဲတမ်း ဝိုင်းရံနေဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုတယ်။ ဒါမှသာလျှင် မိမိတို့က နောက်ထပ် ဘဝဆိုတာ ကြည့်ခဲ့လို့ရှိရင် အစဉ်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသိလိမ္မာ ဉာဏပညာ အထက်တန်းကျနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရရှိမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရရှိပြီး အဲဒီ ဘဝအပေါ်မှာ သိပြီး ခုံမင်မက်မောနေမယ် ဆိုရင်လည်း ကောင်းမလား။ မကောင်းဘူး။ မကောင်းတဲ့အတွက်ကြောင့် မိမိတို့က အခုအချိန်အခါတည်းက သက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထု အစုစုမှ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ စိတ်ထားတွေ မရှိဘဲနဲ့ ကံတွေ ထူထောင်ဖို့လည်း လိုအပ်တယ်။ ဟိုလူ့မကျေနပ်၊ ဒီလူ့မကျေနပ်၊ မကျေနပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တစ်ပုံကြီး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် မိမိမှာ အကုသိုလ်တရားတွေ ထပ်ပြီး မတိုးပွားနိုင်ဘူးလား။ တိုးပွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ကံထူထောင်ခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပြီးတော့ ဒီလို နောက်ထပ် အကုသိုလ်တွေ မတိုးပွားအောင် အခုလို ကံထူထောင်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိက ပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးအပေါ်၌ အမြဲတမ်း ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားလည်း ရှိဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ဘယ်လို ရန်စက်ရမလဲ ဆိုတဲ့ အဲဒီစိတ်ထားနဲ့ ကံကို ထူထောင်ကြည့်ပါ။ အဲဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကို ရန်စက်ရမလဲ ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မိမိမှာ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေလိမ့်မယ်။ မကောင်းဘူးနော်။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နံပါတ် (၆) ပုဂ္ဂိုလ်- အသိပညာကင်းသော ကုသိုလ်ရှင်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ နောက်တစ်ခု နံပါတ် ၆ ပုဂ္ဂိုလ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ကံတစ်ခု ထူထောင်လိုက်ပြန်ပြီ။ ထူထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလောဘ၊ လောဘလည်း မရှိပါဘူး။ မေတ္တာဓာတ်တွေလည်း သိပ်အားကောင်းပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိဘူး။ ပစ္စည်းလေးပါးအပေါ်မှာ တွက်ကပ်မက်မော ခုံမင်မောနေတဲ့ စိတ်ထားတွေလည်း မရှိ၊ သက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထု အစုစု၌ တွယ်တာမောနေတဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ တစ်ဖက်က ဘာဖြစ်နေလဲလို့ မေးရင်တော့ မောဟတရား သိပ်အားကောင်းနေတယ်။ မောဟဆိုတာက အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မရှိဘူး။ အထူးသဖြင့် ရုပ်လည်း မသိဘူး၊ နာမ်လည်း မသိဘူး၊ အကြောင်းတရားလည်း မသိဘူး၊ အကျိုးတရားလည်း မသိဘူး။ ဒီ ရုပ်၊ နာမ်၊ အကြောင်း၊ အကျိုး၊ သင်္ခါရတရားတွေရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေလည်း မသိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို မသိတဲ့ မောဟဓာတ်တွေက ခြံရံပြီးတော့ သူက ကံတစ်ခု ထူထောင်မိတယ်။ အဲဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝ ရောက်လာပြီဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ သူက လောဘမကြီးဘူး။ သက်ရှိသက်မဲ့ ကာမအစုစုမှ တွယ်တာနေတဲ့ စိတ်ထားတွေ သိပ်ပြီးတော့ မရှိဘူး။ ကောင်းမလား၊ ကောင်းသလား။ ဟုတ်တယ်နော်။ နောက်တစ်ခု၊ ကံကို ထူထောင်ခဲ့ချိန်က အဒေါသ မေတ္တာဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံထူထောင်ခဲ့တယ်။ စိတ်တွေက သိပ်အေးအေးချမ်းချမ်း ထားတယ်။ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမှ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထား မရှိခဲ့ဘူး။ ကျေကျေနပ်နပ် ကြည်ကြည်လင်လင်လေးနဲ့ စိတ်ထားပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့မိတယ်။ ထူထောင်လိုက်တဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ။ မိမိ သုခသီလ၊ စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာလေးနဲ့ နေထိုင်ရတယ်။ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ တစ်ဖက်က ပညာမရှိဘဲနဲ့ ကံထူထောင်ခဲ့တယ်၊ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မရှိဘူး၊ မောဟဓာတ်တွေ ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ သူများ ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ် ဒီလိုလုပ်တယ်၊ သူများလုပ်တာမျိုးလို့ ကိုယ်လည်း ရောလုပ်လိုက်တာပဲ။ ဘာမှ ဉာဏ်ပညာ မပါဘူး။ မပါတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝရောက်လာတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဉာဏ်ပညာ ထုံထိုင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်တဲ့။ အဲဒါ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တချို့ လောကမှာ ကြည့်ပေါ့နော်။ အတိတ်ရဲ့ ကံအားလျော်စွာ ပေါ့လေ၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ မေတ္တာဓာတ်တွေကလည်း သိပ်အားကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ရုပ်အကြောင်း ပြောမယ်၊ နာမ်အကြောင်း ပြောမယ်၊ ရုပ်နာမ်အကြောင်း ပြောမယ်၊ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေ ပြောမယ်ဆိုရင် အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လွယ်လွယ်နဲ့ နားမလည်ဘူး။ ဘုန်းကြီးလည်း တွေ့ဖူးတယ် ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားနာသော်လည်း ဉာဏ်မလိုက်နိုင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မနေ့ကပဲလား၊ ဒီနေ့ပဲလား မသိပါဘူး၊ စာလေးတစ်ဆောင် ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ နော်၊ အဲဒီတော့ ဘုန်းကြီးဟောနေတဲ့ တရားတွေ သူ လာနာပါတယ်။ နာပေမဲ့လို့ ဘုန်းကြီးဟောတဲ့ တရားရဲ့ အစဉ်အတန်းတွေ ဘယ်အထိ ရှိတယ်ဆိုတာ သူ့စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ရင် တော်တော်လေး သဘောပေါက်ပုံ မပေါ်ဘူးနော်။ အဲဒါကြောင့် ရုပ်အကြောင်း ပြောတယ်၊ နာမ်အကြောင်း ပြောတယ်၊ ရုပ်နာမ်အကြောင်း ပြောတယ်၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တသဘောတွေ ပြောတယ်၊ အကြောင်းအကျိုး ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် သဘောတရား အကြောင်းတွေ ပြောတယ်။ ပြောတယ်ဆိုပေမဲ့ သူ နားလည်တာဟာ ဘုန်းကြီး ဟောတဲ့အတိုင်း တိတိကျကျ နားလည်နိုင်တဲ့၊ ခံယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး ဆိုတာကတော့ သူ့စာထဲမှာ ပါနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ သူက နားလည်ပါတယ်ဆိုပြီးတော့ ဝန်ခံထားပြန်တယ်။ တစ်ဖက်က ကြည့်တော့လည်း အယောင်မခက်ဘူးလား။ ခက်နေတယ်နော်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘာလဲလို့ ပြန်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တစ်ချိန်က ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ သူတို့ အလောဘဓာတ်တွေလည်း အားကောင်းခဲ့ပါတယ်၊ တွယ်တာမှု မရှိဘူး။ အဒေါသ မေတ္တာဓာတ်တွေလည်း အားကောင်းခဲ့တယ်၊ စိတ်ကောင်းကောင်း ထားပြီးတော့ ကံထူထောင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ အသိလိမ္မာ ဉာဏပညာ ဆိုတဲ့ အမောဟဓာတ်တွေက အားပျော့ခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အားပျော့နေတဲ့အတွက် အဲဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ လောဘနည်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်တယ်၊ စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာ နေထိုင်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ ဉာဏ်ပညာ နုနေတဲ့၊ ထုံထိုင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရပြန်တယ်၊ ကောင်းသလား။ သိပ်အကောင်းကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ အကောင်းနဲ့ အဆိုး ရောပြီးတော့ မနေဘူးလား။ ရောနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နံပါတ် (၇) ပုဂ္ဂိုလ်- ဉာဏ်ကြီးသော်လည်း ဒေါသကြီးသူ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ နောက်တစ်ခု ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၊ နံပါတ် ၇ ပုဂ္ဂိုလ်။ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်က ကံတစ်ခု ထူထောင်တယ်။ ကံတစ်ခု ထူထောင်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလောဘ၊ လောဘလည်း မကြီးဘူး။ မည်သည့် သက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထု အစုစုအပေါ်၌မှ တွယ်တာခုံမင်နေတဲ့ စိတ်ဓာတ် သိပ်မရှိဘူး။ ဒေါသကျတော့ သိပ်ကြီးပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ဒေါသကြီးပေမဲ့လို့ နောက် သူက ဘာဖြစ်ပြန်သလဲ။ အမောဟ၊ အသိအလိမ္မာ ဉာဏပညာတွေကျတော့ အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်။ ရုပ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲဒီ အဆင့်အထိ တစ်ဆင့်နဲ့ တစ်ဆင့် မြင့်ချင်လည်း မြင့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အသိလိမ္မာ ဉာဏပညာတော်တော် အထက်လျက်အောင် ကြွယ်ဝတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ အလောဘ၊ အမောဟခေါ်တဲ့ အထက်တန်းကျနေတဲ့ ဓာတ်တွေက ခြံရံပြီးတော့ ကံထူထောင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကံထူထောင်စဉ် အချိန်အခါမှာ သူက ဒေါသစိတ် သိပ်ကြီးတယ်။ ဒေါသက သိပ်ကြီးပြန်တယ်။ ဒေါသသိပ်ကြီးလိုက်တော့ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဘာဖြစ်လဲ။ အလောဘ၊ လောဘနည်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရတယ်။ ပညာဝ၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသဓာတ် အခြံအရံပြီး ကံတစ်ခု ထူထောင်မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ သိပ်ဒေါသကြီးတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ဓာတ် မရှိ ဖြစ်တတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ၊ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် နော်၊ နှစ်ခုကတော့ မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းနေတယ်။ အလောဘ၊ လောဘမကြီးတာလည်း ကောင်းတယ်။ အမောဟ၊ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတာလည်း ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒေါသက သိပ်ကြီးနေပြန်တယ်။ ဆိုတော့ ကောင်းသေးလား။ မကောင်းဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီဒေါသက ကံအသစ် ထပ်ပြီး ထူထောင်နေတာ ဖြစ်တော့ ဒီကံမှာ ဒေါသဓာတ်တွေ တစ်ခါ ပြန်ခြံရံတယ်။ နောက်ထပ်တဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ ဒေါသကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ထပ်မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်ဒေဝဒတ်၏ သာဓကနှင့် ဒေါသ၏ အရှိန်အဝါ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အရှင်ဒေဝဒတ် ကြည့်ပေါ့၊ ဒီပုံစံပဲ။ ဖြစ်စဉ်က ဗောဓိဉာဏ် ရရှိရေးအတွက် တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း ပါရမီ ဖြည့်ထားတဲ့ သူတော်ကောင်းမှာ၊ တချို့ တစ်သင်္ချေတိုင်တိုင်၊ နှစ်သင်္ချေတိုင်တိုင် ပါရမီ ဖြည့်ကြတဲ့ သူတော်ကောင်းမှာ နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်သိန်းလောက်ပဲ ပါရမီ ဖြည့်ဖို့ ရှိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးကမ္ဘာလောက်က ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းနဲ့ ရွေးကုန်သည်ဘဝတုန်းက မကျေနပ်ချက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို ပြန်ကြည့်မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ လောဘတွေ သိပ်အားမကောင်းဘူးလို့လည်း ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နှစ်သင်္ချေတိုင်တဲ့ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ် ရရှိဖို့အတွက် ပါရမီ ၁၀ ပါးကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ် ရရှိဖို့အတွက် ပါရမီ ၁၀ ပါးကို ဖြည့်ကျင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းဖြစ်လို့ သူ့သန္တာန်မှာ အမောဟဓာတ်တွေလည်း အားကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ တစ်ဖက်က ဘုရားအလောင်းအပေါ် မကျေနပ်ချက်ဆိုတဲ့ ဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံထူထောင်မိခဲ့တဲ့အတွက် ဘုရားလောင်းနဲ့ အဲဒီ ငါးကမ္ဘာအတွင်း တွေ့တဲ့ ဘဝတိုင်းမှာ ဘုရားအလောင်းအပေါ်မှာ ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထား ရှိလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘဝတစ်ခုမှာ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားက နောက်ဘဝကျရင်လည်း မကျေနပ်ပြန်ဘူး။ မကျေနပ်တဲ့ ဒီကံကို ထပ်ပြီး ဆုံမိတဲ့အတွက် နောက်ဘဝ တစ်ခါ ပြန်တွေ့တော့လည်း မကျေနပ်ပြန်ဘူး။ အဲဒီ မကျေနပ်တဲ့ ဘဝတွေက ဘယ်လောက်ကြာလဲဆိုတော့ ငါးကမ္ဘာပဲနော်။ အဲဒီ မကျေနပ်ချက်တွေက အကျိုးပေးလိုက်တော့ ဒီဘဝ ကြည့်ပေါ့။ အတိတ်က သူက အလောဘဓာတ်တွေ အသင့်အတင့် ခြံရံခဲ့ပါတယ်။ ခြံရံခဲ့တဲ့အတွက် သူ ဘာဖြစ်သလဲ။ လောဘ အလွန်ကြီးတယ်လို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူလည်း မင်းကြီးမိသားစုဝင် တစ်ဦးနော်။ နန်းစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ သာသနာ့ဘောင် ဝင်ရောက်ပြီး ရဟန်းပြုလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပါ။ ဒီလို စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စွမ်းအားက လောဘဓာတ် အတော်နည်းနေတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ဉာဏပညာလည်း ကြီးမားပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ဝါတွင်း အားထုတ်လိုက်တာနဲ့ လောကီဈာန် သမာပတ် ၈ ပါး နှင့်တကွ လောကီအဘိညာဉ် ၅ ပါးကို ရရှိသွားတယ်လို့ ဆိုတာ၊ ဒါဟာ ဉာဏပညာ အထက်လျောက်ပတ်စွာ ရှိနေတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဘုရားရှင်အပေါ်၊ သို့မဟုတ် ဘုရားလောင်းအပေါ်၌ မကျေနပ်ချက် ဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံတွေ ထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ ဘုရားလောင်းအပေါ်မှာ သူ ကျေနပ်ချက် ရှိလား။ မရှိဘူး။ မကျေနပ်တဲ့အတွက် နောက်ထပ် မကျေနပ်တဲ့ ကံတွေကို ထပ်ပြီး ထူထောင်လိုက်တဲ့အတွက် ဒီနေ့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ငရဲရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမထ၊ ဝိပဿနာဖြင့် အကုသိုလ်ဓာတ်ကို ဆေးကြောခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘဝတစ်ခုမှာ လက်ခံခဲ့တဲ့ ဓာတ်ကြွင်းသည် နောက်ဘဝကျရင် ပိုပြီးတော့ ရင့်ကျက်လာတတ်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အဲဒီ နောက်ဘဝကျတော့လည်း ထပ်ပြီး ဒီဓာတ်ကြွင်းကို လက်ခံခဲ့မယ်၊ အချိန်မီ မပယ်သတ်ခဲ့ဘူး ဆိုရင် နောက်ဘဝကျရင် ပိုပြီးတော့ ရင့်ကျက်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အဲဒီမှာလည်း တစ်ခါ ထပ်ပြီးတော့ ဒီဓာတ်ကြွင်းကို အချိန်မီ မပယ်သတ်ဘူး ဆိုရင် နောက်ဘဝကျ ပိုပြီးတော့ ရင့်ကျက်လာတဲ့ သဘောရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဦးဇင်းတို့ ဇာတ်တော်တွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် အရှင်ဒေဝဒတ်အလောင်းနဲ့ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်း သားအဖ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘဝတွေ အထိုက်အလျောက် ရှိပါတယ်။ ဆုံခဲ့တဲ့ ဘဝတွေ တော်တော်များများ ရှိတယ်။ ဘဝတစ်ခု ဆိုကြပါစို့၊ စူဠဓမ္မပါလဇာတ် ကြည့်လိုက်။ စူဠဓမ္မပါလဇာတ်မှာ ဘုရားအလောင်းက အရှင်ဒေဝဒတ် အလောင်းဖြစ်တဲ့ မင်းကြီးရဲ့ သားတော်တစ်ဦး လာဖြစ်ပါတယ်။ မိမိသားကို မိမိ ဓားပန်းကစားပြီးတော့ သတ်ပေးရက်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပေါ့နော်။ မွေးလာတဲ့ သားလေး ကြည့်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် လသားလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မကျေနပ်ချက်က အတိတ်ဘဝတစ်ခုမှာ လက်ခံခဲ့တဲ့ မကျေနပ်ချက်က မြင်လိုက်တဲ့ အချိန်ခါမှာ အားကောင်းလာတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်လဲ၊ သားလေး မွေးလာတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိဖုရားကြီးကလည်း ကိုယ့်သားရတနာဆိုတော့ ကိုယ်ချစ်မြတ်နိုးတာပေါ့။ တစ်နေ့မှာ ရှင်ဘုရင်က အဆောင်တော်ကို လာတဲ့အချိန်ပေါ့၊ မိဖုရားကြီးက သူ့သားလေးကို မြှူနေတဲ့အတွက် ရှင်ဘုရင်ကို ခရီးဦးမကြိုဆိုခဲ့မိဘူး။ အဲဒီ မကြိုဆိုတာလေးကို အခြေခံပြီးတော့ ဘာဖြစ်သလဲ၊ မကျေနပ်ဘူး။ &quot;အခုမှ မွေးသေးတယ်၊ ငါ့ကို အရေးမစိုက်ဘူး၊ နောင်ကြီးလာမယ် ဆိုလို့ရှိရင် ငါ့ထက် ပိုပြီးတော့ အရေးမစိုက် ဖြစ်မှာပဲ&quot; အဲဒီလို ဖြစ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ၊ ကြည့်၊ စဉ်းစားပုံ စဉ်းစားပုံ။ ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အတိတ်က ဘုရားလောင်းအပေါ်၌ မကျေနပ်ချက်ဆိုတဲ့ ဒေါသဓာတ်ကို ခြံရံပြီး ကံထူထောင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အပေါ်မှာ ဒီဘုရားအလောင်းကို မြင်ရုံနဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေက ပြန်ပြီးတော့ ပေါ်လာတယ်။ ပေါ်လာပြီးတော့ အဲဒါ အာဏာသားတွေ ခေါ်ပြီးတော့ အဲဒါ ဓားပန်းကစားပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ။ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့၊ မိမိသားရတနာ တစ်ဦးကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဒီဒေါသဟာ သာမန်ဒေါသမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်တော့ဘူး။ အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အလွန်ကြီးတဲ့ ဒေါသမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘဝတစ်ခုမှာ အခုလို အသိဉာဏ်ရှိတုန်း မိမိတို့မှာ ဒီဒေါသရှိခဲ့ရင် မိမိအချိန်မီ ပြန်နှိမ်နှင်းပြီးတော့ မိမိရဲ့ ဒီဒေါသလို့ခေါ်တဲ့ မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်တရားကို စင်ကြယ်သွားအောင် သမထ၊ ဝိပဿနာဆိုတဲ့ လက်နက်ကောင်းတွေနဲ့ ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ အကယ်၍ ဒီလို ဆေးကြောသုတ်သင်မှု မရှိဘဲ ဒီဒေါသကို ဆက်လက်ပြီးတော့ မွေးမြူလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီဒေါသက နောက်ဘဝတိုင်းမှာ ပိုပြီးတော့ ရင့်ကျက်လာတယ်။ နောက်ဘဝမှာလည်း အချိန်မီ သုတ်သင်မှု မရှိဘူး ဆိုရင် နောက်ဘဝကျတော့ ပိုပြီးတော့ ရင့်ကျက်တယ်၊ အရှိန်အဝါတွေက တိုးတက်သွားတယ်။ အဲဒီလို တိုးတက်သွားလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ အရှင်ဒေဝဒတ်တို့ သွားတဲ့လမ်း လိုက်ရလိမ့်မယ်။ ကောင်းသလား။ မကောင်းဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကံထူထောင်ရာတွင် ရှိသင့်သည့် စိတ်ထားနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံးကတော့ ဘာလဲလို့ မေးတော့၊ ကံတစ်ခု ထူထောင်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလောဘ—တွယ်တာမင်မောမှုလည်း မရှိစေရဘူး။ ဒေါသ—မေတ္တာဓာတ်တွေကလည်း အားလုံးကောင်းမယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထား မရှိရဘူး။ &quot;ဟိုကိုယ်တော်ကို ငါနည်းနည်းလေးမှ မကျေနပ်ဘူး၊ ဒီကိုယ်တော်ကို ငါနည်းနည်းလေးမှ မကျေနပ်ဘူး&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိရမလား။ မရှိဘူး။ &quot;ဒီယောဂီကိုတော့ ငါနည်းနည်းမှ ကြည့်လို့မရဘူး၊ ဟိုယောဂီကိုတော့ ငါနည်းနည်းမှ ကြည့်လို့မရဘူး&quot;၊ ဒီလို စိတ်ထားခွင့် ရှိရမလား။ မရှိဘူး။ &quot;ဒီသီလရှင်တော့ ငါနည်းနည်းမှ ကြည့်လို့မရဘူး၊ ဒီကောင်မတော့ ငါနည်းနည်း တီးထည့်လိုက်ဦးမှာပဲ၊ ဟော... အကြောင်းနည်းနည်းလေးတော့ ပြလိုက်ဦးမယ်၊ အကြောင်းမှန်း ကံမှန်း သိသွားအောင်&quot; တဲ့။ ဟုတ်လား... ဟွန်း... အဲ့ဒီစိတ်ထား ရှိရမလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံကို ထူထောင်နေတာ ဖြစ်တယ်။ ကိုယ့်အချိန်အခါက အဲ့ဒီစိတ်ထားနဲ့ ဒီကံကို ထူထောင်ကြည့်ပါ။ မိမိဘဝဟာ နစ်မွမ်းပြီး မသွားနိုင်ဘူးလား။ နစ်မွန်းသွားနိုင်တယ်နော်။ ဒါကြောင့် မည်သည့် အသက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထုအစုစု အကုန်၌မှ တွယ်တာမင်မောတဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိတာ သိပ်ကောင်းတယ်။ ကံထူထောင်နေတာနော်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထား မရှိတာလည်း သိပ်ကောင်းတယ်။ အဒေါသ မေတ္တာဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံထားဖို့ လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အမောဟ—အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေကလည်း အထက်တန်းကျဖို့ သိပ်လိုအပ်တယ်။ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ ဒီအသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေ ခြံရံပြီးတော့ ဒီလို ကံတစ်ခု ထူထောင်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လိုအပ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲ့ဒီကံကို ထူထောင်မိပြီ ဆိုရင်ပေါ့၊ အလောဘ—လောဘဓာတ်လည်း မရှိဘူး၊ တွယ်တာမင်မောမှုလည်း ဘာမှ မရှိဘူး။ အဒေါသ—မေတ္တာဓာတ်တွေကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်။ အမောဟ—အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေကလည်း အဆင့်အတန်း သိပ်မြင့်တယ်။ အဲ့ဒီလို မြင့်ပြီး ဒီအလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟတို့ ခြံရံပြီးတော့ ကံတစ်ခု ထူထောင်လိုက်ပြီ ဆိုလို့ရှိရင်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝမှာ ဘာဖြစ်မလဲ။ မဟာသံဃရက္ခိတ မထေရ်မြတ်ကြီးတို့ကဲ့သို့ လောဘမကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒေါသမကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရမယ်၊ ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လောက်ထိ ဉာဏ်ပညာကြီးမလဲ။ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်ပညာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး ဉာဏ်ပညာတွေ ရတဲ့အထိ ဘဝဟာ အဆင့်အတန်း မြင့်သွားလိမ့်မယ်။ မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နေ့စဉ်ပြုလုပ်သော ကုသိုလ်ကံများတွင် အလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟ ခြံရံပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် အခု မိမိတို့ ကံတွေ ထူထောင်နေတာပါ။ ဒီဘဝမှာ သံသရာခရီးဆုံးအောင် ပြုလုပ်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါ။ မဆုံးသေးဘူး ဆိုလို့ရှိရင် မိမိတို့ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ကံတွေမှာ အလောဘဓာတ်တွေ၊ အဒေါသဓာတ်တွေ၊ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံထားဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုတယ်။ ဘာကိုမှ တွယ်တာမင်မောမှု မရှိတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ဒီကံကို ထောင်ဖို့ လိုတယ်။ မေတ္တာဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ဒီကံကို ထူထောင်ဖို့ လိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိခြင်း၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိခြင်း၊ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်ဖို့ လိုပါတယ်။ အဲ့ဒီကံတွေဟာ မိမိတို့ တစ်နေ့တစ်နေ့မှာ ဘယ်လောက် ထူထောင်နေသလဲဟင်။ နာရီပေါင်းများစွာ ထူထောင်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နေ့စဉ်နေ့စဉ် တရားတွေ အားထုတ်နိုင်သမျှ အားထုတ်နေကြတယ်၊ နေ့စဉ်နေ့စဉ် ဒါနတွေ ပြုနေတယ်၊ နေ့စဉ်နေ့စဉ် ဗုဒ္ဓဝေယျာဝစ္စ၊ ဓမ္မဝေယျာဝစ္စ၊ သံဃဝေယျာဝစ္စ ဆိုတဲ့ ဝေယျာဝစ္စ ကုသိုလ်ကံတွေ ပြုစုပျိုးထောင်နေကြတယ်။ စွမ်းအားရှိသလောက် ဒါနကုသိုလ်ကံတွေနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်နေကြတယ်၊ စွမ်းအားရှိသလောက် သီလကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်နေကြပါတယ်။ ဒီလို ဒါန၊ သီလ၊ သမထ၊ ဝိပဿနာ ဆိုတဲ့ ကံတွေကို နေ့စဉ် မိမိတို့က အချိန်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ထူထောင်နေတာ ဖြစ်တော့၊ ဒီထူထောင်နေတဲ့ ကံတွေမှာ အလောဘဓာတ်တွေ ခြံရံထားဖို့၊ အဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံထားဖို့၊ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံထားဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား။ လိုအပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကယ်၍ ဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အလောဘဓာတ်၊ အဒေါသဓာတ်၊ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီးတော့ ဒီကံတစ်ခု ထူထောင်ခဲ့ရင်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ အပေါ်မှာ မိမိက အလောဘ—ဘာကိုမှ တွယ်တာမင်မောတဲ့ စိတ်ထားမရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဒေါသ—ဘယ်သူ့ကိုမှ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားမရှိဘဲ အားလုံးအပေါ်မှာ ကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ မေတ္တာဓာတ် ပြည့်ဝနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံပြီး ကံတစ်ခု ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်အထိ ပေါက်ရောက်နိုင်တဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါဟာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အတ္တသမ္မာပဏိဓိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို ကောင်းကောင်း ထားခဲ့တဲ့အတွက် ဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်တဲ့ ဘဝမျိုးကို ရရှိတာ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတ္တသမ္မာပဏိဓိစက်နှင့် နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း အထောက်အပံ့&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီအတ္တသမ္မာပဏိဓိ စိတ်ကလေးနဲ့ အချက်ကျ ပြည့်စုံအောင် ခုလို ဘဝမှာ မိမိတို့ ကြိုးစားဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ အတိတ်က အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်နဲ့ ပြည့်စုံခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေက ဒီဘဝမှာ သံသရာ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သွားကြတယ်။ အကယ်၍ မိမိတို့ကလည်း ဒီဘဝမှာ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်နဲ့ ထပ်ပြီး အချက်ကျကျ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင်၊ ဒီဘဝမှာလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခက ပါရမီအားလျော်စွာ လွတ်မြောက်ခြင်း လွတ်မြောက်နိုင်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီဘဝ မလွတ်မြောက်ခဲ့ရင်လည်း နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခုဆိုတာ ထင်ရှားရှိနေခဲ့ရင်၊ ထိုဘဝမှာ အလောဘဓာတ်တွေ ခြံရံထားတဲ့၊ အဒေါသဓာတ်တွေ ခြံရံထားတဲ့၊ အမောဟဓာတ်တွေ ခြံရံထားတဲ့ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီဓာတ်တွေက မိမိကို အို၊ နာ၊ သေ ဒုက္ခဘေးကြီးမှ ထုတ်ဆောင် ကယ်တင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အတိတ်က အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်ပြည့်စုံခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေက ဒီဘဝမှာ အချက်ကျကျနဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိသွားကြသလို၊ မိမိတို့လည်း ဒီဘဝမှာ အတ္တသမ္မာပဏိဓိ စက်ဆိုတဲ့ စက်ကြီးကို အချက်ကျ လည်ပတ်အောင် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် ဒီဘဝမှာတင် နိဗ္ဗာန်ကို ရချင်ရနိုင်တယ်၊ ပါရမီအားလျော်စွာ ပေါ့နော်။ ဒီဘဝမှာ မရခဲ့ဘူး ဆိုရင် နောင်သံသရာ တစ်ခုမှာ နိဗ္ဗာန်ရဖို့ရန်အတွက် အားကြီးဆုံးသော အထောက်အပံ့ကြီးတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... အတ္တသမ္မာပဏိဓိ အကြောင်း ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နားပြီးတော့ နောက်ထပ် မင်္ဂလာတစ်ခု ဟောကြရအောင်နော်။ အဲ့ဒီ မင်္ဂလာတစ်ခုကတော့ ဘာလဲ။ နောက်ဂါထာလေး တစ်ခုပဲ။ ဟို—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗာဟုသစ္စဉ္စ သိပ္ပဉ္စ၊ ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သုဘာသိတာ စ ယာ ဝါစာ၊ ဧတံ မင်္ဂလမုတ္တမံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒေဝပုတ္တ—သိကြား၊ နတ်၊ လူ၊ ဗြဟ္မာတို့၏ မေ့လျော့ရာ ညဉ့်အိုအခါ၌ လာရောက်သော အို... ဒကာတော် နတ်သား။ ဗာဟုသစ္စဉ္စ—အကြင် အကြားအမြင် များပြားသော အကြားအမြင်ရှိသူ၏ အဖြစ်သည် လည်းကောင်း။ သိပ္ပဉ္စ—အကြင် လက်မှုပညာ တတ်မြောက်ခြင်းသည် လည်းကောင်း။ သုသိက္ခိတော—ကောင်းစွာ သင်ကြားအပ်သော။ ဝိနယော စ—အကြင် ကိုယ်ကျင့်ဝိနည်း တရားသည် လည်းကောင်း။ သုဘာသိတာ—ကောင်းစွာ ပြောဆိုအပ်သော။ ယာ ဝါစာ—အကြင် အကျင့်စကားသည် လည်းကောင်း။&lt;br&gt;
အတ္ထိ—ရှိ၏။ ဧတံ—ဤတရားလေးပါးသည် ကား။ ဥတ္တမံ—ကောင်းမြတ်လှစွာသော။ မင်္ဂလံ—မင်္ဂလာ မည်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရား နံပါတ်သုံး ဂါထာအဖြစ်နဲ့ မင်္ဂလာတရား လေးပါး ဆက်ပြီးဟောတယ်။ &lt;b&gt;ဗာဟုသစ္စ&lt;/b&gt; တဲ့။ နံပါတ်တစ် အကြားအမြင် ဗဟုသုတ ရှိခြင်း၊ များပြားသော အကြားအမြင် ဗဟုသုတ ရှိခြင်း။ အဲ့ဒီတော့ ဒီများပြားသော အကြားအမြင် ဗဟုသုတ ရှိတယ်ဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;em&gt;ဇာနံ ယံ တံ တုတ္တရ သုတသန္တိ စေရောတိ ဣတ ဘိက္ခဝေ ဧကေ စ ပုဂ္ဂလ သဗဟု ဗဟုက္ခံ သုတံ ဟောတိ သုတ္တံ ဂေယျံ ဝေယျာကရဏံ တိစ္စ အာဒိန္ဒ ဧဝမာတိ နယေန သတ္ထုသာသနာ သတ္ထုသာသနာ့ သတိတံ သတ္ထုသာသနာ ဓရတံ ဝန္တိ တံ။&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆိုပြီးတော့ ဒီလို အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတယ်။ သုတဓရ၊ သုတသန္နိစယ—အကြားအမြင် ဗဟုသုတတွေကို ဆောင်ထားတယ်၊ အကြားအမြင် ဗဟုသုတတွေကို ဆည်းပူးထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတ နှစ်မျိုး (အာဂမ္မသုတ နှင့် အဓိဂမ္မသုတ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီသုတက နှစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ &lt;b&gt;အာဂမ္မသုတ&lt;/b&gt; နှင့် &lt;b&gt;အဓိဂမ္မသုတ&lt;/b&gt; ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၁။ &lt;b&gt;အာဂမ္မသုတ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ ဘုရားရှင် ဟောကြား ပြဆို ဆုံးမထားတဲ့ ပိဋကတ်တော်များ၌ ရှိတဲ့ တရားတွေကို သင်အံ့ နာယူ သိရှိခြင်း။ အဲ့ဒီတော့ ဒီဘုရားရှင် ပိဋကတ်သုံးပုံမှာ ဟောထားတဲ့ တရားတွေကို အနှစ်ချုပ်ပြီး ထုတ်ယူလိုက်ရင် ဗောဓိပက္ခိယတရား (၃၇) ပါး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဗောဓိပက္ခိယ (၃၇) ပါးကို ထပ်ပြီး အနှစ်ချုပ်ပြီး ထုတ်ယူလိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး။ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ထပ်ပြီး အနှစ်ချုပ်ပြီးတော့ ထုတ်ယူလိုက်တော့ သီလမဂ္ဂင်၊ သမာဓိမဂ္ဂင်၊ ပညာမဂ္ဂင် ဆိုပြီးတော့ မဂ္ဂင်ကျင့်စဉ် ဘယ်နှစ်ပါး ဖြစ်သွားလဲ။ သုံးပါးပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;သီလ&lt;/b&gt;ကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်းလမ်း အားဖြင့် ကျင့်ကြံရမလဲ၊ ကျကျနန နားလည်ထားဖို့ လိုတယ်။ ဒါမှ သီလ စင်ကြယ်အောင် ကျင့်ကြံလို့ သိရမယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;သမာဓိ&lt;/b&gt;ကို ဘယ်ပုံဘယ်ဘက် ဘယ်နည်းလမ်း အားဖြင့် ထူထောင်ရမလဲ၊ ထူထောင်ပုံ နည်းစနစ်တွေကို ဆရာသမားထံမှ စနစ်တကျ သင်ယူထားဖို့ လိုတယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ပညာ&lt;/b&gt;ကျင့်စဉ်ကို ဘယ်ပုံဘယ်ဘက် ဘယ်နည်းလမ်း အားဖြင့် ကျင့်ရမလဲ။ ရုပ်တွေဆိုတာက ဘာလဲ၊ နာမ်တွေဆိုတာက ဘာလဲ။ ဒီရုပ်တွေသိအောင်၊ ဒီနာမ်တွေသိအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ဘက် ဘယ်နည်းလမ်း အားဖြင့် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ရမလဲ၊ ဆရာသမားထံမှ စနစ်တကျ သင်ယူရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကြောင်းတရား အကျိုးတရားဆိုတာက ဘာလဲ။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို သိအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ဘက် ဘယ်နည်းလမ်း အားဖြင့် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ရမလဲ။ ဒါ ဆရာသမားထံမှ ပထမ စနစ်တကျ သိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ လိုတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဘယ်ပုံဘယ်နည်းလမ်း အားဖြင့် မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် စိုက်သည်အထိ တက်အောင် ဝိပဿနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းရမလဲ၊ ဆရာသမားထံမှာ စနစ်တကျ သင်ယူထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို သင်အံ့နာယူ သိတာကို &lt;b&gt;အာဂမ္မသုတ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၂။ &lt;b&gt;အဓိဂမ္မသုတ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ အဲ့ဒီအာဂမ္မသုတနဲ့ လုံလောက်လားဆိုတော့ မရသေးဘူး။ သင်သိအနေနဲ့ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရဖို့ရန်အတွက်ကတော့ မလုံလောက်သေးတဲ့အတွက် ကျင့်သိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အသိဉာဏ် ရရှိအောင် တစ်ဆင့်တက်ပြီး ကြိုးစားရတယ်။ ရုပ်တွေကို သမာဓိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်အောင် ကြိုးစားရတယ်။ နာမ်တရားတွေကို သမာဓိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်အောင် ကြိုးစားရတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို သမာဓိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်အောင် ကြိုးစားရတယ်။ အကြောင်းတရားတွေထဲက ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်အောင် ကြိုးစားရတယ်။ အဲ့ဒီလို ကြိုးစားလိုက်လို့ ကိုယ်တိုင် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ဖြင့် ထွင်းဖောက်သိပြီ ဆိုရင်၊ ဒီအသိကိုတော့ ကျင့်လို့သိတဲ့အတွက် &lt;b&gt;အဓိဂမ္မသုတ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဗဟုသုတဟာ ဘယ်နှစ်မျိုးရှိလဲ။ နှစ်မျိုး။ အာဂမ္မသုတ နှင့် အဓိဂမ္မသုတ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတသည် မင်္ဂလာဖြစ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီ အဓိဂမ္မသုတမှာ အဆင့်အမြင့်မားဆုံး အဓိဂမ္မသုတကတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ ပေါ်လာမယ့် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဘုရားရှင် ဟောကြား ပြဆို ဆုံးမထားတဲ့ သုတ္တအစရှိတယ် ပေါ့လေ။ ပိဋကတ်သုံးပုံမှာ လာတဲ့ သုတ္တန်ဒေသနာတော်တွေ၊ အဘိဓမ္မာ ဒေသနာတော်တွေ၊ ဝိနည်းဒေသနာတော်တွေကို မိမိက အလွတ်ကြီး အများကြီး မရတော့လည်း ပေါ့လေ၊ ကျင့်စဉ်တွေကိုတော့ စနစ်တကျ မှတ်မိအောင် ဆရာသမားထံမှ စနစ်တကျ သင်ယူထားဖို့တော့ လိုအပ်ပါတယ်နော်။ ဒါကို အာဂမ္မသုတ လို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ သင်ယူထားတဲ့အတိုင်း ရုပ်၊ နာမ်၊ အကြောင်း၊ သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ သမာဓိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဝိပဿနာ ရှုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ ဒီသင်္ခါရတရားတွေရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အချက်ကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိတဲ့ သမာဓိဉာဏ်ပညာ ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ်တွေ မိမိတို့ရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တန် အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်နေဖို့တော့ လိုတယ်။ အဲ့ဒီလို ကိန်းဝပ်ခဲ့ရင်တော့ မိမိရဲ့ သန္တာန်မှာ အဓိဂမ္မသုတ ပြည့်စုံပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အာဂမ္မသုတ၊ အဓိဂမ္မသုတ ဆိုတဲ့ ဗဟုသုတ နှစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံခြင်းကိုလည်း ဗဟုသစ္စမင်္ဂလာ ရှိတယ်လို့ ဘုရားရှင်က ဟောတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;em&gt;တံ အကုသလပဟာန ကုသလာဓိဂမ ဟေတုတော၊ တံ ထိုဗာဟုသစ္စ မင်္ဂလာသည် အကုသလပဟာန ကုသလာဓိဂမ ဟေတုတော—အကုသိုလ်တရားတို့ကို ပယ်ခြင်း၊ ကုသိုလ်တရားတို့ကို ရရှိခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သောကြောင့် လည်းကောင်း။ အနုပုဗ္ဗ ပရမတ္ထ သစ္စာဘိသမ္မယ ဟေတုတော စ—အစဉ်အတိုင်း ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခြင်းဖြင့် ပရမတ္ထသစ္စာတည်းဟူသော သစ္စာလေးရပ် တရားမြတ်ကို သမာဓိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ခြင်း၏ အကြောင်းတရား ဖြစ်သောကြောင့် လည်းကောင်း၊ မင်္ဂလန္တိ—မင်္ဂလာဟူ၍၊ ဝုစ္စတိ—ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို အကြားအမြင် ဗဟုသုတ များတာကို မင်္ဂလာလို့ ပြောရသလဲလို့ မေးတော့၊ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတ ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ ဒီအသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေက အကုသိုလ်တရားကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဘယ်လို ပယ်မလဲ။ ရုပ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမာဓိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိပြီ။ အဲ့ဒီ သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ရုပ်ကို မသိပါဘူးဆိုတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ နာမ်တွေကို သမာဓိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိပြီ။ သိလိုက်လို့ရှိရင် ဒီသမာဓိဉာဏ်က မသိဘူးဆိုတဲ့ နာမ်တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးလား။ ရှိသွားတယ်။ သို့သော် ဒီစွမ်းအင်က တဒင်္ဂအားဖြင့် ပယ်တာပါနော်။ ရှုနေတုန်းတော့ ပယ်တယ်။ မရှု—&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>h7afbv7a04wwanz66ducbjby6e8gef8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၃/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6266</id>
    <revision>
      <id>21911</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:07:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၃/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor =AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-43 &lt;h3&gt;ဗဟုသုတနှ...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21911</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="307578" sha1="myq4u8gu4rrlz7g2xoo1x58rezwpzo6" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၃/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-43
&lt;h3&gt;ဗဟုသုတနှင့် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၏ အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဗဟုသုတရှည်ခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ခုဖြစ်တဲ့အကြောင်း ညက ပြောနေပါတယ်နော်။ နာမ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့အတိုင်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ နာမ်တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိခြင်းဆိုတဲ့ &lt;b&gt;အဝိဇ္ဇာမောဟတရား&lt;/b&gt; ထင်ရှားဖြစ်နိုင်ခွင့် ရှိသေးသလား? မရှိတော့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် နာမ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်နေတဲ့ ဒီအသိဉာဏ်က &quot;မသိ&quot; ဆိုတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ နောက်တစ်ခု... ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပိုင်းခြားသတ်မှတ်နိုင်တယ်။ အဇ္ဈတ္တမှာလည်း ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်၊ ဗဟိဒ္ဓမှာလည်း ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်။ အဇ္ဈတ္တရုပ်ကို ပိုင်းခြားမှတ်သားနိုင်တယ်၊ ဗဟိဒ္ဓမှာလည်း ရုပ်နာမ်တွေကို ပိုင်းခြားမှတ်သားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအသိဉာဏ်တွေ ရရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတရားရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း အဇ္ဈတ္တ၊ ဗဟိဒ္ဓလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ၃၁ ဘုံအတွင်းမှာ သို့မဟုတ် စကြဝဠာများစွာမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ &quot;မသိဘူး&quot; ဆိုတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား? ရှိတယ်နော်။ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်က ပယ်လိုက်၊ ပယ်လိုက်တာပဲ။ အလားတူပဲ... ဒီရုပ်တွေ၊ ဒီနာမ်တွေကို အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ သင်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီရုပ်နာမ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိပြီးပြီ။ အဲ့ဒီလို အသိအားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း &quot;မသိမှု&quot; အဝိဇ္ဇာတရား ကင်းပျောက်မသွားနိုင်ဘူးလား? သွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ်နှင့် အဝိဇ္ဇာကို ပယ်စွန့်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကနေ ရှေ့တင်လိုက်တော့ တေဘူမက ကြောင်းကျိုးသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ၊ အနတ္တအချင်းအရာတွေကို ဉာဏ်အောင် ကြည့်ပြီးတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာကြီးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုနိုင်ပြီ။ အဲ့ဒီလို ရှုနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း ဒီရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ၊ အနတ္တအချင်းအရာကို မသိအောင် ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မောဟကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်မလာဘူးလား? ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;စက္ခုန္တော ဇနော ပါပံ အဝိဇ္ဇံ ဇဇတီ ဘိက္ခု&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ဘိက္ခု - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ စက္ခုံ - မျက်စိကို၊ အနိစ္စံ - အနိစ္စအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒုက္ခတော - ဒုက္ခအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနတ္တော - အနတ္တအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဇာနတော - သိသောပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ ပဿတော - ဝိပဿနာဉာဏ်ပညာမျက်စိဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမြင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ အဝိဇ္ဇာ - အဝိဇ္ဇာတရားသည်၊ ပဇီယတိ - ပျောက်ပျက်၍ သွား၏၊ ဝိဇ္ဇာ - ဝိဇ္ဇာတရားသည်၊ ဥပ္ပဇ္ဇတိ - ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အလားတူပဲ... အာယတန ၁၂ ပါး၊ ဓာတ် ၁၈ ပါး၊ ခန္ဓာ ၅ ပါး အကုန်လုံး ဟောထားပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ခန္ဓာ ၅ ပါး၊ ရုပ်တရား၊ နာမ်တရား၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို အနိစ္စလို့ သိမယ်၊ ဒုက္ခလို့ သိမယ်၊ အနတ္တလို့ သိမယ်ဆိုရင် ထိုအသိဉာဏ် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ အဝိဇ္ဇာပျောက်ပြီး ဝိဇ္ဇာဉာဏ်တွေ ပေါ်မလာဘူးလား? ပေါ်လာတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဗဟုသုတရှည်ခြင်းသည် ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားလာခြင်းရဲ့ အကြောင်းတစ်ခု မဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယာသစ္စာနှင့် သုတဝါ သာဝက၏ အရည်အချင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အသိဉာဏ်တွေ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က &lt;b&gt;အနုပုဗ္ဗေန ပရမသစ္စသစ္ဆိကိရိယာယ ဟေတုတော စ မင်္ဂလန္တိ ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
အနုပုဗ္ဗေန - အစဉ်အတိုင်းအားဖြင့်၊ ပရမသစ္စသစ္ဆိကိရိယာယ - ပရမတ္ထသစ္စာလေးပါးတရားကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ခြင်း၏၊ ဟေတုတော စ - အကြောင်းတရား၏ အဖြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ မင်္ဂလန္တိ - မင်္ဂလာမြည်ဟူ၍၊ ဝုစ္စတိ - ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပရမတ္ထသစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာသစ္စာတရားလေးပါးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာအတွက် အကြောင်းရင်းစစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဗဟုသုတရှည်ခြင်းဆိုတဲ့ တရားတစ်ခုကို မြတ်စွာဘုရားက မင်္ဂလာတရားလို့ ဒီလို ဟောထားတယ်။ အဲ့ဒီအဖွင့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က သူ့ရဲ့ ပြောဆိုချက်ကလေးတွေ ခိုင်မာလာအောင် ဘုရားဟောဒေသနာလေးတွေကို သူက ကိုးကားပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လို မြတ်စွာဘုရား ဟောထားသလဲ? ဟို အင်္ဂုတ္ထိုရ်ပါဠိတော် ဒုတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၁၄၈ မှာနော်... &lt;b&gt;&quot;သုတဝါ စ ခေါ ဘိက္ခဝေ အရိယာသာဝကော အကုသလံ ပဇဟတိ၊ ကုသလံ ဘာဝေတိ၊ သာဝဇ္ဇံ ပဇဟတိ၊ အနဝဇ္ဇံ ဘာဝေတိ၊ သုဒ္ဓံ အတ္တာနံ ပရိဟရတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘိက္ခဝေ - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ သုတဝါ စ ခေါ အရိယာသာဝကော - အကြားအမြင်ဗဟုသုတနှင့် ပြည့်စုံသော အရိယာဖြစ်တော်မူသော ငါဘုရားရှင်၏ တပည့်သာဝကသည်၊ အကုသလံ - အကုသိုလ်တရားကို၊ ပဇဟတိ - ပယ်စွန့်၏၊ ကုသလံ - ကုသိုလ်တရားကို၊ ဘာဝေတိ - ပွားများစေနိုင်၏။ သာဝဇ္ဇံ - အပြစ်ရှိတဲ့တရားကို၊ ပဇဟတိ - ပယ်စွန့်၏၊ အနဝဇ္ဇံ - အပြစ်မရှိတဲ့တရားကို၊ ဘာဝေတိ - ဖြစ်စေနိုင်၏ (ဝါ) ပွားများစေနိုင်၏။ သုဒ္ဓံ - စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော၊ အတ္တာနံ - မိမိကိုယ်ကို၊ ပရိဟရတိ - ဆောင်ထားနိုင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိကိုယ်လေးမှာပေါ့နော်၊ သိပ်စင်ကြယ်နေတာ မကောင်းဘူးလား? ကောင်းတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေလည်း ရှိနေတယ်၊ ဝစီကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု ရှိနေတယ်၊ မနောကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု ရှိနေတယ်။ ကိလေသာ အညစ်အကြေးတွေ လူးလိပေကျံနေတာ မရှိဘူး။ ဒီလိုဌာနမျိုးတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင်၊ မိမိတို့ရဲ့ ဝစီကံလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင်၊ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် ဖြူစင်အောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါ မိမိတို့ လူ့ဘဝရနိုင်တဲ့ အချိန်အခါလေးမှာ မိမိတို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အလမ်းကြီးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတစ်ဦးသည် ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့ ဒီခန္ဓာ၊ အာယတန၊ ဓာတ်၊ သစ္စာ၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တရားတွေကို သင်သည့်အနေနဲ့လည်း သိတယ်၊ ကျင့်သည့်အနေနဲ့လည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလို သိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည် အကုသိုလ်ကို ပယ်စွန့်၏၊ ကုသိုလ်ကို ပွားများစေနိုင်၏။ အပြစ်ရှိတဲ့ တရားတွေကိုလည်း ပယ်စွန့်တယ်၊ အပြစ်မရှိတဲ့ တရားတွေကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်တယ်၊ တိုးပွားစေနိုင်တယ်။ ဒါ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားရဲ့ စွမ်းအင်လေးတွေပဲနော်။ ဒီတရားတွေကို မိမိတို့က သင်ပြီးလို့ စနစ်တကျ ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားတွေပဲ။ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ မိမိကိုယ်လေးကို ဆောင်ထားနိုင်တယ်လို့ ဘုရားက ဟောထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားတော်၏ နက်နဲသိမ်မွေ့ပုံနှင့် ပညာရှိတို့၏ နယ်ပယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ဆက်ပြီး ဘာဟောသေးလဲ? &lt;b&gt;&quot;ယံ ခေါ ပန အရဟန္တာ ဓမ္မံ ဒေသေန္တိ၊ ဂမ္ဘီရော သော တေန ဒုဒ္ဒသော ဒုရနုဗောဓော သန္တော ပဏီတော အတက္ကာဝစရော နိပုဏော ပဏ္ဍိတဝေဒနီယော၊ နော ဓမ္မော သုဒေသေသိတော တေန ဒုဋ္ဌေန မုဠှေန&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြပါစို့နော်... မြတ်စွာဘုရားကဲ့သို့ ဘုရားရှင်တစ်ဦး ဟောထားတဲ့ ဒေသနာတော်တစ်ခု ကြားရပြီ၊ သို့မဟုတ် ဘုရားရှင်ရဲ့ အရှင်သာရိပုတ္တရာ၊ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ကဲ့သို့၊ အရှင်မဟာကဿပတို့ကဲ့သို့ အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းကြီးတွေ ဟောတဲ့ တရားတစ်ခု ကြားနာရပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရဟန္တာ - အရှင်မြတ်သည်၊ ဓမ္မံ - တရားတော်မြတ်ကို၊ ဒေသေန္တိ - ဟောကြားတော်မူ၏။ သော - ဟောကြားပြသ ဆုံးမအပ်တဲ့ တရားတော်သည်၊ ဂမ္ဘီရော - နက်လည်း နက်နဲ၏။ ဒုဒ္ဒသော - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် မြင်လည်း မြင်နိုင်ခဲ၏။ ဒုရနုဗောဓော - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာလည်း ခက်ခဲ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အော်... ဒီအရှင်ကတော့ တရားဟောနေပြီ၊ ၎င်းအရှင်မြတ် ဟောကြားပြသ ဆုံးမလိုက်တဲ့ ဒီတရားတော်ကတော့ နည်းနည်းနက်နဲတယ်၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာအတွက် ခက်ခဲတယ်လို့ ဒီလိုပြောတာ။ မမြင်နိုင်ဘူးလို့တော့ ပြောသလား? မပြောပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု... &lt;b&gt;သန္တော&lt;/b&gt; - ငြိမ်လည်း ငြိမ်သက်၏၊ &lt;b&gt;ပဏီတော&lt;/b&gt; - မွန်လည်း မွန်မြတ်၏၊ &lt;b&gt;အတက္ကာဝစရော&lt;/b&gt; - ကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ တက္ကသမားတို့ရဲ့ ကျင့်ရာနယ်မြေ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေက ငြိမ်းလည်း ငြိမ်သက်တယ်၊ မွန်လည်း မွန်မြတ်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ကာယကံလေးတွေ စောင့်စည်းတယ်၊ ဝစီကံလေးတွေ စောင့်စည်းတယ်၊ မနောကံလေးတွေ စောင့်စည်းပြီးတော့ တရားဘာဝနာလေးတွေကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ်ပြီး ပွားများအားထုတ်လိုက်တယ်၊ တစ်နာရီလောက် ငြိမ်းပြီးတော့ ထိုင်နေတယ်။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကဲ့သို့ အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ နိမိတ်ထဲမှာ စိတ်ကလေးနှစ်ပြီးတော့ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သဘောမရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဒီသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ္တတွေ မွန်မြတ်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်နာရီ ငြိမ်သက်နေရင် တစ်နာရီလုံးလုံး ကုသိုလ်တရားတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက သမထပိုင်း။ အေး... ဒီထက် မိမိက စွမ်းနိုင်လို့၊ စွမ်းအားရှိလို့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိမယ်၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေ သိမယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရှုပွားပြီးတော့ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းပြီးတော့ တစ်နာရီလောက် ထိုင်နေမယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ် ဖြစ်ထွန်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေဟာလည်း ငြိမ်သက်မွန်မြတ်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတရားတွေက ထိုင်ပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရုံနဲ့ ရနိုင်တဲ့ တရားမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒီထက် တစ်ဆင့်နည်းနည်းလေး တက်လိုက်ဦး... ဒီရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားသိတယ်၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တသဘောတွေလည်း သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွသော ထိုရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ &lt;b&gt;အသင်္ခတအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်&lt;/b&gt; ကြီးကိုလည်း လှမ်းပြီးတော့ သိပြီ။ အဲ့ဒီလို သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံပြုနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်သည် ငြိမ်သက်အေးချမ်း မွန်မြတ်နေတဲ့ စိတ်ဓာတ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု... ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို လှမ်းပြီး အာရုံယူနေတာ ထိုင်ပြီး ကြံစည်စိတ်ကူး စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရုံနဲ့ မျက်မှောက်ပြုနိုင်တဲ့ သဘောရှိသလား? မရှိဘူး။ စဉ်းစားနေရုံ၊ တွေးခေါ်နေရုံ၊ ဆင်ခြင်နေရုံလေးနဲ့တော့ ဒီဉာဏ်မျိုးတွေ မရနိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခု... အဲ့ဒီတရားတွေသည် &lt;b&gt;နိပုဏော&lt;/b&gt; - သိမ်လည်း သိမ်မွေ့တယ်၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဍိတဝေဒနီယော&lt;/b&gt; - ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့သာ ထိုးထွင်းသိနိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;နော ဓမ္မော သုဒေသေသိတော တေန ဒုဋ္ဌေန မုဠှေန&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ဒုဋ္ဌေန - အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လျက်ရှိသော (ဒေါသကြီးသော)၊ လုဒ္ဓေန - လောဘကြီးလျက်ရှိသော၊ မုဠှေန - တွေဝေမိုက်မဲလျက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည်၊ သော - ထိုကဲ့သို့သော တရားမျိုးကို၊ နော သုဒေသေသိတော - ကောင်းစွာ ဟောကြားနိုင်သည် မဟုတ်ပါပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောဘ အင်မတန်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒေါသ အင်မတန်ကြီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ မောဟတွေ အားကောင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီလို ခက်ခဲနက်နဲ သိမ်မွေ့နေတဲ့၊ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတို့သာ သိနိုင်တဲ့ တရားမျိုးကို ဘယ်လိုမှ မဟောနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယထာယထာ သမ္မာ သမ္မာ သုဒ္ဓံ မောဟနီယေဟိ သမ္ပဿတိ&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ယထာယထာ - အကြင်အကြင် ကဲ့သို့သော ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ သမ္မာသမ္မာ - စင်ကြယ်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ် ရှုပွားခဲ့သည်ရှိသော်၊ မောဟနီယေဟိ - တွေဝေမိုက်မဲစေတတ်သော တရားတို့မှ၊ သုဒ္ဓံ - စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသည်ကို၊ သမ္ပဿတိ - ဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်လေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေ သင်ပြီးပြီ၊ သင်ပြီးတဲ့အခါမှာ တကယ့်လက်တွေ့ ကျင့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရုပ်တွေ သိတယ်...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမာဓိနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် အညစ်အကြေးစင်ကြယ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုနက သမထပိုင်းဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဈာန်သမာဓိ၊ ဈာန်သမာဓိတွေ ရတဲ့အဆင့်၊ မိမိက သမထနိမိတ်တွေ ကောင်းကောင်းရလို့ ဈာန်သမာဓိတွေ ရပြီ။ ဝိပဿနာဘက် ကြည့်လိုက်ရင်လည်း ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ထိုရုပ်နာမ်တို့၏ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကိုလည်း လှမ်းပြီးတော့ ဆင်ခြင်ကြည့်တော့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲဒီလိုအဆင့်အထိ သိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဒီပရိသတ်ထဲမှာလည်း ရှိတန်သလောက် ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို သိနေတဲ့ အသိဉာဏ်ထဲမှာ အညစ်အကြေးများ ဘာများ လူးလီပေကျံနေတာ ရှိသလဲ၊ မရှိဘူး။ အကယ်၍ ပေါ့လေ၊ မိမိတို့က ပထမဈာန်ကို တစ်နာရီလောက် ဝင်စားနိုင်တယ် ဆိုကြပါစို့။ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်၊ စတုတ္ထဈာန်တွေ တစ်နာရီလောက် ဝင်စားနိုင်တယ် ဆိုကြစို့။ အဲဒီဈာန်စိတ်တွေ ဆက်တိုက် တစ်နာရီလောက် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါလေးမှာ ဒီဈာန်စိတ်တွေကို ပြန်ပြီးတော့ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ အဲဒီအချိန်မှာ မိုက်မဲနေတဲ့ မောဟဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အညစ်အကြေး ကိလေသာတွေ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ စင်ကြယ်နေတယ်နော်။ ဈာန်ကုသိုလ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားတွေက ဒီရုပ်နာမ်တို့၏ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်။ အဲဒီလို အသိထူးဉာဏ်ထူး၊ ဝိပဿနာ သမာဓိဉာဏ်တွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ထိုအချိန်အခါမှာလည်း ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ပြန်ပြီး ဉာဏ်နဲ့ ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ သတ္တဝါတစ်ယောက်ကို တွေဝေမိုက်မဲစေတတ်တဲ့ မောဟဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံထားတာ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ ပရမတ်ကို စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေက ပြဋ္ဌာန်းပြီးတော့ စိတ်အစဉ်တွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီစိတ်အစဉ်တွေမှာ ကိလေသာအညစ်အကြေးတွေ လူးလီပေကျံမှု မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီစိတ်အစဉ်တွေသည် ဘယ်လိုစိတ်အစဉ်မျိုး ဖြစ်နေသလဲ။ ဝိသုဒ္ဓ - အထူးစင်ကြယ် သန့်ရှင်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်လေးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ မနောကံလည်း စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိမနေဘူးလား၊ ရှိနေတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးကို ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းအားဖြင့် ကျင့်ရမယ်ဆိုတာ အခုလောက်ဆိုရင်တော့ တော်တော် သဘောပေါက်ပြီလို့ ယူဆပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သဒ္ဓါတရား သက်ဝင်ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆင်ခြင်သန့်ရှင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ပြီ၊ တွေ့လိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;အတ္ထ ဓမ္မေ သဒ္ဓါ နိဝေသေတိ&lt;/b&gt; - အတ္ထ၊ ထိုတွေ့မြင်သော အချိန်အခါ၌။ တံ ဓမ္မေ၊ ထိုတရားအပေါ်၌။ သဒ္ဓါံ၊ သက်ဝင်ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို။ နိဝေသေတိ၊ သွတ်သွင်း၍ ထားလိုက်ပေ၏။ ကိုယ့်မှာ ကိလေသာ အညစ်အကြေး ကင်းစင်ကြောင်း တရားတစ်ခုတော့ မှန်နေပြီဆိုပြီးတော့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို ဒီတရားအပေါ်မှာ သွတ်သွင်းထားတယ် ဆိုကြပါစို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိတို့က ခုနက အာနာပါန ရှုလိုက်တော့ အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကလေး ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ရပြီဆိုကြပါစို့နော်။ ရလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒီအာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကိုပဲ အာရုံယူပြီးတော့ ပထမဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် ဒုတိယဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် တတိယဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် စတုတ္ထဈာန် သမာဓိဆိုက်သည့်တိုင်အောင် သမာဓိတွေကို အဆင့်ဆင့် ထူထောင်လို့လည်း ရပြီဆိုကြစို့နော်။ အဲဒီလို ရနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီဈာနသမ္မာသမာဓိ ဉာဏ်နဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းက ထိုအချိန်အခါမှာ &quot;ခုခေတ်မှာပေါ့လေ ဈာန်တွေ မရနိုင်ပါဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ဒီလို မယုံကြည်ခြင်းဆိုတဲ့ အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင်က လက်တွေ့ကျင့်လိုက်တော့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိနေပြီ၊ မိမိစိတ်အဆင့်မှာ စင်ကြယ်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာအခြေခံ ပါဒကဈာန်နှင့် လက်တွေ့ကျင့်စဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်ဦး၊ ဘယ်လိုတက်မလဲ။ ဒီသမာဓိကို အခြေခံပြီးတော့။ သမာဓိ အခြေခံတယ် ဆိုတာကတော့ ဒီလောက်တုန်းက ဘုန်းကြီးတို့ရဲ့ သီတင်းသုံးဖော် မိတ်ဆွေတစ်ဦးက လျှောက်ထားဖူးပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတို့ စာပေထဲမှာ ရှိပါတယ်နော်။ ဝိပဿနာပါဒက ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး၊ ပါဒကဈာန် ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးပေါ့။ ဝိပဿနာရဲ့ အခြေခံအဖြစ်နဲ့ ပါဒကဈာန် ထူထောင်တယ်ဆိုတာ တစ်ချိန်တုန်းက စာတွေတော့ သင်ခဲ့ပါတယ်ဘုရားတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တပည့်တော်တို့ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဒါ သူ မှန်ရာအတိုင်း ပြောတာပဲနော်၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဒီရုပ်တွေ နာမ်တွေကို မသိမ်းဆည်းမီကလေးမှာ ဒီသမာဓိကို အခင်းကောင်းအောင် ပြန်ထူထောင်လိုက်တယ်။ စတုတ္ထဈာန်သမာဓိ ဆက်ပြီး လင်းရောင်ခြည်တွေက ပြက်ပြက်ထိန်ထိန် လျှပ်စစ်မီးလို တောက်ပနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ရုပ်တွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ နာမ်တွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုတယ်။ ရှုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမနေတဲ့ ဒီရုပ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိပြီ။ ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့ ဒီနာမ်တရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိပြီ။ ဘုရားရှင် ညွှန်ကြားပြသထားတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဆက်သွယ်နေတဲ့ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် သဘောတရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်တိုင်သိဉာဏ်ကြောင့် အသဒ္ဓိယတရား ကင်းစင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို အသိထူး ဉာဏ်ထူး ရှိနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ &quot;ဪ... ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ် ဆိုတာက သာဝကတွေ ဘယ်လိုမှ ရှုလို့ မရပါဘူး၊ သဗ္ဗညု သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တို့သာ ရှုလို့ရနိုင်တဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်&quot; ဆိုတဲ့၊ ရှုမရနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကိုယ်တိုင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ရှုလို့ ရနေပြီ။ ရှုမရနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့်ရှိနိုင်ပါ့မလား၊ မရှိနိုင်တော့ဘူး၊ ယုံကြည်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီရုပ်နာမ်ကျင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အချက်တွေကို လှည့်ပြီး ရှုတယ်။ ရှုလိုက်တော့လည်း ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာတွေဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းလည်း သိတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီရုပ်နာမ် ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ထိုးထွင်းမသိနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန် ဝင်ရောက်ပြီး နှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးသလား၊ မရှိတော့ဘူး။ ယုံကြည်ချက်တွေ ခိုင်သွားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်ဦး၊ ဒီရုပ်နာမ်ဉာဏ်သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ဖြင့် မျက်မှောက်ပြုနိုင်တယ်။ နောက်ထပ် တစ်ဆင့် ထပ်ပြန်ပြီးတော့ ဖလသမာပတ် ဝင်စားခဲ့ရင်လည်း ဒီဖလသမာပတ်တွေ၊ ဖိုလ်ဇောတွေဖြင့် ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ ဖိုလ်ဇောနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်။ အဲဒီလို အသိထူးဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ &quot;ဒီနိဗ္ဗာန် တရားတော်မြတ်ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်&quot; ဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်နိုင်ခွင့် ရှိသေးသလား၊ မရှိတော့ဘူး၊ ယုံကြည်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းတို့ထံ ချဉ်းကပ်၍ တရားနာယူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ယုံကြည်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဿဒ္ဓံ တံ ဓမ္မေ သဒ္ဓါံ နိဝေသေတိ&lt;/b&gt; - အထိုသို့ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ် ဖြစ်ပေါ်နေသော ထိုအခါ၌။ တံ ဓမ္မေ၊ ထိုတရားတော်အပေါ်၌။ သဒ္ဓါံ၊ သက်ဝင်ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို။ နိဝေသေတိ၊ သွတ်သွင်း၍ ထားလိုက်၏။ မှန်ပြီ၊ ဒီတရားဟာ ဧကန်မှန်တယ်၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း တရားစင်စစ် ဧကန်မှန်ပြီ ဆိုပြီးတော့ မိမိရဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားလေးကို ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်အပေါ်၌ သွတ်သွင်းထည့်လိုက်ပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သွတ်သွင်းထည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သဒ္ဓါဇာတော၊ ဥပသံကမတိ။ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည်၊ ဥပသံကမတိ၊ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လေ၏။ ဒီလို ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ရှိသွားပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံ သူက ချဉ်းကပ်တော့မယ်။ &lt;b&gt;ဥပသံကမန္တော ပယိရုပါသတိ&lt;/b&gt; - ဥပသံကမန္တော၊ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်ရှိသော်။ ပယိရုပါသတိ၊ ဆည်းကပ်ခစားလေ၏။ ဆည်းကပ်ခစားမယ်၊ ပြုစုမယ်၊ လုပ်ကျွေးမယ်၊ ဝေယျာဝစ္စ ပြုမယ်။ &lt;b&gt;ပယိရုပါသန္တော သောတံ ဩဒဟတိ&lt;/b&gt; - ပယိရုပါသန္တော၊ ဆည်းကပ်ခဲ့သည်ရှိသော်။ သောတံ၊ နားကို။ ဩဒဟတိ၊ စိုက်ထားလေ၏။ နားစိုက်ပြီးတော့ ထောင်မိတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ရှိတယ်။ &lt;b&gt;ဩဟိတသောတော ဓမ္မံ သုဏာတိ၊ သုတွာ ဓမ္မံ ဓာရေတိ&lt;/b&gt; - ဩဟိတသောတော၊ ချထားအပ်သော နားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဓမ္မံ၊ တရားကို၊ သုဏာတိ၊ ရိုသေစွာ နာကြား၏။ သုတွာ၊ နာကြားပြီး၍။ ဓမ္မံ၊ တရားကို။ ဓာရေတိ၊ နာကြားခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း ဆောင်ထား၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပရိယတ္တိမှ ပဋိပတ္တိသို့ အဆင့်ဆင့် လေ့ကျင့်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီအဆင့်ကတော့ အထူးသဖြင့် ခုနက ဘုန်းကြီးကတော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ဘက်က ပြောနေတာပေါ့နော်။ ဒီနေရာမှာကတော့ ခုနက အဆင့်နိမ့်တဲ့ဘက်ကနေ ပြန်ပြီးတော့ တစ်ဖန်ပြန်ပြောမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘုရားရှင်တရားတွေကို ပရိယတ္တိအသိအနေနဲ့ သင်ယူလိုက်တယ်။ သင်ယူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကလည်း ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိတဲ့အတွက် ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားလေးတွေကို ဘုရားတရားပေါ်မှာ သွတ်သွင်းထားလိုက်တယ်။ သွတ်သွင်းထားလိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဒီဘုရားတရား နာယူရတဲ့အခါမှာ &quot;ဒီတရားတွေ ငါသင်ယူမှ ဖြစ်တော့မယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဆရာသမားထံ ချဉ်းကပ်တယ်၊ ဆည်းကပ်တယ်။ ဆည်းကပ်ပြီးတဲ့အခါ ဆရာသမားတွေထံမှာ ဒီတရားတွေကို သင်ယူတယ်။ ရိုသေစွာ နားစိုက်ထောင်ပြီးတော့ သင်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီတရားတွေကို သင်ယူလို့ ရရှိပြီဆိုလို့ရှိရင် ရထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;သုတွာ ဓမ္မံ ဓာရေတိ&lt;/b&gt; - သုတွာ၊ ကြားနာရပြီး၍။ ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို။ ဓာရေတိ၊ နှုတ်ငုံဆောင်ထား၏။ ရုပ်ဆိုတာက ဘာ၊ နာမ်ဆိုတာက ဘာ၊ အကြောင်းတရားဆိုတာက ဘာ၊ အကျိုးတရားဆိုတာက ဘာ။ ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ်၊ ဒီအကြောင်း၊ ဒီအကျိုးတွေ သိအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ရှုပွားသုံးသပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်တွေကို စနစ်တကျ သင်ယူတယ်။ သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ယူထားတဲ့ တရားတွေကို စနစ်တကျ နှုတ်ငုံဆောင်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နှုတ်ဆောင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတိ&lt;/b&gt; - ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ၊ နှုတ်ဖြင့် ဆောင်ထားအပ်ပြီးသော တရားတော်တို့၏။ အတ္ထံ၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို။ ဥပပရိက္ခတိ၊ စူးစမ်းဆင်ခြင်လေ၏။ မိမိတို့ ဆောင်ထားတဲ့ ဒီတရားတွေရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ စူးစမ်းဆင်ခြင်ကြည့်တယ်။ စူးစမ်းဆင်ခြင်တယ် ဆိုတာက ဘာလဲ၊ နည်းမှန်လမ်းမှန် ရှုကြည့်တာကို ပြောတာနော်။ ပထမ ဆရာသမားထံမှ သင်ယူသွားပြီး သင်လိုက်တယ်။ သင်ပြီးတဲ့ တရားတွေကို ဆရာသမား ညွှန်ကြားပြသ ဆုံးမတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ လက်တွေ့သိအောင် ရှုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ အာနာပါန ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုတာ ဆရာသမားထံမှာ သွားသင်တယ်။ ဆရာသမားက ဘယ်လိုရှုရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း စနစ်တကျရှု။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ် ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ကျင့်ရမယ်၊ ကျင့်စဉ်တွေ ဆရာသမားက သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း ဒီကျင့်စဉ်တွေကို မမေ့အောင် နှုတ်ငုံဆောင်ပြီးတော့ ကျင့်တယ်၊ လက်တွေ့ကျင့်တယ်။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်တွေ ရပြီနော်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိအောင် ဘယ်လိုကျင့်ရမယ်၊ ရုပ်ဆိုတာက ဘာခေါ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေ သိအောင် ဘယ်လိုကျင့်ရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ နှုတ်ငုံရအောင် လေ့ကျက်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်တွေ့သိအောင် ကျင့်တယ်။ နာမ်တရားတွေ ဆိုတာက ဘာတွေလဲ၊ စနစ်တကျ သင်ပေးလိုက်တယ်၊ သင်တဲ့အတိုင်း သေချာကျကျနန မပျောက်ပျက်အောင် သင်ယူလိုက်တယ်၊ နှုတ်ငုံဆောင်ထားတယ်။ ဆောင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဆောင်ထားရုံနဲ့ ပြီးရောလား၊ မဟုတ်သေးဘူး။ &lt;b&gt;ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတိ&lt;/b&gt; - ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ၊ ဆောင်ထားအပ်ပြီးသော တရားတို့၏။ အတ္ထံ၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်တို့ကို။ ဥပပရိက္ခတိ၊ ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနာမ်တရားတွေက ဒါတွေပဲဆိုတာ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိအောင်တော့ နှုတ်ထဲရောက်အောင်တော့ သင်လိုက်ပါတယ်။ သင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီတရားတွေရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ စူးစမ်းဆင်ခြင်တယ် ဆိုတာ လက်တွေ့ရှုကြည့်တယ်နော်။ ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုတဲ့ စနစ်တွေကို ဆရာသမားထံမှာ စနစ်တကျ သင်ပြီးတော့ ဒီနာမ်တရားလေးတွေကို ပရမတ်သို့ စိုက်သည့်တိုင်အောင်၊ (အတ္ထံ ဆိုတာက အထူးသဖြင့် ပရမတ်ကို ပြောနေတာပါ) ပရမတ္ထသို့ စိုက်အောင် ဉာဏ်စူးစမ်းဆင်ခြင်ပြီးတော့ ရှုပွားသုံးသပ်တယ်။ သုံးသပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပရမတ္ထသစ္စာကို ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတော ဓမ္မာနံ ခမန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတ္ထံ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထဓမ္မကို၊ &lt;b&gt;ဥပပရိက္ခတော&lt;/b&gt; - ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထတရားတို့သည်၊ &lt;b&gt;ခမန္တိ&lt;/b&gt; - ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် သုံးသပ်ခြင်းငှာ ခံကြား၍ လာကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ အဲဒီလို သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီပရမတ္ထတရားတွေဟာ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုဖို့ရန်အတွက် အခမ်းအနား ဖြစ်နေပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဓမ္မာနိဇ္ဈာနက္ခန္တိ&lt;/b&gt; ရသည်ဟု ဆိုအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနိဇ္ဈာနက္ခန္တိ&lt;/b&gt; တရားတို့သည် (သို့မဟုတ်) အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ကာ ရှုပွားခြင်းငှာ ခံခဲ့သည့် သတိထင်ရှား ရှိခဲ့ပါမို့၊ ထိုဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းပွားများ အားထုတ်လိုတဲ့ ကုသိုလ်ဆန္ဒသည် &lt;b&gt;ဇာယတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူတွေလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေလည်း နာမ်တရားတွေလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိလိုသိတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ် ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ အဲဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းလိုတဲ့ ကုသိုလ်ဆန္ဒဓာတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်ပေါ်လာပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဆန္ဒော ဥပ္ပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt; - ဆန္ဒဓာတ်တော်၊ ဆန္ဒထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်သော ယောဂါဝစရ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းဖို့ရန် ကြိုးစားအားထုတ်လေ၏။ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အားထုတ်လိုတဲ့ ဆန္ဒဓာတ် ရှိဖို့က အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်နော်။ အဲဒီ ဆန္ဒဓာတ် ရှိလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီဆန္ဒဓာတ်နဲ့ လျော်ညီစွာ ဒီဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို လက်တွေ့ အားထုတ်ပြီတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးဆင်ခြင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဥဿာဟန္တော တုလေတိ&lt;/b&gt; - ကိုယ်တိုင် ဝီရိယပြုကာ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် &lt;b&gt;တုလေတိ&lt;/b&gt; - (အနိစ္စ၊) ဒုက္ခ၊ အနတ္တဟု ဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးလေ၏။ ဒီဉာဏ်နဲ့ ချိန်ထိုးပြီး စူးစမ်းဆင်ခြင်ကြည့်။ ဒီရုပ်တရားတွေကတော့ မှန်ပြီ၊ အဲဒီ ရုပ်တရားတွေက ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ အနိစ္စတရားလား၊ ဖြစ်ပြီး မပျက်တဲ့ နိစ္စတရားလား စသည်ဖြင့် ဉာဏ်နဲ့ ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဒဟတိ တုလယန္တော&lt;/b&gt; - ဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးလျက် &lt;b&gt;ပဒဟတိ&lt;/b&gt; - အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်လေ၏။ ဘယ်လို ချိန်ထိုးနေလဲ။ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ သဘောတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်၊ အနိစ္စလို့ ချိန်ထိုးကြည့်တယ်။ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းဖြင့် အနှိပ်စက်ခံနေရတဲ့ သဘောတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်ပြီး ဒုက္ခလို့ ချိန်ထိုးကြည့်တယ်။ မပျက်စီးဘဲ အနှစ်သာရ အခိုင်အမာ နှစ်သက်ဖွယ် ရှိနေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ သဘောတရားတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်ပြီးတော့ အနတ္တလို့ ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ။ အပြင်းအထန် ဒီလို ချိန်ထိုးပြီးတော့ သူက ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဟိတတ္တော ကာယေန ပရမတ္ထသစ္စံ သစ္ဆိကရောတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပဟိတတ္တော&lt;/b&gt; - အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ ယောဂါဝစရသည်၊ &lt;b&gt;ကာယေန&lt;/b&gt; - နာမကာယဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပရမတ္ထသစ္စံ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထသစ္စာကို၊ &lt;b&gt;သစ္ဆိကရောတိ&lt;/b&gt; - မျက်မှောက်ပြုလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယသစ္စာလေးပါးကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ၊ နိရောဓသစ္စာ၊ မဂ္ဂသစ္စာ ခေါ်တဲ့ အရိယသစ္စာလေးပါးကို ပရမတ္ထသစ္စာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ အချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်း တကယ်လက်တွေ့ ကြည့်လိုက်တော့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံယူပြီးတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေက အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နိရောဓသစ္စာကို အာရုံမျက်မှောက် တိုက်ရိုက်ပြုပြီးတော့ သိတယ်။ အဲဒီလို အာရုံမျက်မှောက် တိုက်ရိုက်ပြုပြီးတော့ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုမဂ်ဉာဏ်က သစ္စာလေးပါးကို မသိအောင် ဖုံးထားတဲ့ မောဟတရားကိုလည်း အကြွင်းမဲ့ ပယ်ရှားပေးလိုက်ပါတယ်။ မသိမှုကို ပယ်ရှားလိုက်တဲ့အတွက် သိမှုဆိုတဲ့ ဝိဇ္ဇာဉာဏ်ကြီးသည် ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ထင်ရှားတည်ပြီးတော့ မကျန်ခဲ့ဘူးလား။ ကျန်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျန်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် ထိုသို့ အရိယာ သူတော်ကောင်းသည် ဘယ်အခါမဆို ဒုက္ခသစ္စာကို ပြန်ပြီးတော့ အာရုံယူပြီး ရှုကြည့်၊ ဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာသည် ကင်းပျောက်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမဆို ထိုသူတော်ကောင်းသည် သမုဒယသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်၊ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကို အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမဆို ဒီနိရောဓသစ္စာ ခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်ကြီးကို လှမ်းအာရုံယူကြည့်၊ ထင်ရှားသိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာ ကင်းပျောက်နေတယ်၊ အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်အချိန်အခါမဆို မိမိ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မဂ္ဂသစ္စာတရားတွေကို ပြန်ပြီး အာရုံယူကြည့်လိုက်၊ ဤမဂ္ဂသစ္စာတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတယ်။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကို အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ထိုသူတော်ကောင်းသည် ပရမတ္ထသစ္စာ အမည်ရတဲ့ သစ္စာလေးပါးကို ထိုအချိန်အခါမှာ မျက်မှောက်ပြုပြီး ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပဋိဝေဓ နှစ်မျိုးဖြင့် သိမြင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုတာကတော့ ဘာလဲ။ &lt;b&gt;အာရမ္မဏပဋိဝေဓ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုတာကို ဘာလို့ ခေါ်လဲ။ အာရမ္မဏပဋိဝေဓ။ အတိတ်အရိပ် အာရုံပြုနေတယ်။ ဘာကို အတိတ်အရိပ် အာရုံပြုလဲလို့ မေးတော့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်။ ဒါပေမဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုအရိယာမဂ်တရားက သစ္စာလေးပါးကို မသိအောင် ဖုံးထားတဲ့ (မောဟကို ပယ်လိုက်တယ်)။ မသိအောင် ဖုံးတာကို ပယ်လိုက်တဲ့အတွက် သိခြင်းကိစ္စသည် အလိုလို ပြီးသွားတယ်။ အဲဒီ သိခြင်းကိစ္စ အလိုလို ပြီးတဲ့အတွက် သိမှုကိစ္စကြီး တစ်ခု ပေါ်လာတာကိုတော့ &lt;b&gt;အသမ္မောဟပဋိဝေဓ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာလို့ခေါ်လဲ။ အသမ္မောဟပဋိဝေဓ။ ဒါကြောင့် အာရမ္မဏပဋိဝေဓ၊ အသမ္မောဟပဋိဝေဓ ခေါ်တဲ့ ဒီပဋိဝေဓ နှစ်မျိုးဖြင့် ပရမတ္ထသစ္စာ ခေါ်တဲ့ အရိယာသစ္စာလေးပါးကို ထိုသူတော်ကောင်းသည် မျက်မှောက်ပြုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပညာယ စ အတိဝိဇ္ဈ ပဿတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပညာယ စ&lt;/b&gt; - အရိယာ ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာဖြင့်လည်း၊ &lt;b&gt;အတိဝိဇ္ဈ&lt;/b&gt; - ထွင်းဖောက်၍၊ &lt;b&gt;ပဿတိ&lt;/b&gt; - သိမြင်လေ၏။ ဒီပရမတ္ထသစ္စာတရားကြီးကို ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ဉာဏ်တွေဖြင့် ထိုသူတော်ကောင်းသည် ထိုးထွင်းသိပါတယ် ဆိုပြီး ဘုရားရှင် ဒီလိုဟောထားတယ်။ အဲဒီလို ထိုးထွင်းသိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးလား။ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ပရမတ္ထသစ္စာကို မျက်မှောက်ပြုလိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မင်္ဂလာ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အဲဒီ မင်္ဂလာတရားသည် ဘာကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်လာရသလဲလို့ မေးတော့ ဗဟုသုတ။ ဘုရားရှင် ဟောကြား ပြသ ဆုံးမထားတဲ့ တရားတွေကို သင်ယူခြင်း၊ အာဂမ္မသုတ၊ အဓိဂမသုတ ခေါ်တဲ့ သင်ယူအပ်သော အာဂမ္မသုတ၊ ကျင့်ကြံ၍ သိအပ်သော အဓိဂမသုတလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတရှိခြင်း ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားကို အခြေမခံဘူးလား။ အဲဒီလို မင်္ဂလာတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းက ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ဆက်လက်ပြီးတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် မရသေးခင်စပ်ကြား ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ အရှုံးထွက်နိုင်မလား။ အရှုံးကို မထွက်နိုင်တဲ့အကြောင်း မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ သုတ္တန်လေး တစ်ခု ရှိတယ်။ &lt;b&gt;သောတနုဂတသုတ်&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သောတနုဂတသုတ်တော်နှင့် မာန်မာန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်လေးကို ဘုန်းကြီးလည်း ကြည်ညိုလွန်းလို့ ခဏခဏတော့ ဟောပေးပါတယ်နော်။ မြတ်စွာဘုရားက အဲဒီ သုတ္တန်လေး တစ်ခု ဟောရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အကြောင်းရှိပါတယ်နော်။ အကြောင်းရှိတယ် ဆိုတာက ဘုရားရှင်က တရားတွေ ဟောဟောပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရဟန်းတော် ၅၀၀ ရှိကြတယ်။ သူတို့က ပစ္ဆိမဘဝိက သားတွေပါ။ မာန်စွယ်လေးတွေက ထောင်နေကြတယ်။ မာန်စွယ်လေးတွေ ထောင်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ ဘာဖြစ်သလဲ။ &quot;ဪ... ရှင်ဂေါတမ ဟောတဲ့ တရားတွေက သိပ်မဆန်းလှပါဘူး၊ တို့ သင်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် လွယ်လွယ်လေးနဲ့ တတ်တာပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ တရားနာမလာတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီထဲမှာလည်း တရားနာမလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တော်တော်များများတော့ ရှိကောင်းရှိပါလိမ့်မယ် ထင်ပါရဲ့နော်။ ရှိကြတာ။ တော်ကြာ ဟိုယောဂီက မလာ၊ ဒီယောဂီက မလာ၊ တော်ကြာ ဟိုဘုန်းကြီးက မလာ၊ ဒီဘုန်းကြီးက မလာ၊ တော်ကြာ ဟိုသီလရှင်က မလာ၊ ဒီသီလရှင်က မလာ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘာဖြစ်နေကြလဲ။ ဟမ်... ဘာဖြစ်နေကြလဲ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တော့ သိလိမ့်မယ် ထင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်မှာလာတဲ့ ရဟန်းတွေကတော့ မာန်စွယ်လေး ထောင်နေတယ်၊ မာန နည်းနည်း ကြီးနေကြတယ်။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ သိပ်ပြီးတော့ တရားအပေါ်၌ အထင်မကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အထင်မကြီး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်က ဒီမာန်စွယ်ကို မချိုးနိုင်ခဲ့ရင်တော့ ဒီရဟန်းတွေ တရားမရဘူး ဆိုတာ ဘုရားရှင်က သိတယ်။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဒီမာန်စွယ်လေး ကျွတ်သွားဖို့ရာအတွက် ဘုရားရှင်က ဒီနေရာမှာ တော်တော်လေး ချော့ပေးရတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နည်းနည်းလည်း သူတို့က အချော့များ ကြိုက်သလားတော့ မပြောတတ်ပါဘူးနော်။ အဲဒီတော့ ဘုန်းကြီးကတော့ မချော့နိုင်ပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒါ အချော့ကြိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ချော့တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ထံ သွားနေကြရင်တော့ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။ ကဲ... ဒီမှာ ဘုရားရှင်က အဲဒီမှာ သူတို့ကို &quot;ငါဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို သင်ယူကျင့်ကြံတဲ့ ဒီအသိနှစ်ခုဖြင့် ဗဟုသုတ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘယ်လောက် အကျိုးကြီးတယ်&quot; ဆိုတာလေးကို ဘုရားရှင်က နားဝင်စေချင်တဲ့အတွက် ဒီသုတ္တန်လေး ဟောပေးတာပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားနာယူခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်ခြင်း အကျိုးလေးပါး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လိုဟောလဲ။ &lt;b&gt;သောတနုဂတာနံ ဘိက္ခဝေ ဓမ္မာနံ ဝစသာ ပရိစိတာနံ မနဿနုပေက္ခိတာနံ ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ စတ္တာရော အာနိသံသာ ပါဋိကင်္ခါ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;သောတနုဂတာနံ&lt;/b&gt; - နား၌ အဖန်ဖန် ထိမှန်၍ တည်နေကြကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဝစသာ ပရိစိတာနံ&lt;/b&gt; - နှုတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်အပ်ကုန်သော (သို့မဟုတ်) နှုတ်ဖြင့် လေ့ကျက်၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;မနဿနုပေက္ခိတာနံ&lt;/b&gt; - စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ်အပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်အပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနံ&lt;/b&gt; - တရားတို့၏၊ &lt;b&gt;စတ္တာရော အာနိသံသာ&lt;/b&gt; - လေးမျိုးကုန်သော အကျိုးအာနိသင်တို့ကို၊ &lt;b&gt;ပါဋိကင်္ခါ&lt;/b&gt; - မချွတ်ဧကန် ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်အပ်ကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမတဲ့ တရားတွေ ရှိပါတယ်တဲ့နော်။ အဲဒီ တရားတွေကို နာယူတယ်။ ရှေးတုန်းကတော့ ဒီလို စာအုပ်စာတမ်း ပေါတဲ့ခေတ် မဟုတ်တဲ့အတွက် တရားပုဒ်ကို သင်ယူချင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဆရာသမားထံမှာ သွားပြီးတော့ နားစိုက်ပြီး ထောင်ရတယ်။ ဆရာသမားက အလွတ်ချပေးတယ်၊ တပည့်ကလည်း အလွတ် လိုက်ဆိုရတယ်။ အဲဒီလို အလွတ်လိုက်ဆိုတဲ့ အချိန်အခါမှာ စိတ်တွေက ဟိုရောက် ဒီရောက် ရောက်ရမလား။ မရောက်ရဘူး။ ပသာဒသောတထဲ တကယ်ပဲ ဉာဏ်ထဲ ရောက်သွားအောင် သေသေချာချာ နားစိုက်ပြီး ထောင်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နားစိုက်ပြီး ထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထောင်ပြီးရင်ပြီး၊ တရားနာပြီးရင်ပြီး ထသွားပြီး ဟိုစကားပြော ဒီစကားပြော၊ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ &lt;b&gt;ဝစသာ ပရိစိတာ&lt;/b&gt; - နာယူ သင်ယူထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို နှုတ်တက်ရအောင် လေ့ကျင့်ရတယ်။ လေ့ကျင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမလား။ ပါးစပ်ကတော့ ရပါရဲ့။ &lt;b&gt;သဇ္ဈာယံ ဝါဒေန္တော&lt;/b&gt; စသည်ဖြင့် အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို မသိဘဲ ပါးစပ်ကတော့ ရွတ်တယ်၊ စိတ်တွေကတော့ ဘယ်ရောက်နေလဲ။ ဟင်... ပဲခူးရောက်လိုက်၊ ပုဂံရောက်လိုက်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ ရောက်ချင်တဲ့ နေရာတွေ ရောက်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမလား။ မဖြစ်ရဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲ။ &lt;b&gt;မနဿနုပေက္ခိတာ&lt;/b&gt; - စိတ်နဲ့ ဒီတရားတွေကို အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ် ရှုပွားနေရမယ်။ အဲဒီလို စိတ်နဲ့ အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ် ရှုပွားပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းမသိရင်ရော အကျိုးရှိပါ့မလား။ မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; ဆက်ပြီး ဟောရပြန်တယ်။ စိတ်နဲ့တော့ ရှုတယ်၊ (ဒါပေမဲ့) မသိဘူး (ဆိုရင်) အကျိုးမရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းသိရမယ်။ ဘာတွေ ထိုးထွင်းသိရမလဲ ဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဖွင့်ထားပါတယ်နော်။ ထိုးထွင်းသိရမယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါတိ အတ္ထတော စ ကာရဏတော စ ပညာယ သုဋ္ဌု ပဋိဝိဒ္ဓါ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတာက &lt;b&gt;အတ္ထတော စ&lt;/b&gt; - တရားကိုယ် အနက်သဘော အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ကာရဏတော စ&lt;/b&gt; - အကြောင်းတရား အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပညာယ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ &lt;b&gt;သုဋ္ဌု&lt;/b&gt; - ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ၊ &lt;b&gt;ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; - ထွင်းဖောက်၍ သိခြင်းသည် &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတာက တခြားဟာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပရမတ္ထတရားကို အနက်သဘော အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ အကြောင်းတရား အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ထွင်းဖောက်သိခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ် ဆိုပြီး ဒီလို ရှင်းပြထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပစ္စေက္ခတော ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက်ပြု၍ သိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ကောင်းမွန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်ဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;ပစ္စေက္ခတော&lt;/b&gt; (ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက်ပြုတာ) ကို ပြောနေတာပါတဲ့။ သူများအပြောနဲ့ လွှမ်းနေတာကို ပြောတာ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ မိမိကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြုပြီးတော့ကို စနစ်တကျ သိတာကို ဘုရားရှင်က ဆိုလိုတယ်တဲ့ နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ မိမိ &lt;b&gt;သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာ&lt;/b&gt; ဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့တရားတွေဆိုတာက ဘာတရားတွေလဲလို့ မေးတော့ ပရမတ္ထတရား။ ပရမတ္ထတရား ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲဆိုရင် လေးခု။ &lt;b&gt;စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်&lt;/b&gt; အဲ့ဒီလေးခု ရှိတဲ့အနက်က အဲ့ဒီပရမတ္ထတရားတွေကို တစ်ခါတရံ &quot;အတ္ထ&quot; ဆိုပြီး ဒီလိုပဲ သုံးတယ်။ ဒီသုတ္တန်မှာတော့ အတ္ထဆိုပြီး သုံးထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စတုတ္ထပရမတ်ဖြစ်တဲ့ ဒီနိဗ္ဗာန်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိချင်နေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတို့သည် ဘာလုပ်ရမလဲ။ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ် ဆိုတဲ့ ဒီပထမပရမတ်တရား၊ ဒုတိယပရမတ်တရား၊ တတိယပရမတ်တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပထမသိရတယ်။ ဒါကို &lt;b&gt;အတ္ထော&lt;/b&gt; (တရားကိုယ်အနက် သဘောအားဖြင့်) သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ထွင်းဖောက်သိတာဆိုပြီး ဒီလိုရှင်းထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကြောင်းတရားကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်စဉ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိရုံနဲ့ လုံလောက်သလားဆိုတော့ မလုံလောက်သေးဘူး။ &lt;b&gt;ကာရဏတော စ ပညာယ သုဒ္ဓုပရိဝိဒ္ဓေါ&lt;/b&gt; (ဒီရုပ်၊ ဒီစိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီပရမတ္ထတရားတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာနဲ့ ထွင်းဖောက်သိရမယ်)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပရမတ္ထတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ပရမတ်စိုက်အောင် ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ဉာဏ်က &lt;b&gt;နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်&lt;/b&gt;။ အကြောင်းတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ဉာဏ်က &lt;b&gt;ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်&lt;/b&gt;။ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်နဲ့ ဒီပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် နှစ်ပါးကို ရရှိရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ ဆရာသင်ပေးတဲ့ &quot;သင်သည့်အနေနဲ့&quot; ရမလားလို့ မေးတော့ မဟုတ်ဘူး။ &lt;b&gt;ပညာယ သုဒ္ဓုပ္ပဋိဝိဒ္ဓေါ&lt;/b&gt; (သမ္မာဒိဋ္ဌိပညာဖြင့် ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ ထွင်းဖောက်သိရမယ်၊ မျက်မှောက်ပြုပြီး ဖြစ်ရမယ်)။ ဆရာ့အပြောနဲ့ လွှမ်းနေတာမျိုး ဟုတ်ရမလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုဂတိရောက်ကြောင်း သတိနှင့် သီလ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိလိုက်ပြီ၊ အသိတု ဉာဏ်တု ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြစို့နော်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဝိပဿနာနယ်ထဲသို့ ရှေးဆုံးဖြစ်ပြီးတော့ ဝင်လိုက်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တော့ မရဘူး။ မရဘဲနဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဘာဖြစ်သွားလဲ။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့က—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သော မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနော အညတရံ ဒေဝနိကာယံ ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလွတ်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ကာလံ ကုရုမာနော&lt;/b&gt;၊ သေလွန်ခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;အညတရံ ဒေဝနိကာယံ&lt;/b&gt;၊ အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော နတ်ပြည်လောကသို့။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားပြီ၊ ကွယ်လွန်တဲ့အချိန်အခါမှာ သတိလက်လွှတ်ပြီးတော့ ကွယ်လွန်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီလို သတိလက်လွှတ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့လို့ရှိရင် နတ်ပြည်နတ်လောကတစ်ခုခုတော့ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် တည်နေနိုင်ပါသေးတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟောထားလိုက်တော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က &quot;သတိလက်လွှတ်ပြီး သေလွန်တယ်&quot; ဆိုတာက ဘယ်လိုဟာမျိုးကို ပြောသလဲ။ အဲ့ဒီအပိုင်းကို အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတယ်။ &lt;b&gt;&quot;မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနောတိ နိရန္တရံ ဗုဒ္ဓဝစနံ အနုဿရဏသတိယာ အဘာဝေ ဝုတ္တံ&quot;&lt;/b&gt;။ သတိလက်လွှတ်ပြီး သေလွန်တယ်ဆိုတာက ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားစကားတော်တွေကို အစဉ်မပြတ် လျှောက်ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ သတိမရှိဘဲနဲ့ သေတာမျိုးကို မဆိုလိုပါဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာပြောလဲဆိုတော့ ပုထုဇဉ်ကာလကန္တရတော (ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့ ကွယ်လွန်သွားခြင်း) ကိုသာ ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ပြောနေတာ။ &lt;b&gt;&quot;ပုထုဇ္ဇနော ဟိ မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကရောတိ နာမ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပုထုဇ္ဇနော&lt;/b&gt;၊ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလက်လွတ်လျက်။ &lt;b&gt;ကာလံ ကရောတိ နာမ&lt;/b&gt;၊ သေသည်မည်၏။ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့သာ သေပါစေ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သေခြင်းကို သတိလက်လွှတ်ပြီး သေတယ်လို့ ဒီလိုဟောပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါဖြင့်ရင် သတိလက်လွှတ်ပြီး ဒီလိုသေတယ်ဆိုတာက ဘုရားတရားတွေကို သူက ရှုပွားသုံးသပ်မှု မရှိတာ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတယ်။ ရှုပွားသုံးသပ်နေတယ်၊ ရှုပွားသုံးသပ်ပြီးတော့ သေပေမယ့်လို့ သူက နတ်ပြည်နတ်လောကတော့ ရောက်နိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်သလဲလို့ မေးတော့—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယေပိ စေတေတိ သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တတိ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt; (ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရ၏ ဟူသည်ကား)၊ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ&lt;/b&gt; (စင်ကြယ်တဲ့ သီလ၌)၊ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt; (ရပ်တည်မှု ရရှိသည်ဖြစ်၍)၊ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt; (နတ်ပြည်လောက၌)၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt; (ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်တည်နေရပေ၏)။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာကံ၏ သဘာဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်ဖက်က ခုနက တရားတွေကို အမှတ်မရတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဝိပဿနာစီးဖြန်းနေပါရဲ့။ စီးဖြန်းပေမယ့်လို့ ဝိပဿနာကံဆိုတာက တခြားတခြားကံတွေက အကျိုးပေးခွင့်မသာမှ သူက အကျိုးပေးတာပါ။ တခြားတခြားကံတွေက အကျိုးပေးခွင့်သာနေရင် သူဟာ ဘယ်တော့မှ အကျိုးမပေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ကမ္မက္ခယကံ (ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တဲ့ကံ) မျိုး ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တယ်ဆိုတာက တခြားကံက အကျိုးပေးမယ့် အကျိုးတရားတွေကို အကျိုးမပေးနိုင်အောင် သူက ကန့်ကွက်တတ်တယ်၊ မြင်နိုင်တဲ့စွမ်းအားရှိတယ်၊ ပယ်ရှားနိုင်တဲ့စွမ်းအားရှိတယ်။ ကံတွေကို လိုက်ပြီး တိုက်ဖျက်ပေးတယ်ဆိုတော့ အဲ့ဒီကံတွေထဲမှာ ကုသိုလ်ကံလည်း ပါတယ်၊ အကုသိုလ်ကံလည်း ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံအားလုံးကို သူက တိုက်ဖျက်ပေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးမယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်ကံက ကောင်းတဲ့ဘဝ အကျိုးပေးမယ်၊ အကုသိုလ်ကံက မကောင်းတဲ့ဘဝ အကျိုးပေးမယ်။ အဲ့ဒီလို ကံတွေကသာ အကျိုးပေးနေရင် ဒီသံသရာခရီး ဆုံးနိုင်ပါဦးမလားဆိုတော့ မဆုံးတော့ဘူး။ သံသရာခရီး ဆုံးချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်ကံတွေကလည်း ကောင်းကျိုးမပေးအောင်၊ ဒီအကုသိုလ်ကံတွေကလည်း မကောင်းကျိုးမပေးအောင် ဒီကံတွေကို ပယ်ရှားနိုင်ဖို့ စွမ်းအားဆိုတာ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီစွမ်းအားက ဒီဝိပဿနာဉာဏ်တွေမှာ ရှိနေတယ်၊ ဝိပဿနာကံတွေမှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဝိပဿနာဉာဏ်၊ ဝိပဿနာကံတွေကို ကမ္မက္ခယကံ (ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တဲ့ကံ) လို့ ဒီလိုခေါ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီဝိပဿနာကံတွေ အားထုတ်ပေမယ့်လို့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ခုနက ကံကို ကုန်စေတတ်တဲ့ ကံတွေကို အားထုတ်ထားပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်နေလဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းတဲ့ သီလ၌။ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt;၊ ရပ်တည်ခွင့် ရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt;၊ နတ်ပြည်လောက၌။ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စင်ကြယ်နေတဲ့ သီလမှာ ဒီသူတော်ကောင်းက ရပ်တည်ပြီးတော့ ကွယ်လွန်ရတဲ့အတွက်ကြောင့် နတ်ပြည်နတ်လောကမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ပေါ့လေ၊ ငရဲရောက်တာနဲ့စာရင်တော့ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်တာကတော့ နည်းနည်းမခံသာဘူးလား။ ခံသာပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလစင်ကြယ်မှု၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို နတ်ပြည်နတ်လောကရောက်တာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်နိုင်သလဲ။ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ခွင့်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသာ ရောက်နိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... (တချို့) တွေက ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတယ်၊ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ် စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ခွင့်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းလို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ မဟုတ်မတရားတွေ သူတစ်ပါးကို လိုက်ပြီးတော့ စွပ်စွဲနေတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောင်းကောင်း သုဂတိရောက်ပါ့မလား။ ဟမ်... ရောက်ပါ့မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မိမိလူ့ပြည်လူ့လောက ရရှိရေးအတွက်၊ နတ်ပြည်လောက ရရှိရေးအတွက် ဘယ်သူတွေက လာလုပ်သလဲ။ မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာတွေလုပ်သလဲ။ မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ မိမိက ရပ်တည်နေတယ်။ အဲ့ဒီမစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ မိမိဘာလုပ်လိုက်သေးလဲ။ နောက်ထပ် စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ လှူတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကိုလည်း မိမိ ဝေါဝါကြီးထိုင်ပြီးတော့ မသုံးစွဲဘူးလား။ သုံးစွဲနေပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီကျောင်းမှာ နေတယ်၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို အာရုံယူပြီး လှူဒါန်းထားတဲ့ ကျောင်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းမှာ ကိုယ်က ကြားကပ်နပ်နေတယ်၊ ဒီကျောင်းမှာ လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းတွေလည်း စားပြန်တယ်။ အဲ့ဒီဆွမ်းတွေက မစင်ကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ မစင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းမျိုး ဟုတ်ရဲ့လား။ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီဆွမ်းကို လှူလိုက်ခဲ့ရင်တော့ ဒီလိုစင်ကြယ်နေတဲ့၊ ဒီလိုကိုယ်ကျင့်တရား မွန်မြတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို လှူခဲ့ရင် တို့မှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အလွန်အဆင့်အတန်းကျတဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေတော့ ရရှိလိမ့်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ လှူဒါန်းနေတာပါ။ အဲ့ဒီလို ယုံကြည်ချက်မရှိဘဲ လှူမယ့်ပုဂ္ဂိုလ် ရှိပါမလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိက စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမရှိဘဲနဲ့ သုံးစွဲသင့်ပါ့မလား။ မသင့်ဘူး။ &quot;ဒီကျောင်းမှာ မနေသင့်ဘူး၊ ဒီဆွမ်းတွေ မစားသင့်ဘူး၊ ဒီအဝတ်တွေ၊ ဒီသင်္ကန်းတွေ မဝတ်သင့်ဘူး၊ ဒီဆေးတွေ မသုံးစွဲသင့်ဘူး&quot; (လို့ ဆင်ခြင်ရမယ်)။ &quot;သုံးစွဲရင် ဘာဖြစ်သလဲ&quot;။ ဟော... ဘယ်လိုတုန်း ဘယ်လိုတုန်း။ သုံးစွဲရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဟင်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မစင်ကြယ်တဲ့ သီလနဲ့ သုံးစွဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသွားတဲ့လမ်း မိမိလိုက်ရမှာပေါ့။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ နေနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသွားတဲ့လမ်းကို မိမိလိုက်ရပါ့မလား။ မလိုက်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ၏ အကျိုးပေးကွာခြားပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;န ဟိ ဓမ္မော အဓမ္မော စ၊ ဥဘော သမဝိပါကိနော။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အဓမ္မော နိရယံ နေတိ၊ ဓမ္မော ပါပေတိ သုဂ္ဂတိံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဓမ္မနဲ့ အဓမ္မ နှစ်ခုရှိနေပြီ။ တူညီတဲ့အကျိုးကို ဒီတရားနှစ်ခု ဘယ်လိုမှ မပေးနိုင်ပါဘူး။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အဓမ္မော&lt;/b&gt;၊ အဓမ္မအမည်ရတဲ့ မသူတော်တရားသည်။ &lt;b&gt;နိရယံ&lt;/b&gt;၊ ငရဲသို့။ &lt;b&gt;နေတိ&lt;/b&gt;၊ ရောက်အောင် မသွေ ပို့ဆောင်တတ်ပေ၏။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဓမ္မော&lt;/b&gt;၊ ဓမ္မအမည်ရတဲ့ သုစရိုက်တရား၊ ကုသိုလ်တရားစုကြီးက။ &lt;b&gt;သုဂ္ဂတိံ&lt;/b&gt;၊ လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်ဘူမိ သုဂတိသို့။ &lt;b&gt;ပါပေတိ&lt;/b&gt;၊ မုချမသွေ ရောက်ရှိစေနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဓမ္မခေါ်တဲ့ တရား၊ ကုသိုလ်တရားတွေ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ စေတသိက်တရား၊ ဦးဆောင်နေတဲ့ တရားအားလုံးပဲ။ အဲ့ဒီကုသိုလ်တရားတွေက လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ အကောင်းဆုံး ဂတိတွေကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အဓမ္မက ငရဲကိုရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ စွမ်းအင်ချင်း တူသလား။ မတူဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် မိမိတို့ ချစ်မြတ်နိုးကြတယ်ဆိုရင်၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် မိမိတို့ သနားကြတယ်ဆိုရင် စင်ကြယ်တဲ့ သီလလေးမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ အမြဲတမ်း နေထိုင်ဖို့ မတော်ဘူးလား။ တော်တယ်။ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ကလေးတစ်ခု အရမ်းမလှုပ်ပါနဲ့။ လက်ကလေးတစ်ခုလည်း ရမ်းပြီးတော့ မလှုပ်လိုက်ပါနဲ့။ စိတ်ကလေးတစ်ခုလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် မိမိစဉ်းစားချင်တာ၊ တွေးခေါ်ချင်တာတွေကို ထိုင်ပြီးတော့ မစဉ်းစားပါနဲ့၊ မတွေးခေါ်ပါနဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်၌ တရားပုဒ်များ ထင်ရှားပေါ်လွင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာစဉ်းစားရမလဲ။ &quot;ဤကား ရုပ်တရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ။ &quot;ဤကား နာမ်တရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ &quot;ဤကား အကြောင်းတရား၊ ဤကား အကျိုးတရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ &quot;ဤကား အနိစ္စတရား၊ ဤကား ဒုက္ခတရား၊ ဤကား အနတ္တတရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ အဲ့ဒီလို ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘာဖြစ်လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနော အညတရံ ဒေဝနိကာယံ ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့သော သူတော်ကောင်းသည်။ (ဝိပဿနာပွားရင်းနဲ့ သေခဲ့မယ်ဆိုရင်နော်)။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလွတ်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ကာလံ ကုရုမာနော&lt;/b&gt;၊ သေခြင်းကို ပြုခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;အညတရံ ဒေဝနိကာယံ&lt;/b&gt;၊ အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော နတ်ပြည်လောကသို့။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်ပြည်တစ်ပြည်ကတော့ ကျိန်းသေသွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘဝကို အဆုံးသတ်ခွင့် ရရှိတဲ့အတွက် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားပြီ။ ရောက်သွားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ တတ္ထ သုခိနော ဓမ္မပဒါ ပလဝန္တိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;တတ္ထ&lt;/b&gt;၊ နတ်ပြည်နတ်လောက၌။ &lt;b&gt;သုခိနော&lt;/b&gt;၊ ချမ်းသာခြင်းရှိသော။ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;၊ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌။ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ&lt;/b&gt;၊ တရားပုဒ်အစုတို့သည်။ &lt;b&gt;ပလဝန္တိ&lt;/b&gt;၊ ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ နေကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုနတ်ပြည်လောကမှာ နတ်သားဖြစ်သွားတဲ့ ဒီနတ်သားသတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ၊ ချမ်းသာခြင်းရှိနေတဲ့ ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ အသိဉာဏ်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေဟာ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်နေပါတယ်တဲ့။ ဘာဖြစ်လို့ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်ရသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုပွားရင်း ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ မရဏာသန္နဇောလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နောက်ဆုံးဖြစ်သွားတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေက ဒီရုပ်နာမ်၊ အကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာ ဆိုတဲ့ အခြင်းအရာတစ်ခုခုကို အာရုံပြုနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘဝကူးပြောင်းသော်လည်း ဘဝင်၌ အာရုံထင်ကျန်ရစ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အာရုံပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မရဏသန္နဇော ယူထားတဲ့ အာရုံကိုပဲ ဟိုနတ်ပြည် နတ်လောကမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ပဋိသန္ဓေက တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ အာရုံပြုပြန်တယ်။ အဲ့ဒီ ပဋိသန္ဓေနောက်မှာ ဆက်လက်ပြီး ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ခဲ့ရင် ဖြစ်ခွင့်ရှိနေတဲ့ ဘဝင်စိတ်တွေကလည်း ဒီမရဏသန္နဇော ယူထားတဲ့ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာကိုပဲ ဆက်လက်ပြီး အာရုံယူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာကို အာရုံယူတယ် ဆိုကြစို့နော်။ အဲ့ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တို့ကလည်း သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူတယ်။ အကယ်၍ ဒီမရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဒုက္ခအခြင်းအရာကို အာရုံယူခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်သွားတဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တွေကလည်း သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဒုက္ခအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူတယ်။ အေး... အကယ်၍ မရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံယူခဲ့မယ်ဆိုရင် နတ်သားသတ္တဝါရဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တွေကလည်း ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနတ္တအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အိမ်ရှင်ဘဝင်စိတ်နှင့် တရားထူးရလွယ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီထဲမှာ ပဋိသန္ဓေစိတ်ကတော့ ဘဝတစ်ခုမှာ အစဆုံးဖြစ်တဲ့ ဘဝင်စိတ်ပဲ။ စုတိစိတ်ဆိုတာကတော့ ဘဝတစ်ခုမှာ နောက်ဆုံးဖြစ်ပေါ်သွားတဲ့ ဘဝင်စိတ်ပဲ။ အဲ့ဒီစိတ်နှစ်ခုရဲ့ အလယ်ခေါင် ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ရင် ဒီဘဝင်စိတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဘဝင်စိတ်တွေက သတ္တဝါတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ အများဆုံးဖြစ်တဲ့စိတ်၊ အိမ်ရှင်စိတ်ပဲ။ ဝီထိစိတ်ဖြစ်ရင် သူရပ်သွားတယ်။ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ရင် သူဆက်ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီအိမ်ရှင်ဘဝင်စိတ်က ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံပြုနေတဲ့အတွက်ကြောင့် အာဂန္တုဖြစ်တဲ့ ဝီထိစိတ်တွေဟာ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံပြုဖို့ရာအတွက် အခက်အခဲ ရှိဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဉာဏ်လေးနဲ့ လှမ်းပြီး တစ်ဆက်တည်း ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့သန္တာန်မှာ အလုံးလိုက် အခဲလိုက် ပေါ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘဝင်စိတ်တွေက ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တအချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိနေတဲ့အတွက်ကြောင့် တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ထဲမှာ အထင်အရှား ပေါ်နေပြီ။ ပေါ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဒန္ဓာ ဘိက္ခဝေ သတုပ္ပါဒေါ၊ အထ ခေါ သော သတ္တော ခိပ္ပံယေဝ ဝိသေသံ အဓိဂစ္ဆတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;သတုပ္ပါဒေါ&lt;/b&gt; - သတိရူပွားမှု သတိသမ္ပဇဉ် ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;ဒန္ဓော&lt;/b&gt; - နှေးကွေးလှသေး၏။ &lt;b&gt;အထ ခေါ&lt;/b&gt; - အထောက်တကယ် စင်စစ်မှာမူကား၊ &lt;b&gt;သော သတ္တော&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါသည်၊ &lt;b&gt;ခိပ္ပံယေဝ&lt;/b&gt; - လျင်မြန်စွာသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဝိသေသံ&lt;/b&gt; - မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားများကို၊ &lt;b&gt;အဓိဂစ္ဆတိ&lt;/b&gt; - ရလေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားတော်ကို ဉာဏ်နဲ့အစဉ် ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်။ တကယ်စင်စစ် ပြောကြစို့ဆိုရင် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက် အားရဖို့ကောင်းလဲ။ ဟမ်... အားရဖို့မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘဝလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ကြိုးစားသင့်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မိမိက ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို သင်အံလေ့ကျက်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတမင်္ဂလာတရားနဲ့ ပြည့်စုံအောင်လည်း ကြိုးစားထားတယ်။ ဒါက အကြောင်းတစ်ခု။ နောက်အကြောင်းတစ်ခုကတော့ ဘာလဲ။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတယ်နော်။ အဲ့ဒီအကြောင်းနှစ်ချက်ကြောင့် ဒီဘဝမှာ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်မရဘူးဆိုရင်တောင် ဒုတိယဘဝ ဒီနတ်ပြည်နတ်လောက ကျိန်းသေဧကန် ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ရောက်ခဲ့ရင် ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေဟာ အထင်အရှား ပေါ်နေတယ်။ ရေပေါ်မှာ ဗေဒါပင်တွေ ပေါ်သလို တရားတွေဟာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်နေတဲ့အတွက် ဒီတရားတွေကို ပြန်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ ဒီတရားတွေကို ပြန်ပြီး အမှတ်ရတဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်၊ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီးကို ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလောက် ခိုင်မာတဲ့ အာမခံချက်ရှိနေတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဦးဇင်းတို့ အခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုမှာ ရောက်အောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဘာမှ ဆွေမတော် မျိုးမတော်တဲ့ သူများသားသမီးကိုတောင်မှ တစ်သက်လုံး ကျွတ်ခတ်နိုင်တဲ့ (လုပ်ကျွေးနိုင်တဲ့) စွမ်းအားမျိုး မရှိဘူးလား။ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကျွေးနိုင်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ဒီတရားလေးတွေရအောင် ဒီတစ်နှစ်နှစ်လလောက် ကြိုးစားဖို့တော့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ &quot;တပည့်တော်က ဘုရား ကြိုးစားချင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခွင့်အရေးက မရဘူး။&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ &quot;တပည့်တော် အခွင့်လေးက ၁၀ ရက်ပဲ ရခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ခဏပြန်လိုက်ဦးမယ်။&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ အဲ့ဒီပုံစံ သူများသားသမီး လုပ်ကျွေးတာကျတော့ ၁၀ ရက် ဟုတ်သလား။ ဟမ်... မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ အကယ်၍ အသက် ၁၀၀ သာရှိလို့ပါ။ အသက် ၂၀၀ သာရှိမယ်ဆိုရင် နှစ်ရာလုံးလုံး လုပ်ကျွေးဦးမှာ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ခုကျတော့ တရားအားထုတ်ဖို့ကျ ၁၀ ရက်တောင် ခဲယဉ်းနေတယ်၊ ဟုတ်သလား။ ဟုတ်ပါတယ်။ အေး... ဟုတ်ပြီ၊ နည်းနည်းလေး ဒီလို ထောက်ခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိဦးမှာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်ရောက်သော်လည်း မေ့လျော့တတ်သော သဘာဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု ဒုတိယ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီးတော့ ဟောပြန်တယ်နော်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုန စပရံ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခု ဓမ္မံ ပရိယာပုဏာတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ငါဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတွေ သင်ယူပြီး၊ သင်အံလေ့ကျက်တဲ့ အနေနဲ့ နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သင်ယူပြီ။ ဗဟုသုတရှိအောင် သင်အံလေ့ကျက်တဲ့ အနေနဲ့လည်း သိပြီ။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်လဲ။ ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလားတူပဲ သူက နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ နည်းနည်းလေး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ မေ့သွားတယ်ထင်ပါရဲ့။ မေ့သွားတယ်ဆိုတာကတော့ စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လာရင်တော့ နည်းနည်းတော့ မေ့တတ်ပါတယ်။ ဦးဇင်းတို့ သက်တမ်းတော်တော်လေး ရှည်တဲ့ ခေတ်ကာလက ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော် ကုသံမင်းသားနဲ့ ယသော်ဓရာအလောင်း ဥမ္မာဒန္တီတို့ (ဥတ္တမင်းသားနှင့် ဥတျင်းသမီး မဟုတ်ပါ၊ ဇာတ်တော်လာအတိုင်း ပြင်ဆင်ရန်)၊ မိဘတွေ သူတို့အချင်းချင်းကတော့ သဘောမတူကြပါဘူး။ မိဘတွေက သဘောတူလို့ လက်ထပ်ထိန်းမြားပေးတဲ့အတွက် မိဖုရားနဲ့ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ကြရပြီ ဆိုကြပါစို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ချစ်ကြိုက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့စဖူးဘူး။ သီလစင်ကြယ်ခြင်းနဲ့အတူ ထားခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာလေးတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ &quot;အရင်သေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကနေ ဘယ်ဘဝရောက်တယ် ဆိုတာကိုတော့ တစ်ယောက်ကို လာပြီး ပြန်ပြောပြရမယ်&quot; ဆိုပြီး ကတိသစ္စာလေးတစ်ခုတော့ ထားကြတယ်။ အလောင်းတော် မင်းသားက အရင်သေသွားတယ်၊ သိကြားမင်းသွားဖြစ်တယ်။ သိကြားမင်း စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လိုက်တော့ သူက ခုနစ်ရက်လောက် မေ့သွားတယ်။ ထားခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာလေး မေ့သွားတယ်။ တာဝတိံသာ နတ်ပြည်မှာ ခုနစ်ရက်က လူ့ပြည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ ကြာသွားတယ်။ အကယ်၍ အခုလိုခေတ် အချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီလို ခုနစ်ရက်လောက် မေ့ရင်တော့ မှီပါဦးမလား။ မမှီတော့ဘူး၊ မမှီတော့ဘူးနော်။ စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်တာကိုး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်တွင် တရားပြန်လည်သတိရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒါကြောင့် နတ်ပြည်လောက ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လွန်းလို့ နည်းနည်းတော့ မေ့သွားတယ်။ မေ့သွားလိုက်တော့ တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့သန္တာန်မှာ ဘောလုံးကြီးပေါ်သလို မပေါ်ဘူး။ မပေါ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;န ဟေဝ ခေါ တဿ တထာ ဓမ္မပဒါ ပလဝန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ထိုနတ်ပြည်လောက၌၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သုခိနော&lt;/b&gt; - ချမ်းသာခြင်းရှိသော၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ&lt;/b&gt; - တရားပုဒ်အစုတို့သည်၊ &lt;b&gt;န ဟေဝ ခေါ ပလဝန္တိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ မလာကြလေကုန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘောလုံးကြီးပေါ်သလိုတော့ မပေါ်ဘူး။ မပေါ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပိ စ ခေါ ဘိက္ခု ဣဒ္ဓိမာ စေတောဝသိပ္ပတ္တော ဒေဝပရိသံ ဥပသင်္ကမိတွာ ဓမ္မံ ဒေသေတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပိ စ ခေါ&lt;/b&gt; - တကယ်စင်စစ် အားဖြင့်ကား၊ &lt;b&gt;ဣဒ္ဓိမာ&lt;/b&gt; - တန်ခိုးဣဒ္ဓိပတ်နှင့် ပြည့်စုံသော၊ &lt;b&gt;စေတောဝသိပ္ပတ္တော&lt;/b&gt; - စိတ်ကို နိုင်နင်းစွာ လေ့ကျင့်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးသော၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခု&lt;/b&gt; - ရဟန်းတော်သည်၊ &lt;b&gt;ဒေဝပရိသံ&lt;/b&gt; - နတ်ပရိသတ်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို၊ &lt;b&gt;ဒေသေတိ&lt;/b&gt; - ဟောကြား ပြသ ဆုံးမတော်မူလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူ့ပြည်လူ့လောကက တန်ခိုးဣဒ္ဓိပတ် ပြည့်စုံနေတဲ့၊ စိတ်ကို နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားပြီးတဲ့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက နတ်ပြည်နတ်လောက တက်ပြီးတော့ တရားဟောပြီ။ တရားဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အတိတ်က ခုနက ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို &quot;သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း အဖြစ်နဲ့&quot; ဆိုပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ဒီနတ်သားကလည်း အဲ့ဒီတရားပွဲ ရောက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လဲ။ အတိတ်ကံက လှုံ့ဆော်ပေးနေတယ်နော်။ ဒီလိုနေရာမျိုး သွားဖြစ်အောင်ကို အတိတ်ကံက ပို့ဆောင်ပေးနေတယ်။ ကံက သိပ်အားကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဒီတရားပွဲမှာ၊ ဒီတရားနာ ပရိသတ်ထဲမှာ ဒီနတ်သားလည်း ပါနေပြီ။ ပါလိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ ဧဝံ ဟောတိ - &quot;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော၊ ယတ္ထာဟံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိံ&quot; တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာရင်းနဲ့ သူ့စိတ်ထဲ အကြံတွေ ဖြစ်နေတယ်၊ စဉ်းစားနေတယ်။ ကဲ... ဒကာကြီးတွေ ဘာအကြံတွေများ ဖြစ်နေကြလဲ။ ဟင်... အခု ဘုန်းကြီး တရားဟောနေတယ်။ ဘာတွေများ စဉ်းစားနေကြလဲ။ ဟမ်... ဘုန်းကြီး ငယ်ငယ်တုန်းက မိတ်ဆွေတစ်ဦး ပြောခဲ့ဖူးတာလေး မှတ်သွားရတယ်။ ဒီအချိန်တုန်းကတော့ ပြောခဲ့ဖူးတာရှိရဲ့။ သူတို့ ပဲခူးဘက်မှာဆို အလှူတစ်ခု လှူတယ်။ အလှူတစ်ခု လှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အလှူကိစ္စ ပြီးပြီ ဆိုကြပါစို့။ အလှူရှင်ကနေပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲတော်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မေးကြည့်တယ်။ &quot;တို့အလှူမှာ ဘုန်းကြီး ဘာတရားဟောသွားလဲ။&quot; &quot;ဟာ... ငါမသိဘူး။&quot; &quot;ဘာဖြစ်လို့လဲ။&quot; &quot;ငါက တစ်ညလုံး ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ ကျက်နေရတော့ ငါလည်း ပင်ပန်းနေတယ်။ ဘုန်းကြီး တရားဟောတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ငါလည်း ငိုက်နေတယ်၊ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။&quot; &quot;ကဲ... ကောင်းပြီ၊ မင်းကော ဘာလုပ်နေလို့လဲ။&quot; &quot;ဟ... ငါကလည်း တရားနာရင်းနဲ့ ငါက ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လောက် ပေးရဦးမယ်၊ ဆီဖိုးက ဘယ်လောက်၊ ဆန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ဆိုပြီး ငါစာရင်းတွေ တွက်နေတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီး ဘာတရား ဟောသွားတယ်ဆိုတာ ငါလည်း မသိလိုက်ဘူး။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စဉ်းစားကြတယ်၊ စဉ်းစားကြတယ်နော်။ အဲ့ဒါလည်း ကဲ... ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဘုန်းကြီးနဲ့လည်း ရင်းနှီးတော့ မင်းဘုန်းကြီးသွားလျှောက်ပေါ့၊ ဘုန်းကြီး အလှူတုန်းက ဘာတရားဟောလဲ သိရအောင်။ ဘုန်းကြီးသွားလျှောက်ကြရအောင်။ ရှေးတုန်းကတော့ ယောင်တောင်တောင် တရားဟောတယ်။ ခုလို မျက်နှာမပြဘူး၊ ငပျောတုံးတွေ (ငပျောဓိ) က စိမ်းနေတယ်။ စိမ်းနေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;ဒီငပျောတုံး ငါကလည်း ဖုတ်စားတာ ကောင်းမလား၊ ကျုတ်စားတာ ကောင်းမလား&quot; စဉ်းစားနေတာ။ အဲ့ဒါနဲ့ ငါလည်း ဘာတွေ ဟောပြီးမှန်း မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီအတိုင်းပဲပေါ့၊ ဟုတ်လား။ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘာတွေ စဉ်းစားသလဲ၊ အဲ့ဒါ ပြန်ကြည့်ကြနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ သူက ဒီနေရာမှာ ရဟန်းတော်က၊ ဒီနတ်သားဖြစ်ခဲ့၊ ရဟန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီနတ်သားက စဉ်းစားနေပြီ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော၊ ယတ္ထာဟံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေလေ၏။ စဉ်းစားပြီ၊ ဘယ်လိုလဲ တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယတ္ထ&lt;/b&gt; - အကြင် လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ&lt;/b&gt; - ရှေးရဟန်းဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယံ&lt;/b&gt; - သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရတဲ့ မြတ်သောကျင့်စဉ်ကို၊ &lt;b&gt;အစရိံ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ဖူးလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဟို လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရှိစဉ်က ငါလူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါက ဒီသာသနာတော်တွေမှာပဲ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယခေါ်တဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ငါကျင့်ခဲ့ဖူးတယ်။&quot; ဘာတွေလဲ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဗြဟ္မစရိယ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကိုတော့ &lt;b&gt;သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဘုရားရှင် ဆုံးမထားတဲ့ အစဉ်အတိုင်း မြင့်မားနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေလို့ ဆိုလိုတယ်။ &lt;b&gt;မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကို ဆိုလိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တို့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယကို၊ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရနေတဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ့်လက်တွေ့ကျင့်ရင် ထိုပညာကျင့်စဉ်ထဲမှာ အကျုံးဝင်နေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ ပေါ်လာတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကိုတော့ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုင်း... တကယ်တမ်း ရဟန်းတော်ဘဝကနေ ပြောင်းသွားတဲ့ ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါက အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကို မရရှိဘဲ ဘဝကို ပြောင်းသွားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရဟန်းဘဝနဲ့ သူက ဘာတွေ ကျင့်ခဲ့သလဲလို့ မေးတော့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယပဲ ကျင့်ခဲ့တယ်။ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယအထိ စိုက်ခဲ့သလား။ မစိုက်ခဲ့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ယတ္ထ&lt;/b&gt; - အကြင် လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ&lt;/b&gt; - ရှေးရဟန်းဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယံ&lt;/b&gt; - သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်ကို၊ &lt;b&gt;အစရိံ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော&lt;/b&gt; - ဤဓမ္မကထိက ရဟန်းတော် ဟောကြားပြဆို ဆုံးမနေတဲ့ တရားတော်သည်ကား ထိုငါ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ဓမ္မဝိနယပင်တည်း။ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာရင်းနဲ့ တရားတွေကို သူက စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ငါဟာ ဘုရားရှင်...&lt;/p&gt;
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၂/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၄/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-43
&lt;h3&gt;ဗဟုသုတနှင့် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၏ အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဗဟုသုတရှည်ခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ခုဖြစ်တဲ့အကြောင်း ညက ပြောနေပါတယ်နော်။ နာမ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့အတိုင်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ နာမ်တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိခြင်းဆိုတဲ့ &lt;b&gt;အဝိဇ္ဇာမောဟတရား&lt;/b&gt; ထင်ရှားဖြစ်နိုင်ခွင့် ရှိသေးသလား? မရှိတော့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် နာမ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်နေတဲ့ ဒီအသိဉာဏ်က &quot;မသိ&quot; ဆိုတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ နောက်တစ်ခု... ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပိုင်းခြားသတ်မှတ်နိုင်တယ်။ အဇ္ဈတ္တမှာလည်း ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်၊ ဗဟိဒ္ဓမှာလည်း ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်။ အဇ္ဈတ္တရုပ်ကို ပိုင်းခြားမှတ်သားနိုင်တယ်၊ ဗဟိဒ္ဓမှာလည်း ရုပ်နာမ်တွေကို ပိုင်းခြားမှတ်သားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအသိဉာဏ်တွေ ရရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတရားရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း အဇ္ဈတ္တ၊ ဗဟိဒ္ဓလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ၃၁ ဘုံအတွင်းမှာ သို့မဟုတ် စကြဝဠာများစွာမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ &quot;မသိဘူး&quot; ဆိုတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား? ရှိတယ်နော်။ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်က ပယ်လိုက်၊ ပယ်လိုက်တာပဲ။ အလားတူပဲ... ဒီရုပ်တွေ၊ ဒီနာမ်တွေကို အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ သင်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီရုပ်နာမ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိပြီးပြီ။ အဲ့ဒီလို အသိအားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း &quot;မသိမှု&quot; အဝိဇ္ဇာတရား ကင်းပျောက်မသွားနိုင်ဘူးလား? သွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ်နှင့် အဝိဇ္ဇာကို ပယ်စွန့်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကနေ ရှေ့တင်လိုက်တော့ တေဘူမက ကြောင်းကျိုးသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ၊ အနတ္တအချင်းအရာတွေကို ဉာဏ်အောင် ကြည့်ပြီးတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာကြီးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုနိုင်ပြီ။ အဲ့ဒီလို ရှုနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း ဒီရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ၊ အနတ္တအချင်းအရာကို မသိအောင် ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မောဟကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်မလာဘူးလား? ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;စက္ခုန္တော ဇနော ပါပံ အဝိဇ္ဇံ ဇဇတီ ဘိက္ခု&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ဘိက္ခု - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ စက္ခုံ - မျက်စိကို၊ အနိစ္စံ - အနိစ္စအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒုက္ခတော - ဒုက္ခအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနတ္တော - အနတ္တအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဇာနတော - သိသောပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ ပဿတော - ဝိပဿနာဉာဏ်ပညာမျက်စိဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမြင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ အဝိဇ္ဇာ - အဝိဇ္ဇာတရားသည်၊ ပဇီယတိ - ပျောက်ပျက်၍ သွား၏၊ ဝိဇ္ဇာ - ဝိဇ္ဇာတရားသည်၊ ဥပ္ပဇ္ဇတိ - ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အလားတူပဲ... အာယတန ၁၂ ပါး၊ ဓာတ် ၁၈ ပါး၊ ခန္ဓာ ၅ ပါး အကုန်လုံး ဟောထားပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ခန္ဓာ ၅ ပါး၊ ရုပ်တရား၊ နာမ်တရား၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို အနိစ္စလို့ သိမယ်၊ ဒုက္ခလို့ သိမယ်၊ အနတ္တလို့ သိမယ်ဆိုရင် ထိုအသိဉာဏ် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ အဝိဇ္ဇာပျောက်ပြီး ဝိဇ္ဇာဉာဏ်တွေ ပေါ်မလာဘူးလား? ပေါ်လာတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဗဟုသုတရှည်ခြင်းသည် ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားလာခြင်းရဲ့ အကြောင်းတစ်ခု မဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယာသစ္စာနှင့် သုတဝါ သာဝက၏ အရည်အချင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အသိဉာဏ်တွေ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က &lt;b&gt;အနုပုဗ္ဗေန ပရမသစ္စသစ္ဆိကိရိယာယ ဟေတုတော စ မင်္ဂလန္တိ ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
အနုပုဗ္ဗေန - အစဉ်အတိုင်းအားဖြင့်၊ ပရမသစ္စသစ္ဆိကိရိယာယ - ပရမတ္ထသစ္စာလေးပါးတရားကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ခြင်း၏၊ ဟေတုတော စ - အကြောင်းတရား၏ အဖြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ မင်္ဂလန္တိ - မင်္ဂလာမြည်ဟူ၍၊ ဝုစ္စတိ - ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပရမတ္ထသစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာသစ္စာတရားလေးပါးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာအတွက် အကြောင်းရင်းစစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဗဟုသုတရှည်ခြင်းဆိုတဲ့ တရားတစ်ခုကို မြတ်စွာဘုရားက မင်္ဂလာတရားလို့ ဒီလို ဟောထားတယ်။ အဲ့ဒီအဖွင့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က သူ့ရဲ့ ပြောဆိုချက်ကလေးတွေ ခိုင်မာလာအောင် ဘုရားဟောဒေသနာလေးတွေကို သူက ကိုးကားပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လို မြတ်စွာဘုရား ဟောထားသလဲ? ဟို အင်္ဂုတ္ထိုရ်ပါဠိတော် ဒုတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၁၄၈ မှာနော်... &lt;b&gt;&quot;သုတဝါ စ ခေါ ဘိက္ခဝေ အရိယာသာဝကော အကုသလံ ပဇဟတိ၊ ကုသလံ ဘာဝေတိ၊ သာဝဇ္ဇံ ပဇဟတိ၊ အနဝဇ္ဇံ ဘာဝေတိ၊ သုဒ္ဓံ အတ္တာနံ ပရိဟရတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘိက္ခဝေ - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ သုတဝါ စ ခေါ အရိယာသာဝကော - အကြားအမြင်ဗဟုသုတနှင့် ပြည့်စုံသော အရိယာဖြစ်တော်မူသော ငါဘုရားရှင်၏ တပည့်သာဝကသည်၊ အကုသလံ - အကုသိုလ်တရားကို၊ ပဇဟတိ - ပယ်စွန့်၏၊ ကုသလံ - ကုသိုလ်တရားကို၊ ဘာဝေတိ - ပွားများစေနိုင်၏။ သာဝဇ္ဇံ - အပြစ်ရှိတဲ့တရားကို၊ ပဇဟတိ - ပယ်စွန့်၏၊ အနဝဇ္ဇံ - အပြစ်မရှိတဲ့တရားကို၊ ဘာဝေတိ - ဖြစ်စေနိုင်၏ (ဝါ) ပွားများစေနိုင်၏။ သုဒ္ဓံ - စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော၊ အတ္တာနံ - မိမိကိုယ်ကို၊ ပရိဟရတိ - ဆောင်ထားနိုင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိကိုယ်လေးမှာပေါ့နော်၊ သိပ်စင်ကြယ်နေတာ မကောင်းဘူးလား? ကောင်းတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေလည်း ရှိနေတယ်၊ ဝစီကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု ရှိနေတယ်၊ မနောကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု ရှိနေတယ်။ ကိလေသာ အညစ်အကြေးတွေ လူးလိပေကျံနေတာ မရှိဘူး။ ဒီလိုဌာနမျိုးတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင်၊ မိမိတို့ရဲ့ ဝစီကံလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင်၊ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် ဖြူစင်အောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါ မိမိတို့ လူ့ဘဝရနိုင်တဲ့ အချိန်အခါလေးမှာ မိမိတို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အလမ်းကြီးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတစ်ဦးသည် ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့ ဒီခန္ဓာ၊ အာယတန၊ ဓာတ်၊ သစ္စာ၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တရားတွေကို သင်သည့်အနေနဲ့လည်း သိတယ်၊ ကျင့်သည့်အနေနဲ့လည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလို သိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည် အကုသိုလ်ကို ပယ်စွန့်၏၊ ကုသိုလ်ကို ပွားများစေနိုင်၏။ အပြစ်ရှိတဲ့ တရားတွေကိုလည်း ပယ်စွန့်တယ်၊ အပြစ်မရှိတဲ့ တရားတွေကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်တယ်၊ တိုးပွားစေနိုင်တယ်။ ဒါ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားရဲ့ စွမ်းအင်လေးတွေပဲနော်။ ဒီတရားတွေကို မိမိတို့က သင်ပြီးလို့ စနစ်တကျ ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားတွေပဲ။ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ မိမိကိုယ်လေးကို ဆောင်ထားနိုင်တယ်လို့ ဘုရားက ဟောထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားတော်၏ နက်နဲသိမ်မွေ့ပုံနှင့် ပညာရှိတို့၏ နယ်ပယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ဆက်ပြီး ဘာဟောသေးလဲ? &lt;b&gt;&quot;ယံ ခေါ ပန အရဟန္တာ ဓမ္မံ ဒေသေန္တိ၊ ဂမ္ဘီရော သော တေန ဒုဒ္ဒသော ဒုရနုဗောဓော သန္တော ပဏီတော အတက္ကာဝစရော နိပုဏော ပဏ္ဍိတဝေဒနီယော၊ နော ဓမ္မော သုဒေသေသိတော တေန ဒုဋ္ဌေန မုဠှေန&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြပါစို့နော်... မြတ်စွာဘုရားကဲ့သို့ ဘုရားရှင်တစ်ဦး ဟောထားတဲ့ ဒေသနာတော်တစ်ခု ကြားရပြီ၊ သို့မဟုတ် ဘုရားရှင်ရဲ့ အရှင်သာရိပုတ္တရာ၊ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ကဲ့သို့၊ အရှင်မဟာကဿပတို့ကဲ့သို့ အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းကြီးတွေ ဟောတဲ့ တရားတစ်ခု ကြားနာရပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရဟန္တာ - အရှင်မြတ်သည်၊ ဓမ္မံ - တရားတော်မြတ်ကို၊ ဒေသေန္တိ - ဟောကြားတော်မူ၏။ သော - ဟောကြားပြသ ဆုံးမအပ်တဲ့ တရားတော်သည်၊ ဂမ္ဘီရော - နက်လည်း နက်နဲ၏။ ဒုဒ္ဒသော - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် မြင်လည်း မြင်နိုင်ခဲ၏။ ဒုရနုဗောဓော - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာလည်း ခက်ခဲ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အော်... ဒီအရှင်ကတော့ တရားဟောနေပြီ၊ ၎င်းအရှင်မြတ် ဟောကြားပြသ ဆုံးမလိုက်တဲ့ ဒီတရားတော်ကတော့ နည်းနည်းနက်နဲတယ်၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာအတွက် ခက်ခဲတယ်လို့ ဒီလိုပြောတာ။ မမြင်နိုင်ဘူးလို့တော့ ပြောသလား? မပြောပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု... &lt;b&gt;သန္တော&lt;/b&gt; - ငြိမ်လည်း ငြိမ်သက်၏၊ &lt;b&gt;ပဏီတော&lt;/b&gt; - မွန်လည်း မွန်မြတ်၏၊ &lt;b&gt;အတက္ကာဝစရော&lt;/b&gt; - ကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ တက္ကသမားတို့ရဲ့ ကျင့်ရာနယ်မြေ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေက ငြိမ်းလည်း ငြိမ်သက်တယ်၊ မွန်လည်း မွန်မြတ်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ကာယကံလေးတွေ စောင့်စည်းတယ်၊ ဝစီကံလေးတွေ စောင့်စည်းတယ်၊ မနောကံလေးတွေ စောင့်စည်းပြီးတော့ တရားဘာဝနာလေးတွေကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ်ပြီး ပွားများအားထုတ်လိုက်တယ်၊ တစ်နာရီလောက် ငြိမ်းပြီးတော့ ထိုင်နေတယ်။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကဲ့သို့ အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ နိမိတ်ထဲမှာ စိတ်ကလေးနှစ်ပြီးတော့ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သဘောမရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဒီသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ္တတွေ မွန်မြတ်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်နာရီ ငြိမ်သက်နေရင် တစ်နာရီလုံးလုံး ကုသိုလ်တရားတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက သမထပိုင်း။ အေး... ဒီထက် မိမိက စွမ်းနိုင်လို့၊ စွမ်းအားရှိလို့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိမယ်၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေ သိမယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရှုပွားပြီးတော့ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းပြီးတော့ တစ်နာရီလောက် ထိုင်နေမယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ် ဖြစ်ထွန်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေဟာလည်း ငြိမ်သက်မွန်မြတ်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတရားတွေက ထိုင်ပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရုံနဲ့ ရနိုင်တဲ့ တရားမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒီထက် တစ်ဆင့်နည်းနည်းလေး တက်လိုက်ဦး... ဒီရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားသိတယ်၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တသဘောတွေလည်း သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွသော ထိုရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ &lt;b&gt;အသင်္ခတအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်&lt;/b&gt; ကြီးကိုလည်း လှမ်းပြီးတော့ သိပြီ။ အဲ့ဒီလို သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံပြုနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်သည် ငြိမ်သက်အေးချမ်း မွန်မြတ်နေတဲ့ စိတ်ဓာတ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု... ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို လှမ်းပြီး အာရုံယူနေတာ ထိုင်ပြီး ကြံစည်စိတ်ကူး စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရုံနဲ့ မျက်မှောက်ပြုနိုင်တဲ့ သဘောရှိသလား? မရှိဘူး။ စဉ်းစားနေရုံ၊ တွေးခေါ်နေရုံ၊ ဆင်ခြင်နေရုံလေးနဲ့တော့ ဒီဉာဏ်မျိုးတွေ မရနိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခု... အဲ့ဒီတရားတွေသည် &lt;b&gt;နိပုဏော&lt;/b&gt; - သိမ်လည်း သိမ်မွေ့တယ်၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဍိတဝေဒနီယော&lt;/b&gt; - ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့သာ ထိုးထွင်းသိနိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;နော ဓမ္မော သုဒေသေသိတော တေန ဒုဋ္ဌေန မုဠှေန&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ဒုဋ္ဌေန - အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လျက်ရှိသော (ဒေါသကြီးသော)၊ လုဒ္ဓေန - လောဘကြီးလျက်ရှိသော၊ မုဠှေန - တွေဝေမိုက်မဲလျက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည်၊ သော - ထိုကဲ့သို့သော တရားမျိုးကို၊ နော သုဒေသေသိတော - ကောင်းစွာ ဟောကြားနိုင်သည် မဟုတ်ပါပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောဘ အင်မတန်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒေါသ အင်မတန်ကြီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ မောဟတွေ အားကောင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီလို ခက်ခဲနက်နဲ သိမ်မွေ့နေတဲ့၊ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတို့သာ သိနိုင်တဲ့ တရားမျိုးကို ဘယ်လိုမှ မဟောနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယထာယထာ သမ္မာ သမ္မာ သုဒ္ဓံ မောဟနီယေဟိ သမ္ပဿတိ&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ယထာယထာ - အကြင်အကြင် ကဲ့သို့သော ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ သမ္မာသမ္မာ - စင်ကြယ်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ် ရှုပွားခဲ့သည်ရှိသော်၊ မောဟနီယေဟိ - တွေဝေမိုက်မဲစေတတ်သော တရားတို့မှ၊ သုဒ္ဓံ - စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသည်ကို၊ သမ္ပဿတိ - ဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်လေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေ သင်ပြီးပြီ၊ သင်ပြီးတဲ့အခါမှာ တကယ့်လက်တွေ့ ကျင့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရုပ်တွေ သိတယ်...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမာဓိနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် အညစ်အကြေးစင်ကြယ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုနက သမထပိုင်းဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဈာန်သမာဓိ၊ ဈာန်သမာဓိတွေ ရတဲ့အဆင့်၊ မိမိက သမထနိမိတ်တွေ ကောင်းကောင်းရလို့ ဈာန်သမာဓိတွေ ရပြီ။ ဝိပဿနာဘက် ကြည့်လိုက်ရင်လည်း ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ထိုရုပ်နာမ်တို့၏ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကိုလည်း လှမ်းပြီးတော့ ဆင်ခြင်ကြည့်တော့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲဒီလိုအဆင့်အထိ သိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဒီပရိသတ်ထဲမှာလည်း ရှိတန်သလောက် ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို သိနေတဲ့ အသိဉာဏ်ထဲမှာ အညစ်အကြေးများ ဘာများ လူးလီပေကျံနေတာ ရှိသလဲ၊ မရှိဘူး။ အကယ်၍ ပေါ့လေ၊ မိမိတို့က ပထမဈာန်ကို တစ်နာရီလောက် ဝင်စားနိုင်တယ် ဆိုကြပါစို့။ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်၊ စတုတ္ထဈာန်တွေ တစ်နာရီလောက် ဝင်စားနိုင်တယ် ဆိုကြစို့။ အဲဒီဈာန်စိတ်တွေ ဆက်တိုက် တစ်နာရီလောက် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါလေးမှာ ဒီဈာန်စိတ်တွေကို ပြန်ပြီးတော့ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ အဲဒီအချိန်မှာ မိုက်မဲနေတဲ့ မောဟဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အညစ်အကြေး ကိလေသာတွေ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ စင်ကြယ်နေတယ်နော်။ ဈာန်ကုသိုလ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားတွေက ဒီရုပ်နာမ်တို့၏ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်။ အဲဒီလို အသိထူးဉာဏ်ထူး၊ ဝိပဿနာ သမာဓိဉာဏ်တွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ထိုအချိန်အခါမှာလည်း ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ပြန်ပြီး ဉာဏ်နဲ့ ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ သတ္တဝါတစ်ယောက်ကို တွေဝေမိုက်မဲစေတတ်တဲ့ မောဟဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံထားတာ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ ပရမတ်ကို စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေက ပြဋ္ဌာန်းပြီးတော့ စိတ်အစဉ်တွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီစိတ်အစဉ်တွေမှာ ကိလေသာအညစ်အကြေးတွေ လူးလီပေကျံမှု မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီစိတ်အစဉ်တွေသည် ဘယ်လိုစိတ်အစဉ်မျိုး ဖြစ်နေသလဲ။ ဝိသုဒ္ဓ - အထူးစင်ကြယ် သန့်ရှင်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်လေးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ မနောကံလည်း စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိမနေဘူးလား၊ ရှိနေတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးကို ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းအားဖြင့် ကျင့်ရမယ်ဆိုတာ အခုလောက်ဆိုရင်တော့ တော်တော် သဘောပေါက်ပြီလို့ ယူဆပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သဒ္ဓါတရား သက်ဝင်ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆင်ခြင်သန့်ရှင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ပြီ၊ တွေ့လိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;အတ္ထ ဓမ္မေ သဒ္ဓါ နိဝေသေတိ&lt;/b&gt; - အတ္ထ၊ ထိုတွေ့မြင်သော အချိန်အခါ၌။ တံ ဓမ္မေ၊ ထိုတရားအပေါ်၌။ သဒ္ဓါံ၊ သက်ဝင်ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို။ နိဝေသေတိ၊ သွတ်သွင်း၍ ထားလိုက်ပေ၏။ ကိုယ့်မှာ ကိလေသာ အညစ်အကြေး ကင်းစင်ကြောင်း တရားတစ်ခုတော့ မှန်နေပြီဆိုပြီးတော့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို ဒီတရားအပေါ်မှာ သွတ်သွင်းထားတယ် ဆိုကြပါစို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိတို့က ခုနက အာနာပါန ရှုလိုက်တော့ အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကလေး ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ရပြီဆိုကြပါစို့နော်။ ရလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒီအာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကိုပဲ အာရုံယူပြီးတော့ ပထမဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် ဒုတိယဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် တတိယဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် စတုတ္ထဈာန် သမာဓိဆိုက်သည့်တိုင်အောင် သမာဓိတွေကို အဆင့်ဆင့် ထူထောင်လို့လည်း ရပြီဆိုကြစို့နော်။ အဲဒီလို ရနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီဈာနသမ္မာသမာဓိ ဉာဏ်နဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းက ထိုအချိန်အခါမှာ &quot;ခုခေတ်မှာပေါ့လေ ဈာန်တွေ မရနိုင်ပါဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ဒီလို မယုံကြည်ခြင်းဆိုတဲ့ အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင်က လက်တွေ့ကျင့်လိုက်တော့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိနေပြီ၊ မိမိစိတ်အဆင့်မှာ စင်ကြယ်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာအခြေခံ ပါဒကဈာန်နှင့် လက်တွေ့ကျင့်စဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်ဦး၊ ဘယ်လိုတက်မလဲ။ ဒီသမာဓိကို အခြေခံပြီးတော့။ သမာဓိ အခြေခံတယ် ဆိုတာကတော့ ဒီလောက်တုန်းက ဘုန်းကြီးတို့ရဲ့ သီတင်းသုံးဖော် မိတ်ဆွေတစ်ဦးက လျှောက်ထားဖူးပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတို့ စာပေထဲမှာ ရှိပါတယ်နော်။ ဝိပဿနာပါဒက ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး၊ ပါဒကဈာန် ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးပေါ့။ ဝိပဿနာရဲ့ အခြေခံအဖြစ်နဲ့ ပါဒကဈာန် ထူထောင်တယ်ဆိုတာ တစ်ချိန်တုန်းက စာတွေတော့ သင်ခဲ့ပါတယ်ဘုရားတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တပည့်တော်တို့ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဒါ သူ မှန်ရာအတိုင်း ပြောတာပဲနော်၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဒီရုပ်တွေ နာမ်တွေကို မသိမ်းဆည်းမီကလေးမှာ ဒီသမာဓိကို အခင်းကောင်းအောင် ပြန်ထူထောင်လိုက်တယ်။ စတုတ္ထဈာန်သမာဓိ ဆက်ပြီး လင်းရောင်ခြည်တွေက ပြက်ပြက်ထိန်ထိန် လျှပ်စစ်မီးလို တောက်ပနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ရုပ်တွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ နာမ်တွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုတယ်။ ရှုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမနေတဲ့ ဒီရုပ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိပြီ။ ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့ ဒီနာမ်တရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိပြီ။ ဘုရားရှင် ညွှန်ကြားပြသထားတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဆက်သွယ်နေတဲ့ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် သဘောတရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်တိုင်သိဉာဏ်ကြောင့် အသဒ္ဓိယတရား ကင်းစင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို အသိထူး ဉာဏ်ထူး ရှိနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ &quot;ဪ... ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ် ဆိုတာက သာဝကတွေ ဘယ်လိုမှ ရှုလို့ မရပါဘူး၊ သဗ္ဗညု သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တို့သာ ရှုလို့ရနိုင်တဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်&quot; ဆိုတဲ့၊ ရှုမရနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကိုယ်တိုင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ရှုလို့ ရနေပြီ။ ရှုမရနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့်ရှိနိုင်ပါ့မလား၊ မရှိနိုင်တော့ဘူး၊ ယုံကြည်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီရုပ်နာမ်ကျင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အချက်တွေကို လှည့်ပြီး ရှုတယ်။ ရှုလိုက်တော့လည်း ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာတွေဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းလည်း သိတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီရုပ်နာမ် ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ထိုးထွင်းမသိနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန် ဝင်ရောက်ပြီး နှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးသလား၊ မရှိတော့ဘူး။ ယုံကြည်ချက်တွေ ခိုင်သွားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်ဦး၊ ဒီရုပ်နာမ်ဉာဏ်သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ဖြင့် မျက်မှောက်ပြုနိုင်တယ်။ နောက်ထပ် တစ်ဆင့် ထပ်ပြန်ပြီးတော့ ဖလသမာပတ် ဝင်စားခဲ့ရင်လည်း ဒီဖလသမာပတ်တွေ၊ ဖိုလ်ဇောတွေဖြင့် ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ ဖိုလ်ဇောနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်။ အဲဒီလို အသိထူးဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ &quot;ဒီနိဗ္ဗာန် တရားတော်မြတ်ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်&quot; ဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်နိုင်ခွင့် ရှိသေးသလား၊ မရှိတော့ဘူး၊ ယုံကြည်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းတို့ထံ ချဉ်းကပ်၍ တရားနာယူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ယုံကြည်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဿဒ္ဓံ တံ ဓမ္မေ သဒ္ဓါံ နိဝေသေတိ&lt;/b&gt; - အထိုသို့ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ် ဖြစ်ပေါ်နေသော ထိုအခါ၌။ တံ ဓမ္မေ၊ ထိုတရားတော်အပေါ်၌။ သဒ္ဓါံ၊ သက်ဝင်ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို။ နိဝေသေတိ၊ သွတ်သွင်း၍ ထားလိုက်၏။ မှန်ပြီ၊ ဒီတရားဟာ ဧကန်မှန်တယ်၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း တရားစင်စစ် ဧကန်မှန်ပြီ ဆိုပြီးတော့ မိမိရဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားလေးကို ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်အပေါ်၌ သွတ်သွင်းထည့်လိုက်ပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သွတ်သွင်းထည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သဒ္ဓါဇာတော၊ ဥပသံကမတိ။ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည်၊ ဥပသံကမတိ၊ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လေ၏။ ဒီလို ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ရှိသွားပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံ သူက ချဉ်းကပ်တော့မယ်။ &lt;b&gt;ဥပသံကမန္တော ပယိရုပါသတိ&lt;/b&gt; - ဥပသံကမန္တော၊ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်ရှိသော်။ ပယိရုပါသတိ၊ ဆည်းကပ်ခစားလေ၏။ ဆည်းကပ်ခစားမယ်၊ ပြုစုမယ်၊ လုပ်ကျွေးမယ်၊ ဝေယျာဝစ္စ ပြုမယ်။ &lt;b&gt;ပယိရုပါသန္တော သောတံ ဩဒဟတိ&lt;/b&gt; - ပယိရုပါသန္တော၊ ဆည်းကပ်ခဲ့သည်ရှိသော်။ သောတံ၊ နားကို။ ဩဒဟတိ၊ စိုက်ထားလေ၏။ နားစိုက်ပြီးတော့ ထောင်မိတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ရှိတယ်။ &lt;b&gt;ဩဟိတသောတော ဓမ္မံ သုဏာတိ၊ သုတွာ ဓမ္မံ ဓာရေတိ&lt;/b&gt; - ဩဟိတသောတော၊ ချထားအပ်သော နားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဓမ္မံ၊ တရားကို၊ သုဏာတိ၊ ရိုသေစွာ နာကြား၏။ သုတွာ၊ နာကြားပြီး၍။ ဓမ္မံ၊ တရားကို။ ဓာရေတိ၊ နာကြားခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း ဆောင်ထား၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပရိယတ္တိမှ ပဋိပတ္တိသို့ အဆင့်ဆင့် လေ့ကျင့်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီအဆင့်ကတော့ အထူးသဖြင့် ခုနက ဘုန်းကြီးကတော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ဘက်က ပြောနေတာပေါ့နော်။ ဒီနေရာမှာကတော့ ခုနက အဆင့်နိမ့်တဲ့ဘက်ကနေ ပြန်ပြီးတော့ တစ်ဖန်ပြန်ပြောမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘုရားရှင်တရားတွေကို ပရိယတ္တိအသိအနေနဲ့ သင်ယူလိုက်တယ်။ သင်ယူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကလည်း ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိတဲ့အတွက် ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားလေးတွေကို ဘုရားတရားပေါ်မှာ သွတ်သွင်းထားလိုက်တယ်။ သွတ်သွင်းထားလိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဒီဘုရားတရား နာယူရတဲ့အခါမှာ &quot;ဒီတရားတွေ ငါသင်ယူမှ ဖြစ်တော့မယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဆရာသမားထံ ချဉ်းကပ်တယ်၊ ဆည်းကပ်တယ်။ ဆည်းကပ်ပြီးတဲ့အခါ ဆရာသမားတွေထံမှာ ဒီတရားတွေကို သင်ယူတယ်။ ရိုသေစွာ နားစိုက်ထောင်ပြီးတော့ သင်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီတရားတွေကို သင်ယူလို့ ရရှိပြီဆိုလို့ရှိရင် ရထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;သုတွာ ဓမ္မံ ဓာရေတိ&lt;/b&gt; - သုတွာ၊ ကြားနာရပြီး၍။ ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို။ ဓာရေတိ၊ နှုတ်ငုံဆောင်ထား၏။ ရုပ်ဆိုတာက ဘာ၊ နာမ်ဆိုတာက ဘာ၊ အကြောင်းတရားဆိုတာက ဘာ၊ အကျိုးတရားဆိုတာက ဘာ။ ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ်၊ ဒီအကြောင်း၊ ဒီအကျိုးတွေ သိအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ရှုပွားသုံးသပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်တွေကို စနစ်တကျ သင်ယူတယ်။ သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ယူထားတဲ့ တရားတွေကို စနစ်တကျ နှုတ်ငုံဆောင်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နှုတ်ဆောင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတိ&lt;/b&gt; - ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ၊ နှုတ်ဖြင့် ဆောင်ထားအပ်ပြီးသော တရားတော်တို့၏။ အတ္ထံ၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို။ ဥပပရိက္ခတိ၊ စူးစမ်းဆင်ခြင်လေ၏။ မိမိတို့ ဆောင်ထားတဲ့ ဒီတရားတွေရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ စူးစမ်းဆင်ခြင်ကြည့်တယ်။ စူးစမ်းဆင်ခြင်တယ် ဆိုတာက ဘာလဲ၊ နည်းမှန်လမ်းမှန် ရှုကြည့်တာကို ပြောတာနော်။ ပထမ ဆရာသမားထံမှ သင်ယူသွားပြီး သင်လိုက်တယ်။ သင်ပြီးတဲ့ တရားတွေကို ဆရာသမား ညွှန်ကြားပြသ ဆုံးမတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ လက်တွေ့သိအောင် ရှုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ အာနာပါန ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုတာ ဆရာသမားထံမှာ သွားသင်တယ်။ ဆရာသမားက ဘယ်လိုရှုရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း စနစ်တကျရှု။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ် ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ကျင့်ရမယ်၊ ကျင့်စဉ်တွေ ဆရာသမားက သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း ဒီကျင့်စဉ်တွေကို မမေ့အောင် နှုတ်ငုံဆောင်ပြီးတော့ ကျင့်တယ်၊ လက်တွေ့ကျင့်တယ်။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်တွေ ရပြီနော်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိအောင် ဘယ်လိုကျင့်ရမယ်၊ ရုပ်ဆိုတာက ဘာခေါ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေ သိအောင် ဘယ်လိုကျင့်ရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ နှုတ်ငုံရအောင် လေ့ကျက်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်တွေ့သိအောင် ကျင့်တယ်။ နာမ်တရားတွေ ဆိုတာက ဘာတွေလဲ၊ စနစ်တကျ သင်ပေးလိုက်တယ်၊ သင်တဲ့အတိုင်း သေချာကျကျနန မပျောက်ပျက်အောင် သင်ယူလိုက်တယ်၊ နှုတ်ငုံဆောင်ထားတယ်။ ဆောင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဆောင်ထားရုံနဲ့ ပြီးရောလား၊ မဟုတ်သေးဘူး။ &lt;b&gt;ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတိ&lt;/b&gt; - ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ၊ ဆောင်ထားအပ်ပြီးသော တရားတို့၏။ အတ္ထံ၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်တို့ကို။ ဥပပရိက္ခတိ၊ ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနာမ်တရားတွေက ဒါတွေပဲဆိုတာ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိအောင်တော့ နှုတ်ထဲရောက်အောင်တော့ သင်လိုက်ပါတယ်။ သင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီတရားတွေရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ စူးစမ်းဆင်ခြင်တယ် ဆိုတာ လက်တွေ့ရှုကြည့်တယ်နော်။ ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုတဲ့ စနစ်တွေကို ဆရာသမားထံမှာ စနစ်တကျ သင်ပြီးတော့ ဒီနာမ်တရားလေးတွေကို ပရမတ်သို့ စိုက်သည့်တိုင်အောင်၊ (အတ္ထံ ဆိုတာက အထူးသဖြင့် ပရမတ်ကို ပြောနေတာပါ) ပရမတ္ထသို့ စိုက်အောင် ဉာဏ်စူးစမ်းဆင်ခြင်ပြီးတော့ ရှုပွားသုံးသပ်တယ်။ သုံးသပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပရမတ္ထသစ္စာကို ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတော ဓမ္မာနံ ခမန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတ္ထံ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထဓမ္မကို၊ &lt;b&gt;ဥပပရိက္ခတော&lt;/b&gt; - ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထတရားတို့သည်၊ &lt;b&gt;ခမန္တိ&lt;/b&gt; - ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် သုံးသပ်ခြင်းငှာ ခံကြား၍ လာကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ အဲဒီလို သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီပရမတ္ထတရားတွေဟာ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုဖို့ရန်အတွက် အခမ်းအနား ဖြစ်နေပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဓမ္မာနိဇ္ဈာနက္ခန္တိ&lt;/b&gt; ရသည်ဟု ဆိုအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနိဇ္ဈာနက္ခန္တိ&lt;/b&gt; တရားတို့သည် (သို့မဟုတ်) အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ကာ ရှုပွားခြင်းငှာ ခံခဲ့သည့် သတိထင်ရှား ရှိခဲ့ပါမို့၊ ထိုဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းပွားများ အားထုတ်လိုတဲ့ ကုသိုလ်ဆန္ဒသည် &lt;b&gt;ဇာယတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူတွေလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေလည်း နာမ်တရားတွေလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိလိုသိတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ် ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ အဲဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းလိုတဲ့ ကုသိုလ်ဆန္ဒဓာတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်ပေါ်လာပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဆန္ဒော ဥပ္ပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt; - ဆန္ဒဓာတ်တော်၊ ဆန္ဒထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်သော ယောဂါဝစရ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းဖို့ရန် ကြိုးစားအားထုတ်လေ၏။ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အားထုတ်လိုတဲ့ ဆန္ဒဓာတ် ရှိဖို့က အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်နော်။ အဲဒီ ဆန္ဒဓာတ် ရှိလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီဆန္ဒဓာတ်နဲ့ လျော်ညီစွာ ဒီဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို လက်တွေ့ အားထုတ်ပြီတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးဆင်ခြင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဥဿာဟန္တော တုလေတိ&lt;/b&gt; - ကိုယ်တိုင် ဝီရိယပြုကာ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် &lt;b&gt;တုလေတိ&lt;/b&gt; - (အနိစ္စ၊) ဒုက္ခ၊ အနတ္တဟု ဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးလေ၏။ ဒီဉာဏ်နဲ့ ချိန်ထိုးပြီး စူးစမ်းဆင်ခြင်ကြည့်။ ဒီရုပ်တရားတွေကတော့ မှန်ပြီ၊ အဲဒီ ရုပ်တရားတွေက ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ အနိစ္စတရားလား၊ ဖြစ်ပြီး မပျက်တဲ့ နိစ္စတရားလား စသည်ဖြင့် ဉာဏ်နဲ့ ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဒဟတိ တုလယန္တော&lt;/b&gt; - ဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးလျက် &lt;b&gt;ပဒဟတိ&lt;/b&gt; - အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်လေ၏။ ဘယ်လို ချိန်ထိုးနေလဲ။ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ သဘောတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်၊ အနိစ္စလို့ ချိန်ထိုးကြည့်တယ်။ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းဖြင့် အနှိပ်စက်ခံနေရတဲ့ သဘောတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်ပြီး ဒုက္ခလို့ ချိန်ထိုးကြည့်တယ်။ မပျက်စီးဘဲ အနှစ်သာရ အခိုင်အမာ နှစ်သက်ဖွယ် ရှိနေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ သဘောတရားတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်ပြီးတော့ အနတ္တလို့ ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ။ အပြင်းအထန် ဒီလို ချိန်ထိုးပြီးတော့ သူက ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဟိတတ္တော ကာယေန ပရမတ္ထသစ္စံ သစ္ဆိကရောတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပဟိတတ္တော&lt;/b&gt; - အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ ယောဂါဝစရသည်၊ &lt;b&gt;ကာယေန&lt;/b&gt; - နာမကာယဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပရမတ္ထသစ္စံ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထသစ္စာကို၊ &lt;b&gt;သစ္ဆိကရောတိ&lt;/b&gt; - မျက်မှောက်ပြုလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယသစ္စာလေးပါးကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ၊ နိရောဓသစ္စာ၊ မဂ္ဂသစ္စာ ခေါ်တဲ့ အရိယသစ္စာလေးပါးကို ပရမတ္ထသစ္စာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ အချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်း တကယ်လက်တွေ့ ကြည့်လိုက်တော့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံယူပြီးတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေက အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နိရောဓသစ္စာကို အာရုံမျက်မှောက် တိုက်ရိုက်ပြုပြီးတော့ သိတယ်။ အဲဒီလို အာရုံမျက်မှောက် တိုက်ရိုက်ပြုပြီးတော့ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုမဂ်ဉာဏ်က သစ္စာလေးပါးကို မသိအောင် ဖုံးထားတဲ့ မောဟတရားကိုလည်း အကြွင်းမဲ့ ပယ်ရှားပေးလိုက်ပါတယ်။ မသိမှုကို ပယ်ရှားလိုက်တဲ့အတွက် သိမှုဆိုတဲ့ ဝိဇ္ဇာဉာဏ်ကြီးသည် ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ထင်ရှားတည်ပြီးတော့ မကျန်ခဲ့ဘူးလား။ ကျန်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျန်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် ထိုသို့ အရိယာ သူတော်ကောင်းသည် ဘယ်အခါမဆို ဒုက္ခသစ္စာကို ပြန်ပြီးတော့ အာရုံယူပြီး ရှုကြည့်၊ ဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာသည် ကင်းပျောက်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမဆို ထိုသူတော်ကောင်းသည် သမုဒယသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်၊ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကို အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမဆို ဒီနိရောဓသစ္စာ ခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်ကြီးကို လှမ်းအာရုံယူကြည့်၊ ထင်ရှားသိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာ ကင်းပျောက်နေတယ်၊ အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်အချိန်အခါမဆို မိမိ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မဂ္ဂသစ္စာတရားတွေကို ပြန်ပြီး အာရုံယူကြည့်လိုက်၊ ဤမဂ္ဂသစ္စာတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတယ်။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကို အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ထိုသူတော်ကောင်းသည် ပရမတ္ထသစ္စာ အမည်ရတဲ့ သစ္စာလေးပါးကို ထိုအချိန်အခါမှာ မျက်မှောက်ပြုပြီး ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပဋိဝေဓ နှစ်မျိုးဖြင့် သိမြင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုတာကတော့ ဘာလဲ။ &lt;b&gt;အာရမ္မဏပဋိဝေဓ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုတာကို ဘာလို့ ခေါ်လဲ။ အာရမ္မဏပဋိဝေဓ။ အတိတ်အရိပ် အာရုံပြုနေတယ်။ ဘာကို အတိတ်အရိပ် အာရုံပြုလဲလို့ မေးတော့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်။ ဒါပေမဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုအရိယာမဂ်တရားက သစ္စာလေးပါးကို မသိအောင် ဖုံးထားတဲ့ (မောဟကို ပယ်လိုက်တယ်)။ မသိအောင် ဖုံးတာကို ပယ်လိုက်တဲ့အတွက် သိခြင်းကိစ္စသည် အလိုလို ပြီးသွားတယ်။ အဲဒီ သိခြင်းကိစ္စ အလိုလို ပြီးတဲ့အတွက် သိမှုကိစ္စကြီး တစ်ခု ပေါ်လာတာကိုတော့ &lt;b&gt;အသမ္မောဟပဋိဝေဓ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာလို့ခေါ်လဲ။ အသမ္မောဟပဋိဝေဓ။ ဒါကြောင့် အာရမ္မဏပဋိဝေဓ၊ အသမ္မောဟပဋိဝေဓ ခေါ်တဲ့ ဒီပဋိဝေဓ နှစ်မျိုးဖြင့် ပရမတ္ထသစ္စာ ခေါ်တဲ့ အရိယာသစ္စာလေးပါးကို ထိုသူတော်ကောင်းသည် မျက်မှောက်ပြုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပညာယ စ အတိဝိဇ္ဈ ပဿတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပညာယ စ&lt;/b&gt; - အရိယာ ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာဖြင့်လည်း၊ &lt;b&gt;အတိဝိဇ္ဈ&lt;/b&gt; - ထွင်းဖောက်၍၊ &lt;b&gt;ပဿတိ&lt;/b&gt; - သိမြင်လေ၏။ ဒီပရမတ္ထသစ္စာတရားကြီးကို ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ဉာဏ်တွေဖြင့် ထိုသူတော်ကောင်းသည် ထိုးထွင်းသိပါတယ် ဆိုပြီး ဘုရားရှင် ဒီလိုဟောထားတယ်။ အဲဒီလို ထိုးထွင်းသိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးလား။ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ပရမတ္ထသစ္စာကို မျက်မှောက်ပြုလိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မင်္ဂလာ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အဲဒီ မင်္ဂလာတရားသည် ဘာကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်လာရသလဲလို့ မေးတော့ ဗဟုသုတ။ ဘုရားရှင် ဟောကြား ပြသ ဆုံးမထားတဲ့ တရားတွေကို သင်ယူခြင်း၊ အာဂမ္မသုတ၊ အဓိဂမသုတ ခေါ်တဲ့ သင်ယူအပ်သော အာဂမ္မသုတ၊ ကျင့်ကြံ၍ သိအပ်သော အဓိဂမသုတလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတရှိခြင်း ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားကို အခြေမခံဘူးလား။ အဲဒီလို မင်္ဂလာတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းက ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ဆက်လက်ပြီးတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် မရသေးခင်စပ်ကြား ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ အရှုံးထွက်နိုင်မလား။ အရှုံးကို မထွက်နိုင်တဲ့အကြောင်း မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ သုတ္တန်လေး တစ်ခု ရှိတယ်။ &lt;b&gt;သောတနုဂတသုတ်&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သောတနုဂတသုတ်တော်နှင့် မာန်မာန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်လေးကို ဘုန်းကြီးလည်း ကြည်ညိုလွန်းလို့ ခဏခဏတော့ ဟောပေးပါတယ်နော်။ မြတ်စွာဘုရားက အဲဒီ သုတ္တန်လေး တစ်ခု ဟောရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အကြောင်းရှိပါတယ်နော်။ အကြောင်းရှိတယ် ဆိုတာက ဘုရားရှင်က တရားတွေ ဟောဟောပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရဟန်းတော် ၅၀၀ ရှိကြတယ်။ သူတို့က ပစ္ဆိမဘဝိက သားတွေပါ။ မာန်စွယ်လေးတွေက ထောင်နေကြတယ်။ မာန်စွယ်လေးတွေ ထောင်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ ဘာဖြစ်သလဲ။ &quot;ဪ... ရှင်ဂေါတမ ဟောတဲ့ တရားတွေက သိပ်မဆန်းလှပါဘူး၊ တို့ သင်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် လွယ်လွယ်လေးနဲ့ တတ်တာပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ တရားနာမလာတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီထဲမှာလည်း တရားနာမလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တော်တော်များများတော့ ရှိကောင်းရှိပါလိမ့်မယ် ထင်ပါရဲ့နော်။ ရှိကြတာ။ တော်ကြာ ဟိုယောဂီက မလာ၊ ဒီယောဂီက မလာ၊ တော်ကြာ ဟိုဘုန်းကြီးက မလာ၊ ဒီဘုန်းကြီးက မလာ၊ တော်ကြာ ဟိုသီလရှင်က မလာ၊ ဒီသီလရှင်က မလာ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘာဖြစ်နေကြလဲ။ ဟမ်... ဘာဖြစ်နေကြလဲ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တော့ သိလိမ့်မယ် ထင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်မှာလာတဲ့ ရဟန်းတွေကတော့ မာန်စွယ်လေး ထောင်နေတယ်၊ မာန နည်းနည်း ကြီးနေကြတယ်။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ သိပ်ပြီးတော့ တရားအပေါ်၌ အထင်မကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အထင်မကြီး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်က ဒီမာန်စွယ်ကို မချိုးနိုင်ခဲ့ရင်တော့ ဒီရဟန်းတွေ တရားမရဘူး ဆိုတာ ဘုရားရှင်က သိတယ်။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဒီမာန်စွယ်လေး ကျွတ်သွားဖို့ရာအတွက် ဘုရားရှင်က ဒီနေရာမှာ တော်တော်လေး ချော့ပေးရတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နည်းနည်းလည်း သူတို့က အချော့များ ကြိုက်သလားတော့ မပြောတတ်ပါဘူးနော်။ အဲဒီတော့ ဘုန်းကြီးကတော့ မချော့နိုင်ပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒါ အချော့ကြိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ချော့တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ထံ သွားနေကြရင်တော့ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။ ကဲ... ဒီမှာ ဘုရားရှင်က အဲဒီမှာ သူတို့ကို &quot;ငါဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို သင်ယူကျင့်ကြံတဲ့ ဒီအသိနှစ်ခုဖြင့် ဗဟုသုတ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘယ်လောက် အကျိုးကြီးတယ်&quot; ဆိုတာလေးကို ဘုရားရှင်က နားဝင်စေချင်တဲ့အတွက် ဒီသုတ္တန်လေး ဟောပေးတာပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားနာယူခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်ခြင်း အကျိုးလေးပါး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လိုဟောလဲ။ &lt;b&gt;သောတနုဂတာနံ ဘိက္ခဝေ ဓမ္မာနံ ဝစသာ ပရိစိတာနံ မနဿနုပေက္ခိတာနံ ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ စတ္တာရော အာနိသံသာ ပါဋိကင်္ခါ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;သောတနုဂတာနံ&lt;/b&gt; - နား၌ အဖန်ဖန် ထိမှန်၍ တည်နေကြကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဝစသာ ပရိစိတာနံ&lt;/b&gt; - နှုတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်အပ်ကုန်သော (သို့မဟုတ်) နှုတ်ဖြင့် လေ့ကျက်၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;မနဿနုပေက္ခိတာနံ&lt;/b&gt; - စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ်အပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်အပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနံ&lt;/b&gt; - တရားတို့၏၊ &lt;b&gt;စတ္တာရော အာနိသံသာ&lt;/b&gt; - လေးမျိုးကုန်သော အကျိုးအာနိသင်တို့ကို၊ &lt;b&gt;ပါဋိကင်္ခါ&lt;/b&gt; - မချွတ်ဧကန် ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်အပ်ကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမတဲ့ တရားတွေ ရှိပါတယ်တဲ့နော်။ အဲဒီ တရားတွေကို နာယူတယ်။ ရှေးတုန်းကတော့ ဒီလို စာအုပ်စာတမ်း ပေါတဲ့ခေတ် မဟုတ်တဲ့အတွက် တရားပုဒ်ကို သင်ယူချင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဆရာသမားထံမှာ သွားပြီးတော့ နားစိုက်ပြီး ထောင်ရတယ်။ ဆရာသမားက အလွတ်ချပေးတယ်၊ တပည့်ကလည်း အလွတ် လိုက်ဆိုရတယ်။ အဲဒီလို အလွတ်လိုက်ဆိုတဲ့ အချိန်အခါမှာ စိတ်တွေက ဟိုရောက် ဒီရောက် ရောက်ရမလား။ မရောက်ရဘူး။ ပသာဒသောတထဲ တကယ်ပဲ ဉာဏ်ထဲ ရောက်သွားအောင် သေသေချာချာ နားစိုက်ပြီး ထောင်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နားစိုက်ပြီး ထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထောင်ပြီးရင်ပြီး၊ တရားနာပြီးရင်ပြီး ထသွားပြီး ဟိုစကားပြော ဒီစကားပြော၊ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ &lt;b&gt;ဝစသာ ပရိစိတာ&lt;/b&gt; - နာယူ သင်ယူထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို နှုတ်တက်ရအောင် လေ့ကျင့်ရတယ်။ လေ့ကျင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမလား။ ပါးစပ်ကတော့ ရပါရဲ့။ &lt;b&gt;သဇ္ဈာယံ ဝါဒေန္တော&lt;/b&gt; စသည်ဖြင့် အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို မသိဘဲ ပါးစပ်ကတော့ ရွတ်တယ်၊ စိတ်တွေကတော့ ဘယ်ရောက်နေလဲ။ ဟင်... ပဲခူးရောက်လိုက်၊ ပုဂံရောက်လိုက်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ ရောက်ချင်တဲ့ နေရာတွေ ရောက်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမလား။ မဖြစ်ရဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲ။ &lt;b&gt;မနဿနုပေက္ခိတာ&lt;/b&gt; - စိတ်နဲ့ ဒီတရားတွေကို အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ် ရှုပွားနေရမယ်။ အဲဒီလို စိတ်နဲ့ အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ် ရှုပွားပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းမသိရင်ရော အကျိုးရှိပါ့မလား။ မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; ဆက်ပြီး ဟောရပြန်တယ်။ စိတ်နဲ့တော့ ရှုတယ်၊ (ဒါပေမဲ့) မသိဘူး (ဆိုရင်) အကျိုးမရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းသိရမယ်။ ဘာတွေ ထိုးထွင်းသိရမလဲ ဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဖွင့်ထားပါတယ်နော်။ ထိုးထွင်းသိရမယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါတိ အတ္ထတော စ ကာရဏတော စ ပညာယ သုဋ္ဌု ပဋိဝိဒ္ဓါ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတာက &lt;b&gt;အတ္ထတော စ&lt;/b&gt; - တရားကိုယ် အနက်သဘော အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ကာရဏတော စ&lt;/b&gt; - အကြောင်းတရား အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပညာယ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ &lt;b&gt;သုဋ္ဌု&lt;/b&gt; - ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ၊ &lt;b&gt;ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; - ထွင်းဖောက်၍ သိခြင်းသည် &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတာက တခြားဟာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပရမတ္ထတရားကို အနက်သဘော အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ အကြောင်းတရား အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ထွင်းဖောက်သိခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ် ဆိုပြီး ဒီလို ရှင်းပြထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပစ္စေက္ခတော ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက်ပြု၍ သိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ကောင်းမွန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်ဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;ပစ္စေက္ခတော&lt;/b&gt; (ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက်ပြုတာ) ကို ပြောနေတာပါတဲ့။ သူများအပြောနဲ့ လွှမ်းနေတာကို ပြောတာ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ မိမိကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြုပြီးတော့ကို စနစ်တကျ သိတာကို ဘုရားရှင်က ဆိုလိုတယ်တဲ့ နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ မိမိ &lt;b&gt;သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာ&lt;/b&gt; ဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့တရားတွေဆိုတာက ဘာတရားတွေလဲလို့ မေးတော့ ပရမတ္ထတရား။ ပရမတ္ထတရား ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲဆိုရင် လေးခု။ &lt;b&gt;စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်&lt;/b&gt; အဲ့ဒီလေးခု ရှိတဲ့အနက်က အဲ့ဒီပရမတ္ထတရားတွေကို တစ်ခါတရံ &quot;အတ္ထ&quot; ဆိုပြီး ဒီလိုပဲ သုံးတယ်။ ဒီသုတ္တန်မှာတော့ အတ္ထဆိုပြီး သုံးထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စတုတ္ထပရမတ်ဖြစ်တဲ့ ဒီနိဗ္ဗာန်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိချင်နေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတို့သည် ဘာလုပ်ရမလဲ။ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ် ဆိုတဲ့ ဒီပထမပရမတ်တရား၊ ဒုတိယပရမတ်တရား၊ တတိယပရမတ်တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပထမသိရတယ်။ ဒါကို &lt;b&gt;အတ္ထော&lt;/b&gt; (တရားကိုယ်အနက် သဘောအားဖြင့်) သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ထွင်းဖောက်သိတာဆိုပြီး ဒီလိုရှင်းထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကြောင်းတရားကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်စဉ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိရုံနဲ့ လုံလောက်သလားဆိုတော့ မလုံလောက်သေးဘူး။ &lt;b&gt;ကာရဏတော စ ပညာယ သုဒ္ဓုပရိဝိဒ္ဓေါ&lt;/b&gt; (ဒီရုပ်၊ ဒီစိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီပရမတ္ထတရားတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာနဲ့ ထွင်းဖောက်သိရမယ်)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပရမတ္ထတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ပရမတ်စိုက်အောင် ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ဉာဏ်က &lt;b&gt;နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်&lt;/b&gt;။ အကြောင်းတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ဉာဏ်က &lt;b&gt;ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်&lt;/b&gt;။ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်နဲ့ ဒီပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် နှစ်ပါးကို ရရှိရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ ဆရာသင်ပေးတဲ့ &quot;သင်သည့်အနေနဲ့&quot; ရမလားလို့ မေးတော့ မဟုတ်ဘူး။ &lt;b&gt;ပညာယ သုဒ္ဓုပ္ပဋိဝိဒ္ဓေါ&lt;/b&gt; (သမ္မာဒိဋ္ဌိပညာဖြင့် ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ ထွင်းဖောက်သိရမယ်၊ မျက်မှောက်ပြုပြီး ဖြစ်ရမယ်)။ ဆရာ့အပြောနဲ့ လွှမ်းနေတာမျိုး ဟုတ်ရမလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုဂတိရောက်ကြောင်း သတိနှင့် သီလ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိလိုက်ပြီ၊ အသိတု ဉာဏ်တု ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြစို့နော်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဝိပဿနာနယ်ထဲသို့ ရှေးဆုံးဖြစ်ပြီးတော့ ဝင်လိုက်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တော့ မရဘူး။ မရဘဲနဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဘာဖြစ်သွားလဲ။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့က—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သော မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနော အညတရံ ဒေဝနိကာယံ ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလွတ်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ကာလံ ကုရုမာနော&lt;/b&gt;၊ သေလွန်ခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;အညတရံ ဒေဝနိကာယံ&lt;/b&gt;၊ အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော နတ်ပြည်လောကသို့။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားပြီ၊ ကွယ်လွန်တဲ့အချိန်အခါမှာ သတိလက်လွှတ်ပြီးတော့ ကွယ်လွန်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီလို သတိလက်လွှတ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့လို့ရှိရင် နတ်ပြည်နတ်လောကတစ်ခုခုတော့ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် တည်နေနိုင်ပါသေးတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟောထားလိုက်တော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က &quot;သတိလက်လွှတ်ပြီး သေလွန်တယ်&quot; ဆိုတာက ဘယ်လိုဟာမျိုးကို ပြောသလဲ။ အဲ့ဒီအပိုင်းကို အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတယ်။ &lt;b&gt;&quot;မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနောတိ နိရန္တရံ ဗုဒ္ဓဝစနံ အနုဿရဏသတိယာ အဘာဝေ ဝုတ္တံ&quot;&lt;/b&gt;။ သတိလက်လွှတ်ပြီး သေလွန်တယ်ဆိုတာက ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားစကားတော်တွေကို အစဉ်မပြတ် လျှောက်ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ သတိမရှိဘဲနဲ့ သေတာမျိုးကို မဆိုလိုပါဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာပြောလဲဆိုတော့ ပုထုဇဉ်ကာလကန္တရတော (ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့ ကွယ်လွန်သွားခြင်း) ကိုသာ ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ပြောနေတာ။ &lt;b&gt;&quot;ပုထုဇ္ဇနော ဟိ မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကရောတိ နာမ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပုထုဇ္ဇနော&lt;/b&gt;၊ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလက်လွတ်လျက်။ &lt;b&gt;ကာလံ ကရောတိ နာမ&lt;/b&gt;၊ သေသည်မည်၏။ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့သာ သေပါစေ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သေခြင်းကို သတိလက်လွှတ်ပြီး သေတယ်လို့ ဒီလိုဟောပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါဖြင့်ရင် သတိလက်လွှတ်ပြီး ဒီလိုသေတယ်ဆိုတာက ဘုရားတရားတွေကို သူက ရှုပွားသုံးသပ်မှု မရှိတာ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတယ်။ ရှုပွားသုံးသပ်နေတယ်၊ ရှုပွားသုံးသပ်ပြီးတော့ သေပေမယ့်လို့ သူက နတ်ပြည်နတ်လောကတော့ ရောက်နိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်သလဲလို့ မေးတော့—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယေပိ စေတေတိ သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တတိ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt; (ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရ၏ ဟူသည်ကား)၊ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ&lt;/b&gt; (စင်ကြယ်တဲ့ သီလ၌)၊ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt; (ရပ်တည်မှု ရရှိသည်ဖြစ်၍)၊ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt; (နတ်ပြည်လောက၌)၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt; (ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်တည်နေရပေ၏)။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာကံ၏ သဘာဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်ဖက်က ခုနက တရားတွေကို အမှတ်မရတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဝိပဿနာစီးဖြန်းနေပါရဲ့။ စီးဖြန်းပေမယ့်လို့ ဝိပဿနာကံဆိုတာက တခြားတခြားကံတွေက အကျိုးပေးခွင့်မသာမှ သူက အကျိုးပေးတာပါ။ တခြားတခြားကံတွေက အကျိုးပေးခွင့်သာနေရင် သူဟာ ဘယ်တော့မှ အကျိုးမပေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ကမ္မက္ခယကံ (ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တဲ့ကံ) မျိုး ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တယ်ဆိုတာက တခြားကံက အကျိုးပေးမယ့် အကျိုးတရားတွေကို အကျိုးမပေးနိုင်အောင် သူက ကန့်ကွက်တတ်တယ်၊ မြင်နိုင်တဲ့စွမ်းအားရှိတယ်၊ ပယ်ရှားနိုင်တဲ့စွမ်းအားရှိတယ်။ ကံတွေကို လိုက်ပြီး တိုက်ဖျက်ပေးတယ်ဆိုတော့ အဲ့ဒီကံတွေထဲမှာ ကုသိုလ်ကံလည်း ပါတယ်၊ အကုသိုလ်ကံလည်း ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံအားလုံးကို သူက တိုက်ဖျက်ပေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးမယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်ကံက ကောင်းတဲ့ဘဝ အကျိုးပေးမယ်၊ အကုသိုလ်ကံက မကောင်းတဲ့ဘဝ အကျိုးပေးမယ်။ အဲ့ဒီလို ကံတွေကသာ အကျိုးပေးနေရင် ဒီသံသရာခရီး ဆုံးနိုင်ပါဦးမလားဆိုတော့ မဆုံးတော့ဘူး။ သံသရာခရီး ဆုံးချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်ကံတွေကလည်း ကောင်းကျိုးမပေးအောင်၊ ဒီအကုသိုလ်ကံတွေကလည်း မကောင်းကျိုးမပေးအောင် ဒီကံတွေကို ပယ်ရှားနိုင်ဖို့ စွမ်းအားဆိုတာ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီစွမ်းအားက ဒီဝိပဿနာဉာဏ်တွေမှာ ရှိနေတယ်၊ ဝိပဿနာကံတွေမှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဝိပဿနာဉာဏ်၊ ဝိပဿနာကံတွေကို ကမ္မက္ခယကံ (ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တဲ့ကံ) လို့ ဒီလိုခေါ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီဝိပဿနာကံတွေ အားထုတ်ပေမယ့်လို့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ခုနက ကံကို ကုန်စေတတ်တဲ့ ကံတွေကို အားထုတ်ထားပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်နေလဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းတဲ့ သီလ၌။ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt;၊ ရပ်တည်ခွင့် ရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt;၊ နတ်ပြည်လောက၌။ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စင်ကြယ်နေတဲ့ သီလမှာ ဒီသူတော်ကောင်းက ရပ်တည်ပြီးတော့ ကွယ်လွန်ရတဲ့အတွက်ကြောင့် နတ်ပြည်နတ်လောကမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ပေါ့လေ၊ ငရဲရောက်တာနဲ့စာရင်တော့ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်တာကတော့ နည်းနည်းမခံသာဘူးလား။ ခံသာပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလစင်ကြယ်မှု၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို နတ်ပြည်နတ်လောကရောက်တာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်နိုင်သလဲ။ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ခွင့်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသာ ရောက်နိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... (တချို့) တွေက ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတယ်၊ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ် စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ခွင့်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းလို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ မဟုတ်မတရားတွေ သူတစ်ပါးကို လိုက်ပြီးတော့ စွပ်စွဲနေတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောင်းကောင်း သုဂတိရောက်ပါ့မလား။ ဟမ်... ရောက်ပါ့မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မိမိလူ့ပြည်လူ့လောက ရရှိရေးအတွက်၊ နတ်ပြည်လောက ရရှိရေးအတွက် ဘယ်သူတွေက လာလုပ်သလဲ။ မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာတွေလုပ်သလဲ။ မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ မိမိက ရပ်တည်နေတယ်။ အဲ့ဒီမစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ မိမိဘာလုပ်လိုက်သေးလဲ။ နောက်ထပ် စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ လှူတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကိုလည်း မိမိ ဝေါဝါကြီးထိုင်ပြီးတော့ မသုံးစွဲဘူးလား။ သုံးစွဲနေပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီကျောင်းမှာ နေတယ်၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို အာရုံယူပြီး လှူဒါန်းထားတဲ့ ကျောင်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းမှာ ကိုယ်က ကြားကပ်နပ်နေတယ်၊ ဒီကျောင်းမှာ လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းတွေလည်း စားပြန်တယ်။ အဲ့ဒီဆွမ်းတွေက မစင်ကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ မစင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းမျိုး ဟုတ်ရဲ့လား။ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီဆွမ်းကို လှူလိုက်ခဲ့ရင်တော့ ဒီလိုစင်ကြယ်နေတဲ့၊ ဒီလိုကိုယ်ကျင့်တရား မွန်မြတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို လှူခဲ့ရင် တို့မှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အလွန်အဆင့်အတန်းကျတဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေတော့ ရရှိလိမ့်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ လှူဒါန်းနေတာပါ။ အဲ့ဒီလို ယုံကြည်ချက်မရှိဘဲ လှူမယ့်ပုဂ္ဂိုလ် ရှိပါမလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိက စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမရှိဘဲနဲ့ သုံးစွဲသင့်ပါ့မလား။ မသင့်ဘူး။ &quot;ဒီကျောင်းမှာ မနေသင့်ဘူး၊ ဒီဆွမ်းတွေ မစားသင့်ဘူး၊ ဒီအဝတ်တွေ၊ ဒီသင်္ကန်းတွေ မဝတ်သင့်ဘူး၊ ဒီဆေးတွေ မသုံးစွဲသင့်ဘူး&quot; (လို့ ဆင်ခြင်ရမယ်)။ &quot;သုံးစွဲရင် ဘာဖြစ်သလဲ&quot;။ ဟော... ဘယ်လိုတုန်း ဘယ်လိုတုန်း။ သုံးစွဲရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဟင်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မစင်ကြယ်တဲ့ သီလနဲ့ သုံးစွဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသွားတဲ့လမ်း မိမိလိုက်ရမှာပေါ့။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ နေနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသွားတဲ့လမ်းကို မိမိလိုက်ရပါ့မလား။ မလိုက်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ၏ အကျိုးပေးကွာခြားပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;န ဟိ ဓမ္မော အဓမ္မော စ၊ ဥဘော သမဝိပါကိနော။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အဓမ္မော နိရယံ နေတိ၊ ဓမ္မော ပါပေတိ သုဂ္ဂတိံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဓမ္မနဲ့ အဓမ္မ နှစ်ခုရှိနေပြီ။ တူညီတဲ့အကျိုးကို ဒီတရားနှစ်ခု ဘယ်လိုမှ မပေးနိုင်ပါဘူး။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အဓမ္မော&lt;/b&gt;၊ အဓမ္မအမည်ရတဲ့ မသူတော်တရားသည်။ &lt;b&gt;နိရယံ&lt;/b&gt;၊ ငရဲသို့။ &lt;b&gt;နေတိ&lt;/b&gt;၊ ရောက်အောင် မသွေ ပို့ဆောင်တတ်ပေ၏။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဓမ္မော&lt;/b&gt;၊ ဓမ္မအမည်ရတဲ့ သုစရိုက်တရား၊ ကုသိုလ်တရားစုကြီးက။ &lt;b&gt;သုဂ္ဂတိံ&lt;/b&gt;၊ လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်ဘူမိ သုဂတိသို့။ &lt;b&gt;ပါပေတိ&lt;/b&gt;၊ မုချမသွေ ရောက်ရှိစေနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဓမ္မခေါ်တဲ့ တရား၊ ကုသိုလ်တရားတွေ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ စေတသိက်တရား၊ ဦးဆောင်နေတဲ့ တရားအားလုံးပဲ။ အဲ့ဒီကုသိုလ်တရားတွေက လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ အကောင်းဆုံး ဂတိတွေကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အဓမ္မက ငရဲကိုရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ စွမ်းအင်ချင်း တူသလား။ မတူဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် မိမိတို့ ချစ်မြတ်နိုးကြတယ်ဆိုရင်၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် မိမိတို့ သနားကြတယ်ဆိုရင် စင်ကြယ်တဲ့ သီလလေးမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ အမြဲတမ်း နေထိုင်ဖို့ မတော်ဘူးလား။ တော်တယ်။ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ကလေးတစ်ခု အရမ်းမလှုပ်ပါနဲ့။ လက်ကလေးတစ်ခုလည်း ရမ်းပြီးတော့ မလှုပ်လိုက်ပါနဲ့။ စိတ်ကလေးတစ်ခုလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် မိမိစဉ်းစားချင်တာ၊ တွေးခေါ်ချင်တာတွေကို ထိုင်ပြီးတော့ မစဉ်းစားပါနဲ့၊ မတွေးခေါ်ပါနဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်၌ တရားပုဒ်များ ထင်ရှားပေါ်လွင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာစဉ်းစားရမလဲ။ &quot;ဤကား ရုပ်တရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ။ &quot;ဤကား နာမ်တရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ &quot;ဤကား အကြောင်းတရား၊ ဤကား အကျိုးတရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ &quot;ဤကား အနိစ္စတရား၊ ဤကား ဒုက္ခတရား၊ ဤကား အနတ္တတရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ အဲ့ဒီလို ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘာဖြစ်လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနော အညတရံ ဒေဝနိကာယံ ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့သော သူတော်ကောင်းသည်။ (ဝိပဿနာပွားရင်းနဲ့ သေခဲ့မယ်ဆိုရင်နော်)။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလွတ်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ကာလံ ကုရုမာနော&lt;/b&gt;၊ သေခြင်းကို ပြုခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;အညတရံ ဒေဝနိကာယံ&lt;/b&gt;၊ အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော နတ်ပြည်လောကသို့။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်ပြည်တစ်ပြည်ကတော့ ကျိန်းသေသွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘဝကို အဆုံးသတ်ခွင့် ရရှိတဲ့အတွက် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားပြီ။ ရောက်သွားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ တတ္ထ သုခိနော ဓမ္မပဒါ ပလဝန္တိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;တတ္ထ&lt;/b&gt;၊ နတ်ပြည်နတ်လောက၌။ &lt;b&gt;သုခိနော&lt;/b&gt;၊ ချမ်းသာခြင်းရှိသော။ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;၊ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌။ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ&lt;/b&gt;၊ တရားပုဒ်အစုတို့သည်။ &lt;b&gt;ပလဝန္တိ&lt;/b&gt;၊ ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ နေကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုနတ်ပြည်လောကမှာ နတ်သားဖြစ်သွားတဲ့ ဒီနတ်သားသတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ၊ ချမ်းသာခြင်းရှိနေတဲ့ ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ အသိဉာဏ်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေဟာ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်နေပါတယ်တဲ့။ ဘာဖြစ်လို့ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်ရသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုပွားရင်း ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ မရဏာသန္နဇောလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နောက်ဆုံးဖြစ်သွားတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေက ဒီရုပ်နာမ်၊ အကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာ ဆိုတဲ့ အခြင်းအရာတစ်ခုခုကို အာရုံပြုနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘဝကူးပြောင်းသော်လည်း ဘဝင်၌ အာရုံထင်ကျန်ရစ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အာရုံပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မရဏသန္နဇော ယူထားတဲ့ အာရုံကိုပဲ ဟိုနတ်ပြည် နတ်လောကမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ပဋိသန္ဓေက တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ အာရုံပြုပြန်တယ်။ အဲ့ဒီ ပဋိသန္ဓေနောက်မှာ ဆက်လက်ပြီး ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ခဲ့ရင် ဖြစ်ခွင့်ရှိနေတဲ့ ဘဝင်စိတ်တွေကလည်း ဒီမရဏသန္နဇော ယူထားတဲ့ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာကိုပဲ ဆက်လက်ပြီး အာရုံယူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာကို အာရုံယူတယ် ဆိုကြစို့နော်။ အဲ့ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တို့ကလည်း သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူတယ်။ အကယ်၍ ဒီမရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဒုက္ခအခြင်းအရာကို အာရုံယူခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်သွားတဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တွေကလည်း သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဒုက္ခအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူတယ်။ အေး... အကယ်၍ မရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံယူခဲ့မယ်ဆိုရင် နတ်သားသတ္တဝါရဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တွေကလည်း ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနတ္တအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အိမ်ရှင်ဘဝင်စိတ်နှင့် တရားထူးရလွယ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီထဲမှာ ပဋိသန္ဓေစိတ်ကတော့ ဘဝတစ်ခုမှာ အစဆုံးဖြစ်တဲ့ ဘဝင်စိတ်ပဲ။ စုတိစိတ်ဆိုတာကတော့ ဘဝတစ်ခုမှာ နောက်ဆုံးဖြစ်ပေါ်သွားတဲ့ ဘဝင်စိတ်ပဲ။ အဲ့ဒီစိတ်နှစ်ခုရဲ့ အလယ်ခေါင် ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ရင် ဒီဘဝင်စိတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဘဝင်စိတ်တွေက သတ္တဝါတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ အများဆုံးဖြစ်တဲ့စိတ်၊ အိမ်ရှင်စိတ်ပဲ။ ဝီထိစိတ်ဖြစ်ရင် သူရပ်သွားတယ်။ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ရင် သူဆက်ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီအိမ်ရှင်ဘဝင်စိတ်က ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံပြုနေတဲ့အတွက်ကြောင့် အာဂန္တုဖြစ်တဲ့ ဝီထိစိတ်တွေဟာ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံပြုဖို့ရာအတွက် အခက်အခဲ ရှိဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဉာဏ်လေးနဲ့ လှမ်းပြီး တစ်ဆက်တည်း ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့သန္တာန်မှာ အလုံးလိုက် အခဲလိုက် ပေါ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘဝင်စိတ်တွေက ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တအချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိနေတဲ့အတွက်ကြောင့် တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ထဲမှာ အထင်အရှား ပေါ်နေပြီ။ ပေါ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဒန္ဓာ ဘိက္ခဝေ သတုပ္ပါဒေါ၊ အထ ခေါ သော သတ္တော ခိပ္ပံယေဝ ဝိသေသံ အဓိဂစ္ဆတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;သတုပ္ပါဒေါ&lt;/b&gt; - သတိရူပွားမှု သတိသမ္ပဇဉ် ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;ဒန္ဓော&lt;/b&gt; - နှေးကွေးလှသေး၏။ &lt;b&gt;အထ ခေါ&lt;/b&gt; - အထောက်တကယ် စင်စစ်မှာမူကား၊ &lt;b&gt;သော သတ္တော&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါသည်၊ &lt;b&gt;ခိပ္ပံယေဝ&lt;/b&gt; - လျင်မြန်စွာသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဝိသေသံ&lt;/b&gt; - မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားများကို၊ &lt;b&gt;အဓိဂစ္ဆတိ&lt;/b&gt; - ရလေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားတော်ကို ဉာဏ်နဲ့အစဉ် ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်။ တကယ်စင်စစ် ပြောကြစို့ဆိုရင် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက် အားရဖို့ကောင်းလဲ။ ဟမ်... အားရဖို့မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘဝလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ကြိုးစားသင့်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မိမိက ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို သင်အံလေ့ကျက်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတမင်္ဂလာတရားနဲ့ ပြည့်စုံအောင်လည်း ကြိုးစားထားတယ်။ ဒါက အကြောင်းတစ်ခု။ နောက်အကြောင်းတစ်ခုကတော့ ဘာလဲ။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတယ်နော်။ အဲ့ဒီအကြောင်းနှစ်ချက်ကြောင့် ဒီဘဝမှာ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်မရဘူးဆိုရင်တောင် ဒုတိယဘဝ ဒီနတ်ပြည်နတ်လောက ကျိန်းသေဧကန် ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ရောက်ခဲ့ရင် ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေဟာ အထင်အရှား ပေါ်နေတယ်။ ရေပေါ်မှာ ဗေဒါပင်တွေ ပေါ်သလို တရားတွေဟာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်နေတဲ့အတွက် ဒီတရားတွေကို ပြန်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ ဒီတရားတွေကို ပြန်ပြီး အမှတ်ရတဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်၊ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီးကို ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလောက် ခိုင်မာတဲ့ အာမခံချက်ရှိနေတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဦးဇင်းတို့ အခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုမှာ ရောက်အောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဘာမှ ဆွေမတော် မျိုးမတော်တဲ့ သူများသားသမီးကိုတောင်မှ တစ်သက်လုံး ကျွတ်ခတ်နိုင်တဲ့ (လုပ်ကျွေးနိုင်တဲ့) စွမ်းအားမျိုး မရှိဘူးလား။ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကျွေးနိုင်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ဒီတရားလေးတွေရအောင် ဒီတစ်နှစ်နှစ်လလောက် ကြိုးစားဖို့တော့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ &quot;တပည့်တော်က ဘုရား ကြိုးစားချင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခွင့်အရေးက မရဘူး။&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ &quot;တပည့်တော် အခွင့်လေးက ၁၀ ရက်ပဲ ရခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ခဏပြန်လိုက်ဦးမယ်။&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ အဲ့ဒီပုံစံ သူများသားသမီး လုပ်ကျွေးတာကျတော့ ၁၀ ရက် ဟုတ်သလား။ ဟမ်... မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ အကယ်၍ အသက် ၁၀၀ သာရှိလို့ပါ။ အသက် ၂၀၀ သာရှိမယ်ဆိုရင် နှစ်ရာလုံးလုံး လုပ်ကျွေးဦးမှာ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ခုကျတော့ တရားအားထုတ်ဖို့ကျ ၁၀ ရက်တောင် ခဲယဉ်းနေတယ်၊ ဟုတ်သလား။ ဟုတ်ပါတယ်။ အေး... ဟုတ်ပြီ၊ နည်းနည်းလေး ဒီလို ထောက်ခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိဦးမှာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်ရောက်သော်လည်း မေ့လျော့တတ်သော သဘာဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု ဒုတိယ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီးတော့ ဟောပြန်တယ်နော်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုန စပရံ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခု ဓမ္မံ ပရိယာပုဏာတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ငါဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတွေ သင်ယူပြီး၊ သင်အံလေ့ကျက်တဲ့ အနေနဲ့ နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သင်ယူပြီ။ ဗဟုသုတရှိအောင် သင်အံလေ့ကျက်တဲ့ အနေနဲ့လည်း သိပြီ။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်လဲ။ ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလားတူပဲ သူက နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ နည်းနည်းလေး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ မေ့သွားတယ်ထင်ပါရဲ့။ မေ့သွားတယ်ဆိုတာကတော့ စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လာရင်တော့ နည်းနည်းတော့ မေ့တတ်ပါတယ်။ ဦးဇင်းတို့ သက်တမ်းတော်တော်လေး ရှည်တဲ့ ခေတ်ကာလက ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော် ကုသံမင်းသားနဲ့ ယသော်ဓရာအလောင်း ဥမ္မာဒန္တီတို့ (ဥတ္တမင်းသားနှင့် ဥတျင်းသမီး မဟုတ်ပါ၊ ဇာတ်တော်လာအတိုင်း ပြင်ဆင်ရန်)၊ မိဘတွေ သူတို့အချင်းချင်းကတော့ သဘောမတူကြပါဘူး။ မိဘတွေက သဘောတူလို့ လက်ထပ်ထိန်းမြားပေးတဲ့အတွက် မိဖုရားနဲ့ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ကြရပြီ ဆိုကြပါစို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ချစ်ကြိုက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့စဖူးဘူး။ သီလစင်ကြယ်ခြင်းနဲ့အတူ ထားခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာလေးတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ &quot;အရင်သေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကနေ ဘယ်ဘဝရောက်တယ် ဆိုတာကိုတော့ တစ်ယောက်ကို လာပြီး ပြန်ပြောပြရမယ်&quot; ဆိုပြီး ကတိသစ္စာလေးတစ်ခုတော့ ထားကြတယ်။ အလောင်းတော် မင်းသားက အရင်သေသွားတယ်၊ သိကြားမင်းသွားဖြစ်တယ်။ သိကြားမင်း စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လိုက်တော့ သူက ခုနစ်ရက်လောက် မေ့သွားတယ်။ ထားခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာလေး မေ့သွားတယ်။ တာဝတိံသာ နတ်ပြည်မှာ ခုနစ်ရက်က လူ့ပြည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ ကြာသွားတယ်။ အကယ်၍ အခုလိုခေတ် အချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီလို ခုနစ်ရက်လောက် မေ့ရင်တော့ မှီပါဦးမလား။ မမှီတော့ဘူး၊ မမှီတော့ဘူးနော်။ စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်တာကိုး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်တွင် တရားပြန်လည်သတိရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒါကြောင့် နတ်ပြည်လောက ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လွန်းလို့ နည်းနည်းတော့ မေ့သွားတယ်။ မေ့သွားလိုက်တော့ တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့သန္တာန်မှာ ဘောလုံးကြီးပေါ်သလို မပေါ်ဘူး။ မပေါ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;န ဟေဝ ခေါ တဿ တထာ ဓမ္မပဒါ ပလဝန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ထိုနတ်ပြည်လောက၌၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သုခိနော&lt;/b&gt; - ချမ်းသာခြင်းရှိသော၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ&lt;/b&gt; - တရားပုဒ်အစုတို့သည်၊ &lt;b&gt;န ဟေဝ ခေါ ပလဝန္တိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ မလာကြလေကုန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘောလုံးကြီးပေါ်သလိုတော့ မပေါ်ဘူး။ မပေါ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပိ စ ခေါ ဘိက္ခု ဣဒ္ဓိမာ စေတောဝသိပ္ပတ္တော ဒေဝပရိသံ ဥပသင်္ကမိတွာ ဓမ္မံ ဒေသေတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပိ စ ခေါ&lt;/b&gt; - တကယ်စင်စစ် အားဖြင့်ကား၊ &lt;b&gt;ဣဒ္ဓိမာ&lt;/b&gt; - တန်ခိုးဣဒ္ဓိပတ်နှင့် ပြည့်စုံသော၊ &lt;b&gt;စေတောဝသိပ္ပတ္တော&lt;/b&gt; - စိတ်ကို နိုင်နင်းစွာ လေ့ကျင့်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးသော၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခု&lt;/b&gt; - ရဟန်းတော်သည်၊ &lt;b&gt;ဒေဝပရိသံ&lt;/b&gt; - နတ်ပရိသတ်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို၊ &lt;b&gt;ဒေသေတိ&lt;/b&gt; - ဟောကြား ပြသ ဆုံးမတော်မူလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူ့ပြည်လူ့လောကက တန်ခိုးဣဒ္ဓိပတ် ပြည့်စုံနေတဲ့၊ စိတ်ကို နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားပြီးတဲ့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက နတ်ပြည်နတ်လောက တက်ပြီးတော့ တရားဟောပြီ။ တရားဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အတိတ်က ခုနက ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို &quot;သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း အဖြစ်နဲ့&quot; ဆိုပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ဒီနတ်သားကလည်း အဲ့ဒီတရားပွဲ ရောက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လဲ။ အတိတ်ကံက လှုံ့ဆော်ပေးနေတယ်နော်။ ဒီလိုနေရာမျိုး သွားဖြစ်အောင်ကို အတိတ်ကံက ပို့ဆောင်ပေးနေတယ်။ ကံက သိပ်အားကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဒီတရားပွဲမှာ၊ ဒီတရားနာ ပရိသတ်ထဲမှာ ဒီနတ်သားလည်း ပါနေပြီ။ ပါလိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ ဧဝံ ဟောတိ - &quot;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော၊ ယတ္ထာဟံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိံ&quot; တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာရင်းနဲ့ သူ့စိတ်ထဲ အကြံတွေ ဖြစ်နေတယ်၊ စဉ်းစားနေတယ်။ ကဲ... ဒကာကြီးတွေ ဘာအကြံတွေများ ဖြစ်နေကြလဲ။ ဟင်... အခု ဘုန်းကြီး တရားဟောနေတယ်။ ဘာတွေများ စဉ်းစားနေကြလဲ။ ဟမ်... ဘုန်းကြီး ငယ်ငယ်တုန်းက မိတ်ဆွေတစ်ဦး ပြောခဲ့ဖူးတာလေး မှတ်သွားရတယ်။ ဒီအချိန်တုန်းကတော့ ပြောခဲ့ဖူးတာရှိရဲ့။ သူတို့ ပဲခူးဘက်မှာဆို အလှူတစ်ခု လှူတယ်။ အလှူတစ်ခု လှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အလှူကိစ္စ ပြီးပြီ ဆိုကြပါစို့။ အလှူရှင်ကနေပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲတော်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မေးကြည့်တယ်။ &quot;တို့အလှူမှာ ဘုန်းကြီး ဘာတရားဟောသွားလဲ။&quot; &quot;ဟာ... ငါမသိဘူး။&quot; &quot;ဘာဖြစ်လို့လဲ။&quot; &quot;ငါက တစ်ညလုံး ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ ကျက်နေရတော့ ငါလည်း ပင်ပန်းနေတယ်။ ဘုန်းကြီး တရားဟောတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ငါလည်း ငိုက်နေတယ်၊ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။&quot; &quot;ကဲ... ကောင်းပြီ၊ မင်းကော ဘာလုပ်နေလို့လဲ။&quot; &quot;ဟ... ငါကလည်း တရားနာရင်းနဲ့ ငါက ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လောက် ပေးရဦးမယ်၊ ဆီဖိုးက ဘယ်လောက်၊ ဆန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ဆိုပြီး ငါစာရင်းတွေ တွက်နေတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီး ဘာတရား ဟောသွားတယ်ဆိုတာ ငါလည်း မသိလိုက်ဘူး။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စဉ်းစားကြတယ်၊ စဉ်းစားကြတယ်နော်။ အဲ့ဒါလည်း ကဲ... ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဘုန်းကြီးနဲ့လည်း ရင်းနှီးတော့ မင်းဘုန်းကြီးသွားလျှောက်ပေါ့၊ ဘုန်းကြီး အလှူတုန်းက ဘာတရားဟောလဲ သိရအောင်။ ဘုန်းကြီးသွားလျှောက်ကြရအောင်။ ရှေးတုန်းကတော့ ယောင်တောင်တောင် တရားဟောတယ်။ ခုလို မျက်နှာမပြဘူး၊ ငပျောတုံးတွေ (ငပျောဓိ) က စိမ်းနေတယ်။ စိမ်းနေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;ဒီငပျောတုံး ငါကလည်း ဖုတ်စားတာ ကောင်းမလား၊ ကျုတ်စားတာ ကောင်းမလား&quot; စဉ်းစားနေတာ။ အဲ့ဒါနဲ့ ငါလည်း ဘာတွေ ဟောပြီးမှန်း မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီအတိုင်းပဲပေါ့၊ ဟုတ်လား။ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘာတွေ စဉ်းစားသလဲ၊ အဲ့ဒါ ပြန်ကြည့်ကြနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ သူက ဒီနေရာမှာ ရဟန်းတော်က၊ ဒီနတ်သားဖြစ်ခဲ့၊ ရဟန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီနတ်သားက စဉ်းစားနေပြီ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော၊ ယတ္ထာဟံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေလေ၏။ စဉ်းစားပြီ၊ ဘယ်လိုလဲ တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယတ္ထ&lt;/b&gt; - အကြင် လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ&lt;/b&gt; - ရှေးရဟန်းဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယံ&lt;/b&gt; - သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရတဲ့ မြတ်သောကျင့်စဉ်ကို၊ &lt;b&gt;အစရိံ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ဖူးလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဟို လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရှိစဉ်က ငါလူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါက ဒီသာသနာတော်တွေမှာပဲ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယခေါ်တဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ငါကျင့်ခဲ့ဖူးတယ်။&quot; ဘာတွေလဲ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဗြဟ္မစရိယ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကိုတော့ &lt;b&gt;သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဘုရားရှင် ဆုံးမထားတဲ့ အစဉ်အတိုင်း မြင့်မားနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေလို့ ဆိုလိုတယ်။ &lt;b&gt;မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကို ဆိုလိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တို့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယကို၊ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရနေတဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ့်လက်တွေ့ကျင့်ရင် ထိုပညာကျင့်စဉ်ထဲမှာ အကျုံးဝင်နေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ ပေါ်လာတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကိုတော့ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုင်း... တကယ်တမ်း ရဟန်းတော်ဘဝကနေ ပြောင်းသွားတဲ့ ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါက အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကို မရရှိဘဲ ဘဝကို ပြောင်းသွားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရဟန်းဘဝနဲ့ သူက ဘာတွေ ကျင့်ခဲ့သလဲလို့ မေးတော့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယပဲ ကျင့်ခဲ့တယ်။ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယအထိ စိုက်ခဲ့သလား။ မစိုက်ခဲ့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ယတ္ထ&lt;/b&gt; - အကြင် လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ&lt;/b&gt; - ရှေးရဟန်းဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယံ&lt;/b&gt; - သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်ကို၊ &lt;b&gt;အစရိံ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော&lt;/b&gt; - ဤဓမ္မကထိက ရဟန်းတော် ဟောကြားပြဆို ဆုံးမနေတဲ့ တရားတော်သည်ကား ထိုငါ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ဓမ္မဝိနယပင်တည်း။ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာရင်းနဲ့ တရားတွေကို သူက စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ငါဟာ ဘုရားရှင်...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>myq4u8gu4rrlz7g2xoo1x58rezwpzo6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>21912</id>
      <parentid>21911</parentid>
      <timestamp>2026-04-17T00:07:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <origin>21912</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="154061" sha1="3mh346os2312d8qicr7boiu4hrf8bd0" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၃/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၂/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၄/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-43
&lt;h3&gt;ဗဟုသုတနှင့် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၏ အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဗဟုသုတရှည်ခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ခုဖြစ်တဲ့အကြောင်း ညက ပြောနေပါတယ်နော်။ နာမ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့အတိုင်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ နာမ်တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိခြင်းဆိုတဲ့ &lt;b&gt;အဝိဇ္ဇာမောဟတရား&lt;/b&gt; ထင်ရှားဖြစ်နိုင်ခွင့် ရှိသေးသလား? မရှိတော့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် နာမ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်နေတဲ့ ဒီအသိဉာဏ်က &quot;မသိ&quot; ဆိုတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ နောက်တစ်ခု... ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပိုင်းခြားသတ်မှတ်နိုင်တယ်။ အဇ္ဈတ္တမှာလည်း ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်၊ ဗဟိဒ္ဓမှာလည်း ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်။ အဇ္ဈတ္တရုပ်ကို ပိုင်းခြားမှတ်သားနိုင်တယ်၊ ဗဟိဒ္ဓမှာလည်း ရုပ်နာမ်တွေကို ပိုင်းခြားမှတ်သားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအသိဉာဏ်တွေ ရရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတရားရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း အဇ္ဈတ္တ၊ ဗဟိဒ္ဓလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ၃၁ ဘုံအတွင်းမှာ သို့မဟုတ် စကြဝဠာများစွာမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ &quot;မသိဘူး&quot; ဆိုတဲ့ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား? ရှိတယ်နော်။ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်က ပယ်လိုက်၊ ပယ်လိုက်တာပဲ။ အလားတူပဲ... ဒီရုပ်တွေ၊ ဒီနာမ်တွေကို အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးပါးအတွင်းမှာ သင်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီရုပ်နာမ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိပြီးပြီ။ အဲ့ဒီလို အသိအားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း &quot;မသိမှု&quot; အဝိဇ္ဇာတရား ကင်းပျောက်မသွားနိုင်ဘူးလား? သွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ်နှင့် အဝိဇ္ဇာကို ပယ်စွန့်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကနေ ရှေ့တင်လိုက်တော့ တေဘူမက ကြောင်းကျိုးသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ၊ အနတ္တအချင်းအရာတွေကို ဉာဏ်အောင် ကြည့်ပြီးတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာကြီးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုနိုင်ပြီ။ အဲ့ဒီလို ရှုနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း ဒီရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ၊ အနတ္တအချင်းအရာကို မသိအောင် ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မောဟကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်မလာဘူးလား? ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;စက္ခုန္တော ဇနော ပါပံ အဝိဇ္ဇံ ဇဇတီ ဘိက္ခု&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ဘိက္ခု - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ စက္ခုံ - မျက်စိကို၊ အနိစ္စံ - အနိစ္စအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒုက္ခတော - ဒုက္ခအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနတ္တော - အနတ္တအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဇာနတော - သိသောပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ ပဿတော - ဝိပဿနာဉာဏ်ပညာမျက်စိဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမြင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ အဝိဇ္ဇာ - အဝိဇ္ဇာတရားသည်၊ ပဇီယတိ - ပျောက်ပျက်၍ သွား၏၊ ဝိဇ္ဇာ - ဝိဇ္ဇာတရားသည်၊ ဥပ္ပဇ္ဇတိ - ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အလားတူပဲ... အာယတန ၁၂ ပါး၊ ဓာတ် ၁၈ ပါး၊ ခန္ဓာ ၅ ပါး အကုန်လုံး ဟောထားပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ခန္ဓာ ၅ ပါး၊ ရုပ်တရား၊ နာမ်တရား၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို အနိစ္စလို့ သိမယ်၊ ဒုက္ခလို့ သိမယ်၊ အနတ္တလို့ သိမယ်ဆိုရင် ထိုအသိဉာဏ် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ အဝိဇ္ဇာပျောက်ပြီး ဝိဇ္ဇာဉာဏ်တွေ ပေါ်မလာဘူးလား? ပေါ်လာတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဗဟုသုတရှည်ခြင်းသည် ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားလာခြင်းရဲ့ အကြောင်းတစ်ခု မဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယာသစ္စာနှင့် သုတဝါ သာဝက၏ အရည်အချင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အသိဉာဏ်တွေ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က &lt;b&gt;အနုပုဗ္ဗေန ပရမသစ္စသစ္ဆိကိရိယာယ ဟေတုတော စ မင်္ဂလန္တိ ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
အနုပုဗ္ဗေန - အစဉ်အတိုင်းအားဖြင့်၊ ပရမသစ္စသစ္ဆိကိရိယာယ - ပရမတ္ထသစ္စာလေးပါးတရားကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ခြင်း၏၊ ဟေတုတော စ - အကြောင်းတရား၏ အဖြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ မင်္ဂလန္တိ - မင်္ဂလာမြည်ဟူ၍၊ ဝုစ္စတိ - ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပရမတ္ထသစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာသစ္စာတရားလေးပါးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာအတွက် အကြောင်းရင်းစစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဗဟုသုတရှည်ခြင်းဆိုတဲ့ တရားတစ်ခုကို မြတ်စွာဘုရားက မင်္ဂလာတရားလို့ ဒီလို ဟောထားတယ်။ အဲ့ဒီအဖွင့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က သူ့ရဲ့ ပြောဆိုချက်ကလေးတွေ ခိုင်မာလာအောင် ဘုရားဟောဒေသနာလေးတွေကို သူက ကိုးကားပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လို မြတ်စွာဘုရား ဟောထားသလဲ? ဟို အင်္ဂုတ္ထိုရ်ပါဠိတော် ဒုတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၁၄၈ မှာနော်... &lt;b&gt;&quot;သုတဝါ စ ခေါ ဘိက္ခဝေ အရိယာသာဝကော အကုသလံ ပဇဟတိ၊ ကုသလံ ဘာဝေတိ၊ သာဝဇ္ဇံ ပဇဟတိ၊ အနဝဇ္ဇံ ဘာဝေတိ၊ သုဒ္ဓံ အတ္တာနံ ပရိဟရတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘိက္ခဝေ - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ သုတဝါ စ ခေါ အရိယာသာဝကော - အကြားအမြင်ဗဟုသုတနှင့် ပြည့်စုံသော အရိယာဖြစ်တော်မူသော ငါဘုရားရှင်၏ တပည့်သာဝကသည်၊ အကုသလံ - အကုသိုလ်တရားကို၊ ပဇဟတိ - ပယ်စွန့်၏၊ ကုသလံ - ကုသိုလ်တရားကို၊ ဘာဝေတိ - ပွားများစေနိုင်၏။ သာဝဇ္ဇံ - အပြစ်ရှိတဲ့တရားကို၊ ပဇဟတိ - ပယ်စွန့်၏၊ အနဝဇ္ဇံ - အပြစ်မရှိတဲ့တရားကို၊ ဘာဝေတိ - ဖြစ်စေနိုင်၏ (ဝါ) ပွားများစေနိုင်၏။ သုဒ္ဓံ - စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော၊ အတ္တာနံ - မိမိကိုယ်ကို၊ ပရိဟရတိ - ဆောင်ထားနိုင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိကိုယ်လေးမှာပေါ့နော်၊ သိပ်စင်ကြယ်နေတာ မကောင်းဘူးလား? ကောင်းတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေလည်း ရှိနေတယ်၊ ဝစီကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု ရှိနေတယ်၊ မနောကံတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း စင်ကြယ်မှု ရှိနေတယ်။ ကိလေသာ အညစ်အကြေးတွေ လူးလိပေကျံနေတာ မရှိဘူး။ ဒီလိုဌာနမျိုးတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင်၊ မိမိတို့ရဲ့ ဝစီကံလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင်၊ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံလေးတွေ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် ဖြူစင်အောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါ မိမိတို့ လူ့ဘဝရနိုင်တဲ့ အချိန်အခါလေးမှာ မိမိတို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အလမ်းကြီးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတစ်ဦးသည် ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့ ဒီခန္ဓာ၊ အာယတန၊ ဓာတ်၊ သစ္စာ၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တရားတွေကို သင်သည့်အနေနဲ့လည်း သိတယ်၊ ကျင့်သည့်အနေနဲ့လည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလို သိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည် အကုသိုလ်ကို ပယ်စွန့်၏၊ ကုသိုလ်ကို ပွားများစေနိုင်၏။ အပြစ်ရှိတဲ့ တရားတွေကိုလည်း ပယ်စွန့်တယ်၊ အပြစ်မရှိတဲ့ တရားတွေကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်တယ်၊ တိုးပွားစေနိုင်တယ်။ ဒါ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားရဲ့ စွမ်းအင်လေးတွေပဲနော်။ ဒီတရားတွေကို မိမိတို့က သင်ပြီးလို့ စနစ်တကျ ပရမတ်သို့ စိုက်အောင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားတွေပဲ။ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ မိမိကိုယ်လေးကို ဆောင်ထားနိုင်တယ်လို့ ဘုရားက ဟောထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားတော်၏ နက်နဲသိမ်မွေ့ပုံနှင့် ပညာရှိတို့၏ နယ်ပယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ဆက်ပြီး ဘာဟောသေးလဲ? &lt;b&gt;&quot;ယံ ခေါ ပန အရဟန္တာ ဓမ္မံ ဒေသေန္တိ၊ ဂမ္ဘီရော သော တေန ဒုဒ္ဒသော ဒုရနုဗောဓော သန္တော ပဏီတော အတက္ကာဝစရော နိပုဏော ပဏ္ဍိတဝေဒနီယော၊ နော ဓမ္မော သုဒေသေသိတော တေန ဒုဋ္ဌေန မုဠှေန&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြပါစို့နော်... မြတ်စွာဘုရားကဲ့သို့ ဘုရားရှင်တစ်ဦး ဟောထားတဲ့ ဒေသနာတော်တစ်ခု ကြားရပြီ၊ သို့မဟုတ် ဘုရားရှင်ရဲ့ အရှင်သာရိပုတ္တရာ၊ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ကဲ့သို့၊ အရှင်မဟာကဿပတို့ကဲ့သို့ အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းကြီးတွေ ဟောတဲ့ တရားတစ်ခု ကြားနာရပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရဟန္တာ - အရှင်မြတ်သည်၊ ဓမ္မံ - တရားတော်မြတ်ကို၊ ဒေသေန္တိ - ဟောကြားတော်မူ၏။ သော - ဟောကြားပြသ ဆုံးမအပ်တဲ့ တရားတော်သည်၊ ဂမ္ဘီရော - နက်လည်း နက်နဲ၏။ ဒုဒ္ဒသော - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် မြင်လည်း မြင်နိုင်ခဲ၏။ ဒုရနုဗောဓော - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာလည်း ခက်ခဲ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အော်... ဒီအရှင်ကတော့ တရားဟောနေပြီ၊ ၎င်းအရှင်မြတ် ဟောကြားပြသ ဆုံးမလိုက်တဲ့ ဒီတရားတော်ကတော့ နည်းနည်းနက်နဲတယ်၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ဖို့ရာအတွက် ခက်ခဲတယ်လို့ ဒီလိုပြောတာ။ မမြင်နိုင်ဘူးလို့တော့ ပြောသလား? မပြောပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု... &lt;b&gt;သန္တော&lt;/b&gt; - ငြိမ်လည်း ငြိမ်သက်၏၊ &lt;b&gt;ပဏီတော&lt;/b&gt; - မွန်လည်း မွန်မြတ်၏၊ &lt;b&gt;အတက္ကာဝစရော&lt;/b&gt; - ကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ တက္ကသမားတို့ရဲ့ ကျင့်ရာနယ်မြေ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေက ငြိမ်းလည်း ငြိမ်သက်တယ်၊ မွန်လည်း မွန်မြတ်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ကာယကံလေးတွေ စောင့်စည်းတယ်၊ ဝစီကံလေးတွေ စောင့်စည်းတယ်၊ မနောကံလေးတွေ စောင့်စည်းပြီးတော့ တရားဘာဝနာလေးတွေကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ်ပြီး ပွားများအားထုတ်လိုက်တယ်၊ တစ်နာရီလောက် ငြိမ်းပြီးတော့ ထိုင်နေတယ်။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကဲ့သို့ အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ နိမိတ်ထဲမှာ စိတ်ကလေးနှစ်ပြီးတော့ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သဘောမရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဒီသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ္တတွေ မွန်မြတ်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်နာရီ ငြိမ်သက်နေရင် တစ်နာရီလုံးလုံး ကုသိုလ်တရားတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက သမထပိုင်း။ အေး... ဒီထက် မိမိက စွမ်းနိုင်လို့၊ စွမ်းအားရှိလို့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိမယ်၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေ သိမယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရှုပွားပြီးတော့ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးဖြန်းပြီးတော့ တစ်နာရီလောက် ထိုင်နေမယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ် ဖြစ်ထွန်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေဟာလည်း ငြိမ်သက်မွန်မြတ်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတရားတွေက ထိုင်ပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရုံနဲ့ ရနိုင်တဲ့ တရားမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒီထက် တစ်ဆင့်နည်းနည်းလေး တက်လိုက်ဦး... ဒီရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားသိတယ်၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တသဘောတွေလည်း သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွသော ထိုရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ &lt;b&gt;အသင်္ခတအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်&lt;/b&gt; ကြီးကိုလည်း လှမ်းပြီးတော့ သိပြီ။ အဲ့ဒီလို သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံပြုနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်သည် ငြိမ်သက်အေးချမ်း မွန်မြတ်နေတဲ့ စိတ်ဓာတ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု... ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို လှမ်းပြီး အာရုံယူနေတာ ထိုင်ပြီး ကြံစည်စိတ်ကူး စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရုံနဲ့ မျက်မှောက်ပြုနိုင်တဲ့ သဘောရှိသလား? မရှိဘူး။ စဉ်းစားနေရုံ၊ တွေးခေါ်နေရုံ၊ ဆင်ခြင်နေရုံလေးနဲ့တော့ ဒီဉာဏ်မျိုးတွေ မရနိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခု... အဲ့ဒီတရားတွေသည် &lt;b&gt;နိပုဏော&lt;/b&gt; - သိမ်လည်း သိမ်မွေ့တယ်၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဍိတဝေဒနီယော&lt;/b&gt; - ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့သာ ထိုးထွင်းသိနိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;နော ဓမ္မော သုဒေသေသိတော တေန ဒုဋ္ဌေန မုဠှေန&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ဒုဋ္ဌေန - အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လျက်ရှိသော (ဒေါသကြီးသော)၊ လုဒ္ဓေန - လောဘကြီးလျက်ရှိသော၊ မုဠှေန - တွေဝေမိုက်မဲလျက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည်၊ သော - ထိုကဲ့သို့သော တရားမျိုးကို၊ နော သုဒေသေသိတော - ကောင်းစွာ ဟောကြားနိုင်သည် မဟုတ်ပါပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောဘ အင်မတန်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒေါသ အင်မတန်ကြီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ မောဟတွေ အားကောင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီလို ခက်ခဲနက်နဲ သိမ်မွေ့နေတဲ့၊ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတို့သာ သိနိုင်တဲ့ တရားမျိုးကို ဘယ်လိုမှ မဟောနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယထာယထာ သမ္မာ သမ္မာ သုဒ္ဓံ မောဟနီယေဟိ သမ္ပဿတိ&lt;/b&gt; -&lt;br&gt;
ယထာယထာ - အကြင်အကြင် ကဲ့သို့သော ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ သမ္မာသမ္မာ - စင်ကြယ်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ် ရှုပွားခဲ့သည်ရှိသော်၊ မောဟနီယေဟိ - တွေဝေမိုက်မဲစေတတ်သော တရားတို့မှ၊ သုဒ္ဓံ - စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသည်ကို၊ သမ္ပဿတိ - ဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်လေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေ သင်ပြီးပြီ၊ သင်ပြီးတဲ့အခါမှာ တကယ့်လက်တွေ့ ကျင့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရုပ်တွေ သိတယ်...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမာဓိနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် အညစ်အကြေးစင်ကြယ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုနက သမထပိုင်းဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဈာန်သမာဓိ၊ ဈာန်သမာဓိတွေ ရတဲ့အဆင့်၊ မိမိက သမထနိမိတ်တွေ ကောင်းကောင်းရလို့ ဈာန်သမာဓိတွေ ရပြီ။ ဝိပဿနာဘက် ကြည့်လိုက်ရင်လည်း ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ထိုရုပ်နာမ်တို့၏ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကိုလည်း လှမ်းပြီးတော့ ဆင်ခြင်ကြည့်တော့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲဒီလိုအဆင့်အထိ သိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဒီပရိသတ်ထဲမှာလည်း ရှိတန်သလောက် ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို သိနေတဲ့ အသိဉာဏ်ထဲမှာ အညစ်အကြေးများ ဘာများ လူးလီပေကျံနေတာ ရှိသလဲ၊ မရှိဘူး။ အကယ်၍ ပေါ့လေ၊ မိမိတို့က ပထမဈာန်ကို တစ်နာရီလောက် ဝင်စားနိုင်တယ် ဆိုကြပါစို့။ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်၊ စတုတ္ထဈာန်တွေ တစ်နာရီလောက် ဝင်စားနိုင်တယ် ဆိုကြစို့။ အဲဒီဈာန်စိတ်တွေ ဆက်တိုက် တစ်နာရီလောက် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါလေးမှာ ဒီဈာန်စိတ်တွေကို ပြန်ပြီးတော့ ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ အဲဒီအချိန်မှာ မိုက်မဲနေတဲ့ မောဟဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အညစ်အကြေး ကိလေသာတွေ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ စင်ကြယ်နေတယ်နော်။ ဈာန်ကုသိုလ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားတွေက ဒီရုပ်နာမ်တို့၏ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်။ အဲဒီလို အသိထူးဉာဏ်ထူး၊ ဝိပဿနာ သမာဓိဉာဏ်တွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ထိုအချိန်အခါမှာလည်း ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ပြန်ပြီး ဉာဏ်နဲ့ ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ သတ္တဝါတစ်ယောက်ကို တွေဝေမိုက်မဲစေတတ်တဲ့ မောဟဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံထားတာ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ ပရမတ်ကို စိုက်အောင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေက ပြဋ္ဌာန်းပြီးတော့ စိတ်အစဉ်တွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီစိတ်အစဉ်တွေမှာ ကိလေသာအညစ်အကြေးတွေ လူးလီပေကျံမှု မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီစိတ်အစဉ်တွေသည် ဘယ်လိုစိတ်အစဉ်မျိုး ဖြစ်နေသလဲ။ ဝိသုဒ္ဓ - အထူးစင်ကြယ် သန့်ရှင်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ်လေးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ မနောကံလည်း စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိမနေဘူးလား၊ ရှိနေတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးကို ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းအားဖြင့် ကျင့်ရမယ်ဆိုတာ အခုလောက်ဆိုရင်တော့ တော်တော် သဘောပေါက်ပြီလို့ ယူဆပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သဒ္ဓါတရား သက်ဝင်ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆင်ခြင်သန့်ရှင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ပြီ၊ တွေ့လိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;အတ္ထ ဓမ္မေ သဒ္ဓါ နိဝေသေတိ&lt;/b&gt; - အတ္ထ၊ ထိုတွေ့မြင်သော အချိန်အခါ၌။ တံ ဓမ္မေ၊ ထိုတရားအပေါ်၌။ သဒ္ဓါံ၊ သက်ဝင်ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို။ နိဝေသေတိ၊ သွတ်သွင်း၍ ထားလိုက်ပေ၏။ ကိုယ့်မှာ ကိလေသာ အညစ်အကြေး ကင်းစင်ကြောင်း တရားတစ်ခုတော့ မှန်နေပြီဆိုပြီးတော့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို ဒီတရားအပေါ်မှာ သွတ်သွင်းထားတယ် ဆိုကြပါစို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိတို့က ခုနက အာနာပါန ရှုလိုက်တော့ အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကလေး ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ရပြီဆိုကြပါစို့နော်။ ရလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒီအာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကိုပဲ အာရုံယူပြီးတော့ ပထမဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် ဒုတိယဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် တတိယဈာန် သမာဓိဆိုက်အောင်၊ နောက်ထပ် စတုတ္ထဈာန် သမာဓိဆိုက်သည့်တိုင်အောင် သမာဓိတွေကို အဆင့်ဆင့် ထူထောင်လို့လည်း ရပြီဆိုကြစို့နော်။ အဲဒီလို ရနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီဈာနသမ္မာသမာဓိ ဉာဏ်နဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းက ထိုအချိန်အခါမှာ &quot;ခုခေတ်မှာပေါ့လေ ဈာန်တွေ မရနိုင်ပါဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ဒီလို မယုံကြည်ခြင်းဆိုတဲ့ အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင်က လက်တွေ့ကျင့်လိုက်တော့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိနေပြီ၊ မိမိစိတ်အဆင့်မှာ စင်ကြယ်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာအခြေခံ ပါဒကဈာန်နှင့် လက်တွေ့ကျင့်စဉ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်ဦး၊ ဘယ်လိုတက်မလဲ။ ဒီသမာဓိကို အခြေခံပြီးတော့။ သမာဓိ အခြေခံတယ် ဆိုတာကတော့ ဒီလောက်တုန်းက ဘုန်းကြီးတို့ရဲ့ သီတင်းသုံးဖော် မိတ်ဆွေတစ်ဦးက လျှောက်ထားဖူးပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတို့ စာပေထဲမှာ ရှိပါတယ်နော်။ ဝိပဿနာပါဒက ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး၊ ပါဒကဈာန် ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးပေါ့။ ဝိပဿနာရဲ့ အခြေခံအဖြစ်နဲ့ ပါဒကဈာန် ထူထောင်တယ်ဆိုတာ တစ်ချိန်တုန်းက စာတွေတော့ သင်ခဲ့ပါတယ်ဘုရားတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တပည့်တော်တို့ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဒါ သူ မှန်ရာအတိုင်း ပြောတာပဲနော်၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဒီရုပ်တွေ နာမ်တွေကို မသိမ်းဆည်းမီကလေးမှာ ဒီသမာဓိကို အခင်းကောင်းအောင် ပြန်ထူထောင်လိုက်တယ်။ စတုတ္ထဈာန်သမာဓိ ဆက်ပြီး လင်းရောင်ခြည်တွေက ပြက်ပြက်ထိန်ထိန် လျှပ်စစ်မီးလို တောက်ပနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ရုပ်တွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ နာမ်တွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဆက်ပြီး သိမ်းဆည်းတယ်။ အကြောင်းတရားတွေနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုတယ်။ ရှုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထိုသူတော်ကောင်းက ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမနေတဲ့ ဒီရုပ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိပြီ။ ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့ ဒီနာမ်တရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိပြီ။ ဘုရားရှင် ညွှန်ကြားပြသထားတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဆက်သွယ်နေတဲ့ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် သဘောတရားတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်တိုင်သိဉာဏ်ကြောင့် အသဒ္ဓိယတရား ကင်းစင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို အသိထူး ဉာဏ်ထူး ရှိနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ &quot;ဪ... ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ် ဆိုတာက သာဝကတွေ ဘယ်လိုမှ ရှုလို့ မရပါဘူး၊ သဗ္ဗညု သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်တို့သာ ရှုလို့ရနိုင်တဲ့ တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်&quot; ဆိုတဲ့၊ ရှုမရနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကိုယ်တိုင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ရှုလို့ ရနေပြီ။ ရှုမရနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့်ရှိနိုင်ပါ့မလား၊ မရှိနိုင်တော့ဘူး၊ ယုံကြည်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီရုပ်နာမ်ကျင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အချက်တွေကို လှည့်ပြီး ရှုတယ်။ ရှုလိုက်တော့လည်း ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာတွေဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းလည်း သိတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီရုပ်နာမ် ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ထိုးထွင်းမသိနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန် ဝင်ရောက်ပြီး နှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးသလား၊ မရှိတော့ဘူး။ ယုံကြည်ချက်တွေ ခိုင်သွားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်ဦး၊ ဒီရုပ်နာမ်ဉာဏ်သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ဖြင့် မျက်မှောက်ပြုနိုင်တယ်။ နောက်ထပ် တစ်ဆင့် ထပ်ပြန်ပြီးတော့ ဖလသမာပတ် ဝင်စားခဲ့ရင်လည်း ဒီဖလသမာပတ်တွေ၊ ဖိုလ်ဇောတွေဖြင့် ဒီအသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ ဖိုလ်ဇောနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်။ အဲဒီလို အသိထူးဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ &quot;ဒီနိဗ္ဗာန် တရားတော်မြတ်ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်&quot; ဆိုတဲ့ မယုံကြည်ခြင်း အသဒ္ဓိယတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်နိုင်ခွင့် ရှိသေးသလား၊ မရှိတော့ဘူး၊ ယုံကြည်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းတို့ထံ ချဉ်းကပ်၍ တရားနာယူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ယုံကြည်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဿဒ္ဓံ တံ ဓမ္မေ သဒ္ဓါံ နိဝေသေတိ&lt;/b&gt; - အထိုသို့ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ စိတ်အစဉ် ဖြစ်ပေါ်နေသော ထိုအခါ၌။ တံ ဓမ္မေ၊ ထိုတရားတော်အပေါ်၌။ သဒ္ဓါံ၊ သက်ဝင်ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကို။ နိဝေသေတိ၊ သွတ်သွင်း၍ ထားလိုက်၏။ မှန်ပြီ၊ ဒီတရားဟာ ဧကန်မှန်တယ်၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း တရားစင်စစ် ဧကန်မှန်ပြီ ဆိုပြီးတော့ မိမိရဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားလေးကို ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်အပေါ်၌ သွတ်သွင်းထည့်လိုက်ပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သွတ်သွင်းထည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သဒ္ဓါဇာတော၊ ဥပသံကမတိ။ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည်၊ ဥပသံကမတိ၊ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လေ၏။ ဒီလို ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ရှိသွားပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံ သူက ချဉ်းကပ်တော့မယ်။ &lt;b&gt;ဥပသံကမန္တော ပယိရုပါသတိ&lt;/b&gt; - ဥပသံကမန္တော၊ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်ရှိသော်။ ပယိရုပါသတိ၊ ဆည်းကပ်ခစားလေ၏။ ဆည်းကပ်ခစားမယ်၊ ပြုစုမယ်၊ လုပ်ကျွေးမယ်၊ ဝေယျာဝစ္စ ပြုမယ်။ &lt;b&gt;ပယိရုပါသန္တော သောတံ ဩဒဟတိ&lt;/b&gt; - ပယိရုပါသန္တော၊ ဆည်းကပ်ခဲ့သည်ရှိသော်။ သောတံ၊ နားကို။ ဩဒဟတိ၊ စိုက်ထားလေ၏။ နားစိုက်ပြီးတော့ ထောင်မိတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား ရှိတယ်။ &lt;b&gt;ဩဟိတသောတော ဓမ္မံ သုဏာတိ၊ သုတွာ ဓမ္မံ ဓာရေတိ&lt;/b&gt; - ဩဟိတသောတော၊ ချထားအပ်သော နားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဓမ္မံ၊ တရားကို၊ သုဏာတိ၊ ရိုသေစွာ နာကြား၏။ သုတွာ၊ နာကြားပြီး၍။ ဓမ္မံ၊ တရားကို။ ဓာရေတိ၊ နာကြားခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း ဆောင်ထား၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပရိယတ္တိမှ ပဋိပတ္တိသို့ အဆင့်ဆင့် လေ့ကျင့်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီအဆင့်ကတော့ အထူးသဖြင့် ခုနက ဘုန်းကြီးကတော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ဘက်က ပြောနေတာပေါ့နော်။ ဒီနေရာမှာကတော့ ခုနက အဆင့်နိမ့်တဲ့ဘက်ကနေ ပြန်ပြီးတော့ တစ်ဖန်ပြန်ပြောမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘုရားရှင်တရားတွေကို ပရိယတ္တိအသိအနေနဲ့ သင်ယူလိုက်တယ်။ သင်ယူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိကလည်း ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိတဲ့အတွက် ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားလေးတွေကို ဘုရားတရားပေါ်မှာ သွတ်သွင်းထားလိုက်တယ်။ သွတ်သွင်းထားလိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဒီဘုရားတရား နာယူရတဲ့အခါမှာ &quot;ဒီတရားတွေ ငါသင်ယူမှ ဖြစ်တော့မယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဆရာသမားထံ ချဉ်းကပ်တယ်၊ ဆည်းကပ်တယ်။ ဆည်းကပ်ပြီးတဲ့အခါ ဆရာသမားတွေထံမှာ ဒီတရားတွေကို သင်ယူတယ်။ ရိုသေစွာ နားစိုက်ထောင်ပြီးတော့ သင်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီတရားတွေကို သင်ယူလို့ ရရှိပြီဆိုလို့ရှိရင် ရထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;သုတွာ ဓမ္မံ ဓာရေတိ&lt;/b&gt; - သုတွာ၊ ကြားနာရပြီး၍။ ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို။ ဓာရေတိ၊ နှုတ်ငုံဆောင်ထား၏။ ရုပ်ဆိုတာက ဘာ၊ နာမ်ဆိုတာက ဘာ၊ အကြောင်းတရားဆိုတာက ဘာ၊ အကျိုးတရားဆိုတာက ဘာ။ ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ်၊ ဒီအကြောင်း၊ ဒီအကျိုးတွေ သိအောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ရှုပွားသုံးသပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်တွေကို စနစ်တကျ သင်ယူတယ်။ သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင်ယူထားတဲ့ တရားတွေကို စနစ်တကျ နှုတ်ငုံဆောင်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နှုတ်ဆောင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတိ&lt;/b&gt; - ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ၊ နှုတ်ဖြင့် ဆောင်ထားအပ်ပြီးသော တရားတော်တို့၏။ အတ္ထံ၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို။ ဥပပရိက္ခတိ၊ စူးစမ်းဆင်ခြင်လေ၏။ မိမိတို့ ဆောင်ထားတဲ့ ဒီတရားတွေရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ စူးစမ်းဆင်ခြင်ကြည့်တယ်။ စူးစမ်းဆင်ခြင်တယ် ဆိုတာက ဘာလဲ၊ နည်းမှန်လမ်းမှန် ရှုကြည့်တာကို ပြောတာနော်။ ပထမ ဆရာသမားထံမှ သင်ယူသွားပြီး သင်လိုက်တယ်။ သင်ပြီးတဲ့ တရားတွေကို ဆရာသမား ညွှန်ကြားပြသ ဆုံးမတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ လက်တွေ့သိအောင် ရှုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ အာနာပါန ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုတာ ဆရာသမားထံမှာ သွားသင်တယ်။ ဆရာသမားက ဘယ်လိုရှုရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း စနစ်တကျရှု။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ် ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ကျင့်ရမယ်၊ ကျင့်စဉ်တွေ ဆရာသမားက သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း ဒီကျင့်စဉ်တွေကို မမေ့အောင် နှုတ်ငုံဆောင်ပြီးတော့ ကျင့်တယ်၊ လက်တွေ့ကျင့်တယ်။ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်တွေ ရပြီနော်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိအောင် ဘယ်လိုကျင့်ရမယ်၊ ရုပ်ဆိုတာက ဘာခေါ်တယ်၊ ဒီရုပ်တွေ သိအောင် ဘယ်လိုကျင့်ရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်။ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ နှုတ်ငုံရအောင် လေ့ကျက်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်တွေ့သိအောင် ကျင့်တယ်။ နာမ်တရားတွေ ဆိုတာက ဘာတွေလဲ၊ စနစ်တကျ သင်ပေးလိုက်တယ်၊ သင်တဲ့အတိုင်း သေချာကျကျနန မပျောက်ပျက်အောင် သင်ယူလိုက်တယ်၊ နှုတ်ငုံဆောင်ထားတယ်။ ဆောင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဆောင်ထားရုံနဲ့ ပြီးရောလား၊ မဟုတ်သေးဘူး။ &lt;b&gt;ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတိ&lt;/b&gt; - ဓာတာနံ ဓမ္မာနံ၊ ဆောင်ထားအပ်ပြီးသော တရားတို့၏။ အတ္ထံ၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်တို့ကို။ ဥပပရိက္ခတိ၊ ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနာမ်တရားတွေက ဒါတွေပဲဆိုတာ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိအောင်တော့ နှုတ်ထဲရောက်အောင်တော့ သင်လိုက်ပါတယ်။ သင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီတရားတွေရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ စူးစမ်းဆင်ခြင်တယ် ဆိုတာ လက်တွေ့ရှုကြည့်တယ်နော်။ ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုတဲ့ စနစ်တွေကို ဆရာသမားထံမှာ စနစ်တကျ သင်ပြီးတော့ ဒီနာမ်တရားလေးတွေကို ပရမတ်သို့ စိုက်သည့်တိုင်အောင်၊ (အတ္ထံ ဆိုတာက အထူးသဖြင့် ပရမတ်ကို ပြောနေတာပါ) ပရမတ္ထသို့ စိုက်အောင် ဉာဏ်စူးစမ်းဆင်ခြင်ပြီးတော့ ရှုပွားသုံးသပ်တယ်။ သုံးသပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပရမတ္ထသစ္စာကို ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတ္ထံ ဥပပရိက္ခတော ဓမ္မာနံ ခမန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတ္ထံ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထဓမ္မကို၊ &lt;b&gt;ဥပပရိက္ခတော&lt;/b&gt; - ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထတရားတို့သည်၊ &lt;b&gt;ခမန္တိ&lt;/b&gt; - ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် သုံးသပ်ခြင်းငှာ ခံကြား၍ လာကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ အဲဒီလို သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီပရမတ္ထတရားတွေဟာ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုဖို့ရန်အတွက် အခမ်းအနား ဖြစ်နေပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဓမ္မာနိဇ္ဈာနက္ခန္တိ&lt;/b&gt; ရသည်ဟု ဆိုအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနိဇ္ဈာနက္ခန္တိ&lt;/b&gt; တရားတို့သည် (သို့မဟုတ်) အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ကာ ရှုပွားခြင်းငှာ ခံခဲ့သည့် သတိထင်ရှား ရှိခဲ့ပါမို့၊ ထိုဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းပွားများ အားထုတ်လိုတဲ့ ကုသိုလ်ဆန္ဒသည် &lt;b&gt;ဇာယတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူတွေလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေလည်း နာမ်တရားတွေလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိပြီ။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိလိုသိတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်း၊ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ် ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ အဲဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းလိုတဲ့ ကုသိုလ်ဆန္ဒဓာတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်ပေါ်လာပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဆန္ဒော ဥပ္ပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt; - ဆန္ဒဓာတ်တော်၊ ဆန္ဒထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်သော ယောဂါဝစရ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းဖို့ရန် ကြိုးစားအားထုတ်လေ၏။ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အားထုတ်လိုတဲ့ ဆန္ဒဓာတ် ရှိဖို့က အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်နော်။ အဲဒီ ဆန္ဒဓာတ် ရှိလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီဆန္ဒဓာတ်နဲ့ လျော်ညီစွာ ဒီဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို လက်တွေ့ အားထုတ်ပြီတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးဆင်ခြင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဥဿာဟန္တော တုလေတိ&lt;/b&gt; - ကိုယ်တိုင် ဝီရိယပြုကာ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် &lt;b&gt;တုလေတိ&lt;/b&gt; - (အနိစ္စ၊) ဒုက္ခ၊ အနတ္တဟု ဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးလေ၏။ ဒီဉာဏ်နဲ့ ချိန်ထိုးပြီး စူးစမ်းဆင်ခြင်ကြည့်။ ဒီရုပ်တရားတွေကတော့ မှန်ပြီ၊ အဲဒီ ရုပ်တရားတွေက ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ အနိစ္စတရားလား၊ ဖြစ်ပြီး မပျက်တဲ့ နိစ္စတရားလား စသည်ဖြင့် ဉာဏ်နဲ့ ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဒဟတိ တုလယန္တော&lt;/b&gt; - ဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးလျက် &lt;b&gt;ပဒဟတိ&lt;/b&gt; - အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်လေ၏။ ဘယ်လို ချိန်ထိုးနေလဲ။ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ သဘောတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်၊ အနိစ္စလို့ ချိန်ထိုးကြည့်တယ်။ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းဖြင့် အနှိပ်စက်ခံနေရတဲ့ သဘောတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်ပြီး ဒုက္ခလို့ ချိန်ထိုးကြည့်တယ်။ မပျက်စီးဘဲ အနှစ်သာရ အခိုင်အမာ နှစ်သက်ဖွယ် ရှိနေတဲ့ အတ္တမဟုတ်တဲ့ သဘောတရားတွေကို ဉာဏ်မြင်အောင်ကြည့်ပြီးတော့ အနတ္တလို့ ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ချိန်ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ။ အပြင်းအထန် ဒီလို ချိန်ထိုးပြီးတော့ သူက ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ပဟိတတ္တော ကာယေန ပရမတ္ထသစ္စံ သစ္ဆိကရောတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပဟိတတ္တော&lt;/b&gt; - အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ ယောဂါဝစရသည်၊ &lt;b&gt;ကာယေန&lt;/b&gt; - နာမကာယဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပရမတ္ထသစ္စံ&lt;/b&gt; - ပရမတ္ထသစ္စာကို၊ &lt;b&gt;သစ္ဆိကရောတိ&lt;/b&gt; - မျက်မှောက်ပြုလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယသစ္စာလေးပါးကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ၊ နိရောဓသစ္စာ၊ မဂ္ဂသစ္စာ ခေါ်တဲ့ အရိယသစ္စာလေးပါးကို ပရမတ္ထသစ္စာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ အချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်း တကယ်လက်တွေ့ ကြည့်လိုက်တော့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံယူပြီးတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေက အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နိရောဓသစ္စာကို အာရုံမျက်မှောက် တိုက်ရိုက်ပြုပြီးတော့ သိတယ်။ အဲဒီလို အာရုံမျက်မှောက် တိုက်ရိုက်ပြုပြီးတော့ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုမဂ်ဉာဏ်က သစ္စာလေးပါးကို မသိအောင် ဖုံးထားတဲ့ မောဟတရားကိုလည်း အကြွင်းမဲ့ ပယ်ရှားပေးလိုက်ပါတယ်။ မသိမှုကို ပယ်ရှားလိုက်တဲ့အတွက် သိမှုဆိုတဲ့ ဝိဇ္ဇာဉာဏ်ကြီးသည် ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ထင်ရှားတည်ပြီးတော့ မကျန်ခဲ့ဘူးလား။ ကျန်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျန်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် ထိုသို့ အရိယာ သူတော်ကောင်းသည် ဘယ်အခါမဆို ဒုက္ခသစ္စာကို ပြန်ပြီးတော့ အာရုံယူပြီး ရှုကြည့်၊ ဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာသည် ကင်းပျောက်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမဆို ထိုသူတော်ကောင်းသည် သမုဒယသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်၊ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကို အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမဆို ဒီနိရောဓသစ္စာ ခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်ကြီးကို လှမ်းအာရုံယူကြည့်၊ ထင်ရှားသိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာ ကင်းပျောက်နေတယ်၊ အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်အချိန်အခါမဆို မိမိ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မဂ္ဂသစ္စာတရားတွေကို ပြန်ပြီး အာရုံယူကြည့်လိုက်၊ ဤမဂ္ဂသစ္စာတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတယ်။ မသိမှု အဝိဇ္ဇာကို အရိယာမဂ်တရားက ပယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ထိုသူတော်ကောင်းသည် ပရမတ္ထသစ္စာ အမည်ရတဲ့ သစ္စာလေးပါးကို ထိုအချိန်အခါမှာ မျက်မှောက်ပြုပြီး ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပဋိဝေဓ နှစ်မျိုးဖြင့် သိမြင်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုတာကတော့ ဘာလဲ။ &lt;b&gt;အာရမ္မဏပဋိဝေဓ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုတာကို ဘာလို့ ခေါ်လဲ။ အာရမ္မဏပဋိဝေဓ။ အတိတ်အရိပ် အာရုံပြုနေတယ်။ ဘာကို အတိတ်အရိပ် အာရုံပြုလဲလို့ မေးတော့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်။ ဒါပေမဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုအရိယာမဂ်တရားက သစ္စာလေးပါးကို မသိအောင် ဖုံးထားတဲ့ (မောဟကို ပယ်လိုက်တယ်)။ မသိအောင် ဖုံးတာကို ပယ်လိုက်တဲ့အတွက် သိခြင်းကိစ္စသည် အလိုလို ပြီးသွားတယ်။ အဲဒီ သိခြင်းကိစ္စ အလိုလို ပြီးတဲ့အတွက် သိမှုကိစ္စကြီး တစ်ခု ပေါ်လာတာကိုတော့ &lt;b&gt;အသမ္မောဟပဋိဝေဓ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာလို့ခေါ်လဲ။ အသမ္မောဟပဋိဝေဓ။ ဒါကြောင့် အာရမ္မဏပဋိဝေဓ၊ အသမ္မောဟပဋိဝေဓ ခေါ်တဲ့ ဒီပဋိဝေဓ နှစ်မျိုးဖြင့် ပရမတ္ထသစ္စာ ခေါ်တဲ့ အရိယာသစ္စာလေးပါးကို ထိုသူတော်ကောင်းသည် မျက်မှောက်ပြုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပညာယ စ အတိဝိဇ္ဈ ပဿတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပညာယ စ&lt;/b&gt; - အရိယာ ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာဖြင့်လည်း၊ &lt;b&gt;အတိဝိဇ္ဈ&lt;/b&gt; - ထွင်းဖောက်၍၊ &lt;b&gt;ပဿတိ&lt;/b&gt; - သိမြင်လေ၏။ ဒီပရမတ္ထသစ္စာတရားကြီးကို ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ဉာဏ်တွေဖြင့် ထိုသူတော်ကောင်းသည် ထိုးထွင်းသိပါတယ် ဆိုပြီး ဘုရားရှင် ဒီလိုဟောထားတယ်။ အဲဒီလို ထိုးထွင်းသိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးလား။ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ပရမတ္ထသစ္စာကို မျက်မှောက်ပြုလိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မင်္ဂလာ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အဲဒီ မင်္ဂလာတရားသည် ဘာကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်လာရသလဲလို့ မေးတော့ ဗဟုသုတ။ ဘုရားရှင် ဟောကြား ပြသ ဆုံးမထားတဲ့ တရားတွေကို သင်ယူခြင်း၊ အာဂမ္မသုတ၊ အဓိဂမသုတ ခေါ်တဲ့ သင်ယူအပ်သော အာဂမ္မသုတ၊ ကျင့်ကြံ၍ သိအပ်သော အဓိဂမသုတလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတရှိခြင်း ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားကို အခြေမခံဘူးလား။ အဲဒီလို မင်္ဂလာတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းက ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ဆက်လက်ပြီးတော့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် မရသေးခင်စပ်ကြား ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ အရှုံးထွက်နိုင်မလား။ အရှုံးကို မထွက်နိုင်တဲ့အကြောင်း မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ သုတ္တန်လေး တစ်ခု ရှိတယ်။ &lt;b&gt;သောတနုဂတသုတ်&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သောတနုဂတသုတ်တော်နှင့် မာန်မာန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်လေးကို ဘုန်းကြီးလည်း ကြည်ညိုလွန်းလို့ ခဏခဏတော့ ဟောပေးပါတယ်နော်။ မြတ်စွာဘုရားက အဲဒီ သုတ္တန်လေး တစ်ခု ဟောရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အကြောင်းရှိပါတယ်နော်။ အကြောင်းရှိတယ် ဆိုတာက ဘုရားရှင်က တရားတွေ ဟောဟောပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရဟန်းတော် ၅၀၀ ရှိကြတယ်။ သူတို့က ပစ္ဆိမဘဝိက သားတွေပါ။ မာန်စွယ်လေးတွေက ထောင်နေကြတယ်။ မာန်စွယ်လေးတွေ ထောင်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ ဘာဖြစ်သလဲ။ &quot;ဪ... ရှင်ဂေါတမ ဟောတဲ့ တရားတွေက သိပ်မဆန်းလှပါဘူး၊ တို့ သင်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် လွယ်လွယ်လေးနဲ့ တတ်တာပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ တရားနာမလာတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီထဲမှာလည်း တရားနာမလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တော်တော်များများတော့ ရှိကောင်းရှိပါလိမ့်မယ် ထင်ပါရဲ့နော်။ ရှိကြတာ။ တော်ကြာ ဟိုယောဂီက မလာ၊ ဒီယောဂီက မလာ၊ တော်ကြာ ဟိုဘုန်းကြီးက မလာ၊ ဒီဘုန်းကြီးက မလာ၊ တော်ကြာ ဟိုသီလရှင်က မလာ၊ ဒီသီလရှင်က မလာ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘာဖြစ်နေကြလဲ။ ဟမ်... ဘာဖြစ်နေကြလဲ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တော့ သိလိမ့်မယ် ထင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်မှာလာတဲ့ ရဟန်းတွေကတော့ မာန်စွယ်လေး ထောင်နေတယ်၊ မာန နည်းနည်း ကြီးနေကြတယ်။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ သိပ်ပြီးတော့ တရားအပေါ်၌ အထင်မကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အထင်မကြီး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်က ဒီမာန်စွယ်ကို မချိုးနိုင်ခဲ့ရင်တော့ ဒီရဟန်းတွေ တရားမရဘူး ဆိုတာ ဘုရားရှင်က သိတယ်။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ဒီမာန်စွယ်လေး ကျွတ်သွားဖို့ရာအတွက် ဘုရားရှင်က ဒီနေရာမှာ တော်တော်လေး ချော့ပေးရတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နည်းနည်းလည်း သူတို့က အချော့များ ကြိုက်သလားတော့ မပြောတတ်ပါဘူးနော်။ အဲဒီတော့ ဘုန်းကြီးကတော့ မချော့နိုင်ပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒါ အချော့ကြိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ချော့တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ထံ သွားနေကြရင်တော့ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။ ကဲ... ဒီမှာ ဘုရားရှင်က အဲဒီမှာ သူတို့ကို &quot;ငါဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို သင်ယူကျင့်ကြံတဲ့ ဒီအသိနှစ်ခုဖြင့် ဗဟုသုတ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘယ်လောက် အကျိုးကြီးတယ်&quot; ဆိုတာလေးကို ဘုရားရှင်က နားဝင်စေချင်တဲ့အတွက် ဒီသုတ္တန်လေး ဟောပေးတာပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားနာယူခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်ခြင်း အကျိုးလေးပါး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လိုဟောလဲ။ &lt;b&gt;သောတနုဂတာနံ ဘိက္ခဝေ ဓမ္မာနံ ဝစသာ ပရိစိတာနံ မနဿနုပေက္ခိတာနံ ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ စတ္တာရော အာနိသံသာ ပါဋိကင်္ခါ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;သောတနုဂတာနံ&lt;/b&gt; - နား၌ အဖန်ဖန် ထိမှန်၍ တည်နေကြကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဝစသာ ပရိစိတာနံ&lt;/b&gt; - နှုတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်အပ်ကုန်သော (သို့မဟုတ်) နှုတ်ဖြင့် လေ့ကျက်၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;မနဿနုပေက္ခိတာနံ&lt;/b&gt; - စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ်အပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်အပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနံ&lt;/b&gt; - တရားတို့၏၊ &lt;b&gt;စတ္တာရော အာနိသံသာ&lt;/b&gt; - လေးမျိုးကုန်သော အကျိုးအာနိသင်တို့ကို၊ &lt;b&gt;ပါဋိကင်္ခါ&lt;/b&gt; - မချွတ်ဧကန် ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်အပ်ကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမတဲ့ တရားတွေ ရှိပါတယ်တဲ့နော်။ အဲဒီ တရားတွေကို နာယူတယ်။ ရှေးတုန်းကတော့ ဒီလို စာအုပ်စာတမ်း ပေါတဲ့ခေတ် မဟုတ်တဲ့အတွက် တရားပုဒ်ကို သင်ယူချင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဆရာသမားထံမှာ သွားပြီးတော့ နားစိုက်ပြီး ထောင်ရတယ်။ ဆရာသမားက အလွတ်ချပေးတယ်၊ တပည့်ကလည်း အလွတ် လိုက်ဆိုရတယ်။ အဲဒီလို အလွတ်လိုက်ဆိုတဲ့ အချိန်အခါမှာ စိတ်တွေက ဟိုရောက် ဒီရောက် ရောက်ရမလား။ မရောက်ရဘူး။ ပသာဒသောတထဲ တကယ်ပဲ ဉာဏ်ထဲ ရောက်သွားအောင် သေသေချာချာ နားစိုက်ပြီး ထောင်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နားစိုက်ပြီး ထောင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထောင်ပြီးရင်ပြီး၊ တရားနာပြီးရင်ပြီး ထသွားပြီး ဟိုစကားပြော ဒီစကားပြော၊ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ &lt;b&gt;ဝစသာ ပရိစိတာ&lt;/b&gt; - နာယူ သင်ယူထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို နှုတ်တက်ရအောင် လေ့ကျင့်ရတယ်။ လေ့ကျင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမလား။ ပါးစပ်ကတော့ ရပါရဲ့။ &lt;b&gt;သဇ္ဈာယံ ဝါဒေန္တော&lt;/b&gt; စသည်ဖြင့် အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို မသိဘဲ ပါးစပ်ကတော့ ရွတ်တယ်၊ စိတ်တွေကတော့ ဘယ်ရောက်နေလဲ။ ဟင်... ပဲခူးရောက်လိုက်၊ ပုဂံရောက်လိုက်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ ရောက်ချင်တဲ့ နေရာတွေ ရောက်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမလား။ မဖြစ်ရဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲ။ &lt;b&gt;မနဿနုပေက္ခိတာ&lt;/b&gt; - စိတ်နဲ့ ဒီတရားတွေကို အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ် ရှုပွားနေရမယ်။ အဲဒီလို စိတ်နဲ့ အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ် ရှုပွားပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းမသိရင်ရော အကျိုးရှိပါ့မလား။ မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; ဆက်ပြီး ဟောရပြန်တယ်။ စိတ်နဲ့တော့ ရှုတယ်၊ (ဒါပေမဲ့) မသိဘူး (ဆိုရင်) အကျိုးမရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါနံ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းသိရမယ်။ ဘာတွေ ထိုးထွင်းသိရမလဲ ဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဖွင့်ထားပါတယ်နော်။ ထိုးထွင်းသိရမယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါတိ အတ္ထတော စ ကာရဏတော စ ပညာယ သုဋ္ဌု ပဋိဝိဒ္ဓါ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတာက &lt;b&gt;အတ္ထတော စ&lt;/b&gt; - တရားကိုယ် အနက်သဘော အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ကာရဏတော စ&lt;/b&gt; - အကြောင်းတရား အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပညာယ&lt;/b&gt; - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ &lt;b&gt;သုဋ္ဌု&lt;/b&gt; - ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ၊ &lt;b&gt;ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; - ထွင်းဖောက်၍ သိခြင်းသည် &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓါ&lt;/b&gt; ဆိုတာက တခြားဟာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပရမတ္ထတရားကို အနက်သဘော အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ အကြောင်းတရား အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ထွင်းဖောက်သိခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ် ဆိုပြီး ဒီလို ရှင်းပြထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပစ္စေက္ခတော ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက်ပြု၍ သိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ကောင်းမွန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်ဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;ပစ္စေက္ခတော&lt;/b&gt; (ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက်ပြုတာ) ကို ပြောနေတာပါတဲ့။ သူများအပြောနဲ့ လွှမ်းနေတာကို ပြောတာ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ မိမိကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြုပြီးတော့ကို စနစ်တကျ သိတာကို ဘုရားရှင်က ဆိုလိုတယ်တဲ့ နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ မိမိ &lt;b&gt;သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာ&lt;/b&gt; ဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့တရားတွေဆိုတာက ဘာတရားတွေလဲလို့ မေးတော့ ပရမတ္ထတရား။ ပရမတ္ထတရား ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲဆိုရင် လေးခု။ &lt;b&gt;စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန်&lt;/b&gt; အဲ့ဒီလေးခု ရှိတဲ့အနက်က အဲ့ဒီပရမတ္ထတရားတွေကို တစ်ခါတရံ &quot;အတ္ထ&quot; ဆိုပြီး ဒီလိုပဲ သုံးတယ်။ ဒီသုတ္တန်မှာတော့ အတ္ထဆိုပြီး သုံးထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စတုတ္ထပရမတ်ဖြစ်တဲ့ ဒီနိဗ္ဗာန်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိချင်နေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတို့သည် ဘာလုပ်ရမလဲ။ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ် ဆိုတဲ့ ဒီပထမပရမတ်တရား၊ ဒုတိယပရမတ်တရား၊ တတိယပရမတ်တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ပထမသိရတယ်။ ဒါကို &lt;b&gt;အတ္ထော&lt;/b&gt; (တရားကိုယ်အနက် သဘောအားဖြင့်) သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ထွင်းဖောက်သိတာဆိုပြီး ဒီလိုရှင်းထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကြောင်းတရားကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်စဉ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိရုံနဲ့ လုံလောက်သလားဆိုတော့ မလုံလောက်သေးဘူး။ &lt;b&gt;ကာရဏတော စ ပညာယ သုဒ္ဓုပရိဝိဒ္ဓေါ&lt;/b&gt; (ဒီရုပ်၊ ဒီစိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီပရမတ္ထတရားတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာနဲ့ ထွင်းဖောက်သိရမယ်)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ စိတ်၊ စေတသိက်၊ ရုပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပရမတ္ထတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ပရမတ်စိုက်အောင် ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ဉာဏ်က &lt;b&gt;နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်&lt;/b&gt;။ အကြောင်းတရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတဲ့ဉာဏ်က &lt;b&gt;ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်&lt;/b&gt;။ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်နဲ့ ဒီပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် နှစ်ပါးကို ရရှိရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ ဆရာသင်ပေးတဲ့ &quot;သင်သည့်အနေနဲ့&quot; ရမလားလို့ မေးတော့ မဟုတ်ဘူး။ &lt;b&gt;ပညာယ သုဒ္ဓုပ္ပဋိဝိဒ္ဓေါ&lt;/b&gt; (သမ္မာဒိဋ္ဌိပညာဖြင့် ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ ထွင်းဖောက်သိရမယ်၊ မျက်မှောက်ပြုပြီး ဖြစ်ရမယ်)။ ဆရာ့အပြောနဲ့ လွှမ်းနေတာမျိုး ဟုတ်ရမလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုဂတိရောက်ကြောင်း သတိနှင့် သီလ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိလိုက်ပြီ၊ အသိတု ဉာဏ်တု ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြစို့နော်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဝိပဿနာနယ်ထဲသို့ ရှေးဆုံးဖြစ်ပြီးတော့ ဝင်လိုက်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တော့ မရဘူး။ မရဘဲနဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဘာဖြစ်သွားလဲ။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့က—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သော မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနော အညတရံ ဒေဝနိကာယံ ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလွတ်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ကာလံ ကုရုမာနော&lt;/b&gt;၊ သေလွန်ခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;အညတရံ ဒေဝနိကာယံ&lt;/b&gt;၊ အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော နတ်ပြည်လောကသို့။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားပြီ၊ ကွယ်လွန်တဲ့အချိန်အခါမှာ သတိလက်လွှတ်ပြီးတော့ ကွယ်လွန်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီလို သတိလက်လွှတ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့လို့ရှိရင် နတ်ပြည်နတ်လောကတစ်ခုခုတော့ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် တည်နေနိုင်ပါသေးတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟောထားလိုက်တော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က &quot;သတိလက်လွှတ်ပြီး သေလွန်တယ်&quot; ဆိုတာက ဘယ်လိုဟာမျိုးကို ပြောသလဲ။ အဲ့ဒီအပိုင်းကို အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတယ်။ &lt;b&gt;&quot;မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနောတိ နိရန္တရံ ဗုဒ္ဓဝစနံ အနုဿရဏသတိယာ အဘာဝေ ဝုတ္တံ&quot;&lt;/b&gt;။ သတိလက်လွှတ်ပြီး သေလွန်တယ်ဆိုတာက ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားစကားတော်တွေကို အစဉ်မပြတ် လျှောက်ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ သတိမရှိဘဲနဲ့ သေတာမျိုးကို မဆိုလိုပါဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာပြောလဲဆိုတော့ ပုထုဇဉ်ကာလကန္တရတော (ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့ ကွယ်လွန်သွားခြင်း) ကိုသာ ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ပြောနေတာ။ &lt;b&gt;&quot;ပုထုဇ္ဇနော ဟိ မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကရောတိ နာမ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပုထုဇ္ဇနော&lt;/b&gt;၊ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလက်လွတ်လျက်။ &lt;b&gt;ကာလံ ကရောတိ နာမ&lt;/b&gt;၊ သေသည်မည်၏။ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့သာ သေပါစေ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သေခြင်းကို သတိလက်လွှတ်ပြီး သေတယ်လို့ ဒီလိုဟောပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါဖြင့်ရင် သတိလက်လွှတ်ပြီး ဒီလိုသေတယ်ဆိုတာက ဘုရားတရားတွေကို သူက ရှုပွားသုံးသပ်မှု မရှိတာ ဟုတ်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတယ်။ ရှုပွားသုံးသပ်နေတယ်၊ ရှုပွားသုံးသပ်ပြီးတော့ သေပေမယ့်လို့ သူက နတ်ပြည်နတ်လောကတော့ ရောက်နိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်သလဲလို့ မေးတော့—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယေပိ စေတေတိ သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တတိ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt; (ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရ၏ ဟူသည်ကား)၊ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ&lt;/b&gt; (စင်ကြယ်တဲ့ သီလ၌)၊ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt; (ရပ်တည်မှု ရရှိသည်ဖြစ်၍)၊ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt; (နတ်ပြည်လောက၌)၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt; (ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်တည်နေရပေ၏)။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာကံ၏ သဘာဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်ဖက်က ခုနက တရားတွေကို အမှတ်မရတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဝိပဿနာစီးဖြန်းနေပါရဲ့။ စီးဖြန်းပေမယ့်လို့ ဝိပဿနာကံဆိုတာက တခြားတခြားကံတွေက အကျိုးပေးခွင့်မသာမှ သူက အကျိုးပေးတာပါ။ တခြားတခြားကံတွေက အကျိုးပေးခွင့်သာနေရင် သူဟာ ဘယ်တော့မှ အကျိုးမပေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ကမ္မက္ခယကံ (ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တဲ့ကံ) မျိုး ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တယ်ဆိုတာက တခြားကံက အကျိုးပေးမယ့် အကျိုးတရားတွေကို အကျိုးမပေးနိုင်အောင် သူက ကန့်ကွက်တတ်တယ်၊ မြင်နိုင်တဲ့စွမ်းအားရှိတယ်၊ ပယ်ရှားနိုင်တဲ့စွမ်းအားရှိတယ်။ ကံတွေကို လိုက်ပြီး တိုက်ဖျက်ပေးတယ်ဆိုတော့ အဲ့ဒီကံတွေထဲမှာ ကုသိုလ်ကံလည်း ပါတယ်၊ အကုသိုလ်ကံလည်း ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကံအားလုံးကို သူက တိုက်ဖျက်ပေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးမယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်ကံက ကောင်းတဲ့ဘဝ အကျိုးပေးမယ်၊ အကုသိုလ်ကံက မကောင်းတဲ့ဘဝ အကျိုးပေးမယ်။ အဲ့ဒီလို ကံတွေကသာ အကျိုးပေးနေရင် ဒီသံသရာခရီး ဆုံးနိုင်ပါဦးမလားဆိုတော့ မဆုံးတော့ဘူး။ သံသရာခရီး ဆုံးချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကုသိုလ်ကံတွေကလည်း ကောင်းကျိုးမပေးအောင်၊ ဒီအကုသိုလ်ကံတွေကလည်း မကောင်းကျိုးမပေးအောင် ဒီကံတွေကို ပယ်ရှားနိုင်ဖို့ စွမ်းအားဆိုတာ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီစွမ်းအားက ဒီဝိပဿနာဉာဏ်တွေမှာ ရှိနေတယ်၊ ဝိပဿနာကံတွေမှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဝိပဿနာဉာဏ်၊ ဝိပဿနာကံတွေကို ကမ္မက္ခယကံ (ကံတွေကို ကုန်စေတတ်တဲ့ကံ) လို့ ဒီလိုခေါ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီဝိပဿနာကံတွေ အားထုတ်ပေမယ့်လို့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ခုနက ကံကို ကုန်စေတတ်တဲ့ ကံတွေကို အားထုတ်ထားပေမယ့်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်နေလဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းတဲ့ သီလ၌။ &lt;b&gt;ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt;၊ ရပ်တည်ခွင့် ရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt;၊ နတ်ပြည်လောက၌။ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စင်ကြယ်နေတဲ့ သီလမှာ ဒီသူတော်ကောင်းက ရပ်တည်ပြီးတော့ ကွယ်လွန်ရတဲ့အတွက်ကြောင့် နတ်ပြည်နတ်လောကမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ပေါ့လေ၊ ငရဲရောက်တာနဲ့စာရင်တော့ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်တာကတော့ နည်းနည်းမခံသာဘူးလား။ ခံသာပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလစင်ကြယ်မှု၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို နတ်ပြည်နတ်လောကရောက်တာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်နိုင်သလဲ။ &lt;b&gt;သုဒ္ဓသီလေ ပတိဋ္ဌိတော&lt;/b&gt;၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ခွင့်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသာ ရောက်နိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... (တချို့) တွေက ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတယ်၊ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ် စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ခွင့်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းလို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ မဟုတ်မတရားတွေ သူတစ်ပါးကို လိုက်ပြီးတော့ စွပ်စွဲနေတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကောင်းကောင်း သုဂတိရောက်ပါ့မလား။ ဟမ်... ရောက်ပါ့မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကာယကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုမရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ လူ့ပြည်လူ့လောက ရောက်နိုင်မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မိမိလူ့ပြည်လူ့လောက ရရှိရေးအတွက်၊ နတ်ပြည်လောက ရရှိရေးအတွက် ဘယ်သူတွေက လာလုပ်သလဲ။ မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာတွေလုပ်သလဲ။ မစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ မိမိက ရပ်တည်နေတယ်။ အဲ့ဒီမစင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ မိမိဘာလုပ်လိုက်သေးလဲ။ နောက်ထပ် စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ လှူတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကိုလည်း မိမိ ဝေါဝါကြီးထိုင်ပြီးတော့ မသုံးစွဲဘူးလား။ သုံးစွဲနေပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီကျောင်းမှာ နေတယ်၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို အာရုံယူပြီး လှူဒါန်းထားတဲ့ ကျောင်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းမှာ ကိုယ်က ကြားကပ်နပ်နေတယ်၊ ဒီကျောင်းမှာ လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းတွေလည်း စားပြန်တယ်။ အဲ့ဒီဆွမ်းတွေက မစင်ကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ မစင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းမျိုး ဟုတ်ရဲ့လား။ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီဆွမ်းကို လှူလိုက်ခဲ့ရင်တော့ ဒီလိုစင်ကြယ်နေတဲ့၊ ဒီလိုကိုယ်ကျင့်တရား မွန်မြတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို လှူခဲ့ရင် တို့မှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အလွန်အဆင့်အတန်းကျတဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေတော့ ရရှိလိမ့်မယ်&quot; ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ လှူဒါန်းနေတာပါ။ အဲ့ဒီလို ယုံကြည်ချက်မရှိဘဲ လှူမယ့်ပုဂ္ဂိုလ် ရှိပါမလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိက စင်ကြယ်တဲ့ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ရည်စူးပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို၊ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမရှိဘဲနဲ့ သုံးစွဲသင့်ပါ့မလား။ မသင့်ဘူး။ &quot;ဒီကျောင်းမှာ မနေသင့်ဘူး၊ ဒီဆွမ်းတွေ မစားသင့်ဘူး၊ ဒီအဝတ်တွေ၊ ဒီသင်္ကန်းတွေ မဝတ်သင့်ဘူး၊ ဒီဆေးတွေ မသုံးစွဲသင့်ဘူး&quot; (လို့ ဆင်ခြင်ရမယ်)။ &quot;သုံးစွဲရင် ဘာဖြစ်သလဲ&quot;။ ဟော... ဘယ်လိုတုန်း ဘယ်လိုတုန်း။ သုံးစွဲရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဟင်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မစင်ကြယ်တဲ့ သီလနဲ့ သုံးစွဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသွားတဲ့လမ်း မိမိလိုက်ရမှာပေါ့။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ နေနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသွားတဲ့လမ်းကို မိမိလိုက်ရပါ့မလား။ မလိုက်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ၏ အကျိုးပေးကွာခြားပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;န ဟိ ဓမ္မော အဓမ္မော စ၊ ဥဘော သမဝိပါကိနော။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အဓမ္မော နိရယံ နေတိ၊ ဓမ္မော ပါပေတိ သုဂ္ဂတိံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဓမ္မနဲ့ အဓမ္မ နှစ်ခုရှိနေပြီ။ တူညီတဲ့အကျိုးကို ဒီတရားနှစ်ခု ဘယ်လိုမှ မပေးနိုင်ပါဘူး။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အဓမ္မော&lt;/b&gt;၊ အဓမ္မအမည်ရတဲ့ မသူတော်တရားသည်။ &lt;b&gt;နိရယံ&lt;/b&gt;၊ ငရဲသို့။ &lt;b&gt;နေတိ&lt;/b&gt;၊ ရောက်အောင် မသွေ ပို့ဆောင်တတ်ပေ၏။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဓမ္မော&lt;/b&gt;၊ ဓမ္မအမည်ရတဲ့ သုစရိုက်တရား၊ ကုသိုလ်တရားစုကြီးက။ &lt;b&gt;သုဂ္ဂတိံ&lt;/b&gt;၊ လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်ဘူမိ သုဂတိသို့။ &lt;b&gt;ပါပေတိ&lt;/b&gt;၊ မုချမသွေ ရောက်ရှိစေနိုင်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဓမ္မခေါ်တဲ့ တရား၊ ကုသိုလ်တရားတွေ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ စေတသိက်တရား၊ ဦးဆောင်နေတဲ့ တရားအားလုံးပဲ။ အဲ့ဒီကုသိုလ်တရားတွေက လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ အကောင်းဆုံး ဂတိတွေကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အဓမ္မက ငရဲကိုရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ စွမ်းအင်ချင်း တူသလား။ မတူဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် မိမိတို့ ချစ်မြတ်နိုးကြတယ်ဆိုရင်၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် မိမိတို့ သနားကြတယ်ဆိုရင် စင်ကြယ်တဲ့ သီလလေးမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ အမြဲတမ်း နေထိုင်ဖို့ မတော်ဘူးလား။ တော်တယ်။ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ကလေးတစ်ခု အရမ်းမလှုပ်ပါနဲ့။ လက်ကလေးတစ်ခုလည်း ရမ်းပြီးတော့ မလှုပ်လိုက်ပါနဲ့။ စိတ်ကလေးတစ်ခုလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် မိမိစဉ်းစားချင်တာ၊ တွေးခေါ်ချင်တာတွေကို ထိုင်ပြီးတော့ မစဉ်းစားပါနဲ့၊ မတွေးခေါ်ပါနဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်၌ တရားပုဒ်များ ထင်ရှားပေါ်လွင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာစဉ်းစားရမလဲ။ &quot;ဤကား ရုပ်တရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ။ &quot;ဤကား နာမ်တရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ &quot;ဤကား အကြောင်းတရား၊ ဤကား အကျိုးတရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ &quot;ဤကား အနိစ္စတရား၊ ဤကား ဒုက္ခတရား၊ ဤကား အနတ္တတရား&quot; လို့ စဉ်းစားနေပါ၊ ရှုပွားနေပါ၊ သုံးသပ်နေပါ။ အဲ့ဒီလို ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘာဖြစ်လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော မုဋ္ဌဿတိ ကာလံ ကုရုမာနော အညတရံ ဒေဝနိကာယံ ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့သော သူတော်ကောင်းသည်။ (ဝိပဿနာပွားရင်းနဲ့ သေခဲ့မယ်ဆိုရင်နော်)။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌဿတိ&lt;/b&gt;၊ သတိလွတ်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ကာလံ ကုရုမာနော&lt;/b&gt;၊ သေခြင်းကို ပြုခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;အညတရံ ဒေဝနိကာယံ&lt;/b&gt;၊ အမှတ်မထား တစ်ပါးပါးသော နတ်ပြည်လောကသို့။ &lt;b&gt;ဥပပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt;၊ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်ပြည်တစ်ပြည်ကတော့ ကျိန်းသေသွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘဝကို အဆုံးသတ်ခွင့် ရရှိတဲ့အတွက် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားပြီ။ ရောက်သွားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ တတ္ထ သုခိနော ဓမ္မပဒါ ပလဝန္တိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;တတ္ထ&lt;/b&gt;၊ နတ်ပြည်နတ်လောက၌။ &lt;b&gt;သုခိနော&lt;/b&gt;၊ ချမ်းသာခြင်းရှိသော။ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;၊ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌။ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ&lt;/b&gt;၊ တရားပုဒ်အစုတို့သည်။ &lt;b&gt;ပလဝန္တိ&lt;/b&gt;၊ ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ နေကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုနတ်ပြည်လောကမှာ နတ်သားဖြစ်သွားတဲ့ ဒီနတ်သားသတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ၊ ချမ်းသာခြင်းရှိနေတဲ့ ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ အသိဉာဏ်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေဟာ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်နေပါတယ်တဲ့။ ဘာဖြစ်လို့ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်ရသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုပွားရင်း ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ မရဏာသန္နဇောလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နောက်ဆုံးဖြစ်သွားတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေက ဒီရုပ်နာမ်၊ အကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာ ဆိုတဲ့ အခြင်းအရာတစ်ခုခုကို အာရုံပြုနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘဝကူးပြောင်းသော်လည်း ဘဝင်၌ အာရုံထင်ကျန်ရစ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အာရုံပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မရဏသန္နဇော ယူထားတဲ့ အာရုံကိုပဲ ဟိုနတ်ပြည် နတ်လောကမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ပဋိသန္ဓေက တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ အာရုံပြုပြန်တယ်။ အဲ့ဒီ ပဋိသန္ဓေနောက်မှာ ဆက်လက်ပြီး ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ခဲ့ရင် ဖြစ်ခွင့်ရှိနေတဲ့ ဘဝင်စိတ်တွေကလည်း ဒီမရဏသန္နဇော ယူထားတဲ့ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာကိုပဲ ဆက်လက်ပြီး အာရုံယူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာကို အာရုံယူတယ် ဆိုကြစို့နော်။ အဲ့ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တို့ကလည်း သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူတယ်။ အကယ်၍ ဒီမရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဒုက္ခအခြင်းအရာကို အာရုံယူခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်သွားတဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တွေကလည်း သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ဒုက္ခအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူတယ်။ အေး... အကယ်၍ မရဏသန္နဇောက သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံယူခဲ့မယ်ဆိုရင် နတ်သားသတ္တဝါရဲ့ ပဋိသန္ဓေစိတ်၊ ဘဝင်စိတ်၊ စုတိစိတ်တွေကလည်း ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနတ္တအခြင်းအရာကိုပဲ အာရုံယူနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အိမ်ရှင်ဘဝင်စိတ်နှင့် တရားထူးရလွယ်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီထဲမှာ ပဋိသန္ဓေစိတ်ကတော့ ဘဝတစ်ခုမှာ အစဆုံးဖြစ်တဲ့ ဘဝင်စိတ်ပဲ။ စုတိစိတ်ဆိုတာကတော့ ဘဝတစ်ခုမှာ နောက်ဆုံးဖြစ်ပေါ်သွားတဲ့ ဘဝင်စိတ်ပဲ။ အဲ့ဒီစိတ်နှစ်ခုရဲ့ အလယ်ခေါင် ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ရင် ဒီဘဝင်စိတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဘဝင်စိတ်တွေက သတ္တဝါတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ အများဆုံးဖြစ်တဲ့စိတ်၊ အိမ်ရှင်စိတ်ပဲ။ ဝီထိစိတ်ဖြစ်ရင် သူရပ်သွားတယ်။ ဝီထိစိတ်မဖြစ်ရင် သူဆက်ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီအိမ်ရှင်ဘဝင်စိတ်က ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံပြုနေတဲ့အတွက်ကြောင့် အာဂန္တုဖြစ်တဲ့ ဝီထိစိတ်တွေဟာ ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ အနတ္တအခြင်းအရာကို အာရုံပြုဖို့ရာအတွက် အခက်အခဲ ရှိဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မရှိတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဉာဏ်လေးနဲ့ လှမ်းပြီး တစ်ဆက်တည်း ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့သန္တာန်မှာ အလုံးလိုက် အခဲလိုက် ပေါ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘဝင်စိတ်တွေက ဒီသင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တအချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိနေတဲ့အတွက်ကြောင့် တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ထဲမှာ အထင်အရှား ပေါ်နေပြီ။ ပေါ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဒန္ဓာ ဘိက္ခဝေ သတုပ္ပါဒေါ၊ အထ ခေါ သော သတ္တော ခိပ္ပံယေဝ ဝိသေသံ အဓိဂစ္ဆတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;သတုပ္ပါဒေါ&lt;/b&gt; - သတိရူပွားမှု သတိသမ္ပဇဉ် ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;ဒန္ဓော&lt;/b&gt; - နှေးကွေးလှသေး၏။ &lt;b&gt;အထ ခေါ&lt;/b&gt; - အထောက်တကယ် စင်စစ်မှာမူကား၊ &lt;b&gt;သော သတ္တော&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါသည်၊ &lt;b&gt;ခိပ္ပံယေဝ&lt;/b&gt; - လျင်မြန်စွာသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဝိသေသံ&lt;/b&gt; - မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားများကို၊ &lt;b&gt;အဓိဂစ္ဆတိ&lt;/b&gt; - ရလေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားတော်ကို ဉာဏ်နဲ့အစဉ် ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်။ တကယ်စင်စစ် ပြောကြစို့ဆိုရင် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက် အားရဖို့ကောင်းလဲ။ ဟမ်... အားရဖို့မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘဝလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ကြိုးစားသင့်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မိမိက ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို သင်အံလေ့ကျက်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတမင်္ဂလာတရားနဲ့ ပြည့်စုံအောင်လည်း ကြိုးစားထားတယ်။ ဒါက အကြောင်းတစ်ခု။ နောက်အကြောင်းတစ်ခုကတော့ ဘာလဲ။ စင်ကြယ်တဲ့ သီလမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတယ်နော်။ အဲ့ဒီအကြောင်းနှစ်ချက်ကြောင့် ဒီဘဝမှာ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်မရဘူးဆိုရင်တောင် ဒုတိယဘဝ ဒီနတ်ပြည်နတ်လောက ကျိန်းသေဧကန် ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ရောက်ခဲ့ရင် ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေဟာ အထင်အရှား ပေါ်နေတယ်။ ရေပေါ်မှာ ဗေဒါပင်တွေ ပေါ်သလို တရားတွေဟာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်နေတဲ့အတွက် ဒီတရားတွေကို ပြန်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ ဒီတရားတွေကို ပြန်ပြီး အမှတ်ရတဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်၊ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီးကို ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလောက် ခိုင်မာတဲ့ အာမခံချက်ရှိနေတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဦးဇင်းတို့ အခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုမှာ ရောက်အောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဘာမှ ဆွေမတော် မျိုးမတော်တဲ့ သူများသားသမီးကိုတောင်မှ တစ်သက်လုံး ကျွတ်ခတ်နိုင်တဲ့ (လုပ်ကျွေးနိုင်တဲ့) စွမ်းအားမျိုး မရှိဘူးလား။ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကျွေးနိုင်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ဒီတရားလေးတွေရအောင် ဒီတစ်နှစ်နှစ်လလောက် ကြိုးစားဖို့တော့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ &quot;တပည့်တော်က ဘုရား ကြိုးစားချင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခွင့်အရေးက မရဘူး။&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ &quot;တပည့်တော် အခွင့်လေးက ၁၀ ရက်ပဲ ရခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ခဏပြန်လိုက်ဦးမယ်။&quot; ဟုတ်တယ်မလား။ အဲ့ဒီပုံစံ သူများသားသမီး လုပ်ကျွေးတာကျတော့ ၁၀ ရက် ဟုတ်သလား။ ဟမ်... မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ အကယ်၍ အသက် ၁၀၀ သာရှိလို့ပါ။ အသက် ၂၀၀ သာရှိမယ်ဆိုရင် နှစ်ရာလုံးလုံး လုပ်ကျွေးဦးမှာ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ခုကျတော့ တရားအားထုတ်ဖို့ကျ ၁၀ ရက်တောင် ခဲယဉ်းနေတယ်၊ ဟုတ်သလား။ ဟုတ်ပါတယ်။ အေး... ဟုတ်ပြီ၊ နည်းနည်းလေး ဒီလို ထောက်ခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိဦးမှာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်ရောက်သော်လည်း မေ့လျော့တတ်သော သဘာဝ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု ဒုတိယ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီးတော့ ဟောပြန်တယ်နော်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုန စပရံ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခု ဓမ္မံ ပရိယာပုဏာတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ငါဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတွေ သင်ယူပြီး၊ သင်အံလေ့ကျက်တဲ့ အနေနဲ့ နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သင်ယူပြီ။ ဗဟုသုတရှိအောင် သင်အံလေ့ကျက်တဲ့ အနေနဲ့လည်း သိပြီ။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်လဲ။ ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလားတူပဲ သူက နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ နည်းနည်းလေး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ မေ့သွားတယ်ထင်ပါရဲ့။ မေ့သွားတယ်ဆိုတာကတော့ စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လာရင်တော့ နည်းနည်းတော့ မေ့တတ်ပါတယ်။ ဦးဇင်းတို့ သက်တမ်းတော်တော်လေး ရှည်တဲ့ ခေတ်ကာလက ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော် ကုသံမင်းသားနဲ့ ယသော်ဓရာအလောင်း ဥမ္မာဒန္တီတို့ (ဥတ္တမင်းသားနှင့် ဥတျင်းသမီး မဟုတ်ပါ၊ ဇာတ်တော်လာအတိုင်း ပြင်ဆင်ရန်)၊ မိဘတွေ သူတို့အချင်းချင်းကတော့ သဘောမတူကြပါဘူး။ မိဘတွေက သဘောတူလို့ လက်ထပ်ထိန်းမြားပေးတဲ့အတွက် မိဖုရားနဲ့ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ကြရပြီ ဆိုကြပါစို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမယ့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ချစ်ကြိုက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့စဖူးဘူး။ သီလစင်ကြယ်ခြင်းနဲ့အတူ ထားခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာလေးတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ &quot;အရင်သေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကနေ ဘယ်ဘဝရောက်တယ် ဆိုတာကိုတော့ တစ်ယောက်ကို လာပြီး ပြန်ပြောပြရမယ်&quot; ဆိုပြီး ကတိသစ္စာလေးတစ်ခုတော့ ထားကြတယ်။ အလောင်းတော် မင်းသားက အရင်သေသွားတယ်၊ သိကြားမင်းသွားဖြစ်တယ်။ သိကြားမင်း စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လိုက်တော့ သူက ခုနစ်ရက်လောက် မေ့သွားတယ်။ ထားခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာလေး မေ့သွားတယ်။ တာဝတိံသာ နတ်ပြည်မှာ ခုနစ်ရက်က လူ့ပြည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ ကြာသွားတယ်။ အကယ်၍ အခုလိုခေတ် အချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီလို ခုနစ်ရက်လောက် မေ့ရင်တော့ မှီပါဦးမလား။ မမှီတော့ဘူး၊ မမှီတော့ဘူးနော်။ စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်တာကိုး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်ပြည်တွင် တရားပြန်လည်သတိရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒါကြောင့် နတ်ပြည်လောက ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်စည်းစိမ်က သိပ်ကြီးကျယ်လွန်းလို့ နည်းနည်းတော့ မေ့သွားတယ်။ မေ့သွားလိုက်တော့ တရားပုဒ်အစုတွေက သူ့သန္တာန်မှာ ဘောလုံးကြီးပေါ်သလို မပေါ်ဘူး။ မပေါ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;န ဟေဝ ခေါ တဿ တထာ ဓမ္မပဒါ ပလဝန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ထိုနတ်ပြည်လောက၌၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သုခိနော&lt;/b&gt; - ချမ်းသာခြင်းရှိသော၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ&lt;/b&gt; - တရားပုဒ်အစုတို့သည်၊ &lt;b&gt;န ဟေဝ ခေါ ပလဝန္တိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ မလာကြလေကုန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘောလုံးကြီးပေါ်သလိုတော့ မပေါ်ဘူး။ မပေါ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပိ စ ခေါ ဘိက္ခု ဣဒ္ဓိမာ စေတောဝသိပ္ပတ္တော ဒေဝပရိသံ ဥပသင်္ကမိတွာ ဓမ္မံ ဒေသေတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပိ စ ခေါ&lt;/b&gt; - တကယ်စင်စစ် အားဖြင့်ကား၊ &lt;b&gt;ဣဒ္ဓိမာ&lt;/b&gt; - တန်ခိုးဣဒ္ဓိပတ်နှင့် ပြည့်စုံသော၊ &lt;b&gt;စေတောဝသိပ္ပတ္တော&lt;/b&gt; - စိတ်ကို နိုင်နင်းစွာ လေ့ကျင့်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးသော၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခု&lt;/b&gt; - ရဟန်းတော်သည်၊ &lt;b&gt;ဒေဝပရိသံ&lt;/b&gt; - နတ်ပရိသတ်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို၊ &lt;b&gt;ဒေသေတိ&lt;/b&gt; - ဟောကြား ပြသ ဆုံးမတော်မူလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူ့ပြည်လူ့လောကက တန်ခိုးဣဒ္ဓိပတ် ပြည့်စုံနေတဲ့၊ စိတ်ကို နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားပြီးတဲ့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက နတ်ပြည်နတ်လောက တက်ပြီးတော့ တရားဟောပြီ။ တရားဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အတိတ်က ခုနက ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို &quot;သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း အဖြစ်နဲ့&quot; ဆိုပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ဒီနတ်သားကလည်း အဲ့ဒီတရားပွဲ ရောက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လဲ။ အတိတ်ကံက လှုံ့ဆော်ပေးနေတယ်နော်။ ဒီလိုနေရာမျိုး သွားဖြစ်အောင်ကို အတိတ်ကံက ပို့ဆောင်ပေးနေတယ်။ ကံက သိပ်အားကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဒီတရားပွဲမှာ၊ ဒီတရားနာ ပရိသတ်ထဲမှာ ဒီနတ်သားလည်း ပါနေပြီ။ ပါလိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ ဧဝံ ဟောတိ - &quot;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော၊ ယတ္ထာဟံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိံ&quot; တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာရင်းနဲ့ သူ့စိတ်ထဲ အကြံတွေ ဖြစ်နေတယ်၊ စဉ်းစားနေတယ်။ ကဲ... ဒကာကြီးတွေ ဘာအကြံတွေများ ဖြစ်နေကြလဲ။ ဟင်... အခု ဘုန်းကြီး တရားဟောနေတယ်။ ဘာတွေများ စဉ်းစားနေကြလဲ။ ဟမ်... ဘုန်းကြီး ငယ်ငယ်တုန်းက မိတ်ဆွေတစ်ဦး ပြောခဲ့ဖူးတာလေး မှတ်သွားရတယ်။ ဒီအချိန်တုန်းကတော့ ပြောခဲ့ဖူးတာရှိရဲ့။ သူတို့ ပဲခူးဘက်မှာဆို အလှူတစ်ခု လှူတယ်။ အလှူတစ်ခု လှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အလှူကိစ္စ ပြီးပြီ ဆိုကြပါစို့။ အလှူရှင်ကနေပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲတော်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မေးကြည့်တယ်။ &quot;တို့အလှူမှာ ဘုန်းကြီး ဘာတရားဟောသွားလဲ။&quot; &quot;ဟာ... ငါမသိဘူး။&quot; &quot;ဘာဖြစ်လို့လဲ။&quot; &quot;ငါက တစ်ညလုံး ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ ကျက်နေရတော့ ငါလည်း ပင်ပန်းနေတယ်။ ဘုန်းကြီး တရားဟောတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ငါလည်း ငိုက်နေတယ်၊ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။&quot; &quot;ကဲ... ကောင်းပြီ၊ မင်းကော ဘာလုပ်နေလို့လဲ။&quot; &quot;ဟ... ငါကလည်း တရားနာရင်းနဲ့ ငါက ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လောက် ပေးရဦးမယ်၊ ဆီဖိုးက ဘယ်လောက်၊ ဆန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ဆိုပြီး ငါစာရင်းတွေ တွက်နေတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီး ဘာတရား ဟောသွားတယ်ဆိုတာ ငါလည်း မသိလိုက်ဘူး။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စဉ်းစားကြတယ်၊ စဉ်းစားကြတယ်နော်။ အဲ့ဒါလည်း ကဲ... ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ဘုန်းကြီးနဲ့လည်း ရင်းနှီးတော့ မင်းဘုန်းကြီးသွားလျှောက်ပေါ့၊ ဘုန်းကြီး အလှူတုန်းက ဘာတရားဟောလဲ သိရအောင်။ ဘုန်းကြီးသွားလျှောက်ကြရအောင်။ ရှေးတုန်းကတော့ ယောင်တောင်တောင် တရားဟောတယ်။ ခုလို မျက်နှာမပြဘူး၊ ငပျောတုံးတွေ (ငပျောဓိ) က စိမ်းနေတယ်။ စိမ်းနေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;ဒီငပျောတုံး ငါကလည်း ဖုတ်စားတာ ကောင်းမလား၊ ကျုတ်စားတာ ကောင်းမလား&quot; စဉ်းစားနေတာ။ အဲ့ဒါနဲ့ ငါလည်း ဘာတွေ ဟောပြီးမှန်း မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီအတိုင်းပဲပေါ့၊ ဟုတ်လား။ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘာတွေ စဉ်းစားသလဲ၊ အဲ့ဒါ ပြန်ကြည့်ကြနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ သူက ဒီနေရာမှာ ရဟန်းတော်က၊ ဒီနတ်သားဖြစ်ခဲ့၊ ရဟန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီနတ်သားက စဉ်းစားနေပြီ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော၊ ယတ္ထာဟံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေလေ၏။ စဉ်းစားပြီ၊ ဘယ်လိုလဲ တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယတ္ထ&lt;/b&gt; - အကြင် လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ&lt;/b&gt; - ရှေးရဟန်းဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယံ&lt;/b&gt; - သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရတဲ့ မြတ်သောကျင့်စဉ်ကို၊ &lt;b&gt;အစရိံ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ဖူးလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဟို လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရှိစဉ်က ငါလူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါက ဒီသာသနာတော်တွေမှာပဲ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယခေါ်တဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ငါကျင့်ခဲ့ဖူးတယ်။&quot; ဘာတွေလဲ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဗြဟ္မစရိယ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကိုတော့ &lt;b&gt;သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဘုရားရှင် ဆုံးမထားတဲ့ အစဉ်အတိုင်း မြင့်မားနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေလို့ ဆိုလိုတယ်။ &lt;b&gt;မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကို ဆိုလိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တို့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယကို၊ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရနေတဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ့်လက်တွေ့ကျင့်ရင် ထိုပညာကျင့်စဉ်ထဲမှာ အကျုံးဝင်နေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ ပေါ်လာတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကိုတော့ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုင်း... တကယ်တမ်း ရဟန်းတော်ဘဝကနေ ပြောင်းသွားတဲ့ ဒီနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါက အရိယာမဂ်ဉာဏ်ကို မရရှိဘဲ ဘဝကို ပြောင်းသွားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရဟန်းဘဝနဲ့ သူက ဘာတွေ ကျင့်ခဲ့သလဲလို့ မေးတော့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယပဲ ကျင့်ခဲ့တယ်။ မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယအထိ စိုက်ခဲ့သလား။ မစိုက်ခဲ့ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ယတ္ထ&lt;/b&gt; - အကြင် လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ&lt;/b&gt; - ရှေးရဟန်းဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယံ&lt;/b&gt; - သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်ကို၊ &lt;b&gt;အစရိံ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;အယံ ဝါ သော ဓမ္မဝိနယော&lt;/b&gt; - ဤဓမ္မကထိက ရဟန်းတော် ဟောကြားပြဆို ဆုံးမနေတဲ့ တရားတော်သည်ကား ထိုငါ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ဓမ္မဝိနယပင်တည်း။ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ဣတိ ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပရိဝိတက္ကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားနာရင်းနဲ့ တရားတွေကို သူက စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ငါဟာ ဘုရားရှင်...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>3mh346os2312d8qicr7boiu4hrf8bd0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၄/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6267</id>
    <revision>
      <id>21913</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:08:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၄/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၃...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21913</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="152360" sha1="t67xuat7i5fbm50mlhiyvgjop3ti9nr" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၄/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၃/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၅/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-44
&lt;h3&gt;သောတနုဂတသုတ် အနှစ်ချုပ်နှင့် နတ်ပြည်၌ တရားထူးရပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ညကဟောခဲ့တဲ့ သောတနုဂတသုတ် နည်းနည်းဆက်ကြည့်ကြရအောင်နော်။ ဓမ္မကထိက ရဟန်းတော်တစ်ပါးက လူ့ပြည်လူ့လောကကနေ တက်ပြီး နတ်ပြည်နတ်လောကမှာ တရားဟောပြီ။ တရားဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါက ဒီတရားနာယူရင်းနဲ့ ဘယ်လိုစိတ်အကြံအစည်တွေ ဖြစ်လာသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီဓမ္မကထိက ရဟန်းတော် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနေသည့် တရားဒေသနာတော်သည်ကား ဟိုရှေးယခင် လူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါက ငါရဟန်းဘဝနဲ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေပါလား&quot; လို့ ဒီလို စိတ်ထဲမှာ အကြံအစည် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒီလို အကြံအစည် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုရင် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဘိက္ခဝေ သတ္တုပ္ပာဒေါ မန္ဒော ဘဝေ ဝိသေသဂါမီ ဟောတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ တရားတော်ကို ဉာဏ်တရားတော်ကို အစဉ်အလျှောက်၍ ရှုပွားသုံးသပ်တတ်သော &lt;b&gt;သတ္တုပ္ပာဒေါ&lt;/b&gt; - သတိ၏ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;မန္ဒော&lt;/b&gt; - နှေးတုံနှေးလှသေး၏။ &lt;b&gt;အထ&lt;/b&gt; - ထိုတကယ် စင်စင်စစ်မှာကား၊ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုနာရသော သတ္တဝါသည်၊ &lt;b&gt;ခိပ္ပံယေဝ&lt;/b&gt; - လျင်မြန်စွာသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဝိသေသဂါမီ&lt;/b&gt; - တရားမြတ်ကို၊ ဝိသေသံ - မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုသည့် တရားထူးတရားမြတ်ကို၊ လျင်မြန်စွာ ရလေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဓမ္မကထိက ဆရာတော်ဘုရား ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနေတဲ့ တရားတွေကို နာယူခြင်းဖြင့် စိတ်ထဲမှာ &quot;ဪ... ဒီတရားတွေက ငါရှေးယခင် လူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတို့က ရဟန်းဘဝနဲ့ ငါကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ တရားတွေပဲ&quot; လို့ ဒီလို စိတ်အကြံအစည် ဖြစ်တဲ့အခါမှာ ဒီတရားတွေကို ဉာဏ်အစဉ်အလျှောက် ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တယ်။ တရားတော်ကို ဉာဏ်အစဉ်လျှောက်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိဖြစ်တာက တကယ်စင်စစ်အားဖြင့် ပြောကြစို့ဆိုရင် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားမြတ်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါက ဘုရားရှင်ရဲ့ ပထမအာမခံချက်ပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မသေခင် စာကြား၌ တရားအားထုတ်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလိုခိုင်လုံတဲ့ အာမခံချက်မျိုးလေးတွေ ရရှိအောင် ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော်နေ့တွေအတွက် တွေ့ကြုံကြိုးကြား ကြိုးစားထားဖို့ မလိုဘူးလား။ သိပ်လိုအပ်တယ်။ ဘဝဆိုတာ တစ်နေ့ အဆုံးသတ်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဘယ်နေ့ဘယ်ရက်ဆိုတာ အတိအကျ မသိသော်လည်း တစ်နေ့တော့ သေကြမယ်ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်း ဖြစ်ပါတယ်။ မသေတဲ့ သတ္တဝါဆိုတာ လောကမှာ ထင်ရှားမရှိကြဘူး။ ထင်ရှားမရှိတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဒီမသေခင် &quot;စာကြမ်းလေး&quot; မှာသာလျှင် ဒီတရားတွေကို မိမိတို့က ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခွင့်ဆိုတဲ့ အခွင့်အလမ်း ရနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မသေမှီ စာကြားဆိုတာကလည်း ကျန်းမာနေပါမှနော်။ မကျန်းမာခြင်း အစရှိတဲ့ ရောဂါဝေဒနာ တစ်ခုခုက ဆွဲကပ်ပြီး နှိပ်စက်နေခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ဒီတရားတွေကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ မိမိမှာ ဆုံးရှုံးမသွားနိုင်ဘူးလား။ သွားနိုင်တယ်။ အေး... ဒီထက်ပိုပြီးတော့ သီလတွေက မစင်ကြယ်ဘူး၊ သီလတွေက ညစ်နွမ်းနေပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ပိုပြီးတော့ အဆင့်အတန်းတွေ နိမ့်သွားနိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စည်သံ၌ ကျွမ်းကျင်သော ယောက်ျား ဥပမာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က ဥပမာလေးတစ်ခုနှင့် ဆက်ပြီးဟောတယ်။ &quot;ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ရာ နှိုင်းခိုင်းဖွယ်ရာ လောကဥပမာတစ်ခုကို ငါဘုရားဟောမယ်။ စည်သံမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာနေတဲ့ ယောက်ျား၊ ဒုက္ကရဖြစ်တဲ့ ခရီးကာလတစ်ခု သွားပြီဆိုကြစို့။ လမ်းခုလတ် တစ်နေရာရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ စည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ပြီ။ ကြားလိုက်လို့ရှိရင် ထိုစည်သံမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာနေတဲ့ ယောက်ျားတို့က ဒီအသံကြားလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း 'စည်သံ ဟုတ်နေသလား၊ စည်သံ မဟုတ်လေသလား' ဆိုပြီး ဒီလို တွေးတောယုံမှားမှု သံသယတွေ ဒီပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ဖြစ်နိုင်သေးလား။ မဖြစ်တော့ဘူး။ 'စည်သံပဲ' လို့ ယတိပြတ် တထစ်ချ သိနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ပေါ်လာတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ စည်သံမှာ သူက ကျွမ်းကျင်လိမ္မာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို သင်သည်၊ သိသည် ဆိုတဲ့ အကြားအမြင်ဗဟုသုတ နှစ်မျိုးနဲ့ တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်အမြင် ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့၊ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေက ထင်ရှားပေါ်လွင်ပြီးတော့ မလာဘူးပဲ ထားပေတော့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ လူ့ပြည်လူ့လောကက တန်ခိုးဣဒ္ဓိဗိ ပြည့်စုံနေသေးတဲ့၊ စိတ်ကို နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားပြီးတဲ့ ဓမ္မကထိက ရဟန်းတော်တစ်ပါးက နတ်ပြည်လောကကို တက်ပြီးတော့ တရားဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုဓမ္မကထိက ရဟန်းတော် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနေတဲ့ တရားတွေကို နာကြားရခြင်းဖြင့် ထိုနတ်သားရဲ့၊ နတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ဘယ်လိုစိတ်အကြံအစည်တွေ ပေါ်လာသလဲ။ &quot;ဟောဒီ ဓမ္မကထိက ရဟန်းတော် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနေတဲ့ တရားတွေဟာ ရှေးယခင် ငါလူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ ရှင်ရဟန်းဘဝနဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ တရားတွေပဲ&quot; လို့ ဒီလို စိတ်ထဲမှာ အကြံပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မိမိရှုပွားသုံးသပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီတရားတွေကို ဉာဏ်အစဉ်အလျှောက် ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါ၊ တရားတော်ကို ဉာဏ်အစဉ်အလျှောက် ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိဖြစ်တာက တကယ်စင်စစ် ပြောကြစို့ဆိုတော့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူး တရားမြတ်ကြီးကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်ဆိုပြီး ဒီလို ဘုရားရှင် အာမခံထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ် ရင့်ကျက်ပြီးသူများ၏ ထူးခြားချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ တချို့က မေးကြတယ်။ &quot;အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘယ်မှာများ ရုပ်တွေကို နာမ်တွေကို လက္ခဏာ၊ ရသ၊ ပစ္စုပဋ္ဌာန်၊ ပဒဋ္ဌာန် နည်းအားဖြင့် စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းဖို့ အချိန်တွေ ရရှိနိုင်ပါ့မလဲ&quot; လို့ တချို့က ဒီလို ကတ်သတ်ပြီး ပြောကြတယ်နော်။ မိမိတို့နဲ့တော့ သွားပြီး နှိုင်းယှဉ်လို့တော့ မရပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ အတိတ်ဘဝ ရဟန်းဘဝမှာ ရုပ်နာမ်ကြောင်း သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ တော်တော်ကြီး ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကို ရှုပုံတန်နိုင်တဲ့၊ ဝိပဿနာတွေကို ရှုပုံတန်နိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရင့်ကျက်တဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရရှိထားပြီး သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီသူတော်ကောင်းတွေ အဖို့က ခုလို နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီတရားတွေကို ပြန်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ ဒီတရားတွေက သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်မှာ ထင်နေတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားတော်ကို ဉာဏ်အစဉ်အလျှောက် ရှုပွားသုံးသပ်တယ် ဆိုတာက ရှေးက လူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါမှာ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို လက္ခဏာ၊ ရသ၊ ပစ္စုပဋ္ဌာန်၊ ပဒဋ္ဌာန် နည်းအားဖြင့် ကြိမ်ဖန်များစွာ ဖြစ်ခဲ့ပြီးတဲ့အတွက် နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီရုပ်နာမ် အကြောင်းအကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီး တင်ပြီး ဝိပဿနာရှုလိုက်ရင်လည်း မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်း သင်္ခါရတရားတွေကို လက္ခဏာ၊ ရသ၊ ပစ္စုပဋ္ဌာန် နည်းအားဖြင့် ပြန်ပြီး မကြိတ်ချေပေမယ့်လို့ ရှေးယခင်က ကြိတ်ချေထားခဲ့ပြီးတဲ့ ဉာဏ်တွေက ရင့်ကျက်နေပြီတဲ့။ ရင့်ကျက်နေတဲ့ ထိုဉာဏ်တွေက မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်လောက်အောင် အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယ သတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီလို စွမ်းအင် အပြည့်အဝ ရှိနေခြင်းကြောင့် ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါ အခုလို လျင်လျင်မြန်မြန် မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သူ့လို မိမိတို့ကလည်း လျင်လျင်မြန်မြန် မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို လက္ခဏာ၊ ရသ၊ ပစ္စုပဋ္ဌာန်၊ ပဒဋ္ဌာန် နည်းအားဖြင့် ကြိမ်ဖန်များစွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ကြိတ်ချေပေးရမယ်။ ကြိတ်ချေပြီးတဲ့ အချိန်မှာ အကြောင်းတရားနှင့် တကွသော ထိုရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာ (၃) ပါး တင်ပြီး ထပ်မံပြီး ကြိတ်ချေပေးရပါတယ်၊ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရင့်ကျက်အောင် ကြိုးစားပေးရတယ်။ ကြိုးစားပေးလိုက်ခဲ့လို့ရှိရင်လည်း ပါရမီအားလျော်စွာ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်ချင် စိုက်နိုင်တယ်၊ မစိုက်လို့ရှိခဲ့ရင်လည်း ယခုပြောနေတဲ့ နတ်သားကဲ့သို့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ကို ထိုဘဝမှာ၊ နတ်သားဘဝမှာ လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်လို့ ဒီလို ဘုရားက အာမခံနေပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နံပါတ်သုံး ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဓမ္မကထိက နတ်သားများ၏ အခန်းကဏ္ဍ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု နံပါတ်သုံး ပုဂ္ဂိုလ်။ နံပါတ်သုံး ပုဂ္ဂိုလ်က လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ နေစဉ်အခါမှာ ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနေတဲ့ တရားတွေကို သင်ကြားသည့်အနေနဲ့ သိအောင် တကယ်လည်း လက်တွေ့ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်။ ထိုရုပ်၊ နာမ်ကြောင်း အကျိုးသင်္ခါရတရားတွေကိုလည်း လက္ခဏာရေး သုံးတန်တင်ပြီးတော့ တူညီငြိမ်း ဝိပဿနာရှုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တော့ မရဘူး။ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့ပဲ ဘဝကို ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ကွယ်လွန်သွားလိုက်တဲ့ အချိန်ခါ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ပြီဆိုကြစို့။ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါ သန္တာန်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်နေသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;တဿ ဌာနသောဝ ခေါ သုခိနော ဓမ္မပဒါ နပ္ပလဝန္တိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;ထိုနတ်ပြည်နတ်လောက၌၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သုခိနော&lt;/b&gt; - ချမ်းသာခြင်းရှိသော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ&lt;/b&gt; - တရားပုဒ်အစုတို့သည်၊ &lt;b&gt;နပ္ပလဝန္တိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ မလာကြလေကုန်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့၊ ချမ်းသာခြင်းသုခနဲ့ ပြည့်ဝနေတဲ့ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေကတော့ ရုံးခနဲ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ပေါ်လွင်လွင်ကြီးတော့ ဖြစ်မလာသေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အာရုံတွေက တခြားတစ်ခြား အာရုံဘက် စိတ်တွေ ရောက်များနေ၊ ကောင်းနေနိုင်မယ်နော်။ နတ်ပြည်ရောက်ခစ ဖြစ်တော့ နတ်ပြည်ဗျူဟာ ထဲမှာ -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;စေတောဝသိပ္ပတ္တော ဒေဝပရိသာယံ ဓမ္မံ ဒေသေတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣဒ္ဓိမာ&lt;/b&gt; - တန်ခိုးဣဒ္ဓိဗိနှင့် ပြည့်စုံသော၊ &lt;b&gt;စေတောဝသိပ္ပတ္တော&lt;/b&gt; - စိတ်ကို နှိမ်နင်းလေ့ကျင့်၍ ထားအပ်ပြီးသော၊ &lt;b&gt;ဘိက္ခု&lt;/b&gt; - ဓမ္မကထိက ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ဒေဝပရိသာယံ&lt;/b&gt; - နတ်ပရိသတ်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို၊ &lt;b&gt;ဒေသေတိ&lt;/b&gt; - ဟောလည်း မဟောကြားပေ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;လူ့ပြည်လူ့လောကက တန်ခိုးဣဒ္ဓိဖြင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ စိတ်ကို နိုင်လေ့ကျင့်ထားပြီးတဲ့ ဓမ္မကထိက ရဟန်းတော်တစ်ပါးကလည်း နတ်ပြည်လောက တက်ပြီးတော့ တရားမဟောဘူး၊ ဟောခဲ့တယ် မကြုံဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုအခွင့်အလမ်းတစ်ခုနှင့် သွားကြုံနိုင်သလဲလို့ မေးတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;အပိ စ ခေါ ဒေဝပုတ္တော ဒေဝပရိသာယံ ဓမ္မံ ဒေသေတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အပိ စ ခေါ&lt;/b&gt; - တကယ်စင်စစ် အားဖြင့်ကား၊ &lt;b&gt;ဒေဝပုတ္တော&lt;/b&gt; - ဓမ္မကထိက နတ်သားတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဒေဝပရိသာယံ&lt;/b&gt; - နတ်ပရိသတ်၌၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို၊ &lt;b&gt;ဒေသေတိ&lt;/b&gt; - ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနေပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;တကယ်စင်စစ် ပြောကြစို့ဆိုရင်တော့ ဓမ္မကထိက နတ်သားတို့က နတ်ပြည်နတ်လောကမှာ တရားတော်တွေကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးနေတယ်။ နတ်ပြည်နတ်လောကမှာလည်း ဓမ္မာသဘင်ခေါ်တဲ့ ဓမ္မာရုံကြီးတွေ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဓမ္မာရုံကြီးတွေမှာ သနင်္ကုမာရ ဗြဟ္မာ၊ သိကြားမင်းကြီး အစရှိတဲ့ အကျော်အမော် ဖြစ်တဲ့ ဓမ္မကထိက နတ်သားတွေ၊ ပေါ့လေ သဟမ္ပတိဗြဟ္မာတို့၊ သနင်္ကုမာရ ဗြဟ္မာတို့ အစရှိတဲ့ ဗြဟ္မာတွေ၊ အကျော်အမော်ဖြစ်တဲ့ ဓမ္မကထိက နတ်သားတွေလည်း အလှည့်ကျ လာလာပြီး တရားဟောပေးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟောပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်းတွေကို စနစ်တကျ ကြဲချစိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းက ထိုမိမိကြဲချစိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ ကံတွေက ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဟို နန္ဒဝန်ဥယျာဉ်တို့၊ စိတ္တလတာဥယျာဉ်တို့ အစရှိတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ဥယျာဉ်တွေဘက် မရောက်ဘဲ ဓမ္မာသဘင် ရောက်သွားတယ်၊ တရားနာတဲ့ဘက် ရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲ။ လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ ရဟန်းဘဝနဲ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ တရားတွေက နိဗ္ဗာန်ကို ဦးတည်ပြီး အားထုတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကံတွေက နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း သူတော်ကောင်းတရားတွေကို ရရှိနိုင်တဲ့နေရာကို ရောက်အောင် ပို့ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလို မျိုးစေ့ကောင်းလေးတွေကို ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ အခုလိုဘဝမှာ ကြဲချထားဖို့ မလိုဘူးလား။ သိပ်အရေးကြီးတယ်နော်။ မဟုတ်တဲ့နေရာ သွားပို့လိုက်ရင် ပျော်နေလို့ရှိရင် ဒီတရားတွေ ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူး။ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့တော့ နတ်ပြည်လောက ဓမ္မကထိက နတ်သားဟောတဲ့ တရားတွေ သွားနာလိုက်ရပြီ။ နာလိုက်ရတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုနတ်သားအသစ်ဖြစ်တဲ့၊ လူ့ပြည်က တက်သွားတဲ့ ဒီနတ်သားအသစ် သန္တာန်မှာ ဘယ်လိုစိတ်အကြံတွေ ပေါ်လာလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဧဝံ ဟောတိ - ယဿ ဝါ ခေါ မေ ဓမ္မဝိနယော ယတ္ထာဟံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိံ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါ၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤသို့သော၊ &lt;b&gt;ပဋိဝေဒကော&lt;/b&gt; - စိတ်အကြံအစည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်၍ နေပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လိုဖြစ်နေသလဲ။ &quot;ယတ္ထ - လူ့ပြည်လူ့လောက၌၊ အဟံ - ငါသည်၊ ပုဗ္ဗေ - ဟိုရှေးလူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတို့က၊ ဗြဟ္မစရိယံ - သာသနာ ဗြဟ္မစရိယဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်များဖြင့် သိမ်းကျုံး၍ ထားအပ်တဲ့ မြတ်သောကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်ကို အစဉ်ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ဖူးလေသည်&quot; ဟု (ပေါ်လာ၏)။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မကထိကနတ်သား၏ ဟောကြားမှုနှင့် တရားအပေါ် အောက်မေ့ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော ဓမ္မော၊&lt;/b&gt; ထိုဓမ္မကထိကနတ်သား ဟောကြားပြသ ဆုံးမနေသည့် ဓမ္မဝေယျ တရားတော်သည်။ &lt;b&gt;ဝိယာ၊&lt;/b&gt; ငါကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့သည့် တရားသာလျှင် ဖြစ်ပေ၏။ ရှေးယခင် လူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက ငါရဟန်းဘဝနှင့် သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရသည့် သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို ငါတကယ့်လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခုဒီဓမ္မကထိကနတ်သား ဟောနေတဲ့ တရားတွေဟာ ဟိုရှေးယခင် ငါလူဖြစ်စဉ်အချိန် ရဟန်းဘဝနဲ့ ငါကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ တရားတွေပါလားဆိုပြီးတော့ အဲဒီလို အသိဉာဏ်တစ်ခု ဒီနတ်သားအသစ်ဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါ်လာလိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;“ဒန္ဓော ဘိက္ခဝေ သတိဥပ္ပါဒေါ၊ အထ ခေါ သော သတ္တော ခိပ္ပံယေဝ ဝိသေသဂါမီ ဟောတိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရဟန်းတို့။ &lt;b&gt;သတိဥပ္ပါဒေါ၊&lt;/b&gt; သတိအစဉ်လျှောက်၍ ရှုပွားသုံးသပ်တတ်သော သတိဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည်။ &lt;b&gt;ဒန္ဓော၊&lt;/b&gt; နုံ့နှေးသေး၏။ &lt;b&gt;အထ ခေါ၊&lt;/b&gt; စင်စစ်အားဖြင့်မူ။ &lt;b&gt;သော သတ္တော၊&lt;/b&gt; ထိုနတ်သားဖြစ်သော သတ္တဝါသည်။ &lt;b&gt;ခိပ္ပံယေဝ၊&lt;/b&gt; လျင်မြန်စွာသာလျှင်။ &lt;b&gt;ဝိသေသဂါမီ၊&lt;/b&gt; မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုသည့် တရားထူးတရားမြတ်ကို ရလေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားတွေကို အဲဒီတရားနာရင်းဖြင့်ပေါ့ ဉာဏ်ဖြင့်အစဉ်လျှောက်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တာ။ တရားတွေကို ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိနှင့်တကွသော ဉာဏ်တွေဖြစ်နေတာက နှေးသေးတယ်တဲ့နော်။ တရားတော်ကို အောက်မေ့တတ်တဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်။ တကယ်စင်စစ် ပြောကြဆိုလို့ရှိရင် ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါသည် လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားမြတ်ကို ရရှိနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာသနာတော်တွင်း အခွင့်အလမ်းနှင့် ပုထုဇဉ်တို့၏ ဘေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လောက် အားရဖို့ကောင်းတယ်နော်။ ဒီလိုအာမခံချက် အပြည့်အစုံနဲ့ ဟောကြားပြသ ဆုံးမတဲ့ တရားတွေဟာ ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော်တွင်းမှာသာ ထင်ရှားရှိပါတယ်။ တခြားတစ်ခြား သာသနာတွေ သို့မဟုတ် သာသနာတော်ရဲ့ ပြင်ဘက်မှာ ဒီတရားမျိုးတွေ ရှိနိုင်သလား။ မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါ မိမိတို့ ရထားတဲ့ အခွင့်အလမ်းကြီးတစ်ခုကို လက်မလွှတ်တမ်း ရောက်အောင် ကြိုးစားထားဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တစ်နေ့ သေခြင်းတရားနဲ့ ကျိန်းသေဧကန် ရင်ဆိုင်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်၊ မသေမီမှာ ဒီမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားမြတ်ကြီး ရတာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သို့သော် မရခဲ့ဘူးထား၊ ခုလိုကျိန်းသေတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရမယ်ဆိုရင် ထိုဘဝမျိုးကတော့ လှမ်းပြီးတော့ လက်ခံဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကျိန်းသေတဲ့ ဘဝရရှိဖို့ ဆိုတာက ခုလို အသိဉာဏ်ရှိနေတဲ့ ဘဝမှာ စနစ်တကျ လက်တွေ့ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသာလျှင် ရရှိနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မှု မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ပုံကို နောက်ထပ် သုတ္တန်လေးတစ်ခု ဘုန်းကြီးဆက်ပြီး ဟောပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တရားမဆုံးသေးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီနေရာမှာ ဥပမာလေးနဲ့ ဒီသောတာဂတသုတ္တန်မှာ ဟောထားတာလေး ဆက်ကြည့်ကြရအောင်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ခရုသင်းသံ ကျွမ်းကျင်သူ ဥပမာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ယောက်ျားတစ်ဦး၊ အဲ ယောက်ျားတစ်ဦးက သူက ခရုသင်းသံမှာ အင်မတန် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာတဲ့ ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ဦးက တောအတွင်းရှိတဲ့ ခရီးလမ်းတစ်ခုကို သွားပြီး လမ်းခုလတ်တစ်နေရာ ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ခရုသင်းသံတစ်ခု ကြားလိုက်ပြီ။ ကြားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ထိုယောက်ျားရဲ့ သန္တာန်မှာ &quot;ဪ... ဒီအသံဟာ ခရုသင်းသံ ဟုတ်နေသလား၊ ခရုသင်းသံ မဟုတ်လေသလား&quot; ဆိုပြီး ဒီလို ကြံစည်စိတ်ကူးမှု တွေဝေမှု ဖြစ်နိုင်သေးလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခရုသင်းသံမှာ သူက ကျွမ်းကျင်လိမ္မာနေတယ်။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာတဲ့အတွက်ကြောင့် သူဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သလဲ။ &quot;ဟောဒီအသံဟာ ခရုသင်းသံ ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်တယ်&quot; လို့ ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တယ်နော်။ ကျိန်းသေတဲ့ အသိဉာဏ်ရှိခဲ့တဲ့အတွက် ကျိန်းသေတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်တိုင် မချနိုင်ဘူးလား။ ချနိုင်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ။ ချစ်သားတို့၊ ဒီရဟန်းတော်ဟာ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ ရှေးယခင် လူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက (ဆိုကြည့် နတ်သားကနော်) ရှေးယခင် လူဖြစ်စဉ်အချိန်အခါမှာ ရဟန်းဘဝနဲ့ ငါဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတဲ့ တရားတွေကို 'သုတ' လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီအကြားအမြင် ဗဟုသုတတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ထားတယ်။ အဲဒီလို အားထုတ်ရာကနေပြီးတော့ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တဲ့အခါ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိတယ်။ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်တော့ သူ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကျင့်ခဲ့တဲ့ တရားပုဒ်အစုတွေကတော့ ပေါ်လွင်မလာဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အရှိန်အဝါ နည်းနည်းလေး၊ ရှေ့က ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူက နည်းနည်း အားပျော့နေတယ်နော်။ တရားတွေက ဗြုန်းခနဲ ပေါ်လွင်မလာဘူး။ ဓမ္မကထိက ရဟန်းတော်တစ်ပါးကလည်း နတ်ပြည်နတ်လောကကို တက်ပြီး တရားမဟောဘူး၊ တရားဟောတာနဲ့ မကြုံဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မကထိကနတ်သားနှင့် တရားထူးရရှိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်မှာ ဓမ္မကထိက နတ်သားတစ်ဦးက အလှည့်ကျအားဖြင့် နတ်ပြည်မှာ တရားဟောပြီ။ အဲဒီတရားပွဲမှာ သူကသွားပြီး တရားနာယူလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူ့သန္တာန် ဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲ။ &quot;ဒီဓမ္မကထိကနတ်သား ဟောကြားပြသ ဆုံးမနေတဲ့ တရားတွေဟာ ရှေးယခင် လူဖြစ်စဉ်အချိန်အခါက ငါရဟန်းဘဝနဲ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ဖြင့် သိမ်းကျုံးရေတွက်အပ်တဲ့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရတဲ့ တရားတွေပါလား&quot; လို့ တစ်ခါတည်း ဉာဏ်ထဲမှာ ဘွားခနဲ ပေါ်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်း တရားတွေကို ဆက်လက်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တာ၊ ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်၊ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားမြတ်ကြီးကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီးကို ရရှိနိုင်ပါတယ် ချစ်သားတို့ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဒီလိုဆက်ပြီး အာမခံထားတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီတရားတွေကို သူက &quot;ဒီဓမ္မကထိကနတ်သား ဟောကြားနေတဲ့ တရားတွေဟာ ငါကျင့်ခဲ့တဲ့ တရားတွေပဲ&quot; လို့ ယတိပြတ် ဘာကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သလဲ။ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သူက ကျင့်ခဲ့တာနော်။ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီတရားကြားလိုက်တာနဲ့ &quot;ဪ... ဒီတရားက ငါကျင့်တဲ့ တရားပဲ&quot; ဆိုပြီး ယတိပြတ် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပုထုဇဉ်တို့၏ ဘေးနှင့် အသိဉာဏ်၏ အရေးပါမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေလည်း ယတိပြတ် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တဲ့ အသိထု ဉာဏ်ထုတွေ ရှိဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုတယ်။ ဦးဇင်းတို့ ပုထုဇဉ်ဆိုတာက အင်မတန် ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်၊ &quot;နာနာသတ္ထမုခဥလောကနဘေး&quot; တဲ့နော်။ ဆရာအမျိုးမျိုးတို့ရဲ့ မျက်နှာကို မော်ကြည့်နေရတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ပုထုဇဉ်တိုင်းမှာ ရှိတယ်။ ဟိုဆရာပြောတာလည်း ပါးစပ်ကြီးဟပြီး နားထောင်နေရတယ်၊ ဒီဆရာပြောတာလည်း ပါးစပ်ကြီးဟပြီး နားထောင်နေရတယ်။ ဟုတ်လေ၏၊ မဟုတ်လေ၏၊ မှန်၏၊ မမှန်၏ ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား အချို့မှာ မရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခိုင်မြဲတဲ့ အသိဉာဏ်တွေ ရရှိအောင် မိမိတို့က ကြိုးစားထားမှု မရှိဘူး။ မရှိတော့ သူများပြောလိုက်ပြီဆိုလို့ရှိရင် စိတ်ထဲမှာ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး နားထောင်နေရတာပဲ၊ ကိုယ်က သူ့လောက်မှ မသိဘဲကိုး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ သူ့လောက်မသိဘဲနဲ့ သူပြောတဲ့ဟာက မှန်လျှင်တော့ ကိုယ့်အတွက် အကျိုးရှိမယ်၊ ကိုယ်လည်း လက်တွေ့ကျင့်လိုက်ရင်။ နော်... မှားနေခဲ့မယ်ဆိုရင် မှန်မှန်းလည်းမသိ၊ မသိတဲ့အတွက် ဝင်ပြီးကိုယ်လည်း ကျင့်လိုက်လို့ မှားသွားပြီဆိုရင်တော့ လွဲမသွားဘူးလား၊ လွဲသွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပုထုဇဉ်ဆိုတာက ဆရာအမျိုးမျိုးတို့ရဲ့ မျက်နှာကို မော်ကြည့်နေရတဲ့ ဘေးဆိုးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ သတ္တဝါသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီဘေးဆိုးကြီးမှာ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ တရားကောင်းတစ်ခု ထင်ရှားဧကန် ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဒီတရားမျိုးတွေကို ခုလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘဝမှာ ရအောင်ယူထားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စတုတ္ထပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သီတင်းသုံးဖော် နတ်သား၏ နှိုးဆော်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရားက စတုတ္ထပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဆက်ဟောပြတယ်။ နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၊ သာသနာမှာ နေတယ်၊ ဘုရားရှင် ဟောကြားသွန်သင် ဆုံးမနေတဲ့ တရားတွေကို သင်ယူတယ်၊ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတဲ့ ဒီအသိဉာဏ်နှစ်ခု ရရှိအောင် တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်ကြံပွားများ အားထုတ်တယ်။ ပွားများအားထုတ်ပေမဲ့လို့ သူက မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်မရဘဲနဲ့ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နဲ့ ဘဝကို ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ကွယ်လွန်သွားလိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ သူဘာဖြစ်လဲ၊ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားပြီ။ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ သူ့သန္တာန်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပေါ်လာမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“န ဟေဝ ခေါ တဿ သုခိနော ဓမ္မပဒါ ပလဝန္တိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ထိုနတ်ပြည်လောက၌ &lt;b&gt;သုခိနော၊&lt;/b&gt; ချမ်းသာခြင်းရှိသော ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်၌။ &lt;b&gt;ဓမ္မပဒါ၊&lt;/b&gt; တရားပုဒ်အစုတို့သည်။ &lt;b&gt;န ဟေဝ ခေါ ပလဝန္တိ၊&lt;/b&gt; ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ မလာကြလေကုန်။ ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါရဲ့ သန္တာန်မှာ တရားပုဒ်အစုတွေက ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ပေါ်လွင်လွင်ကြီးတော့ ဖြစ်မလာသေးဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“နပိ ဘိက္ခု ဣဒ္ဓိမာ စေတောဝသိပ္ပတ္တော ဒေဝပရိသာယံ ဓမ္မံ ဒေသေတိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဣဒ္ဓိမာ၊&lt;/b&gt; တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နှင့် ပြည့်စုံသော။ &lt;b&gt;စေတောဝသိပ္ပတ္တော၊&lt;/b&gt; စိတ်ကို နိုင်နင်းစွာ လေ့ကျင့်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးသော။ &lt;b&gt;ဘိက္ခု၊&lt;/b&gt; ရဟန်းတော်သည်လည်း။ &lt;b&gt;ဒေဝပရိသာယံ၊&lt;/b&gt; နတ်ပရိသတ်၌။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ၊&lt;/b&gt; တရားတော်မြတ်ကို။ &lt;b&gt;န ဒေသေတိ၊&lt;/b&gt; ဟောလည်း မဟောကြားပေ။ စိတ်ကိုနိုင်နင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားနိုင်တဲ့ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေတဲ့ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကလည်း နတ်ပြည်လောကမှာ နတ်ပရိသတ်ကို တရားဟောတာနဲ့ မကြုံဖြစ်နေပြန်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“နပိ ဒေဝပုတ္တော ဓမ္မကထကော ဒေဝပရိသာယံ ဓမ္မံ ဒေသေတိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဓမ္မကထကော၊&lt;/b&gt; ဓမ္မကထိကဖြစ်သော။ &lt;b&gt;ဒေဝပုတ္တော၊&lt;/b&gt; နတ်သားတစ်ဦးကလည်းပဲ။ &lt;b&gt;ဒေဝပရိသာယံ၊&lt;/b&gt; နတ်ပရိသတ်၌။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ၊&lt;/b&gt; တရားတော်မြတ်ကို။ &lt;b&gt;န ဒေသေတိ၊&lt;/b&gt; ဟောလည်း မဟောကြားပေ။ နတ်ပြည်နတ်လောကမှာ ဓမ္မကထိက နတ်သားတို့က တရားဟောတာနဲ့လည်း မကြုံဖြစ်နေပြန်ပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;“အထ ခေါ အညတရော ဩပပါတိကော ဩပပါတိကံ သာရေတိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
တကယ်စင်စစ် အားဖြင့်မူ။ &lt;b&gt;အညတရော ဩပပါတိကော၊&lt;/b&gt; ရှေးဦးစွာ နတ်ပြည်သို့ ရောက်နေတဲ့ ဩပပါတိက နတ်သားသတ္တဝါသည်။ &lt;b&gt;ဩပပါတိကံ၊&lt;/b&gt; နောက်မှ နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိလာတဲ့ ဩပပါတိက နတ်သားကို (နတ်တွေက မြတ်သောအားဖြင့်တော့ ကိုယ်ထင်ရှား ဘွားခနဲဖြစ်တဲ့အတွက် ဩပပါတိကလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ဩပပါတိက ဆိုတာကတော့ ခုနက မိခင်ဝမ်းထဲမှာ ပဋိသန္ဓေတည်နေမှု မရှိဘဲ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ဗွားခနဲသွားပြီးတော့ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်ပြီး ဖြစ်ရတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ဩပပါတိက သတ္တဝါလို့ ခေါ်ပါတယ်)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိလူ့ပြည်လူ့လောကတုန်းက အခုလိုပေါ့၊ တရားကျင့်ဖော်ကျင့်ဖက် မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတွေ ရှိကြပါတယ်။ အဲဒီမိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတွေထဲက တစ်ဦးက မိမိထက် အရင်ကွယ်လွန်ပြီးတော့ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်သွားပြီ။ နတ်ပြည်နတ်လောကကို အရင်ရောက်ရှိနေတဲ့ နတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါက နောက်မှ နတ်ပြည်နတ်လောကကို ရောက်ရှိလာတဲ့ မိမိရဲ့ သီတင်းသုံးဖော်၊ လူ့ပြည်လူ့လောကက တရားကျင့်ဖော်ဟောင်း ဖြစ်နေတဲ့ နတ်သားအသစ်ကိုတဲ့ ဘာလုပ်သလဲ၊ အမှတ်ရစေတယ်၊ သတိရအောင် နှိုးဆော်ပေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်လိုနှိုးဆော်ပေးလဲ။ &lt;b&gt;“သရသိ မာရိသ၊ သရသိ မာရိသ၊ ယတ္ထ မယံ ပုဗ္ဗေ ဗြဟ္မစရိယံ အစရိမှ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မာရိသ၊&lt;/b&gt; အဆွေတော်နတ်သား။ &lt;b&gt;သရသိ၊&lt;/b&gt; အမှတ်ရစမ်းပါ။ &lt;b&gt;ယတ္ထ၊&lt;/b&gt; အကြင်လူ့ပြည်လူ့လောက၌။ &lt;b&gt;မယံ၊&lt;/b&gt; ငါတို့သည်။ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ၊&lt;/b&gt; ရှေးယခင်ဖြစ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက။ &lt;b&gt;ဗြဟ္မစရိယံ၊&lt;/b&gt; သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရသည့် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ဖြင့် သိမ်းကျုံးရေတွက်အပ်တဲ့ အကျင့်မြတ်ကို။ &lt;b&gt;အစရိမှ၊&lt;/b&gt; ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ကြဖူးလေပြီ။ &lt;b&gt;ဣတိ၊&lt;/b&gt; ဤသို့။ &lt;b&gt;ဝတွာ၊&lt;/b&gt; ပြောဆို၍။ &lt;b&gt;သာရေတိ၊&lt;/b&gt; အောက်မေ့အမှတ်ရစေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;မိတ်ဆွေ... အမှတ်ရစမ်းပါကွယ်၊ မင်းမေ့မနေနဲ့။ ဟိုရှေးယခင် တို့လူဖြစ်စဉ်အချိန် တို့က ရဟန်းဘဝနဲ့ သာသနာ့ဗြဟ္မစရိယ အမည်ရတဲ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်ဖြင့် သိမ်းကျုံးရေတွက်အပ်တဲ့ တရားတွေကို တို့ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအားထုတ်ခဲ့တဲ့ တရားတွေကို မိတ်ဆွေ အမှတ်ရစမ်းပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ သတိပေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို သတိပေးလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ နတ်သားအသစ်ဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါက ဘာပြောလဲ။ &lt;b&gt;“သရာမိ မာရိသ၊ သရာမိ မာရိသ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မာရိသ၊&lt;/b&gt; အဆွေတော်နတ်သား။ &lt;b&gt;သရာမိ၊&lt;/b&gt; အမှတ်ရပါ၏။ &lt;b&gt;မာရိသ၊&lt;/b&gt; အဆွေတော်နတ်သား။ &lt;b&gt;သရာမိ၊&lt;/b&gt; အမှတ်ရပါ၏။ &quot;အဆွေတော်... သတိရမိပြီကွယ်၊ အမှတ်ရပါတယ်&quot; လို့ သူက ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ အမှတ်ရတဲ့အချိန်အခါမှာ သူဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဒန္ဓော ဘိက္ခဝေ သတိဥပ္ပါဒေါ၊ အထ ခေါ သော သတ္တော ခိပ္ပံယေဝ ဝိသေသဂါမီ ဟောတိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ၊&lt;/b&gt; ချစ်သားရဟန်းတို့။ &lt;b&gt;သတိဥပ္ပါဒေါ၊&lt;/b&gt; သတိအစဉ်လျှောက်၍ ရှုပွားသုံးသပ်တတ်သော သတိဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည်။ &lt;b&gt;ဒန္ဓော၊&lt;/b&gt; အလွန်နှေးလှပေ၏။ &lt;b&gt;အထ ခေါ၊&lt;/b&gt; တကယ်စင်စစ်မူ။ &lt;b&gt;သော သတ္တော၊&lt;/b&gt; ထိုနတ်သားဖြစ်သော သတ္တဝါသည်။ &lt;b&gt;ခိပ္ပံယေဝ၊&lt;/b&gt; လျင်မြန်စွာသာလျှင်။ &lt;b&gt;ဝိသေသဂါမီ၊&lt;/b&gt; မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုသည့် တရားထူးတရားမြတ်ကို ရလေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ၊&lt;/b&gt; ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သတိပေးလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ရှေးယခင် လူဖြစ်စဉ် ရဟန်းဘဝနဲ့ မိမိကျင့်ကြံ တရားပွားများအားထုတ်ခဲ့တဲ့ တရားတွေကို ပြန်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တဲ့အခါ၊ ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ သတိဖြစ်တာက နှေးသေးတယ်၊ တကယ်စင်စစ် ပြောကြဆိုလို့ရှိရင် ထိုနတ်သားဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါသည် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူးတရားမြတ်ကြီးကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်လို့ ဒီလို ဘုရားရှင်က အာမခံပြီး ဟောထားတယ်။ ဥပမာလေးနဲ့ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီး ဟောတယ်...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိတ်ဆွေဟောင်းနှင့် ဝိပဿနာအသိ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဥပမာတစ်ခု ငါဘုရားပြောမယ်။ မိတ်ဆွေနှစ်ယောက် ငယ်စဉ်အချိန်အခါက မြေမှုန်ကစားဘက်ဖြစ်တဲ့ မိတ်ဆွေနှစ်ဦးရှိတယ်ဆိုကြပါစို့။ မိတ်ဆွေနှစ်ဦးက နှစ်ပေါင်းတွေ ကြာညောင်းသွားတဲ့အခါ ကွဲကွာသွားကြပြီး တစ်ချိန်မှာ ပြန်တွေ့ကြတယ်။ ပြန်တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ မိတ်ဆွေတစ်ဦးက မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို ပြန်ပြီးတော့ သတိပေးတယ်။ &quot;မိတ်ဆွေ... တို့ဟိုးရှေးခင် ငယ်စဉ်အချိန်အခါက တို့ဒီလို ကစားခဲ့တာလေး ပြန်ပြီးတော့ အမှတ်ရစမ်းပါကွယ်&quot; လို့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးက ပြောလိုက်ရင် အခြားမိတ်ဆွေတစ်ဦးက ဘာပြောမလဲ။ &quot;မိတ်ဆွေ... ငါမှတ်မိပါတယ်ကွယ်၊ မိတ်ဆွေ... ငါမှတ်မိပါတယ်&quot; လို့ ဒီလိုပြောတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မမေ့နိုင်တဲ့ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ်ရာလေးတွေ ငယ်စဉ်က ရှိခဲ့ကြဖူးတာကိုး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ဒီမှာ နတ်ပြည်နတ်လောကကို အရင်ရောက်သွားတဲ့ သီတင်းသုံးဖော်ဖြစ်တဲ့၊ တရားကျင့်ဖော်ကျင့်ဖက်ဖြစ်တဲ့ နတ်သားက နောက်မှ ရောက်လာတဲ့ နတ်သားကို &quot;ရှေးခင် ရဟန်းဖြစ်စဉ်အချိန်၊ ရဟန်းဘဝနဲ့ မိမိတို့ ကျင့်ကြံပွားများ အားထုတ်ခဲ့တဲ့ တရားတွေ ပြန်ပြီးတော့ သတိရစမ်းပါ&quot; ဆိုပြီး သတိပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မိမိရဟန်းဖြစ်စဉ် အချိန်အခါက ကျင့်ခဲ့တဲ့ တရားတွေကို ပြန်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တဲ့အခါ၊ ရှုပွားသုံးသပ်နေတဲ့ သတိ၊ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်၊ ဒီဉာဏ်တွေ သတိတွေ ဖြစ်လာတာနဲ့တင် မကသေးပါဘူး။ တကယ်စင်စစ် ပြောကြစို့ဆိုရင် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားထူး တရားမြတ်ကြီးကို လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ရရှိနိုင်ပါတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဘုရားအာမခံပြီး ဟောထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတနှင့် လက်တွေ့ကျင့်ကြံမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ အဲဒီအာမခံချက်တွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒီတရားတစ်ခုကို မိမိတို့က သင်တော့သင်ထားတယ်၊ မကျင့်ဘူးတဲ့။ သင်တော့သင်ထားရဲ့၊ မကျင့်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ သင်တဲ့အတွက် သူတို့မှာ &quot;သင်သည်&quot; ဆိုတဲ့ ဗဟုသုတတစ်ခုတော့ မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ မကျင့်တဲ့အတွက်ကြောင့် &quot;ကျင့်သည်&quot; ဆိုတဲ့ ဗဟုသုတတစ်ခုကတော့ ပဲ့ထွက်မနေဘူးလား။ ပဲ့ထွက်နေတယ်။ အဲဒီအချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက အင်္ဂုတ္တိုရ်ပါဠိတော်မှာပဲ &lt;b&gt;အပ္ပဿုတသုတ်&lt;/b&gt; ဆိုပြီး သုတ္တန်လေးတစ်ခု ဟောထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;စတ္တာရော မေ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလာ သန္တော သံဝိဇ္ဇမာနာ လောကသ္မိံ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ချစ်သားရဟန်းတို့၊ လောကမှာ ပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုး ရှိတယ်ကွယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုးက ဘာလဲဆိုရင် -&lt;br&gt;
1. &lt;b&gt;အပ္ပဿုတော သုတေန အနုပပန္နော&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
2. &lt;b&gt;အပ္ပဿုတော သုတေန ဥပပန္နော&lt;/b&gt; 3. &lt;b&gt;ဗဟုဿုတော သုတေန အနုပပန္နော&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
4. &lt;b&gt;ဗဟုဿုတော သုတေန ဥပပန္နော&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အပ္ပဿုတော&lt;/b&gt; - နည်းပါးသော အကြားအမြင် ရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;သုတေန&lt;/b&gt; - ကြားနာအပ်သော တရားနှင့်၊ &lt;b&gt;အနုပပန္နော&lt;/b&gt; - မပြည့်စုံသော ပုဂ္ဂိုလ်။ ဦးဇင်းတို့ ဘာသာရေးလောက ပြန်ကြည့်လိုက်ပေါ့နော်။ ဘုရားရှင် ဟောကြား ပြဆို ဆုံးမနေတဲ့ ဒီတရားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မိမိက ဗဟုသုတကလည်း နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်။ ကြားတော့ ကြားဖူးတာပေါ့လေ၊ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ အဲဒီကြားဖူးတဲ့ ဗဟုသုတလေးက နည်းနည်းပဲရှိပြီးတော့ အဲဒီနည်းနည်းရှိတဲ့ ကြားထားတဲ့ တရားလေးနဲ့ သူက ပြည့်စုံသလားဆိုတော့ မပြည့်စုံပြန်ဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလနှင့် လက်တွေ့လိုက်နာမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီထဲမှာ ငါးပါးသီလ ကြားဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များကြပါလိမ့်မယ်နော်။ ငါးပါးသီလနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကောင်းရှိပါလိမ့်မယ်။ မပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း မရှိနိုင်ဘူးလား။ ရှိနိုင်တယ်နော်။ အဲဒီတော့ &quot;သူ့အသက် မသတ်ရဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ဒီတရားလေး သူက ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မလိုက်နာဘူး။ မလိုက်နာလို့ရှိရင် ကြားတဲ့တရားနဲ့ သူဟာ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဟုတ်ရဲ့လား။ မဟုတ်ဘူး။ &quot;ပစ္စည်း မတရားမယူရဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ဒီတရားလေး သူကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြားတော့ ကြားဖူးတယ်၊ ကြားထားတဲ့ ဒီတရားကို သူက မကျင့်ခဲ့ရင် ကြားထားတဲ့ တရားနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ &quot;သူ့အိမ်ရာ မဖောက်ပြန်ရဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ဒီစကားလေး သူက ကြားဖူးတယ်၊ ဒီတရားလေး ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ သူက မကျင့်ဘူး။ မကျင့်ရင် ကြားတဲ့တရားနှင့် ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ ကြားလိုက်ရတဲ့အတွက် ကြားတဲ့ဗဟုသုတနဲ့ ပြည့်စုံတာကတော့ မှန်တယ်၊ မကျင့်တဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ အကျင့်ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ်ဗဟုသုတ ရှိသလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;မုသားမပြောရဘူး&quot; ဆိုတာ မကြားဖူးဘူးလား။ ကြားဖူးတယ်။ ရဟန်းဆိုတာ မုသားမပြောရဘူး၊ သီလရှင်ဆိုတာ မုသားမပြောရဘူး၊ ယောဂီဆိုတာ မုသားမပြောရဘူး။ မကြားဖူးဘူးလား။ ကြားဖူးပါတယ်။ ဘယ်တုန်းက ကြားဖူးလဲ။ နေ့တိုင်းကြားနေတာ။ မနက်တိုင်း ဒီမှာ သီလမဆောက်တည်ဘူးလား။ ဆောက်တည်တယ်။ &lt;b&gt;&quot;မုသာဝါဒါ ဝေရမဏိ သိက္ခာပဒံ သမာဒိယာမိ&quot;&lt;/b&gt; လို့ ဘုန်းကြီးက ရှေ့က ချပေးတယ်၊ နောက်က လိုက်မဆိုဘူးလား။ ဆိုကြတယ်။ ဘာပြောတာလဲဟင်။ &quot;မုသားမပြောပါဘူး၊ ရှောင်ကြဉ်ပါ၏&quot; တဲ့နော်။ ရှောင်ကြလား။ ရှောင်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ကြားတဲ့တရားနဲ့ ပြည့်စုံတယ်လို့ ခေါ်ရတယ်။ မရှောင်ဘူး၊ ကြားတော့ကြားတယ်၊ မရှောင်ဘူးဆိုရင် ကြားတဲ့တရားနဲ့ ပြည့်စုံတယ်လို့ မိမိတို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ မိမိဘဝကို မိမိ နစ်မွန်းအောင် လုပ်နေတာနဲ့လည်း သိပ်တူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စေတိယမင်းနှင့် မုသာဝါဒအကျိုးပေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဦးဇင်းတို့ ကမ္ဘာဦးကာလမှာပေါ့၊ အားလုံး ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်။ မုသာဝါဒကို ပြောတဲ့နေရာမှာ နံပါတ်တစ် အဆင့်ထားရတဲ့ စေတိယမင်းဆိုတာ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်နော်။ ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဍားကြီးရဲ့ သားတွေ၊ ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဍားကြီး ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ သားနှစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တယ်၊ အကြီးနဲ့ အငယ်။ ဘယ်သူ့ကို ပုရောဟိတ်ရာထူး ထားရမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာတော့၊ ဘုရင်ရဲ့ အင်မတန် ချစ်ခင်တဲ့ မိတ်ဆွေက အငယ်ဖြစ်နေတယ်။ ဒီတော့ အငယ်ကို အကြီးလို့ သူ မုသားပြောမယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီခေတ်အချိန်ကလည်း ကမ္ဘာဦးကာလဆိုတော့ ဘုရင်က မုသားပြောမယ်ဆိုတော့ &quot;မုသားဆိုတာ ဘယ်လိုနေလဲ&quot; တဲ့၊ ဘယ်လိုမှ မသိကြဘူး။ &quot;ကဲ... မုသားပြောမယ်ဆိုရင် တို့သွားပြီး နားထောင်ကြစို့၊ သွားကြည့်ကြစို့&quot; ဆိုတဲ့ စကားကို သူတို့က မကြားဖူးဘူး၊ နားမလည်ဘူး။ သွားကြည့်ကြတယ်။ သွားကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ပရိသတ်တွေ အလယ်မှာ သူက အငယ်ကို &quot;အကြီးပါ&quot; ဆိုပြီး ပြောတယ်။ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘေးက ဝိုင်းတားတယ်၊ မဟုတ်ဘူး သူက &quot;ဟုတ်တယ်&quot; လို့ ငြင်းတာပဲ။ အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်လဲ၊ မြေမြိုတာပဲ။ အဲဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်တာမဟုတ်ဘူးလား။ နှစ်တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီနှစ်တာ ဘယ်လောက်ထိ နှစ်လဲဆိုတော့ ခြေထောက် ဒူးလောက်အထိ မြေမြိုနေပြီ။ ညီဖြစ်သူကတောင်မှ &quot;အငယ်ကို အငယ်လို့ပဲ ပြောပါ၊ အကြီးကို အကြီးလို့ ပြောပါ&quot; ဆိုပြီး ပြန်ပြီးတော့ ဖျောင်းဖျတာ၊ ချော့လို့မရဘူး။ ထပ်ပြီးတော့ကို ပြောသေးတယ်။ ကဲ... ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြောလဲ။ ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ် အထိ ဆက်ပြီးပြောတယ်။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ ဆက်ပြောချင်လား။ ဟိုဘက်က သီလရှင်တွေကို မေးစမ်းပါဦး၊ ဆက်ပြောချင်လား။ ဒုတိယ၊ တတိယ ဆက်ပြောဦးမလား။ အေး... ဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်တာပဲနော်။ အဲဒီကနေပြီးတော့ ဆက်ပြောလိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ငရဲရောက်ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ပြစ်မှုလေးက ငရဲရောက်ရသလဲ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့၊ အပြောခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း သီလရှိတယ်၊ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်တယ်။ ကမ္ဘာဦးကာလမှာ ငါးပါးသီလ မြဲကြပါတယ်နော်။ နားထောင်နေတဲ့ ပရိသတ်တွေကလည်း ငါးပါးသီလ မြဲကြတယ်။ မုသားဆိုတာ ဘယ်လိုဟာမှန်းတောင် မသိကြဘူး။ သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို သွားပြီးတော့ မုသားပြောတယ်၊ ပြစ်မှားမိတယ်နော်။ အဲဒီလို သီလစင်ကြယ်နေတဲ့၊ သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ပြစ်မှားမိရင် ဘယ်လောက် အကြီးကျယ်ဆုံး အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတာကို နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြနော်။ &quot;ငါဟာ ငါ့ကိုယ်ငါ နှစ်မလား၊ မနှစ်ဘူးလား&quot; ဒီမေးခွန်းလေးလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်။ နဖူးပေါ်ကို လက်တင်ပြီး မေးချင်လည်း မေးနိုင်တယ်၊ လက်ပေါ်ကို နဖူးတင်ပြီးတော့ မေးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မေးနိုင်ပါတယ်။ ကြိုက်သလို မေးကြည့်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားတတ်ပါစေ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&quot;တပည့်တော်က စောင်းပြီးမှ မေးတတ်တယ်&quot; ဆိုရင်ရော စောင်းပြီး မေးနိုင်ပါတယ်။ ဟိုဘက်ကို စောင်းလိုက်၊ ဒီဘက်ကို စောင်းလိုက်၊ ဘယ်ဘက်စောင်းပြီး မေးချင်လည်း မေးလို့ရတယ်။ ဖြေလည်း ဖြေကြည့်ပါနော်။ တစ်ချိန်တုန်းက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ပြောတယ်၊ &quot;သူ ငရဲတော့ ခံမယ်&quot; တဲ့။ ဒါက ပါးစပ်က ပြောတာပါ။ တကယ်တမ်း ငရဲဆင်းပြီး ခံရမယ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေရောက်လို့ရှိရင် ခံနိုင်ပါ့မလား။ မခံနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် နည်းနည်းလေး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ တော်တော်လေးကို ဆန်းစစ်သင့်ပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ကြားတော့ ကြားတယ်၊ မကျင့်ဘူး။ မကျင့်ရင် ကြားတဲ့တရားနဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်သည် ပြည့်စုံမလား။ မပြည့်စုံဘူး။ အေး... နောက်တစ်ခု ကြည့်ရဦးမယ်။ မူးယစ်ဆေးဝါးပေါ့။ ဘုန်းကြီးတို့ ဒီသိမ်မှာ မူးယစ်ဆေးဝါး သောက်စားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ရဟန်းခံပြီဆိုရင်တော့ တော်တော်များများ အလှူခံပါတယ်။ တချို့ ဘယ်လိုမှ မလှူနိုင်ဘူးတဲ့။ မူးယစ်ဆေးဝါး မသောက်စားရဘူး၊ မသုံးစွဲရဘူးဆိုတဲ့ ဒီတရားလေး မကြားဖူးဘူးလား။ ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြားတဲ့ တရားနဲ့ သူဟာ ပြည့်စုံလား။ မပြည့်စုံဘူး။ မပြည့်စုံတဲ့အတွက် ဘာဖြစ်နိုင်သလဲ။ မပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်းကို လိုက်ရမယ်။ မိမိကိုယ်မိမိ မိမိနှစ်နေတာနဲ့ မတူဘူးလား။ တူနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုးနှင့် ပိဋကတ်သုံးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ မိမိတို့က သီလရှိပါတယ်လို့ အမည်ခံပြီးတော့ သီလအကြောင်းတွေ ကြားပါလျက်နဲ့ သီလနဲ့ မပြည့်စုံဘူးဆိုရင် ကြားတဲ့တရားနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောနိုင်မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ အဲဒီအချက်ကို ဘုရားက ဟောနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;အပ္ပဿုတော သုတေန အနုပပန္နော&lt;/b&gt; - ဗဟုသုတလည်း နည်းပါး၏၊ ကြားအပ်သော တရားနှင့်လည်း မပြည့်စုံ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို နာကြားတဲ့အပိုင်းမှာ နည်းနည်းလေးပဲ နာတယ်၊ ဗဟုသုတလေးက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်၊ ရှိပြီးတော့လည်း အဲဒီကြားတဲ့ တရားနဲ့ သူက မပြည့်စုံပြန်ဘူး။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;အပ္ပဿုတော သုတေန ဥပပန္နော&lt;/b&gt; - ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကျတော့ ဗဟုသုတလေး နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြားထားတဲ့ တရားလေးနဲ့တော့ သူက ပြည့်စုံပါတယ်။ ရိုးရိုးသေသေ သူက သိသလောက်တော့ လိုက်နာတယ်နော်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ဗဟုဿုတော သုတေန အနုပပန္နော&lt;/b&gt; - ဗဟုသုတတွေ သိပ်များတယ်။ သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင် စကားပြောလို့ မရဘူး၊ ဘုရားရေ လွတ်တွတ်တို့ ပြောတတ်တယ်၊ သူ့ကိုနိုင်အောင် ဘယ်လိုမှ ပြောလို့မရဘူး၊ သူက သိပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ မိမိကြားထားတဲ့ တရားနဲ့ ပြည့်စုံမှုမရှိဘူး။ မိမိကြားထားတဲ့ တရားနဲ့ သူက နည်းနည်းလေးမှ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပြန်ဘူး။ ဘုရားတရားတွေ သင်တော့ သင်ထားတယ်၊ ကြားတော့ ကြားတယ်၊ ကြားတဲ့တရားနဲ့ သူက ပြည့်စုံလား။ မပြည့်စုံဘူး။ ဗဟုသုတ ရှိပါတယ်။ မသိလို့ မုသားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သိလျက်နဲ့ မုသားပြောနေတာ။ မသိလို့ ရန်ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သိလျက်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာ။ မသိလို့ ဆောင်ကြီးအောင်ကြီး လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သိလျက်နဲ့ ဆောင်ကြီးအောင်ကြီး လုပ်နေတာတဲ့။ ဟုတ်သလားဟမ်။ ဟုတ်ကြလား။ ဘယ်သူမှ မပြောဘဲ နေကြတယ်။&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ဗဟုဿုတော သုတေန ဥပပန္နော&lt;/b&gt; - အကြားအမြင်လည်း များ၏၊ ကြားထားတဲ့ တရားနဲ့လည်း ပြည့်စုံ၏။ ဟောဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စုစုပေါင်း ပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်နှစ်မျိုးလဲ။ လေးမျိုး။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်လေးမျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက ချဲ့ထွင်ပြီး ဟောတယ်။ ကဲ... ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုရင် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ကထဉ္စ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော အပ္ပဿုတော ဟောတိ သုတေန အနုပပန္နော&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဗဟုသုတကလည်း နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်၊ ကြားထားတဲ့ ဒီတရားနဲ့လည်း မပြည့်စုံဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေလဲတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ အပ္ပကံ သုတံ ဟောတိ သုတ္တံ ဂေယျံ ဝေယျာကရဏံ ဂါထာ ဥဒါနံ ဣတိဝုတ္တကံ ဇာတကံ အဗ္ဘုတဓမ္မံ ဝေဒလ္လံ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ဣဓ&lt;/b&gt; - ဤသာသနာတော်၌၊ &lt;b&gt;ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ&lt;/b&gt; - အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ &lt;b&gt;အပ္ပကံ&lt;/b&gt; - နည်းပါးသော၊ &lt;b&gt;သုတံ&lt;/b&gt; - အကြားအမြင်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။ ဒီငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်လေးတွေမှာ ဗဟုသုတ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုရင် &lt;b&gt;သုတ္တံ&lt;/b&gt; - သုတ္တန်တရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဂေယျံ&lt;/b&gt; - ဂေယျတရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဝေယျာကရဏံ&lt;/b&gt; - ဝေယျာကရဏတရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဂါထာ&lt;/b&gt; - ဂါထာတရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥဒါနံ&lt;/b&gt; - ဥဒါန်းတရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဣတိဝုတ္တကံ&lt;/b&gt; - ဣတိဝုတ္တကတရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဇာတကံ&lt;/b&gt; - ဇာတ်တရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အဗ္ဘုတဓမ္မံ&lt;/b&gt; - အဗ္ဘုတဓမ္မတရားကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဝေဒလ္လံ&lt;/b&gt; - ဝေဒလ္လတရားကို လည်းကောင်း အစရှိတဲ့ နည်းပါးသော အကြားအမြင်လောက်သာ ရှိကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတွေ ဦးဇင်းတို့ ပိဋကတ်သုံးပုံ ရှိပါတယ်။ ပိဋကတ်အနေနဲ့ စုပေါင်းထားတာ။ &quot;ပိဋကတ်&quot; ဆိုတာ ဘာလဲဆိုရင် ခြင်းတောင်းလေးကို ပြောတာနော်။ ဘုရားဟောထားတဲ့ တရားလေးတွေကို ခြင်းသုံးလုံးနဲ့ ခွဲပြီး ထည့်လိုက်ရင် ခြင်းသုံးလုံး ရတယ်။ အဲဒါက သုတ္တန်ဆိုတဲ့ ခြင်းတောင်း၊ အဘိဓမ္မာဆိုတဲ့ ခြင်းတောင်း၊ ဝိနည်းဆိုတဲ့ ခြင်းတောင်း။ ပေါင်းလိုက်တော့ ခြင်းဘယ်နှစ်လုံး ရှိလဲ။ သုံးလုံး။ အဲဒီခြင်းတောင်းကိုပဲ &quot;ပိဋကတ်&quot; လို့ ခေါ်တာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပိဋကတ်သုံးပုံနှင့် သာသနာတော်၏ အင်္ဂါကိုးတန်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီ ပိဋကတ်အနေနဲ့ စုပုံလိုက်တော့ သုံးခု၊ နိကာယ်အနေနဲ့ကျတော့ ငါးရပ်ရှိပါတယ်။ &lt;b&gt;ဒီဃနိကာယ်၊ မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ သံယုတ္တနိကာယ်၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ခုဒ္ဒကနိကာယ်&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ နိကာယ် ၅ ရပ် ရှိတယ်။ အင်္ဂါအနေနဲ့ သဘောတူရာရပ်ကို စုပေါင်းလိုက်ရင် &lt;b&gt;အင်္ဂါကိုးတန်&lt;/b&gt; ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒီ အင်္ဂါကိုးပါးလို့ ဘုရားက ဟောပြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၁။ &lt;b&gt;သုတ္တ (သုတ္တံ)&lt;/b&gt; - အမည်ရ ရတနာ့သုတ်တို့၊ မင်္ဂလာသုတ်တို့ အစရှိတဲ့ သုတ္တန်အမည်ရတဲ့ သုတ်တော်တော်များများကိုတော့ သုတ္တံလို့ ခေါ်ပါတယ်နော်။ အနတ္တလက္ခဏသုတ္တံ၊ ဓမ္မစကြာသုတ္တံ အစရှိတဲ့ သုတ်တွေ၊ မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ် အစရှိတဲ့ သုတ်တွေပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၂။ &lt;b&gt;ဂေယျ&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ ဂါထာနဲ့ စကားပြေ နှစ်ခုကို ရောပြောပြီး ဟောထားတဲ့ တရားဒေသနာတော်တွေကို ဂေယျလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၃။ &lt;b&gt;ဝေယျာကရဏ&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ စကားပြေသက်သက် ဟောထားတဲ့ တရားတွေကို ဝေယျာကရဏလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ အဘိဓမ္မာပိဋကတ်တွေဟာ စကားပြေသက်သက် ဟောထားတဲ့ တရားတွေ များကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၄။ &lt;b&gt;ဂါထာ&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ ဓမ္မပဒလို ဂါထာလေးတွေ သက်သက်ဟောထားတဲ့ တရားမျိုးကိုတော့ ဂါထာလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၅။ &lt;b&gt;ဥဒါန&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ ဘုရားရှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာလွန်းလို့ ကျူးရင့်တဲ့ ဥဒါန်းဂါထာလေးတွေကို စုပေါင်းထားတယ်။ အဲဒါလေးကို ဥဒါန်းလို့ ခေါ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၆။ &lt;b&gt;ဣတိဝုတ္တက&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ &quot;ဝုတ္တံ ဟေတံ ဘဂဝတာ&quot; စသည်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရား ဒီလိုဟောခဲ့ပါတယ် စသည်ဖြင့် အဲဒီလို အစချီပြီးတော့ သံဃာယနာတင်ထားတဲ့ သုတ္တန်လေးတွေ တော်တော်များများ ရှိတယ်။ အဲဒီလို သုတ္တန်မျိုးကို ခေါ်ပါတယ်။ ပါဠိတော်တစ်ခု သီးသန့်ရှိတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၇။ &lt;b&gt;ဇာတက&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ အားလုံးကြားဖူးတဲ့ ဇာတ်တော် တရားဒေသနာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၈။ &lt;b&gt;အဗ္ဘုတဓမ္မ&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ မဖြစ်စဖူး အထူးအဆန်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းတဲ့ တရားဒေသနာတော်လေးတွေကို စုပေါင်းပြီး ဟောထားတာ။ စုပေါင်းထားတာကိုတော့ အဗ္ဘုတဓမ္မလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;၉။ &lt;b&gt;ဝေဒလ္လ&lt;/b&gt; - ဆိုတာကတော့ တရားတစ်ပုဒ်မှာ အမေးနဲ့ အဖြေရှိတယ်။ အဲဒီလို အမေးအဖြေ ပြုလုပ်ပြီး ဟောလိုက်တဲ့အခါမှာ ဒီတရားဒေသနာ ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဝေဒခေါ်တဲ့ အသိဉာဏ်လည်း ရတယ်၊ ဉာဏ်ထူးတွေ ရပြီးတော့ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှု ရရှိတဲ့ အမေးအဖြေ တရားဒေသနာတော်များကိုတော့ ဝေဒလ္လလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါကိုးပါးပဲ။ အဲဒီ အင်္ဂါကိုးတန်ရှိတဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဒီတရားဒေသနာတော်တွေကို သူက နည်းနည်းလောက်တော့ ကြားဖူးတယ်၊ နည်းနည်းကြားဖူးပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အပ္ပဿုတ အပုရိသ ပုဂ္ဂိုလ် (ဗဟုသုတနည်းပြီး မကျင့်သူ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တဿ အပ္ပဿုတဿ သုတေန အနုပပန္နော ဓမ္မဿ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော ဟောတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သော-ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ တဿ အပ္ပဿုတဿ-ထို နည်းနည်းပါးပါး ကြားနာထားအပ်သော တရားတော်၏၊ အတ္ထံ-အနက် အဓိပ္ပာယ်ကို၊ န အဇာနိယ-မသိရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဓမ္မံ-အကြောင်းတရားကို၊ န အဇာနိယ-မသိရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော-အစဉ်လျှောက်၍ ကျင့်အပ်သော အကျင့်ရှိသည်၊ န ဟောတိ-မဖြစ်ပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က ကြားနာထားတဲ့ တရားလေး နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ဗဟုသုတလေးက နည်းနည်းရှိတယ်။ နည်းနည်းရှိပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိရရှိထားတဲ့ ဒီကြားနာရဖူးတဲ့ တရားလေးရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်လည်း မသိဘူး။ ပရမတ္ထ ဓမ္မသဘာဝလည်း မသိဘူး။ အကြောင်းတရားလည်း မသိဘူး။ အတ္ထခေါ်တဲ့ အကျိုးလည်း မသိဘူး။ ဓမ္မခေါ်တဲ့ အကြောင်းလည်း မသိဘူးတဲ့နော်။ မသိတဲ့အတွက် မသိရုံနဲ့ မကဘူး၊ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပဒါခေါ်တဲ့ ဒီကြားထားတဲ့ တရားလေးကို အစဉ်လျှောက်ပြီးတော့လည်း ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မှုကလည်း မရှိဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဧဝံ ခေါ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော အပ္ပဿုတော ဟောတိ သုတေန အနုပပန္နော&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘိက္ခဝေ-ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဧဝံ ခေါ-ဤသို့လျှင်၊ ပုဂ္ဂလော-ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အပ္ပဿုတော-နည်းပါးသော အကြားအမြင် ရှိသည်ဖြစ်၍၊ သုတေန-ကြားနာ၍ ထားအပ်သော တရားနှင့်၊ အနုပပန္နော-မပြည့်စုံသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဟောတိ-ဖြစ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလိုပုဂ္ဂိုလ် ပြောရရင် ဗဟုသုတ နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြားထားတဲ့ တရားနဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ခေါ်တယ်။ မကျင့်ဘူးပေါ့။ ကြားတာကလည်း နည်းနည်းလေးပဲ ကြားတယ်။ နည်းနည်းပါးပါးပဲ တရားတော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မိမိတို့ ဘာသာရေး စာပေနဲ့ ပတ်သက်လို့ နည်းနည်းပါးပါးလောက်တော့ ကြားနာဖူးတယ်၊ သင်ဖူးတယ်၊ လေ့လာဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိသလောက် ကျင့်သလားဆိုတော့ မကျင့်ဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လောကမှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အပ္ပဿုတ သုတေန ဥပပန္န ပုဂ္ဂိုလ် (ဗဟုသုတနည်းသော်လည်း လက်တွေ့ကျင့်သူ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်မျိုး မြတ်စွာဘုရား ဟောပြတယ်။ &lt;b&gt;&quot;ကထဉ္စာ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော အပ္ပဿုတော ဟောတိ သုတေန ဥပပန္နော&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တခြားပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ နံပါတ်နှစ် ပုဂ္ဂိုလ်။ သူက ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲ။ အကြမ်းဖျင်း ဗဟုသုတလေး၊ စာပေပရိယတ်နဲ့ ပတ်သက်လို့၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ဗဟုသုတ နည်းနည်းလေးတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ &lt;b&gt;&quot;သုတေန ဥပပန္နော&quot;&lt;/b&gt; ရရှိထားတဲ့ တရား၊ သိသမျှ တရားလေးကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖြစ်ချင်တယ်တဲ့။ ကဲ ဘယ်လိုလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဧကစ္စဿ အပ္ပံ သုတံ ဟောတိ သုတ္တံ ဂေယျံ ဝေယျာကရဏံ ဥဒါနံ ဣတိဝုတ္တကံ ဇာတကံ အဗ္ဘုတဓမ္မံ ဝေဒလ္လံ။ ခုနက အင်္ဂါကိုးပါးနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို နည်းနည်းလောက်တော့ သူက ကြားဖူးတယ်၊ ကြားနာဖူးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;သော တဿ အပ္ပဿုတဿ သုတဿ အတ္ထမညာယ ဓမ္မမညာယ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော ဟောတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သော-ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ တဿ အပ္ပဿုတဿ-ထို နည်းနည်းပါးပါး ကြားနာ၍ ထားအပ်သော တရားတော်၏၊ အတ္ထံ-အနက် အဓိပ္ပာယ်ကို၊ အညာယ-သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဓမ္မံ အတ္ထံ-အကျိုးတရားကို၊ အညာယ-သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဓမ္မံ-အကြောင်းတရားကိုလည်းပဲ၊ အညာယ-သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော-လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးအား လျော်ညီသော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို၊ ပဋိပန္နော-ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်သည်၊ ဟောတိ-ဖြစ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဧဝံ ခေါ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော အပ္ပဿုတော ဟောတိ သုတေန ဥပပန္နော&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘိက္ခဝေ-ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဧဝံ ခေါ-ဤသို့လျှင်၊ သော ပုဂ္ဂလော-ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အပ္ပဿုတော-နည်းသော ဗဟုသုတ ရှိသည်ဖြစ်သော်လည်း၊ သုတေန-ကြားနာထားအပ်သော တရားနှင့်၊ ဥပပန္နော-ပြည့်စုံ၍ နေသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဟောတိ-ဖြစ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗဟုသုတ နည်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ မိမိရရှိထားတဲ့ ကြားနာထားတဲ့ ဒီတရားလေးရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း သိတယ်။ တစ်နည်း ဒီရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သိရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဓမ္မခေါ်တဲ့ စကားလုံးတွေကိုလည်း ကျကျနန မှတ်မိတယ်။ နောက်တစ်နည်း ပြောရင်တော့ အကျိုးတရားကိုလည်း သိတယ်၊ အကြောင်းတရားကိုလည်း သိတယ်၊ ပရမတ္ထ ဓမ္မသဘာဝတွေကိုလည်း ထိုးထွင်းသိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်ထားတာကတော့ နည်းနည်းလေးပဲ၊ ဗဟုသုတကတော့ သိပ်မများဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိသလောက် တရားလေးကိုတော့ တကယ်လည်း လက်တွေ့ကျင့်တယ်။ ကျင့်လိုက်တာ ဘယ်လိုကျင့်လဲ။ &lt;b&gt;&quot;ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော&quot;&lt;/b&gt; လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးအား လျော်သော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လျက် ရှိသည် ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပတ် ကျင့်စဉ်အဆင့်ဆင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးနှင့် လျော်ညီနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို မိမိက သိသလောက် တကယ်လက်တွေ့ လိုက်နာကျင့်တယ်။ လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးနှင့် လျော်ညီတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ဆိုတာက ဘာတွေလဲ။ မိဘကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကနေ စပြီးတော့ ဟို သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ရဲ့ ရှေ့နား ဂေါတြဘူတိုင်အောင်သော ကျင့်ဝတ်တွေကို အားလုံး ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပတ်ကျင့်ဝတ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တို့က မိဘကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်တယ်၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေကို ရရှိစေနိုင်တယ်လို့ ဘုရားတရားတစ်ခု ကြားပြီးပြီ။ ကြားလိုက်တာတွေကို သူက ရိုသေသေ လိုက်နာတယ်။ မိဘကို ရိုသေစွာပဲ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ ဟော အဲဒီလို ပြုစုလုပ်ကျွေးတဲ့နေရာမှာ ဒီကောင်းမှုကြောင့် နိဗ္ဗာန်ရပါစေဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်သာ ရှိခဲ့ရင် အဆင့်က အတိတ်မြင့်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိသလောက်ကလေးကို သူက ကျင့်တယ်နော်။ အော်... ရဟန်းဆိုတာက မုသားမပြောရဘူးကွဲ့ သိလိုက်တယ်၊ သိတာနဲ့ မုသား ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး။ အသက်အသေခံမယ်၊ ဘယ်တော့မှ မုသားမပြောဘူး။ သိသလောက်လေး သူကျင့်တယ်။ သီလကျင့်စဉ်ဆိုတာ မုသားမပြောရဘူး သိတယ်၊ သိလိုက်တဲ့အတွက် အသက်အသေခံမယ်၊ ဘယ်တော့မှ မုသားမပြောဘူး၊ သေသေချာချာ ကျင့်တယ်။ အဲဒါကို သူက &lt;b&gt;ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္န&lt;/b&gt;၊ လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးအား လျော်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ္တိကို ကျင့်နေတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက သီလအဆင့်ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တယ်။ သမာဓိပိုင်း။ မိမိစွမ်းအား ရှိသလောက်ကလေး ကြားဖူးတဲ့ များများကမ္မဋ္ဌာန်း မကြားဖူးဘူး၊ အာနာပါနလေးအကြောင်း ကြားဖူးလိုက်တယ်။ အာနာပါန ဒီလိုရှုရတယ်၊ ဒီလောက်တော့ နားလည်လိုက်တယ် သိတယ်။ ရှူပုံရှူနည်းလေး သင်ပေးလိုက်တော့ သင်ထားသလောက်လေးကို ကျကျနန ကျင့်လိုက်တော့ သမာဓိစခန်း အောင်မြင်သွားပြီ ထားပါတော့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တယ်။ ရုပ်ကို ဘယ်လိုရှုရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်၊ သူက ကျင့်တယ်။ စာပေကျမ်းဂန်တွေတော့ ဝေဝေဆာဆာ သူနားမလည်ဘူး၊ သိသလောက်ကလေးကို သူကျင့်လိုက်တယ်။ နာမ်ကို ဘယ်လိုရှုရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်၊ သိသလောက်ကလေးကို သူကျင့်တယ်။ ပြည့်စုံအောင်ကို ကျင့်တယ်။ အကြောင်းတရား ဘယ်လိုရှုရမယ် သင်ပေးတယ်၊ သေသေချာချာ ကျင့်တယ်။ အကျိုးတရားတွေ ဘယ်လိုရှုရမယ် သင်ပေးလိုက်တယ်၊ သေသေချာချာ ကျင့်တယ်။ ဝေဝေဆာဆာနဲ့ ကျမ်းဂန်တွေနဲ့ ဗဟုသုတနဲ့တော့ ဓမ္မကထိက လုပ်ပြီး တရားဟောနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကတော့ မရှိဘူး။ မရှိပေမဲ့လို့ သူက သိသလောက်ကလေးကိုတော့ သူ မကျင့်ဘူးလား၊ ကျင့်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနေ့ ပရိသတ်ထဲမှာ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ များပါလိမ့်မယ်။ အားငယ်စရာ ရှိလား၊ မရှိပါဘူး။ ဘုရားရှင်က ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေကိုလည်း ဘုရားရှင်က ချီးမွမ်းနေပါတယ်နော်။ သိသလောက် ကျင့်မယ်ဆိုရင်လည်း ဘုရားရှင်က ဆီးကြိုနေပါတယ်၊ ဝမ်းသာနေတယ်။ လာခဲ့ပါ၊ ငါဘုရား နိဗ္ဗာန်ရသည့်တိုင်အောင် သင်ချစ်သားတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးမယ်၊ လာသလား လာခဲ့၊ ဘုရားက ဒီလို ဖိတ်ခေါ်နေတာပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မြင်းဆရာ ကေသီနှင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ဆိုဆုံးမနည်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အေး... သိတယ်၊ မကျင့်ဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ဘုရားရှင်က ဘာလုပ်သလဲ။ ဟမ်... ဘုရားရှင်က ဘာလုပ်လဲ။ အမ်း... ပြောချင်သလို ပြောတော့။ နောက်ခိုင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ ကဲ့ရဲ့တာလည်း ရှိပါတယ်၊ မှန်တယ်။ ရှုတ်ချတာလည်း ရှိတယ်၊ မှန်တယ်။ နောက်ခိုင်းလိုက်တာလည်း မှန်တယ်။ ဘုရားရှင်တို့ ဥပေက္ခာ ထားလိုက်တယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စမ်းပြီးတော့ နည်းနည်း သုတ္တန်လေးတစ်ခု ရတယ်၊ ဝင်လာတယ်၊ ပြောလိုက်ရဦးမယ်။ &lt;b&gt;ကေသီ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ မြင်းဆရာတစ်ဦးက တစ်နေ့ မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်တယ်။ ချဉ်းကပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က သူ့ကို မေးကြည့်တယ်၊ &quot;ကေသီ... သင် မြင်းကို ရတဲ့အချိန်အခါမှာ ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းအားဖြင့် ဆိုဆုံးမသလဲ&quot; သူ့ကို မေးကြည့်တယ်။ မေးကြည့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;တပည့်တော်တို့ မြင်းကို ရတဲ့အချိန်အခါမှာ အနုနည်းနဲ့လည်း ဆိုဆုံးမကြည့်ပါတယ်၊ အကြမ်းနည်းနဲ့လည်း ဆိုဆုံးမကြည့်ပါတယ်၊ အနုနည်း အကြမ်းနည်း နှစ်နည်းနဲ့ ရောစပ်ပြီးတော့လည်း ဆိုဆုံးမကြည့်ပါတယ်&quot; အဲဒီလို ဘယ်နှစ်နည်း ဖြစ်သွားလဲ၊ သုံးနည်းပေါ့။ တစ် အနုနည်းနဲ့ ဆုံးမတယ်၊ နှစ် အကြမ်းနည်းနဲ့ ဆုံးမတယ်၊ သုံးကျတော့ အနုနည်း အကြမ်းနည်း နှစ်နည်းရောစပ်ပြီးတော့လည်း ဆိုဆုံးမကြည့်တယ်။ &quot;အဲဒီလို ဆုံးမလို့မှ မရဘူးဆိုလို့ရှိရင် မြင်းတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ် ဓာတ်မပျက်စီးပါစေနဲ့လို့ ရည်ညွှန်းပြီးတော့ တပည့်တော်တို့ ဒီမြင်းကို သတ်ပစ်လိုက်တယ် ဘုရား&quot; နော် အဲဒီလို ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြောပြီးပြီ၊ ဘုရားရှင်ကလည်း ဘုရားရှင်ကို သူက ပြန်လျှောက်တယ်၊ &quot;မြတ်စွာဘုရားလည်း ကျွတ်ထိုက်တဲ့ ဝေနေယျသတ္တဝါ တပည့်သားသမီးတွေကို ရရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းအားဖြင့် ဆိုဆုံးမပါသလဲ&quot; သူက ဘုရားကို ပြန်လျှောက်တယ်။ ကျတော့လည်း ဘုရားရှင်က ပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိပါတယ်၊ &quot;အေး... ငါဘုရားရှင်လည်း နံပါတ်တစ် အနုနည်းနဲ့လည်း ဆိုဆုံးမရှိတယ်ကွယ်၊ နံပါတ်နှစ် အကြမ်းနဲ့လည်း ဆိုဆုံးမကြည့်တယ်၊ နံပါတ်သုံး အနုအကြမ်း နှစ်မျိုး ယှက်ပြီးတော့လည်း ဆိုဆုံးမကြည့်တယ်။ အဲဒီလို ဆိုဆုံးမလို့မှ မရဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ ငါဘုရားရှင်တို့လည်း အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို သတ်ပလိုက်တယ်&quot; ဒီလိုပဲ ဘုရားရှင်က အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အမိန့်ရှိလိုက်တော့ သူက ဘာလျှောက်လဲ၊ &quot;မြတ်စွာဘုရား... တပည့်တော် နားလည်တာဟာ ဘုရားရှင်တို့မည်သည်မှာ ဟောဒီလို ဘယ်တော့မှ မပြောဘူးလို့ တပည့်တော် နားလည်တယ်။ ဘုရားရှင်တို့ မည်သည်မှာ သူတစ်ပါးအသက်ကို ဘယ်တော့မှ မသတ်ဘူးလို့ တပည့်တော် နားလည်ထားပါတယ်၊ ခု မြတ်စွာဘုရား အမိန့်ရှိလိုက်တော့ ဒီစကားကို တပည့်တော် ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပါတယ်&quot; ဆိုတော့မှ မြတ်စွာဘုရားက အဲဒီမှာ...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အနုနည်းနဲ့ ဆုံးမတယ်ဆိုတာကတော့ အော်... ဒီဟာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဖြစ်တယ်၊ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကို သင် ကြိုးစား၊ ဟောတာ သီလကျင့်စဉ်၊ ဟောတာ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ဟောတာ ပညာကျင့်စဉ်၊ ဒီကျင့်စဉ်တွေကို သင့်ချစ်သား တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မယ်ဆိုရင် နိဗ္ဗာန်ကို ရမယ်&quot; စသည်ဖြင့် အနုနည်းနဲ့ ဆိုဆုံးမလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အေး... တချို့ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ အဲဒီနည်းနဲ့ ဆုံးမလို့ မရဘူးဆိုရင် ဟော... သင်ချစ်သား မုသားမပြောနဲ့၊ သူ့အသက်မသတ်ရဘူး၊ သူ့အသက်သတ်ရင် ငရဲရောက်မယ်၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားမယူရဘူး ငရဲရောက်မယ်၊ သူ့သားမယား မဖျက်ဆီးရဘူး ငရဲရောက်မယ်၊ မုသားမပြောရဘူး ငရဲရောက်မယ်&quot; စသည်ဖြင့် ဒီလို အကြမ်းနည်းနဲ့လည်း ဆိုဆုံးမပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆုံးမ၍မရသော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သံသရာဘေး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များကျတော့ ကောင်းရာသုဂတိသို့လည်းကောင်း၊ လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာကို ရရှိစေနိုင်သည့် သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်များကိုလည်း တင်ပြပေးတယ်။ မကောင်းတဲ့ ဒုစရိုက်တွေ ဖြစ်ချင်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ငရဲရောက်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေလည်း ဟောပြန်တယ်။ အကြမ်းနဲ့အနု၊ အနုနဲ့အကြမ်း နှစ်မျိုးရောစပ်ပြီးတော့လည်း ဆိုဆုံးမပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆိုဆုံးမလို့မှ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ဆိုဆုံးမလို့ မရဘူးဆိုရင်တော့ ငါဘုရားရှင်တို့ဟာ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘယ်တော့မှ မဆုံးမတော့ဘူးတဲ့။ မဆုံးမဘဲ ပစ်ထားလိုက်ခြင်းဟာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်အတွက် သေခြင်းပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ထံမှ အို၊ နာ၊ သေ ဒုက္ခဘေးမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားကောင်းကို နာကြားခွင့်ရပါမှ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခက လွတ်နိုင်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်နှင့် သူတော်ကောင်းတို့ ညွှန်ကြားပြသ ဆိုဆုံးမတဲ့အတိုင်း မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ကျင့်စဉ်တရားတွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်မှ သေဘေးဆိုးကြီးမှ၊ အိုဘေးဆိုးကြီးမှ၊ နာဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်မှာဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံမှ ဤကဲ့သို့ အို၊ နာ၊ သေ ဘေးမှ လွတ်ရာလွတ်ကြောင်း တရားကောင်းကို မိမိ ကြားနာခွင့် လုံးလုံးမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဒုက္ခဘေးမှ လွတ်ပါတော့မလား။ မလွတ်တော့ဘူး။ သံသရာခရီးမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ သူ အသတ်မခံရဘူးလား။ အသတ်ခံနေရမယ်။ ဘဝတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပဋိသန္ဓေနေလိုက်၊ အိုလိုက်၊ နာလိုက်၊ သေလိုက်၊ နောက်ဘဝတစ်ခု ပြောင်းပြန် ပဋိသန္ဓေနေလိုက်၊ အိုလိုက်၊ နာလိုက်၊ သေလိုက်နဲ့ သေလို့ ဆုံးဦးမလား။ မဆုံးတော့ဘူး။ မဆုံးဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အမြဲတမ်း အသတ်ခံနေရတာနဲ့ မတူဘူးလား။ အတူတူပဲတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတနည်းသော်လည်း ကျင့်ကြံသော ပုဂ္ဂိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီပုံစံပေါ့နော်၊ အခု မြတ်စွာဘုရားကတော့ ဒါ လမ်းပြပေးနေတာပဲ။ အခု ဒီမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က အားငယ်စရာ မရှိပါဘူး။ သူ အကြားအမြင် ဗဟုသုတ နည်းနည်းလေးတော့ ရှိတာမှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ သိသလောက်ကို သူ တကယ် လက်တွေ့မကျင့်ဘူးလား။ ကျင့်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သုတနည်းပေမယ့်လို့ ကြားနာရတဲ့အတိုင်း အတတ်အနေအားဖြင့် မိမိသန္တာန်မှာ ဖြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်။ ဒါက ဒုတိယပုဒ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်မျိုး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတရှိသော်လည်း လက်တွေ့မကျင့်သော ပုဂ္ဂိုလ် (နိဿယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်မျိုးကျတော့ ဗဟုသုတ များပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့လို့ ကြားနာရတဲ့ တရားတွေနှင့် သူ့သန္တာန်မှာ ပြည့်စုံမှု မရှိဘူး။ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲဆိုရင် - &lt;b&gt;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဧကစ္စော ပုဂ္ဂလော သုတံ ဟောတိ သုတ္တံ ဂေယျံ ဝေယျာကရဏံ ဂါထာ ဥဒါနံ ဣတိဝုတ္တကံ ဇာတကံ အဗ္ဘုတဓမ္မံ ဝေဒလ္လံ&lt;/b&gt;။ ခုနကပြောခဲ့တဲ့ အင်္ဂါကိုးတန်နဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို သူ သိရှိသင်ထားတယ်၊ ကျနနပ်နပ်နဲ့ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ပိဋကတ်တော်ကို တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့လို့ ဘာဖြစ်လဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော တဿ သုတဿ အတ္ထမညာယ ဓမ္မမညာယ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော န ဟောတိ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;တဿ ဗဟုဿုတဿ&lt;/b&gt; - ထိုများပြားသောအကြားရှိသော တရားတော်၏၊ &lt;b&gt;အတ္ထံ&lt;/b&gt; - တရားကိုယ် အနက်သဘောကို၊ &lt;b&gt;အညာယ&lt;/b&gt; - မသိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - အကြောင်းတရားကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;န အညာယ&lt;/b&gt; - မသိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော&lt;/b&gt; - လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးအား လျော်ညီသည့် ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်သူ၊ &lt;b&gt;န ဟောတိ&lt;/b&gt; - မဖြစ်ပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်ထားလိုက်တာ ဗဟုသုတတွေကတော့ တော်တော်များနေပြီ။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီဗဟုသုတတွေ များနေတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဘာဖြစ်နေသလဲ။ သင်ထားတဲ့ တရားရဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို ကျကျနန မသိဘူး။ ပုဒ်ဗျည်းအက္ခရာလည်း ကျကျနန မသိဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ သင်ထားတဲ့ တရားတွေရဲ့ အတ္ထခေါ်တဲ့ ပရမတ္ထသဘောတွေကို စနစ်တကျ မသိဘူး။ ထိုတရားတွေရဲ့၊ ထိုပရမတ္ထခေါ်တဲ့ စိတ္တစေတသိက် ရုပ်တရားတွေရဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ မသိဘူး။ သင်တော့ သိတယ်၊ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ဖို့ မသိဘူး။ မသိရုံတင်မကဘူး၊ လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးအား လျော်ညီနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကိုလည်း လက်တွေ့မကျင့်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ ခေါ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော ဗဟုဿုတော ဟောတိ သုတေန အနုပပန္နော&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ဧဝံ ခေါ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည်၊ &lt;b&gt;ဗဟုဿုတော&lt;/b&gt; - များသောအကြားရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပါသော်လည်း၊ &lt;b&gt;သုတေန&lt;/b&gt; - ကြားနာထားရသော တရားနှင့်၊ &lt;b&gt;အနုပပန္နော&lt;/b&gt; - မပြည့်စုံသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။&lt;br&gt;
ဗဟုသုတတော့ များပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကြားနာထားတဲ့ တရားနဲ့ သူဟာ ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လက်တွေ့မကျင့်လို့ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတလည်းရှိ၊ လက်တွေ့လည်းကျင့်သော ပုဂ္ဂိုလ် (နိဿယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်မျိုးကတော့ အကြားအမြင်လည်း များတယ်၊ ကြားထားတဲ့ တရားနှင့်လည်း ပြည့်စုံတယ်။ အဲဒါ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲဆိုတော့ &lt;b&gt;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဂါထာ ဥဒါနံ ဣတိဝုတ္တကံ ဇာတကံ အဗ္ဘုတဓမ္မံ ဝေဒလ္လံ&lt;/b&gt; အစရှိတဲ့ အင်္ဂါကိုးတန်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို စနစ်တကျ သင်ယူထားတယ်။ ကျကျနန သင်ယူထားတဲ့ ဗဟုသုတတွေ သိပ်များနေပြီ။ များနေပြီးတဲ့အခါ နောက်တစ်ခု ဘာဖြစ်လဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော တဿ သုတဿ အတ္ထမညာယ ဓမ္မမညာယ ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော ဟောတိ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt; - ထိုများပြားသော အကြားအမြင်ရှိထားသော တရားတော်မြတ်၏၊ &lt;b&gt;အတ္ထံ&lt;/b&gt; - တရားကိုယ် အနက်သဘောကို၊ &lt;b&gt;အညာယ&lt;/b&gt; - သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - အကြောင်းတရားကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အညာယ&lt;/b&gt; - သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္နော&lt;/b&gt; - လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးအား လျော်ညီသည့် ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်သူ၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗဟုသုတတွေကလည်း သိပ်များတယ်။ ဗဟုသုတတွေ များလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီပိဋကတ် ဗဟုသုတတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းက ဘာလုပ်သလဲ။ ထိုတရားတော်တွေရဲ့ အနက်ကိုလည်း သိတယ်၊ ပုဒ်ဗျည်းအက္ခရာတွေကိုလည်း စနစ်တကျ သိတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ထိုတရားတော်တွေမှာ လာရှိတဲ့ အတ္ထခေါ်တဲ့ ပရမတ္ထတရားတွေကိုလည်း စနစ်တကျ သိတယ်၊ ရုပ်နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ ဓမ္မခေါ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ သိပြီးတဲ့အခါ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ထိုရုပ်နာမ် ဓမ္မသင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုတယ်။ အဲဒီလို ဝိပဿနာရှုတာဟာ &lt;b&gt;ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပန္န&lt;/b&gt; - လောကုတ္တရာ တရားကိုးပါးအား လျော်ညီနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို တကယ် လက်တွေ့ကျင့်နေတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ ခေါ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော ဗဟုဿုတော ဟောတိ သုတေန ဥပပန္နော&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ဧဝံ ခေါ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဗဟုဿုတော&lt;/b&gt; - များသောအကြားရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;သုတေန&lt;/b&gt; - ကြားနာအပ်ပြီးသော တရားနှင့်၊ &lt;b&gt;ဥပပန္နော&lt;/b&gt; - ပြည့်စုံသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေ၏။&lt;br&gt;
ဗဟုသုတတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်၊ ကြားထားတဲ့ တရားနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း အကြားအမြင် ဗဟုသုတရှိတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေကိုလည်း ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ရှိတယ်။ သင်၊ ကျင့်၊ သိ အသိနှစ်မျိုးနဲ့ တကယ် လက်တွေ့သိတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဆိုပြီးတော့လည်း လောကမှာ ရှိပါတယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ ပုဂ္ဂိုလ် လေးမျိုးပေါ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလနှင့် သုတ ပျက်ကွက်မှုအပေါ် ကဲ့ရဲ့ထိုက်ခြင်း (ဂါထာနိဿယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလေးမျိုး ဟောပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ မြတ်စွာဘုရား ရှေ့ဆက်ပြီးတော့ ဂါထာလေးတွေနဲ့ ဟောတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပ္ပဿုတော စေ ဟောတိ သီလေသု အသမာဟိတော၊ ဥဘယေန နံ ဂရဟန္တိ သီလတော စ သုတတော စ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပ္ပဿုတော&lt;/b&gt; - နည်းပါးသောအကြားမြင် ဗဟုသုတရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ ဖြစ်ခဲ့အံ့။ &lt;b&gt;သီလေသု&lt;/b&gt; - သီလတို့၌လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အသမာဟိတော&lt;/b&gt; - မတည်ကြည်သော သမာဓိရှိသည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ ဖြစ်အံ့။ &lt;b&gt;သီလေသု&lt;/b&gt; - သီလတို့၌လည်း၊ &lt;b&gt;အပရိပူရကာ&lt;/b&gt; - ပြည့်စုံခြင်းမရှိသည်၊ &lt;b&gt;စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ ဖြစ်အံ့။ &lt;b&gt;အသမာဟိတော&lt;/b&gt; - တည်ကြည်သော သမာဓိမရှိသည်၊ &lt;b&gt;စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ ဖြစ်အံ့။ &lt;b&gt;နံ&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;သီလတော စ&lt;/b&gt; - သီလအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သုတတော စ&lt;/b&gt; - အကြားအမြင် ဗဟုသုတအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥဘယေန&lt;/b&gt; - နှစ်ပါးစုံသောအကြောင်းကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဂရဟန္တိ&lt;/b&gt; - ကဲ့ရဲ့ကြကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ့ရဲ့ထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲနော်။ ခုနက ဒကာကြီးတွေ ပြောသလိုပဲ။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က အကြားအမြင် ဗဟုသုတလည်း နည်းတယ်။ အကြားအမြင် ဗဟုသုတ နည်းတဲ့အတွက်လည်း ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကဲ့ရဲ့ထိုက်တယ်။ နောက်တစ်ခု သီလကျတော့လည်း သူက တကယ် မဖြည့်ကျင့်ဘူး၊ သမာဓိလည်း မရှိဘူး။ သီလ မရှိတဲ့အတွက် သီလအားဖြင့်လည်း ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကဲ့ရဲ့မထိုက်ဘူးလား။ ကဲ့ရဲ့ထိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗုဒ္ဓဘာသာအမည်ခံပြီး မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဆင့်လောက်မှာပဲ ရှိတယ်၊ မိမိဘာသာရေးအကြောင်း ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ နားမလည်တော့ ဘာဖြစ်လဲဟင်။ ဘုန်းကြီးတို့ ကျေးဇူးတော်ရှင် လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီးကတော့ ဆိုဆုံးမပါတယ် - &quot;မသိတဲ့လူတွေက ပြောတော့ နားမလည်တဲ့လူတွေက ယုံကြတယ်&quot; တဲ့။ ဘယ့်နှယ်တုန်း ဒကာကြီးတွေ၊ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီအထဲမှာ ကိုယ်ပါသွားတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် အကြားအမြင် ဗဟုသုတ မရှိဘူးဆိုရင် ပါးစပ်ကြီးဟပြီး သူများပြောတာ လိုက်နားထောင်နေရတာပဲ။ ကိုယ်တိုင်က ဘာမှ မသိတာကိုး။ အကယ်၍ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက မှန်ရင်တော့ မိမိအတွက် အကျိုးရှိမယ်၊ မှားသွားခဲ့ရင် မိမိလည်း တစ်ခါတည်း ရောပြီး မမှားနိုင်ဘူးလား။ မှားသွားပြန်ပြီ။ အမှားက လွန်သွားရင်လည်း ချောက်ထဲ ကျမသွားနိုင်ဘူးလား။ ကျသွားနိုင်တယ်တဲ့။ သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုတနည်းသော်လည်း သီလရှိလျှင် ချီးမွမ်းထိုက်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် အကြားအမြင် ဗဟုသုတ နည်းပါးရင်လည်း နည်းပါးခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ကဲ့ရဲ့တယ်လို့ ဘုရားက ဟောတယ်။ သီလကျင့်စဉ်တွေ ရှိပါလျက်နဲ့ သီလကျင့်စဉ်ကို မကျင့်ဘူး၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ ရှိပါလျက်နဲ့ လက်တွေ့မကျင့်ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကဲ့ရဲ့ထိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အပ္ပဿုတော စေ ဟောတိ သီလေသု သုသမာဟိတော၊ သီလတော နံ ပသံသန္တိ နဿ သုတံ နိပဇ္ဇတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည်&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;အပ္ပဿုတော&lt;/b&gt; - ဗဟုသုတ နည်းသည်၊ &lt;b&gt;စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ ဖြစ်ပါစေဦးတော့။ &lt;b&gt;ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;သီလေသု&lt;/b&gt; - သီလတို့၌၊ &lt;b&gt;သုသမာဟိတော&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ တည်ကြည်သော စိတ်ထား ရှိပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗဟုသုတ နည်းချင်လည်း နည်းပါစေ၊ ဒါပေမဲ့လို့ သူက သီလတွေမှာ ကောင်းကောင်းလေး ဆောက်တည်ပြီးတော့ တကယ် လက်တွေ့ တည်ကြည်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ဖြည့်ကျင့်နေတယ်။ သူ့အသက် မသတ်ရဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မသတ်ဘူး၊ အသက်သာ အသေခံမယ်၊ ကျကျနနနဲ့ ရိုရိုသေသေလေး ဖြည့်ကျင့်တယ်။ သူ့ပစ္စည်း မတရား မယူရဘူးဆိုရင်လည်း မယူဘူး။ သူ့သားမယား မဖျက်ဆီးရဘူးဆိုရင်လည်း ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဆီးဘူး၊ အသက်သာ အသေခံပြီး ရိုရိုသေသေ ဖြည့်ကျင့်တယ်။ မုသား မပြောရဘူးဆိုရင်လည်း ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး။ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေ ရှောင်ရမယ်ဆိုရင် တကယ် လက်တွေ့ရှောင်တယ်၊ အသက်သာ အသေခံမယ် ဘယ်တော့မှ မလွန်ကျူးဘူးတဲ့။ ကောင်းကောင်းလေး ဆောက်တည်ပြီးတော့ သူက ဖြည့်ကျင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဗဟုသုတ နည်းချင်နည်းပါစေ၊ ဒါပေမဲ့ သီလမှာတော့ တကယ် ဆောက်တည်ပြီး လက်တွေ့ကျင့်တယ်။ ကျင့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ - &lt;b&gt;သီလတော နံ ပသံသန္တိ&lt;/b&gt; - သီလရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ချီးမွမ်းတော်မူကြလေကုန်၏။ အော်... သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ တကယ် သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ ဘာမှ သူက ဗဟုသုတ မရှိတာတော့ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သီလတကယ်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းပဲဆိုပြီး သူ့ကို ချီးမွမ်းကြတယ်။ &lt;b&gt;နဿ သုတံ နိပဇ္ဇတိ&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်၌ အကြားအမြင် ဗဟုသုတကတော့ မပြည့်စုံပေ။ ဗဟုသုတ မရှိရှာဘူးကွယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ သီလစင်ကြယ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲဆိုပြီး သူတော်ကောင်းတွေက မချီးမွမ်းကြဘူးလား။ ချီးမွမ်းကြတယ်၊ နှစ်သက်ကြတယ်၊ မြတ်နိုးကြတယ်၊ ကြည်ညိုကြတယ်။ ဗဟုသုတ မရှိလို့ မြတ်စွာဘုရားက အလွန်ကြီး ကဲ့ရဲ့သလားဆိုတော့ မကဲ့ရဲ့ဘူးနော်။ သိသလောက်ကလေး ကျင့်တာကိုတော့ ဘုရားရှင်က နှစ်သက်တယ်၊ ချီးမွမ်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတရှိသော်လည်း သီလပျက်လျှင် ကဲ့ရဲ့ထိုက်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗဟုဿုတော စေ ဟောတိ သီလေသု အသမာဟိတော၊ သီလတော နံ ဂရဟန္တိ နဿ သုတံ ဝိပဇ္ဇတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည်&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;ဗဟုဿုတော&lt;/b&gt; - အကြားအမြင် ဗဟုသုတ များပြားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ ဖြစ်ပါစေဦးတော့။ &lt;b&gt;ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;သီလေသု&lt;/b&gt; - သီလတို့၌၊ &lt;b&gt;အသမာဟိတော&lt;/b&gt; - ဆောက်တည်၍ ကျင့်ကြံမှု မရှိ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သီလတွေမှာ တကယ် တည်ကြည်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ဖြည့်ကျင့်နေတာမျိုး မရှိဘူး။ ဗဟုသုတကတော့ အင်မတန် များတယ်။ သူ့သွားမေးကြည့်လိုက်၊ သူ မသိတာ တစ်ခုမှ မရှိဘူး၊ သူ မပြောတတ်တာလည်း တစ်ခုမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ကလေးတော့ စောင့်စည်းလားဆိုတော့ မစောင့်ဘူးနော်။ နှုတ်ကလေးလည်း မစောင့်ဘူး၊ ကာယကံလည်း မစောင့်ဘူး၊ ဝစီကံလည်း မစောင့်စည်းဘူး၊ မနောကံကျတော့လည်း မစောင့်စည်းဘူး။ ဘယ်လို လုပ်နိုင်မလဲ။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်လို့ ကာယကံ စောင့်စည်းမှု မရှိဘူး၊ ဝစီကံ စောင့်စည်းမှု မရှိဘူးဆိုရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မနောကံလည်း စောင့်စည်းမှု မရှိဘူးဆိုတာကတော့ အကဲခတ်လို့ မရဘူးလား၊ ရပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဟာ သီလပျက်တဲ့အတွက် ကဲ့ရဲ့ထိုက်တာပါပဲ။&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>t67xuat7i5fbm50mlhiyvgjop3ti9nr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၅/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6268</id>
    <revision>
      <id>21914</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:09:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၅/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၄...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21914</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="149630" sha1="6jrwnofnd9o726kzi6drjbm8hpdkwbe" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၅/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၄/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၆/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-45
&lt;h3&gt;သီလမရှိသော ဗဟုသုတအပေါ် ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗဟုသုတောပစ္စေ ဟောတိ၊ သီလေသု အသမာဟိတော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တေန နံ ဂရဟန္တိ၊ တဿ တံ ဒိဋ္ဌသုတံ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီဂါထာလေး ပြောခဲ့တယ်နော်။ &lt;b&gt;ဗဟုသုတော&lt;/b&gt;- အကြားအမြင် ဗဟုသုတ များပြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ပစ္စေ ဟောတိ&lt;/b&gt;- အကယ်၍ ဖြစ်ခြင်းဖြစ်ပါစေသော။ ထိုအကြားအမြင် ဗဟုသုတ များပြားလျက်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;သီလေသု&lt;/b&gt;- သီလတို့၌၊ &lt;b&gt;အသမာဟိတော&lt;/b&gt;- ကောင်းစွာ ဆောက်တည်၍ ဖြစ်ခြင်းမျိုး မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် အကြားအမြင် ဗဟုသုတတွေကတော့ သိပ်များပြီ၊ ဒါပေမဲ့လို့ ကိုယ်ကျင့်သီလကျတော့ ကောင်းစွာ ဆောက်တည်ပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မှု မရှိဘူး။ မရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;သီလတော နံ ဂရဟန္တိ၊ တဿ တံ ဒိဋ္ဌသုတံ&lt;/b&gt;- ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌ သုတံ- အကြားအမြင် ဗဟုသုတ သမ္ပတ္တိနှင့် ပြည့်စုံ၍ နေပါပေ၏။ &lt;b&gt;ပဏာ&lt;/b&gt;- ထိုသို့ပင် ပြည့်စုံ၍ နေပါသော်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;သီလတော&lt;/b&gt;- သီလအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;နံ&lt;/b&gt;- ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ &lt;b&gt;ဂရဟန္တိ&lt;/b&gt;- ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချတော်မူကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗဟုသုတလေးကတော့ အထိုက်အလျောက် ရှိတယ်၊ တကယ်လက်တွေ့ကျတော့ မကျင့်ဘူး။ သင့်အနေနဲ့ ဗဟုသုတရှိတယ်၊ အကြားအမြင် ဗဟုသုတ ရှိတယ်၊ သို့သော် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်အောင် မကျင့်ဘူး။ သီလလည်း တကယ်လက်တွေ့ မကျင့်ဘူး။ မကျင့်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အကြားဗဟုသုတ တစ်ဖက်က ရှိပြီးတော့ သီလအားဖြင့် မရှိတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို သီလအန္တရာယ်အားဖြင့် ကဲ့ရဲ့ထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဒီလို ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က သတ်မှတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရိယာသူတော်ကောင်းတို့၏ အဆုံးအဖြတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သီလအားဖြင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကဲ့ရဲ့ထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတော့ ဘယ်သူတွေက ကဲ့ရဲ့သလဲ။ သိတော်မူ မြင်တော်မူတဲ့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချတော်မူကြတယ်။ လောကမှာ သူတော်ကောင်းတွေ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခံရခြင်းက အဓိကဖြစ်ပါတယ်၊ လူမိုက်ဆိုတာကတော့ မကောင်းတာလုပ်လည်း ချီးမွမ်းချင် ချီးမွမ်းတတ်တယ်၊ ကောင်းတာလုပ်လည်း ကဲ့ရဲ့ချင် ကဲ့ရဲ့တတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူမိုက်ရဲ့ ချီးမွမ်းမှု ကဲ့ရဲ့မှုက လောကမှာ လိုရင်းဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ သိတော်မူ မြင်တော်မူတဲ့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမှုကသာ လိုရင်းဖြစ်နေတယ်နော်။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ အခုလို အသိဉာဏ် ရရှိတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုမှာ မိမိတို့ရဲ့ ဘဝလေးတွေ တစ်ဘဝတည်း၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်သထက် မြင့်သွားအောင် စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး မြှင့်တင်ပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မိမိတို့ ဘာနဲ့ မြှင့်တင်မလဲ။ သီလနဲ့ မြှင့်တင်ပေးရမယ်၊ သမာဓိနဲ့ မြှင့်တင်ပေးရမယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေနဲ့ မြှင့်တင်ပေးရမယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလနှင့် သုတ ပြည့်စုံသူ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ နောက်တစ်ခု ဘာဆက်ဟောလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗဟုသုတောပစ္စေ ဟောတိ၊ သီလေသု သုသမာဟိတော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သီလတော စ သုတေန စ၊ ဥဘယေန နံ ပသံသန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗဟုသုတော&lt;/b&gt;- ဗဟုသုတ များပြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ပစ္စေ ဟောတိ&lt;/b&gt;- အကယ်၍ ဖြစ်ခြင်းဖြစ်ပါစေ။ &lt;b&gt;သီလေသု&lt;/b&gt;- သီလတို့၌၊ &lt;b&gt;သုသမာဟိတော&lt;/b&gt;- ကောင်းစွာ ဆောက်တည်၍ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ပစ္စေ ဟောတိ&lt;/b&gt;- အကယ်၍ ဖြစ်ခြင်းဖြစ်ပါစေ။ &lt;b&gt;နံ&lt;/b&gt;- ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;သီလတော စ&lt;/b&gt;- သီလအားဖြင့် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သုတေန စ&lt;/b&gt;- အကြားအမြင် ဗဟုသုတအားဖြင့် လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥဘယေန&lt;/b&gt;- နှစ်ပါးစုံဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပသံသန္တိ&lt;/b&gt;- ချီးမွမ်းမြှောက်စား တော်မူကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်၊ အကြားအမြင် ဗဟုသုတကလည်း သိပ်များတယ်၊ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေမှာလည်း တကယ်ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့နဲ့ ဆောက်တည်ပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်၊ ကာယကံ စောင့်စည်းမှု ရှိတယ်၊ ကျင့်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။ သီလအားဖြင့် လည်းကောင်း၊ အကြားအမြင် ဗဟုသုတအားဖြင့် လည်းကောင်း နှစ်ပါးစုံဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ချီးမွမ်းတော်မူကြတယ်။ ဘယ်သူတွေက ချီးမွမ်းကြသလဲ။ သိတော်မူ မြင်တော်မူတဲ့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က ချီးမွမ်းတော်မူကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိတော်မူ မြင်တော်မူတဲ့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က ဘာကြောင့် ချီးမွမ်းကြရသလဲ။ ချီးမွမ်းထိုက်လို့ ချီးမွမ်းတော်မူကြတာ။ ကဲ့ရဲ့သင့် ကဲ့ရဲ့ထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချတော်မူကြပါတယ်။ လောကမှာ နည်းနည်းကြည့်စမ်း။ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၊ ဝစီကံတွေ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ပရိသတ်အလယ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလား။ မရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် နားလည်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး ဒါကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်လေး ရှိနေတဲ့ ဒီလိုဘဝလေး ရတဲ့အချိန်အခါလေးမှာ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ တွေ့ရတာ အကျိုးရှိအောင် မိမိတို့ရဲ့ ဘဝကို မိမိတို့ မြှင့်တင်ပေးဖို့ သိပ်လိုအပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဇမ္ဗူရွှေစင်ကဲ့သို့ စင်ကြယ်သော သာဝက&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုရားရှင် ဘာဆက်ဟောသေးသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗဟုသုတံ ဓမ္မဓရံ၊ သပ္ပညံ ဗုဒ္ဓသာဝကံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;နိက္ခံ ဇမ္ဗောနဒဿေဝ၊ ကို နံ နိန္ဒိတုမရဟတိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဒေဝါပိ နံ ပသံသန္တိ၊ ဗြဟ္မုနာပိ ပသံသိတော။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗဟုသုတံ&lt;/b&gt;- အကြားအမြင် ဗဟုသုတ များပြားလျက်ရှိသော၊ &lt;b&gt;ဓမ္မဓရံ&lt;/b&gt;- ဘုရားရှင် ဟောကြားအပ်သော ဆုံးမတော်မူအပ်သည့် တရားဒေသနာတော်ကို ဆောင်ထားတော်မူလေ့ရှိသော၊ &lt;b&gt;သပ္ပညံ&lt;/b&gt;- ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော၊ &lt;b&gt;ဗုဒ္ဓသာဝကံ&lt;/b&gt;- ဘုရားရှင်၏ တပည့်သာဝကတို့သည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt;- ရှိလေ၏။ &lt;b&gt;ဇမ္ဗောနဒဿေဝ နိက္ခံ&lt;/b&gt;- ဇမ္ဗူရွှေစင် နိက္ခရွှေစင်ကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;- ထိုကဲ့သို့ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလျက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;ကော&lt;/b&gt;- အဘယ်မည်သော တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါသည်၊ &lt;b&gt;နိန္ဒိတုံ&lt;/b&gt;- ကဲ့ရဲ့အံ့သောငှာ၊ &lt;b&gt;အရဟတိ&lt;/b&gt;- ထိုက်တန်ပါအံ့နည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝက တစ်ဦးရှိနေပြီ။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဗဟုသုတ- ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို သင်အံကျင့်ကြံသည့် အကြားအမြင် ဗဟုသုတတွေလည်း များပြားနေပြီ။ &lt;b&gt;ဓမ္မဓရ&lt;/b&gt;- ဘုရားရှင် ဟောကြားဆုံးမနေတဲ့ တရားဒေသနာတော်တွေကို ဆောင်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေပြီ။ နှုတ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ဓမ္မစကြာတွေ အလွတ်ရတယ်၊ အနတ္တလက္ခဏသုတ်တွေ အလွတ်ရတယ်၊ မဟာသတိပဋ္ဌာန်သုတ်တွေ အလွတ်ရတယ်၊ စသည်ဖြင့်ပေါ့။ မိမိတို့ စွမ်းအားရှိသလောက် တရားတွေကို နှုတ်ငုံဆောင်ထားနိုင်တဲ့ အစွမ်းအား ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို အကြားအမြင် ဗဟုသုတကလည်း ရှိတယ်ဆိုတော့ အာဂမသုတ၊ အဓိဂမသုတ။ သင့်အနေနဲ့လည်း ဘုရားရှင် ဟောထားတဲ့ တရားတွေကို စနစ်တကျ သိတယ်၊ သင်ထားတဲ့အတိုင်းလည်း ဒီရုပ်တွေ နာမ်တွေ၊ ဒီအကြောင်းတရားတွေ၊ ဒီအကျိုးတရားတွေကို စနစ်တကျ သိအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ထားတယ်။ သင်အံသည်ဆိုတဲ့ အကြားအမြင် ဗဟုသုတလည်း ရှိတယ်၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဟောထားတဲ့ တရားတွေကို စွမ်းအားရှိသလောက် နှုတ်ငုံဆောင်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာနှင့် မဂ်ပညာ ပြည့်စုံခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;သပ္ပညံ&lt;/b&gt;- အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တင်လိုက်တော့ မိမိအကြားအမြင် ဗဟုသုတဖြင့် စုဆောင်းရှာဖွေထားတဲ့ ဒီရုပ်နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ တွင်းတွင်းကြီး ဝိပဿနာရှုတယ်။ ရှုနိုင်တဲ့အတွက် ဝိပဿနာဉာဏပညာတွေနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်။ ဒီထက် ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မဂ်ပညာတွေနဲ့လည်း ပြည့်စုံနေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုကဲ့သို့ ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို နှုတ်ဆောင်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် ပြည့်ဝနေတဲ့၊ အကြားဗဟုသုတရှိတဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သား သာဝကတစ်ဦး လောကမှာ ရှိနေပြီ။ အဲဒီလို တစ်ဦးကို ဘုရားရှင်က &lt;b&gt;နိက္ခံ ဇမ္ဗောနဒဿေဝ&lt;/b&gt;- နိက္ခမျှ အတိုင်းအတာရှိနေတဲ့ ဇမ္ဗူရွှေစင်ကဲ့သို့ အင်မတန် နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ကောင်းတဲ့ သာဝကတစ်ဦးလို့ ဒီလို ဘုရားရှင်က ချီးမွမ်းမြှောက်စားထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို သာဝကတစ်ဦးကို ဘယ်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်စုံတစ်ဦးသည် ကဲ့ရဲ့ဖို့ရာ ထိုက်တန်မလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက သီလကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာတွေ ရရှိအောင် တကယ်လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်။ အားထုတ်တဲ့အတွက် ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာတွေလည်း ရရှိတယ်။ ဒီတော့ သီလဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်ပြီး တည်နေတယ်၊ သမာဓိဂုဏ်ကျေးဇူးတွေလည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်ပြီး တည်နေတယ်၊ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူးတွေလည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်ပြီး တည်နေတယ်။ ဇမ္ဗူရွှေစင်ကဲ့သို့ အလွန်စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ် ရှိနေတဲ့ ဒီလိုသူတော်ကောင်းတစ်ဦးကို အဘယ်မည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကဲ့ရဲ့ဖို့ရာ ထိုက်တန်ပါ့မလဲ။ မထိုက်တန်ဘူး။ အင်မတန် ချီးမွမ်းထိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နတ်၊ ဗြဟ္မာတို့၏ ပူဇော်ချီးမွမ်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ချီးမွမ်းထိုက်တော့ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ချီးမွမ်းသလဲဆိုတာကို ဘုရားရှင်က ဆက်ပြီးဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒေဝါပိ နံ ပသံသန္တိ၊ ဗြဟ္မုနာပိ ပသံသိတော။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒေဝါပိ&lt;/b&gt;- နတ်တို့သည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;နံ&lt;/b&gt;- ထိုကဲ့သို့သော သူတော်ကောင်းကို၊ &lt;b&gt;ပသံသန္တိ&lt;/b&gt;- ချီးမွမ်းမြှောက်စား တော်မူကြလေကုန်၏။ &lt;b&gt;ဗြဟ္မုနာပိ&lt;/b&gt;- ဗြဟ္မာသည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ပသံသိတော&lt;/b&gt;- ချီးမွမ်းမြှောက်စား တော်မူအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့ အရှင်သုဏိတမထေရ်ကြီးပေါ့။ သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရဟတ္တဖိုလ် စိုက်သွားပြီ။ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် ပညာတွေနဲ့ ပြည့်စုံသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်တွေ ဗြဟ္မာတွေ လာပြီးတော့ ဒီအရှင်သုဏိတမထေရ်ကို ရှိခိုးဦးတိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု မပြုကြဘူးလား။ ပြုကြတယ်။ မစင်ပင်ကျုံးသမား ဘဝကနေ တက်လာတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်နော်။ မိမိရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သီလဖြင့် ထုံမွမ်းပေးတယ်၊ သမာဓိဖြင့် ထုံမွမ်းပေးတယ်၊ ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာ၊ ဖိုလ်ပညာတွေဖြင့် ထုံမွမ်းပေးလိုက်တဲ့အတွက် နတ်တွေကလည်း ချီးမွမ်းမြှောက်စားမှု မပြုဘူးလား၊ ပြုကြတယ်။ ဗြဟ္မာကြီးကလည်း ချီးမွမ်းမြှောက်စားမှု ပြုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်တွေ ဗြဟ္မာတွေ အားလုံး လာပြီးတော့ ဦးတိုက်ကြတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;နမော တေ ပုရိသာဇည၊ နမော တေ ပုရိသုတ္တမ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယဿ တေ အာသဝါ ခီဏာ၊ ဒက္ခိဏေယျောသိ မာရိသ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီး ဂါထာမေ့သွားပြီ။ ဘာတဲ့လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုရိသာဇည&lt;/b&gt;- ယောက်ျားအာဇာနည် ဖြစ်တော်မူပါပေသော အိုအရှင်မြတ်ဘုရား။ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;- ထိုအရှင်မြတ်ဘုရားအား၊ &lt;b&gt;နမော&lt;/b&gt;- ရှိခိုးပါ၏။ &lt;b&gt;ပုရိသုတ္တမ&lt;/b&gt;- ယောက်ျားမြတ် ဖြစ်တော်မူပါပေသော အရှင်မြတ်ဘုရား။ &lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt;- ထိုအရှင်မြတ်ဘုရားအား၊ &lt;b&gt;နမော&lt;/b&gt;- ရိုသေစွာ ရှိခိုးပါ၏။ &lt;b&gt;ယဿ တေ&lt;/b&gt;- အကြင်အရှင်ဘုရား၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;အာသဝါ&lt;/b&gt;- အာသဝေါတရားတို့သည်၊ &lt;b&gt;ခီဏာ&lt;/b&gt;- ကုန်ခမ်းလေကုန်ပြီ။ &lt;b&gt;မာရိသ&lt;/b&gt;- အိုအရှင်မြတ်၊ (အရှင်ဘုရားသည်) &lt;b&gt;ဒက္ခိဏေယျော&lt;/b&gt;- အလှူမှန်ဟူသမျှကို ခံယူတော်မူထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်သည်၊ &lt;b&gt;အသိ&lt;/b&gt;- ဖြစ်တော်မူပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နတ်တွေ ဗြဟ္မာတွေက ဒီလိုလျှောက်ထားပြီးတော့ လာပြီးရှိခိုးဦးတိုက်ကြတယ်။ ဒါ ချီးမွမ်းတာပဲနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ချီးမွမ်းသင့် ချီးမွမ်းထိုက်တဲ့ သီလကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်၊ အကြားအမြင် ဗဟုသုတတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတ၏ အကျိုးကျေးဇူးနှင့် သံသရာလွတ်မြောက်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီလို အကြားအမြင် ဗဟုသုတ များပြားခြင်းသည် သူတော်ကောင်းတို့ကို သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ မင်္ဂလာတစ်ခု မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်သွားတယ်။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တယ်။ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင် အိုဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားတယ်၊ နာဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားတယ်၊ သေဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားတယ်၊ ၃၁ ဘုံအတွင်းမှာ ပဋိသန္ဓေ တည်နေရမယ့် ဘေးဆိုးကြီးကလည်း လွတ်မသွားဘူးလား။ လွတ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်းသည် ဘာကို အခြေခံလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;ဗဟုသစ္စ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားနှင့် ပြည့်စုံလို့ လွတ်မြောက်သွားခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ချင်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းမှန်လို့ရှိရင် ဒီဗဟုသစ္စခေါ်တဲ့ ဗဟုသုတ၊ အကြားအမြင်များဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားနှင့် ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ရှေးဆရာမြတ်တို့က နည်းနည်းလေးတော့ ပြောထားတဲ့ စကားလေးတစ်ခု ရှိတယ်နော်။ ယုံမှားသံသယတွေကို ပယ်ဖျောက်တတ်တဲ့၊ မျက်ကွယ်ဖြစ်သော အကျိုးစီးပွားကိုလည်း ဖော်ပြတတ်တဲ့ ကျမ်းဂန်များမှာတဲ့ လူခပ်သိမ်းတို့ရဲ့ မျက်စိဖြစ်တယ်။ ကျမ်းဂန်မျက်စိရှိသူ မဟုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အကန်းနဲ့ သိပ်တူတယ်တဲ့။ ဒါ ရှေးဆရာတော်တွေရဲ့ စကားပဲ။ အကြားအမြင် ဗဟုသုတ များပြားခြင်းသည် သာသနာတော်ဘက်က ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ အရဟတ္တမဂ်၊ အရဟတ္တဖိုလ်ထိ ရနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ပရိယတ်၊ ပဋိပတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဗဟုသုတမှ မရှိဘူး၊ ကျမ်းဂန်စာပေ တတ်သိနားလည်မှု မရှိဘူး။ အဲဒီလို မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အကန်းနဲ့ အတူတူပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သီလအကြောင်း နားမလည်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အကြားအမြင်ဗဟုသုတ မရှိခြင်း၏ အန္တရာယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သမာဓိအကြောင်းလည်း နားမလည်ဘူး၊ ပညာအကြောင်းလည်း နားမလည်ဘူး။ အဲ့ဒီလို နားမလည်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က &quot;ဒီလုပ်ငန်းရပ်သည် ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်&quot; လို့ သူခွဲခြားသိဦးမလား။ မသိဘူး။ မသိတဲ့အတွက် မပြုသင့်မပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်လည်း သူပြုချင်ပြုမယ်။ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ခြင်း ရှောင်ကြဉ်နေလိမ့်မယ်။ မပြောအပ် မပြောထိုက်တဲ့ စကားလည်း သူပြောချင်ပြောမယ်။ ပြောအပ် ပြောထိုက်တဲ့ စကားလည်း မပြောဘဲ နေချင်နေလိမ့်မယ်။ ကြံစည်သင့် ကြံစည်ထိုက်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုမျိုးကို မကြံဘဲနေချင်လည်း နေမယ်။ မကြံစည်သင့် မကြံစည်ထိုက်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုမျိုးတွေကို သူကြံချင်လည်း ကြံနေလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကျိုးဆုတ်ယုတ် ပျက်စီးမလား၊ မပျက်စီးဘူးလား။ ပျက်စီးသွားတယ်နော်။ ဒါကြောင့် အကြားအမြင် ဗဟုသုတ မရှိဘူးဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် &quot;အကန်းနဲ့ တူတယ်&quot; လို့ နေတိဆရာတွေက ပြောကြတယ်။ အဲ့ဒီပြောနေတဲ့ စကားက ဦးဇင်းတို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောတဲ့ သုတ္တန်လေးတစ်ခုနှင့် နည်းနည်းတော့ နှီးနှောမိတဲ့ သဘောရှိပါတယ်။ အင်္ဂုတ္တိုရ်ပါဠိတော်၊ တိကနိပါတ်မှာ မြတ်စွာဘုရားက &quot;အန္ဓသုတ္တံ&quot; ဆိုပြီး သုတ္တန်လေးတစ်ခု ဟောထားတယ်။ အဲ့ဒီသုတ္တန်လေး ဒီည ဘုန်းကြီးလည်း ဆက်ပြီး ဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လောက၌ ထင်ရှားရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သုံးမျိုး (အန္ဓသုတ္တန်)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;တယောမေ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလာ သန္တော သံဝိဇ္ဇမာနာ လောကသ္မိံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;လောကသ္မိံ&lt;/b&gt; - လောက၌၊ &lt;b&gt;တယောမေ ပုဂ္ဂလာ&lt;/b&gt; - ဤသုံးမျိုးကုန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်၊ &lt;b&gt;သန္တော သံဝိဇ္ဇမာနာ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားရှိ၍ နေကြပေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောကမှာ ပုဂ္ဂိုလ်သုံးမျိုး ထင်ရှားရှိတယ်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်သုံးမျိုးက ဘာလဲဆိုရင် -&lt;br&gt;
၁။ &lt;b&gt;အန္ဓော&lt;/b&gt; - မျက်စိကန်းနေတဲ့ စုံလုံးကန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း၊&lt;br&gt;
၂။ &lt;b&gt;ဧကစက္ခု&lt;/b&gt; - မျက်လုံးတစ်လုံးသာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း၊&lt;br&gt;
၃။ &lt;b&gt;ဒွိစက္ခု&lt;/b&gt; - မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း၊&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဣတိ ဣမေ တယော ပုဂ္ဂလာ လောကသ္မိံ သန္တော သံဝိဇ္ဇမာနာ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင် သုံးမျိုးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် လောက၌ ထင်ရှားရှိ၍ နေကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လုံးလုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း လောကမှာ ရှိတယ်။ မျက်လုံးတစ်လုံးပဲရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း လောကမှာ ရှိတယ်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း လောကမှာ ရှိပါတယ်။ ကဲ... အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကို နံပါတ်တစ် လုံးလုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စုံလုံးကန်းသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဝိသေသ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကတမော စ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလို အန္ဓော?&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ချစ်သားရဟန်းတို့... အဘယ်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို စုံလုံးကန်းသူဟု ဆိုအပ်သနည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ တထာရူပံ စက္ခု န ဟောတိ၊ ယထာရူပေန စက္ခုနာ အနဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ အဓိဂစ္ဆေယျ၊ အဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ ဖာတိံ ကရေယျ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ဣဓ&lt;/b&gt; - ဤလောက၌၊ &lt;b&gt;ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ&lt;/b&gt; - အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တန်၌၊ &lt;b&gt;ယထာရူပေန စက္ခုနာ&lt;/b&gt; - အကြင်ကဲ့သို့သော မျက်စိအမြင်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;အနဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ&lt;/b&gt; - မရရှိသေးသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်း၊ &lt;b&gt;အဓိဂစ္ဆေယျ&lt;/b&gt; - ရရှိလေရာ၏၊ &lt;b&gt;အဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ&lt;/b&gt; - ရရှိပြီးသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်း၊ &lt;b&gt;ဖာတိံ ကရေယျ&lt;/b&gt; - တိုးပွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်လေရာ၏။ &lt;b&gt;တထာရူပံ စက္ခု&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့ သဘောရှိသော စက္ခုအမြင်သည်၊ &lt;b&gt;န ဟောတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားမရှိပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်နော်။ လောကမှာ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာကြောင်းဖြစ်တဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံး သူ့မှာ မရှိဘူးတဲ့နော်။ အကယ်၍များ ဒီမျက်လုံးရှိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မရသေးတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရရှိအောင်၊ ရရှိပြီးတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ တိုးပွားအောင် သူပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလို မရသေးတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရရှိအောင်၊ ရရှိပြီးတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ချမ်းသာသုခတွေ ကြီးပွားတိုးတတ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ မျက်စိမျက်လုံး သူ့မှာ မရှိဘူး။ ဒါက ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး မရှိတာ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သံသရာမျက်စိ ကန်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယထာရူပံ စက္ခု န ဟောတိ၊ ယထာရူပေန စက္ခုနာ ကုသလာကုသလေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ သာဝဇ္ဇာနဝဇ္ဇေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ ဟီနပ္ပဏီတေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ ကဏှသုက္ကသပ္ပဋိဘာဂေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ယထာရူပေန စက္ခုနာ&lt;/b&gt; - အကြင်ကဲ့သို့သော မျက်စိအမြင်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကုသလာကုသလေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - ကုသိုလ်တရား အကုသိုလ်တရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေရာ၏။ &lt;b&gt;သာဝဇ္ဇာနဝဇ္ဇေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - အပြစ်ရှိသောတရား အပြစ်မရှိသောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေရာ၏။ &lt;b&gt;ဟီနပ္ပဏီတေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - ယုတ်ညံ့သောတရား မွန်မြတ်သောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေရာ၏။ &lt;b&gt;ကဏှသုက္ကသပ္ပဋိဘာဂေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - မည်းညစ်သောအဖို့ရှိသောတရား ဖြူစင်သောအဖို့ရှိသောတရားတို့ကိုလည်း၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တထာရူပံ စက္ခု န ဟောတိ&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တန်၌ ထိုသို့သောအမြင် မရှိပေ။ &lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;အယံ ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;အန္ဓော&lt;/b&gt; - စုံလုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဟူ၍၊ &lt;b&gt;ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt; - ခေါ်ဆိုအပ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မျက်စိနှစ်ဖက်လုံး ကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ခေါ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး တစ်ဖက်က။ နောက်တစ်ခုကျတော့ &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့ ခွဲခြားသိနိုင်တဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး။ &quot;ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရား&quot; လို့ ခွဲခြားသိတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိပြန်ဘူး။ &quot;ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရား&quot; လို့ ခွဲခြားသိတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိပြန်ဘူး။ &quot;ဤကား မည်းညစ်တဲ့ အဖို့အစုရှိတဲ့တရား၊ ဖြူစင်တဲ့ အဖို့အစုရှိတဲ့တရား&quot; လို့ ဒီလို ခွဲခြားသိတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားတော်ကို သင်ယူနာကြားခြင်း၏ အရေးပါမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဒီနေရာလေးမှာ နည်းနည်းတော့ ထပ်ပြောရမယ်။ &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့ သိဖို့ဆိုတဲ့ ဒီအခွင့်အလမ်းသည် ဦးဇင်းတို့ ဘုရားဆိုတာ မပွင့်ခဲ့ရင် လောကမှာ ဦးဇင်းတို့ သိနိုင်ဖို့ လွယ်ကူပါ့မလား။ မလွယ်ဘူး။ ဘုရားပွင့်လာတာ အင်မတန် ကျေးဇူးတင်ဖို့ ကောင်းတယ်နော် တစ်ချက်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဘုရားပွင့်လာလို့ &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့ ဘုရားက ဟောပြီ။ ဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီတရားတွေကို မိမိက လေ့လာမှု လိုက်စားမှု မရှိဘူး၊ မသင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်လည်း &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့ မိမိတို့ သိဖို့ရာ အခွင့်အလမ်းကြီး ရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။ ရှုံးသွားပြန်ပြီ တစ်ချက်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ကောင်းပြီ။ ဘုရားရှင် ပွင့်လာတဲ့အခါ ဘုရားရှင်တရားတွေလည်း သင်ယူရပြီ။ &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့လည်း သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ &quot;ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မရှောင်ဘူး။ &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား&quot; လို့တော့ သိတယ်၊ လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဘုရားရှင် သာသနာနဲ့ ကြုံတွေ့ရတာ အကျိုးရှိပါလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရား&quot; လို့ သိတယ်။ ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရားဆိုတာ သိလျက်နဲ့ မရှောင်ပြန်ဘူး။ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိဘူး။ ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရားလို့တော့ သိတယ်။ သင်လိုက်တဲ့အခါ သိသွားပြီ။ အပြစ်ရှိတဲ့တရားကို ရှောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ အပြစ်မရှိတဲ့တရားကိုလည်း လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူး။ အကျိုးရှိပါလား။ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... &quot;ဤကား မည်းညစ်တဲ့အဖို့က ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား ဖြူစင်တဲ့အဖို့က ရှိတဲ့တရား&quot; လို့တော့ သိပြီ။ သိပေမဲ့လို့ ဤကား မည်းညစ်နေတဲ့ တရားလို့သိတယ်၊ မရှောင်နိုင်ဘူး။ ဤကား ဖြူစင်တဲ့ အဖို့အစုကရှိတဲ့ တရားလို့သိတယ်၊ လိုက်နာကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး။ မရှိရင် ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နှင့် တွေ့ကြုံရတာ အကျိုးရှိပါလား။ ဟမ်... မရှိနိုင်ဘူး ဒကာကြီးတွေ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အသိနှင့် အကျင့် ကိုက်ညီမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... စဉ်းစားကြ။ လောဘသည် ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား။ (အကုသိုလ်ပါ)။ ဒေါသက ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား။ မောဟသည် ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား။ (အကုသိုလ်ပဲ)။ အဲ့ဒီ အကုသိုလ်တရားသည် ရှောင်ရမယ့်တရားလား၊ ဆောင်ထားရမယ့်တရားလား။ (ရှောင်ရမယ့်တရား)။ ရှောင်နိုင်သလား၊ မရှောင်နိုင်ဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲဟင်။&lt;br&gt;
(ရှောင်နိုင်ပါတယ်)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... ဟန်ကျပြီထင်တယ် ဟမ်။ ရှောင်နိုင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အိမ်ပြန်ရမလား၊ မပြန်ရဘူးလား။ (ပြန်ရမယ်)။ ဟမ်... ပြန်ရမယ်။ ဒါ ရှောင်နိုင်သလား၊ မရှောင်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာကို နောက်ထပ် တစ်နည်းတစ်ခုအားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်တာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ဤကား အကုသိုလ်လို့သိရင် ရှောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ်။ ဤကား ကုသိုလ်လို့သိရင် လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ်။ အဲ့ဒီလိုသိမှလည်း၊ မိမိတို့မှာ ဒီလိုကျင့်မှလည်း အကျိုးရှိတာ။ အဲ့ဒီလို မကျင့်ရင် မျက်စိကန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောမလား၊ မျက်စိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောမလား။ မျက်စိကန်းသွားတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးကတော့ ဒါ လောကဘက်နဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။ ခုက သံသရာ ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးပဲ။ နော်။ မျက်လုံးက ဘယ်နှစ်လုံး ရှိရမလဲ။ နှစ်လုံး။ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း ရှိမှ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ မြတ်စွာဘုရားက &quot;ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း သူ့မှာ မရှိဘူး&quot; တဲ့။ ဒါမှမဟုတ် သံသရာ ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး။ &quot;ဤကား ကုသိုလ်&quot; လို့ မသိဘူး။ &quot;ဤကား အကုသိုလ်&quot; လို့ မသိဘူး။ &quot;ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား&quot; လို့ မသိဘူး။ &quot;ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရား&quot; လို့လည်း မသိဘူး။ &quot;ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား&quot; လို့လည်း မသိဘူး။ &quot;ဤကား ဖြူစင်မြင့်မြတ်တဲ့တရား&quot; လို့လည်း မသိဘူး။ &quot;ဤကား မည်းညစ်တဲ့ အဖို့အစုကရှိတဲ့တရား၊ ဤကား ဖြူစင်တဲ့ အဖို့အစုကရှိတဲ့တရား&quot; လို့လည်း မသိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆင်ကန်းတောတိုးခြင်း၏ အန္တရာယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို မသိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၊ ပြန်ပြီးတော့ စဉ်းစားကြည့်ပါ ဒကာကြီးတွေ။ အင်မတန် ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူက မျက်စိနှစ်ခုလုံး ကန်းနေတဲ့အတွက် &quot;ဆင်ကန်းတောတိုး&quot; တဲ့ ပုံစံမျိုးတော့ သူ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ တချို့ ခေတ်စကားကတော့ ဘာပြောလဲ၊ &quot;မှောင်ပြီးတော့ ရမ်းနေတယ်&quot; တဲ့။ ဟော... မှောင်ပြီးတော့ ရမ်းနေတယ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ။ မျက်စိ ထိုအချိန်အခါမှာ ကန်းနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဤကား ကုသိုလ်၊ ဤကား အကုသိုလ်&quot; သူသိချင်သိမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မရှောင်ဘူး။ &quot;ပြီးတော့ ခံမယ်&quot; ဆိုပြီး ပါးစပ်ကတော့ ပြောတယ်။ တကယ် ဝိပါက်အကျိုး ခံစားရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ခံနိုင်သလား။ မခံနိုင်ပါဘူး။ ဘုန်းကြီး ကျေးဇူးတော်ရှင် ဆရာတော်တစ်ပါးကတော့ ဆက်ပြီးတော့ ပြောဖူးတယ်။ &quot;နာတယ် နာတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဝေဒနာတိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ တကယ် တိုက်နိုင်သလားတဲ့။ သူက မေးကြည့်တယ်။ တကယ် တိုက်နိုင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ သူ နည်းနည်း စမ်းကြည့်ချင်တယ်တဲ့။ &quot;ဗလာ&quot; တဲ့ (Pliers - ပလာယာ)၊ အသာလေး နည်းနည်း ညှပ်ပြီးတော့ ဝေဒနာကို အရှုခိုင်းချင်တယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ့်နှယ့်တုန်း ဒကာကြီးတွေ၊ စွမ်းနိုင်ပါ့မလား ဟမ်။ အဲ့ဒီ ပလာယာနဲ့ ညှပ်ထားတဲ့ ဒီဝေဒနာလေးကို ကြံ့ကြံ့ခံအောင် ရှုနိုင်ရင်တော့ သူ ဒီဝေဒနာ သည်းခံနိုင်တာကို သူ လက်ခံမယ်တဲ့။ ဘယ့်နှယ့်တုန်း ယောဂီတွေ စမ်းကြည့်မလား။ ဘုန်းကြီးပြောချင်တာက ငရဲက အဲ့ဒီ ပလာယာနဲ့ ညှပ်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်ပါတယ်။ &quot;ရင်းပြီးတော့ ခံမယ်&quot; ဆိုတဲ့ စကားပြောတာပါ။ တကယ် ခံရတဲ့ အချိန်ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ပွဲပွဲစပြုအောင် အော်နေတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒုဂ္ဂတိဘဝတွေ ကြည့်ပါလားနော်။ ငရဲအိုးထဲကနေ အပေါ် ခဏလေး ပေါ်လိုက်တာနဲ့ လှမ်းအော်တာ၊ အော်လို့မှ မဆုံးဘူး၊ တစ်ခါတည်း ချက်ချင်း ပြန်မြုပ်သွားတယ်။ ဘာပြောတာလဲ။ သူတို့ မခံမရပ်နိုင် ခံနေရတဲ့ ဒီဒုက္ခကြီး သိပ်ကြောက်နေပြီနော်။ ဒါကြောင့် တကယ် ခံရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အင်မတန် ဆိုးဝါးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လက်တွေ့ကျင့်ဆောင်ရန် အချိန်အခါ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပြီးတော့ အခုလို ဘုရားရှင် သာသနာနဲ့ တွေ့တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ &quot;ဪ... ဒါက ကာယကံ၊ ဒီကာယကံက စင်ကြယ်တယ်၊ တို့ လိုက်နာ ပြုကျင့်ရမယ်။ ဒီကာယကံက မစင်ကြယ်ဘူး၊ တို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ ဒီဝစီကံက စင်ကြယ်တယ်၊ တို့ လိုက်နာ ပြုကျင့်ရမယ်။ ဒီဝစီကံက မစင်ကြယ်ဘူး၊ တို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ ဒီမနောကံတွေကတော့ စင်ကြယ်တယ်၊ တို့ လိုက်နာ ပြုကျင့်ရမယ်။ ဒီမနောကံတွေက မစင်ကြယ်ဘူး၊ တို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်&quot; ဆိုတာ မသိကြဘူးလား။ သိကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိရင် စင်ကြယ်တဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေကို လိုက်နာပြီး ပြုကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ မစင်ကြယ်တဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်လေးတွေ ရှိဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်နိုင်တာ ဘယ်အချိန်အခါမှာ ကျင့်နိုင်လဲ။ မအိုမီ သာ ကျင့်နိုင်တယ်။ မနာမီ သာ ကျင့်နိုင်တယ်။ မသေမီ သာ ကျင့်ကြရမှာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တကယ်တမ်း အိုလာပြီ၊ တကယ်တမ်း နာလာပြီ၊ တကယ်တမ်း သေလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကျင့်နိုင်ဦးမလား။ မကျင့်နိုင်တော့ဘူး။ &quot;နောက်ဘဝ&quot; ဆိုတာက ကျိန်းသေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ထားတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအတွက်သာ ကျိန်းသေတာပါ။ ကျိန်းသေတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို တကယ် လက်တွေ့ မကျင့်ရသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် နောက်ဘဝကို သွားမျှော်နေမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကျိန်းသေပါ့မလား။ မကျိန်းသေနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုက လက်တွေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ကျင့်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ၊ ဒီနေ့ သူတော်ကောင်းတွေ တရားနာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ မရှိဘူးလား။ ရှိနေပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးနှင့် ဓမ္မမျက်လုံး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးက ဘာလဲ။ &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့ သိတဲ့မျက်လုံး၊ &quot;ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရား&quot; လို့ သိတဲ့မျက်လုံး၊ &quot;ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရား&quot; လို့ သိတဲ့မျက်လုံး၊ &quot;ဤကား မည်းညစ်တဲ့တရား၊ ဤကား ဖြူစင်မြင့်မြတ်တဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရား&quot; လို့ သိနေတဲ့ မျက်လုံး။ အဲဒီမျက်လုံးရှိလို့ရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဒီအကုသိုလ်ကို ရှောင်ရမယ်၊ ဒီအပြစ်ရှိတဲ့တရားကို ရှောင်ရမယ်၊ ဒီယုတ်ညံ့နေတဲ့တရားတွေကို ရှောင်ရမယ်၊ ဒီမည်းညစ်နေတဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့ တရားတွေကို ရှောင်ကြဉ်နိုင်ရမယ်။ ကုသိုလ်တရားကို လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်ရမယ်၊ အပြစ်မရှိတဲ့တရားတွေကို လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မွန်မြတ်တဲ့ကျင့်စဉ်ဆိုတာကတော့ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ရမယ့် သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီကျင့်စဉ်တွေကို လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ်။ ဖြူစင်မြင့်မြတ်နေတဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့ သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ၊ ဒီပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ့်လက်တွေ့ လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်ရမယ်။ အဲဒီလို မကျင့်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးကြီးလည်း ကမ်းမနေဘူးလား၊ ကမ်းတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရဟန်းဘဝနှင့် ပစ္စုပ္ပန်မျက်လုံး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးကတော့ ကမ်းတယ်ဆိုတာကတော့ ဘုန်းကြီးတို့အဖို့ပဲ ဦးတည်ပြီး ပြောကြပါစို့။ လူ့လောကမှာ လူတွေကတော့ ထိုက်သလောက် စီးပွားရှာတတ်တဲ့အတွက် ထားပါတော့။ ဘုန်းကြီးတို့ ဘုန်းကြီးလောက၊ ဘုန်းကြီးတွေ ကြည့်ပေါ့။ စီးပွားရှာတတ်ချင်လည်း ရှာတတ်မယ်၊ မရှာတတ်လည်း ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ သာသနာ့ဘောင်ကို ရောက်လာပြီဆိုရင် ဒီစီးပွားရှာတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို လုံးလုံးရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီ။ ဒီလမ်းကို လာပြီဆိုရင် စီးပွားရှာတဲ့ လုပ်ငန်းအရပ်ရပ် လုံးလုံးရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီ။ ရပ်ဆိုင်းလိုက်တဲ့အတွက် ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတာကတော့ ရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူးနော်။ အဲဒီထဲမှာ မိမိတို့က တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ စက္ခုနှစ်ဖက်လုံး ကမ်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဧကစက္ခု - မျက်လုံးတစ်လုံးသာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ် (နိဿယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ နောက်တစ်ခု နံပါတ်နှစ်ပုဂ္ဂိုလ်၊ မျက်လုံးတစ်လုံးပဲ ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တဲ့။ အဲဒီမျက်လုံးတစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲလို့ မေးတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ တထာရူပံ စက္ခု ဟောတိ၊ ယထာရူပေန စက္ခုနာ အနဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ အဓိဂစ္ဆေယျ၊ အဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ ဖာတိကရေယျ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ဣဓ&lt;/b&gt; - ဤလောက၌၊ &lt;b&gt;ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ&lt;/b&gt; - အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;တထာရူပံ စက္ခု&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော မျက်စိအမြင်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားရှိ၏။ &lt;b&gt;ယထာရူပေန စက္ခုနာ&lt;/b&gt; - အကြင်ကဲ့သို့သော မျက်စိအမြင်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;အနဓိဂတံ ဝါ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ မရရှိသေးသော၊ &lt;b&gt;ဘောဂံ&lt;/b&gt; - စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ &lt;b&gt;အဓိဂစ္ဆေယျ&lt;/b&gt; - ရရှိနိုင်ရာ၏။ &lt;b&gt;အဓိဂတံ ဝါ&lt;/b&gt; - ရရှိပြီးသော၊ &lt;b&gt;ဘောဂံ&lt;/b&gt; - စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ &lt;b&gt;ဖာတိကရေယျ&lt;/b&gt; - ကြီးပွားတိုးတက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့သန္တာန်မှာ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးတွေကို ရွက်ဆောင်နိုင်တဲ့ မျက်စိတစ်လုံးတော့ ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တထာရူပံ ပဿ စက္ခု န ဟောတိ၊ ယထာရူပေန စက္ခုနာ ကုသလာကုသလေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ သာဝဇ္ဇာနဝဇ္ဇေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ ဟီနပဏီတေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ ကဏှသုက္ကသပ္ပဋိဘာဂေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ယထာရူပေန စက္ခုနာ&lt;/b&gt; - အကြင်ကဲ့သို့သော စက္ခုဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကုသလာကုသလေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - ကုသိုလ်တရား အကုသိုလ်တရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိရာ၏။ &lt;b&gt;သာဝဇ္ဇာနဝဇ္ဇေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - အပြစ်ရှိသောတရား အပြစ်မရှိသောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိရာ၏။ &lt;b&gt;ဟီနပဏီတေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - ယုတ်ညံ့သောတရား မွန်မြတ်သောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိရာ၏။ &lt;b&gt;ကဏှသုက္ကသပ္ပဋိဘာဂေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - မည်းညစ်သော အဖို့ဘာဂရှိသောတရား၊ ဖြူစင်သော အဖို့ဘာဂရှိသောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိရာ၏။ &lt;b&gt;တထာရူပံ စက္ခု&lt;/b&gt; - ထိုသို့သော အမြင်အသိသည်၊ &lt;b&gt;တဿ ပုဂ္ဂလဿ&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား၊ &lt;b&gt;န ဟောတိ&lt;/b&gt; - မရှိပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အယံ ဝုစ္စတိ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော ဧကစက္ခု။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;အယံ ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဧကစက္ခု&lt;/b&gt; - မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဟူ၍၊ &lt;b&gt;ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt; - ခေါ်ဆိုအပ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ ဤကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရားလို့ သိတတ်တဲ့မျက်လုံး မရှိဘူး။ ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရားလို့ သိတတ်တဲ့မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး။ ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရားလို့ သိတတ်တဲ့မျက်လုံးလည်း မရှိဘူး။ ဤကား မည်းညစ်တဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရား၊ ဤကား ဖြူစင်တဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရားဆိုပြီး သိတတ်တဲ့မျက်လုံးလည်း မရှိဘူးတဲ့နော်။ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး ရှိသလား၊ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... ဤကုသိုလ်၊ ဤကား အကုသိုလ်လို့ သိတော့သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကျင့်ပြန်ဘူးနော်။ အကုသိုလ်လည်း မရှောင်ဘူး၊ ကုသိုလ်လည်း လိုက်နာပြီး ပြုကျင့်မှုမရှိဘူး။ ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရားဆိုပြီး သိတယ်၊ အပြစ်ရှိတဲ့တရားကိုလည်း မရှောင်ဘူး၊ အပြစ်မရှိတဲ့တရားကိုလည်း လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိဘူး။ ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ ယုတ်ညံ့တဲ့တရားလည်း မရှောင်ဘူး၊ မွန်မြတ်တဲ့တရားလည်း မကျင့်ဘူး။ သိပြီးတော့ မည်းညစ်တဲ့တရားတွေ မရှောင်ဘူး၊ ဖြူစင်တဲ့တရားတွေ လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိဘူး။ အဲဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဟာ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးသာရှိပြီး တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘုရားရှင်က &quot;မျက်လုံးတစ်လုံးပဲရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်&quot; လို့ ခေါ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒွိစက္ခု - မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိသော ပုဂ္ဂိုလ် (နိဿယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ နောက်ထပ် နံပါတ်သုံးပုဂ္ဂိုလ်၊ မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ တထာရူပံ စက္ခု ဟောတိ၊ ယထာရူပေန စက္ခုနာ အနဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ အဓိဂစ္ဆေယျ၊ အဓိဂတံ ဝါ ဘောဂံ ဖာတိကရေယျ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ဣဓ&lt;/b&gt; - ဤသာသနာတော်၌ (ဤလောက၌)၊ &lt;b&gt;ဧကစ္စဿ ပုဂ္ဂလဿ&lt;/b&gt; - အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;တထာရူပံ စက္ခု&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော မျက်စိအမြင်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားရှိ၏။ &lt;b&gt;ယထာရူပေန စက္ခုနာ&lt;/b&gt; - အကြင်ကဲ့သို့သော စက္ခုဖြင့်၊ &lt;b&gt;အနဓိဂတံ ဝါ&lt;/b&gt; - မရသေးသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ &lt;b&gt;အဓိဂစ္ဆေယျ&lt;/b&gt; - ရရှိလေရာ၏။ &lt;b&gt;အဓိဂတံ ဝါ&lt;/b&gt; - ရရှိပြီးသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ &lt;b&gt;ဖာတိကရေယျ&lt;/b&gt; - ကြီးပွားတိုးတက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်လေရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ မရသေးတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ရရှိအောင်၊ ရရှိပြီးတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ကြီးပွားတိုးတက်အောင် ရွက်ဆောင်နိုင်တဲ့ မျက်စိတစ်လုံး ရှိနေပြီနော်။ နောက်တစ်ခု -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တထာရူပံ ပိဿ စက္ခု ဟောတိ၊ ယထာရူပေန စက္ခုနာ ကုသလာကုသလေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ သာဝဇ္ဇာနဝဇ္ဇေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ ဟီနပဏီတေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ၊ ကဏှသုက္ကသပ္ပဋိဘာဂေ ဓမ္မေ ဇာနေယျ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* &lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ယထာရူပေန စက္ခုနာ&lt;/b&gt; - အကြင်ကဲ့သို့သော စက္ခုဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကုသလာကုသလေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - ကုသိုလ်တရား အကုသိုလ်တရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေ၏။ &lt;b&gt;သာဝဇ္ဇာနဝဇ္ဇေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - အပြစ်ရှိသောတရား အပြစ်မရှိသောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေ၏။ &lt;b&gt;ဟီနပဏီတေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - ယုတ်ညံ့သောတရား မွန်မြတ်သောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေ၏။ &lt;b&gt;ကဏှသုက္ကသပ္ပဋိဘာဂေ ဓမ္မေ&lt;/b&gt; - မည်းညစ်သောအဖို့ရှိသောတရား ဖြူစင်သောအဖို့ရှိသောတရားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဇာနေယျ&lt;/b&gt; - သိရှိလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တထာရူပံ ပိဿ စက္ခု အတ္ထိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;တထာရူပံ စက္ခု&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော မျက်စိအမြင်သည်လည်း၊ &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တာန်၌ ထင်ရှားရှိပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်မျိုးပေါ့နော်။ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း ရှိတယ်၊ နောက်တစ်ခု ဘာလဲ - ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရားလို့ သိတယ်၊ သိခဲ့ရင် ဘာလုပ်သလဲ။ အကုသိုလ်တရားတွေကို တကယ်လက်တွေ့ရှောင်တယ်၊ ကုသိုလ်တရားတွေကို တကယ်ဖြည့်ကျင့်တယ်။ ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ သိခဲ့ရင် သူဘာလုပ်သလဲ။ အပြစ်ရှိတဲ့တရားတွေကို တကယ်လက်တွေ့ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ အပြစ်မရှိတဲ့တရားကို လက်တွေ့ကျင့်တယ်။ ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ သိခဲ့ရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဘာလုပ်သလဲ။ ယုတ်ညံ့တဲ့တရားတွေကို ရှောင်တယ်၊ မွန်မြတ်တဲ့တရားတွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်။ မွန်မြတ်တဲ့ကျင့်စဉ်ဆိုတာ ဘာတွေလဲ။ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဤကား မည်းညစ်တဲ့တရား၊ မည်းညစ်တဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ ဤကား ဖြူစင်မြင့်မြတ်တဲ့အဖို့ရှိတဲ့တရားလို့ သိတယ်။ ဘာတွေလဲ၊ မည်းညစ်တဲ့တရားတွေက အကုသိုလ်တရားတွေပဲ။ ဖြူစင်မြင့်မြတ်တဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရားတွေဆိုတာက ကုသိုလ်တရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်၊ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်ဖြင့် သိမ်းကြုံးရေတွက်အပ်တဲ့ ဒီကုသိုလ်တရားအားလုံးကို တကယ်လက်တွေ့ လိုက်နာပြုကျင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာသနာတော်ကို ကျောခိုင်းသူများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလိုကျင့်ဖို့ စွမ်းအင်ရှိဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်ပါတယ်။ ဘုရားပွင့်လာတာ ဒီအသိဉာဏ်ပေးဖို့ ပွင့်လာတယ်။ ဒီအသိဉာဏ်တွေ ရရှိတဲ့အခါမှာ မိမိတို့က မကျင့်ဘူးဆိုရင် ဘုရားနဲ့တွေ့ကြုံရခြင်းသည် မိမိအတွက် အကျိုးရှိပါ့မလား၊ မရှိဘူး။ ဘုရားပွင့်လာခြင်းသည် မိမိအတွက် ပွင့်လာတာ ဟုတ်သေးသလား၊ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်ကို မိမိက ကျောခိုင်းပြီးတော့ ထိုင်နေလိုက်တယ်။ ဘုန်းကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး ထိုင်နေတာကတော့ သိပ်အပြစ်မရှိဘူးလို့ ဘုန်းကြီးထင်ပါတယ်၊ ဘုရားကို ကျောခိုင်းပြီး ထိုင်နေလိုက်တဲ့ ထိုင်နည်းကတော့ ဒကာကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ သီလရှင်တွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ ဘုန်းကြီးတွေ စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ အပြစ်ရှိမလား၊ မရှိဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားကို ကျောခိုင်းတယ်ဆိုတာ ဘုရားက နောက်ကျောပေးထားတာကို ဘုန်းကြီးပြောလိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဘာပြောချင်တာလဲ။ ဘုရားက သီလကျင့်စဉ်ကျင့်ဖို့ ဟောတယ်၊ မကျင့်ဘူး၊ ဒါ ကျောခိုင်းထိုင်နေတာပဲ။ ဘုရားက သမာဓိကျင့်စဉ်ကျင့်ဖို့ ဟောထားတယ်၊ မလိုက်နာဘူး၊ ဒါ ကျောခိုင်းထိုင်နေတာပဲ။ ဘုရားက ပညာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ဖို့ ဟောထားတယ်၊ မလိုက်နာဘူး၊ ဒါ ကျောခိုင်းပြီး ထိုင်နေတာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကိုယ်က ဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကျတော့ သူက ဘာဖြစ်သလဲ။ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း ရှိတယ်။ ဤကား ကုသိုလ်လို့ သိခဲ့ရင် လိုက်နာပြုကျင့်တယ်။ ဤကား အကုသိုလ်လို့ သိရင် ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ လိုက်နာပြုကျင့်တယ်။ ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ ရှောင်ကြဉ်လိုက်တယ်၊ တကယ်ရှောင်ကြဉ်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ လိုက်နာပြုကျင့်တယ်။ ဤကား မည်းညစ်တဲ့အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ ရှောင်ကြဉ်လိုက်တယ်။ ဤကား ဖြူစင်မြင့်မြတ်နေတဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရားလို့ သိတယ်၊ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကျင့်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဒါဟာ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးလည်း ရှိမနေဘူးလား၊ ရှိနေတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း ရှိတယ်၊ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက ဘယ်လိုဟောလဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အယံ ဝုစ္စတိ ဘိက္ခဝေ ပုဂ္ဂလော ဒွိစက္ခု။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
* &lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;အယံ ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဒွိစက္ခု&lt;/b&gt; - မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဟူ၍၊ &lt;b&gt;ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt; - ခေါ်ဆိုအပ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ အဲဒီလို မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ခေါ်တယ်။ သို့သော် ဒါက သုတ္တန်အကြောင်းလေးပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပညာမျက်စိ၏ တန်ဖိုးနှင့် ဂါထာတော်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်ထပ် ဘုရား ဒီနေရာမှာ ဆိုဆုံးမချင်တာက အဓိကဖြစ်တယ်။ အဲဒီဆိုဆုံးမချင်တာလေးကို ဘုရားရှင်က ဂါထာလေးတွေနဲ့ သီကုံးပြီး ဆိုဆုံးမထားတယ်။ အကယ်၍များ ပါဠိစာပေ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အင်မတန် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ဂါထာလေးတွေဆိုတာ သဘောပေါက်လိမ့်မယ်နော်။ ကြားနာလိုက်ရတာနဲ့ စိတ်ထဲမှာ အကုန်အင်မတန် ကြည်နူးပြီး ပီတိသောမနဿတရားတွေ ထင်ရှားပွားခနဲ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဟတစက္ခု အန္တဿ၊ ဟတစက္ခု ပညစက္ခု ပယာတော... &quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
(ဂါထာအဖွင့်) ပညာမျက်စိ ပျက်စီး၍ ကမ်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်၌ ပညာမျက်စိတွေကို သူက အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးထားတယ်...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပညာမျက်စိကန်းသူ၏ သီလနှင့် အကျင့်ပျက်ပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါက သီလကျင့်စဉ်လို့ သိတယ်၊ သီလကို သူ ကျောခိုင်းပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘယ်တော့မှ မစောင့်စည်းဘူး။ ကာယကံ စောင့်စည်းမှု မရှိဘူး၊ ဝစီကံ စောင့်စည်းမှု မရှိဘူး၊ မနောကံ စောင့်စည်းမှု မရှိဘူး။ &quot;လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုယ်လုပ်ချင်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်မယ်၊ ဘယ်သူ့မှ အရေးစိုက်စရာ မလိုဘူး။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောချင်တာကို ပြောမယ်၊ ဘယ်သူ့မှ အရေးစိုက်စရာ မလိုဘူး။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြံစည်စိတ်ကူးချင်တာကို စိတ်ကူးမယ်၊ ဘယ်သူ့မှ အရေးစိုက်နေစရာ မလိုဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထား ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီစိတ်ထား ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ပညာမျက်စိက ကန်းမနေဘူးလား၊ ကန်းနေပြီ။ ပညာမျက်စိ ပျက်စီးမနေဘူးလား၊ ပျက်စီးနေပြီ နော်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;အန္ဓဿ ဟစက္ခုတော&lt;/b&gt;၊ ပညာမျက်စိ ပျက်၍ ကန်းနေတဲ့သူအား။ &lt;b&gt;တထူပဘောဂါ&lt;/b&gt;၊ တံရူပဘောဂါ - ထိုကဲ့သို့ သဘောရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည်လည်းပဲ။ &lt;b&gt;န ဟောန္တိ&lt;/b&gt;၊ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်၍ မလာနိုင်ကြလေကုန်။ &lt;b&gt;ပုညံ&lt;/b&gt;၊ အနည်းငယ်မျှသော ကုသိုလ်၊ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် &lt;b&gt;ပုညံ&lt;/b&gt;၊ အနည်းငယ်မျှသော ကုသိုလ်တို့ကိုလည်းပဲ &lt;b&gt;န ကရောတိ&lt;/b&gt;၊ ပြုကျင့်မှု မရှိပေ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပညာမဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရှုံး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ပညာမျက်စိက ကန်းနေပြီဆိုလို့ရှိရင်၊ ထိုပညာမျက်စိ အသိလိမ္မာ ဉာဏပညာမျက်စိ ကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ကြီးပွားတိုးတက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို ရရှိဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား။ မဖြစ်တော့ဘူး။ &lt;b&gt;န စ ပုညံ ကရောတိ&lt;/b&gt;၊ ဤကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ကိုလည်းပဲ ပြုကျင့်မှု မရှိပေ။ ကောင်းမှုကုသိုလ်လည်း သူ မပြုတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပညာမျက်စိက ကန်းနေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကန်းတယ်ဆိုတာက မသိလို့မဟုတ်ဘူး၊ အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို နှိုးရခက်တယ်တဲ့။ တကယ်အိပ်ပျော်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို နှိုးရတာကတော့ နည်းနည်းလွယ်ပါတယ်။ အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို နှိုးရတာကျတော့ မခက်ဘူးလား၊ ခက်တယ်။ &quot;ဒါမကောင်းဘူး&quot; လို့ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မလိုက်နာဘူး။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ပြောရတာ ပိုပြီးတော့ မခက်ဘူးလား၊ ခက်တယ်။ ဘယ်နှယ့်တုန်း တရားနာပရိသတ်တွေ၊ အဲ့လို ခက်တဲ့စာရင်းထဲမှာ မိမိတို့ရော ဝင်နေသလား မဝင်ဘူးလား။ ဟမ်... &quot;မဝင်ပါဘူး&quot; လို့ ပြောတာ တစ်ယောက်တည်းပဲနော်၊ ကျန်တာတွေကတော့ အကုန်လုံး ငြိမ်နေကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ အဲ့ဒီလိုသာ ဝင်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘာဖြစ်မလဲ၊ ခုနက နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်မယ်နော်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ဘုရားက ဘယ်လိုဟောလဲ။ &lt;b&gt;အန္ဓဿ ဟစက္ခုတော&lt;/b&gt;၊ ပညာမျက်စိ ပျက်၍ ကန်းနေတဲ့သူအား။ &lt;b&gt;တထူပဘောဂါ&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့ သဘောရှိတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့သည်။ &lt;b&gt;န ဟောန္တိ&lt;/b&gt;၊ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်၍ မလာနိုင်ကြလေကုန်။ &lt;b&gt;တထူပဘောဂေါ&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် &lt;b&gt;ပုညံ&lt;/b&gt;၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ကိုလည်းပဲ &lt;b&gt;န ကရောတိ&lt;/b&gt;၊ ပြုကျင့်သည် မဟုတ်ပေ။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် &lt;b&gt;ဥဘယတ္ထ&lt;/b&gt;၊ ပစ္စုပ္ပန် သံသရာ နှစ်ဖြာ၌။ &lt;b&gt;ကလိဂ္ဂဟော&lt;/b&gt;၊ အရှုံးကြီးရှုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပညာမျက်စိကန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာကြောင်းဖြစ်တဲ့ တရားတွေကို လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိတဲ့အတွက် ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်လိုမှ မရနိုင်ဘူး၊ ရှုံးတယ်နော်။ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကိုလည်း လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိတဲ့အတွက် တမလွန်အတွက်လည်း သူ မရှုံးဘူးလား၊ ရှုံးတယ်။ ဒါကြောင့် သီလကျင့်စဉ်၊ သီလကုသိုလ်၊ သမာဓိကုသိုလ်၊ ပညာကုသိုလ်ဆိုတဲ့ ဒီကုသိုလ်တွေကို သူ လိုက်နာပြီး ပြုကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိတဲ့အတွက် ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ပစ္စုပ္ပန် သံသရာ နှစ်ဖြာလုံးမှာ အရှုံးကြီးရှုံးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော နည်းလမ်းဖြင့် ဥစ္စာရှာခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အရှုံးကြီးရှုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘယ်လမ်းသွားရမလဲ၊ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီးတော့ ဟောပါတယ်။ &lt;b&gt;အထာပရံ ခေါ ဧကစက္ခု စ ပုဂ္ဂလော ဓမ္မာဓမ္မေန ဘောဂေ ပရိယေသတိ&lt;/b&gt;။ ခုနက မျက်လုံးနှစ်လုံးကန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကနေ မျက်လုံးတစ်လုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်း ဆက်ပြီးဟောပြီ။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;ဓမ္မာဓမ္မေန&lt;/b&gt;၊ တရားသောနည်းလမ်း၊ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့်။ &lt;b&gt;ဘောဂေ&lt;/b&gt;၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို။ &lt;b&gt;ပရိယေသတိ&lt;/b&gt;၊ ရှာမှီးလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက ပညာမျက်စိ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပေါ့နော်၊ အဲ့ဒီပညာမျက်စိ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲ။ သဌ (ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲ) တဲ့ စိတ်ထားတွေ ဒီပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ပေါ်လာပြီ။ အဲ့ဒါ ဟုတ်မဟုတ် လက်တွေ့တော့ နည်းနည်းလေး လေ့လာကြည့်ပါနော်။ ဘုန်းကြီး စောင်းဟောတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပညာမျက်စိက ကန်းသွားပြီဆိုရင် သူဟာ ဘာမှ လိုက်နာပြုကျင့်ချင်တဲ့ စိတ်ထား မရှိတော့ဘူး။ &quot;ဒါက ကုသိုလ်၊ ဒါက အကုသိုလ်&quot; သူ မသိလို့လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ သိရင်လည်း မလိုက်နာတော့ဘူး။ မလိုက်နာဘူးဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ပညာမျက်စိက ကန်းမသွားဘူးလား၊ ကန်းသွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပညာမျက်စိ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဘုရားက ဟောတယ်။ အဲ့ဒါ ဦးဇင်းဟောတာ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူးနော်။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;၊ ထို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;ဓမ္မာဓမ္မေန&lt;/b&gt;၊ တရားသောနည်းလမ်း၊ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့်။ &lt;b&gt;ဘောဂေ&lt;/b&gt;၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို။ &lt;b&gt;ပရိယေသတိ&lt;/b&gt;၊ ရှာမှီးလေ၏။ ပညာမျက်စိ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီ။ ဒီကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် တရားသောနည်းလမ်း၊ မတရားသောနည်းလမ်း အဲ့ဒီနည်းလမ်းနှစ်မျိုးဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ရအောင်ရှာဖွေတတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာသနာ့ဝန်ထမ်းများ၏ စည်းစိမ်ရှာဖွေမှု အန္တရာယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;လူပိုင်း၊ ရဟန်းပိုင်း နှစ်ပိုင်းရှိပါတယ်နော်။ လူပိုင်းမှာလည်း ဒီလို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေတာလည်း ရှိမယ်၊ မတရားတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့လည်း ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ရအောင်ရှာဖွေဖို့ ပြုချင်လည်း ပြုမယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပညာမျက်စိက သူ့မှာ ပျက်စီးနေပြီ။ ရဟန်းပိုင်း ဖြစ်မယ်၊ သီလရှင်ပိုင်း ဖြစ်မယ်၊ အဲ့ဒီလို ပညာမျက်စိ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိလာပြီ။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့အတွက် တရားသောနည်းလမ်းဖြင့်လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို သူက ရှာဖွေချင်ရှာဖွေမယ်၊ မတရားတဲ့နည်းလမ်းနဲ့လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို သူ ရှာဖွေချင် ရှာဖွေလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဘယ်နှယ့်လုပ်ပြီးတော့ သီလရှင်တွေ၊ ဘုန်းကြီးတွေ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေမလဲ&quot; လို့ မေးတော့၊ ပစ္စည်းလေးပါးပဲနော်။ ဒီပစ္စည်းလေးပါးကို ရအောင်ရှာဖွေတဲ့အပိုင်းမှာ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေတာကို ဘုရားရှင်က နှစ်ခြိုက်တော်မူပါတယ်၊ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေတာကို ဘုရားရှင် နှစ်ခြိုက်မှုရှိသလား၊ မရှိဘူး။ တရားသောနည်းလမ်းဆိုတာက ဘာတွေလဲ၊ နားလည်သင့်သလောက် နားလည်ကြလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ သူ့အသက်သတ်ပြီး ရှာဖွေတယ်၊ ဒါ တရားသောနည်းလမ်း ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ပစ္စည်း ခိုးဝှက်ပြီးတော့ ရှာဖွေတယ်၊ တရားသောနည်းလမ်း ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ ကာမေသုမိစ္ဆာစာရ လုပ်ငန်းရပ်တွေ ပြုလုပ်ပြီးတော့ ရှာဖွေတယ်၊ တရားသောနည်းလမ်း ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မုသားစကားတွေ ပြောပြီးတော့ ပစ္စည်းလေးပါးကို ရှာဖွေတယ်၊ တရားသောနည်းလမ်း ဟုတ်ရဲ့လား၊ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ ဂုန်းတိုက်တယ်၊ ဒီကစကား ဟိုပို့၊ ဟိုကစကား ဒီပို့။ အဲ့ဒီ ဂုန်းတိုက်တာလည်း နှစ်မျိုးရှိတယ်၊ ဝစီကံနှင့် တိုက်ရိုက် ဂုန်းတိုက်တာလည်း ရှိသလို၊ ကာယကံနှင့် စာတွေရေးပြီး ဂုန်းတိုက်နေတာလည်း မရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်။ ဒီစကား ဟိုပို့လိုက်၊ ဟိုစကား ဒီပို့လိုက်၊ အဲ့ဒီလို နည်းလမ်းအားဖြင့် ပစ္စည်းလေးပါးကို ရအောင် ရှာဖွေပြန်တယ်နော်။ ရဟန်းနှင့် မတန်တဲ့ စကားတွေ ပြောဆိုပြီးတော့လည်း ပစ္စည်းလေးပါး ရအောင်ရှာဖွေတယ်။ ပိန်ဖျင်းပြီး အနှစ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောဆိုပြီးတော့လည်း ပစ္စည်းလေးပါးကို ရအောင်ရှာဖွေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လိမ်ညာဝါကြွားခြင်းနှင့် အကြီးဆုံးသော သူခိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စကားတွေပြောပြီး ရှာဖွေမလဲ၊ ပြောပြီးတော့ ရှာဖွေတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ နားလည်ပါတယ်နော်။ တစ်ချိန်တုန်းကပေါ့လေ၊ ဆရာတော်တစ်ပါးကတော့ ဆိုဆုံးမဖူးပါတယ်။ &quot;ဒကာ မြှောက်လိုက်လို့ရှိရင်တော့ ဆရာ လဲတတ်တယ်၊ ဆရာ မြှောက်ရင်လည်း ဒကာ မွဲတတ်တယ်&quot; တဲ့။ အဲ့လို ဘုရားကြီးတွေ ဟုတ်သလား၊ ဟမ်... &quot;အရှင်ဘုရား သိပ်တရားဟောကောင်းတာ၊ အရှင်ဘုရား ဟောတဲ့တရား တပည့်တော်တို့က သိပ်သဘောကျတာ&quot; ဘုန်းကြီးကလည်း နင့်နေအောင်ဟော၊ ဒကာကလည်း မြှောက်လိုက်တော့ နောက်ဆုံး ဘာဖြစ်လဲ၊ ဆရာ လဲတာပဲ။ ဆရာက မြှောက်ပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း အမြှောက်ကြိုက်တဲ့ ဒကာဆိုတာက ရှိတာတွေ အကုန်ထုတ်လှူတော့ မမွဲဘူးလား၊ မွဲတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ ကိုယ့်ဒကာကို ဘယ်လိုမြှောက်ရမယ်ဆိုတာ ပစ္စည်းရှာဖွေတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က နားလည်တယ်၊ သီလရှင်တွေ နားလည်ကြတယ်၊ ဘုန်းကြီးတွေလည်း နားလည်မှာ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားရှင်က အဲ့ဒီနည်းစနစ်ကို ကျင့်သုံးစေချင်သလား၊ မကျင့်သုံးစေချင်ပါဘူး။ မိမိ သီလကျင့်စဉ်တွေ တကယ့်လက်တွေ့ကျင့်လို့၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ တကယ့်လက်တွေ့ကျင့်လို့၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ကျင့်လို့ ကြည်ညိုသဒ္ဒါတရား တိုးပွားပြီး လှူဒါန်းတာကိုတော့ တရားသောနည်းလမ်း ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါကိုတော့ မိမိရဲ့ အတိုင်းအရှည် ပမာဏနဲ့ နှိုင်းချိန်ပြီးတော့ သုံးစွဲဖို့ရန်အတွက် မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒီပစ္စည်းလေးပါးကိုနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားသောနည်းလမ်းရော၊ မတရားသောနည်းလမ်းရော ဒီနှစ်ခုလုံးဖြင့် ဒီပစ္စည်းလေးပါးကို ရှာဖွေဖို့ရန်အတွက် မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုတာ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ အလားတူပဲ ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော်ဘက်မှာ မြတ်စွာဘုရားက ပါရာဇိက သိက္ခာပုဒ်ဆိုတဲ့ သိက္ခာပုဒ်တွေ ပညတ်ထားပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဒီပစ္စည်းလေးပါး ရှာဖွေပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဆက်သွယ်နေတဲ့ သိက္ခာပုဒ်တစ်ခုကတော့ စတုတ္ထပါရာဇိက သိက္ခာပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဈာန်၊ မဂ်၊ ဖိုလ်၊ နိဗ္ဗာန် မရဘဲနဲ့ &quot;ရတယ်&quot; လို့ ဝါကြွားပြောကြားပြီးတော့ ဒကာဒကာမတွေထံကနေ ပစ္စည်းလေးပါး အလှူခံခဲ့ရင်တော့၊ အဲ့ဒီ အလှူခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုတော့ သူခိုးကြီးငါးယောက်ထဲမှာ အကြီးဆုံးသော သူခိုးဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက သတ်မှတ်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ ဘုန်းကြီးအပိုင်းမှာလည်း ဒီတိုင်းပဲပေါ့၊ မိမိက တရားမရဘဲနဲ့ &quot;ရတယ်&quot; လို့ လိမ်ညာပြီး လျှောက်ခဲ့ရင် အဲ့ဒါ မိမိဟာ သူခိုးအကြီးဆုံးပဲ။ ဒီထက် ကြီးတဲ့ သူခိုးဆိုတာ လောကမှာ မရှိဘူးလို့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီလောက်ထိ ဟောထားတယ်နော်။ သူခိုးကြီးငါးယောက်ထဲမှာ သူတစ်ဦး ပါနေတယ်။ မဂ်၊ ဖိုလ်၊ နိဗ္ဗာန် မရဘဲနဲ့ &quot;ရတယ်&quot; လို့ ဝါကြွားပြောကြားလို့ တစ်ဖက်သားတွေက &quot;ဦးမလေး တော်လိုက်တာ၊ တော်လိုက်တာ၊ ဒီကိုယ်တော်လေးက တော်လိုက်တာ၊ ဒီယောဂီက တော်လိုက်တာ၊ ဒီသီလရှင်က တော်လိုက်တာ&quot; ဆိုပြီး ကြည်ညိုသဒ္ဒါတရားတွေ တိုးပြီး လှူခဲ့ရင် အဲ့ဒီပစ္စည်း စင်ကြယ်မလား၊ မစင်ကြယ်ဘူး။ ဒါ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရရှိတဲ့ပစ္စည်းလို့ ဒီလိုခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အောင်သွယ်ခြင်းနှင့် တဏှာတရား တိုးပွားခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု အောင်တမံ ပြုလုပ်တယ်၊ အောင်သွယ်ပေးတယ်။ နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ အရှင်ဥဒါယီကို အကြောင်းပြုပြီး သိက္ခာပုဒ် ပညတ်ထားပါတယ်၊ ဘုန်းကြီးတို့ ရဟန်းတော်များမှာ။ အမေနဲ့ အဖေတောင်မှ ကွဲသွားတယ်ဆိုရင် သားဖြစ်တဲ့ ရဟန်းက ဝင်ပြီး စေ့စပ်မပေးကောင်းဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဟမ်... အေး၊ အဲ့ဒီ အောင်သွယ်တာ ဘာဖြစ်လို့ မလုပ်ရတာလဲ။ ဒီဒကာကြီးနဲ့ ဒီဒကာမကြီးကို ပြန်ပေါင်းလိုက်လို့ရှိရင် အဲ့ဒီ ဒကာကြီးနဲ့ ဒကာမကြီး သန္တာန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တပ်မက်မောနေတဲ့ တဏှာတရားတွေ တိုးပွားမလာနိုင်ဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ၊ &quot;ဒကာကြီးနဲ့ ဒကာမကြီး ပြန်ပေါင်းကြ&quot; လို့ ပြောတာဟာ &quot;တဏှာတရားတွေ တိုးပွားအောင် လုပ်ကြ&quot; လို့ ပြောတာနဲ့ မတူဘူးလား။ တူပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးကတော့ တွဲရေးတော့ တရားမဟောဘူး၊ ခွဲရေးတော့ ဟောပေးပါတယ်။ ဘယ့်နှယ့်တုန်း ပုသိမ်က ဒကာကြီးတွေ ဒကာမကြီးတွေ သဘောကျရဲ့လား။ တွဲရေးနဲ့ ခွဲရေး ဘယ်ဟာက ကောင်းလဲ။ ဟင်... ခွဲရေးက ကောင်းတယ်။ ခွဲနိုင်မှ အို၊ နာ၊ သေ ဒုက္ခပေးတာက လွတ်မှာ။ မခွဲနိုင်လို့ တတွဲတွဲ ဖြစ်နေခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခက လွတ်နိုင်ပါ့မလား၊ မလွတ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနကပဲ ဘုန်းကြီးက တောကျောင်းကလာတော့ ကိုရင်ကော သံဃာကော ဘုန်းကြီးနောက်ကနေ လျှောက်တယ်။ သူ မွေးထားတဲ့သားပဲ &quot;ဘုရား ချစ်မှာပေါ့&quot; တဲ့။ ဟော၊ ဟန်ကျတယ်၊ ဟန်ကျတယ်။ သူပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား ဒကာကြီးတွေ၊ ဟုတ်မှာပဲ။ သူသား သူချစ်တော့ သူ ပြန်ခေါ်ချင်မှာပေါ့တဲ့၊ ကိုရင်က ပြောနေတယ်။ ပုသိမ်က ဒကာမကြီးတွေ ဟုတ်လား၊ ဟမ်... ကောင်းပါတယ်၊ မကောင်းဘူးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သားကို အကြောင်းပြုပြီး ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားတာ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မခွဲနိုင်တာကတော့ မကောင်းဘူးတဲ့နော်။ မခွဲနိုင်လို့ရှိရင် နောက်ထပ် ပြန်ဆုံကြမယ်၊ ဆုံတွေ့နေကြမယ်ဆိုလို့ရှိရင် နောက်ထပ် ဘဝဆိုတာ မရှိဘူးလား၊ ရှိဦးမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘဝသံသရာနှင့် အိုနာသေဘေး ဒုက္ခများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ပဋိသန္ဓေနေရတဲ့ ဒုက္ခ အနည်းဆုံး ရှိမယ်။ အိုရတဲ့ ဒုက္ခ ရှိမယ်၊ နာရတဲ့ ဒုက္ခ ရှိမယ်၊ သေရတဲ့ ဒုက္ခ ရှိမယ်။ မိမိက တဏှာမကင်းသေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ မိမိတွယ်တာ မောဟဖြစ်နေတဲ့ ဒီသားတွေ၊ သမီးတွေ၊ ဇနီးတွေ၊ မြေးတွေ၊ မြစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စွန့်ရမှုဒုက္ခ၊ ပူဆွေးရမှုဒုက္ခ၊ ငိုကြွေးရမှုဒုက္ခ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲရမှုဒုက္ခ၊ စိတ်ဆင်းရဲမှုဒုက္ခတွေ မရှိနိုင်ဘူးလား။ ရှိမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မခွဲနိုင်လို့သာ သံသရာခရီး လည်ပတ်နေခဲ့ရရင်တော့ ဘဝတွေ ရခဲ့မယ်။ ရခဲ့တဲ့ ဘဝတွေဟာ ဒီဒုက္ခတစ်ဆယ့်တစ်ပါးလို့ အထွတ်တပ်ထားတဲ့ ဘဝတွေသာ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အို၊ နာ၊ သေ ရင်းဒုက္ခဘေးကြီးမှ လွတ်နိုင်ပါဦးမလား။ မလွတ်နိုင်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ပစ္စည်းဥစ္စာ ရှာဖွေခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ပြောချင်တာကတော့ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကိုသာ ဘုရားရှင်က နှစ်ခြိုက်တယ်။ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေနေတဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘုရားရှင် ဘယ်တော့မှ မနှစ်ခြိုက်ဘူး။ မနှစ်ခြိုက်တော့ ဘာဖြစ်မလဲ။ ရှေ့မှာ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောထားတယ်။ ဒါလေးတွေ ဘုန်းကြီး ပြောချင်လို့ပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဧကစက္ခုပုဂ္ဂိုလ် (မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသူ) အကြောင်း နိဿယ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;“အတ္ထံ အနက္ခော ဧကစက္ခု၊ သပ္ပေါ ဓမ္မာဓမ္မေန။ ဘောဂေ ပရိယေသတိ၊ အထ ပဌာန်း။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုမှနောက်၌ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;—ထို ဆင်လဲကောက်ကျစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဘယ်လိုလဲ ပညာမျက်စိ ပျက်စီးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဆင်လဲကောက်ကျစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဒီလို ဘုရားဟောနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt;—ထို ဆင်လဲကောက်ကျစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဓမ္မာဓမ္မေန&lt;/b&gt;—တရားသောနည်းလမ်း၊ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဘောဂေ&lt;/b&gt;—စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို၊ &lt;b&gt;ပရိယေသတိ&lt;/b&gt;—ရှာဖွေ၏။ တရားသောနည်းလမ်းနဲ့လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှာဖွေတယ်၊ မတရားသောနည်းလမ်းနဲ့လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ရှာဖွေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;—ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;ဧကစက္ခု ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt;—မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဟူ၍၊ &lt;b&gt;အက္ခတော&lt;/b&gt;—ဆိုအပ်ပါပေ၏။ အဲ့ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုး လူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရဟန်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သီလရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ် မျက်လုံးတစ်လုံးပဲရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် သီလရှင်တွေ မျက်လုံးတစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တာ ကောင်းလား မကောင်းဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ မကောင်းဘူးနော်။ ဘုန်းကြီးက မေးရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ၊ မကောင်းဘူးလို့ ဖြစ်မှာပဲနော်။ အားလုံးပဲ ဒါက တရားဟောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ပါပါတယ်၊ တရားနာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ပါတယ်၊ အားလုံးအတွက်ကို ဘုရားက ခြုံပြီးတော့ ဟောနေတာပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မတရားသောနည်းဖြင့် ရှာဖွေစုဆောင်းခြင်းနှင့် ကောက်ကျစ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို မျက်လုံးတစ်လုံးရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ၊ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘုရားဟောနေသေးတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“ထေယျေန ကုဋကမ္မေန၊ မုသာဝါဒေန စုဘယံ။ ကုသလော ဟောတိ သင်္ခါတုံ၊ ကာမဘောဂီ စ မာနဝေါ။ သော နိရယံ ဥပပဇ္ဇတိ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;ထေယျေန&lt;/b&gt;—ခိုးယူခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ကုဋကမ္မေန&lt;/b&gt;—ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်း မြတ်သောအမှုဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;မုသာဝါဒေန စ&lt;/b&gt;—မုသာဝါဒ မှုသားစကား ပြောကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥဘယေန စ&lt;/b&gt;—ကောက်ကျစ်ခြင်း၊ မှုသားစကား ပြောကြားခြင်းဆိုတဲ့ နှစ်မျိုးသော နည်းလမ်းအားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သင်္ခါတုံ&lt;/b&gt;—ဥစ္စာစည်းစိမ်တို့ကို စုဆောင်းရှာဖွေခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;ကုသလော&lt;/b&gt;—လိမ္မာကျွမ်းကျင်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ ကျွမ်းကျင်နေတာက တစ်မျိုးဖြစ်နေပြီ။ သူက သူ့သန္တန်မှာ ပညာမျက်စိတွေက ပျက်စီးနေပြီ။ ပညာမျက်စိ ပျက်စီးတဲ့အခါကျတော့ သူဘာလုပ်သလဲ။ ခိုးဝှက်ခြင်းဖြင့်လည်း သူက စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ စုဆောင်းရှာဖွေဖို့ရန် သူက လိမ္မာတယ်။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေဖို့ရန်အတွက်လည်း လိမ္မာတယ်။ မှုသားစကား ပြောကြားပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှာဖွေဖို့ရန်အတွက်လည်း သူက လိမ္မာကျွမ်းကျင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရဟန်းလည်း ပါပါတယ်၊ လူလည်း ပါပါတယ်နော်။ ဈေးသည် ရောင်းဝယ်တဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စမှာ အမြတ်အစွန်း မယူသင့်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး၊ အမြတ်အစွန်း ယူနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောကြားပြီး ရောင်းဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုတယ်။ ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘုန်းကြီးက ဒကာလေးတစ်ဦးနဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ဘာလျှောက်လဲဆိုတော့ “ဆရာတော်၊ မုသားလေးပါမှ ဝယ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က စွဲတယ်၊ မုသားမပါရင် မစွဲဘူး” တဲ့။ ဟော... ဟုတ်သလား။ ဟမ်... မုသားလေး နည်းနည်းဆွတ်ပြီး ပြောလိုက်မှ ဝယ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီဆိုင်ကို ခဏခဏ လာဝယ်တာ၊ မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောရင် သူက လာမဝယ်ဘူးတဲ့။ ဟုတ်တယ်မလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒါ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့နည်း။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနေတဲ့ နည်းတွေနဲ့လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာရအောင် ရှာဖွေတယ်၊ မုသားစကားဖြင့်လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာရအောင် ရှာဖွေတယ်။ အဲ့ဒီလို ရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ သူက သိပ်ကျွမ်းကျင်တယ်။ ဒါ လူပိုင်းပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာသနာ့ဝန်ထမ်းနှင့် ဟန်ဆောင်ခြင်းကောက်ကျစ်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရဟန်းပိုင်းကျရင်လည်း ပုံစံတူပေါ့။ ရွှေတိဂုံစေတီတော်မှာ ဘုန်းကြီး တစ်ခါတစ်လေ ရောက်တဲ့အခါ သတိထားမိပါတယ်၊ မျက်လွှာလေး အောက်ချ၊ တန့်လေး တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း ကြွလိုက်၊ လှမ်းလိုက်၊ ချလိုက်၊ ကြွလိုက်၊ လှမ်းလိုက်၊ ချလိုက်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းလေး သွားနေတယ်။ သပိတ်ဖုံးပေါ် ကြည့်လိုက်တော့ ငွေတွေ ပြည့်နေတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလားဟင်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက ဘာလုပ်ထားလဲ၊ အလှူခံတယ်ဆိုရင် ဒီအတိုင်း အလှူခံရင် ပြီးရောပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို တရားအားထုတ်နေဟန်နဲ့ လုပ်နေရတာလဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ပရိသတ်စုံတဲ့ ဗိုလ်တထောင် အလှည့်၊ ဒီလို စည်ကားတဲ့ နေရာကျမှ သူက ကြွလိုက်၊ လှမ်းလိုက်၊ ချလိုက် လာလုပ်ပြီးတော့ ငွေဖလား လှည့်ပတ်ပြီး တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် လှည့်တာ သူတော်တော် လှည့်နိုင်တယ် ဘုန်းကြီးတဲ့၊ အပတ်တော်များ... ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့လုပ်ငန်း၊ ဒါကို ပြောတာ။ အဲ့ဒီလုပ်ငန်းဖြင့် သူက စီးပွားဥစ္စာ ရအောင် ရှာဖွေတတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု မုသာဝါဒ၊ ခုနက ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ရဟန်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သီလရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ် မုသားစကားတွေ ပြောကြားပြီးမှ ပစ္စည်းလေးပါးကို ရအောင် ရှာဖွေတယ်။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ မှုသားပြောတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့၊ အဲ့ဒီနည်းလမ်း နှစ်ခုလုံးနဲ့လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပစ္စည်းလေးပါးတွေကို ရအောင် ရှာဖွေတယ်။ အဲ့ဒီလို ရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ သူက သိပ်ပြီးတော့ ကျွမ်းကျင်တယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလိုမျိုး သီလရှင်တွေ တွေ့ဖူးကြလား။ ဟမ်... အဲ့ဒီလိုမျိုး ဘုန်းကြီးတွေကို တွေ့ဖူးကြလား။ ယောဂီတွေကို တွေ့ဖူးကြလား။ ဟာ... ဘယ်သူမှ မဖြေပါလား။ ဟမ်... မဖြေတာကို ထောက်ရင်တော့ ဘုန်းကြီးကတော့ တွေ့ဖူးတယ်လို့ ထင်နေတယ်၊ ဟမ်... တွေ့ဖူးကြမှာပါ။ ဒါကြောင့် ဒီနည်းလမ်းစနစ်တွေကို ကောင်းမကောင်း ဘုန်းကြီးကတော့ ဒါ ဆုံးမနေတာပေါ့နော်၊ ကဲ့ရဲ့နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မတရားရှာဖွေသူတို့ လားရာနှင့် ငရဲဒုက္ခ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မကောင်းတဲ့အတွက် မြတ်စွာဘုရားက ဘာဆက်ဟောလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယော&lt;/b&gt;—အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ထေယျေန စ&lt;/b&gt;—ခိုးယူခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ကုဋကမ္မေန စ&lt;/b&gt;—စဉ်းလဲကောက်ကျစ်တဲ့ အမှုဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;မုသာဝါဒေန စ&lt;/b&gt;—မှုသားစကား ပြောကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥဘယေန စ&lt;/b&gt;—ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်း၊ မှုသားစကား ပြောကြားခြင်းဆိုတဲ့ နှစ်မျိုးသော နည်းလမ်းအားဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သင်္ခါတုံ&lt;/b&gt;—ပစ္စည်းဥစ္စာ စည်းစိမ်တို့ကို စုဆောင်းရှာဖွေခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;ကုသလော&lt;/b&gt;—လိမ္မာကျွမ်းကျင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်၍နေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လိမ္မာကျွမ်းကျင်ပြီးတော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;ကာမဘောဂီ စ&lt;/b&gt;—ကာမဂုဏ်ကို သုံးဆောင်ခံစားလေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်၍ နေပြန်၏။ အဲ့ဒီလို တရားသောနည်းလမ်း၊ မတရားသောနည်းလမ်း၊ အဲ့ဒီနည်းလမ်းမျိုးစုံ၊ မုသားပြော၍ဖြစ်စေ၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ အမှုတွေ ပြု၍ဖြစ်စေ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပစ္စည်းလေးပါးတွေကို ရအောင်ရှာဖွေ၊ ရအောင်ရှာဖွေပြီးတော့ ကိုယ်က မသုံးဘဲ နေသလား၊ မနေဘူး။ &lt;b&gt;ကာမဘောဂီ&lt;/b&gt;—ဒီရရှိထားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို သုံးဆောင်ပြီးတော့ နေပြန်တယ်၊ ကာမဂုဏ်တွေ ခံစားနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ် ဘာဖြစ်မလဲ။ &lt;b&gt;သော မာနဝေါ ဧကစက္ခု&lt;/b&gt;—မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိတဲ့ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဣတော&lt;/b&gt;—ဤလူ့ပြည် လူ့လောကမှ၊ &lt;b&gt;နိရယံ&lt;/b&gt;—ငရဲသို့၊ &lt;b&gt;ဂန္တွာ&lt;/b&gt;—သွား၍၊ &lt;b&gt;တတ္ထ&lt;/b&gt;—ထိုငရဲ၌၊ &lt;b&gt;ဝိဟညတိ&lt;/b&gt;—ပင်ပန်းဆင်းရဲ၍ နေရတတ်ပေ၏။ မျက်လုံးတစ်လုံးသာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားရမယ့်လမ်း၊ မျက်လုံးနှစ်လုံး ကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားရမယ့်လမ်းကို ဘုရားဟောနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြီးတော့ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပေါ့လေ၊ တစ်ခဏလေး လျှာပေါ် ဟိုဘက် လွန်သွားလို့ရှိရင်တော့ အဲ့ဒီအရသာ ရှိသေးလား။ မရှိပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ မျက်စိတမှိတ် လျှပ်တပြက်အတွင်းမှာ ဒီအရသာလေးတစ်ခု ခံစားရရေးအတွက် မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ပစ္စည်းလေးပါးကို ရှာဖွေခြင်း၊ မုသားစကားတွေ ပြောကြားပြီးတော့ ပစ္စည်းလေးပါး ရှာဖွေခြင်း၊ ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးတွေကို သုံးဆောင်ပြီးတော့ နောင်တစ်ဝါကြီး ထိုင်ပြီးတော့ ငရဲဒုက္ခတွေဖြင့် ဆင်းရဲပင်ပန်းပြီး နေလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီစကားကို ဘုရားရှင်သည် သိလို့ဟောတာလား၊ မသိလို့ ဟောတာလား။ မြင်တော်မူလို့ ဟောတာလား၊ မမြင်ဘဲနဲ့ ဟောတာလား။ မြင်တော်မူလို့ ဟောနေတယ်။ အဲ့ဒီ သိတော်မူ မြင်တော်မူလို့ ဟောနေတယ်ဆိုတာကိုကော ဒီနေ့ တရားနာပရိသတ်တွေ ယုံကြည်ကြသလား။ အေး... ယုံကြည်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘုရားရှင် အခုပြောနေတဲ့ မျက်လုံးနှစ်လုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်သင့်သလား မဖြစ်သင့်ဘူးလား။ မဖြစ်သင့်ဘူး။ မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်သင့်သလား မဖြစ်သင့်ဘူးလား။ မဖြစ်သင့်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နှစ်ဖက်ရှုံးသော ဘဝမဖြစ်စေရန်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါ နည်းနည်း သတိထားကြနော်။ လူ့လောကမှာ မိမိတို့က စည်းစိမ်တွေ စွန့်ခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ လူ့လောကမှာ စည်းစိမ်တွေ စွန့်ခဲ့တဲ့အတွက် လူ့စည်းစိမ်ကလည်း ဆုံးရှုံးတယ်၊ ရဟန်းဘဝရောက်တော့လည်း မျက်လုံးတစ်လုံးပဲ ရှိတဲ့အတွက် ရဟန်းစည်းစိမ်ကလည်း ဆုံးရှုံးတယ်၊ နှစ်ဖက် မရှုံးဘူးလား။ ရှုံးနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် နှစ်ဖက်ရှုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မဖြစ်အောင် သာသနာတော်မှာ တကယ် သီလစင်စင်ကြယ်ကြယ်ဖြင့် နေထိုင်တတ်ဖို့၊ သမာဓိတွေ တကယ် လက်တွေ့ကျင့်ပြီး နေထိုင်တတ်ဖို့၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ တကယ် လက်တွေ့ကျင့်ပြီး နေထိုင်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သွားရင်လည်း တရားလေး ရှုပွားပြီး နေကြပါ၊ ရပ်ရင်လည်း တရားလေး ရှုပွားပြီး နေကြပါ၊ ထိုင်ရင်လည်း တရားလေး ရှုပွားပြီး နေကြပါ၊ အိပ်ရင်လည်း တရားလေး ရှုပွားပြီး နေကြပါလို့ ဒီလို ဘုရားရှင်က တိုက်တွန်းထားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီငရဲဒုက္ခကအစရှိတဲ့ အပါယ်ဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီးတွေကို ဘုရားရှင်က ကြည့်ပြီးတော့ သတ္တဝါတွေအပေါ်မှာ သနားလွန်းလို့ ဒီတရားတွေကို ဟောသွားတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရားက သတ္တဝါတွေကို ကဲ့ရဲ့လို၊ ရှုံ့ချလိုလို့ ဒီတရားတွေကို ဟောနေတာ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ် မဟာကရုဏာတော် အပြည့်အဝ ပြဋ္ဌာန်းပြီးတော့မှ ဒီတရားတွေကို ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ရဲ့ ဂရုဏာတော်ကြီးနဲ့ ဟောထားတဲ့ ဒီတရားတွေကို မိမိတို့က အခုလို ကြားနာခွင့်ရရှိတဲ့ ဘဝမှာ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဘုရားမကြိုက်တဲ့ အကျင့်တွေ ရှောင်ရှားပြီး၊ ဘုရားရှင် နှစ်ခြိုက်တဲ့ အကျင့်တွေကို ကျင့်နိုင်အောင် ကြိုးစားအားထုတ်ကြဖို့ မကောင်းဘူးလား။ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒွိစက္ခုပုဂ္ဂိုလ် (မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိသူ) နှင့် ကုသိုလ်အမြော်အမြင်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဒုစ္စရိတံ စက္ခုပါနံ၊ ဧကတော သော ပုရိသပုဂ္ဂလော။ ဓမ္မေဟိ ဘောဂေဟိ၊ ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတံ။ ဓနံ စ ဒီသတိ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဓမ္မေဟိ ဘောဂေဟိ&lt;/b&gt;—တရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေခြင်းကြောင့် ရရှိအပ်ကုန်သော အစည်းအစိမ် ဥစ္စာတို့ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဒွိစက္ခုပုဂ္ဂလော အခေါ&lt;/b&gt;—မျက်လုံးနှစ်လုံး ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော၊ &lt;b&gt;တံ သပ္ပုရိသ ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt;—မြင့်မြတ်သော ယောက်ျား ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတံ&lt;/b&gt;—ထကြွ လုံ့လ ဝီရိယဖြင့် ရှာဖွေခြင်းကြောင့် ရရှိအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဓနံ&lt;/b&gt;—စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ &lt;b&gt;ဒိဿတိ&lt;/b&gt;—ရှာဖွေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နော်။ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ ဒီမျက်လုံးနှစ်လုံး ပါနေတယ်။ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးက ဘာလဲ။ “ဤကား ကုသိုလ်” လို့ သိတယ်၊ “ဤကား အကုသိုလ်” လို့ သိတယ်၊ “ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့ တရား” လို့ သိတယ်၊ “ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့ တရား” လို့ သိတယ်၊ “ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့ တရား” လို့ သိတယ်၊ “ဤကား ဖြူစင်မွန်မြတ်တဲ့ တရား” လို့ သိတယ်၊ “ဤကား မည်းမှောင်တဲ့ အဖို့အစုရှိတဲ့ တရား” လို့ သိတယ်၊ “ဤကား ဖြူစင်တဲ့ အဖို့အစုရှိတဲ့ တရား” လို့ သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိတဲ့အခါ ဘာလုပ်သလဲ။ အကုသိုလ်တရားတွေကို ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ အပြစ်ရှိတဲ့ တရားတွေကို ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ယုတ်ညံ့တဲ့ တရားတွေကို ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ မည်းမှောင်တဲ့ တရားတွေကို ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ ကုသိုလ်တရားတွေကို လိုက်နာပြုကျင့်တယ်၊ အပြစ်ကင်းတဲ့ တရားတွေကို လိုက်နာပြုကျင့်တယ်၊ မွန်မြတ်တဲ့ တရားတွေကို လိုက်နာပြုကျင့်တယ်၊ ဖြူစင်မြင့်မြတ်တဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တယ်။ အဲ့ဒီ ဖြူစင်မြင့်မြတ်နေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေထဲမှာ ဒီဒါနကျင့်ဝတ် တစ်ခုလည်း ပါနေပါတယ်၊ ပါနေတဲ့အတွက်ကြောင့် ပစ္စုပ္ပန် သံသရာ နှစ်ဖြာသော မျက်လုံး...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>6jrwnofnd9o726kzi6drjbm8hpdkwbe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၆/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6269</id>
    <revision>
      <id>21915</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:10:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၆/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၅...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21915</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="162787" sha1="f9sd0br920jyq2w7fl2ezr7gmjor9xj" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၆/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၅/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၇/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-46
&lt;h3&gt;မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိသော သူတော်ကောင်း၏ အလေ့အကျင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ အဲ့ဒီမျက်လုံးနှစ်လုံး ရှိနေတဲ့အတွက် ဒီသူတော်ကောင်းက ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဓမ္မလဒ္ဓေဟိ&lt;/b&gt; - တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေသဖြင့် ရရှိအပ်ကုန်သော၊ &lt;b&gt;ဘောဂေဟိ&lt;/b&gt; - စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဒွိစက္ခု&lt;/b&gt; - မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော၊ &lt;b&gt;သိဋ္ဌမနော&lt;/b&gt; - မွန်မြတ်သော စိတ်ထားရှိသော၊ &lt;b&gt;ပုရိသော&lt;/b&gt; - ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတေဟိ&lt;/b&gt; - ထကြွလုံ့လဝီရိယဖြင့် ရှာဖွေသဖြင့် ရရှိအပ်သော၊ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းဝတ္ထုအစုစုတို့ကို၊ &lt;b&gt;သီလဝန္တေသု&lt;/b&gt; - သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်းအရှင်မြတ်တို့၌၊ &lt;b&gt;ဒါတိ&lt;/b&gt; - လှူဒါန်းပူဇော်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သေချာပါတယ်၊ ကောင်းမြတ်သောအကြံအစည် စိတ်ရှိသော၊ &lt;b&gt;အဗျဂ္ဂမာနသော&lt;/b&gt; - ယုံမှားသံသယကင်းသော စိတ်ထားရှိသော၊ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုဖြစ်သော သတ္တဝါသည်၊ &lt;b&gt;ဘဒ္ဒကံ ဌာနံ&lt;/b&gt; - ကောင်းမြတ်တဲ့ ဘုံဌာနသို့၊ &lt;b&gt;ဥပေတိ&lt;/b&gt; - ကပ်ရောက်ပေ၏။ ထိုသို့ ကောင်းမြတ်သော ဘုံဌာနသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ရှိသော်၊ ထိုဘုံဌာန၌ &lt;b&gt;န သောစတိ&lt;/b&gt; - စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးရခြင်း မရှိတော့ပေ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မွန်မြတ်သော ကြံစည်မှုနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်းရှိတယ်၊ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်းရှိတယ်၊ အဲ့ဒီမျက်လုံးနှစ်လုံး ရှိနေတဲ့ စိတ်ထားမြင့်မြတ်နေတဲ့ ဒီယောက်ျားဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘာလုပ်သလဲ။ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ထကြွလုံ့လဝီရိယကို အခြေခံပြီး ရှာဖွေတတ်တယ်၊ ရှာဖွေလို့ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုအစုစုတွေကို သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်းအရှင်မြတ်တွေကို လှူဒါန်းပူဇော်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကောင်းမြတ်သော စိတ်ကူးကြံစည်မှုတွေလည်း သူ့မှာရှိတယ်။ &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; - ကောင်းမြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ရှိတယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုကြံစည်စိတ်ကူးမှုလဲလို့ မေးတော့၊ ပိုပြီးထင်ရှားအောင် ပြောရရင် ယုံမှားသံသယလုံးဝ ကင်းရှင်းနေတဲ့ ကောင်းမြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေပါ။ ဘယ်အချိန်အခါမှာ ယုံမှားသံသယတွေ ကင်းသလဲဆိုရင်၊ မိမိကိုယ်တိုင်က ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီဝိပဿနာဉာဏ်တွေ အခိုက်ပေါ့လေ၊ အတိတ်က အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပုံ၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် နောင်အနာဂတ် အကျိုးတရား ထင်ရှားဖြစ်ပုံကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားတွေ ချုပ်ငြိမ်းသွားတဲ့အခါ အကျိုးတရားတွေ ချုပ်ငြိမ်းပုံလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲ့ဒီလို သိပြီးတဲ့အခါ ဒီအကြောင်းအကျိုး နှစ်မျိုးလုံးတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ &lt;b&gt;အသင်္ခတ&lt;/b&gt; အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကိုလည်း မိမိကိုယ်တိုင် သမာဓိ၊ ဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီး သိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သမ္မာသင်္ကပ္ပနှင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ရှေးရှုခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို သိနေတဲ့၊ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်အာရုံပေါ်သို့ မိမိရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့ သဘောကိုတော့ &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; - အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးလို့ ဒီလိုခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို သိတော့ ရုပ်အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးတဲ့သဘော၊ နာမ်အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့သဘော၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရား အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့သဘော၊ ဒီသဘောတွေကိုလည်း သမ္မာသင်္ကပ္ပလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ သင်္ကပ္ပလို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်၊ မွန်မြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့်တက်လိုက်တဲ့အချိန်အခါ အကြောင်းတရားနှင့်တကွသော ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့သဘော၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့သဘော၊ အနတ္တအချင်းအရာ အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့သဘော၊ ဒီသဘောတရားတွေကိုလည်း &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; - မွန်မြတ်သော ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေလို့ ဒီလိုခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... အဲ့ဒီလို မွန်မြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ရှိတာ မိမိတို့အတွက် အကျိုးရှိသလား၊ မရှိဘူးလား။ အကျိုးအင်မတန် ရှိတယ်။ ဘယ်အထိ အကျိုးရှိလဲဆိုရင်၊ အကယ်၍များသည် ဝိပဿနာဉာဏ်တွေက ရင့်ကျက်ခဲ့လို့ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံး မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ပေါ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ထိုမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တို့က ရုပ်နာမ်ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံပြုလိမ့်မယ်။ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ရဲ့ သန္တိသုခ အရသာကြီးကို ဒီဘဝမှာပဲ မိမိတို့က ချမ်းချမ်းသာသာ သုံးဆောင်ခံစားနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; - အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေ ရှိနေလို့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီ မွန်မြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုရှိတဲ့၊ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိနေတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီနိဗ္ဗာန်ဆိုတာ ရှိမှရှိပါ့မလားဆိုတဲ့ ယုံမှားသံသယတွေ ရှိဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်တိုင် သူက အငြိမ်းဓာတ်ကို လှမ်းသိတယ်။ အဓိက အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပုံ၊ ပစ္စုပ္ပန် အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားရှိနေခြင်းကြောင့် နောင်အနာဂတ်မှာလည်း အကျိုးတရား ထင်ရှားဖြစ်ပုံကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က အတိတ်ဘဝဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ အနာဂတ်ဘဝဆိုတာလည်း မရှိပါဘူးလို့ ဒီလို သံသယတွေ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယုံမှားသံသယတွေ ကင်းသွားတယ်။ အဲ... နိဗ္ဗာန်ကို သိပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ အဲ့ဒီ ယုံမှားသံသယခေါ်တဲ့ ဝိစိကိစ္ဆာကို ဒီအရိယာ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီအရိယာမဂ်တရားက အကြွင်းမဲ့ ပယ်ရှားလိုက်ပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ပယ်ရှားလိုက်တဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်က အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို လှမ်းအာရုံယူလိုက်တဲ့အတွက် သူ့စိတ်ဓာတ်တွေက ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ။ &lt;b&gt;အဗျဂ္ဂမာနသ&lt;/b&gt; - ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ သူ့သန္တာန်မှာ ကိန်းဝပ်သွားပြီ။ သူ့ရဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေဟာလည်း &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; - အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေ ရှိနေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း၊ ဟိုလူ့အကြောင်း ဒီလူ့အကြောင်း၊ ဟိုကောင်မအကြောင်း ဒီကောင်မအကြောင်း၊ ဟိုသီလရှင်အကြောင်း ဒီသီလရှင်အကြောင်းတွေ ကြံစည်စိတ်ကူးနေတာ ကိုယ့်အတွက် အကျိုးရှိမလား။ မရှိပါဘူး။ ရုပ်တွေကို နာမ်တွေကို၊ အကြောင်းတရားတွေကို အကျိုးတရားတွေကို သိမ်းဆည်းပြီးတော့ ဒီရုပ်နာမ် ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချင်းအရာ၊ ဒုက္ခအချင်းအရာ၊ အနတ္တအချင်းအရာ အာရုံပေါ်သို့ မိမိရဲ့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေတဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေကသာလျှင် မိမိကို အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပေါင်းသင်းအပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ရှောင်ကြဉ်အပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သာသနာတော်မှာ နေထိုင်ကြပြီဆိုရင်တော့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဒီကြံစည်စိတ်ကူးမှုလေးတွေကို မိမိတို့ရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန် အစဉ်မှာ အမြဲတမ်း ကိန်းဝပ်အောင် ကြိုးစားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်။ အဲ့ဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အမြဲတမ်း ကိန်းဝပ်နေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလို ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အမြဲတမ်း ကိန်းဝပ်နေတဲ့ ဒီလူသားတို့သည် ဘာဖြစ်မလဲ။ သံသရာခရီးဆိုတာ ထင်ရှားရှိနေသေးလို့ ပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ထပ် သံသရာတစ်ခု ဆက်ခဲ့ရဦးမယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ &lt;b&gt;ဘဒ္ဒကံ ဌာနံ&lt;/b&gt; - ကောင်းမြတ်တဲ့ ဘုံဌာနသို့ &lt;b&gt;ဥပေတိ&lt;/b&gt; - ကပ်ရောက်ပေ၏။ ဘဝတစ်ခု အဆုံးသတ်သွားရလို့ သံသရာမဆုံးသေးလို့ ထင်ရှားရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဘယ်လိုဘဝရောက်မလဲ၊ ကောင်းမြတ်တဲ့ ဘုံဌာနကို ရောက်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်းမရှိဘူး၊ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးလည်းမရှိတဲ့ စုံလုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးမရှိတဲ့အတွက် မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းသာ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကတော့ သေရင် ဘယ်ရောက်မလဲ။ &lt;b&gt;သော နိရိယံ ဂစ္ဆတိ၊ ဧကစက္ခု ဝိဟညတိ&lt;/b&gt; - မနေ့က ပြောခဲ့ပြီးပြီနော်။ သေတဲ့အချိန်အခါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ် မျက်လုံးတစ်လုံးပဲ ရှိတဲ့အတွက် ဒီလူ့ပြည်လူ့လောကက ကွယ်လွန်သွားတဲ့အချိန်အခါမှာ ဘယ်ရောက်မလဲ၊ ငရဲရောက်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ဘယ်ရောက်မလဲ။ &lt;b&gt;ဘဒ္ဒကံ ဌာနံ&lt;/b&gt; - ကောင်းမြတ်တဲ့ ဘုံဌာနသို့ &lt;b&gt;ဥပေတိ&lt;/b&gt; - ကပ်ရောက်ရပေ၏။ ကောင်းမြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်နေတဲ့ ဘုံဌာနတွေကို သူက ရောက်မယ်။ ရောက်ပြီးတော့ ဘာဖြစ်မလဲ။ &lt;b&gt;တတ္ထ ဂန္တွာ&lt;/b&gt; - ရောက်ရှိခဲ့သည်ရှိသော်၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ကောင်းမြတ်တဲ့ ဘုံဌာန၌ &lt;b&gt;န သောစတိ&lt;/b&gt; - စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးရခြင်းလည်း မရှိတော့ပေ။ စိုးရိမ်ရမှု၊ ပူဆွေးရမှု၊ ငိုကြွေးရမှု၊ ကိုယ်ဆင်းရဲရမှု၊ စိတ်ဆင်းရဲရမှုဆိုတဲ့ ဒီသဘောတရားတွေလည်း အဲ့ဒီကောင်းတဲ့ ဘုံဘဝရောက်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာ ထင်ရှားရှိနိုင်ဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါဘာကြောင့်လဲ။ &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုတွေ ရှိနေခြင်းအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;အဗျဂ္ဂမာနသ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိခြင်းတဲ့။ ဒီစိတ်ဓာတ်ကလေးတွေက မိမိကို အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝရောက်သွားအောင် ပို့ဆောင်ပေးတာ။ မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိအောင် သူက ကြိုးစားတယ်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးလည်း ရှိတယ်၊ ရှိလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီမျက်လုံးနှစ်လုံး ရှိတဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို သူက ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လဲ။ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်အာရုံပေါ်သို့ ရောက်အောင် ရှေးရှုတင်ပေးနိုင်တဲ့ အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ &lt;b&gt;သိဋ္ဌသင်္ကပ္ပ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ရှိတဲ့အဆင့်အထိ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အဗျဂ္ဂမာနသ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းနေတဲ့၊ ဘယ်လိုမှ ပျက်စီးမှုမရှိတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအင်္ဂါရပ်တွေ ရှိနေတဲ့အတွက် သူတော်ကောင်းသည် ကောင်းရာဘုံဘဝ ရောက်ရှိသွားတယ်။ ကောင်းတဲ့ ဘုံဘဝ ရောက်ရှိပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲ့ဒီ ဘုံဘဝမှာလည်း စိုးရိမ်ရမှု၊ ပူဆွေးရမှုဆိုတာ သူ့သန္တာန် လုံးလုံးမရှိတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီတရားတွေက လက်တွေ့ကျင့်လိုက်တဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ လက်တွေ့ကျင့်ထားတဲ့ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ လက်တွေ့ကျင့်ထားတဲ့ ဒီပညာကျင့်စဉ်တွေက ဒီသူတော်ကောင်းတို့ကို ကိုယ်၏ချမ်းသာခြင်း၊ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအကျိုးထူးတရားတွေကို ရရှိအောင် ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေတယ်တဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က ဘာဆက်ပြီး ဆုံးမသလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အန္ဓဉ္စ ကုပါနသံ&lt;/b&gt; - မျက်စိစုံလုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုလည်းကောင်း၊&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧကစက္ခုဉ္စ ပုဂ္ဂလံ&lt;/b&gt; - မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုလည်းကောင်း၊&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာရကာ ပရိဝဇ္ဇေယျ&lt;/b&gt; - ဝေးဝေးက ရှောင်ကြဉ်အပ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မျက်စိစုံလုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပေါင်းသင်းရမလား၊ မပေါင်းသင့်ဘူးလား။ မပေါင်းသင့်ပါနဲ့၊ ဝေးဝေးက ရှောင်ကြဉ်ပါတဲ့။ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးတော့ ရှိရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးမရှိတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုလည်း ပေါင်းသင်းရမလား၊ မပေါင်းသင်းရဘူးလား။ မပေါင်းသင်းပါနဲ့၊ အာရကာ ပရိဝဇ္ဇေယျ - ဝေးဝေးကြီးက ရှောင်ပြီးတော့ နေစမ်းပါတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဒီလိုဆိုရင် ဘုန်းကြီးက ထပ်မေးရဦးမယ်။ သူ့အသက်သတ်တဲ့လူ ပေါင်းရမလား၊ မပေါင်းရဘူးလား။ မပေါင်းရဘူး။ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပေါင်းရမလား၊ မပေါင်းရဘူးလား။ မပေါင်းရဘူး။ သူ့သားသမီး ကာမဂုဏ်ဖောက်ပြန် ကျူးလွန်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပေါင်းရမလား၊ မပေါင်းရဘူးလား။ မပေါင်းရဘူး။ လိမ်ညာပြောဆိုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ပေါင်းရမလား၊ မပေါင်းရဘူးလား။ မပေါင်းရဘူး။ ဂုဏ်ဖျက်တဲ့စကားတွေ ပြောကြားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ပေါင်းရမလား၊ မပေါင်းရဘူးလား။ မပေါင်းရပါဘူး။ ကြမ်းတမ်းယုတ်မာတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားနေတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ပေါင်းရမလား၊ မပေါင်းရဘူးလား။ မပေါင်းရဘူး။ အနှစ်မရှိတဲ့ ဘာမဟုတ်တဲ့ စကားတွေကို တစ်နေကုန် ထိုင်ပြီး ပြောကြားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုရော ပေါင်းရမလား၊ မပေါင်းရဘူးလား။ မပေါင်းရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါ ဘုရားရှင်ပေးတဲ့ နည်းစနစ်ပဲနော်။ ဒီတော့ မျက်လုံးနှစ်လုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း မပေါင်းနဲ့၊ မျက်လုံးတစ်လုံးပဲ - ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးသာရှိပြီး တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးမရှိတဲ့ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်လည်း မပေါင်းပါနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဓာတ်ဆိုတာ ကူးစက်တတ်တယ်နော်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ သွားပေါင်းရင် မသူတော်နဲ့ပေါင်းတော့ ဘာဖြစ်တာလဲ။ မိမိလည်း မသူတော် ဖြစ်တတ်တယ်။ သူတော်ကောင်းနဲ့ ပေါင်းသင်းခဲ့ရင်လည်း မိမိလည်း သူတော်ကောင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်တတ်ပါတယ်။ မဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိတယ်၊ အရှင်ဒေဝဒတ်တို့လိုပေါ့နော်၊ မဖြစ်တာလည်း ရှိတော့ရှိတယ်။ သို့သော် အများအားဖြင့်တော့ ဖြစ်တတ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မျက်စိစုံလုံးကန်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုလည်းကောင်း၊ မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုလည်းကောင်း ဝေးဝေးက ရှောင်ကြဉ်လေရာ၏။ &lt;b&gt;ဒွိစက္ခုဉ္စ&lt;/b&gt; - ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားတိုးတက်ရေး၊ သံသရာကြီးပွားတိုးတက်ရေးဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မျက်လုံးနှစ်လုံး ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုကား၊ &lt;b&gt;သေဝေထ&lt;/b&gt; - မှီဝဲဆည်းကပ်လေရာ၏။ မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ ယောက်ျားဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို မှီဝဲဆည်းကပ်လေရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိသော ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို မှီဝဲခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိပြီးတော့ မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့၊ ယောက်ျားမြတ်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုတော့ မှီဝဲဆည်းကပ်ပါတဲ့နော်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးလည်း ရှိတယ်၊ မွန်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေလည်း ရှိတယ်၊ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ပေါင်းသင်းစမ်းပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မိမိလည်း မျက်လုံးနှစ်လုံး ရှိလာနိုင်တယ်၊ မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း မိမိဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုတော့ မှီဝဲဆည်းကပ်ပါဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်က ပညာရှိသူတော်ကောင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပညာရှိသူတော်ကောင်းတွေဟာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;&quot;ပညာ နရာနံ ရတနံ&quot;&lt;/b&gt;၊ ပညာသည် လူသားတို့ရဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခုလို ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို ပေါင်းသင်းမှီဝဲ ဆည်းကပ်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်၊ ဒီ့ထက် ပေါ်လွင်စွာ ပြောရမယ်ဆိုလို့ရှိရင်ပေါ့၊ ဘုရားရှင်ကဲ့သို့သော ကလျာဏမိတ္တခေါ်တဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကြီးတွေကို ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် အိုဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားတဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ နာဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားတဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ သေဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားတဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ အပါယ်ဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားတဲ့ သတ္တဝါတွေ များစွာမရှိဘူးလား၊ ရှိခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးလိုက်တာ ဘယ်တရားတွေက ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးသလဲလို့ မေးရင်တော့ နေရာက ဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ခေါ်တဲ့ မဂ်ပညာတရားတွေက ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခဩဃဝဲဩဃထဲက ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးလိုက်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီမဂ်ပညာခေါ်တဲ့ ပညာတရားသည် အလွန်နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ကောင်းတဲ့ ရတနာတစ်ခု မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;&quot;ပညာ နရာနံ ရတနံ&quot;&lt;/b&gt;၊ ပညာသည် လူသားတို့အတွက် နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပညာတည်းဟူသော အဖိုးထိုက်တန်သည့် ရွှေအိုးဥစ္စာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ နီတိဆရာတွေကလည်း ဒီနေရာမှာ ဘာပြောလဲဆိုတော့ အလုံးစုံသော ဥစ္စာတွေထဲမှာ ပညာတည်းဟူသော ဥစ္စာသာ အမြတ်ဆုံးဖြစ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူခိုးလည်း ဒီပညာတည်းဟူသော ရွှေအိုးကို ခိုးလို့ရသလား၊ မရဘူး။ ဒီပညာတည်းဟူသော ရွှေအိုးဟာ အဖိုးလည်း ဖြတ်နိုင်သလား၊ တန်ဖိုးဖြတ်လို့လည်း မရဘူး။ အဲဒီပညာတည်းဟူသော ရွှေအိုးကို သူတစ်ပါးတွေကို ဝေငှပေးမယ်ဆိုရင် ပေးလို့လည်း ကုန်သလား၊ မကုန်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အလုံးစုံသော ဥစ္စာဟူသမျှတို့တွင် ပညာတည်းဟူသော ဥစ္စာဟာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို နီတိဆရာတွေက ပြောကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ပညာရဲရင့်တော့ ပွဲမှာတင့်တယ်&quot;၊ ဘာဖြစ်လို့ ပညာရဲရင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ပွဲလယ်မှာ တင့်နေရသလဲလို့ မေးတော့ ဒီပညာဟာ လူသားတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးစုံမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ အပြည့်အဝ မရှိဘူးလား၊ ရှိနေတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရုပ်အဆင်းကတော့ တင့်တယ်လှပတယ်၊ နုပျိုတယ်၊ စိုပြည်တယ်၊ အမျိုးကလည်း မြတ်တယ်။ ဒီတော့ ရုပ်အဆင်းတင့်တယ်ပြီးတော့ နုနယ်ပျိုမြစ်ပြီး အမျိုးမြတ်စေဦးတော့၊ ဒါပေမဲ့ ပညာမတတ်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဘာဖြစ်မလဲ။ ရနံ့ကင်းနေတဲ့ ပန်းဖြစ်တဲ့ ပေါက်ပန်းနဲ့ သိပ်တူတယ်။ ပေါက်ပန်းဟာ အဆင်းတော့ ရှိတယ်၊ အနံ့သွားကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အနံ့ကောင်းသလား၊ ဘာအနံ့မှ မွန်မြတ်တဲ့ အနံ့ထွက်မလာဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအတိုင်းပဲ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် ရုပ်အဆင်း လှချင်လည်း လှပါစေ၊ နုနယ်ပျိုမြစ်တဲ့ အရွယ်မှာ တည်ရှိလည်း ရှိပါစေ၊ အမျိုးမြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ ပညာမရှိဘူး၊ သူ့မှာ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာမရှိဘဲနဲ့ နေမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ပေါက်ပန်းသဖွယ် မတင့်တယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ လူ့လောကမှာ တင့်တယ်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ မိမိတို့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရနိုင်တဲ့ သဘောရှိမလား၊ မရှိနိုင်ဘူး။ သူ့ထံမှ သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့ တရားထူး တရားမြတ်တွေကို ရနိုင်တဲ့ သဘောရှိမလား၊ မရှိဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကမှ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မရှိတာပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပညာမရှိသူနှင့် ကျီးကန်းအုပ်ကြားက ဗျိုင်းသဖွယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဆရာသမားတွေထံမှ နည်းမခံဘဲ ကျမ်းဂန်ကို မသင်ကြား မတတ်မြောက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာ၊ ကျမ်းဂန်မတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဘာနဲ့တူလဲလို့ မေးရင်တော့ &quot;ဟင်္သာအလယ်မှာ ဗျိုင်းသဖွယ်&quot; နဲ့ တူတယ်ဆိုပြီးတော့ ရှေးရှေးသူတော်ကောင်းတွေက ဆိုဆုံးမကြတယ်။ ဟင်္သာတို့ရဲ့ အလယ်မှာ ဗျိုင်းသည် မတင့်တယ်သလို၊ စာပေကျမ်းဂန် အစရှိတဲ့ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာ မကြွယ်ဝတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ကိုယ်ကျင့်တရား အစဉ်အတိုင်း နိမ့်ပါးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ကိုယ်ကျင့်တရား အဆင့်အတန်း မရှိ မမြင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဟင်္သာတွေရဲ့ အလယ်မှာ ဗျိုင်းသဖွယ်လို့ ပရိသတ်သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ အလယ်မှာ မတင့်တယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသာ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ ပညာရှိမှန်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ပညာရှိတွေက ဘယ်လိုရှိသလဲနော်။ ပညာရှိဟာ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရရင် ဒီပညာရှိဟာ အလွန်တင့်တယ်။ ရတနာအမျိုးမျိုး ဆင်မြန်းထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ တင့်တယ်သလို၊ ဒီပညာရှိသူတော်ကောင်းဟာလည်း ပညာဆိုတဲ့ ရတနာနဲ့ ဆင်မြန်းထားတဲ့အတွက် ပရိသတ်အလယ်မှာ တင့်တယ်တယ်။ နောက်တစ်ခု၊ ဒီပညာရှိသူတော်ကောင်းဟာ သူများရဲ့ မှီခိုအားထားရာလည်း ဖြစ်တယ်။ ပညာရှိခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် သူ့မှာ ကျော်ဇောတဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေလည်း ရှိတယ်၊ အခြွေအရံလည်း များပြားတယ်။ ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို ပညာလိုလားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက လာပြီးတော့ မှီဝဲကြတယ်၊ ဆည်းကပ်ကြတယ်။ အဲဒီပညာကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဒီပညာနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းဆိုတဲ့ စီးပွားဥစ္စာတွေ ရှာဖွေမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီပညာကို အခြေခံပြီးတော့ စီးပွားဥစ္စာတွေ ရှာလို့ မရနိုင်ဘူးလား၊ ရရှိနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပညာကြောင့် ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားတွေဟာ လောကမှာ များပါတယ်၊ ပညာသည် အနည်းငယ်ပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနည်းငယ်သော ပညာ၏ အကျိုး (ဗာရာဏသီ ဇာတ်တော်ထုံး)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အနည်းငယ်သော ပညာသည် အကျိုးမယုတ်နိုင်တဲ့ ထုံးလေးတစ်ခု ရှိပါတယ်နော်။ အဲဒီထုံးလေးတစ်ခုက ဘယ်မှာလာသလဲဆိုတော့ ဦးဇင်းတို့ ဇာတ်တော်လေးတစ်ခုမှာ ရှိပါတယ်။ ဦးဇင်းတို့ ဗာရာဏသီမှာ၊ တက္ကသိုလ်မှာ ဆိုပါတော့၊ ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးတစ်ဦးရှိတယ်။ အဲဒီ ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးမှာ တပည့်တစ်ဦးရှိတယ်။ တပည့်က သိပ်ပြီးတော့ ဝတ္တရား ကျေပွန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီတပည့်က ပညာသင်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်ပညာမှ သင်မတတ်မြောက်ဘူး၊ တော်တော် သင်ရခက်နေတယ်။ အသင်ရ ခက်နေတဲ့အခါကျတော့ ဝတ္တရားကလည်း ကျေပွန်နေတဲ့ တပည့်ဖြစ်တော့ ဆရာကြီးကလည်း သနားတာနဲ့ တစ်နေ့ တောထဲခေါ်သွားတယ်။ တောထဲခေါ်သွားပြီးတော့ မန္တန်လေးတစ်ခု သူ့ကို သင်ပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ မန္တန်လေးက ဘာလဲဆိုတော့ &lt;b&gt;&quot;ဃေတသိ ဃေတသိ၊ ကိံ ကရဏာ ဃေတသိ၊ အဟံ တံ ဇာနာမိ ဇာနာမိ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ ဒီဂါထာလေးပါပဲ။ အဲဒီဂါထာလေးတစ်ခု သင်ပေးလိုက်တယ်။ ဘာပြောတာလဲဆိုတော့ &lt;b&gt;ဃေတသိ&lt;/b&gt;- တူးနေသည်၊ &lt;b&gt;ဇာနာမိ&lt;/b&gt;- ငါမင်းကို အဲဒီ သိနေတယ် သိနေတယ်လို့ ဒီဂါထာလေးပဲ။ အဲဒါလေးကိုလည်း တော်တော် အခေါက်ပေါင်းများစွာ သင်ပေးရပါတယ်။ အဲဒီ မန္တန်လေးတစ်ခုကို သင်ပေးပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဆရာကြီးက ဘာပြောလဲ၊ &quot;ကဲ အလွတ်ရလောက်ပြီဆိုတော့ မင်းအဲဒါလေး အမြဲသာ ရွတ်နေတော့၊ ဒီမန္တန်လေးက မင်းကို တစ်နေ့မှာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေ ရရှိအောင် ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါလိမ့်မယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ အဲဒီလို ပြောပြီးတော့ ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီမန္တန်လေးကို သူက အမြဲတမ်း ရွတ်ဖတ်နေတယ်၊ မမေ့ဘူး။ ဒါလေးတစ်ခုတော့ သူက ရတယ်။ အိမ်ရောက်သွားပြီ ဆိုကြပါစို့၊ တစ်နေ့မှာ သူခိုးတွေက ဘာလုပ်သလဲ၊ အိမ်နှစ်အိမ်ကြားမှာ ဥမင်လှိုင်ခေါင်းတူးပြီးတော့ အိမ်ထဲကို ဝင်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာလည်း ဗာရာဏသီဘုရင်က ရုပ်ဖျောက်ပြီးတော့ ညဘက် မြို့ကို လှည့်စုံစမ်းတဲ့အခါ အဲဒီအိမ်ကို ရောက်သွားတယ်။ ညဘက် နိုးလာတော့ သူက နိုးလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဒီမန္တန်လေးကို သူက ထပ်ပြီး ရွတ်တယ်။ ရွတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူခိုးတွေက (ဥမင်) တူးနေတယ်၊ တူးနေတယ်။ &quot;ဘာကြောင့် တူးနေလဲ၊ ငါမင်းတို့ကို သိတယ်၊ သိတယ်&quot; ဆိုပြီး ဒီဂါထာလေး ထပ်ရွတ်လိုက်တော့၊ သူခိုးတွေက &quot;အိမ်ရှင်က နိုးနေပြီ၊ တို့ ဖမ်းမိတော့မယ်&quot; ဆိုပြီး ထွက်ပြေးကြတယ်။ အဲဒီ ရွတ်တဲ့အသံလေးလည်း ကြားလိုက်တယ်၊ ဒီမန္တန်လေးလည်း ကြားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ဘုရင်ကြီးက နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းတော့ မူးကြီးမတ်ကြီးတွေကို ဒီလုလင်လေး သွားခေါ်ခိုင်းတယ်။ အခေါ်ခိုင်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီပညာသင်ပေးဖို့၊ လုလင်ထံမှ ဒီမန္တန် သင်ပေးဖို့ တောင်းပန်တယ်။ &quot;နေရာထူးမှာ ထိုင်ပြီးတော့ သင်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ သင်ပေးပါ့မယ်&quot; ဆိုတော့ ရှင်ဘုရင်ကလည်း သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ နေရာထူးမှာ ထိုင်ပြီးတော့ ဒီမန္တန်လေး သင်ယူလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တစ်နေ့ ဘာဖြစ်လာလဲ။ စစ်သူကြီးလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကနေပြီးတော့ ဆတ္တာသည်ကို &quot;ရှင်ဘုရင်ကို ဓားနဲ့ လည်ပင်းကို လှီးပြီးတော့ မင်း အသေသတ်တော့၊ ရှင်ဘုရင်သာ သေလို့ရှိရင် ငါ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့လို့ရှိရင် မင်းကို ငါ စစ်သူကြီးရာထူး ခန့်မယ်&quot; လို့ ပြောတော့ ဆတ္တာသည်ကလည်း သဘောတူလိုက်တယ်။ သဘောတူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရှင်ဘုရား (မင်းကြီး) မုတ်ဆိတ် ကျေးစွယ်တွေကို ရိတ်နေရင်းနဲ့ ဓားကို စမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဓားက နည်းနည်းလေး အထစ်လိုနေတယ်။ အထစ်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &quot;ဓားကို နည်းနည်း ထက်အောင်တော့ သွေးဦးမှ ဖြစ်မယ်၊ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်း လှီးရမှာပေါ့&quot; ဆိုပြီး အဲဒါ ထိုင်ပြီးတော့ သွေးနေတဲ့အချိန်မှာ ရှင်ဘုရင်ကလည်း အဲဒီမန္တန်လေး သတိရတာနဲ့ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;&quot;ဃေတသိ ဃေတသိ၊ ကိံ ကရဏာ ဃေတသိ၊ အဟံ ဇာနာမိ ဇာနာမိ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတာလေး သူက ရွတ်နေတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရွတ်နေတဲ့အချိန်ကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ဆတ္တာသည်က တစ်ခါတည်း ကြောက်စိတ်တွေ တုန်ပြီးတော့ ကုန်းဝတ်ချတော့တာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ (မန္တန်က) &quot;တူးနေတယ်၊ တူးနေတယ်၊ မင်းဘာကြောင့် တူးနေလဲ၊ ငါမင်းကို သိပါတယ်၊ သိပါတယ်&quot; လို့ ဒီလို ပြောနေလိုက်တော့ &quot;ဟာ... ဒုက္ခပဲ၊ ငါ့အမှုတွေတော့ ပေါ်ကုန်ပြီ&quot; ဆိုပြီး အဲဒီမှာ ကုန်းပြီး ဝတ်ကျတာပဲ။ ဝတ်ကျတဲ့ အချိန်ကျတော့ ရှင်ဘုရင်က မေးလိုက်တဲ့အခါမှာ အကျိုးအကြောင်းတွေ သူက အကုန်လုံး တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီလို တင်ပြလျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရှင်ဘုရင်ကနေ ဘာလုပ်သလဲ၊ စစ်သူကြီးကို တိုင်းပြည်ကနေ နှင်ထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခုနက ဒီမန္တန်လေး သင်ပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ခေါ်ပြီးတော့ သူက စစ်သူကြီးရာထူး ခန့်ပေးလိုက်တယ်။ ပညာဆိုတာ အနည်းငယ်ပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ အကျိုးရှိတဲ့ သဘောဖြစ်ပါတယ်၊ အကျိုးဆုတ်ယုတ်မှု ရှိသလား၊ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗဟုသုတမင်္ဂလာနှင့် လိုက်နာကျင့်ကြံမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းများက ဒီပညာကို မြတ်နိုးကြတယ်၊ ဗဟုသုတဆိုတဲ့ အကြားအမြင် ဗဟုသုတ များပြားခြင်းဆိုတဲ့ ဒီပညာကို မြတ်နိုးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပညာတော့ ရှိတယ်၊ ပညာရှိပြီးတဲ့ အခါမှာ ပညာဖြင့် သိရမယ့် လိုက်နာရမယ့်၊ ကျင့်ကြံရမယ့် တရားတွေ ရှိတယ်၊ ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် တရားတွေ ရှိတယ်။ လိုက်နာရမယ့် တရားလည်း မလိုက်နာဘူး၊ ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် တရားလည်း မရှောင်ကြဉ်ဘူး ဆိုလို့ရှိရင် ကောင်းရာသုဂတိကို ထိုပုဂ္ဂိုလ် ရောက်နိုင်ပါ့မလား၊ မရောက်နိုင်ဘူး။ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ &lt;b&gt;အန္တသုတ္တံ&lt;/b&gt; ပဲ၊ အပြစ်ရှိတဲ့ တရား သိတယ်၊ အပြစ်မရှိတဲ့ တရားလည်း သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြစ်ရှိတဲ့ တရားကို မရှောင်နိုင်ဘူး၊ အပြစ်မရှိတဲ့ တရားကိုလည်း လိုက်နာပြီးတော့ မပြုကျင့်နိုင်ဘူး။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်မလား၊ မရောက်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ပညာရှိတယ် ဆိုသော်လည်း ပညာရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က မကောင်းတာကို မကောင်းမှန်း သိခဲ့ရင် ရှောင်ကြဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိရမယ်၊ ကောင်းတာကို ကောင်းမှန်း သိခဲ့ရင်လည်း လိုက်နာကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိရမယ်။ အဲဒီလို စွမ်းအင်ရှိမှသာလျှင် သံသရာဝဋ်ရဲ့ ဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မယ်၊ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်မယ်။ အဲဒီစွမ်းအင်တွေ မရှိဘူး ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှာရော လွတ်ပါ့မလား၊ မလွတ်ဘူး။ သေပြီးနောက်ပိုင်း ကာလမှာလည်း ကောင်းရာသုဂတိကို ရောက်နိုင်ပါ့မလား၊ မရောက်နိုင်ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ကျမ်းဂန်အများအပြား သင်ထားပါလျက်နဲ့ မကျင့်လို့ လူမိုက်ဖြစ်နေမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့၊ ကျမ်းဂန်အဆိုအရ &quot;ကျင့်သူသာလျှင် ပညာရှိ ဖြစ်နိုင်တယ်&quot;။ ကျမ်းဂန်အဆိုအတိုင်း မကျင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လူမိုက်သာ ဖြစ်ရမယ်၊ ပညာရှိတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးတဲ့နော်။ နှိုင်းယှဉ်စဉ်းစားပြီး ကောင်းစွာ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးကသာလျှင် လူနာတို့ရဲ့ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ &quot;ဆေး&quot; ဆိုတဲ့ အမည်ကရုံမျှနဲ့ ရောဂါဟူသမျှကို ပျောက်ကင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါ့မလား၊ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မိမိတို့ဟာ နှိုင်းနှိုင်းချိန်ချိန်ဖြင့် ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို သင်ယူဖို့လည်း လိုတယ်၊ နှိုင်းနှိုင်းချိန်ချိန်ဖြင့် ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်ကို သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဤကား အကုသိုလ်&quot; လို့ သိခဲ့ရရင် ရှောင်ကြဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိဖို့ လိုတယ်၊ &quot;ဤကား ကုသိုလ်&quot; လို့ သိခဲ့ရင် လိုက်နာပြီး ပြုကျင့်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။ ဤကား သီလကျင့်စဉ်လို့ သိခဲ့ရင် ဒီသီလကျင့်စဉ်တွေကို ဖြူစင်အောင် ဖြည့်ကျင့်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုတယ်။ ဤကား သမာဓိကျင့်စဉ်လို့ သိခဲ့ရင် သမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လိုက်နာပြီး ပြုကျင့်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ ဤကား ပညာကျင့်စဉ်လို့ သိခဲ့ရင် ဒီပညာကျင့်စဉ် သိက္ခာကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေ မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန် အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်လာအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဒီဗဟုသုတမင်္ဂလာကို ဗဟုသုတ၊ အကြားအမြင် ဗဟုသုတ ရှိခြင်းဆိုတာက ဗဟုသုတ ရှိပြီးလို့ လိုက်နာပြီး ဗဟုသုတမင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုသာလျှင် ဘုရားရှင်က မင်္ဂလာရှိတယ်လို့ ဒီလို ပြောတာပါ။ စာပေကျမ်းဂန်တော် တတ်မြောက်ပါရဲ့၊ မကျင့်ဘူး ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေကို မင်္ဂလာရှိတယ်လို့ ပြောမလား၊ မပြောဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အပြစ်မရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းနှင့် ဗဟုသုတမင်္ဂလာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုကတော့ အာကာရိကဗဟုသစ္စ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် လူ့လောကမှာ အကြားအမြင်ဗဟုသုတ များပြားခြင်း။ အဲဒီအကြားအမြင်ဗဟုသုတ များပြားခြင်းဆိုတာက ဘာလဲမေးတော့ &lt;b&gt;ယံ အနဝဇ္ဇံ&lt;/b&gt; - အပြစ်မရှိတဲ့ တရားတွေ။ ဘယ်လိုအပြစ်မရှိသလဲလို့ မေးတော့ လောကမှာ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းရပ်တွေ ရှိပါတယ်နော်။ အဲဒီအသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အပြစ်မရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို မိမိက ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ရှိရတယ်။ အဲဒီလို ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ရှိခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ထိုကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ရှိနေတဲ့ ဒီအသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းရပ်အပေါ်၌ ကျွမ်းကျင်နေတဲ့ ဒီအသိဉာဏ်ဟာ ဥဘယလောကဟိတသုခါဝဟ - ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာရေး၊ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိခြင်းကြောင့်လည်း မင်္ဂလာလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆိုလိုတာကတော့ လောကမှာ &quot;ဒါက အပြစ်ရှိတဲ့လုပ်ငန်း၊ ဒါက အပြစ်မရှိတဲ့လုပ်ငန်း&quot; လို့ ခွဲခြားသိပြီ။ စီးပွားရှာတဲ့ အပိုင်းမှာ &quot;ဒါက အပြစ်ရှိနေတဲ့ စီးပွားရှာတဲ့လုပ်ငန်း၊ ဒါက အပြစ်မရှိတဲ့ စီးပွားရှာတဲ့လုပ်ငန်း&quot; လို့ သိပြီ။ သိလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ အပြစ်ရှိနေတဲ့ စီးပွားရှာမှုကို ရက်ဆိုင်းလိုက်တယ်။ အပြစ်မရှိတဲ့ စီးပွားရှာမှုကို လိုက်နာပြုကျင့်ပြီးတော့ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် စီးပွားရှာတယ်။ ရှာပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရရှိတဲ့ စီးပွားဥစ္စာတွေကို အခြေခံပြီးတော့ မိမိက တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာရေးလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒါနကျင့်စဉ်တွေ၊ သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ သမထကျင့်စဉ်တွေ၊ ဝိပဿနာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ကျင့်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ပစ္စုပ္ပန်ကြီးပွားချမ်းသာခြင်း၊ တမလွန်ကြီးပွားချမ်းသာခြင်းဆိုတဲ့ ဒီချမ်းသာသုခနှစ်မျိုးကို ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေက ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အကြားအမြင်ဗဟုသုတ များပြားခြင်းကိုလည်း မင်္ဂလာတစ်ခုဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိပ္ပမင်္ဂလာနှင့် လက်မှုပညာကဏ္ဍ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဗဟုသစ္စမင်္ဂလာအကြောင်းကို ဒီနေရာမှာ ရပ်စဲပြီးတော့ နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;သိပ္ပဉ္စ&lt;/b&gt; - သိပ္ပံဆိုတာကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ်။ အဲဒီသိပ္ပ၊ အဲဒီသိပ္ပံဆိုတာကို အဋ္ဌကထာဆရာတော်ကတော့ ဒီနေရာမှာ &lt;b&gt;သိပ္ပံ နာမ ဟတ္ထကောသလ္လံ&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ လက်မှုပညာကို သိပ္ပံဆိုပြီး ခေါ်တဲ့အကြောင်း ရှင်းထားတယ်နော်။ အဲဒီတော့ စက်မှုလက်မှု အတတ်ပညာကို သိပ္ပလို့ ခေါ်ပြီးတော့ ရှေးတုန်းကတော့ နှုတ်မှုအတတ်ပညာကိုတော့ ဝိဇ္ဇာလို့ ဒီလို ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရှေးယခင်ကတော့ သူတို့ စက်မှုလက်မှု မထွန်းကားသေးတဲ့ အချိန်အခါဖြစ်တော့ နှုတ်မှုအတတ်ပညာ ဝိဇ္ဇာကို သူတို့က ဦးစားပေးကြတယ်။ လက်မှုအတတ်ပညာကိုတော့ သိပ်ပြီးတော့ ဦးစားမပေးကြဘူး။ စကားမပြောတတ်တဲ့ ငါးအ၊ ဆွံ့အတဲ့သူတွေတောင်မှ ဒီလက်မှုပညာကို သင်ပေးရင် တတ်နိုင်တယ်၊ နှုတ်မှုပညာဆိုတာကတော့ အင်မတန် အဆင့်အတန်းမြင့်မှ တတ်နိုင်တယ်ဆိုပြီးတော့ သူတို့က ရှေးယခင်အခါတုန်းကတော့ ဝိဇ္ဇာခေါ်တဲ့ နှုတ်မှုအတတ်ပညာကို သူတို့ ဦးစားပေးကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဘာဖွင့်ထားလဲဆိုတော့ &lt;b&gt;သိပ္ပံ နာမ အာဂါရိကသိပ္ပံ စ အနာဂါရိကသိပ္ပံ စ&lt;/b&gt;။ အာဂါရိကသိပ္ပံ - လူသားတို့ရဲ့ အတတ်ပညာ၊ အနာဂါရိကသိပ္ပံ - ရဟန်းတို့ သိသင့်သိထိုက်တဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာဆိုပြီးတော့ နှစ်ခုရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူသားတို့အတွက် မင်္ဂလာဖြစ်သော အတတ်ပညာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ လူသားတွေရဲ့ မင်္ဂလာဖြစ်နိုင်တဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;ယံ ပရူပရောဓဝိရဟိတံ အကုသလဝိဝဇ္ဇိတံ မဏိကာစနကာမ္မာဒိတံ ဧတံ လောကဟိတတ္တာ မင်္ဂလံ&lt;/b&gt;။ လူသားတွေ သိသင့်သိထိုက်တဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;ပရူပရောဓဝိရဟိတံ&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ ကင်းနေတဲ့ အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက သတ်မှတ်ချက်တစ်ခု။ &lt;b&gt;အကုသလဝိဝဇ္ဇိတံ&lt;/b&gt; - အကုသိုလ်တရားတွေမှ ကင်းရှင်းနေတဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာ ဖြစ်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတစ်ပါးတွေကို သတ်ဖြတ်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာဆိုလို့ရှိရင် မင်္ဂလာဖြစ်သလား... မဖြစ်ဘူးတဲ့။ အကုသိုလ်တရားတွေနဲ့ မကင်းတဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာ ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း မင်္ဂလာဖြစ်သလား... မဖြစ်ဘူး။ နောက်တစ်ခု ဒီလိုဆိုရင် အဲဒီအတတ်ပညာတွေဟာ ဘယ်လိုဟာတွေလဲလို့ မေးတော့ &lt;b&gt;မဏိကာစနသုဝဏ္ဏကာရကမ္မာဒိ&lt;/b&gt; တဲ့နော်။ ပတ္တမြားရွဲထွင်းတဲ့ အလုပ်တို့၊ ရွှေတိမ် သင်သည်အလုပ်တို့ အစရှိတဲ့ ဒီလိုလက်မှုအတတ်ပညာမျိုးတွေကို ဆိုလိုပါတယ်ဆိုပြီး ရှင်းထားတယ်။ အဲဒါကတော့ ဧတံ လောကဟိတတ္တာ - ဒီလောကကြီးပွားချမ်းသာရေးကို ရွက်ဆောင်ပေးတတ်တဲ့အတွက်ကြောင့် မင်္ဂလာမည်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဖွင့်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရဟန်းတော်များနှင့် သင်္ကန်းချုပ်လုပ်မှုအတတ်ပညာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ရဟန်းတွေ သိသင့်သိထိုက်တဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာဆိုတာက ဘာတွေလဲလို့ မေးတော့ သင်္ကန်း ဘယ်လိုဆိုရမယ်၊ သင်္ကန်း ဘယ်လိုချုပ်ရမယ်၊ သပိတ်ကို ဘယ်လိုဖုံးရမယ် အစရှိသည်ဖြင့် ရဟန်းပရိက္ခရာတွေကို ပြုပြင်စီမံခန့်ခွဲတတ်တာဟာ ဒါ ရဟန်းတော်တွေအတွက် လက်မှုပညာတစ်မျိုးပဲ။ အဲဒီလက်မှုပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားကလည်း &lt;b&gt;ဣဓ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခု ယာနိ တာနိ သဗြဟ္မစာရီနံ ဥစ္စာဝစာနိ ကိံကရဏီယာနိ၊ တတ္ထ ဒက္ခေါ ဟောတိ&lt;/b&gt; စသည်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားထားတာ ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရဟန်းတော်တစ်ပါးက သီတင်းသုံးဖော်တို့မှာ သင်္ကန်းချုပ်ဖို့ရာ၊ သပိတ်ဖုံးဖို့ရန်၊ သင်္ကန်းဆိုးဖို့ရာ အစရှိတဲ့ ဒီလိုအကြောင်းတွေ ပေါ်လာခဲ့ရင် အဲဒီလုပ်ငန်းရပ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှုရှိပြီးတော့ ဝိုင်းဝင်ကူညီတတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိရမယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတယ်။ အဲဒီဟောထားတဲ့ အတိုင်းပဲ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက ရဟန်းဖြစ်လာပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ သင်္ကန်းဘယ်လိုချုပ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ရှိရတယ်၊ သင်္ကန်းကို ဘယ်လိုဆိုးရမယ်ဆိုတာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ရှိရတယ်၊ သပိတ်ကို ဘယ်လိုဖုံးရမယ်ဆိုတာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ရှိရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးတို့ တရားဟောရင်းနဲ့ သတိရတဲ့အတွက် ဘုန်းကြီး ဒီသင်္ကန်းချုပ်မှု၊ ဆိုးမှု၊ သပိတ်ဖုံးမှုဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်လေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘုန်းကြီး ဗဟုသုတလေးတစ်ခု ဒီမှာပြောဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်။ ဒါ မင်္ဂလာတရားတော်တစ်ခုပါနော်။ ဘုန်းကြီးတို့ ရဟန်းတော်များမှာ သင်္ကန်းချုပ်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ရှေးယခင်အခါတုန်းကတော့ ထွေထွေထူးထူး သိပ်ရှိပုံမရပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဘုရားရှင်က မာဂဓလယ်တောကို အခြေခံပြီးတော့ သင်္ကန်းချုပ်ဖို့ရန် အာနန္ဒာကို အမိန့်ရှိလိုက်တဲ့အချိန်အခါကစပြီး သင်္ကန်းချုပ်မှုဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်္ကန်းချုပ်မှုဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အချိန်အခါမှာ သင်္ကန်းတွေမှာ အခန်းလေးတွေ ဖွဲ့ထားတယ်။ ဩဇာတွေ အပြင်ထွက်မသွားအောင်၊ ရေထဲမှာ စီးသွားပြီး မသွားအောင်၊ အတတ်နိုင်ဆုံးအားဖြင့် ရေတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ အပြင်စီးမထွက်အောင် လယ်ကန်သင်းလေးတွေ ဖွဲ့ထားကြတယ်။ ကမ္ဘာ့စိမ်းရိုးပေါ့။ ဒီကမ္ဘာ့ရိုးလေးတွေ ဖွဲ့ထားဖို့ အခြေအနေက မြေဆီမြေဩဇာ ဘေးမထွက်ရေးအတွက် ရှေးရှုပြီး ဖွဲ့ထားတာဖြစ်တော့ တော်တော်လေး အချိုးကျတဲ့ ပုံစံတော့ ရှိပုံရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သင်္ကန်းဖြတ်တောက်ချုပ်လုပ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဝိနည်းအငြင်းပွားမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီမာဂဓလယ်တော ပုံစံကိုကြည့်ပြီးတော့ ရှင်အာနန္ဒာကိုယ်တော်မြတ်ကလည်း သင်္ကန်းတွေ ချုပ်လိုက်တယ်။ ချုပ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ အဲဒီသင်္ကန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြဿနာလေးတွေ တော်တော်ပေါ်လာတယ်။ ပေါ်လာတော့ သုတေသနသမားတွေက လိုက်ပြီး သုတေသနပြုလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ အထူးသဖြင့်တော့ ဆိုကြပါစို့၊ ဘုန်းကြီးတို့နဲ့ အနီးကပ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်က ဘယ်ပုံဘယ်ပတ် ဘယ်နည်းအားဖြင့် သင်္ကန်းချုပ်ရင် အပ်မလဲဆိုတာတွေ အခြေအတင် တော်တော်လေး ဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအခြေအနေဖြစ်တဲ့ ပွဲထဲမှာ နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ ဗန်းမော်ဆရာတော်ဘုရားတို့လည်း ပါကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗန်းမော်ဆရာတော်ကတော့သူက &lt;b&gt;အစ္ဆိန္နသိပ္ပိတာ ပန္တဝါတိ&lt;/b&gt; - မဖြတ်ဘဲ ချုပ်ခဲ့ရင် မအပ်ဘူးဆိုတဲ့ ဒီပါဠိတော်စကားကို ကိုးကားပြီးတော့ သူက ချုပ်ရိုးရှိသမျှ အကုန်ဖြတ်မှ အပ်တယ်ဆိုပြီး ဒီလိုသူက ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ သင်္ကန်းချုပ်ရိုးအခန်းတွေ ဖွဲ့တဲ့အခါမှာ ချုပ်ရိုးတိုင်း ချုပ်ရိုးတိုင်းမှာ ဓားစသည်ဖြင့် အကုန်ဖြတ်ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ပိတ်စတစ်ခု ရှည်နေတုန်းက တန်ဖိုးရှိရင် ရှိမယ်၊ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြတ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ မူလတန်ဖိုးကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။ ဒါက အကြောင်းတစ်ခု၊ တန်ဖိုးနည်းသွားစေချင်တဲ့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ချုပ်ရိုးမပါတဲ့ ပိတ်သားနဲ့ တွေ့ထိရတာနဲ့ ချုပ်ရိုးတွေ များနေတဲ့ ပိတ်သား တွေ့ထိရတာ၊ ဘယ်က အတွေ့အထိ ကြမ်းတမ်းမှု ပိုများသလဲ။ ချုပ်ရိုးများတော့ တွေ့ထိရတာ ကြမ်းတမ်းတယ်။ ဒုက္ခသဖဿ။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အတွေ့အထိ ရှိစေချင်တာက အကြောင်းတစ်ခု။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒါကို ဘုရားရှင်က သိပ်ပြီးတော့ မနှစ်ခြိုက်ဘဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အတွေ့အထိလေး ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မိမိရဲ့ သံဃာပရိက္ခရာအပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောမှုတွေ လျော့သည်ထက် လျော့သွားအောင်၊ တန်ဖိုးကလည်း နည်းသွားရင် တွယ်တာမက်မောမှုတွေ လျော့သည်ထက် လျော့သွားအောင် ဒီလိုဦးတည်ချက်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရားက သင်္ကန်းကို ဖြတ်ပြီးတော့ ချုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုထားတယ်၊ ပညတ်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ သင်္ကန်းကို ဖြတ်ပြီးချုပ်ရမယ်ဆိုတော့ ဘယ်လောက်ဖြတ်ရမလဲ။ ဒီအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဗန်းမော်ဆရာတော်ကတော့ ချုပ်ရိုးရှိသမျှ ဓားစသည်ဖြင့် အကုန်ဖြတ်မှ အပ်တယ်၊ ဖြတ်ပြီးတော့မှသာ ချုပ်ရမယ်၊ မဖြတ်ဘဲနဲ့ ချုပ်ခဲ့ရင် မအပ်ဘူးဆိုပြီးတော့ ဒီလိုအကြောင်းပြတယ်။ အဲဒီတော့ သင်္ကန်းလေးတွေ မြင်ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဒီထဲမှာ များကြပါတယ်။ အခန်းလေးတွေ ဖွဲ့လိုက်တဲ့အခါမှာ လယ်ကစင်းရိုး ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် အကြောင်းလေးတွေ နှစ်ကြောင်းနှစ်ကြောင်း သွားထားတာ တွေ့လိမ့်မယ်နော်။ အဲဒီနှစ်ကြောင်းမှာ ချုပ်ရိုးတိုင်းမှာ သူက ဓားနဲ့ထက် အကုန်ဖြတ်မှ အပ်တယ်။ မဖြတ်ရင် မအပ်ဘူးလို့ သူက ဒီလိုဆုံးဖြတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပဉ္စက ဝိနိစ္ဆယနှင့် စံကျောင်းဆရာတော်၏ ပုံစံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သို့သော်လည်း &lt;b&gt;ပဉ္စက္ခန္ဓံ အပ္ပပဉ္စက္ကံ&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ ဝဇီရဗုဒ္ဓိဋီကာမှာ &quot;ပဉ္စက&quot; ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကို ရှင်းထားတယ်။ အဲဒီပဉ္စကဆိုတာက ဘယ်က ဒီစကားလုံးလေးက လာသလဲလို့ မေးတော့ အဋ္ဌကထာမှာ သင်္ကန်းမှာ ၅ ခန်းသော်လည်းကောင်း၊ ၇ ခန်းသော်လည်းကောင်း၊ ၉ ခန်းသော်လည်းကောင်း၊ ၁၁ ခန်းသော်လည်းကောင်း အပ်တယ်၊ ၅ ခန်းထက် နည်းခဲ့ရင်တော့ မအပ်ဘူးဆိုပြီး ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက်မှာ &lt;b&gt;ပဉ္စကံ ဝါ သတ္တကံ ဝါ နဝကံ ဝါ ဧကာဒသကံ ဝါ&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဒီလိုသုံးထားတဲ့ အသုံးအနှုန်းလေး ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီပဉ္စကဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒီစကားလုံးကို ဝဇီရဗုဒ္ဓိဋီကာ ဆရာတော်ဘုရားကတော့ &lt;b&gt;ပဉ္စခန္ဓံ အပ္ပပဉ္စက္ကံ&lt;/b&gt; - ပဉ္စက္ခန္ဓာ ငါးခု၊ ငါးဆ ရှိနေတဲ့အတွက်ကြောင့် ပဉ္စကလို့ ခေါ်တယ်ဆိုပြီး ဒီလိုသူက ရှင်းတယ်။ အဲဒီရှင်းလင်းချက် ကိုးကားပြီးတော့ ဆရာတော် ဦးဗုဓ်တို့ရဲ့ ဆရာသမားဖြစ်တော်မူတဲ့ ညောင်ကန်ဆရာတော်ဘုရား (အရှင်မုနိန္ဒ ထင်ပါတယ်)၊ အဲဒီညောင်ကန်ဆရာတော်ဘုရားကတော့ သူ့ရဲ့ ဝိနယသာရတ္ထဒီပနီကျမ်းမှာ ဒီ ဝဇီရဗုဒ္ဓိဋီကာကို ကိုးကားပြီးတော့ ငါးခန်းသင်္ကန်း ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါးဆဖြတ်ရင် အပ်ပါတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဆုံးဖြတ်ထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအဆုံးအဖြတ်ကိုတော့ အများက နှစ်ခြိုက်ပုံရပါတယ်။ ဗန်းမော်ဆရာတော်ဘုရား အမိန့်ရှိတဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကတော့ လိုက်နာပြုကျင့်ဖို့ရာအတွက် တကယ်လက်တွေ့ကျတော့ တော်တော်လေး ခက်တယ်။ ခက်တယ်ဆိုတာက ရိုးရိုးငါးခန်း ဧကသီမှာတော့ နည်းနည်း လွယ်ကူချင် လွယ်ကူမယ်၊ နှစ်ထပ်သင်္ကန်းကျတော့ တော်တော်လေး ခက်သွားပြီ။ ချုပ်ပုံချုပ်နည်းတွေမှာက အကုန်လုံး ဖြတ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ တော်တော်ကို အခက်အခဲတွေ့တယ်နော်။ ချုပ်တတ်ဖို့လည်း သိပ်မလွယ်ဘူး။ နဂိုက ချုပ်ပုံနည်းစနစ်တွေကလည်း နည်းနည်းလေးတော့ ဘယ်တုန်းက စသလဲတော့ မပြောတတ်ဘူး၊ ဒီနည်းစနစ်တွေက တော်တော်လေး ခက်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခက်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ နောက်ဆုံး မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်မှာ စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရား - စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရားဆိုတာကတော့ လယ်တီဆရာတော်ဘုရားတို့ရဲ့ ဆရာဖြစ်တယ်။ နန်းတွင်း မန္တလေးတောင်နဲ့ နန်းတွင်းရဲ့ ကြားမှာ စံကျောင်းတိုက်ဆိုတာ ရှေးတုန်းက ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်၊ မဟာသုတစံကျောင်းဆိုပြီးတော့။ အဲဒီစံကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးတော်မူတဲ့ လယ်တီဆရာတော်ဘုရားတို့ခေတ်ကတော့ သံဃာ ၃၀၀ လောက် ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီ သံဃာနှစ်ရာ သုံးရာလောက်ကို စာချပေးနေတဲ့ နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရားက သင်္ကန်းချုပ်ပုံ နည်းစနစ်ကလေးတွေကို ပုံဆွဲပြီးတော့ အဲဒီမှာ မင်းတုန်းမင်းထံ တင်သွင်းပေးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စံကျောင်းဆရာတော်ဘုရားရဲ့ တင်သွင်းထားတဲ့ ပုံကိုပဲ ဒီနေ့ အတည်ပြုပြီးတော့ ဗမာပြည်မှာ ချုပ်လုပ်ကြပါတယ်။ သို့သော် စာမှာပါနေတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုနဲ့တော့ နည်းနည်းလေးတော့ ငြိနေတယ်။ ငြိတယ်ဆိုတာက စာမှာ အလွှာတစ်ခု ပိုနေတယ်၊ ငါးခန်းသင်္ကန်းမှာ နောက်ထပ်အလွှာတစ်ခု ထပ်ပြီးတော့ ပိုထားတာ ရှိတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုတော့ ကျမ်းဂန်မှာ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ အဲဒါဟာ ဘယ်ပုံဘယ်ပတ် ဘယ်နည်းအားဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားတယ်ဆိုတာ ဒီနေ့အထိ အတိအကျမသိတော့ ဘယ်သူမှလည်း အတိအပြတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့တော့ မရဘူး။ စာမှာတော့ ပါနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုခေတ် ချုပ်လုပ်ပုံ သင်္ကန်းများသည် ဘုရားရှင်လက်ထက်တော်က ချုပ်လုပ်ထားတဲ့ ပုံစံနဲ့တော့ အနည်းငယ် ကွဲလွဲမှုရှိတယ်ဆိုတာကတော့ အားလုံး လက်ခံကြပါတယ်နော်။ ခေတ်စနစ်က ပြောင်းလာတာဖြစ်နေတော့ ဘုရားရှင်လက်ထက်က ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းအားဖြင့် သင်္ကန်းတွေ ထုတ်လုပ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ စာအရသာ မှန်းဆပြီးတော့ ပုံဖော်ရတဲ့သဘော ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ကြဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သင်္ကန်း၏ အရောင်နှင့် ဆိုးရည်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... အခန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ထားပြီးတော့၊ အရောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာကျတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဆိုးရည်တွေ ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။ ဆိုးရည် ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ အပွင့်နဲ့ ပတ်သက်လို့ရှိရင်တော့ ဘယ်အပွင့်တွေနဲ့ တူပါလိမ့်နော်။ အဲဒီမှာ အပွင့်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ဆိုးရည်လည်း ရှိတယ်။ အရွက်ကျတော့ မဲရွက်၊ ဒန်းရွက်၊ အဲဒီနှစ်ခုနဲ့ ဆိုးတာမှတစ်ပါး ကျန်တဲ့အရွက်တွေနဲ့ ဆိုးတာ အပ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သင်္ကန်းဆိုးရည်နှင့် ပတ်သက်၍ အပ်၊ မအပ် ဆုံးဖြတ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အခေါက်မှာတော့ ကြာပိုင်ခေါက်၊ တောက်ရပ်ခေါက် (တောက်ရပ်အခေါက်) ဟူ၍ ရှိသည်။ အဲဒီ အခေါက်နှစ်ခုမှတစ်ပါး ကျန်တဲ့သစ်ခေါက်တွေနဲ့ ဆိုးတာ အပ်ပါတယ်။ နွယ်မှာကျတော့ ထောပတ်နွယ်၊ ပိန်းနွယ် (နွယ်ပိန်း) ဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒီနွယ်နှစ်မျိုးမှတစ်ပါး ကျန်တဲ့နွယ်တွေနဲ့ ဆိုးတာ အပ်ပါတယ်။ ပင်စည်မှာကတော့ မှတ်သားလောက်တဲ့ ပင်စည်မရှိလို့ အပွင့်၊ အသီး၊ အရွက် စတာတွေနဲ့ပဲ ခွဲခြားထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ အသီးဆိုးရည်၊ အပွင့်ဆိုးရည်၊ အရွက်ဆိုးရည်၊ အခေါက်ဆိုးရည်၊ ပင်စည်ဆိုးရည်၊ နွယ်ဆိုးရည် - အဲဒီပင်စည်ထဲမှာ အမြစ်တွေပါ ပါသွားပါတယ်နော်။ အဲဒီလိုရှိနေတဲ့အခါကျတော့ အဲဒီဆိုးရည်အမျိုးမျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက ခွင့်ပြုထားတယ်။ ခွင့်ပြုထားတဲ့အချိန်အခါကျတော့ မအပ်တဲ့ဆိုးရည်ထဲမှာ နွားချေးတို့၊ မြေနီတို့ ပါပါတယ်။ မြေနီနဲ့ ဆိုးထားတဲ့ မြေညှစ်ရောင် ဖြစ်နေတုန်းကတော့ အသုံးပြုကြတဲ့ မြေကို အဲဒီမြေနဲ့ ဆိုးထားတဲ့ ဆိုးရည်တွေဟာ မအပ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ခေတ်ပေါ် ဓာတ်ဆေးဆိုးရည်များအပေါ် သုံးသပ်ချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ခုခေတ် ဆိုးရည်တွေက ဘယ်ကနေဖြစ်သလဲ၊ ဘာကနေ ထုတ်လုပ်သလဲဆိုတဲ့ ပြဿနာ ပေါ်လာတယ်။ ပေါ်လာတော့ ဘုန်းကြီးကျေးဇူးတော်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ဆရာတော်တစ်ပါးကတော့ အမိန့်ရှိဖူးတယ်၊ &quot;ဓာတ်တုဗေဒပညာနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာပဲ&quot; လို့ ဒီလိုတော့ရှိတယ်။ ဟုတ်၊ မဟုတ်တော့ ဘုန်းကြီး အတိအကျမသိဘူးနော်။ အများဆုံး ထုတ်လုပ်တာကတော့ ဂျာမနီနိုင်ငံက ဒီဆိုးရည်တွေကို အများဆုံး ထုတ်လုပ်တာဖြစ်တော့၊ သူတို့နိုင်ငံမှာလည်း သစ်ပင်က ရှားတယ်နော်။ ပြီးတော့ သစ်ပင်သစ်ခေါက်ကနေ ထုတ်လုပ်ဖို့ဆိုတဲ့ အပိုင်းကတော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲတဲ့အပိုင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီဓာတ်သတ္တုတွေကိုပဲ သိပ္ပံနည်းအရ သူတို့က ဆက်ပြီးတော့ သိပ္ပံပညာနဲ့ ဆိုးရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ထုတ်လုပ်တယ်လို့ ယူဆရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ အဲဒီဓာတ်သတ္တုတွေက ဘယ်ကထွက်သလဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြေကြီးပစ္စည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။ မြေကထွက်တဲ့ မြေထွက်ပစ္စည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ဆိုးရည်ထဲမှာလည်း မြေထွက်ပစ္စည်း မအပ်ဘူးလို့ ဘုရားက ပညတ်ထားတော့၊ &quot;ဓာတ်ဆေးနဲ့ ဆိုးထားတဲ့ သင်္ကန်းတွေ၊ အရောင်တွေဟာ မအပ်ဘူး&quot; လို့ တချို့ဆရာတော်ကြီးများက ဒီလို သံသယရှိကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မအပ်သော ဆိုးရည်ဖြင့် ဆိုးထားပါက ပြုပြင်နည်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သံသယရှိတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဋ္ဌကထာမှာ သူက နည်းနည်းလေး ခွင့်ပြုထားတဲ့ သဘောတော့ ရှိပါတယ်။ ဘယ်လို ခွင့်ပြုထားသလဲလို့ မေးလိုက်တော့ - မအပ်တဲ့ ဆိုးရည်နဲ့ ဆိုးထားတဲ့ သင်္ကန်းတစ်ခုခု ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် (ရှေးတုန်းကတော့ ပံသုကူကောက်ကြရတာကိုး၊ ပံသုကူကောက်တော့ အမှိုက်ပုံတွေမှာလည်း ပစ်ထားတဲ့ အဝတ်တွေ ရှိမယ်၊ အဲဒီအဝတ်တွေမှာလည်း အရောင်အမျိုးမျိုး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်၊ အဲဒီအရောင်တွေဟာ မအပ်တဲ့ ဆိုးရည်နဲ့ ဆိုးထားတဲ့ အရောင်တွေလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်) ဒီလို မအပ်တဲ့ ဆိုးရည်နဲ့ ဆိုးထားတဲ့ အရောင်ရှိတဲ့ ပိတ်စတစ်ခု ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီဆိုးရည်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် ကျွတ်သွားအောင် ဖွတ်လျှော်ပစ်လိုက်ပါ။ ဖွတ်လျှော်ပြီးတော့ (လုံးလုံးကျွတ်ဖို့တော့ မလွယ်ဘူးပေါ့နော်) ကျန်နေတဲ့ ပိတ်အရောင်မှာ အပ်တဲ့ဆိုးရည် (မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုထားတဲ့ ဆိုးရည်) နဲ့ ထပ်ပြီး အပေါ်က ဆိုးလိုက်လို့ အရောင်အနည်းငယ် အပြောင်းအလဲ သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အပ်ပါတယ်ဆိုပြီး အဋ္ဌကထာကတည်းက ခွင့်ပြုထားတယ်နော်။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ့်ကာလံစစ်နဲ့ ဆိုးထားတဲ့ သင်္ကန်းတွေ ရရှိခဲ့ပြီဆိုလို့ရှိရင်လည်း သံသယရှိတဲ့ ဆရာတော်ဘုရားကြီးများကတော့ ဘာလုပ်ကြသလဲ - အပေါ်က အပ်တဲ့ဆိုးရည်တွေနဲ့ အဲဒီဓာတ်ဆေးနဲ့ ဆိုးထားတဲ့ သင်္ကန်းတွေကို အရင်ဆုံး လျှော်လိုက်တယ်၊ လျှော်ပြီးတော့ အပေါ်က အပ်တဲ့ဆိုးရည်နဲ့ ထပ်ပြီးတော့ ဆိုးလိုက်တယ်။ ဆိုးလိုက်လို့ အနည်းငယ် အရောင်ပြောင်းသွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှပဲ ဒါကို အသုံးပြုကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို သင်္ကန်းချုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဘုရားရှင် ပညတ်တော်မူတဲ့ သီလတွေကို ရိုရိုသေသေနဲ့ လိုက်နာပြုကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်မလာဘူးလား၊ ပေါ်လာတယ်။ မိမိလည်း ကျွမ်းကျင်နေတဲ့အတွက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်နိုင်တယ်။ မိမိကျွမ်းကျင်နေတဲ့အတွက် မိမိမကျွမ်းကျင်တဲ့ သီတင်းသုံးဖော်တို့ရဲ့ သီလစင်ကြယ်ရေးအတွက်လည်း ဝိုင်းပြီးတော့ ဖြည့်ကျင့်ပေးရာ မရောက်ဘူးလား၊ ရောက်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သင်္ကန်းချုပ်ခြင်းဆိုတဲ့ လက်မှုလုပ်ငန်းရပ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာနေတာကိုလည်း သိပ္ပံမင်္ဂလာရှိတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု၊ သီလကုသိုလ်တွေ ဖြစ်ဖို့ရာအတွက် အကြောင်းထောက်ပံ့ဖြစ်လို့ မင်္ဂလာရှိတယ်လို့ ဒီလိုဆိုလိုတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်နှင့် ပတ်သက်သော ဝိနည်းတော်နှင့် ခေတ်ကာလ အငြင်းပွားမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက သပိတ်ပြဿနာပဲ။ သပိတ်က ဦးဇင်းတို့ ခုခေတ်သပိတ်တွေ အပ်၊ မအပ် ဆိုတာက မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်က တော်တော်လေး အချီအချ စကားများခဲ့ကြပါတယ်နော်။ စကားများခဲ့တယ်ဆိုတာက ဘုရားရှင်လက်ထက်တုန်းက တိုက်ရိုက် အဋ္ဌကထာများမှာ ခွင့်ပြုထားတာက -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;မတ္တိကာပါတ္တော ဒွီဟိ ပါကေဟိ၊ အယောပါတ္တော ပဉ္စဟိ ပါကေဟိ အဓိဋ္ဌာနရဟော ဟောတိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
လို့ အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မြေသပိတ်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် နှစ်ကြိမ်ဖုတ်ခဲ့လို့ရှိရင် အဓိဋ္ဌာန်တင်လို့ရတယ်၊ အဓိဋ္ဌာန်လောက်တယ်။ သံသပိတ်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ငါးကြိမ်ဖုတ်ခဲ့ရင် အဓိဋ္ဌာန်တင်လို့ရတယ်၊ အဓိဋ္ဌာန်လောက်တယ်၊ ရဟန်းတွေ အသုံးပြုထိုက်တယ်လို့ ဒီလိုဖွင့်ထားတယ်။ မြေသပိတ်မှာ နှစ်ကြိမ် မီးဖုတ်ရမယ်၊ သံသပိတ်မှာ အနည်းဆုံး ပမာဏ ငါးကြိမ် မီးဖုတ်ရမယ်။ ဘာနဲ့ဖုတ်သလဲလို့ မေးရင်တော့ ဆီနဲ့ အမြတ်သောအားဖြင့်တော့ ဖုတ်ကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဆီသုတ်ပြီးတော့ မီးဖုတ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ မြေသပိတ်ဆိုလို့ရှိရင် နှစ်ကြိမ်လောက်ဆိုလို့ရှိရင် မည်းသွားတဲ့အတွက် အဓိဋ္ဌာန်တင်လို့ရတယ်၊ သုံးမယ်ဆိုလို့ရှိရင် သုံးစွဲခွင့်ရှိတယ်။ သံသပိတ်ကျတော့လည်း အနည်းဆုံး ငါးကြိမ်လောက် ဖုတ်ပါမှ သူက သပိတ်က မည်းသွားတယ်။ အဲဒါကြောင့် သုံးစွဲခွင့်ရှိတယ်လို့ ဒီလို ပညတ်တယ်။ ပညတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ခုခေတ်သပိတ်တွေ ကြည့်လိုက်တော့ မီးဖုတ်ထားတာ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ အကြောင်းပြတာက ဘယ်လိုပြသလဲ - သပိတ်ဖုတ်တယ်ဆိုတာက မည်းဖို့ရန်အတွက် ဖုတ်တာ၊ အဲဒီတော့ မည်းဖို့ရန်အတွက် ဖုတ်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ခုကာလ ပစ္စည်းနဲ့ သုတ်လိုက်ရင်လည်း သပိတ်က မည်းသွားတာပဲ၊ အဲဒီတော့ အတူတူပါပဲဆိုပြီး ဒီလို သုံးနေကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်ဆေးသုတ်ခြင်းနှင့် ရှေးဆရာတော်ကြီးများ၏ အယူအဆ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီဆေးနဲ့ သုတ်တဲ့သပိတ်က ဘယ်တုန်းက စပေါ်ခဲ့သလဲလို့ မေးရင်တော့ မင်းတုန်းမင်း မတိုင်မီ သို့မဟုတ် မင်းတုန်းမင်းလက်ထက် ဝန်းကျင်လောက်မှာ ပေါ်တယ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ အဲဒီလို ယူဆရတဲ့အတွက်ကြောင့် အဲဒီသပိတ်တွေကို ရှေးရှေးဆရာတော်ကြီး အချို့ကတော့ မကြိုက်ကြဘူး။ မကြိုက်တဲ့အတွက် အဲဒီသပိတ်တွေကို မသုံးဘူး။ သံသပိတ်ကို ရှာပြီးတော့မှ ငါးကြိမ်ဖုတ်ပြီးတော့မှပဲ အဓိဋ္ဌာန်တင်ပြီးတော့ အသုံးပြုတော်မူကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို သပိတ်ဖုတ်ခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းရပ်မှာလည်း ရဟန်းတော်များ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာဖို့ ဘာကြောင့်လိုအပ်သလဲလို့ မေးရင်တော့ ဒီသိက္ခာပုဒ်ကို ဖြည့်ကျင့်မယ်ဆိုရင် မိမိရဲ့သန္တာန်မှာ သီလကျင့်စဉ်တစ်ခု တိုးပွားမလာဘူးလား၊ တိုးပွားလာတယ်။ သီလကုသိုလ် စေတနာတွေ တိုးပွားလာတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်က ကျင့်သလို သူများတွေကိုလည်း ကျင့်နိုင်အောင် မိမိက ဝိုင်းဝန်းပြီးတော့ ကူညီဆောင်ရွက်ပေးမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာတွေ တိုးပွားမလာနိုင်ဘူးလား၊ လာနိုင်တယ်။ ဒီလိုကုသိုလ် စေတနာတွေသည် (ဒီသီလကုသိုလ်စေတနာ အဝင်အပါဖြစ်တဲ့ သီလကုသိုလ်စေတနာ အားလုံးသည်) မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိအောင် အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယသတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလို လက်မှုပညာ အမျိုးမျိုးကို တတ်မြောက်ခြင်းဟာလည်း မင်္ဂလာရှိတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဆိုတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်အိတ် (ကွန်းချာ) ၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် သုတေသန&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒါနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး နောက်ထပ် ဗဟုသုတလေးတစ်ခု ဘုန်းကြီး သိသလောက် နည်းနည်းပြောဦးမယ်။ သပိတ်အိတ် ပြဿနာပဲ။ ခုခေတ် သပိတ်အိတ်တွေပေါ့၊ ဘယ်တုန်းက ပေါ်ခဲ့သလဲ စသဖြင့် ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ စာပေနောက်ကြောင်းပေါ်လည်း နည်းနည်း ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ - သီလုံဆရာတော်ဘုရားတို့ကနေ စပြီး အသုံးပြုခဲ့တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုတော့ အဆိုရှိတယ်။ ဒီသပိတ်အိတ်ကို &quot;ကွန်းချာ&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို သုံးပါတယ်။ စာအနေနဲ့တော့ ကွန်းချာ သပိတ်အိတ်တွေပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်လက်ထက်က သပိတ်အိတ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကတော့ အားလုံး လက်ခံကြတယ်။ ဒီတော့ ဘုရားရှင်လက်ထက်က သပိတ်အိတ်က ဘယ်လိုအိတ်လဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဗန်းမော်ဆရာတော်ဘုရားကတော့ &quot;သူက ဘုရားရှင်လက်ထက်က သုံးတဲ့အိတ်က သူတောင်းစားအိတ်တွေ&quot; တဲ့၊ သူကတော့ ဒီလိုပဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြောတယ်။ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုန်းကြီးလည်း ဘုရားရှင်လက်ထက်က သပိတ်အိတ်က ဘယ်လိုပုံသဏ္ဌာန် ရှိတယ်ဆိုတာကို သုတေသန လိုက်ပြုကြည့်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြုကြည့်လိုက်တော့ နည်းနည်း စကားအစွန်းအစလေး တစ်ခုတော့ တွေ့ရတယ်။ ဘယ်မှာလဲဆိုတော့ ဘုန်းကြီးတို့ ဘုရားရှင်လက်ထက်တုန်းက သပိတ်အိတ်ကို သီးသန့် ပထမ ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။ သပိတ်အိတ်ကို သီးသန့်ခွင့်ပြုပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီအိတ်က ခုနက ခွင့်ပြုစမှာတော့ ခုနက သူတောင်းစားအိတ်နဲ့ နည်းနည်းတော့ ဆင်ကောင်းဆင်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ သပိတ်အိတ်ကို သယ်သွားရတာ၊ သပိတ်ထဲ အိတ်ထည့်၊ အိတ်ထဲ သပိတ်ထည့်ပြီး သယ်သွားရတာ နည်းနည်း အခက်အခဲ ရှိလာတော့ ဘုရားရှင်က ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ - လွယ်တဲ့ကြိုးကို ထပ်ဆင့်ခွင့်ပြုရတယ်။ လွယ်တဲ့ကြိုး ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲဒီလွယ်ကြိုးနဲ့ အိတ်နဲ့ တွဲပြီးတော့ ချည်ဖို့ရန်အတွက် အပ်တို့၊ အပ်ချည်တို့ အားလုံး ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုလို့ရှိရင်တော့ အိတ်က သက်သက်၊ လွယ်တဲ့ကြိုးက သက်သက်၊ ဒီသဘောတော့ သက်ရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;၃၂ ကောဋ္ဌာသ အဋ္ဌကထာလာ သပိတ်အိတ် ပုံသဏ္ဌာန်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သက်ရောက်သွားတော့ ဒီအိတ်သည် ဘယ်လိုပုံသဏ္ဌာန် ရှိသလဲဆိုတဲ့ ဒီအပိုင်းကို ပြန်ပြီး လိုက်ပြီး လေ့လာကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဘုန်းကြီးတို့ ၃၂ ကောဋ္ဌာသ ရှုကွက် အဋ္ဌကထာများမှာ ဖွင့်ထားပါတယ်။ အဲဒီ ၃၂ ကောဋ္ဌာသ ရှုကွက်မှာ တစပဉ္စက ကမ္မဋ္ဌာန်းဆိုပြီးတော့ &quot;ဆံပင်၊ မွေးညင်း၊ ခြေသည်း၊ လက်သည်း၊ သွား၊ အရေ&quot; ဆိုပြီးတော့ တစ်ဆင့်စီ ကမ္မဋ္ဌာန်းငါးခု ဖွင့်ထားတယ်။ အဲဒီမှာ &quot;အရေ&quot; ဆိုတဲ့ အပိုင်း ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ &quot;ခေါင်းအရေသည် လူသားတို့ရဲ့ ခေါင်းအရေသည် ဘာနဲ့တူသလဲ&quot; လို့ မေးရင်တော့ &quot;သပိတ်အိတ်နဲ့ တူတယ်&quot; ဆိုပြီး ဒီလိုဖွင့်ထားတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင်တော့ အဲဒီသပိတ်အိတ်သည် ခုခေတ်သူတောင်းစားတွေ သုံးတဲ့အိတ်တော့ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ယူဆရတယ်နော်။ အဲတော့ သပိတ်ပုံသဏ္ဌာန်လေး အိတ်ချုပ်ထားတယ်ပေါ့။ အဲဒီအိတ်ကို သက်သက်၊ အိတ်အပေါ်မှာ တစ်ခါ ဆွဲဖို့ရန် လွယ်ဖို့ရန်အတွက် ချည်ရတဲ့ကြိုးက သက်သက်။ ခုကာလခေတ် ကွန်းချာအိတ်မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်လွယ်၍ ဆွမ်းခံခြင်းအပေါ် စမ်းချောင်းဆရာတော်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မဟုတ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဘာစကားများလဲဆိုတော့ မင်းတုန်းမင်းလက်ထက်က &quot;သပိတ်အိတ်လွယ်ပြီးတော့ ဆွမ်းခံသင့်၊ မခံသင့်&quot; ဆိုတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာပြန်တယ်။ ပေါ်လာတဲ့အချိန်အခါမှာ သပိတ်လွယ်ပြီး ဆွမ်းခံတာ ကြိုက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း ကြိုက်တဲ့ဘက်က ပြောတယ်။ မကြိုက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေကလည်း မကြိုက်တဲ့ဘက်က ပြောကြတယ်။ တချို့ကတော့ တော်တော် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောတယ်၊ &quot;မသေခင်ကတည်းက လောက်စာအိတ်ကြီး ဆွဲသွားတယ်&quot; တဲ့၊ တချို့ကလည်း ဒီလောက်ထိ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပက်ပက်စက်စက် ပြောကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ လွယ်သင့်၊ မလွယ်သင့်ဆိုတဲ့ ဥစ္စာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဆရာတော်ဘုရားကတော့ သူက ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ထားသလဲဆိုတော့ - ဘုရားရှင်လက်ထက်မှာ ဦးဇင်းတို့ တောနေရဟန်းတွေ ရှိပါတယ်။ တောနေရဟန်းတွေက တောကနေပြီးတော့ ရွာကိုလာပြီး ဆွမ်းခံတဲ့အခါကျတော့ တောနဲ့ရွာနဲ့ အနည်းဆုံး အလံ ၅၀၀ ကျော်လောက် ဝေးနေတာဖြစ်တော့ သပိတ်အိတ်ထဲမှာ သပိတ်ကို ထည့်ထည့်ပြီးတော့မှ လွယ်ပြီးတော့ ရွာနားရောက်အောင် လာတယ်။ ရွာနားရောက်တဲ့အခါ ရွာထိပ်တစ်နေရာမှာပေါ့လေ ရပ်ပြီးတော့ သူရုံတဲ့နေရာလေးတွေ ရှိပုံရတယ်၊ သပိတ်စင်လေးတွေလည်း ရှိပုံရပါတယ်။ အဲဒီမှာ သပိတ်ကလေးတွေ ချပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သင်္ကန်းရုံတယ်။ ရုံပြီးတဲ့အခါ သပိတ်အိတ်ထဲက သပိတ်ကို ထုတ်ပြီးတော့မှ ရွာထဲမှာ ဆွမ်းခံတယ်။ ဆွမ်းခံပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရွာထဲမှာ ဆွမ်းစားချင်လည်းစား၊ မစားချင်လည်းမစား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မစားဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ရွာထဲမှာ ဆွမ်းခံခြင်းကိစ္စ ပြီးတဲ့အခါ သပိတ်အိတ်ထဲ သပိတ်ပြန်ထည့်ပြီးတော့မှ လွယ်ပြီး ပြန်တယ်။ ရွာထဲမှာ ဆွမ်းစားခြင်းကိစ္စ ဆိုတာကတော့ ရွာထဲမှာ ရှေးရေခင်ကတော့ ဆွမ်းစားစရာကလေးတွေ ရှိကြပါတယ်။ ဆွမ်းခံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိက ပြည့်စုံပြီဆိုရင် အနီးနား ဇရပ်မှာ ဝင်ပြီးတော့ ဆွမ်းစားလိုက်တယ်။ ဆွမ်းစားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ သပိတ်ကို ရောင်စင်ဆေးကြောပြီးတဲ့အခါ သပိတ်အိတ်ထဲ သပိတ်ထည့်၊ ပြီးတဲ့အခါ သပိတ်အိတ်ကို လွယ်ပြီးတော့ ပြန်ရမယ်ဆိုပြီး ဒီလို ပညတ်ထားတဲ့ သိက္ခာပုဒ်တွေ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီသိက္ခာပုဒ်တွေရဲ့ ပညတ်ပုံကို ရှေ့နှိုင်းနောက်ထောက် ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် တောနေရဟန်းတော်များက ရွာထဲ ဆွမ်းခံလာတဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ်ထည့်ပြီးတော့ လွယ်ပြီးတော့ လာခဲ့တယ်။ ရွာထိပ်ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သပိတ်အိတ်က သပိတ်ကို ထုတ်ပြီးတော့မှ ဒီအတိုင်း ဆွမ်းခံတယ်။ သပိတ်အိတ်ကြီး တန်းလန်းနဲ့ ဆွမ်းမခံဘူး။ ဆွမ်းခံခြင်း သို့မဟုတ် ဆွမ်းစားခြင်းကိစ္စ ပြီးတဲ့အချိန်ကျတော့မှ သပိတ်အိတ်ထဲကို သပိတ်ပြန်ထည့်တယ်။ ထည့်ပြီးတော့မှ လွယ်ပြီးတော့ ပြန်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဒီသတ်မှတ်ချက် ရှိတယ်။ အဲဒီသတ်မှတ်ချက်အရ ဒီကေဝတ်ကို ရိုသေစွာ၊ သိက္ခာပုဒ်ကို ရိုသေစွာ လိုက်နာပြုကျင့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် &quot;ဆွမ်းခံခြင်းတန်းလန်းဖြင့် ဒီသပိတ်အိတ်ကို လွယ်တဲ့ထုံးမရှိဘူး&quot; ဆိုပြီးတော့ စမ်းချောင်းဆရာတော်ဘုရားက ဒီလို ဆုံးဖြတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သပိတ်အိတ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဝိနည်းအဆုံးအဖြတ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်ဖက်ကလည်း ဗန်းမော်ဆရာတော်ဘုရားကြီးတို့က ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်သလဲလို့ မေးတော့၊ &quot;ဘုရားရှင်လက်ထက်က အိတ်က လွယ်လို့မှ မရတာကိုး၊ ဒါကြောင့် ဘယ်လိုလွယ်မလဲ။ ဣတွေ (သိုင်းကြိုးများ) က လွယ်လို့ရတာပဲ၊ လွယ်တော့ လွယ်တာပေါ့&quot; ဆိုပြီး သူတို့ကတော့ ဒီလိုဆုံးဖြတ်တယ်နော်။ လွယ်ရတဲ့အိတ် ဖြစ်တဲ့အခါကျတော့ ဒီအိတ်ပျက်သွားတဲ့အပေါ် ပတ်သက်ပြီးတော့ ခုခေတ်က သပိတ်အိတ်နဲ့ သပိတ်ကို တိုင်းထွင်ပြီးတော့ တစ်ခါတည်း ပြတ်မသွားအောင် သူတို့က ချုပ်လိုက်ပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချုပ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဒီလိုချုပ်တဲ့ ပုံစံနည်းစနစ်ကို ညောင်လွန်းဆရာတော်ဘုရားများကတော့ မကြိုက်ကြဘူး။ မကြိုက်တဲ့အတွက် သူက ဘာအမိန့်ရှိလဲ။ &quot;ဘုန်းကြီးတို့ ရဟန်းတော်များမှာ ပေါ့လေ၊ သင်္ကန်းကို ဘုရားရှင် ခွင့်ပြုထားတာက လွဲပြီးတော့ နောက်ထပ် ဒီသင်္ကန်းကို တင့်တယ်သွားအောင် တန်ဆာဆင်မှုဆိုတာ မလုပ်ရဘူး။ အလားတူပဲ သပိတ်ကိုလည်း တင့်တယ်သွားအောင် တန်ဆာဆင်မှုဆိုတာ မလုပ်ရဘူး။ &lt;b&gt;စီဝရမဏ္ဍန၊ ပတ္တမဏ္ဍန&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ သင်္ကန်းကို တန်ဆာဆင်ခြင်း၊ သပိတ်ကို တန်ဆာဆင်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းတွေ မပြုလုပ်ရဘူး&quot; ဆိုပြီး ဘုရားရှင် ပညတ်ထားတယ်။ အဲဒီ ပညတ်ထားတဲ့ သိက္ခာပုဒ်တွေ ရှိခြင်းကြောင့် သပိတ်အိတ်ထဲကနေ သပိတ်ကို ချွတ်မရအောင် ချုပ်ထားခြင်းသည် ဒါ သပိတ်ကို တန်ဆာဆင်တာနဲ့ အလားတူတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုလုပ်ငန်းတွေ မပြုလုပ်ကောင်းဘူးဆိုပြီး ညောင်လွန်းဆရာတော်ဘုရားကြီးကတော့ ဒီလို ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် ဦးဇင်းကတော့ &quot;ဘယ်တုန်းက သူများ လွယ်ပြီးဆွမ်းခံတာကို အပြစ်မမြင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာရှောင်တဲ့အနေနဲ့ အဲဒီ ပွံချအိတ် (ပုံချအိတ်) လည်း မသုံးဘူး၊ ဘိန်း (ဇစ်/ကြယ်သီး) နဲ့ပဲ ချုပ်ထားတဲ့ အိတ်မျိုး သုံးတယ်။ ဆွမ်းခံတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း အိတ်ကြီးနဲ့ လွယ်ပြီးဆွမ်းခံတဲ့စနစ်ကို အသုံးပြုမခိုင်းဘူး၊ သပိတ်အိတ်ထဲက သပိတ်ထုတ်ပြီးတော့ပဲ ဆွမ်းခံတဲ့စနစ်ကိုပဲ ဆွမ်းခံခိုင်းပါတယ်&quot;။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးရင်တော့ အငြင်းကိုရှောင်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်၊ သူများတွေ ပြုလုပ်နေတာကို မဟုတ်လို့ စွပ်စွဲတဲ့ သဘောတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စမ်းချောင်းဆရာတော်နှင့် ဗန်းမော်ဆရာတော်တို့၏ ဝိနည်းအယူအဆများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ စမ်းချောင်းဆရာတော်ဘုရားတို့ကတော့ သူက ပြဿနာတစ်ခု ထပ်ပြီး ကွပ်ထားတယ်။ အဲဒီ ကွပ်တာကိုလည်း ဗန်းမော်တော်တို့ကတော့ မကြိုက်ဘူး။ စမ်းချောင်းဆရာတော်တို့က ဒီပြဿနာမှာ တော်တော်လေး အခြေခံဖြစ်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ခုနက ဦးဇင်းတို့ ခုကာလ ဒီသပိတ်အိတ်တွေဟာ &quot;အိတ်&quot; ဆိုတာက ခုနက အလုပ်ဖြစ်ရမယ်၊ အပေါက်တွေ မရှိရဘူး။ ကုလားကွန် (ပိုက်ကွန်) ချင်း ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဒါက အိတ်လို့ မခေါ်နိုင်ဘူးတဲ့။ မခေါ်နိုင်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ သူက &quot;ဆိုင်း&quot; နဲ့ သွားပြီး တူနေတယ်၊ သပိတ်ကို ဆိုင်းလေးနဲ့ ထည့်ထားတာနဲ့ တူတယ်ဆိုပြီး စမ်းချောင်းဆရာတော်ဘုရားတို့က ဒီလို ဆုံးဖြတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆိုင်းဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဦးဇင်းတို့ ရဟန်းတော်များမှာ ဆိုင်းတပိုး ဆောင်ခွင့်ဆိုတာ မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုထားတာတော့ ရှိတယ်။ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲလို့ မေးရင် ဆိုင်းတပိုးနဲ့ ကင်းပြီးတော့ ဒီသပိတ်ကို ဘယ်လိုမှ မသယ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ရဟန်းတော်များကို &quot;ဆိုင်းတပိုး ဆောင်စေ&quot; ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုထားတယ်။ အဲဒီ ခွင့်ပြုချက်က ဘယ်လိုလုပ်ရသလဲလို့ မေးတော့ ဆိုင်းတပိုးနဲ့ ကင်းပြီးတော့ ဒီသပိတ်ကို ဘယ်လိုမှ မဆောင်နိုင်ဘူး ဆိုလို့ရှိရင် ရဟန်းတော် သံဃာ့ထံမှာ တောင်းရတယ်၊ ခွင့်တောင်းရတယ်။ သံဃာ့ထံမှာ ခွင့်တောင်းတဲ့အခါ သံဃာက ဒီရဟန်းကို (ဒီရဟန်းက ဂိလာန တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်) ဒီသပိတ်ကို ဆိုင်းတပိုးနဲ့ ကင်းပြီး ဘယ်လိုမှ ဆွမ်းခံယူခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်လောက်အောင် မကျန်းမာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီ မကျန်းမာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘာလုပ်ရမလဲ၊ သံဃာမှာ ခွင့်တောင်းပြီးတော့ သိမ်ထဲကိုသွား၊ သိမ်ထဲမှာ ရဟန်းတော်ကနေ သဘောတူခဲ့ရင် ကမ္မဝါရွတ်ဖတ်ပြီးတော့မှ အဲမှာ သမုတိပေးရတယ်။ &quot;ဆိုင်းတပိုး ဆောင်စေ&quot; ဆိုတဲ့ သမုတိတစ်ခု ပေးရပါတယ်။ အဲဒီ သမုတိပေးလို့ ရရှိတဲ့ ရဟန်းတော်သာလျှင် ဒီဆိုင်းတပိုးကို ဆောင်ရွက်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို စမ်းချောင်းဆရာတော်က ဆုံးဖြတ်တယ်။ အဲဒါကိုလည်း ဗန်းမော်တော်ဘုရားတို့က မကြိုက်တော့ &quot;ဆိုင်းတပိုးနဲ့ ကလိဉာဏ်ဆင်ပြီးတော့ တစ်ဖက်ကနေ လှည့်ပြောတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ သူတို့က ဒီလို ပြောကြပြန်တယ်နော်။ ဒါကတော့ အခြေအချက် ဗဟုသုတလေးတွေပဲ။ သို့သော်လည်း အားလုံးကတော့ ဝိနည်းကို ရိုသေလေးစားတဲ့ ရဟန်းတော်တွေကြီးပဲ ဖြစ်ကြပါတယ်နော်။ ဗန်းမော်ဆရာတော်ဘုရားကလည်း ဝိနည်းကို ရိုသေလေးစားပါတယ်၊ စမ်းချောင်းဆရာတော်ဘုရားတို့ကလည်း ဝိနည်းကို ရိုသေလေးစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ၊ ဒါပေမယ့် အယူအဆတွေ မတူကြတာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လက်မှုပညာကျွမ်းကျင်ခြင်း၏ မင်္ဂလာနှင့် အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ပြောချင်တဲ့အချက်ကတော့ ခုလို သင်္ကန်းချုပ်ခြင်း၊ သပိတ်ဖုံးခြင်း၊ သင်္ကန်းချုပ်ခြင်း စတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာခြင်းကို မင်္ဂလာရှိတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘုရားရှင် ပညတ်တော်မူတဲ့ သိက္ခာပုဒ်ဆိုတဲ့ သီလတွေကို ဖြည့်ကျင့်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပေါ်လာတယ်၊ သီလကုသိုလ် စေတနာတွေ တိုးပွားလာတယ်။ ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာတွေက မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန် ရသည့်တိုင်အောင် သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သည်တိုင်အောင် အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယသတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အဲဒီလို စွမ်းအားရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သည် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရသွားပြီဆိုလို့ရှိရင်၊ အကယ်၍ မြတ်သော မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ အပါယ်တံခါးကြီး ပိတ်မသွားဘူးလား။ ပိတ်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အပါယ်သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲကြီးမှ လွတ်မြောက်ပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းသည် လူ့ပြည်၊ နတ်ပြည် အစရှိတဲ့ ကောင်းရာသုကတိ ဘုံဌာနတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ ကံအားလျော်စွာ ကြိုက်နှစ်သက်ရာဘုံကို ရွေးချယ်ပြီး နေထိုင်မယ်ဆိုရင် နေထိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်၊ သံသရာ နှစ်ဖြာတို့၌ ကြီးပွားချမ်းသာကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာမှာ မရှိဘူးလား။ ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီသီလကုသိုလ် စေတနာကိုလည်း မင်္ဂလာဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဟောထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာလိတ္တဇာတ်တော်နှင့် အတတ်ပညာ၏ အကျိုးအာနိသင်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် နောက်တစ်ခုကတော့ ဒီသိပ္ပ (သိပ္ပံ) ခေါ်တဲ့ လက်မှုပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အကျိုးရှိပုံလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး &lt;b&gt;သာလိတ္တဇာတ်&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ ဇာတ်တော်လေးတစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောထားပါတယ်။ အနည်းငယ်သော အတတ်ပညာပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ ဒီအတတ်ပညာဟာ အသုံးချမယ်ဆိုရင်တော့ အကျိုးရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ချိန်မှာ ဦးဇင်းတို့ ဗာရာဏသီပြည်မှာ ရှင်ဘုရင်ကြီးတစ်ဦး ရှိတယ်။ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော်ကတော့ ဗာရာဏသီမင်းရဲ့ အမတ်၊ ဒီဗာရာဏသီ ဘုရင်မင်းမြတ်မှာ ခစားနေတဲ့ အမတ်ကြီးဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း အဲဒီ ဗာရာဏသီဘုရင်မှာက အခက်အခဲတစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူ့မှာ ပရောဟိတ်ပုဏ္ဏားကြီး တစ်ဦး ရှိနေတယ်။ အဲဒီ ပရောဟိတ်ပုဏ္ဏားကြီးက ဘာဖြစ်နေသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;တသ္မိံ ကာလေ ဗာရာဏသိယံ ပရောဟိတော မုခရော ဟောတိ ဗဟုဘာဏီ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;တသ္မိံ ကာလေ&lt;/b&gt; - ထိုအချိန်အခါ ကာလ၌၊ &lt;b&gt;ဗာရာဏသိယံ&lt;/b&gt; - ဗာရာဏသီ ဘုရင်၏၊ &lt;b&gt;ပရောဟိတော&lt;/b&gt; - ပရောဟိတ်ဆရာ ပုဏ္ဏားကြီးသည်၊ &lt;b&gt;မုခရော&lt;/b&gt; - အလွန် နှုတ်ကြမ်းလှ၏ (ဤအတိမုခကတော့ အလွန်နှုတ်ကြမ်းတမ်းသည်)၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။ &lt;b&gt;ဗဟုဘာဏီ&lt;/b&gt; - စကားလည်း အလွန် များပြားသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;ငါ ဘယ်ပုံဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ဆုံးမရမလဲ&quot; သူက စဉ်းစားနေတယ်နော်။ ကြမ်းတော့ သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ဘယ်လိုမှ မပြောချင်ကြဘူး။ ဒါကတော့ လောကမှာ ဒီတိုင်းပဲ ထင်တယ်နော်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က နှုတ်သီးက သိပ်စွာပြီဆိုရင် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ပြီး စကားပြောချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရှိပါမလား။ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ &quot;ဒီကောင်တွေ ငါ့ကို မပြောရဲဘူး&quot; လို့ တစ်ဖက်ကတော့ ထင်ခြင်း ထင်မယ်နော်။ တကယ်တော့ မပြောရဲတာလား၊ မပြောချင်တာလား။ မပြောချင်တာပါ။ သူ့နဲ့ အဖက်လုပ်ပြီး စကားပြောရင် သိပြီးသားလေ၊ ရှည်နေမယ်၊ ပြဿနာတွေက အင်မတန် ရှုပ်ထွေးနေမယ်။ ဒါကြောင့် ရှောင်လိုက်တယ်။ &quot;ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မပြောရဲဘူး&quot; သူကတော့ အထင်ကြီးချင် ကြီးနေလိမ့်မယ်နော်။ စကားကလည်း သိပ်များတယ်၊ ပတွတ်ပတုတ်နဲ့လည်း တအားပြောတယ်၊ နှုတ်ကလည်း သိပ်ကြမ်းတယ်။ ကြမ်းတော့ ဒီပုဏ္ဏားကြီးကို ဆုံးမဖို့ဆိုပြီးတော့ သူက နည်းလမ်းဥပဒေကို ရှာဖွေနေရင်းနဲ့ တစ်နေ့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ ဥယျာဉ်တော် သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ခွစာကလေးနှင့် ကျောက်စရစ်ပစ်အတတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဥယျာဉ်တော် သွားပြီးတော့ ဥယျာဉ်တော်ကအပြန် မြို့တံခါးအဝင်မှာ ညောင်ပင်ကြီး (ပညောင်ပင်ကြီး) တစ်ပင် တွေ့လိုက်တဲ့အခါ အရွက်တွေက ကြိုတိုကြဲတဲနဲ့ အရွက်တွေမှာ ဟိုအပေါက် ဒီအပေါက် အပေါက်တွေ ပွေဖြစ်နေတယ်။ အကျိုးအကြောင်းကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲ။ ကလေးတစ်စုကနေပြီးတော့ အဲဒီမှာ ခွစာ (ငါးဆွံ့) တစ်ယောက်၊ ငါးဆွံ့တစ်ယောက်ကို လှည်းပေါ်တင် ခေါ်လာ၊ ခေါ်လာပြီးတော့ အဲဒီ ညောင်ပင်ကြီး ခွကြားထဲ ငါးဆွံ့ကို ဝိုင်းပြီးတော့ မြှောက်တင်လိုက်ကြတယ်။ တင်ပြီးတဲ့အချိန်အခါကျတော့ အဲဒီ ညောင်ရွက်ကလေးတွေမှာ ဆင်ရုပ်ကလေးတွေ ဖြစ်အောင် လေးပစ်ပြပါ၊ မြင်းရုပ်ကလေးတွေ ဖြစ်အောင် လေးပစ်ပြပါဆိုပြီး အဲဒီ လေးအတတ်ကို ခိုင်းတယ်။ သူက ကျောက်စရစ်ခဲနဲ့ လေးပစ်တဲ့အတတ်မှာ အင်မတန် ကျွမ်းကျင်တယ်။ ကျွမ်းကျင်တော့ ကလေးတွေ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ဆင်ရုပ်ကလေးတွေ ဖြစ်အောင်၊ မြင်းရုပ်ကလေးတွေ ဖြစ်အောင် အရုပ်မျိုးစုံ သူက ပစ်လိုက်တော့ အဲဒီမှာ ဒီပညောင်ပင် အရွက်တွေမှာ အရုပ်မျိုးစုံ ထင်ပြီးတော့ အပေါက်တွေလည်း မျိုးစုံ ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ အခြင်းအရာကို ရှင်ဘုရင်ကြီးက သိလိုက်တော့ &quot;ဟာ... ငါတို့ ဟန်ကျပြီ၊ ဟန်ကျပြီ&quot; ဆိုပြီးတော့ အဲဒီတော့ ငါးဆွံ့ကို အဲဒီ သစ်ခွကြားမှာ တွေ့တော့ ငါးဆွံ့ကို တိတ်တိတ်ခေါ်ပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် အကျိုးအကြောင်း ပြောတယ်။ သူများ သိသွားရင်လည်း မဖြစ်ဘူး၊ ပြဿနာက နည်းနည်း တိုးတိုးပြောရမယ့် ပြဿနာ ဖြစ်တယ်။ &quot;ကဲ... ငါ့မှာတော့ ပြဿနာ ဒီလို ရှိနေတယ်၊ မင်း အဲဒီပြဿနာကို မင်း ကူညီနိုင်မလား&quot; သူ့ကို မေးကြည့်တာ။ &quot;ဟာ... ချေးခြောက် (ဆိတ်ချေး) တစ်ပြည်သားလောက် ရရင် ကျွန်တော် ကူညီမယ်&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပရောဟိတ်ပုဏ္ဏားကြီးအား ဆုံးမခန်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&quot;ကဲ... ကောင်းပြီ&quot; ဆိုပြီး နန်းရင်ပြင် ခေါ်သွားလိုက်တယ်။ နန်းအစည်းအဝေး ကျင်းပတဲ့ အချိန်အခါမှာ ငါးဆွံ့ကို တင်းတိမ်ကလာကာ တစ်ခုကာပြီးတော့ အတွင်းမှာ ထားလိုက်တယ်။ တင်းတိမ်ကလာကာမှာ အပေါက်ခပ်သေးသေးလေး အပေါက်တစ်ပေါက် ဖောက်ထားတယ်။ အဲဒီ အပေါက်တဲ့ထဲမှာ ပရောဟိတ်ပုဏ္ဏားကြီးကို အထိုင်ခင်းလိုက်တယ်၊ နေရာခင်းပေးလိုက်တယ်။ နေရာခင်းပေးပြီး အစည်းအဝေးလည်း ကျင်းပ၊ ဒီပုဏ္ဏားကြီးက သူကြီးပဲ ပြောတယ်။ အဲဒီ ပြောတာ ပရောဟိတ်ပုဏ္ဏားကြီး ပါးစပ်တစ်ခွန်း ဟလိုက်၊ ငါးဆွံ့ကလည်း အဲဒီမှာ ဆိတ်ချေးတစ်လုံး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်။ နောက်တစ်ခါ မျိုချလိုက်၊ မျိုချပြီး နောက်တစ်ခွန်း ပြောမယ့်အကြံ ပါးစပ်ဟလိုက်၊ ဆိတ်ချေးတစ်လုံး ပစ်ထည့်လိုက်။ အဲဒီ စနစ်နဲ့ပဲ လုပ်လိုက်တာ ဆိတ်ချေး တစ်ပြည်သား ကုန်သွားတယ်။ ဆိတ်ချေး တစ်ပြည်သားလည်း ကုန်ရော၊ အဲဒီမှာ ဘာလုပ်သလဲ၊ ငါးဆွံ့ကနေ နောက်က ကလာကာ လှုပ်ပြလိုက်တယ်။ လှုပ်ပြလိုက်တော့မှ ရှင်ဘုရင်ကြီးက ဘာပြောလဲ။ &quot;ကဲ... ဆရာကြီး၊ ဒီလောက်ပြောရင်လည်း မဝသေးဘူး၊ ဆိတ်ချေး တစ်ပြည်သားတောင် ကုန်နေပြီ၊ တော်တော် ရောဂါတွေ ဖြစ်နေမယ်၊ အိမ်ပြန်ပြီး ဝမ်းနှုတ်ဆေးလေး စားလိုက်တော့&quot; ဆိုပြီးတော့ ခိုင်းလိုက်ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ အချိန်အခါကနေ စပြီးတော့ ပုဏ္ဏားကြီးလည်း စကားမများရဲတော့ဘူးနော်။ အဲဒီလိုပဲ သီလရှင်တွေ ပတွတ်ပတွတ် လုပ်လို့ရှိရင် ဘုန်းကြီးက နည်းနည်းလေး အဲဒီလို ဆိတ်ချေးလေးများ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်တော့ ကောင်းမလား မသိဘူး၊ ဟမ် ဟမ်။ ကောင်းတယ်၊ မီးဖိုချောင်မှာ အဲဒီမှာ အပေါက်ကလေး ဖောက်ပြီးတော့ ဆိတ်ချေး ပစ်ထည့်လိုက်ရင်တော့ သိပ်ဟန်ကျမယ် ထင်တယ်နော်။ အဲဒါက သူက ဒီငါးဆွံ့က အဲဒီ အချိန်အခါမှာ သူက ဘာဖြစ်သလဲ၊ ပညာဆိုတာက အကျိုးရှိပါတယ်။ ရှင်ဘုရင်ကြီးက အဲဒီအခါမှာ ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ ဒီငါးဆွံ့ကို ရွာကြီးလေးရွာ အပိုင်စား ပေးသနားလိုက်တယ်။ အနည်းငယ်သော အတတ်ပညာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ အသုံးချတတ်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် အကျိုးမရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတတ်ပညာကို အလွဲသုံးစားပြုခြင်း၏ အပြစ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သို့သော် အဲဒီမှာ အကျိုးမရှိတဲ့ တစ်ခု၊ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်သွားတယ်။ ဘယ်လို ပေါ်သွားလဲဆိုတော့ ဒီကျောက်စရစ်ပစ်တဲ့ အတတ်ပညာကို ဒီငါးဆွံ့က တတ်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါကျတော့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ငါးဆွံ့ဆီမှာ တပည့်ခံပြီးတော့ ဒီကျောက်စရစ်ပစ်တဲ့ အတတ်ပညာကို သူက သင်ယူလိုက်တယ်။ သင်ယူပြီးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီအတတ်ပညာကို သူက အသုံးမချဘဲ ဘာလုပ်သလဲ။ အတတ်ပညာကို သူက ကောင်းကောင်း တတ်ပြီဆိုတော့ &quot;ဒီအတတ်ပညာ ငါ ဘယ်သူ့ကို စမ်းရမလဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ သူက သူ့အတတ်ပညာ စမ်းချင်တာနဲ့ မြို့ထဲ လျှောက်ပြီး လှည့်လည်ပြီး ထွက်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မြို့အဝင်အဝမှာ သူက ဘာသွားတွေ့လဲ။ သုနေတ္တ အမည်ရှိနေတဲ့ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓဘုရားတစ်ဆူ ဆွမ်းခံကြွလာတာကို မြင်တော့ &quot;အား... ဒီပုဂ္ဂိုလ် ငါ စမ်းလိုက်ရင်တော့ သိပ်ဟန်ကျတာပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ သူက ဘာလုပ်လိုက်သလဲ။ တစ်ဖက်နားကနေပြီးတော့ ဟိုဘက်နား ထုတ်ချင်းပေါက်သွားအောင် သူ့ကျောက်စရစ် ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ ပစ်ထည့်လိုက်တော့ ဒီဝေဒနာနဲ့ပဲ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါရဲ့ နားက တစ်ဖက်ကနေပြီးတော့ ကျောက်စရစ်ခဲက ဝင်ပြီးတော့ တစ်ဖက်က ထွက်သွားတော့ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလည်း ဒီဝေဒနာ နှိပ်စက်တာနဲ့ ဆွမ်းခံမဝင်နိုင်တော့ဘဲနဲ့ ကျောင်းပြန်၊ ကျောင်းပြန်ပြီးတော့ ကျောင်းရောက်တဲ့အခါ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသွားရှာရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီဝေဒနာကြောင့် ဆွမ်းခံကြွရမယ့် အချိန်အခါမှာ ဆွမ်းခံမကြွတော့ ဒကာ ဒကာမတွေကလည်း ကျောင်းလိုက်သွားတော့ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ပရိနိဗ္ဗာန်စံနေတာ တွေ့တယ်။ တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်ကျတော့ ခုနက ကျောက်ခဲပစ်တဲ့ အကောင်ကလည်း သူက မနေနိုင်ဘူး၊ လိုက်သွားတယ်။ လိုက်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ လူတွေလည်း အိုးနင်းခွက်နင်းနဲ့ အရှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ပရိနိဗ္ဗာန်စံတာ ကြည့်ပြီးတော့ ငိုကြွေးနေကြတဲ့ အချိန် သူကလည်း ရောက်သွားတယ်။ ရောက်သွားပြီးတော့ သူက ဘာပြောလဲ (ပတွတ်ပတွတ် လုပ်တတ်တဲ့ လူတွေ သတိထားနော်)၊ သူက ဘာပြောလဲ။ &quot;အဲဒါ ငါ ပစ်လိုက်တာ&quot; တဲ့၊ သူက သွားကြွားတယ်။ &quot;နင် ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာတဲ့ အကောင်&quot; ဆိုပြီးတော့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ သူတွေက ဝိုင်းဝန်းပြီးတော့ ရိုက်လိုက်တာ သေရော။ သေတဲ့အခါ သေရုံနဲ့ ပြီးလား၊ မပြီးဘူး၊ ငရဲရောက်သွားတယ် သေပြီးနောက်။ ဒါကြောင့် အတတ်ပညာသည် အသုံးချပုံ...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>f9sd0br920jyq2w7fl2ezr7gmjor9xj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၇/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6270</id>
    <revision>
      <id>21916</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:10:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၇/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၆...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21916</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="144370" sha1="gv3siw8tn0v0cllto8bw5az9x54k5pi" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၇/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၆/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၈/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-47
&lt;h3&gt;အတတ်ပညာနှင့် ကျင့်ဝတ်ဝိနည်း၏ အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အတတ်ပညာဆိုတာက အသုံးချရင်လည်း အကျိုးရှိပါတယ်နော်။ အသုံးမချတတ်ဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း အကျိုးမယုတ်နိုင်ဘူးလား။ ရတတ်တယ်၊ ဒါက ဟို သာလိတ္တဇဇာတ်အထဲကတည်းက ပထမစာမျက်နှာ ၄၂ မှာ လာရှိတဲ့ ခဲပစ်အတတ်ပညာအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘုရားဟောထားတဲ့ သုတ္တံလေး တစ်ဇာတ်တော်လေး တစ်ခုပါပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဒီနေ့တော့ မင်္ဂလာတစ်ခု ထပ်ပြီး ဟောကြရအောင်နော်။ ဘာသစ္စာ၊ ဘာသစ္စမင်္ဂလာ၊ သိပ္ပံ... &lt;b&gt;သိပ္ပဉ္စ မင်္ဂလာ&lt;/b&gt;၊ မင်္ဂလာနှစ်ခုတော့ ပြီးပြီ။ နောက်မင်္ဂလာတစ်ခုက ဘာလဲ။ &lt;b&gt;ဝိနိယော စ သုသိက္ခိတော&lt;/b&gt;။ ဝိနည်းဆိုတာက ဘာကိုပြောတာလဲ။ &lt;b&gt;ဝိနိယော&lt;/b&gt; တိ &lt;b&gt;ကာယဝါစာစိတ္တဝိနယံ ဝိနယံ&lt;/b&gt;။ ဝိနည်း ဝိနည်းဆိုတာ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို စောင့်စည်းခြင်းကို ဝိနည်းလို့ ခေါ်တယ်။ ဘာကို ဝိနည်းလို့ ခေါ်သလဲ။ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို စောင့်စည်းခြင်းကို ဝိနည်းခေါ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီဝိနည်းက &lt;b&gt;သုသိက္ခိတော&lt;/b&gt;- ကောင်းစွာ သင်ထားတယ်၊ ကောင်းစွာသင်တယ်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီ &lt;b&gt;သုသိက္ခိတ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို &lt;b&gt;သုတု သိက္ခိတ&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို အနက်ကို သေချာစွာ သင်ယူခြင်း၊ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်လည်း ထွက်တယ်။ ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခြင်း၊ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ထွက်တယ်။ အဓိပ္ပာယ် ဘယ်နှစ်ခုထွက်လဲ။ နှစ်ခု။ ဝိနည်းတရားကိုတော့ သင်ရုံတင်မက ကျင့်ဦးမှ၊ မကျင့်ဘူးဆိုရင် မင်္ဂလာဖြစ်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။ ဝိနည်းတရားကို သင်ယူခြင်းသည် သင်ယူနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဓမ္မဿဝနကုသိုလ် မင်္ဂလာတရားတွေ တိုးပွားတယ်။ ကျင့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ကျင့်တဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ၊ သီလကုသိုလ်တရားတွေ မတိုးပါဘူးလား။ တိုးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလမှသည် မဂ်ဖိုလ်အထိ အဆင့်ဆင့်တိုးပွားခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီသီလကို အခြေခံပြီးတော့ မိမိတို့က ရှေ့တစ်ဆင့်တက်လို့ သမာဓိတွေ ထူထောင်မယ်၊ သမထဘာဝနာ ကုသိုလ်တွေ တိုးပွားလာနိုင်တယ်။ ဝိပဿနာ ကူးခဲ့မယ်ဆိုရင် ဝိပဿနာဘာဝနာ ကုသိုလ်တွေ တိုးပွားလာနိုင်တယ်။ ဒီဝိပဿနာတွေက ရင့်ကျက်လာခဲ့လို့ရှိရင် မဂ်ကုသိုလ်ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားလာမယ်။ အဆင့်ဆင့် တိုးပွားလာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်တွေကို ကောင်းစွာ သင်ယူခြင်းဟာလည်း မင်္ဂလာရှိတယ်။ ကောင်းစွာ ကျင့်ခြင်းဟာလည်း မင်္ဂလာရှိတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဘုရားဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ မင်္ဂလာရှိတဲ့အခါမှာ ဒီဝိနည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်ကတော့ &lt;b&gt;အာဂါရိကဝိနယ&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;အနာဂါရိကဝိနယ&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ ဝိနည်းနှစ်မျိုး ဖွင့်ထားပါတယ်။ &lt;b&gt;အာဂါရိကဝိနယ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ လူတိုင်း လူတိုင်းပဲနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;* သူ့အသက်မသတ်ဖို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* သူ့ပစ္စည်း မတရားမယူဖို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* သူ့သားမယား မဖျက်ဆီးဖို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* မုသားမပြောရဘူး၊ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* ဂုန်မတိုက်ရဖို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ မပြောကြရဖို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* ပိန်ဖျင်းတဲ့ စကားမပြောကြရဖို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* သူတစ်ပါးပစ္စည်း မတရားလိုချင်တဲ့ အဘိဇ္ဈာတရားတွေ ထင်ရှားမရှိအောင် ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* သူတစ်ပါးတွေကို သေကျေပျက်စီးဖို့ရန်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ဖို့ရန်အတွက် ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မရှိရဘူး၊ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;br&gt;
* မှားယွင်းတဲ့ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒတွေကို လက်ခံမထားရဖို့ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မှန်ကန်နေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒကိုသာ မိမိရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်လာအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ရမယ်။ အကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးရှောင်ကြဉ်ပြီး ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ရမယ်တဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သီလစောင့်စည်းခြင်း၏ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် သံသရာအကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဘာဖြစ်တတ်သလဲဆိုတော့ သီလကို အကြောင်းပြုပြီးတော့နော်၊ စောင့်စည်းလိုက်တဲ့ သီလကုသိုလ် စေတနာတွေကို အခြေခံပြီးတော့ ညစ်နွမ်းရမယ့် ကိလေသာတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ဖြစ်နိုင်သေးလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အကုသိုလ်တရားတွေ၊ သီလဖောက်ဖျက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သန္တာန်မှာ ဖြစ်နိုင်တဲ့ အကုသိုလ်တရားမျိုးတွေ သီလကို စောင့်စည်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့်မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဓိပ္ပာယ် နည်းနည်းရှင်းရှင်း ထပ်ပြီးပြောမယ်ဆိုရင် သူ့အသက်သတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မင်းပြစ်မင်းဒဏ် အစရှိတဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ ရောက်နိုင်တယ်၊ တမလွန်မှာလည်း အပါယ်ငရဲဒုက္ခ မရောက်နိုင်ဘူးလား။ ရောက်နိုင်တယ်။ အဲဒီ သီလရှိလို့ မသတ်ဘဲ ရှောင်ကြဉ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီလို ဒုက္ခမျိုးတွေ ရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မရောက်နိုင်ဘူးနော်။ အဲဒီလိုပဲ ခုနက ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးတွေ လွန်ကျူးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မင်းပြစ်မင်းဒဏ် သင့်ခြင်းအစရှိတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုး တွေ့နိုင်တယ်၊ တမလွန်လောကမှာလည်း အပါယ်ငရဲ ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ညစ်နွမ်းမှု အကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားမလာဘူးလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ၁၀ ပါးကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ၁၀ ပါးကို လိုက်နာပြုကျင့်နေတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ သီလကျိုးခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ညစ်နွမ်းရမယ့် စိတ်အစဉ်တွေ သူ့သန္တာန်မှာ ဖြစ်ဦးမလား။ မဖြစ်ဘူး။ သီလပေါက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရရှိမယ့် ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးတွေလည်း သူ ရရှိမလား။ မရရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သင်ယူမှုနှင့် လက်တွေ့ကျင့်ကြံမှု ဟန်ချက်ညီခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကျေးဇူးရှိတဲ့ ပဋိပတ်နဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ အမိကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ အဘကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ ရတနာသုံးပါးကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ ဇာတ်သိ၊ ကျေးဇူးသိ ပဋိပတ်တွေကို မိမိက ကောင်းစွာ သင်ယူတယ်။ သင်ယူပြီးတဲ့ အခါမှာ သင်ယူထားတဲ့ အတိုင်းလည်း သေချာကျင့်၊ ကျင့်တဲ့အတွက် ဒီလို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခြင်းက ဥဘယလောက ပစ္စုပ္ပန် တမလွန်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လောကနှစ်ခုမှာ တည်ရှိနေတဲ့ အကျိုးစီးပွား ချမ်းသာသုခမျိုးကို ရွက်ဆောင်ပေးတတ်တဲ့အတွက် မင်္ဂလာရှိတယ်လို့ ဒီလို ဘုရားက ဟောထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လည်း ခုနက သင်တော့သင်တယ်... &lt;b&gt;ပုတ္ထေသု စရံ သိပ္ပံ၊ ပရဟတ္ထေသု စရံ ဓနံ&lt;/b&gt;။ ငယ်ငယ်က သင်ခဲ့ဖူးတဲ့ လောကနီတိလေးမှာ ပါပါတယ်နော်။ စာအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အတတ်ပညာသည် မိမိရဲ့ အတတ်ပညာ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ သူတစ်ပါးလက်ထဲမှာ တည်ရှိနေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် မိမိရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ ဝိနည်းကျင့်ဝတ်တွေကို သင်တယ်၊ မကျင့်ဘူးဆိုရင် ထိုကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေ မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်သန္တာန်အစဉ်မှာ ကိန်းဝပ်ပါ့မလား။ မကိန်းဝပ်ဘူး။ မင်္ဂလာဖြစ်ပါ့မလား။ မဖြစ်ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သမဏဆိုတာက ကိလေသာ ငြိမ်းအေးအောင် ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ သို့မဟုတ် အထူးသဖြင့်တော့ ကိလေသာ ငြိမ်းအေးပြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သမဏလို့ ခေါ်ပါတယ်။ မိမိက ကိလေသာ ငြိမ်းအေးမှုလည်း မရှိဘူး၊ ကိလေသာ ငြိမ်းအေးကြောင်း ကျင့်ဝတ်လည်း မကျင့်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် သမဏလို့ ခေါ်မလား။ မခေါ်နိုင်ဘူး။ ကိလေသာ ငြိမ်းအေးကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေထဲမှာ ဒီသီလသည် အခြေခံ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ် ဖြစ်ပါတယ်နော်။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်တွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပါမှ ကိလေသာ ငြိမ်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာမယ်တဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စနစ်တကျ သင်ယူခြင်း၏ အရေးပါပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဘယ်စာပေကျမ်းဂန်ကိုမဆို သင်ယူတဲ့အချိန်အခါမှာ ကျေပြွန်အောင်၊ နိုင်နင်းအောင် သင်ယူရပါတယ်။ အဲဒီလို မဟုတ်ဘဲနဲ့ တော်သလို လျော်သလို လေ့လာထားမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မိမိတို့ လိုလားတောင့်တနေတဲ့ အကျိုးတရားတွေ သက်ရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မသက်ရောက်နိုင်ဘူး။ သီလ ဘယ်လိုကျင့်ရမယ်ဆိုတာ သင်တော့သင်လိုက်တယ်၊ မမှတ်မိဘူး။ သီလတွေကို တကယ် ဖြူဖြူစင်စင် ဖြစ်ချင်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သမာဓိ ဘယ်လိုထူထောင်ရမယ်ဆိုတာတော့ ဖတ်တော့ကြည့်လိုက်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျကျနန မသိတော့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ တကယ် စနစ်တကျ အလုပ်လုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သင်တယ်ဆိုတာက ကျေပြွန်အောင်၊ နိုင်နင်းအောင် စနစ်တကျ လေ့လာရပါတယ်နော်။ အေး... ပညာကြီးစေတကယ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ သင်လိုက်ပါရဲ့၊ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သင်ယူလိုက်တယ်၊ အဘိဓမ္မာတွေ သင်ယူလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ် လက်တွေ့ကျကျနန မသင်ထားတော့ ရုပ်ကို ဘယ်လိုရှုရမယ်၊ နာမ်ကို ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုတာ စနစ်တကျ မသိဘူး။ မသိဘူးဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ထိရောက်တဲ့ အကျိုးတရားတွေ ပေါ်နိုင်ပါ့မလား။ မပေါ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ကျမ်းဂန်အဆိုကို သင်ယူတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း နိုင်နင်းအောင်၊ ကျေပြွန်အောင် သင်ယူဖို့လိုတယ်။ အဲဒီလို သင်ယူတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း ကျမ်းဂန်က ဘာကိုပြောနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ နည်းမှန်လမ်းမှန် စနစ်တကျသိအောင် ဆရာကောင်း သမားကောင်းထံ ချဉ်းကပ်ပြီး ကျကျနန သင်ယူဖို့တော့ လိုတယ်။ အပေါ်ယံ သင်ယူခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အယူအဆတွေ လွဲချော်ခဲ့ရင် မိမိရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေလည်း လွှဲချော်မသွားနိုင်ဘူးလား။ လွဲချော်သွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူနှင့်ရဟန်းတို့၏ ဝိနည်းနှင့် အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့လို့ ဒီနေရာလေးမှာပေါ့၊ &lt;b&gt;အာဂါရိကဝိနယ&lt;/b&gt;၊ &lt;b&gt;အနာဂါရိကဝိနယ&lt;/b&gt; ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ရဟန်းတော်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ဦးဇင်းတို့ အာပတ်ခုနစ်ပုံ၊ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ စတုပါရိသုဒ္ဓိသီလ စသည်ဖြင့် ဒီသီလကြီးတွေကို ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။ လူတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဒီ &lt;b&gt;ဝိနယသုတ္တံ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လူ့အကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေကို ဖော်ပြနေတဲ့ သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ္တန်မှာ လာရှိတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကိုလည်း တစ်ယောက် ကောင်းစွာသင်ယူဖို့ရာအတွက် အဋ္ဌကထာထဲက ဖွင့်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တွေကတော့ သားသမီးကျင့်ဝတ်၊ မိဘကျင့်ဝတ်၊ ဆရာသမားကျင့်ဝတ် စသည်ဖြင့် အားလုံး နားလည်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ များကြပါတယ်နော်။ ဒါတွေလည်း သူက ဝိနည်းပဲ။ အဲဒီ ဝိနည်းတွေကိုလည်း စနစ်တကျ သင်ယူရတယ်။ သင်ယူလိုက်ခဲ့လို့ရှိရင် ရဟန်းတော်တွေကလည်း ဒီစတုပါရိသုဒ္ဓိသီလကြီးကို ဖြူစင်အောင် သင်ယူခဲ့မယ်၊ လူပိုင်းကလည်း လူနဲ့ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်၊ လူ့ဝိနည်း ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို စနစ်တကျ သင်ယူခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သော ရဟတ္တံ အဓိဂစ္ဆေယျ&lt;/b&gt;။ မိမိသင်ယူထားတဲ့ ဒီသီလကြီးတွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သီလတည်းဟူသော မြေပြင်၌ ပိတ်ထား၊ ရပ်တည်၍ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်၏။ ဒီသီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ စနစ်တကျ မိမိက ဆက်လက်ပြီး သမာဓိတွေ ထူထောင်မယ်၊ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေ စီးဖြန်းခဲ့မယ်ဆိုရင် အရဟတ္တဖိုလ်တိုင်အောင် ရောက်ရှိနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ဧဝံ သိက္ခိတေန သုသိက္ခိတော လောကီလောကုတ္တရသုခါဝဟေတုတော မင်္ဂလံ ဝေဒိတဗ္ဗော&lt;/b&gt;။ ဧဝံ- ဤသို့လျှင်၊ သိက္ခဏေန- ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခြင်းဖြင့်၊ သုသိက္ခိတော- ကောင်းစွာ သင်ယူအပ်၊ ကောင်းစွာ ကျင့်အပ်ပြီးသော ဝိနည်းတရား ဒေသနာတော်သည်၊ လောကီလောကုတ္တရသုခါဝဟေတုတော- လောကီစည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ လောကုတ္တရာ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိခြင်း၏ အကြောင်းတရား ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ မင်္ဂလံ- မင်္ဂလာမည်၏ဟူ၍၊ ဝေဒိတဗ္ဗော- သိမှတ်အပ်ပေ၏။ မင်္ဂလာမည်တယ်နော်။ လောကီ လောကုတ္တရာ ချမ်းသာစီးပွား အားလုံးကို ရရှိဖို့ရန်အတွက် အခြေခံအကြောင်းအရင်း ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်္ဂလာဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂန္ဓာရဇာတ်တော်နှင့် သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီမင်္ဂလာတရားတော်တွေကို သင်ပေးတဲ့အပိုင်း၊ သင်တဲ့အပိုင်းမှာလည်း ဆရာသမားက ပြင်ပေးမယ်ဆိုလို့ရှိရင် လိုက်နာပြုကျင့်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်တယ်။ ဆရာသမားတွေက ဒီအကုသိုလ်က မကျင့်ကောင်းဘူး၊ ဒီကာယကံတွေက မပြုသင့်ဘူးလို့ သင်ပေးလို့ရှိရင် လိုက်နာရမလား၊ မလိုက်နာရဘူးလား။ လိုက်နာရမယ်။ ဝစီကံတွေက မပြောဆိုသင့်ဘူးလို့ သင်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ပြင်ပေးမယ်ဆိုရင် လိုက်နာရမလား၊ မလိုက်နာရဘူးလား။ လိုက်နာရမယ်။ အေး... မလိုက်နာဘူး၊ ဘာဖြစ်မလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီည ဘုန်းကြီး ဂန္ဓာရဇာတ်ကလေး ဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်နော်။ ဒီတော့ ဒီဂန္ဓာရဇာတ်ကလေးက သတ္တကနိပါတ် ဇာတ်တော်၊ သတ္တကနိပါတ်မှာ လာရှိပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရား ဇေတဝန်ကျောင်းတိုက်တော်မှာ သီတင်းသုံး စံနေတော်မူခဲ့စဉ် ဇာတ်တော်လေးကို မြတ်စွာဘုရားက ဘယ်သိက္ခာပုဒ်၊ ဆေးပစ္စည်းတွေကို... ဘေသဇ္ဇလို့ ခေါ်တဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းမှုကို အခြေခံပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက &lt;b&gt;ဘေသဇ္ဇသန္နိဓိသိက္ခာပဒ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီသိက္ခာပုဒ်ကို အကြောင်းပြုပြီး ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗျာ... ဒီဝတ္ထုလေးကတော့ ဒီသိက္ခာပုဒ် ပညတ်ဖို့ရန် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကြောင်းဝတ္ထုကတော့ ရာဇဂြိုဟ်မှာ အခြေစိုက်ခဲ့တယ်။ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးက အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်ကို ကြည်ညိုပါတယ်။ တစ်ခုမှာ ပထမတော့ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆ မထေရ်မြတ်ကြီး၊ ရဟန္တာမထေရ်မြတ်ကြီးပါပဲ၊ သီတင်းသုံးနေတယ်...&lt;br&gt;
သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်အခါက အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်မြတ်ကြီးအပေါ်မှာ ကြည်ညိုမြတ်နိုးတဲ့ သဒ္ဒါတရားကို အခြေခံပြီးတော့၊ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်ကြီးကို ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့ရာအတွက် 'ပိလိန္ဒဝစ္ဆရွာ' ဆိုပြီး ရွာလေးတစ်ရွာကိုလည်း တည်ပေးထားပါတယ်ဗျာ။ ဒီတော့ ဒီရွာက ရွာသူရွာသားတွေက အနည်းငယ် ဆင်းရဲကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရတနာပန်းကုံး ဖန်ဆင်းပေးခြင်းနှင့် ပြဿနာပေါ်ပေါက်လာပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရာဇဂြိုဟ်ပြည်မှာ 'တောင်ထိပ်ပွဲ' တစ်ခု ကျင်းပတယ်။ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်မြတ်ကြီးကလည်း သူ့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ ဒီရွာလေးအတွင်း ဆွမ်းခံကြွပြီးအဝင်၊ သူ့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးနေကျအိမ်မှာ ဝင်ပြီးတော့ ခေတ္တခဏ သီတင်းသုံး ထိုင်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုအချိန်အခါမှာ အိမ်ရှင်မရဲ့ ကလေးမလေးတစ်ဦးပေါ့၊ ခပ်ငယ်ငယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ တောင်ထိပ်ပွဲ သွားချင်တဲ့အတွက် တောင်ထိပ်ပွဲသွားတာနဲ့ ထိုက်တန်အောင် ဝတ်စားဆင်ယင်ဖို့ရန် အဝတ်အစား မရှိတော့၊ အမေလုပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပူဆာနေတယ်။ ပူဆာနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိခင်လုပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း &quot;ချစ်သမီးတို့က အင်မတန် ဆင်းရဲတယ်ကွယ်၊ သင်ချစ်သမီး လိုချင်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပေးနိုင်ပါ့မလဲ&quot; စသည်ဖြင့် ချော့မော့နေရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်အခါမှာ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်က ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ မြက်ခွေလေးတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီးတော့ အဘိညာဉ်တန်ခိုးဖြင့် အဓိဋ္ဌာန်တော်မူလိုက်ပါတယ်။ အဓိဋ္ဌာန်ပြီး အဲဒီကလေးမလေးကို ပေးလိုက်တယ်။ ကလေးမလေး လက်မှာ စွတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အင်မတန် လှပတင့်တယ်တဲ့ ရတနာပန်းကုံး၊ ရွှေပန်းကုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဖြစ်သွားတဲ့အခါကျတော့ ပြဿနာက ဘယ်လိုပေါ်လာသလဲ။ ဒီကလေးမလေးက ဒီရွှေပန်းကုံးကြီး ဆင်မြန်းပြီးတော့ ကြွားကြွားဝါဝါနဲ့ တောင်ထိပ်ပွဲသွားတော့ ကြွားတာပေါ့လေနော်။ သွားလိုက်တော့ ပြဿနာပေါ်ပြီ။ &quot;ဒီလောက် လှပတင့်တယ်တဲ့ ရွှေပန်းကုံးကြီးဟာ ဒီလောက် ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေတဲ့ ကလေးမလေးရဲ့ သန္တာန်မှာ၊ ဒီအိမ်မှာတော့ ဘယ်လိုမှ မရှိနိုင်ဘူး။ နန်းတော်မှာတောင်မှ ရှိခဲတဲ့ ရွှေပန်းကုံးမျိုး ဖြစ်တယ်။ ဧကန္တ ဒီရွှေပန်းကုံးကို သူတို့ ကောင်းမွန်စွာ ရတာမဟုတ်ဘူး၊ ခိုးယူလုယက်လို့ ရတဲ့ပစ္စည်း ဖြစ်မယ်&quot; ဆိုပြီး မင်းချင်းယောက်ျားတွေက ဖမ်းပြီးတော့ အရေးယူပါရော။ အရေးယူတော့ ကလေးမလေးကိုတော့ အရေးမယူပါဘူး၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျား (ဖခင်) ကို အရေးယူပြီး ချုပ်နှောင်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးအား တန်ခိုးပြ၍ နန်းတော်ကို ရွှေဖြစ်စေခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ချုပ်နှောင်ထားလိုက်တော့ နောက်တစ်နေ့ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်မြတ်ကြီး ဆွမ်းခံကြွလာတဲ့အခါ၊ အိမ်ရှင်မကနေပြီးတော့ &quot;အရှင်ဘုရား... အရှင်ဘုရားရဲ့ တပည့်တော် (အိမ်ရှင်ယောက်ျား) သည် ဒီပြဿနာကြောင့် အချုပ်ထောင် ခံနေရပါပြီ၊ အရှင်ဘုရား ကယ်တော်မူပါ&quot; ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။ ဒါနဲ့ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်ကြီးက ဗိမ္ဗိသာရမင်းရဲ့ နန်းတော်ကို ကြွသွားရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကြွသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးကလည်း ရိုသေစွာလာပြီး ရှိခိုးပူဇော်ပါတယ်။ အကျိုးအကြောင်း မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အလုံးစုံကို တင်ပြလျှောက်ထားလိုက်တယ်။ &quot;ဒီပန်းကုံးမျိုးဟာ တပည့်တော် နန်းတွင်းမှာတောင် မရှိပါဘူး။ ဒီလို ရတနာပန်းကုံးမျိုးဟာ တပည့်တော် နန်းတွင်းမှာတောင် မရှိတဲ့အတွက်၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဧကန္တ ခိုးယူလုယက်လို့သာ ရခဲ့တဲ့ ပန်းကုံးဖြစ်ရမယ်&quot; ဆိုပြီး မင်းကြီးရဲ့ လူယုံတော်တွေက သိမ်းပိုက်ထားတဲ့အကြောင်း တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်အခါမှာ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်က 'ဣဒ္ဓိဝိဓ' လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်ကို ဖန်ဆင်းပြီးတော့၊ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ရွှေဖြစ်အောင် အကုန်လုံး ဖန်ဆင်းတော်မူလိုက်ပါတယ်။ အဘိညာဉ်တန်ခိုးဖြင့် ဖန်ဆင်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;ဒကာတော်... ဒကာတော် နန်းတော်ကြီးကို အကဲကြည့်လိုက်စမ်း&quot; လို့ မိန့်တယ်။ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အကုန်လုံး ရွှေအတိ ပြီးသွားတယ်။ &quot;အဲဒီရွှေတွေ ဘယ်ကရသလဲ&quot; လို့ မေးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကြီးက သဘောပေါက်ပြီးတော့ &quot;အရှင်ဘုရား တပည့်တော် မှားပါပြီ၊ တပည့်တော် သဘောပေါက်ပါပြီ&quot; ဆိုပြီးတော့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူတို့ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် သိက္ခာပုဒ် ပေါ်ပေါက်လာပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်လည်း ပြန်ကြွသွားပါတယ်။ ဒီလို အဓိဋ္ဌာန်ဣဒ္ဓိကိုတော့ မြတ်စွာဘုရားလည်း ခွင့်ပြုထားပါတယ်နော်။ မြေလျှိုးမိုးပျံပြီးတော့ အံ့ဩဖွယ် တန်ခိုးဣဒ္ဓိပြခြင်းကိုတော့ ရဟန်းတော်များကို မြတ်စွာဘုရားက တားမြစ်ထားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါနဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီးတော့ အရှင်ပိလိန္ဒဝစ္ဆမထေရ်ကြီးကို ဒကာ ဒကာမတွေက ကြည်ညိုလိုက်ကြတာ၊ အိုးအုပ်သက္ကတ ဖြစ်လာပြီ။ အိုးအုပ်သက္ကတ ဖြစ်လာတဲ့အချိန်အခါကျတော့ လှူလိုက်တန်းလိုက်ကြတာ ဆီဦးတို့၊ ထောပတ်တို့၊ ပျားတို့၊ တင်လဲတို့ အစရှိသည်ဖြင့် လှူလိုက်တော့၊ တစ်ခါတည်း တချို့တချို့ ရဟန်းတွေက ဘာလုပ်သလဲဆိုရင် အင်မတန်ကြီးတဲ့ 'အိုးစည်' လို့ ခေါ်တဲ့ ဆေးအိုးကြီးတွေနဲ့ ထည့်ပြီး လှောင်ထားတဲ့ ကိုယ်တော်တွေကလည်း ရှိ၊ သပိတ်တွေထဲ ထည့်ပြီးတော့ လှောင်ထားတဲ့ ကိုယ်တော်တွေကလည်း ရှိ၊ အိုးကြီးအိုးငယ်တွေနဲ့ ထည့်ပြီး လှောင်ထားတဲ့ ကိုယ်တော်တွေလည်း ရှိ၊ သပိတ်အိတ်တွေနဲ့ ထည့်ပြီး လှောင်ထားတဲ့ ကိုယ်တော်တွေလည်း ရှိပေါ့လေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ကိုယ်တော်တွေက အမျိုးမျိုး ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ လူတွေက ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ရလာတိုင်း ရလာတိုင်းသော လှူဒါန်းဖွယ် ပစ္စည်းတွေကို ဒီလို သိုမှီးသိမ်းဆည်းထားတာကို ကြည့်ပြီးတော့ လူတွေက ကဲ့ရဲ့ကြတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့-&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;မဟိစ္ဆာ ဣမေ သမဏာ၊ အန္တောကောဋ္ဌာဂါရိကာ&quot; တိ ဥဇ္ဈာယိံသု။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သမဏာ&lt;/b&gt; - ဤသမဏတို့သည်၊ &lt;b&gt;မဟိစ္ဆာ&lt;/b&gt; - ကိလေသာ အလိုရမက် ကြီးမားကြကုန်၏။ &lt;b&gt;အန္တောကောဋ္ဌာဂါရိကာ&lt;/b&gt; - သူတို့ရဲ့ ကျောင်းတိုက်အတွင်း၌ စပါးကျီ၊ ဂိုထောင်များ ထင်ရှားရှိ၍ နေကြပေကုန်၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;သူတို့မှာ ဂိုထောင်တွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။ လောဘကလည်း ကြီးလိုက်ကြတာ၊ ဒီကိုယ်တော်တွေ မပြောနဲ့တော့&quot; စသည်ဖြင့် ဤသို့လျှင် ဥဇ္ဈာယိံသု - ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချလေကုန်၏။ လူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ဆိုတာကတော့ တော်တော်လေး ခက်ပါတယ်နော်။ အဲဒီလို ကဲ့ရဲ့ကြတဲ့ အချိန်အခါကျတော့...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သတ္ထာ တံ ဗုဒ္ဓိသုတွာ&lt;/b&gt; - မြတ်စွာဘုရားက ဒီအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရပြီ။ ကြားလိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ &quot;ယန္နူန ပါနီယကိလာန ဘိက္ခုနံ&quot; စသည်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ဦးဇင်းတို့ ဟောနေ့သခင်မှာ ဆေးတွေကို ခုနစ်ရက်အတောအတွင်း၊ ထောပတ်၊ ဆီခဲ၊ ပျား၊ တင်လဲ ဆိုတဲ့ ဒီဆေးတွေကို ခုနစ်ရက်ထက် ပိုလွန်ပြီးတော့ မထားရဆိုပြီး သိက္ခာပုဒ် အကပ်ခံပြီးတဲ့နောက်ပေါ့နော်။ &quot;ခုနစ်ရက်ထက် ပိုလွန်ပြီး မထားရ၊ သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်း မပြုရ&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီသိက္ခာပုဒ် ပညတ်ရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂန္ဓာရဇာတ်တော်နှင့် ရှေးသူတော်ကောင်းတို့၏ အလေ့အထ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ပညတ်ပြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့မှ မြတ်စွာဘုရားက ဒီဂန္ဓာရဇာတ်တော်လေးကို ဟောပေးတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဘိက္ခဝေ၊ ပုဗ္ဗေ ပဏ္ဍိတာ အနုပ္ပါဒေ ဗုဒ္ဓေ၊ ဗာဟိရကပဗ္ဗဇ္ဇံ ပဗ္ဗဇိတွာ၊ ပဉ္စသီလမတ္တကံ ရက္ခန္တာပိ၊ ပုနဒိဝသတ္ထာယ နိဒဟန္တေ ကိံသု။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေ ပဏ္ဍိတာ&lt;/b&gt; - ရှေးပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့သည်ကား၊ &lt;b&gt;အနုပ္ပါဒေ ဗုဒ္ဓေ&lt;/b&gt; - ဘုရားမပွင့်မီ အချိန်အခါကာလ၌၊ &lt;b&gt;ဗာဟိရကပဗ္ဗဇ္ဇံ&lt;/b&gt; - သာသနာတော်ရဲ့ ပြင်ပ၌ဖြစ်တဲ့ ရသေ့ရဟန်းအဖြစ်ကို၊ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇိတွာ&lt;/b&gt; - ရသေ့ရဟန်း ပြုကြပါကုန်သော်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ပဉ္စသီလမတ္တကံ&lt;/b&gt; - ငါးပါးသီလမျှကိုသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ရက္ခန္တာပိ&lt;/b&gt; - ရခိုင် သိမ်းဆည်း စောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါကုန်သော်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ပုနဒိဝသတ္ထာယ&lt;/b&gt; - နောက်တစ်နေ့ အလို့ငှာ၊ &lt;b&gt;နိဒဟန္တေ&lt;/b&gt; - သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်း တို့ကို၊ &lt;b&gt;ကိံသု&lt;/b&gt; - ကဲ့ရဲ့တော်မူခဲ့လေကုန်ပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&quot;သင်ချစ်သားတို့သည်ကား ဤကဲ့သို့ သဘောရှိတဲ့၊ သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်း၌ ဝင်ရောက်၍ ရှင်ရဟန်း ပြုလာကြကုန်သည် ဖြစ်ပါလျက်၊ ဒုတိယနေ့၊ တတိယနေ့ စသည်တို့အတွက် စားဖွယ်သောက်ဖွယ်တို့ကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းကို ပြုကြကုန်လျက်၊ သာသနာတော်နှင့် မသင့်မလျော်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို ပြုကျင့်၍ နေကြပေကုန်၏&quot; ဣတိ - ဤသို့လျှင် မိန့်တော်မူ၍ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကို အတိတ်ဆောင်၍ ဟောတော်မူခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချစ်သားတို့... ရှေ့ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတွေဟာ ဘုရားမပွင့်မီ အချိန်အခါကာလမှာ သာသနာတော်ရဲ့ ပြင်ပဖြစ်တဲ့ ရသေ့ရဟန်း ဘဝလေးတစ်ခု ရရှိကြတယ်။ အဲဒီလို ရသေ့ရဟန်း ပြုပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ငါးပါးသီလမျှလောက်ကိုသာ သူတို့က စောင့်ထိန်းနိုင်တဲ့ ရသေ့ရဟန်း ဖြစ်ကြပါတယ်ဗျာ။ ငါးပါးသီလအဆင့်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဒီရသေ့ရဟန်းတွေဟာ၊ ငါးပါးသီလလောက်ကို စောင့်ထိန်းနေရပေမယ့်လို့၊ မပြောပလောက်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကိုသော်လည်း နောက်တစ်နေ့အတွက် သိုမှီးသိမ်းဆည်းတာကို ကဲ့ရဲ့ခဲ့ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;သင်ချစ်သားတို့ အခုပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ 'နိယျာနိက' အမည်ရတဲ့ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ ဒီကဲ့သို့သော သာသနာတော်အတွင်းမှာ ဝင်ရောက်၍ ရှင်ရဟန်း ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ရှင်ရဟန်းဘဝကို ရရှိနေတဲ့ သင်တို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ နက်ဖြန်စားဖို့၊ သဘက်ခါစားဖို့ စသည်ဖြင့် ဘာကြောင့် ဒီလို သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို ပြုနေရတာလဲ။ သင်တို့ ဒီလို ပြုလုပ်နေတာဟာ သာသနာတော်မှာ မပြုသင့်မပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလို မပြုသင့်မပြုထိုက်တာကို သင်ချစ်သားတို့ ဘာကြောင့် ပြုမူနေထိုင်ကြရသလဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို မြတ်စွာဘုရားက ကဲ့ရဲ့တော်မူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိနည်းနှင့်အညီ နေထိုင်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နည်းနည်းတော့ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ... ဘုရားရှင်က ကဲ့ရဲ့သင့်ကဲ့ရဲ့ထိုက်လို့ ကဲ့ရဲ့တာလား၊ မကဲ့ရဲ့သင့်ဘဲနဲ့ ကဲ့ရဲ့တာလား။ သီလရှင်တွေရော ပြောကြစမ်းပါဦးဟင်။ ပြုံးနေကြပြီ၊ နည်းနည်းတော့ ထိသွားပြီနဲ့ တူတယ် ဟုတ်လား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သာသနာတော်အတွင်းမှာ ဝင်ရောက်ပြီး ရှင်ရဟန်း ပြုနေသည် ဖြစ်ပါလျက်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒီစားထုပ်ကလေးလို မပြောပလောက်တဲ့ စားဖွယ်သောက်ဖွယ်လေးတွေကို နောက်တစ်နေ့အတွက်ဆိုပြီး သိုမှီးသိမ်းဆည်းထားကြတာလဲ။ သင်တို့ဟာ သာသနာတော်မှာ မပြုသင့်မပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို ဘာကြောင့် ပြုနေကြရသလဲဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဘုရားရှင်က ဆိုဆုံးမနေတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာမှာ နေပြီဆိုရင်တော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဒီလို ဆိုဆုံးမမှုမျိုးကို လိုက်နာရမလား၊ မလိုက်နာရဘူးလားဟင်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လိုက်နာမှ ခုနက &quot;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot; ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာနဲ့ ပြည့်စုံမှာ။ မလိုက်နာဘူးဆိုရင်တော့ ဒီ &quot;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot; ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာနဲ့ ပြည့်စုံပါ့မလား၊ မပြည့်စုံနိုင်ဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂန္ဓာရမင်းနှင့် ဝိဒေဟမင်းတို့၏ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းလေးက ဘယ်လိုလဲဆိုတော့၊ လွန်လေပြီးသော အတိတ်ဘဝတစ်ခုမှာ ဂန္ဓာရတိုင်းမှာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းက ဂန္ဓာရမင်းကြီးရဲ့ သားရတနာလေး တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ခမည်းတော် ကွယ်လွန်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ ရှင်ဘုရင်ရာထူးမှာ ရပ်တည်ခွင့် ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် မင်းကျင့်တရား (၁၀) ပါးနှင့်အညီ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သို့သော် မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတို့ သူ့မှာလည်း ရှိနေတယ်။ မဇ္ဈိမဒေသ၊ ဝိဒေဟတိုင်းဆိုပြီး တိုင်းတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာလည်း ဝိဒေဟဘုရင် မင်းမြတ်ကြီးက သူ့ရဲ့တိုင်းပြည်ကို မင်းကျင့်တရား (၁၀) ပါးနဲ့အညီ အုပ်ချုပ်ပြီးတော့ မင်းလုပ်နေပါတယ်။ တို့ ဂန္ဓာရစ်မင်း (ဂန္ဓာရတိုင်းကမင်း) နဲ့ ဝိဒေဟတိုင်းကမင်း၊ ဒီနှစ်ဦးတို့ကတော့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မမြင်ဖူးဘဲနဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ မြဲမြံခိုင်ခံ့တဲ့ ချစ်ကျွမ်းဝင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဖြစ်နေကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအချိန်အခါတုန်းက လူတို့ရဲ့ သက်တမ်းက ဘယ်လောက်ရှိလဲလို့ မေးရင်-&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;တဒါ မနုဿာ တီသဝဿသဟဿာနိ ဇီဝန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တဒါ&lt;/b&gt; - ထိုအချိန်အခါ၌၊ &lt;b&gt;မနုဿာ&lt;/b&gt; - လူသားတို့သည်၊ &lt;b&gt;တီသဝဿသဟဿာနိ&lt;/b&gt; - အနှစ်သုံးသောင်းတို့ ကာလပတ်လုံး၊ &lt;b&gt;ဇီဝန္တိ&lt;/b&gt; - အသက်ရှင်လေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အနှစ်သုံးသောင်းတမ်း ဖြစ်တယ်။ အသက် အင်မတန် ရှည်တဲ့ ခေတ်အချိန်အခါ ပေါ့နော်။ တစ်နေ့ ဘာဖြစ်လာသလဲဆိုတော့ ဂန္ဓာရမင်းကြီးက လပြည့်ဥပုသ်နေ့မှာ သီလတွေ ကောင်းစွာ ဆောက်တည်တယ်။ သီလတွေ ကောင်းစွာ ဆောက်တည်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့၊ ဒီသီလတွေကို ဖြူစင်အောင် ဖြည့်ကျင့်နေတယ်။ ဖြည့်ကျင့်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့၊ ပလ္လင်ပေါ်သို့ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ပလ္လင်ထက်တက်ပြီးတော့၊ လေသာပြတင်းကို ဖွင့်ပြီးတော့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်...။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရာဟုဖမ်းသော လမင်းကိုကြည့်၍ သံဝေဂရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အရှေ့လောကဓာတ်တစ်ခွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၊ လှမ်းကြည့်ပြီးတဲ့အချိန်ကျတော့မှ မိမိကိုယ်ကို ခစားနေတဲ့ မူးကြီးမတ်ရာတွေကိုလည်း ဓမ္မကထာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ ဓမ္မရုတ္တကထာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ ဓမ္မထရုတ္တကထာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နော်၊ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတဲ့ တရားစကားတွေကို ဟောကြားပြသပြီးတော့ ထိုင်နေကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘာဖြစ်သလဲ။ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးက လပြည့်ကြီးက ဝိုင်းဝိုင်းစက်စက်နဲ့ ထွန်းလင်းတင့်တယ်နေတဲ့အတွက် အလွန်ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒီလပြည့်ဝန်းကြီးကို ရာဟုက ဖမ်းလိုက်ပြန်ပြီ။ ရာဟုဖမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လရောင်ကြီးက ကွယ်သွားပြီ။ ကွယ်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မူးကြီးမတ်ရာတွေက လရောင်ကို မမြင်ရတဲ့အတွက် &quot;လကိုတော့ ရာဟုဖမ်းပြီ&quot; ဆိုပြီးတော့ ရှင်ဘုရင်အား တင်ပြလျှောက်ထားကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှင်ဘုရင်ကြီးက လကိုလှမ်းကြည့်ပြီးတော့၊ ရာဟုအဖမ်းခံရတဲ့ လကိုလှမ်းကြည့်ပြီးတော့ ဘာပြောလဲ၊ ဘာစဉ်းစားသလဲ။ သူ့ရဲ့ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စဉ်းစားခန်းလေးတစ်ခုပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အယံ စန္ဒော အာဂန္တုကေန ဥပက္ကိလေသေန ဥပက္ကိလိဋ္ဌော န ဝိရောစတိ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အယံ စန္ဒော&lt;/b&gt; - ဤလမင်းသည်၊ &lt;b&gt;အာဂန္တုကေန&lt;/b&gt; - ဧည့်သည်အာဂန္တုဖြစ်သော၊ &lt;b&gt;ဥပက္ကိလေသေန&lt;/b&gt; - ကိလေသာအညစ်အကြေး (ရာဟု) ကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဥပက္ကိလိဋ္ဌော&lt;/b&gt; - ညစ်နွမ်းရသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;န ဝိရောစတိ&lt;/b&gt; - အရောင်အလင်း မရှိသည် ဖြစ်ခဲ့ရလေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ နော်၊ ဧည့်သည်အာဂန္တုသဖွယ် ဖြစ်နေတဲ့ ဒီရာဟုက လရဲ့အရောင်ကို ညစ်နွမ်းအောင် ပြုလုပ်လိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် လရဲ့အရောင်ဟာ မှေးမှိတ်ပြီးတော့ ညစ်နွမ်းသွားရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မင်းစည်းစိမ်နှင့် ကိလေသာအညစ်အကြေးကို ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;မယှမ္ပိ ခေါ ရာဇပရိဝါရော ဥပက္ကိလေသောဝ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မယှမ္ပိ&lt;/b&gt; - ငါ၏လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ဧသ ရာဇပရိဝါရော&lt;/b&gt; - ဤမင်းပရိသတ် အခြံအရံ ပရိသတ်တွေသည်၊ &lt;b&gt;ဥပက္ကိလေသောဝ&lt;/b&gt; - ညစ်နွမ်းကြောင်း ကိလေသာတရား ပါပေတည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါ့မှာ ဝန်းရံပြီး ခံစားနေတဲ့ ဒီမင်းကျင့်ယောက်ျား အစရှိတဲ့ မင်းပရိသတ်အားလုံးဟာလည်း ငါ့ရဲ့အညစ်အကြေးတွေပဲလို့ သူက စဉ်းစားပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;န ခေါ မေတံ ပတိရူပံ ယံ ရာဟုဂဟိတစန္ဒော ဝိယ န ဝိရောစိတဗ္ဗံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt; - ငါအဖို့၊ &lt;b&gt;ဧတံ&lt;/b&gt; - ဤသဘောတရားသည်၊ &lt;b&gt;န ခေါ ပတိရူပံ&lt;/b&gt; - မသင့်တင့် မလျောက်ပတ်ပေ။ ဘာလဲဆိုရင်၊ &lt;b&gt;ရာဟုဂဟိတစန္ဒော ဝိယ&lt;/b&gt; - ရာဟုအဖမ်းခံရတဲ့ လကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;န ဝိရောစိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - အရောင်အလင်း မရှိသည် ဖြစ်ရလေရာခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;ဧတံ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့ဖြစ်ခြင်းသည် (မသင့်တော်ဘူး)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဖမ်းခံရတဲ့လဟာ အရောင်အလင်းမရှိသလိုပဲ၊ ငါ့အဖို့ ဒီရာဟုအဖမ်းခံရသလို အညစ်အကြေးတွေဖြင့် အဖမ်းခံရမယ့် ဘဝတစ်ခုဆိုရင်တော့ မတော်ဘူး။ သူက ဒီလိုစဉ်းစားတယ်။ ဘာအညစ်အကြေးတွေလဲ။ အညစ်အကြေးတွေနဲ့ လူးလီလိမ်းကျံပြီး နေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ နားလည်ပါတယ်။ သားအတွက် ပူရတယ်၊ သမီးအတွက် ပူရတယ်၊ ဇနီးအတွက် ပူရတယ်၊ မြေအတွက် ပူရတယ်၊ ပစ္စည်းတွေအတွက် ပူရတယ်။ အခုလို နန်းတွင်းစည်းစိမ်ဆိုတော့ တိုင်းပြည်အတွက် ပူပင်းသောကရောက်ရတယ်။ မင်းပြစ်မင်းဒဏ် သင့်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အပြစ်မပေးချင်ဘဲနဲ့ အပြစ်ပေးနေရတယ်။ မချုပ်နှောင်သင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း မချုပ်နှောင်ချင်ပေမယ့်လို့ ချုပ်နှောင်ရတယ် နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စသည်ဖြင့် အညစ်အကြေးတွေက လူးလိလိမ်းကျံနေပြီ။ နားလည်တယ်နော်။ ရာဂတွေနဲ့၊ ဒေါသတွေနဲ့၊ မောဟတွေနဲ့ ဒီလိုကိလေသာအညစ်အကြေးတွေ လူးလိလိမ်းကျံနေတဲ့ ဘဝတစ်ခုတော့ ရရှိနေပြီ။ လဟာ ရာဟုဆိုတဲ့ အညစ်အကြေး အလိမ်းခြံခံရသလိုမျိုး၊ ငါလည်း ဒီမောဟ အစရှိတဲ့ ကိလေသာအညစ်အကြေးတွေ လိမ်းခြံခံနေရတဲ့ ဘဝတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ဒီဘဝကတော့ ငါ့အတွက် မသင့်တော်တော့ဘူး။ သူက ဒီလိုစဉ်းစားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တောထွက်၍ ရသေ့ရဟန်းပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဝိသုဒ္ဓေ ဂဂဏတလေ ဝိဂတဝလာဟကေ စန္ဒမဏ္ဍလံ ဝိယ ဝိရောစိဿာမိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဝိသုဒ္ဓေ&lt;/b&gt; - စင်ကြယ်သော၊ &lt;b&gt;ဂဂဏတလေ&lt;/b&gt; - ကောင်းကင်အပြင်ထက်၌၊ &lt;b&gt;ဝိဂတဝလာဟကေ&lt;/b&gt; - တိမ်တိုက်ကင်းစင်လျက်ရှိသော၊ &lt;b&gt;စန္ဒမဏ္ဍလံ ဝိယ&lt;/b&gt; - လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့၊ (ငါသည် တိုင်းနိုင်ငံကို) &lt;b&gt;ပဟာယ&lt;/b&gt; - ပယ်စွန့်၍၊ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇ္ဇိဿာမိ&lt;/b&gt; - ရသေ့ဟန်ပြု ပယ်အံ့ (ရဟန်းပြုအံ့)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကောင်းကင်ပြင်မှာ တင့်တယ်နေတဲ့ လဝန်းကြီးကဲ့သို့ တိုင်းပြည်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ ငါရသေ့ရဟန်းပြုတော့မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကိမေတေန ပရေန ဩဝဒိတေန မေ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt; - ငါ့အား၊ &lt;b&gt;ပရေန&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါးကို၊ &lt;b&gt;ဩဝဒိတေန&lt;/b&gt; - ဆုံးမ၍နေခြင်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကိံ&lt;/b&gt; - ဘယ်အကျိုးရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတစ်ပါးတွေကို ငါဆိုဆုံးမနေလို့တော့ ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကုလေ စ ဂဏေ စ အလဂ္ဂိတွာ အတ္တာနံဝ ဩဝဒန္တော ဝိစရိဿာမိ၊ ဧတံ မေ ပတိရူပံ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ကုလေ စ&lt;/b&gt; - အမျိုးအနွယ်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဂဏေ စ&lt;/b&gt; - ဂိုဏ်းဂဏတို့ကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အလဂ္ဂိတွာ&lt;/b&gt; - ငြိကပ်တွယ်တာမှု မရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;အတ္တာနံဝ&lt;/b&gt; - မိမိကိုယ်ကိုယ်သာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဩဝဒန္တော&lt;/b&gt; - ဆုံးမလျက်၊ &lt;b&gt;ဝိစရိဿာမိ&lt;/b&gt; - လှည့်လည်ကျင့်ပအံ့။ &lt;b&gt;ဧတံ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့ပြုလုပ်ခြင်းသည်၊ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt; - ငါ့အဖို့၊ &lt;b&gt;ပတိရူပံ&lt;/b&gt; - သင့်တင့် လျောက်ပတ်လှပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အမျိုးအနွယ်တွေကို၊ ဂိုဏ်းဂဏတွေကို အားလုံး ငြိတွယ်မှုမရှိဘဲ စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာလျှင် မိမိဆိုဆုံးမပြီးတော့ ငါလှည့်လည်ကျင့်ကြံ နေထိုင်တော့မယ်။ ဒီလိုနေထိုင်ခြင်းသည်သာလျှင် ငါ့အတွက် သင့်တင့်လျှောက်ပတ်ပါတယ်လို့ သူက အဲ့ဒီလိုစဉ်းစားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့လိုစဉ်းစားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူဘာလုပ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယံ ဣစ္ဆထ၊ တံ ရာဇာနံ ကရောထ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယံ&lt;/b&gt; - အကြင်သူကို၊ &lt;b&gt;ဣစ္ဆထ&lt;/b&gt; - အလိုရှိကြကုန်၏၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုမိမိတို့အလိုရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ &lt;b&gt;ရာဇာနံ&lt;/b&gt; - မင်းဖြစ်အောင်၊ &lt;b&gt;ကရောထ&lt;/b&gt; - ပြုကြကုန်လော့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဤသို့ပြောဆို၍ တိုင်းနိုင်ငံကို အမတ်တို့အား အပ်နှင်းလိုက်၏။ သူတော်ကောင်းတွေရဲ့ အတိတ်ကပုံစံပေါ့နော်။ ဒါကြောင့်လည်း သူတော်ကောင်း ဖြစ်ကြတာပဲ။ အလိုရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကိုတဲ့ မင်းတို့ မင်းမြှောက်ကြတော့ဆိုပြီး တိုင်းပြည်ကို မူးကြီးမတ်ရာတွေကို အကုန်လုံး အပ်နှင်းလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဒကာကြီးတွေ ဒကာမကြီးတွေ မိမိတို့ရဲ့ မင်းစည်းစိမ်လေးကို အပ်နှင်းနိုင်ပါ့မလား။ ဟမ်။ အဲ့တော့ ဒီမှာ အပ်နှင်းသွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကြည့်လိုက်တော့ အင်မတန် ကြီးကျယ်တဲ့ မင်းစည်းစိမ်ကြီးနော်။ ဒီတော့ သူတို့ အထွတ်အထိပ် ရောက်လာတာလည်း မပြောနဲ့၊ သူတို့က တကယ် စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိကြပါတယ်လေ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တောရပ်ဟိမဝန္တာ၌ ဈာန်ချမ်းသာဖြင့် နေထိုင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ အဲ့ဒီလို အပ်နှင်းပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော တံ ရဇ္ဇံ ပဟာယ ပဗ္ဗဇိတွာ ဈာနာဘိညာ နိဗ္ဗတ္တေတွာ ဈာနရတိသမာပန္နော ဟိမဝန္တပ္ပဒေသေ ဝါသံ ကပ္ပေသိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထို (မင်းသည်)၊ &lt;b&gt;တံ ရဇ္ဇံ&lt;/b&gt; - ထိုတိုင်းနိုင်ငံကို၊ &lt;b&gt;ပဟာယ&lt;/b&gt; - စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်၊ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇိတွာ&lt;/b&gt; - ရသေ့ရဟန်းပြု၍၊ &lt;b&gt;ဈာနာဘိညာ&lt;/b&gt; - ဈာန်အဘိညာဉ်တို့ကို၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တေတွာ&lt;/b&gt; - ဖြစ်စေ၍၊ &lt;b&gt;ဈာနရတိသမာပန္နော&lt;/b&gt; - ဈာန်၌ မွေ့လျော် ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဟိမဝန္တပ္ပဒေသေ&lt;/b&gt; - ဟိမဝန္တာအရပ်၌၊ &lt;b&gt;ဝါသံ&lt;/b&gt; - နေထိုင်ခြင်းကို၊ &lt;b&gt;ကပ္ပေသိ&lt;/b&gt; - ပြုခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မင်းစည်းစိမ် စွန့်လွှတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရသေ့ရဟန်းပြုတယ်။ &lt;b&gt;ဣသိပဗ္ဗဇ္ဇ&lt;/b&gt; (ဣသိပဗ္ဗဇ္ဇ) နဲ့ &lt;b&gt;သမဏပဗ္ဗဇ္ဇ&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ပဗ္ဗဇ္ဇ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်နော်။ &lt;b&gt;ဣသိပဗ္ဗဇ္ဇ&lt;/b&gt; ဆိုတာကတော့ သာသနာတော်ရဲ့ အပြင်ပမှာ ရသေ့ဘဝပဲ ရနိုင်တဲ့အတွက် ရသေ့ရဟန်းပြုတာကို ခေါ်တယ်။ သာသနာတော်အတွင်းကျတော့ &lt;b&gt;သမဏပဗ္ဗဇ္ဇ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ရှင်ရဟန်းအဖြစ်ကို ရရှိနိုင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ ရသေ့ရဟန်းပြုမိတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူဘာလုပ်သလဲ။ ပြုကာမတ္တ မနေပါဘူး။ &lt;b&gt;ဈာနာဘိညာ နိဗ္ဗတ္တေတွာ&lt;/b&gt; - ဈာန်အဘိညာဉ်တွေကို ရအောင် ကြိုးစားအားထုတ်တယ်။ &lt;b&gt;ဈာနရတိသမာပန္နော&lt;/b&gt; - ဈာန်နဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက် ရောင့်ရဲသော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဈာန်ကို အားထုတ်၊ ဈာန်အဘိညာဉ်တွေကို ရောက်အောင် အားထုတ်ပြီးတော့ ဒီဈာန်တရားနဲ့ပဲ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ပြီးတော့ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်နေတဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မကောင်းဘူးလားဟင်။ သိပ်ကောင်းတယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ &lt;b&gt;ဟိမဝန္တပ္ပဒေသေ ဝါသံ ကပ္ပေသိ&lt;/b&gt; - ဟိမဝန္တာအရပ်မှာပဲ နေလိုက်တယ်။ တစ်ပါးတည်း ဘယ်လောက် ချမ်းသာမလဲ။ ဈာန်သမာပတ်တွေ ဝင်စားပြီးတော့ ဒီဈာန်ချမ်းသာလေးနဲ့ပဲ နေနေတယ်။ နော်၊ ဒီတော့ တရားအားထုတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ မိမိရဲ့ တရားချမ်းသာလေးနဲ့ နေထိုင်တတ်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်ပါတယ်။ ဟိုလူ့အကြောင်း ပြောလိုက်၊ ဒီလူ့အကြောင်း ပြောလိုက်၊ ဟိုးလူနဲ့ ရန်ဖြစ်လိုက်၊ ဒီလူနဲ့ ရန်ဖြစ်လိုက်၊ ဟိုလူနဲ့ စကားများလိုက်၊ ဒီလူနဲ့ စကားများလိုက်—ဒါ သူတော်ကောင်းတို့ အလုပ် ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်လိုတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ ဦးတည်ချက်ကလေး၊ သာသနာတော်ထဲ ဝင်လာတဲ့ ဥဒ္ဒိဿကလေး မှန်ကန်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား။ နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိဒေဟမင်းကြီး၏ ဆင်ခြင်မှုနှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အေး၊ တောထွက်ပြီး ရသေ့ရဟန်းပြုသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ဝိဒေဟမင်းကြီးကလည်း ကြားပြီနော်။ ကြားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မမ သဟာယေ ပဗ္ဗဇိတေ အဟံ ရဇ္ဇေန ကိံ ကရိဿာမိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မမ သဟာယေ&lt;/b&gt; - ငါ၏ အဆွေတော် မင်းသည်၊ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇိတေ&lt;/b&gt; - ရသေ့ဟန်ပြုခဲ့သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ရဇ္ဇေန&lt;/b&gt; - မင်းလုပ်၍ နေခြင်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကိံ ကရိဿာမိ&lt;/b&gt; - ဘာပြုနိုင်ပါအံ့နည်း (ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ)။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေက တိုင်းပြည်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ ရသေ့ရဟန်းပြုသွားပြီ။ ဒီလို ရသေ့ရဟန်းပြုသွားခဲ့ရင် ငါလည်း တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ပြီးတော့ မင်းစည်းစိမ် ခံစားနေလို့ ဘာအကျိုးရှိတော့မလဲ။ သူက ဒီလိုစဉ်းစားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စဉ်းစားပြီးတဲ့ အခါကျတော့ နော်၊ ခုနစ်ယူဇနာ ကျယ်ပြန့်နေတဲ့ မိထိလာမြို့ကြီး၊ ယူဇနာ ၃၀၀ ကျယ်ပြန့်နေတဲ့ ဝိဒေဟတိုင်း၊ ရွာပေါင်း တစ်သောင်းခြောက်ထောင်၊ ကျီအပြည့် ဂိုထောင်အပြည့်နဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ရွာပေါင်း ၁၆၀၀၀ သော၊ &lt;b&gt;သဟဿကရဏ&lt;/b&gt; တဲ့၊ မိမိကို ခစားနေတဲ့ အမျိုးသမီးပေါင်း တစ်သောင်းခြောက်ထောင်နဲ့၊ အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံး သူက စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ တောထွက်သွားတယ်။ ရသေ့ရဟန်းပြုသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ၊ ဒကာကြီးတွေ ဘယ်နှယောက်လောက်များ ရှိလဲ။ ဟင်၊ စပါးကျီ ကိုယ်တော် ဘယ်နှလုံးလောက်များ ရှိလဲ။ တိုင်းပြည်ကို ဘယ်နှတိုင်းပြည်လောက်များ ရှိလဲ။ ဟမ်။ အဲ့ဒါပဲ၊ သူတို့ အထွတ်အထိပ် ရောက်တာလည်း မပြောနဲ့၊ သူတို့က စွန့်လွှတ်ရမယ့် နေရာမှာ တကယ် စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ မရှိဘူးလား။ ရှိကြတယ်။ အခုက ဒကာကြီးတွေက တစ်ယောက်မှ မစွန့်ဘူးဆိုတော့ ဟိုမှာ သောင်းကျော် ဂိုထောင်ကြီးတောင် စွန့်သွားတာ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ မကွာဘူးလား၊ ကွာနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သားမယားအပေါ် တွယ်တာမှုကင်းစွာ ကျင့်ကြံခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ အဲ့ဒီလို စွန့်လွှတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကလေးတစ်ခု၊ ဘုန်းကြီးကတော့ အားကျလွန်းလို့ပါ။ သူက ဘာလုပ်သလဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော သဟဿန္တေပုရံ ပဟာယ ပုတ္တဓီတရော အနဝေက္ခိတွာ ဟိမဝန္တံ ပဝိသိတွာ ပဗ္ဗဇိတွာ ပဝတ္တဖလဘောဇနော ဟုတွာ ဓမ္မိကဝါသံ ဝသန္တော ဝိစရိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထို (မင်းသည်)၊ &lt;b&gt;သဟဿန္တေပုရံ&lt;/b&gt; - တစ်သောင်းသော မောင်းမမိဿံတို့ကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပဟာယ&lt;/b&gt; - စွန့်လွှတ် ထားခဲ့၍၊ &lt;b&gt;ပုတ္တဓီတရော&lt;/b&gt; - သားမယားတို့ကို၊ &lt;b&gt;အနဝေက္ခိတွာ&lt;/b&gt; - နှလုံးမသွင်းမူ၍...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါ့မှာ သားတွေရှိတယ်၊ ငါ့မှာ သမီးတွေရှိတယ်၊ ငါ့မှာ ဇနီးတွေရှိတယ်ဆိုပြီး စိတ်ထဲ နည်းနည်းလေးမှ ထည့်မစဉ်းစားဘူးတဲ့။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့ တော်တော်ကို ကြည်ညိုသွားတယ်၊ ဟမ်။ ဒကာကြီးတွေ မကြည်ညိုဘူးလား။ အင်း၊ ဟန်ကျတယ်နော်။ &quot;သားသမီးတွေ ရှိတယ်၊ တပည့်တော်ကတော့ ဘုရား... တရားတော် အားထုတ်ချင်ရဲ့၊ သားလေးက ငယ်နေသေးလို့၊ သမီးလေးက ငယ်နေသေးလို့၊ ဒီအိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ကလည်း မဖြစ်လို့&quot; စသည်ဖြင့် ဒီလို အကြောင်းပြချက်မျိုး ရှိသလား။ မရှိဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သားမယားတို့ကို နှလုံးမသွင်းမူ၍ &lt;b&gt;ဟိမဝန္တံ ပဝိသိတွာ&lt;/b&gt; - ဟိမဝန္တာအရပ်သို့ ဝင်၍၊ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇိတွာ&lt;/b&gt; - ရဟန်းပြု၍၊ &lt;b&gt;ပဝတ္တဖလဘောဇနော&lt;/b&gt; - အလိုလို ကြွေကျသော သစ်သီးကိုသာ စားလေ့ရှိသည် &lt;b&gt;ဟုတွာ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဓမ္မိကဝါသံ&lt;/b&gt; - တရားနှင့်အညီ နေထိုင်ခြင်းကို၊ &lt;b&gt;ဝသန္တော&lt;/b&gt; - နေထိုင်လျက်၊ &lt;b&gt;ဝိစရိ&lt;/b&gt; - လှည့်လည်ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟိမဝန္တာထဲ ဝင်ပြီးတဲ့အခါကျတော့ ရသေ့ရဟန်းပြုလိုက်တယ်။ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးတော့ သူဘာစားလဲ။ &lt;b&gt;ပဝတ္တဖလဘောဇနော&lt;/b&gt; - အလိုလို ကြွေကျတဲ့ သစ်သီးပဲ စားတယ်။ သစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီး ခူးစားတာ မလုပ်ဘူး။ အဲ့ဒီမှာ အလိုလို ကြွေကျတဲ့ သစ်သီးလေးတွေပဲ လိုက်ပြီး ကောက်စားတယ်။ အဲ့ဒီလို ကောက်စားတဲ့ နေရာမှာ ပေါ့လေ၊ အကျင့်မြတ်ရသေ့ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက် သွားပြီးတော့ ထိုင်လိုက်တယ်။ ထိုင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိရဲ့ လက်တံကမ်းအတွင်းမှီနေတဲ့ သစ်သီးလောက်သာ ကောက်စားပြီးတော့ ပြန်သွားတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ နောက်ထပ် သစ်သီး လိုက်ပြီး ရှာဖွေစားခြင်းဆိုတာ မပြုတော့ဘူး။ အလိုလို ကြွေကျတဲ့ သစ်သီးလေးတွေပဲ ကောက်ပြီး စားပြီးတော့၊ ရာသီဥတု သဗ္ဗာယ မျှတတဲ့ နေရာလေးတွေ ပြောင်းရွှေ့ပြီး လှည့်လည်ကျင့်စားပြီး နေထိုင်လိုက်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယေ ဥဘော သမဝတ္တစာရစရဏာ ဝိဟရန္တာ အပရဘာဂေ သမာဂစ္ဆိံသု။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ယေ ဥဘော&lt;/b&gt; - ထိုရသေ့နှစ်ဦးတို့သည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;သမဝတ္တစာရစရဏာ&lt;/b&gt; - ညီမျှသော အကျင့်ဝတ်၌၊ &lt;b&gt;ဝိဟရန္တာ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်ကြကုန်လျက် နေထိုင်ကြကုန်သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;အပရဘာဂေ&lt;/b&gt; - နောက်အဖို့၌၊ &lt;b&gt;သမာဂစ္ဆိံသု&lt;/b&gt; - ပေါင်းစုံမိကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တောထဲမှာ သူတို့ တွေ့ကြပြီ။ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ခြင်းကလည်း တူနေတယ် နှစ်ဦးသားတို့နော်။ အလိုလို ကြွေကျတဲ့ သစ်သီးလေးတွေကိုပဲ စားနေတယ်ဆိုတော့ ဦးဇင်းက စဉ်းစားကြည့်တယ်၊ သူတို့ခေတ်ကတော့ သစ်သီးသစ်ဥတွေက တောထဲ သိပ်ပေါများပုံရပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဣသိပဗ္ဗဇ္ဇနှင့် ရသေ့နှစ်ဦး ဆုံစည်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဦးဇင်းတို့ခေတ်နဲ့တော့ နည်းနည်းလေး ကွာလိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က လူတို့ရဲ့ သက်တမ်း အနှစ်သုံးသောင်းတမ်း ဖြစ်တော့ တော်တော်လေး ပြည့်ဝစုံလင်းတဲ့ခေတ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီခေတ်မှာ သူတို့က အလိုလိုကြွေတတ်တဲ့ သစ်သီးကို စားပြီးတော့ ရာသီဥတု မျှတတဲ့ အရပ်ဒေသတွေမှာ လှည့်လည်ပြီးတော့ ဒီလိုပဲ နေထိုင်ကြတယ်။ တစ်နေရာထဲမှာ &quot;ငါ့အကြောင်း၊ ငါ့ကံ၊ ငါ့နေရာ&quot; ဆိုတဲ့ ဒီလိုစွဲလမ်းချက် မထားကြဘူး။ ဆွမ်းအတွက် မျှတမယ်ဆိုရင် ဆွမ်းရာသီ မျှတတဲ့နေရာလေး ပြောင်းရွှေ့ပြီး နေထိုင်လိုက်တယ်။ မိုးရာသီ မျှတတဲ့နေရာမှာ မိုးရာသီနဲ့ ညီမျှတဲ့နေရာလေး ပြောင်းရွှေ့ပြီး နေထိုင်လိုက်တယ်။ နွေကာလကျတော့လည်း နွေကာလနဲ့ အသင့်တော်တဲ့ အေးမြတဲ့နေရာ ပြောင်းရွှေ့ပြီးတော့ နေထိုင်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို နေထိုင်ရာကနေပြီးတော့ တစ်နေ့ကျတော့ ရသေ့နှစ်ဦး တောထဲမှာ သွားဆုံကြပြီ။ ဆုံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးတော့ မမှတ်မိကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရသေ့နှစ်ဦး တောထဲမှာ တွေ့လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အချင်းချင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြောဆိုပြီးတော့ မြတ်သော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကလေးတွေကို ရိုသေသေနဲ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပြီး နေကြပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဝိဒေဟရသေ့က ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးကို ဆည်းကပ်ခစားပါတယ်။ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက အသက်လည်း ကြီးပုံရတယ်။ ညအခါ သစ်ပင်တစ်ပင်ရင်းအောက်မှာ ထိုင်ပြီးတော့ နေကြတဲ့အခါ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ တရားစကားတွေကို ပြောပြနေတယ်။ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးကနေပြီးတော့ ဝိဒေဟရသေ့ကို တရားတွေ ဟောနေတာပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လကြတ်ခြင်းကို အာရုံပြု၍ တရားသံဝေဂရခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို တရားဟောနေတုန်း ကောင်းကင်ပြင်မှာ အလွန်တင့်တယ်တဲ့ လပြည့်ဝန်းကြီးက ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတော့ ဝုန်းခနဲ ရာဟုအဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့ ဝိဒေဟရသေ့ကြီးက &quot;ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ လကြီးတော့ ပျောက်သွားပြီ&quot; ဆိုပြီးတော့ လှမ်းပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရာဟုအသုရိန္ဒက လကို ဖမ်းနေတာ တွေ့ပြီ။ တွေ့နေတဲ့အခါကျတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ကော နု ခေါ ဧသော အာစရိယ၊ အဟောသိ ဝါ နိဗ္ဗာပါမာတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာစရိယ&lt;/b&gt; - ဆရာဖြစ်တော်မူသောအိုအရှင် ဂန္ဓာရရသေ့၊ &lt;b&gt;ဧသော စန္ဒံ&lt;/b&gt; - ဤလမင်းကြီးကို၊ &lt;b&gt;ကော နု ခေါ&lt;/b&gt; - အဘယ်မည်သော ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ တစ်စုံတစ်ယောက်သည်၊ &lt;b&gt;အဝတ္ထိတဿ&lt;/b&gt; - လွှမ်းမိုးဖိစီး၍၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗာပါ&lt;/b&gt; - အရောင်အလင်း မရှိသည်ကို၊ &lt;b&gt;အကာသိ&lt;/b&gt; - ပြုပါသနည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဆရာဖြစ်တော်မူတဲ့ အရှင်ဘုရား၊ ဒီလောက် တင့်တယ်တဲ့ လဝန်းကြီးကို လွှမ်းမိုးဖိစီးပြီးတော့ အရောင်အလင်း မရှိအောင် ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်က ပြုပါသလဲ&quot; လို့ သူက မေးတယ်နော်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက ဘာပြောလဲဆိုတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အရံ ရာဟု နာမ သော၊ ဥပက္ကိလေသော အဒေဝသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ငါ့ရှင် ဝိဒေဟရသေ့၊ &lt;b&gt;အရံ ရာဟု နာမ&lt;/b&gt; - ဤရာဟု မည်သည်ကား၊ &lt;b&gt;စန္ဒဿ&lt;/b&gt; - လ၏၊ &lt;b&gt;ဧကော ဥပက္ကိလေသော&lt;/b&gt; - တစ်ခုသော အညစ်အကြေး ဖြစ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ရာဟုဆိုတာကတော့ ဒီလရဲ့ အညစ်အကြေး တစ်ခုပဲ။ စင်ကြယ်တင့်တယ်တဲ့ လဝန်းလေးကို ထွန်းလင်းတင့်တယ်ခွင့် မပေးဘူး&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဟန်ဟုတံ စန္ဒမဏ္ဍလံ ဝါ&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ရာဟု အဖမ်းခံရသည် ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဥပက္ကိလိဋ္ဌံ နိဗ္ဗာပံ&lt;/b&gt; - သန့်ရှင်းသော လမင်းကြီးသည် အာဂန္တုကဖြစ်သော ဥပက္ကိလေသ အညစ်အကြေးကြောင့် ဤသို့ အရောင်အလင်း မရှိခြင်းသည် ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာခဲ့လေပြီ။ အင်မတန် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ လမင်းကြီးဟာ ဧည့်သည်အာဂန္တုသဖွယ် ဖြစ်နေတဲ့ အညစ်အကြေးတစ်ခုကြောင့် အရောင်အလင်းမရှိ ဖြစ်ရသလိုပဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မယံ ပိ ရာဇေ စ ဥပက္ကိလေသော။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မယံ&lt;/b&gt; - ငါ့အဖို့၌လည်း၊ &lt;b&gt;ဣဒံ ရာဇေ&lt;/b&gt; - ဤမင်းစည်းစိမ်ဟူသည်၊ &lt;b&gt;ဥပက္ကိလေသော&lt;/b&gt; - ညစ်နွမ်းကြောင်း အညစ်အကြေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ငါ့ရဲ့ ဒီမင်းစည်းစိမ်ဆိုတာလည်း ညစ်နွမ်းကြောင်း အညစ်အကြေးတစ်ခုပဲ။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;စန္ဒံ အမလံ ဟော ဝိယ၊ ဧတံ နိဗ္ဗာပါနံ ကရောတိ တာဝေစိသ္မိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်သောကာလပတ်လုံး လပြည့်ဝန်းကို ရာဟုက အရောင်အလင်း မရှိအောင် ပြုသကဲ့သို့၊ ဤမင်းစည်းစိမ်သည်လည်း ငါ့ကို အရောင်အလင်း မရှိအောင် မပြုနိုင်သေးမီ အချိန်ကာလအတွင်း၌ပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါသည်၊ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇ္ဇိဿံ&lt;/b&gt; - ရသေ့ရဟန်း ပြုပေအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့၊ &lt;b&gt;စိန္တေတွာ&lt;/b&gt; - ကြံစည်၍၊ &lt;b&gt;တံ စန္ဒမဏ္ဍလံ&lt;/b&gt; - ထိုအဖမ်းခံရတဲ့ လဝန်းကိုပင်လျှင်၊ &lt;b&gt;အာရမ္မဏံ ကတွာ&lt;/b&gt; - အာရုံပြု၍၊ မဟာရာဇေ - ကြီးကျယ်တဲ့ နန်းစည်းစိမ်ကို စွန့်ပယ်ကာ တောရသေ့ ရဟန်းပြုခဲ့ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရသေ့နှစ်ဦး၏ မိတ်ဆက်စကားနှင့် တောရကျောင်းသို့ ကြွရောက်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သူ့ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းလေး ပြန်ပြောပြတယ်။ ဒီလကို အရောင်အလင်း မရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်တာက ဒီရာဟုဖြစ်တယ်။ ရာဟုဟာ အာဂန္တုပဲ။ အာဂန္တုဖြစ်နေတဲ့ ဒီရာဟုဟာ လအတွက် ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အညစ်အကြေးတစ်ခုပဲ။ အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ငါ့ရဲ့ ဒီနန်းစည်းစိမ်ဆိုတာလည်း ငါ့အတွက် အညစ်အကြေးတွေပဲ။ ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟကို ထူပြောစေတတ်တဲ့ မင်းစည်းစိမ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ အညစ်အကြေးတစ်ခုပဲ။ ဒါ့ကြောင့် လကို ရာဟုဆိုတဲ့ အညစ်အကြေးက ဖမ်းလိုက်တဲ့အခါမှာ လမှာ အရောင်အလင်း မရှိမှုဆိုတာ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာသလို၊ ငါ့သန္တန်မှာလည်း ဒီအရောင်အလင်း မရှိမှုဆိုတာ ထင်ရှားမဖြစ်ပေါ်သေးမီ အချိန်မှာ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးတော့ တရားတွေ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မယ်လို့ ဒီလိုကြံစည်စိတ်ကူးပြီး ရာဟုအဖမ်းခံရတဲ့ လကိုပဲ အာရုံယူကာ နန်းစည်းစိမ်ကြီး စွန့်လွှတ်ပြီး ငါရသေ့ရဟန်း ပြုခဲ့ပါတယ်ဆိုပြီး ဒီအကြောင်းလေး ပြန်ပြောပြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့မှ &quot;ဪ... အရှင်ရသေ့ဟာ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဂန္ဓာရမင်းကြီးလား&quot; လို့ ဝိဒေဟရသေ့က မေးကြည့်တယ်။ မှန်ကန်တဲ့အကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါကျတော့ &quot;ဪ... ဆရာ၊ တပည့်တော်ဟာလည်း ဝိဒေဟတိုင်း၊ မိထိလာမြို့ကြီးမှာ ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေခဲ့တဲ့ ဝိဒေဟမင်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ အချင်းချင်း တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မမြင်ရသေးတဲ့ မိတ်ခွန်းဆွေကွန်းတွေ ဖြစ်တယ် မဟုတ်ဘူးလား&quot; ဆိုပြီးတော့ အဲ့ဒီကျမှ မိတ်ဆက်စကား ပြောကြားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ကဲ... ဘယ်လိုအကြောင်းတွေကို အာရုံယူပြီးတော့၊ ဘယ်လိုနိမိတ်တွေ အာရုံယူပြီးတော့ အရှင်ကော ရသေ့ရဟန်း ပြုခဲ့ပါသလဲ&quot; လို့ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့၊ &quot;ဪ... အရှင်မင်းကြီး ရသေ့ရဟန်းပြုသွားပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတော့ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ဘူး (အဓမ္ပစ္စယ)၊ မဟာဂုဏဿ - ရသေ့ရဟန်းပြုတယ်ဆိုတာ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တဲ့ ဂုဏ်ကျေးူးတွေကို မြင်တွေ့လို့သာလျှင် ဒီလို ဂန္ဓာရမင်းကြီးဟာ ရသေ့ရဟန်း ပြုသွားတာပဲလို့ ဒီလို စိတ်ထဲမှာ ကြံစည်မိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလို ကြံစည်မိတဲ့အတွက် အရှင်ရသေ့ကြီးကိုပဲ အာရုံပြုပြီးတော့ တိုင်းပြည်နန်းစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကျွန်တော်လည်း ရသေ့ရဟန်း ပြုခဲ့ပါတယ်&quot; ဆိုပြီး လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပစ္စည်းရွာသို့ ကြွရောက်ခြင်းနှင့် ဆားကို သိုမှီးခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီအချိန်အခါက စပြီးတော့ သူတို့ ရသေ့နှစ်ဦးက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အလွန်ချစ်ခင်စွာဖြင့် အလိုလိုကြွေကျတဲ့ သစ်သီးလေးတွေ စားပြီးတော့ပဲ ဒီလို ဟိမဝန္တာတောထဲမှာ လှည့်လည်သီတင်းသုံး နေထိုင်ကြတယ်။ နေထိုင်ကြတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ရက်တွေ ကြာလာပြီ၊ နှစ်တွေလည်း ကြာလာပြီ။ ကြာလာတော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ ချဥ်လေး၊ ဆားလေး မှီဝဲချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေ ပေါ်လာတယ်။ ချဥ်၊ ဆားကို မမှီဝဲရတဲ့အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရောဂါတွေ ပေါ်လာတယ်။ နှစ်ပေါင်းကြာလာတော့ ဆားဓာတ်ကို မမှီဝဲရတဲ့အတွက် အရိုးအဆစ်တွေကလည်း မခိုင်ခံ့တဲ့ သဘောဖြစ်ပြီး ပျော့ပြောင်းလာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ထင်ရှားတဲ့ မှီဝဲရာရှာပြီးတော့ ဟိမဝန္တာကနေ ဆွမ်းခံထွက်လာရာ၊ ဟိမဝန္တာရဲ့ တောစမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ပစ္စည်းရွာလေး တစ်ရွာကို ဆိုက်ရောက်လာကြတယ်။ ဆိုက်ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရွာသူရွာသားတွေကလည်း ရသေ့နှစ်ဦးရဲ့ ဣရိယာပုထ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အင်မတန် ကြည်ညိုကြတယ်။ ကြည်ညိုတဲ့အတွက် ရသေ့တွေထံကနေ ပဋိညာဥ် ဝန်ခံချက်ကလေးတစ်ခု တောင်းတယ်။ ပဋိညာဥ် ဝန်ခံချက်ဆိုတာကတော့ &quot;ဒီနေရာမှာ ဆက်လက်ပြီး သီတင်းသုံးဖို့ရာ&quot; အတွက် တောင်းခံတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝန်ခံချက်ရပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲ့ဒီတောထဲမှာ နေသန့်ဖို့၊ ညသန့်ဖို့ နေရာကျောင်းလေးတွေ စနစ်တကျ ဆောက်လုပ်ပြီး လှူဒါန်းကြပါတယ်။ လမ်းခုလတ် တစ်နေရာမှာကျတော့လည်း ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ဆွမ်းစားဖို့၊ ရေမိုးချမ်းသာတဲ့ နေရာလေးတွေမှာ ဆွမ်းစားဖို့ရာဆိုပြီး ဇရပ်ကလေးတွေ ဆောက်ပေးထားတယ်၊ သီတင်းသုံးရာ ကျောင်းလေးတွေ လုပ်ပေးထားပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ နေလာရာကနေ တစ်နေ့ ဒီရွာထဲမှာ သူတို့ ဆွမ်းခံကြွကြတယ်။ ဆွမ်းခံကြွပြီးတော့ လမ်းခုလတ် တစ်နေရာမှာ ဆောက်ထားတဲ့ သစ်ရွက်မိုး ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်း ရှိတယ်၊ ဆွမ်းစားဖို့။ အဲ့ဒီ ဇရပ်လေးမှာ ထိုင်နားပြီးတော့ သူတို့က ဆွမ်းဘုန်းပေးကြတယ်။ ဆွမ်းဘုန်းပေးပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ မိမိတို့ နေရာဌာန အသီးသီးကို ပြန်သွားကြတယ်။ ဆွမ်းခံကြွတဲ့ အချိန်မှာ အတူတူသွားတယ်၊ ဆွမ်းခံအပြန် ဒီဇရပ်လေးမှာ ဆွမ်းအတူတူ ထိုင်ဘုန်းပေးကြတယ်၊ ပြီးမှ လမ်းခွဲပြီး ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလိုနဲ့ နေလာရာကနေ တစ်နေ့ ဒီဒကာ၊ ဒကာမတွေက ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ တစ်ခါတရံကျတော့ သူတို့ ဒီအာဟာရတွေကို လှူဒါန်းတဲ့အခါမှာ ဆားလေးတွေ ထည့်ထည့်ပြီးတော့ လှူဒါန်းတယ်။ တစ်ခါတရံကျတော့လည်း ဆားလေးတွေကို သီးသန့် ထုပ်ပြီးတော့ လှူဒါန်းတယ်။ တစ်ခါတရံကျတော့လည်း ဆားမပါတဲ့ အာဟာရတွေကို လှူဒါန်းကြတယ်။ အဲ့ဒီလို လှူဒါန်းနေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တစ်နေ့မှာ ဘာဖြစ်လာသလဲဆိုတော့ ဒကာတစ်ဦးက သဒ္ဓါတရား ပေါက်လို့လား၊ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်လဲ မပြောတတ်ပါဘူး၊ ဆားတွေ တော်တော်များများ ထုပ်ပြီး အထုပ်အကြီးကြီးနဲ့ လှူဒါန်းလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲဒီမှာ ဝိဒေဟရသေ့ကနေ စဉ်းစားတယ်။ &quot;ဒီနေ့တော့ ဆားတွေက သိပ်များနေတယ်ကွယ်၊ ဆားတွေက သိပ်များနေတဲ့အခါကျတော့ ဒီနေ့ သင့်တော်ရုံဆားလေးပဲ တို့ယူပြီးတော့ ကျန်နေတဲ့ ဆားလေးကို တို့ နောက်တစ်နေ့အတွက် သိမ်းထားရင်တော့ တော်လိမ့်မယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ အဲ့ဒီ ဆားထုပ်ကလေးကို ခေါင်မိုးကျည်းမြောင်းမှာ သွားပြီးတော့ ထိုးညှပ်ထားလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ညှပ်ထားလိုက်ပြီးတော့ ဝိဒေဟရသေ့ကြီးနဲ့ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီး ဆွမ်းတွေ ထိုင်ဘုန်းပေးကြတယ်။ နောက်တစ်နေ့ ဆွမ်းခံချိန် ရောက်လာတဲ့အခါ ရွာထဲကို ဆွမ်းခံကြွကြပြန်တယ်။ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက သတိထားနေတယ်၊ ဒီနေ့ ဒကာတွေ ဆားမလောင်းဘူးဆိုတာကို သတိထားလိုက်မိတယ်။ ဆွမ်းစားချိန် ရောက်လာတဲ့ အခါကျတော့ ဆားမပါဘူးဆိုတာ ဝိဒေဟရသေ့က သိတယ်။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူ ဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ ခေါင်မိုးမှာ ထိုးထားတဲ့ ဆားထုပ်ကလေးကို ဖြည်ပြီးတော့ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးကို အသင့်ကပ်လိုက်တယ်။ ကပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက မေးတယ် - &quot;ဒီနေ့ ဒကာ ဒကာမတွေက ဆားမလှူပါဘူးကွယ်၊ ဘယ်ကရသလဲ&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝိဒေဟရသေ့က ပြန်လျှောက်တယ် -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;အာစရိယ၊ ပုရိမဒိဝသေ မနုဿာ ဗဟုလောဏံ အဒံသု။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အာစရိယ&lt;/b&gt; - ဆရာ၊ &lt;b&gt;ပုရိမဒိဝသေ&lt;/b&gt; - ရှေးမနေ့က၊ &lt;b&gt;မနုဿာ&lt;/b&gt; - ဒကာ ဒကာမတို့သည်၊ ဆားတွေကို အများကြီး လှူလိုက်ကြပါတယ်။ &lt;b&gt;&quot;အာယတိမ္ပိ သိဿန္တီတိ&quot;&lt;/b&gt; - နောင်အခါ၌လည်း ဆားလိုအပ်လိမ့်မယ်၊ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍၊ &lt;b&gt;ဌပေသိံ&lt;/b&gt; - သိမ်းဆည်းခဲ့ပါသည်၊ ဆားမရှိတဲ့နေ့ စားဖို့ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လေးဖြင့် နောက်တစ်နေ့အတွက် ဆားထုပ်ကလေး ခေါင်မိုးညှပ်ပြီးတော့ သိမ်းဆည်းခဲ့မိတယ် ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီအခါမှာ ဘုရားအလောင်း ရသေ့ကြီးက ဘာပြောလဲဆိုတော့ -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;အထ နံ ပရိသတ္တော မောဃပုရိသ၊ ဣသိယော ဇနိကံ ဝိရဟိံ ပရပိတ္တဝါ အဂ္ဂနဝါ ဘဝတိ နိလောသကာရ တဏှာ ဟိတိ တိသစ္စာ ဥပဒံတော ပထမံ ဂါထာမဟာ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထို ဝိဒေဟရသေ့ကို ဗောဓိသတ်တော် ဘုရားအလောင်း ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက ဤသို့လျှင် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ဘုရားအလောင်း ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးကနေပြီးတော့ ဝိဒေဟရသေ့ကို မိန့်တယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ - &quot;မောဃပုရိသ - မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်မှ အချည်းနှီးဖြစ်တဲ့ ယောက်ျား&quot; တဲ့။ ဒီစကားလေးကတော့ သာသနာတော်မှာ ဘုရားရှင် ခေါ်နေကျပုဒ်တွေ၊ ပညတ်ရင်တော့ မြတ်သောအားဖြင့် ခေါ်နေကျ စကားပါ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မောဃပုရိသ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အမျိုးအစားများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီ &quot;မောဃပုရိသ&quot; ဆိုတာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ခေါ်သလဲလို့ မေးရင်တော့ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ကို မရထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း &quot;မောဃပုရိသ&quot; လို့ ခေါ်တယ်။ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရထိုက်ပေမယ့်လို့ သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် မရသေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း &quot;မောဃပုရိသ&quot; လို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဥပမာ ဆိုကြပါစို့၊ နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ အရှင်ဥတ္တရိမထေရ်တို့၊ အရှင်ဥဒါယီမထေရ်တို့ ဆိုရင် သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တဲ့အခါမှာ မြတ်စွာဘုရားက &quot;မောဃပုရိသ&quot; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သို့သော် အဲဒီနောက်ထပ် ဒုတိယပါရာဇိက သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရှင်ဓနိယမထေရ် ဆိုကြပါစို့၊ သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရှင်ဓနိယမထေရ်က ပုထုဇဉ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အဲ့ဒီ အချိန်အခါမှာ မြတ်စွာဘုရားက ဒီအရှင်ဓနိယမထေရ်ကိုလည်း &quot;မောဃပုရိသ&quot; လို့ ခေါ်ထားတယ်။ သို့သော် ဒီအရှင်ဓနိယမထေရ်က တစ်ချိန်မှာ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် မရသေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း၊ ရနိုင်ပေမယ့်လို့၊ နောက်တစ်ချိန် ရနိုင်ပေမယ့်လို့၊ ရဟန္တာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်လို့၊ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် မရသေးခဲ့ရင် &quot;မောဃပုရိသ&quot; လို့ မြတ်စွာဘုရား ခေါ်ပါတယ်။ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် လုံးလုံး မရနိုင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒီဘဝမှာ မရနိုင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေကိုလည်း &quot;မောဃပုရိသ&quot; လို့ ခေါ်ပါတယ်နော်။ ခုဒီနေရာမှာလည်း ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးကနေပြီးတော့ ဝိဒေဟရသေ့ကို &quot;မောဃပုရိသ&quot; ဆိုပြီး ခေါ်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိဒေဟရသေ့အား ဆုံးမတော်မူခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;မောဃပုရိသ&lt;/b&gt;၊ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်မှ အချင်းနှီးဖြစ်သော ယောကျ်ား။ &lt;b&gt;တိရောဇနသတိကံ&lt;/b&gt;၊ ယူဇနာသုံးရာ ကျယ်ပြန့်သော။ &lt;b&gt;ဝိဒေဟရဋ္ဌံ&lt;/b&gt;၊ ဝိဒေဟတိုင်းကို။ &lt;b&gt;ပဟာယ&lt;/b&gt;၊ ပယ်စွန့်ထားခဲ့၍။ &lt;b&gt;ပဗ္ဗဇိတွာ&lt;/b&gt;၊ ရသေ့ရဟန်း ပြုလာပြီး၍။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ကျမှ အဂ္ဂကြောင့်ကြမှုမရှိသည့် အဖြစ်သို့ သတ္တဝါ ဆိုက်ရောက်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကာလမှာ &lt;b&gt;ဣဒါနိ&lt;/b&gt;၊ ယခုအခါတွင်။ &lt;b&gt;လောဏသက္ခရာယ&lt;/b&gt;၊ ဆားထုပ်အပေါ်၌ တဏှာတွယ်တာ တပ်မက်မှု တဏှာတရားကို စွဲလမ်းသည် ဖြစ်စေပြီး၊ ယူဇနာသုံးရာ ကျယ်ပြန့်နေတဲ့ ဝိဒေဟတိုင်းကြီးကို စွန့်လွှတ်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်တယ်၊ စွန့်လွှတ်ပြီးတဲ့အခါ ရသေ့ရဟန်း ပြုလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်တယ်။ ရသေ့ရဟန်း ပြုပြီးတဲ့နောက် ယူဇနာ ၃၀၀ ကျယ်ပြန့်နေတဲ့ ဒီဝိဒေဟတိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြောင့်ကြမှု တောင့်တမှုတွေလည်း ဘာမှမရှိတဲ့ ဘဝကို ရောက်နေပါပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ရောက်နေတဲ့ ဘဝရှိပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ မပြောပလောက်တဲ့ ဒီဆားထုပ်ကလေး တစ်ထုပ်အပေါ်မှာ ဘာဖြစ်လို့ တွယ်တာတပ်မက်တဲ့ တဏှာတရားတွေ ဖြစ်နေရသလဲ။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ၊ အဲ့ဒီ ဘုရားအလောင်း ရသေ့ကြီး ဆုံးမတဲ့ စကားလေးကို လိုက်နာချင်သလား၊ မလိုက်နာချင်ဘူးလား။ သီလရှင်တွေ ပြောစမ်းပါဦး။ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘုန်းကြီးကတော့ သိပ်မယုံပါဘူး။ သီလရှင်တွေ အခန်းထဲ ဝင်စစ်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ တော်တော်များများ ထွက်လာမယ်နဲ့ တူတယ်နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘယ့်နှယ့်တုန်း ယောဂီဒကာမကြီးတွေ၊ အတူတူပဲနဲ့ တူတယ်နော်။ ငါးပိတို့၊ ဆားထုပ်တို့တော့ ထွက်လာလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဒီလောက် ဆားကလေး တစ်ခုပေါ်မှာ ဘာ့ကြောင့် သင် တွယ်တာတပ်မက်တဲ့ တရား တဏှာ လောဘတွေ ဖြစ်နေရသလဲ ဆိုပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ ဘုရားအလောင်း ရသေ့ကြီးကနေပြီးတော့ ဂါထာလေးတစ်ခုနဲ့ ဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် သိုမှီးခြင်းဆိုင်ရာ ဂါထာတော်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဟိတွာ ကာမသဟဿာနိ၊ ပုဏ္ဏာနိ သောဠသက္ခရာ၊ ဣဒါနိ သမ္ပတိက္ခန္တော၊ ဟိတ္တော သိ သဟဇာတိယာ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုဏ္ဏာနိ&lt;/b&gt;၊ ဥစ္စာရွှေငွေ စပါးဆန်ရေတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကြကုန်သော။ &lt;b&gt;သောဠသ ကာမသဟဿာနိ&lt;/b&gt;၊ ၁၆,၀၀၀ ကုန်သော ရွာတို့ကိုလည်းကောင်း။ &lt;b&gt;တာနိ&lt;/b&gt;၊ ရတနာမျိုးစုံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော။ &lt;b&gt;ကုဋာဂါရာဏိ&lt;/b&gt;၊ တိုက်အိမ်ကြီးတို့ကိုလည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ပဟာယ&lt;/b&gt;၊ စွန့်ထားခဲ့ပြီးနောက်မှ။ &lt;b&gt;ဣဒါနိ&lt;/b&gt;၊ ယခုအခါ၌။ &lt;b&gt;သာသု&lt;/b&gt;၊ သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို။ &lt;b&gt;ကရောသိ&lt;/b&gt;၊ ပြုကျင့်၍နေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စပါးကြီး အမျိုးမျိုးတို့နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့၊ ဥစ္စာရွှေငွေ စပါးဆန်ရေတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ရွာပေါင်း တစ်သောင်းခြောက်ထောင်၊ ရတနာအမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေတဲ့ တိုက်အမျိုးမျိုး၊ ဒါတွေကို သင်စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှ၊ ယခုအခါ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလို့ တောထဲရောက်တဲ့ အခါကျမှ ဆားထုပ်ကလေး တစ်ထုပ်အပေါ်၌ ဘာကြောင့် သိုမှီးနေရသလဲလို့ ဘုရားအလောင်း ရသေ့ကြီးက ဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဆုံးမလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ— &lt;b&gt;သွေ ဘဝိဿတိ၊ တတိယဒေဝသေ ဘဝိဿတိ။&lt;/b&gt; &lt;b&gt;သွေ&lt;/b&gt;၊ နက်ဖြန်ခါ၌။ &lt;b&gt;ဘဝိဿတိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ &lt;b&gt;တတိယဒေဝသေ&lt;/b&gt;၊ တတိယမြောက်သောနေ့၌။ &lt;b&gt;ဘဝိဿတိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ နှလုံးပိုက်၍ လောက၌ ဆားမျှဆိုတဲ့ အရာဝတ္ထုကို သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းကို ပြုနေရသလဲ။ &quot;ဪ... ဒီဆားလေး နက်ဖြန်အတွက်၊ သဘက်ခါအတွက်၊ နောက်တစ်နေ့အတွက်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဦးတည်ချက်ဖြင့် ဆားထုပ်ကလေးမျှကို သင်ဟာ ဘာကြောင့် သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းကို ပြုနေရသလဲလို့ ဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိဒေဟရသေ့၏ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဆုံးမလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲ။ &lt;b&gt;ဝိဒေဟော ဧဝံ ကိရီယမာနော၊ ကမာဟံ တော ပဋိပေါဟု။&lt;/b&gt; &lt;b&gt;ဝိဒေဟော&lt;/b&gt;၊ ဝိဒေဟရသေ့ကြီးသည်။ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt;၊ ဤသို့။ &lt;b&gt;ကရဟိယမာနော&lt;/b&gt;၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချအပ်သည် ရှိသော်။ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းကို။ &lt;b&gt;အသဟန္တော&lt;/b&gt;၊ သည်းမခံနိုင်သည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;ပဋိဃော&lt;/b&gt;၊ ဆန့်ကျင်ဘက် ရပ်တည်သည်ဟု။ &lt;b&gt;ဟုတွာ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်၍။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝိဒေဟရသေ့ကြီးက ဒီလို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခံရတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုကို သူနည်းနည်းမှ မခံနိုင်ဘူး၊ သည်းခံနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မရှိဘူးတဲ့နော်။ စိတ်ထားမရှိရင် ခဏလောက် ငြိမ်နေလိုက်ရင်လည်း မကောင်းဘူးလား။ ငြိမ်မနေဘူး၊ သူက ပဋိဃော၊ ဆန့်ကျင်ဘက် တည့်တည့် ရပ်တည်နေလိုက်တယ်။ ဘယ်နှယ့်တုန်း သီလရှင်တွေ သဘောပေါက်သလား။ ဆန့်ကျင်ဘက် ထိပ်တိုက် ရပ်တည်နေတယ်တဲ့ ဟုတ်သလား။ ကဲ... ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ သူကတော့ ထိပ်တိုက် ဆန့်ကျင်ဘက် ရပ်တည်လိုက်ပြီ။ ဘယ်လိုရပ်တည်လဲဆိုတော့—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အာစရိယ၊ တုမှေ အတ္တနော ဒေါသံ န ပဿထ၊ မမေဝ ဒေါသံ ပဿထ။ ကိံ မေ ပရေန အနုသိဋ္ဌေန၊ အဟံ အတ္တနံယေဝ အနုသာသိဿာမိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ရဲ့ ပြောတဲ့စကားလေး ကြည့်ဦး။ &lt;b&gt;အာစရိယ&lt;/b&gt;၊ ဆရာ။ &lt;b&gt;တုမှေ&lt;/b&gt;၊ အရှင်ဘုရားတို့သည်။ &lt;b&gt;အတ္တနော&lt;/b&gt;၊ မိမိ၏။ &lt;b&gt;ဒေါသံ&lt;/b&gt;၊ အပြစ်ကို။ &lt;b&gt;န ပဿထ&lt;/b&gt;၊ မမြင်ကြကုန်မူ၍။ &lt;b&gt;မမေဝ&lt;/b&gt;၊ တပည့်တော်၏သာလျှင်။ &lt;b&gt;ဒေါသံ&lt;/b&gt;၊ အပြစ်ကို။ &lt;b&gt;ပဿထ&lt;/b&gt;၊ မြင်တော်မူကြပါကုန်၏။ &quot;အရှင်ဘုရားတို့က ကိုယ့်အပြစ်တော့ ကိုယ်မမြင်ဘူး၊ တပည့်တော်ရဲ့ အပြစ်ကိုပဲ အရှင်ဘုရားက မြင်နေတယ်&quot; တဲ့။ ကဲ... သူပြောပုံတွေကြည့်နော် သီလရှင်တွေ၊ ပြောတာနဲ့တော့ တော်တော်တူတယ်၊ တူပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အတိတ်မှ စကားကို ပြန်လည်ခြေပခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အရှင်ဘုရားတို့သည် ခုနက လရုပ်လေးကြည့်ပြီးတော့ လကို အသူရိန်ဖမ်းတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဂန္ဓာရမင်းကြီးကနေ သို့မဟုတ် ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးကနေ ဝိဒေဟရသေ့ကြီးကို ပြောတဲ့စကားလေး၊ အဲ့ဒါလေးကို ခုနက ဝိဒေဟရသေ့က မှတ်ထားတာ။ အဲ့ဒီစကားလေးနဲ့ သူက ပြန်ကိုင်ပြီးတော့ ပေါက်တာ။ သူပြောတဲ့စကားနဲ့ သူ့ကို ပြန်ကိုင်ပေါက်ချင်လို့ သူက စနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တုမှေ&lt;/b&gt;၊ အရှင်ဘုရားတို့သည်။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;၊ အဖို့။ &lt;b&gt;ပရေန&lt;/b&gt;၊ သူတစ်ပါး၏။ &lt;b&gt;အနုသဋ္ဌေန&lt;/b&gt;၊ ဆုံးမခြင်းဖြင့်။ &lt;b&gt;ကိံ&lt;/b&gt;၊ အဘယ်ကျိုး ရှိပါအံ့နည်း။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;၊ ငါသည်။ &lt;b&gt;အတ္တနံယေဝ&lt;/b&gt;၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာလျှင်။ &lt;b&gt;အနုသာသိဿာမိ&lt;/b&gt;၊ ဆုံးမပေအံ့။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt;၊ ဤသို့ နှလုံးပိုက်၍။ &lt;b&gt;မင်းစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး၍ ရဟန်းပြုလာသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဖြစ်ကြပါကုန်၏။&lt;/b&gt; အထူးဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုသို့ဖြစ်ကြပါလျက်— &lt;b&gt;တုမှေ&lt;/b&gt;၊ အရှင်ဘုရားတို့သည်။ &lt;b&gt;ဣဒါနိ&lt;/b&gt;၊ ယခုအခါ၌။ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt;၊ ဘုရားတပည့်တော်ကို။ &lt;b&gt;ကသ္မာ&lt;/b&gt;၊ အဘယ်ကြောင့်။ &lt;b&gt;အနုသာသထ&lt;/b&gt;၊ ဆုံးမနေကြပါကုန်သနည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟော... သူက ပြောပြီနော်။ &quot;အရှင်ဘုရားဟာလည်း 'သူတစ်ပါးကို ဆုံးမခြင်းဖြင့် ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ၊ ငါ့ကိုယ်သာလျှင် ငါဆုံးမမယ်' ဆိုတဲ့ ဒီဦးတည်ချက်ဖြင့် အရှင်ဘုရား ထီးနန်းစည်းစိမ် စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ လာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူးလား&quot; တဲ့။ အဲ့ဒီလို လာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့၊ တောထဲရောက်တဲ့ အချိန်ကျမှ အရှင်ဘုရား တပည့်တော်ကို ဘာဖြစ်လို့ လာဆုံးမနေရလဲတဲ့။ မိုက်ဘူးလား စကားလေးက။ ဒီစကားတော့ သီလရှင်တွေ တော်တော်သဘောကျမယ်နဲ့ တူတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်ကျတော့မှ ဆက်ပြောသေးတယ်။ ဥစ္စာငွေ စပါးဆန်ရေတို့ကို ဆောင်ထားလျက်ရှိသော ဂန္ဓာရတိုင်း နိုင်ငံကို ပယ်စွန့်ထားခဲ့ပြီးနောက်၊ &quot;သူတစ်ပါးတို့ကို ဆုံးမခြင်းမှ ကြောက်ရွံ့သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍ တောထွက်ခဲ့လေပြီ&quot;။ ထိုသို့ တောထွက်ခဲ့သည် ဖြစ်ပါလျက်— &lt;b&gt;ဣဒါနိ&lt;/b&gt;၊ ယခုအခါ၌။ &lt;b&gt;ဣဓ&lt;/b&gt;၊ ဤတောထဲ ရောက်တဲ့အချိန်အခါ ကာလ၌။ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;၊ အရှင်ဘုရားသည်။ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt;၊ ဘုရားတပည့်တော်ကို။ &lt;b&gt;ပသာသေ&lt;/b&gt;၊ ဆုံးမ၍ နေပါဘိသတကား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အရှင်ဘုရားဟာ ဥစ္စာရွှေငွေ စပါးဆန်ရေတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ဂန္ဓာရတိုင်းကို စွန့်လွှတ်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပါတယ်။ သူတစ်ပါးတွေကို ဆုံးမရာမှာ ကြောက်ရွံ့တဲ့အတွက်ကြောင့် တောထွက်ပြီး ရသေ့ဟန်ပြုလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူတစ်ပါးတို့ကို မဆုံးမချင်လို့ တိုင်းနိုင်ငံစွန့်လွှတ်ပြီးတော့ ရသေ့ရဟန်းပြုပြီး တောထွက်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပါလျက်၊ ခုအခါ တောထဲရောက်မှ အရှင်ဘုရားက တပည့်တော်ကို ဘာဖြစ်လို့ လာပြီး ဆုံးမနေရတာလဲ&quot; တဲ့။ ဟန်ကျတဲ့ စကားပဲနော်။ ဒါဘာပြောတာလဲ။ သူတစ်ပါးက ပြင်ပေးမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ခုနက ဆုံးမတာကို လက်မခံနိုင်တဲ့ စိတ်ထားပဲ။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ &lt;b&gt;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&lt;/b&gt;၊ ဝိနည်းဒေသနာတော်ကို ကောင်းစွာသင်ယူခြင်း၊ ကောင်းစွာကျင့်ခြင်း ဆိုတဲ့ ဒီမင်္ဂလာ ရှိဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး၊ ပျက်သွားပြီနော်။ သူတစ်ပါးက ပြင်ပေးလာလို့ရှိရင် သို့မဟုတ် သူတစ်ပါးက ဒီဝိနည်းကျင့်ဝတ်တွေကို သင်ပေးမယ်ဆိုလို့ရှိရင် လက်မခံဘူး။ လက်မခံတဲ့အတွက် &lt;b&gt;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ ဒီမင်္ဂလာတရားနဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းတွေ ပြည့်စုံပါဦးမလား။ မပြည့်စုံတော့ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ ဘုရားအလောင်း ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးကလည်း ဘာပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိလဲ။ &lt;b&gt;ပါပံ မုပ္ပါလိမ္ပတိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဝေဒေဟ&lt;/b&gt;၊ ဝိဒေဟရသေ့။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;၊ ငါသည်။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဓမ္မသဘောတရားကိုသာလျှင်။ &lt;b&gt;ဝဒါမိ&lt;/b&gt;၊ ပြောဆို၍ နေပါ၏။ &lt;b&gt;မယှံ&lt;/b&gt;၊ ငါ့အား။ &lt;b&gt;အဓမ္မော&lt;/b&gt;၊ အဓမ္မသည်။ &lt;b&gt;န ရုစ္စတိ&lt;/b&gt;၊ မနှစ်သက်ပါ။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt;၊ ဓမ္မကိုသာလျှင်။ &lt;b&gt;ဝဒန္တဿ&lt;/b&gt;၊ ပြောဆို၍နေသော။ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;၊ ငါ့အား။ &lt;b&gt;ပါပံ&lt;/b&gt;၊ မကောင်းမှုသည်။ &lt;b&gt;န ဥပလိမ္ပတိ&lt;/b&gt;၊ လိမ်းကျံမှု မရှိပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ငါက ဓမ္မမှန်ကန်တဲ့ တရားကိုသာ ပြောနေတာပါ&quot; တဲ့။ &quot;ငါသည် အဓမ္မခေါ်တဲ့ မမှန်တဲ့တရားကို ဘယ်တော့မှ မနှစ်သက်ဘူး။ ဓမ္မခေါ်တဲ့ မှန်ကန်တဲ့ တရားကိုသာ ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့ ငါ့မှာ မကောင်းမှုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ လိမ်းကျံမှု မရှိပါဘူး&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ—&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧတံ ဗုဒ္ဓပစ္စေကဗုဒ္ဓသာဝကဗောဓိသတ္တာနံ ပဝေဏိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဩဝါဒဒါနံ နာမ&lt;/b&gt;၊ ဤအဆုံးအမ ဩဝါဒကို ပေးခြင်းမည်သည်ကား။ &lt;b&gt;ဗုဒ္ဓပစ္စေကဗုဒ္ဓဗုဒ္ဓသာဝကာနံ&lt;/b&gt;၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓဘုရားရှင်၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်၏ တပည့်သား သာဝက၊ ဘုရားအလောင်းတော်တို့၏။ &lt;b&gt;ပဝေဏိ&lt;/b&gt;၊ အစဉ်အဆက် အစဉ်အလာ စကားပါပေတည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဆုံးအမ ဩဝါဒပေးခြင်းဆိုတာက သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တို့ရဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ ဗုဒ္ဓသာဝက အမည်ရတဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သား သာဝကတွေရဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ &lt;b&gt;&quot;ဩဝါဒံ ဒဒန္တာနံ ပန ပါပံ နတ္ထိ။&quot;&lt;/b&gt; ထိုသူတော်ကောင်းတို့က ပေးအပ်တဲ့ အဆုံးအမ ဩဝါဒကို &lt;b&gt;ဗာလာ&lt;/b&gt;၊ လူမိုက်တို့သည်။ &lt;b&gt;န ဂဏှန္တိ&lt;/b&gt;၊ မလိုက်နာကြကုန်။ ထိုသို့ပင် မလိုက်နာကြပါကုန်သော်လည်းပဲ ဩဝါဒပေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌ &lt;b&gt;ပါပံ&lt;/b&gt;၊ မကောင်းမှုသည်။ &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt;၊ မရှိနိုင်ပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဆုံးအမ ဩဝါဒပေးတယ်ဆိုတာက သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တွေ၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တွေ၊ ဗုဒ္ဓသာဝက အမည်ရတဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတွေ၊ ဗောဓိသတ် အမည်ရတဲ့ ဘုရားအလောင်းတော်တို့ရဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီ အစဉ်အလာအရ ထိုသူတော်ကောင်းတွေက ပေးလိုက်တဲ့ အဆုံးအမ ဩဝါဒကို လူမိုက်တွေကတော့ မနာယူကြဘူးတဲ့။ ကဲ... တရားနာပရိသတ်တွေ လူလိမ္မာလား၊ လူမိုက်တွေလား။ ဟမ်... ခုနတုန်းက သီလရှင်တွေက လူလိမ္မာတွေလား၊ လူမိုက်တွေလား။ အေး... အဲ့ဒါ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မေးကြပြီးတော့။ ဘုန်းကြီး ဘယ်သူ့မှ စောင်းမပြောဘူးနော်။ ဘုန်းကြီးက စောင်းပြီး တရားဟောတယ် ထင်ပြီး ဝမ်းနည်းနေကြမယ်။ ဘုန်းကြီးက စောင်းမဟောပါဘူး၊ တည့်တည့်ပြောတာနော်။ တကယ် အဆုံးအမ ဩဝါဒပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာကတော့ မကောင်းမှုဆိုတာ လိမ်းကျံမှု ရှိသေးလား၊ မရှိဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အပြစ်ကို ခွဲခြားရှုမြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;နိဓိနံဝ ပဝတ္တာရံ၊ ယံ ပဿေ ဝဇ္ဇဒဿိနံ။ နိဂ္ဂယှဝါဒိံ မေဓာဝိံ၊ တာဒိသံ ပဏ္ဍိတံ ဘဇေ။ တာဒိသံ ဘဇမာနဿ၊ သေယျော ဟောတိ န ပါပိယော။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဝဇ္ဇဒဿိနံ&lt;/b&gt;၊ အပြစ်ကို ရှုမြင်လေ့ရှိသော။ အပြစ်ဆိုတာက &quot;ဒါက ကောင်းတဲ့လုပ်ငန်း၊ ဒါက ကုသိုလ်တရား၊ ဒါက အကုသိုလ်တရား၊ ဒါက အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဒါက အပြစ်မရှိတဲ့တရား&quot; ဆိုပြီးတော့ ခွဲခြားပြီးတော့ ရှုမြင်တဲ့သဘော ပြောတာနော်။ သူတစ်ပါးရဲ့ မကောင်းမှု သက်သက်ကိုပဲ တစ်ဖက်သတ်လိုက်ပြီး အပြစ်ပြောနေတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ &quot;ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုခွဲခြားစ...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>gv3siw8tn0v0cllto8bw5az9x54k5pi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၈/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6271</id>
    <revision>
      <id>21917</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:11:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၈/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၇...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21917</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="143913" sha1="9i4n23ep4foetjyfuk0e43g4frq13ot" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၈/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၇/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၉/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-48
&lt;h3&gt;ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို ဆည်းကပ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ၊ ဒီနေ့လည်း မင်္ဂလသုတ်ပဲ ဆက်ပြီး နာကြားကြည့်ကြရအောင်နော်။ &lt;b&gt;&quot;သုသိက္ခိတော ဝိနယော စ&quot;&lt;/b&gt;၊ သုသိက္ခိတ ဝိနယမင်္ဂလာ အကြောင်း ဟောနေပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နိဓီနံ ဝါ ပဝတ္တံ ယံ၊ ပဿေ ဝဇ္ဇဒဿိနံ။&lt;br&gt;
နိဂ္ဂယှဝါဒိံ မေဓာဝိံ၊ တာဒိသံ ပဏ္ဍိတံ ဘဇေ။&lt;br&gt;
တာဒိသံ ဘဇမာနဿ၊ သေယျော ဟောတိ န ပါပိယော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဝဇ္ဇဒဿိနံ&lt;/b&gt; - အပြစ်ရှိ၏ အပြစ်မရှိ၏၊ အပြစ်ရှိသောတရား အပြစ်မရှိသောတရားကို ခွဲခြားစိတ်ဖြာ၍ မြင်လေ့ရှိသော၊ &lt;b&gt;နိဂ္ဂယှဝါဒိံ&lt;/b&gt; - နှိပ်ကွက်တဲ့စကားကို ပြောကြားဆိုဆုံးမတတ်သော၊ &lt;b&gt;မေဓာဝိံ&lt;/b&gt; - ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို၊ &lt;b&gt;ယံ&lt;/b&gt; - အကြင်ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို၊ &lt;b&gt;ပဿေ&lt;/b&gt; - မြင်လျှင်၊ &lt;b&gt;နိဓီနံ ပဝတ္တံ ဝိယ&lt;/b&gt; - ရွှေအိုးမြှုပ်ကို ပြောပြတတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;တာဒိသံ&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဍိတံ&lt;/b&gt; - ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို၊ &lt;b&gt;ဘဇေ&lt;/b&gt; - ဆည်းကပ်ရာ၏။ &lt;b&gt;တာဒိသံ&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို၊ &lt;b&gt;ဘဇမာနဿ&lt;/b&gt; - ဆည်းကပ်ခစားသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ &lt;b&gt;သေယျော&lt;/b&gt; - မြတ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေ၏။ &lt;b&gt;ပါပိယော&lt;/b&gt; - ယုတ်မာသည်၊ &lt;b&gt;န ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရားဆိုပြီးတော့ ခွဲစိတ်ဖြာပြီး ရှုမြင်တတ်တဲ့၊ အပြစ်ရှိတဲ့တရားကို လွန်ကျူးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း နှိပ်ကွက်ပြီး ဆိုဆုံးမတတ်တဲ့ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတစ်ဦးကို တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မြှုပ်ထားတဲ့ ရွှေအိုးကြီးကို ထုတ်ယူဖို့ရာ ပြောပြတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကဲ့သို့ သဘောထားပြီး ထိုကဲ့သို့သော ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို ဆည်းကပ်ပါတဲ့။ ဒီလိုပညာရှိသူတော်ကောင်းကို ဆည်းကပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မြင့်မြတ်တဲ့ တရားစိတ်ကိန်းဝပ်နိုင်ပါတယ်၊ ယုတ်မာတဲ့တရား ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိရဲ့ အပြစ်တွေပေါ့၊ ရှိခဲ့ရင် ဒီအပြစ်ကို ဖော်ပြပြီးတော့ ဆိုဆုံးမနေတဲ့ ပညာရှိသူတော်ကောင်းကို မြှုပ်ထားတဲ့ ရွှေအိုးကြီးကို တူးဖော်ဖို့ရန် လာပြီး ပြောပြသလို သဘောထားပြီးတော့ ဆည်းကပ်ခစားပါဆိုပြီး ဒီလို ညွှန်ကြားထားတာနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိမိက အပြစ်တွေရှိရင် ဒီလွန်ကျူးနေတဲ့ အပြစ်တွေက မကောင်းတဲ့ အကျိုးပေးမယ့်အတွက်ကြောင့် အပြစ်ကိုဖော်ပြပြီးတော့ နှိပ်ကွက်လျက် ဆိုဆုံးမနေတဲ့ ဒီပညာရှိသူတော်ကောင်းသည်၊ မိမိ ဒီအကုသိုလ်တွေကြောင့် ရောက်ရှိမယ့် အပါယ်သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခအစရှိတဲ့ ဒုက္ခတွေမှ မရောက်အောင် ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နေတဲ့ သဘောသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အပြစ်ကို သက်သက်ထိုင်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို အပြစ်ရှိနေတဲ့ တရားတစ်ခုကို မလွန်ကျူးဖို့ရာအတွက် ဆိုဆုံးမနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို မြှုပ်ထားတဲ့ ရွှေအိုးကြီးကို တူးဖော်ပြီးယူဖို့ရန် ပြောပြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ သဘောထားရမယ်။ ဒါက မိမိတို့ အကျိုးကို လိုလားတောင့်တနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဒီစိတ်ထားရှိရမယ်ဆိုပြီး ဘုရားအလောင်း ဒေဝရသေ့ကို ဆိုဆုံးမနေတယ်။ ဒီလို ပညာရှိသူတော်ကောင်းများကို ဆည်းကပ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ယုတ်မာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဒီလို ဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဩဝါဒနှင့် အနုသာသနီ ခွဲခြားပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဩဝါဒေယျာနုသာသေယျ၊ အသဗ္ဘာ စ နိဝါရယေ။&lt;br&gt;
သတံ ဟိ သော ပိယော ဟောတိ၊ အသတံ ဟောတိ အပ္ပိယော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဩဝါဒေယျ&lt;/b&gt; - တစ်ကြိမ်တစ်ခါမူလည်း ဆိုဆုံးမလေရာ၏။ &lt;b&gt;အနုသာသေယျ&lt;/b&gt; - ကြိမ်ဖန်များစွာမူလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဆိုဆုံးမလေရာ၏။ &lt;b&gt;အသဗ္ဘာ စ&lt;/b&gt; - မသူတော်တရားမှလည်း၊ &lt;b&gt;နိဝါရယေ&lt;/b&gt; - တားမြစ်လေရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဆိုဆုံးမတာကိုတော့ &lt;b&gt;ဩဝါဒ&lt;/b&gt;၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆိုဆုံးမတာကိုတော့ &lt;b&gt;အနုသာသနီ&lt;/b&gt; လို့ ဒီလိုလည်း ခေါ်တယ်။ နောက်တစ်နည်း ဖွင့်ဆိုထားတာကတော့ ရိုရိုသေသေ ဆိုဆုံးမနေတာကိုတော့ ဩဝါဒ၊ အပြစ်ပြပြီးတော့ စွဲဆိုဆုံးမတာကိုတော့ အနုသာသနီလို့ ဒီလိုလည်း ခွဲထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;အသဗ္ဘာ စ&lt;/b&gt; - မသူတော်တရားမှလည်း၊ &lt;b&gt;နိဝါရယေ&lt;/b&gt; - တားမြစ်ပိတ်ပင်လေရာ၏။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ကာယကံစင်ကြယ်မှု မရှိဘူး၊ ကာယဒုစရိုက်တရားတွေကို လွန်ကျူးနေတယ်၊ ဒီကာယဒုစရိုက်တရားတွေက မလွန်ကျူးထိုက်တဲ့ မသူတော်တရားတွေဖြစ်တယ်၊ ဒီမသူတော်တရားတွေမှာ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်ဆိုပြီး တားမြစ်တယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဝစီဒုစရိုက်တွေ လွန်ကျူးနေတယ်၊ ဒီဝစီဒုစရိုက်တွေဆိုတာက မလွန်ကျူးထိုက်ဘူး၊ ဒီဒုစရိုက်တွေဟာ မသူတော်တရားတွေဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် မလွန်သင့်မလွန်ကျူးထိုက်တဲ့ ကာယဒုစရိုက်တရားတွေ၊ ဝစီဒုစရိုက်တရားတွေလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မသူတော်တရားတွေမှ မလွန်ကျူးမိအောင် တားမြစ်ပြီးတော့ ဆိုဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆိုဆုံးမခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;ဩဝါဒေယျ&lt;/b&gt; - တစ်ကြိမ်တစ်ခါမူလည်း ဆိုဆုံးမလေရာ၏၊ &lt;b&gt;အနုသာသေယျ&lt;/b&gt; - ကြိမ်ဖန်များစွာမူလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဆိုဆုံးမလေရာ၏၊ &lt;b&gt;အသဗ္ဘာ စ&lt;/b&gt; - မသူတော်တရားမှလည်းပဲ၊ &lt;b&gt;နိဝါရယေ&lt;/b&gt; - တားမြစ်ပိတ်ပင်လေရာ၏။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့၊ &lt;b&gt;ဧဝံရူပေါ ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို၊ &lt;b&gt;သတံ&lt;/b&gt; - သူတော်ကောင်းတို့အား၊ &lt;b&gt;ပိယော&lt;/b&gt; - ချစ်မြတ်နိုးအပ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။ &lt;b&gt;အသတံ&lt;/b&gt; - မသူတော်တို့အား၊ &lt;b&gt;အပ္ပိယော&lt;/b&gt; - မချစ်မမြတ်နိုးအပ်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုဆုံးမနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ မကောင်းမှုမှ တားမြစ်ပိတ်ပင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို သူတော်ကောင်းတွေကတော့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးပါတယ်၊ မသူတော်တွေကတော့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု မရှိဘူး။ &quot;ငါ့ကို ဒီလိုပြောရကောင်းလား၊ ငါ့ကို ဒီလိုလာပြီး ပြောရသလား&quot; ဆိုပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ အခဲမကျေ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အဲဒီလို အခဲမကျေ ဖြစ်နေပြီဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒီသုတ္တန်အရ၊ ဒီဒေသနာတော်အရ သူတော်ကောင်းလား မသူတော်လား၊ မသူတော်ဖြစ်နေပြီ။ မိမိကိုယ်လာပြီး ဆိုဆုံးမနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ ရွှေအိုးကြီးကို ထုတ်ဖော်ပြီး တူးဖော်ယူဖို့ရန်အတွက် လာပြီး ပြောပြနေတယ်လို့ သူတော်ကောင်းဆိုတာ စိတ်ထားရတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိဒေဟရသေ့၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် အယူအဆ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ပြောဆိုဆုံးမလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဝိဒေဟရသေ့ကြီးက ဘုရားလောင်းရဲ့ စကားကို ကြားပြီ။ ကြားလိုက်တော့ သူက ဘာပြန်ပြောသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အာစရိယ အတ္ထနိဿိတံ၊ ကထေန္တေန ပရံ ကတေ။&lt;br&gt;
တဝါ ရောသေတွာ ကထေတုံ၊ န ဝဋ္ဋတိ။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အာစရိယ&lt;/b&gt; - ဆရာ၊ &lt;b&gt;အတ္ထနိဿိတံ&lt;/b&gt; - အကျိုးစီးပွားနှင့် စပ်ယှဉ်တဲ့ စကားကို၊ &lt;b&gt;ကထေန္တေန&lt;/b&gt; - ပြောဆိုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ပရံ&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါးကို၊ &lt;b&gt;တဝ&lt;/b&gt; - ထိပါးပုတ်ခတ်၍၊ &lt;b&gt;ရောသေတွာ&lt;/b&gt; - ချုပ်ခြယ်စောင်းမြောင်း၍၊ &lt;b&gt;ကထေတုံ&lt;/b&gt; - ပြောဆိုခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;န ဝဋ္ဋတိ&lt;/b&gt; - မသင့်ပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ဘက်က ပြောတဲ့စကားနော်။ &quot;ဆရာ၊ အကျိုးစီးပွားရှိတဲ့ စကားတစ်ခု ပြောတယ်ဆိုရင် ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က တစ်ဖက်သားကို ထိပါးပုတ်ခတ်ပြီး စောင်းချိတ်ချုပ်ချယ်ပြီးတော့ မပြောသင့်ပါဘူး&quot; တဲ့။ ဒါနဲ့ ဒီစကားကို တရားနာပရိသတ်တွေ လက်ခံနိုင်သလား၊ ဟမ်? လက်ခံနိုင်တယ်၊ ဟန်ကျပြီ။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဘုန်းကြီးတရားဟောတာ တော်တော်ခက်သွားပြီနော်။ ကဲ၊ သူတစ်ပါးကို အကျိုးရှိတဲ့ စကားဆိုဆုံးမပေမယ့်လို့ သူတစ်ပါးကို ထိပါးပုတ်ခတ်ပြီးတော့ ချုပ်စောင်းပြီးတော့ မပြောသင့်ပါဘူးနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ကုဏ္ဍသတ္ထေန မုဏ္ဍော ဝိ၊ ရိတ္တံ ရုဏ္ဏံ ကရေသိ မံ။&quot;&lt;br&gt;
ငါ့ကို &lt;b&gt;ကုဏ္ဍသတ္ထေန&lt;/b&gt; - တုံးနေတဲ့ ဓားငယ်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;မုဏ္ဍံ ဝိဝ&lt;/b&gt; - ခေါင်းရိတ်ပေးနေသကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;အတိဖရုသံ&lt;/b&gt; - အလွန်ကြမ်းတဲ့ စကားကို၊ &lt;b&gt;ကထေသိ&lt;/b&gt; - ပြောဆို၍ နေပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါ ဓားတုံးလေးနဲ့ ခေါင်းရိတ်ပေးထားတာနဲ့ သိပ်တူတယ်တဲ့။ ဘုန်းကြီးတို့ ဒါ ဓားတုံးနဲ့ ခေါင်းရိတ်ခံဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ နားလည်လိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။ အဲဒါ အလွန်ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေနဲ့ ငါ့ကို လာပြီးတော့ ပြောဆိုဆုံးမနေတယ်တဲ့။ ဒါ ဓားတုံးလေးနဲ့ ခေါင်းရိတ်ပေးတာ ခံရခက်သလို သင်ပြောတဲ့စကားတွေ ငါ နာခံရတာ အင်မတန် ခက်ပါတယ်ဆိုပြီးတော့ သူက ဂါထာလေးတစ်ခုနဲ့ ပြန်ပြီးတော့ ပြောပြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ယေန ကေနစိ ဝေနေန၊ ပရော ပတ္တိ ရုပ္ပံ။&lt;br&gt;
မဟာတ္ထမ္ပိ သေ ဝါစံ၊ န တံ ဘာသေယျ ပဏ္ဍိတော။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ဘက်က အကြောင်းပြချက်နော်။ &lt;b&gt;ယေန ကေနစိ ဝေနေန&lt;/b&gt; - တစ်ခုတစ်စုံတစ်ခုသော ဂုဏ်ကျေးဇူးကြောင့်၊ &lt;b&gt;ပရော&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါးသည်၊ &lt;b&gt;ရုပ္ပတိ&lt;/b&gt; - ဖောက်ပြန်ခြင်းသို့ ရောက်နိုင်ပါပေ၏။ &lt;b&gt;ယေန ကေနစိ အင်္ဂေန&lt;/b&gt; - တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းတရားကြောင့်၊ &lt;b&gt;ပရော&lt;/b&gt; - သူတစ်ပါးသည်၊ &lt;b&gt;ရုပ္ပတိ&lt;/b&gt; - ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်နိုင်ပါပေ၏။ &lt;b&gt;မဟတ္ထမ္ပိ စေ ဝါစံ&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးသည် အကျိုးစီးပွား များပြားတဲ့ စကားတွေမို့လို့ ဖြစ်ခြင်းမူလည်း ဖြစ်ပါစေ၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဍိတော&lt;/b&gt; - ပညာရှိ သူတော်ကောင်းသည်၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို၊ &lt;b&gt;န ဘာသေယျ&lt;/b&gt; - မပြောဆိုရာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်စုံတစ်ခုသော တရားနှင့် လျော်ညီနေတဲ့ အကြောင်းတရားကြောင့် တခြားပုဂ္ဂိုလ်က ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်းကို ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီစကားမျိုးဟာ အကျိုးရှိတဲ့ စကားဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပါစေ၊ ပညာရှိသူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီစကားမျိုး မပြောသင့်ပါဘူးဆိုပြီး သူ့ဘက်က ပြန်ကန့်ကွက်ပြန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အင်း၊ ဒီတော့ တပည့်က ပြောဆိုဆုံးမတာကို သူ့ဘက်က လက်ခံတဲ့သဘော ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ပြင်ပေးတာကို လက်ခံသလား။ လက်မခံဘူး။ ပြင်ပေးတာကို လက်ခံချင်တဲ့ စိတ်ထားမရှိရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ကြီးပွားတိုးတက်မှု ဖြစ်နိုင်ပါတော့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ညှပ်ထပ်ပြင်ပေးတာပါနော်။ အဲဒါကို မနက်က ကိုရင်လေးက ဘုန်းကြီး လျှောက်တယ်။ &quot;ဆရာတော်ဟောတဲ့ တရားနာတော့ တပည့်တော် ဒုက္ခပဲ&quot; တဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲကိုရင်၊ &quot;တပည့်တော်က ဆားထုပ် နှစ်ထုပ် ချန်ထားမိလို့ပါ&quot; တဲ့။ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဘာဖြစ်လို့ ဆားကို ချန်ထားရသလဲဆိုရင် တစ်ခါတလေ နောက်တစ်နေ့ သူတို့ ဆားလုပ်ရတာ အခက်အခဲ ရှိတတ်တယ်တဲ့၊ အဲဒါကြောင့် ပိုတဲ့ဆားလေးကို ချန်ထားတာတဲ့။ ဟွန်း၊ ချန်ထားတာ ရှိသလား။ ဆားထုပ်ကလေး တစ်ထုပ်ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ အရေးတကြီးနဲ့ သူတော်ကောင်းတွေက စကားပြောနေတာ။ ဆားထုပ်ထက် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာဆိုရင်တော့ ပြောဖွယ်ရာ လိုသေးလား၊ မလိုတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုသော တရားနဲ့ လျော်ညီနေတဲ့ အကြောင်းတရားကြောင့် ဒီစကားကို အခြေခံပြီး သူတစ်ပါးက ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဒီစကားသည် အကျိုးစီးပွားမဲ့ စကားမဟုတ်၊ အကျိုးကြီးမြတ်တဲ့ စကားဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပါစေ၊ ပညာရှိသူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီစကားမျိုး မပြောထိုက်ပါဘူးဆိုပြီး သူက ပြန်ပြီးတော့ နှုတ်လှန်ထိုးနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားလောင်း ဂန္ဓာရရသေ့၏ ပြန်လည်ချေပချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် ဘုရားအလောင်း ရသေ့ကြီးက၊ ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက ဘာပြန်ပြောလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ကာမံ ရုပ္ပတု ဝါ မာ ဝါ၊ ဝိကိရိယတု ဓမ္မံ။&lt;br&gt;
မေ ဘာသမာနဿ၊ ပါပံ မူလံ န လိမ္ပတိ။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟွန်း၊ &lt;b&gt;ကာမံ&lt;/b&gt; - တကယ်စင်စစ်အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ရုပ္ပတု ဝါ&lt;/b&gt; - ဖောက်ပြန်မူလည်း ဖောက်ပြန်ပါစေ၊ &lt;b&gt;မာ ဝါ ရုပ္ပတု&lt;/b&gt; - မဖောက်ပြန်ခြင်းမူလည်း ဖြစ်ပါစေ။ ဒီစကားပြောလိုက်လို့ တစ်ဖက်သားပုဂ္ဂိုလ်က ဖောက်ပြန်ပျက်စီးချင်လည်း ဖောက်ပြန်ပျက်စီးပါစေ၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုမရှိ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပါစေ။ &lt;b&gt;ဘုသာ ဝါ&lt;/b&gt; - ဖွဲ့ကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;ဝိကိရိယတု&lt;/b&gt; - ပြန့်ကြဲ၍ သွားသည်မူလည်း ဖြစ်ပါစေ။ ဖွဲ့စုပ်ကို လိမ်ညာပုတ်လိုက်တဲ့အခါ ပြန့်ကြဲပြီးတော့ ကျတဲ့နေရာကျသလို အဲဒီပုံစံအတိုင်း ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်သွားပါစေ။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ မေ ဘာသမာနဿ&lt;/b&gt; - ဟုတ်မှန်တဲ့ တရားကို ပြောကြား၍နေတဲ့ ငါ့အား၊ &lt;b&gt;ပါပံ&lt;/b&gt; - မကောင်းမှု အကုသိုလ်တရားသည်၊ &lt;b&gt;န လိမ္ပတိ&lt;/b&gt; - တည်ငြိမ်းငြိကပ်မှု မရှိပေ၊ လိမ်းကျံမှု မရှိပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီစကားငါပြောလိုက်လို့ တပည့်ပုဂ္ဂိုလ် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးချင်လည်း ပျက်စီးပါစေ၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှု မရှိသော်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ ဖွဲ့ကဲ့သို့ ပြန့်လွင့်ကျဲနံ့သွားတာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ ဟုတ်မှန်တဲ့ တရားဓမ္မကို ပြောနေတဲ့ ငါ့အဖို့ မကောင်းမှုဟာ လိမ်းကျံမှု မရှိပါဘူးဆိုပြီး ဒီလိုပြောတယ်။ ဘာပြောတာလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အယုတ္တကာရကော ပုဂ္ဂလော၊ အယုတ္တေ ကတေ ဝိတ္တိယမာနော။&lt;br&gt;
ဧကသိနေ ဝ ကုဇ္ဈတု ဝါ၊ မာ ဝါ ကုဇ္ဈတု၊&lt;br&gt;
ဘုသာ ဝါ ဝိကိရိယတု၊ မယှံ ပန ဓမ္မံ ဘာဏမာနဿ၊&lt;br&gt;
ဥပလိမ္ပံ ပါပံ နတ္ထိ။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အယုတ္တကာရကော&lt;/b&gt; - မသင့်မတင့်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို ပြုလုပ်၍နေသော၊ &lt;b&gt;ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ မသင့်မတင့်တဲ့၊ မလျော်မောက်ပတ်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တဲ့။ အခုဒီဇာတ်တော်မှာတော့ ဘာတွေများ ပြုမိသလဲ၊ ဆားတို့ ခုံမှုညှပ်မိတာလေးပါ၊ သိပ်ပြီးတော့ ကြီးကျယ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်။ အသေးလေးတွေဟာ တစ်ချိန်ခါမှာ အကြီးကြီး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အသေးအဖွဲလေးကို မရိုသေမလေးစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အင်မတန်ကြီးကျယ်တဲ့ ပြဿနာကျတော့လည်း မရိုမသေ မလေးစားတဲ့ သဘောရှိလာတယ်။ ဒီအကျင့်တွေက လူသားတွေကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးနေတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီး ဟိုတလောက အိမ်ကြီးရဲ့ စာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ပေါ့လေ၊ &quot;လောကကင်းဝေး နေနိုင်ရေး&quot; ဆိုလား၊ ဒီစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို ဖတ်ဖူးပါတယ်။ သူ့စာအုပ်ထဲမှာ မှတ်သားစရာလေးတစ်ခု ရေးထားတယ်။ သူတို့ အမေရိက ဆိပ်ကမ်းမြို့လေးတစ်မြို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီသစ်ပင်ကြီးက သူတို့ရဲ့ ရာဇဝင်သမားတွေရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ ပြောမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကိုလံဘတ် အမေရိကကျွန်းကို စတွေ့ခဲ့စဉ်အချိန်ခါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ကျော် ဟိုဘက်က ရှိခဲ့တယ်လို့ ယူဆရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သေးငယ်သောအရာမှသည် ကြီးမားသောပျက်စီးမှုသို့&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီသစ်ပင်ကြီးဟာ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ လောက်အတွင်းမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်း အတိုက်ခံလိုက်ရတာ အကြိမ်ပေါင်း ၄၀ ကျော် အတိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ အကိုင်းတွေ အကြီးအကျယ် ကျိုးပျက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ မသေခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသစ်ပင်ကြီး တစ်နေ့ ဘုန်းဘုန်းလဲပြီးတော့ သေနေတာ တွေ့ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီသစ်ပင်ကြီး ဘုန်းဘုန်းလဲပြီးတော့ သေသွားရသလဲဆိုတာကို သုတေသနပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အသားနဲ့ အခွံကြားထဲမှာ အင်မတန်သေးငယ်တဲ့ ပိုးမွှားလေးတွေက ဝင်ပြီးတော့ စားလိုက်တဲ့အတွက် အခွံနဲ့အသား အဆက်အသွယ်ပြတ်ပြီးတော့ နောက်ဆုံး သစ်ပင်ကြီး ဘုန်းဘုန်းလဲပြီးတော့ အကျအကျယ် ပျက်စီးသွားရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အသေးအမွှားလေးတွေက အကြီးကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အသေးအမွှားလေးတစ်ခုကို &quot;ဒါလေးက အသေးအမွှားလေးပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ သူတော်ကောင်းများက အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ နေလေ့မရှိပါဘူး၊ အင်မတန် ဂရုစိုက်ကြတယ်။ နော်... ဒီအသင်းလေးအပေါ်မှာ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ ဒီတဏှာတရားတစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ဘာဖြစ်လာလဲဆိုရင် ရင့်ကျက်လာတယ်၊ ကြီးထွားလာတတ်တယ်။ ရင့်ကျက်လာလို့ ကြီးထွားလာပြီဆိုလို့ရှိရင် တစ်ခါတလေ တားလို့မရနိုင်တဲ့အဆင့်အထိ၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ အလောင်းတော် ဂန္ဓာရသေ့ကြီးကနေပြီးတော့ ဆုံးမနေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဂန္ဓာရသေ့ကြီး၏ ဆိုဆုံးမမှုနှင့် နိဿယအဖွင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;အယုတ္တံ&lt;/b&gt; - မလျောက်ပတ်သော၊ ကာယကံအလုပ်ကို။ &lt;b&gt;ကတံ&lt;/b&gt; - ပြုမိလေပြီ။ &lt;b&gt;ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ &lt;b&gt;ရေ&lt;/b&gt; - အချင်း။ &lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt; - သင်သည်။ &lt;b&gt;အယုတ္တံ&lt;/b&gt; - မလျောက်ပတ်သော၊ မသင့်လျော်သော လုပ်ငန်းရပ်ကို။ &lt;b&gt;ကတံ&lt;/b&gt; - ပြုခဲ့ပြီးလေပြီ။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့။ &lt;b&gt;အဝဇ္ဇမာနော&lt;/b&gt; - ဆိုဆုံးမအပ်သည်ရှိသော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကေနေဝ - တကယ်စင်စစ်အားဖြင့်သာလျှင်။ &lt;b&gt;ကုဇ္ဈတု ဝါ&lt;/b&gt; - အမျက်ထွက်မှု ထွက်ပါစေ။ &lt;b&gt;မာ ဝါ ကုဇ္ဈတု&lt;/b&gt; - အမျက်မထွက်မှု မထွက်ပါစေ။ &lt;b&gt;အထ ဝါ&lt;/b&gt; - ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ။ &lt;b&gt;မုဋ္ဌိဝိယ&lt;/b&gt; - ဖွဲဆုပ်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဖွဲစုံကဲ့သို့လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဝိစေတု&lt;/b&gt; - ပျံ့လွင့်၍ သွားပါစေ။ &lt;b&gt;သမ္ပဇာနမုသာ&lt;/b&gt; - ဟုတ်မှန်သော တရားဓမ္မကို။ &lt;b&gt;ဘဏတဿ&lt;/b&gt; - ပြောဆို၍နေသော။ &lt;b&gt;မယှံ&lt;/b&gt; - ငါ့အား။ &lt;b&gt;ပါပံ&lt;/b&gt; - မကောင်းမှုမည်သည်၊ အကုသိုလ်မည်သည်။ &lt;b&gt;နတ္ထိ&lt;/b&gt; - မရှိပါပေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မသင့်မမြတ်နဲ့ မလျော်မလျောက်ပတ်တဲ့ ရဟန်းတွေနဲ့၊ မလျော်မလျောက်ပတ်တဲ့ သီလရှင်တွေနဲ့၊ မလျော်မလျောက်ပတ်တဲ့ ယောဂီတွေနဲ့၊ မလျော်မလျောက်ပတ်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တစ်ခု ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိပြီဆိုကြစို့နော်။ &quot;သင်ဟာ ရဟန်းတွေနဲ့ မလျောက်ပတ်တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ပြုနေပြီ၊ သီလရှင်အနေနဲ့ မပြုသင့်မပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ပြုနေပြီ၊ ယောဂီတစ်ခုအနေနဲ့ မပြုသင့်မပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကိုတော့ ပြုနေပြီ&quot; လို့ ဒီလိုသွားပြီး ဆိုဆုံးမတယ်။ အဲ့ဒီလို ဆိုဆုံးမလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဧကန်တေနေဝ - တကယ်စင်စစ် ပြောမယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူ ဒေါသကြီးတယ်၊ အမျက်ထွက်တယ်၊ &quot;ငါ့ကို ဒီလိုပြောရကောင်းလား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒေါသတွေထွက်တယ်။ ဒေါသထွက်ချင်လည်း ထွက်ပါစေ။ နည်းနည်းလေး ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားရှိခဲ့ရင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ မာ ဝါ ကုဇ္ဈတု - ဒေါသမထွက်ရင်လည်း မထွက်ပါစေ။ ဓမ္မကို ပြောနေတဲ့ ငါ့ရဲ့သန္တာန်မှာ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ဆိုတာ မရှိပါဘူးဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဂန္ဓာရသေ့ကြီးက ပြောတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အိုးထိန်းသည်ဥပမာနှင့် ဘုရားရှင်၏ ဆုံးမနည်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလောက်ပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဂန္ဓာရသေ့ကြီးက သူက ဆက်ပြီးတော့ ပြောပြတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့...&lt;br&gt;
&lt;b&gt;&quot;န ဟံ အာနန္ဒ တထာ ပဿာမိ ယထာ ကုမ္ဘကာရော အာမေ မတ္တေ နိဂ္ဂဏှာတိ၊ အဟံ အာနန္ဒာ နိဂ္ဂယှ နိဂ္ဂယှ ဝက္ခာမိ၊ ပဂ္ဂယှ ပဂ္ဂယှ ဝက္ခာမိ၊ ယော သာရော သော ဌဿတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်လေးကတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟိုဥပရိပဏ္ဏာသမှာ ဟောထားတဲ့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အဲ့ဒီသုတ္တန်လေးမှာလာတဲ့ တရား၊ ဘုရားဟောဒေသနာတော်တစ်ခုကို ကိုးကားပြီးတော့ ထပ်ပြီး ပြောနေတယ်။ &quot;အာနန္ဒာညီပွား&quot; ပြောတယ်ဆိုတာကတော့ ဦးဇင်းတို့ ဒီအဋ္ဌကထာဆရာတော်က အဓိပ္ပာယ်ပေါ်လွင်အောင် ထပ်ပြီး ပြောပြတာပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အာနန္ဒာ&lt;/b&gt; - အာနန္ဒာညီပွား။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;ယထာ&lt;/b&gt; - အကြင်သို့သော။ &lt;b&gt;ကုမ္ဘကာရော&lt;/b&gt; - အိုးထိန်းသည်သည်။ &lt;b&gt;အာမေ&lt;/b&gt; - မကျက်သေးသော အိုးတို့ကိုလည်းကောင်း။ &lt;b&gt;အမတ္တေ&lt;/b&gt; - မကျက်တကျက်ဖြစ်သော အိုးတို့ကိုလည်းကောင်း။ &lt;b&gt;န ပရိကမ္မိဿတိ&lt;/b&gt; - ကြောင့်ကြမစိုက်သကဲ့သို့။ &lt;b&gt;ဧဝမေဝ&lt;/b&gt; - ထို့အတူ။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;ဝေါ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားတို့အပေါ်၌။ &lt;b&gt;န ပရိကမ္မိဿာမိ&lt;/b&gt; - ကြောင့်ကြမစိုက်ပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အိုးထိန်းသည်ဆိုတာက အိုးလေးတွေ မီးဖုတ်လိုက်ပြီ။ မီးဖုတ်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်လုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက ရောင်းဝယ်ရေး ပြုလို့ရတော့မယ်။ ရောင်းဝယ်ရေး ပြုလို့ရပြီဆိုလို့ရှိရင် &quot;ဒီအိုးက ကျက်တဲ့အိုး၊ ဒီအိုးက မကျက်တကျက်အိုး၊ ဒီအိုးက လုံးလုံးမကျက်သေးတဲ့အိုး&quot; ဆိုပြီးတော့ အိုးတွေကို ဆန်းစစ်မှုဆိုတာ မပြုရဘူးလား၊ ပြုရတယ်။ အိုးလေးတွေ ခေါက်ခေါက်ကြည့်ရတယ်။ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ &quot;ဒီအိုးတွေဟာ လုံးလုံးမကျက်သေးတဲ့အိုးပဲ၊ ဒီအိုးကတော့ မကျက်တကျက်အိုးတွေပဲ&quot; ဆိုပြီးတော့ အိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကြောင့်ကြစိုက်သလို၊ ငါဘုရားသည် သင်ချစ်သားတို့အပေါ်မှာ ကြောင့်ကြစိုက်မှု မရှိပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီတပည့်သာဝကက ဣန္ဒြေရင့်ကျက်နေတဲ့ တပည့်သာဝကပဲ၊ ဒီသာဝကကျတော့ ဣန္ဒြေမရင့်ကျက်သေးတဲ့ သာဝကပဲ၊ ဒီသာဝကကျတော့ ဣန္ဒြေမရင့်စရရှိတဲ့ သာဝကပဲ&quot; စသည်ဖြင့် သာဝကတွေကို ခွဲတမ်းချပြီးတော့ ငါဘုရား လိုက်ပြီးတော့ ကြောင့်ကြစိုက်မနေပါဘူး။ ကြောင့်ကြမစိုက်ဘူးဆိုတာက ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့၊ ခုလို တရားဟောပြီ၊ တရားဟောတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီတရားနာနေတဲ့ ပရိသတ်တွေထဲမှာ ပုဂ္ဂိုလ်အမျိုးမျိုး ရှိမယ်။ ဣန္ဒြေရင့်ကျက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ပါမယ်၊ ဣန္ဒြေမရင့်ကျက်သေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ပါမယ်၊ ဣန္ဒြေမရင့်စရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ပါမယ်။ ပါလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးနဲ့ လျော်ညီအောင် တရားအမျိုးမျိုးကို ကြောင့်ကြဆက်ပြီး ဟောနေရမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ တရားတွေက အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် တစ်ခါတရံ ကျွတ်ထိုက်တဲ့ သတ္တဝါကို ရည်စူးပြီးတော့လည်း တန်းပြီး ဟောပေးရတယ်။ တစ်ခါတရံ မကျွတ်ထိုက်တဲ့ သတ္တဝါတွေ အခြေအနေအရ ဟောသင့်တယ်ဆိုရင်လည်း မကျွတ်ထိုက်တဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ ဣန္ဒြေမရင့်ကျက်တဲ့ သတ္တဝါတွေကို ကြည့်ပြီး ဟောပေးရတယ်။ တစ်ခါတရံကျတော့ ဣန္ဒြေရင့်ကျက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ မရင့်တရင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အာရုံယူပြီးတော့ ဟောပေးရပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် အကုန်လုံးကို ညီတူညီမျှ လိုက်ပြီး ကြောင့်ကြစိတ်ညီဖို့ဆိုတာကတော့ ဖြစ်မလား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နှိပ်ကွက်ခြင်းနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်း၏ အကျိုးတရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;အာနန္ဒာ&lt;/b&gt; - အာနန္ဒာညီပွား။ &lt;b&gt;ကုမ္ဘကာရော&lt;/b&gt; - အိုးထိန်းသည်သည်။ &lt;b&gt;အာမေ&lt;/b&gt; - မကျက်သေးသော အိုးတို့ကိုလည်းကောင်း။ &lt;b&gt;အမတ္တေ&lt;/b&gt; - မကျက်တကျက် ဖြစ်သော အိုးတို့ကိုလည်းကောင်း။ &lt;b&gt;န ပရိကမ္မိဿတိ&lt;/b&gt; - ကြောင့်ကြမစိုက်သကဲ့သို့။ &lt;b&gt;တထာ&lt;/b&gt; - ထို့အတူ။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;တုမှာကံ&lt;/b&gt; - သင်ချစ်သားတို့အား။ &lt;b&gt;န ပရိကမ္မိဿာမိ&lt;/b&gt; - ကြောင့်ကြမစိုက်ပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အာနန္ဒာ&lt;/b&gt; - အာနန္ဒာ။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;နိဂ္ဂယှ နိဂ္ဂယှ&lt;/b&gt; - နှိပ်ကွက်၍ နှိပ်ကွက်၍။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို။ &lt;b&gt;ဝက္ခာမိ&lt;/b&gt; - ဟောကြားတော်မူအံ့။ &lt;b&gt;အာနန္ဒာ&lt;/b&gt; - အာနန္ဒာ။ &lt;b&gt;ပဂ္ဂယှ ပဂ္ဂယှ&lt;/b&gt; - ချီးမြှောက်၍ ချီးမြှောက်၍။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို။ &lt;b&gt;ဝက္ခာမိ&lt;/b&gt; - ဟောကြားတော်မူအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ခါတည်း ငါဘုရားက နှိပ်ကွက်ပြီးတော့ တရားဟောတယ်၊ နှိပ်ကွက်ပြီး နှိပ်ကွက်ပြီးတော့ တစ်ခါတစ်လေ တရားဟောတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံကျတော့ ငါဘုရားက ချီးမြှောက်ပြီး ချီးမြှောက်ပြီးတော့ တရားဟောတယ်။ ချီးမြှောက်သင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး တရားဟောတယ်၊ နှိပ်ကွက်သင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို နှိပ်ကွက်ပြီးတော့ တရားဟောတယ်။ ဒါမှ အကျိုးရှိမယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ နှိပ်ကွက်ပြီး ဟောရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို မြှောက်ပေးလိုက်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က မကောင်းတာတွေ ဆက်ပြီးတော့ သူ မလုပ်တော့ဘူးလား၊ လုပ်သွားမယ်။ အကျိုးမယုတ်နိုင်ဘူးလား၊ အကျိုးယုတ်နိုင်တယ်။ ချီးမြှောက်ထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို နှိပ်ကွက်လိုက်တဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုယ်မှာ တိုးတက်မှုတွေ ရပ်တန့်ပြီးတော့ မသွားနိုင်ဘူးလား၊ ရပ်တန့်သွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် နှိပ်ကွက်သင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘုရားရှင်က နှိပ်ကွက်ပြီးတော့ တရားဟောပေးတယ်၊ ချီးမြှောက်သင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း ချီးမြှောက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တရားဟောပေးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဦးဇင်းတို့ကလည်း အဲ့ဒီဘုရားရှင်ရဲ့ အတုကိုယူပြီးတော့ ချီးမြှောက်သင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ချီးမြှောက်ပြီး တရားဟောခြင်း၊ နှိပ်ကွက်သင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို နှိပ်ကွက်ပြီး တရားဟောခြင်းတို့အပေါ်မှာ &quot;ဘုန်းကြီးက စောင်းမြောင်းနေတာပဲ&quot; လို့ အထင်သင့်သလား... ဟမ်... မထင်သင့်ပါဘူး။ ဒါက တရားအတိုင်း ဟောပေးတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနှစ်သာရရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သာ သာသနာမှာ တည်တံ့မည်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... အဲ့ဒီလို ဟောလိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;အာနန္ဒာ&lt;/b&gt; - အာနန္ဒာညီပွား။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;နိဂ္ဂယှ နိဂ္ဂယှ&lt;/b&gt; - နှိပ်ကွက်၍ နှိပ်ကွက်၍။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို။ &lt;b&gt;ဝက္ခာမိ&lt;/b&gt; - ဟောကြားပါ၏။ &lt;b&gt;အာနန္ဒာ&lt;/b&gt; - အာနန္ဒာ။ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt; - ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;ပဂ္ဂယှ ပဂ္ဂယှ&lt;/b&gt; - ချီးမြှောက်၍ ချီးမြှောက်၍။ &lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားတော်မြတ်ကို။ &lt;b&gt;ဝက္ခာမိ&lt;/b&gt; - ဟောကြားတော်မူ၏။ &lt;b&gt;ယော&lt;/b&gt; - အကြင်သူသည်။ &lt;b&gt;သာရော&lt;/b&gt; - မဂ်ဖိုလ်ဟူသော အနှစ်သာရရှိသောသူသည်။ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေ၏။ &lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုမဂ်ဖိုလ်ဟူသော အနှစ်သာရရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်သာလျှင်။ &lt;b&gt;ဌဿတိ&lt;/b&gt; - ခပ်သိမ်း ငါဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်၌ တည်တံ့၍ နေပေလိမ့်မည်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါဘုရားက နှိပ်ကွက်ပြီး ဟောတယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ ချီးမြှောက်ပြီးတော့ ဟောတယ်။ အဲ့ဒီလို ဟောလိုက်ပေမဲ့လို့ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ အနှစ်သာရမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းကတော့ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာ ဆက်လက်ပြီးတော့ တည်နေမှာပဲ။ ဘယ်လိုပင် နှိပ်ကွက်ပေမဲ့လို့ မဂ်ဖိုလ်ဆိုတဲ့ အနှစ်သာရ ရှိနေလို့ရှိရင် သာသနာက ခွဲဦးမလား၊ မခွဲတော့ဘူး။ ဘယ်လိုပင် ချီးမြှောက်ပေမဲ့လို့လည်း မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ အနှစ်သာရရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းမှန်ခဲ့ရင် ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်က ခွဲသွားမလား၊ မခွဲတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါဘုရားသည် နှိပ်ကွက်သင့် နှိပ်ကွက်ထိုက်တဲ့အခါမှာ နှိပ်ကွက်ပြီးတော့ တရားဟောတယ်၊ ချီးမြှောက်သင့် ချီးမြှောက်ထိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ချီးမြှောက်ပြီးတော့ တရားဟောပါတယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ အဆုံးအမဩဝါဒအတိုင်းပဲ အခု ဂန္ဓာရသေ့ကြီးကလည်း &lt;b&gt;&quot;သုဂတောဝါဒါနုရူပါယ ပဋိပတ္တိယာ ဌိတွာ ကုမ္ဘကာရော ဝိယ ပုနပ္ပုနံ အာကောဋေတွာ ဩဝဒိတွာ အာမကံ အဂ္ဂဟေတွာ သုဘကေဝ သာသနာ သဏ္ဌာတိ။ ဧဝမေဝ ပုနပ္ပုနံ ဩဝဒိတွာ နိဂ္ဂဟိတွာ ပက္ကသဒိသံ ပုဂ္ဂလံ ဂဏှာတိ&quot;&lt;/b&gt; လို့ ပြောပါတယ်။ ဘာပြောလဲဆိုရင်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သုဂတောဝါဒ&lt;/b&gt; - ဤဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမဩဝါဒ တရားတော်အား။ &lt;b&gt;အနုရူပါယ&lt;/b&gt; - လျော်လျောက်ပတ်သော။ &lt;b&gt;ပဋိပတ္တိယာ&lt;/b&gt; - ပဋိပတ်ကျင့်စဉ်၌။ ဌိတွာ - သတ္တဝါရပ်တည်၍။ ဘုရားရှင်ဟောထားတဲ့ ဒီသုတ္တန်မှာလာတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်အတိုင်းပဲ ဂန္ဓာရသေ့ကြီးကလည်း ဒီဘုရားရှင်ရဲ့ အဆုံးအမနဲ့ လျော်ညီနေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဆက်ပြီး ဆိုပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုရင်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကုမ္ဘကာရော&lt;/b&gt; - အိုးထိန်းသည်သည်။ &lt;b&gt;ပုနပ္ပုနံ&lt;/b&gt; - အဖန်ဖန် အထပ်ထပ်။ &lt;b&gt;အာကောဋေတွာ&lt;/b&gt; - ခေါက်၍ ခေါက်၍။ &lt;b&gt;အာမကံ&lt;/b&gt; - မကျက်သေးသော အိုးကို။ &lt;b&gt;အဂ္ဂဟေတွာ&lt;/b&gt; - မယူမူ၍။ &lt;b&gt;သုဘကေဝ&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာကျက်သော အိုးကိုသာလျှင်။ &lt;b&gt;ဂဏှာတိ&lt;/b&gt; - ယူသကဲ့သို့။ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt; - ဤအတူ။ &lt;b&gt;ပုနပ္ပုနံ&lt;/b&gt; - အဖန်ဖန်။ &lt;b&gt;ဩဝဒိတွာ&lt;/b&gt; - ဆိုဆုံးမ၍။ &lt;b&gt;နိဂ္ဂဟိတွာ&lt;/b&gt; - နှိပ်ကွက်၍။ &lt;b&gt;ပက္ကသဒိသံ&lt;/b&gt; - ကျက်သောအိုးနှင့်တူသော။ &lt;b&gt;ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt; - ပုဂ္ဂိုလ်ကို။ &lt;b&gt;ဂဏှာတိ&lt;/b&gt; - ယူသင့်ယူထိုက်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဆိုဆုံးမတဲ့နေရာမှာ ခုနက အိုးထိန်းသည်တစ်ယောက်က အိုးတွေကို လက်ကလေးနဲ့ လိုက်လည်ခေါက်ကြည့်တယ်။ မကျက်သေးတဲ့အိုးဆိုလို့ရှိရင် သူ မယူဘူး၊ စွန့်ထားခဲ့တယ်။ ကျက်တဲ့အိုးကိုသာလျှင် ယူတယ်။ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတွေကလည်း ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လိုက်လည်ပြီးတော့ နှိပ်ကွက်ပြီးတော့ ဆိုဆုံးမကြည့်တယ်။ ဆိုဆုံးမကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကျက်နေတဲ့အိုးနဲ့တူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုသာလျှင် ရွေးထုတ်ပြီး ယူတော်မူတယ်။ မကျက်တဲ့အိုးတွေကို ယူသလား၊ မယူဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... တရားနာပရိသတ်တွေ ကျက်တဲ့အိုးလား၊ မကျက်တဲ့အိုးလား။ (ပရိသတ်ဖြေကြားသံ) ကျက်တဲ့... ဟမ်... အေး အဲ့ဒါပဲ။ စကားတွေကတော့ ဘုန်းကြီးကို မကြားတကြား ပြောလိုက်တာပဲနော်။ ဟန်ကျသွားတယ်။ မေ့မိပြောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်းရှိတယ်၊ မကြားတကြားပြောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်းရှိတယ်။ ဘုရားရှင်ကတော့ ကျက်နေတဲ့အိုးနဲ့တူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုပဲ ရွေးထုတ်ပြီးယူတယ်။ ကျက်နေတဲ့အိုးနဲ့တူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ မဂ်ဖိုလ်ဆိုတဲ့ သာသနာတော်ရဲ့ အနှစ်သာရမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုသာ မြတ်စွာဘုရားက အလေးဂရုပြုပြီးတော့ တရားဟောပါတယ်။ ဒီလိုဆိုလိုတယ်နော်။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ မဂ်ဖိုလ်ဆိုတဲ့ အနှစ်သာရမှာ ရပ်တည်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကိုသာလျှင် အလေးဂရုပြုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တရားဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမနှင့် အိုးအကျက် ပမာဏ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘုရားရှင်ရဲ့ အဆုံးအမကို ရိုသေစွာ လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အလေးဂရုပြုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တရားဟောသလားဆိုရင် မဟောဘူး။ အိုးအစိမ်းတွေကို ကြည့်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တရားမဟောဘူး။ ကျက်နေတဲ့ အိုးတွေကိုသာ ကြည့်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား တရားဟောတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို လိုက်နာပြုကျင့်ပါတယ်ဆိုရင် မိမိတို့ဟာ အိုးအစိမ်းတွေ ဖြစ်ရမလား၊ အိုးအကျက်တွေ ဖြစ်ရမလား။ အိုးအကျက်တွေ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်။ မကျက်တစ်ချက် အိုးများ ဖြစ်နေမလား။ မကျက်တစ်ချက်ကတော့ နည်းနည်း ပိုများမလားတော့ မသိပါဘူးနော်။ ကဲ... အဲ့ဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က ဘုရားအလောင်း ဂန္ဓာရသေ့ကြီး ဘဝက ထပ်ပြီးတော့ ဂါထာလေးတွေနဲ့ ဆိုဆုံးမပါတယ် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;နော စေ အဿ သကာ ဗုဒ္ဓိ၊ ဝိနယော ဝါ သုသိက္ခိတော။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဝနေ အန္ဓမဟိံသောဝ၊ စရေယျ ဗဟုကော ဇနော။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယသ္မာ စာပိ နိဟီတော၊ အာစရိယေဟိ သုသိက္ခိတော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သမ္မာ ဝိနီတော စရတိ၊ သုသမာဟိတော။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်နှင့် ဝိနည်းအဆုံးအမ ကင်းမဲ့ခြင်း၏ အန္တရာယ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;နော စေ အဿ သကာ ဗုဒ္ဓိ&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌ &lt;b&gt;သကာ&lt;/b&gt; ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်သည် &lt;b&gt;နော စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ မရှိခဲ့ငြားအံ့။ &lt;b&gt;ဝိနယော ဝါ သုသိက္ခိတော&lt;/b&gt; - သင်ကြားဆုံးမထားအပ်တဲ့ ဝိနည်းကျင့်ဝတ်သည်လည်း &lt;b&gt;နော စေ ဟောတိ&lt;/b&gt; - အကယ်၍ မရှိခဲ့သည် ဖြစ်အံ့။ &lt;b&gt;ဝေ&lt;/b&gt; - စင်စစ်။ &lt;b&gt;တတော&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဝနေ&lt;/b&gt; - တောထဲ၌၊ &lt;b&gt;အန္ဓမဟိံသော ဝ&lt;/b&gt; - မျက်စိကန်းနေတဲ့ ကျွဲရိုင်းကြီးကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;ဗဟုကော ဇနော&lt;/b&gt; - များစွာသော ပညာမျက်စိကန်းနေတဲ့ လူသားအပေါင်းသည်၊ &lt;b&gt;စရေယျ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လေရာ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တောထဲမှာ မျက်စိကန်းနေတဲ့ ကျွဲကြီးတစ်ကောင် ရှိတယ်နော်။ အဲ့ဒီကျွဲကြီးဟာ မျက်စိကန်းနေတဲ့အတွက် &quot;ဆင်ကန်းတောတိုး&quot; ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး သွားချင်ရာသွားပြီးတော့ ဖြစ်ချင်တဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်သည်။ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ လောကမှာ သတ္တဝါတစ်ဦးက မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်လည်း မရှိဘူး။ &quot;ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား&quot; လို့ ခွဲခြားသိနိုင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်လည်း မရှိဘူး။ &quot;ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရား&quot; လို့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ ခွဲခြားစိစစ်ပြီး သိနိုင်တဲ့ အသိဉာဏ်လည်း မရှိဘူး။ &quot;ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရား&quot; လို့ ခွဲခြားစိတ်ဖြာနိုင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်လည်း မရှိဘူး။ &quot;ဤကား မည်းညစ်တဲ့ အဖို့ဘာဂရှိတဲ့တရား၊ ဤကား ဖြူစင်တဲ့ အဖို့အပါးရှိတဲ့တရား&quot; ဆိုပြီး ဒီလို ခွဲခြားစိပ်ဖြာပြီး သိနိုင်တဲ့ ဉာဏ်လည်း မရှိဘူး။ ရှိပြန်ရင်လည်း မကျင့်ဘူး။ ဒါက ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ် မရှိခြင်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;ဝိနယော သုသိက္ခိတော&lt;/b&gt; - ဆရာသမားတွေ စနစ်တကျ သင်ကြားပြသတဲ့ ဝိနည်းတရားလည်း မရှိဘူး။ ရှိသော်လည်း လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ၊ ဒီလို သတ္တဝါတွေဟာ ဘာဖြစ်တတ်သလဲ။ တောထဲမှာ မျက်စိကန်းနေတဲ့ ကျွဲရိုင်းကြီး သွားချင်ရာ သွားသလို သံသရာခရီးမှာ သွားချင်တဲ့နေရာတွေကို ရောက်ပြီးတော့ သွားတယ်။ ကျင့်ချင်တဲ့ အကျင့်တွေကို ကျင့်ချင်သလို ကျင့်နေတတ်တယ်နော်။ ကောင်းတာလည်း သူ ကျင့်ချင်ကျင့်မယ်၊ မကောင်းတာလည်း ကျင့်ချင်ကျင့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကောင်းတယ်၊ ဒါက မကောင်းဘူးဆိုတာ သူ သိချင်မှသိမယ်။ သိလည်း မရှောင်ချင်ဘူး။ ဒီလို ဖြစ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဆရာသမားထံ၌ နည်းယူ၍ စနစ်တကျ ကျင့်ကြံခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ယသ္မာ စာပိ နိဟီတော၊ အာစရိယေဟိ သုသိက္ခိတော။ သမ္မာ ဝိနီတော စရတိ၊ သုသမာဟိတော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဤလောက၌ ဧကေစေ - အချို့ကုန်သော သူတို့သည်၊ &lt;b&gt;အာစရိယေဟိ&lt;/b&gt; - ဆရာသမားတို့ ထံ၌၊ &lt;b&gt;အာစာရပဋိပတ္တိသု&lt;/b&gt; - ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တို့၌၊ &lt;b&gt;သုသိက္ခိတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ သင်ကြားထားအပ်ကုန်၏။ &lt;b&gt;တသ္မာ&lt;/b&gt; - ထိုကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဝိနီတာ&lt;/b&gt; - နည်းဆိုဆုံးမအပ်ပြီးတော့ ကျင့်ဝတ်ဝိနည်း ရှိကြကုန်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;သုသမာဟိတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ တည်ကြည်သော စိတ်ထားရှိကြကုန်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;စရန္တိ&lt;/b&gt; - လှည့်လည် ကျက်စား သွားလာ နေထိုင်နိုင်ကြပေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောကမှာ တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အာစာရကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်ဆိုတဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေကို ဆရာသမားထံမှာ နည်းခံပြီး သင်ယူကြတယ်။ ကျကျနန သင်ပြီးတော့လည်း ကျကျနန လိုက်နာပြုကျင့်တယ်။ အဲ့ဒီလို ပြုကျင့်တဲ့အတွက် ကောင်းစွာ သင်ကြားအပ်တဲ့ ဝိနည်းကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်ရှိနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းတွေဟာ တည်ကြည်သော စိတ်ထားဖြင့် လောကမှာ လှည့်လည်ကျက်စားပြီးတော့ နေထိုင်ရတတ်ပါတယ်ဆိုပြီး ဆက်ဆိုမယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အဋ္ဌကထာဆရာတော်၏ ဖွင့်ဆိုချက်နှင့် ဝိဒေဟမင်းကို ဆုံးမခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီတော့ ဒီဂါထာလေးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အဋ္ဌကထာဆရာတော်က တော်တော်လေး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖွင့်ထားတယ်။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သမ္မာ ဝေဒေဟ၊ အတ္တနော ဝါ ဗုဒ္ဓိ၊ ပဏ္ဍိတေ ဩဝါဒဒါယကေ နိဿာယ၊ အာစာရပဏ္ဍိ ဝိနယော ဝါ သုသိက္ခိတော န ဘဝေ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သမ္မာ ဝေဒေဟ&lt;/b&gt; - အဆွေတော် ဝိဒေဟမင်း။ သတ္တနံ - သတ္တဝါတို့အား၊ &lt;b&gt;စေ&lt;/b&gt; - အကယ်၍၊ &lt;b&gt;အတ္တနော&lt;/b&gt; - မိမိ၏၊ &lt;b&gt;ဗုဒ္ဓိ ဝါ&lt;/b&gt; - ကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ်သည် သော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပဏ္ဍိတေ ဩဝါဒဒါယကေ&lt;/b&gt; - အဆုံးအမ ဩဝါဒကို ပေးတတ်ကုန်သော ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့ကို၊ &lt;b&gt;နိဿာယ&lt;/b&gt; - အမှီပြု၍၊ &lt;b&gt;အာစာရပဏ္ဍိ ဝိနယော&lt;/b&gt; - ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သုသိက္ခိတော&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ သင်ကြားထားအပ်သည်၊ &lt;b&gt;န ဘဝေ&lt;/b&gt; - မဖြစ်လေအံ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောကမှာ တချို့တချို့ သတ္တဝါတွေ ရှိကြတယ်၊ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်လည်း မရှိဘူး၊ သွန်သင်ပြသ ဆုံးမနိုင်တဲ့ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတို့ကို အမှီပြုပြီးတော့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ် အမျိုးမျိုး၊ ဝိနည်းကျင့်ဝတ် အမျိုးမျိုးတွေကိုလည်း ကောင်းစွာ သင်ကြားမှု မရှိဘူး၊ ကောင်းစွာ လိုက်နာပြုကျင့်မှု မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝံ သန္တေ&lt;/b&gt; - ဤသို့ ဖြစ်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ယထာ&lt;/b&gt; - အကြင်ကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;တိဏလတာဒီဟိ ဂဟဏေ&lt;/b&gt; - ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်း စသည်ဖြင့် မြစ်ဖြတ်လျက်ရှိသော၊ &lt;b&gt;ဝနေ&lt;/b&gt; - တောအုပ်အတွင်း၌၊ &lt;b&gt;အန္ဓမဟိံသော&lt;/b&gt; - မျက်စိကန်းနေတဲ့ ကျွဲရိုင်းကြီးသည်၊ &lt;b&gt;ဂေါစရာဂေါစရံ&lt;/b&gt; - ကျက်စားသင့်တဲ့အရပ် မကျက်စားသင့်တဲ့အရပ်ကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သသင်္ကနိဿင်္ကိတဌာနံ&lt;/b&gt; - ယုံမှားသံသယ ဖြစ်သင့်ရာအရပ် ယုံမှားသံသယ မဖြစ်သင့်ရာအရပ်ကို လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အဇာနန္တော&lt;/b&gt; - မသိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;စရတိ&lt;/b&gt; - လှည့်လည် ကျက်စား သွားလာ နေထိုင်ရသကဲ့သို့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလိုပေါ့ ဆရာသမား၊ မိမိကိုယ်တိုင် ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်ကလည်း မရှိဘူး၊ ဆရာသမားထံမှာ ဆိုဆုံးမမှုတွေလည်း ကျကျနန သင်ကြားထားမှု မရှိဘူး။ ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ်၊ လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ်၊ သမ္မာသမဒါ ကျကျနန သင်ပြီးတော့ လိုက်နာပြုမှုလည်း မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ တောထဲမှာ ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတွေ ထူထပ်နေတဲ့ တောအုပ်ကြီးအတွင်း လှည့်လည်ကျက်စားနေတဲ့ မျက်စိကန်းနေတဲ့ ကျွဲရိုင်းကြီးတစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်။ အဲ့ဒီကျွဲရိုင်းကြီးဟာ &quot;ဒီနေရာက ငါ ကျက်စားသင့်တဲ့နေရာပဲ၊ ဒီနေရာက ငါ မကျက်စားသင့်တဲ့နေရာပဲ&quot; လို့လည်း မသိဘူး။ &quot;ဒီနေရာက ငါ့မှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့နေရာ&quot; ဆိုပြီး သံသယဖြစ်လောက်တဲ့နေရာ၊ &quot;ဒီနေရာက ငါ့အတွက် အန္တရာယ် မရှိနိုင်တဲ့နေရာ&quot; ဆိုပြီး သံသယ မဖြစ်လောက်တဲ့နေရာလည်း သူ ခွဲခြားပြီး မသိဘူး။ မသိတဲ့အတွက် သွားချင်ရာကို သူသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တထာ&lt;/b&gt; - ထိုပုံစံအတိုင်းပဲ၊ &lt;b&gt;တုမှဝိဓော&lt;/b&gt; - သင်ကဲ့သို့ သဘောရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၊ &lt;b&gt;ဇနော&lt;/b&gt; - များစွာသော လူအပေါင်းသည်၊ &lt;b&gt;စရေယျ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်၍ နေထိုင်လေရာ၏။ အေး... သင်ဟာလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ၊ မျက်စိကန်းနေတဲ့ ကျွဲရိုင်းကြီးပမာ ကျက်စားသင့် မကျက်စားသင့်၊ ယုံမှားသံသယ ဖြစ်သင့် မဖြစ်သင့်ဆိုတာတွေကို သင် နားမလည်တဲ့အတွက် သင်ကဲ့သို့သော လူသားအပေါင်းဟာ ဒီအတိုင်းပဲ ကျင့်နေကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်နှင့် တည်ကြည်သောစိတ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧတ္ထ ဧကေ စေ သကာယ ဗုဒ္ဓိယ၊ သတ္တာ အာစရိယ သန္တိကေ၊ အာစာရပဏ္ဍိ သုသိက္ခိတာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဧတ္ထ&lt;/b&gt; - ဤလောက၌၊ &lt;b&gt;ဧကေစိ&lt;/b&gt; - အချို့ကုန်သော၊ &lt;b&gt;သကာယ ဗုဒ္ဓိယာ&lt;/b&gt; - မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်မှ၊ &lt;b&gt;ရဟိတာ&lt;/b&gt; - ကင်းနေကြကုန်သော၊ &lt;b&gt;သတ္တာ&lt;/b&gt; - သတ္တဝါတို့သည်၊ &lt;b&gt;အာစရိယ သန္တိကေ&lt;/b&gt; - ဆရာသမားရဲ့ အထံ၌၊ &lt;b&gt;အာစာရပဏ္ဍိ&lt;/b&gt; - ကျင့်ဝတ်အာစာရ၊ ပညတ်တော်မူအပ်တဲ့ လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ်၊ ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ်ကို၊ &lt;b&gt;သုသိက္ခိတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ သင်ယူကြကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလောကမှာ တချို့တချို့ စိတ်ကောင်းရှိနေတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိကြပါတယ်၊ အဲ့ဒီ သူတော်ကောင်းတွေက မိမိကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ်ဖြင့် ဝေဖန်ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးဆိုရင် ဘာလုပ်ကြသလဲ။ ဆရာသမားထံမှာ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို စနစ်တကျ သင်ယူတယ်။ လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ်၊ ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ်ဆိုတဲ့ ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ရိုသေစွာ သင်ယူကြတယ်။ သင်ယူပြီးတော့ လိုက်နာပြုကျင့်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပြုကျင့်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ - &lt;b&gt;တသ္မာ အာစရိယေဟိ အတ္တနော အနုရူပေန ဝိနယေန ဝိနီတတ္တာ၊ ဝိနီတာ သုသမာဟိတာ စိတ္တာ ဟုတွာ စရန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တသ္မာ&lt;/b&gt; - ထိုကြောင့်၊ &lt;b&gt;အာစရိယေဟိ&lt;/b&gt; - ဆရာသမားတို့က၊ &lt;b&gt;အတ္တနော အတ္တနော&lt;/b&gt; - မိမိမိမိ၏၊ &lt;b&gt;အနုရူပေန&lt;/b&gt; - လျော့လျောက်ပတ်သော၊ &lt;b&gt;ဝိနယေန&lt;/b&gt; - အဆုံးအမ ဝိနည်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဝိနီတတ္တာ&lt;/b&gt; - ဆုံးမထားသည့် အဖြစ်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဝိနီတာ&lt;/b&gt; - ဆိုဆုံးမအပ်ပြီးသော ကျင့်ဝတ်ဝိနည်း ရှိကြကုန်သော သူတို့သည်၊ &lt;b&gt;သုသမာဟိတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ တည်ကြည်သော စိတ်ထားရှိကြကုန်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဧကဂ္ဂစိတ္တာ&lt;/b&gt; - တစ်ခုတည်းသော အာရုံ၌ ကျရောက်လျက်ရှိသော စိတ်ထားရှိကြကုန်သည်၊ &lt;b&gt;ဟုတွာ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;စရန္တိ&lt;/b&gt; - လှည့်လည် ကျက်စား၍ နေကြရပေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆရာသမားတွေထံမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် မရှိဘူးဆိုရင် ဆရာသမားထံ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ ကျကျနန လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ်၊ ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ်တွေကို သင်ယူကြတယ်။ သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကောင်းစွာ လိုက်နာပြီးတော့ ကျင့်ကြတယ်။ အဲ့ဒီလို ကောင်းစွာ လိုက်နာကျင့်လိုက်တဲ့အတွက် ဆရာသမားတွေကလည်း မိမိနှင့် သင့်လျော်လျောက်ပတ်တဲ့ ဝိနည်းကျင့်ဝတ်တွေဖြင့် သူတို့ကို ဆိုဆုံးမပေးတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မလိုက်နာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဆရာသမားတွေဘက်ကလည်း ဆိုဆုံးမချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား။ မရှိဘူး။ တစ်ခါလည်း မလိုက်နာဘူး၊ နှစ်ခါဆုံးမလည်း မလိုက်နာဘူး၊ သုံးခါဆုံးမတော့လည်း မလိုက်နာဘူးဆိုရင်တော့ ဆရာသမားဘက်က စိတ်ကုန်မသွားဘူးလား။ စိတ်ကုန်သွားတယ်။ ဆိုဆုံးမလို့ လိုက်နာပြုကျင့်မယ်ဆိုရင် ဆရာသမားဘက်ကလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ သင်ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒဓာတ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အခု သူက ဆရာသမား သွန်သင်ပြသ ဆိုဆုံးမထားတဲ့အတိုင်း ရိုသေစွာ လိုက်နာပြုကျင့်တယ်။ &quot;ဒီကာယကံတွေကို မပြုကျင့်ရဘူး၊ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်၊ ဒီကာယကံကို စင်ကြယ်အောင် လိုက်နာပြုကျင့်ရမယ်။ ဒီဝစီကံမျိုးတွေကို မပြောရဘူး၊ ဒီဝစီကံတွေကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်၊ ဒီဝစီကံကို စင်ကြယ်အောင် လိုက်နာပြုကျင့်ရမယ်&quot; စသဖြင့် ဆရာသမားတွေက ဆိုဆုံးမတယ်။ အဲ့ဒီ ဆိုဆုံးမတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ သင်ယူပြီးတော့ ကောင်းစွာ ကျင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ကျင့်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူနဲ့ လျော်လျောက်ပတ်တဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေထဲကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆရာသမားက သင်ပေးလိုက်တယ်။ ထပ်ခါထပ်ခါ သင်ပေးလိုက်တဲ့အတွက်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျင့်နေတဲ့အတွက် ကောင်းစွာ ဆိုဆုံးမအပ်ပြီးတဲ့ ကျင့်ဝတ်ဝိနည်း ပဋိပတ်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ဖြစ်သွားပြီ။ ကောင်းစွာ ဆိုဆုံးမအပ်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ဝိနည်း ပဋိပတ် ရှိနေတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်သည် ဆိုဆုံးမအပ်ပြီးတဲ့ ဝိနည်း ရှိနေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒါ ဟုတ်မဟုတ် စဉ်းစားကြည့်စမ်းနော်။ &quot;ဒီသူများအကြောင်း မပြောရဘူး&quot; လို့ ဘုန်းကြီးက ဆိုဆုံးမလိုက်တယ် ထားပါတော့။ နမူနာ ပြောတာပါနော်။ &quot;မုသာဝါဒ မပြောရဘူး&quot; လို့ ဆိုဆုံးမလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ပြောတယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ။ &quot;သူ့ဥစ္စာ မခိုးရဘူး&quot; လို့ ဆိုဆုံးမလိုက်တယ်၊ သူက ခိုးတယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ စိတ်ထား တည်ကြည်မှု ရှိနိုင်ပါ့မလား။ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းက သံယောဇဉ် ပို့ဆောင်ရေး၊ ဟိုဘက်စကား ဒီဘက်ပို့၊ ဒီဘက်စကား ဟိုဘက်ပို့တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေရတာနဲ့ သူ့စိတ်ဓာတ်တွေ တည်ကြည်ဦးမလား။ မတည်ကြည်ဘူး။ &quot;ငါ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လို မုသားပြောရမလဲ&quot; လို့ မုသားပြောဖို့အတွက် နည်းနည်းလောက်တော့ ကြံစည်စိတ်ကူးမှုလေးတွေ မလုပ်ရဘူးလား။ လုပ်ရမယ်။ &quot;ဒီလို ဟိုက မေးလိုက်ရင် ငါ ဘယ်လို ပြန်ပြီးတော့ တွန်းလိုက်မယ်&quot; ဆိုတာလေးတွေက ရှိမနေဘူးလား။ ရှိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ် တည်ကြည်မှု ရှိတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူက ကာယကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုရှိအောင်၊ မနောကံတွေ စင်ကြယ်မှုရှိအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို စင်ကြယ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ တည်ကြည်တဲ့ စိတ်ဓာတ်သည် ကိန်းဝပ်လာနိုင်ဘူးလား။ ကိန်းဝပ်လာနိုင်သည်။ အဲ့ဒီလို တည်ကြည်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကိန်းဝပ်လာတဲ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အာရုံပေါ်မှာ ကျရောက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ရှိပြီးတော့ လှည့်လည် ကျက်စားနေထိုင်တတ်ပါတယ်ဆိုပြီး ဆိုဆုံးမပါတယ်နော်။ ဆိုဆုံးမတော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဥပဒေသလေးတစ်ခု ထပ်ပြီးတော့ မှတ်တမ်းတင်ပြန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;လူနှင့် ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်နှင့် စိတ်တည်ကြည်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဤစကားရပ်က ဘာကို ညွှန်ပြနေသလဲလို့ မေးရင်— &lt;b&gt;&quot;သေခိတဗ္ဗမိမေန နယေန&quot;&lt;/b&gt; ဟု ဆိုအပ်သော စကားရပ်ဖြင့် &lt;b&gt;&quot;ကုလပုတ္တေန&quot;&lt;/b&gt; လူ့အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သော သတ္တဝါသည် &lt;b&gt;&quot;အတ္တော&quot;&lt;/b&gt; မိမိကိုယ်ကို &lt;b&gt;&quot;ကုလရူပဿ&quot;&lt;/b&gt; အမျိုးနှင့် လျော်ောက်ပတ်သော &lt;b&gt;&quot;သိက္ခာ&quot;&lt;/b&gt; အကျင့်သိက္ခာတို့ကို &lt;b&gt;&quot;သိက္ခိတဗ္ဗံ&quot;&lt;/b&gt; ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်အပ်၏။ &lt;b&gt;&quot;ပဗ္ဗဇိတေန&quot;&lt;/b&gt; ရဟန်းဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းပဲ &lt;b&gt;&quot;ပဗ္ဗဇ္ဇရူပံ&quot;&lt;/b&gt; ရဟန်းနှင့် ပတ်သက်သော ကောင်းမြတ်သော သိက္ခာကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်တို့ကို &lt;b&gt;&quot;သိက္ခိတဗ္ဗံ&quot;&lt;/b&gt; ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်ထိုက်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက ဒီစကားရပ်က ဘာပြောနေလဲလို့ မေးရင်တော့ သတ္တဝါတွေ အားလုံးပဲ လူဖြစ်ရင်လည်း မိမိရဲ့ အမျိုးအနွယ်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို လိုက်နာပြီးတော့ ပြုကျင့်ရမယ်၊ ရဟန်းဖြစ်ရင်လည်း ရဟန်းတွေနှင့် လျော်ောက်ပတ်သော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို လိုက်နာပြုကျင့်ရမယ်လို့ ဒီလိုပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် စိတ်၏ ငြိမ်းချမ်းမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ကုလရူပေသု သိက္ခိတာဝ&quot;&lt;/b&gt; ဟူသော အခါ— &lt;b&gt;&quot;တေသု သခေဝ သမ္မာ သမ္ပန္နဇီဝိတာ သုသမာဟိတာ စရန္တိ&quot;&lt;/b&gt; ဤလူဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ &lt;b&gt;&quot;အတ္တော&quot;&lt;/b&gt; မိမိ၏ &lt;b&gt;&quot;ကုလရူပေသု&quot;&lt;/b&gt; အမျိုးနှင့် လျော်ောက်ပတ်ကုန်သော &lt;b&gt;&quot;ကသိကောရက္ခာဒီသု&quot;&lt;/b&gt; လယ်ထွန်ခြင်း၊ နွားကျောင်းခြင်း အစရှိသော လုပ်ငန်းရပ်တို့၌ &lt;b&gt;&quot;သိက္ခိတာ&quot;&lt;/b&gt; သင်ကြားအပ်ပြီးသော အတတ်ရှိကုန်သည် ဖြစ်၍သာလျှင် &lt;b&gt;&quot;သမ္ပန္နဇီဝိတာ&quot;&lt;/b&gt; ပြည့်စုံသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရှိကြကုန်သည် &lt;b&gt;&quot;ဟုတွာ&quot;&lt;/b&gt; ဖြစ်၍ &lt;b&gt;&quot;သုသမာဟိတာ&quot;&lt;/b&gt; တည်ကြည်သော စိတ်ထား ရှိကြကုန်သည်ဖြစ်၍ &lt;b&gt;&quot;စရန္တိ&quot;&lt;/b&gt; လှည့်လည် ကျက်စား၍ နေရကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လူတွေ ကြည့်ပေါ့၊ မိမိတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်နဲ့ လျော်ညီနေတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းရပ်တွေကို သင်ယူရပါတယ်။ အဲဒီလို လုပ်ငန်းရပ်ကို သေသေသေချာချာ သင်ကြားပြီးတော့မှ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းနဲ့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ လုပ်နိုင်တဲ့အတွက် စီးပွားဥစ္စာတွေ ပြည့်စုံမယ်။ ပြည့်စုံနေတဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ စားဝတ်နေရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာမှလည်း မသင်ဘူး၊ ဘာမှလည်း မလုပ်ဘူး၊ ဘာမှလည်း လိုက်နာဖို့ မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ စားဝတ်နေရေးက ပြေလည်ပါဦးမလား။ မပြေလည်တော့ဘူး။ မပြေလည်တဲ့အတွက် ဒီစားဝတ်နေရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြောင့်ကြမှုတွေ၊ တောင်းတမှုတွေ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်နေတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ တည်ကြည်တဲ့ အဆင့် ရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီး နှိမ်ချပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီနေရာမှာ လာလာပြီး တောင်းစားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အားလုံး မြင်ကြတယ်။ အားလုံးလည်း ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒ ရှိကြပါလိမ့်မယ်။ ဘုန်းကြီးလည်း သနားပါတယ်၊ ပေးချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထားကို ပြန်ကြည့်ပါ။ မိမိဟာ သူတို့နေရာကို ဝင်ကြည့်လိုက်။ ဒီစာတစ်နပ် ရရှိရေးအတွက် သူတို့မှာ စိတ်ဓာတ်တည်ကြည်မှု ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ &quot;ငါတို့ မနက်ဖြန် စားရပါ့မလား&quot; ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေမှုတွေ ရှိနေတယ်။ မကွာဘူးလား၊ ကွာသွားတယ်။ ဒါကို ပြောတာနော်။ ဒါကြောင့် လူဟာ လူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်ဖို့လိုတယ်။ ရဟန်းကလည်း ရဟန်းတွေနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်နေတယ်။ လူဟာ လူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို မကျင့်ဘူး၊ ရဟန်းက ရဟန်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို မကျင့်ဘူး ဆိုရင် တည်ကြည်တဲ့ စိတ်ထားကလေးတွေ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရဟန်းတို့၏ အဓိသီလ၊ အဓိစိတ္တ၊ အဓိပညာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;&quot;ပဗ္ဗဇိတာပိ ပဗ္ဗဇ္ဇရူပေသု ဘာသိတေသု အဘိက္ကန္တ ပဋိက္ကန္တေသု သီလစိတ္တပညာ သိက္ခာသု သိက္ခိတာဝ ဝိဂတဝိခေပါ သုသမာဟိတာ စရန္တိ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;&quot;ပဗ္ဗဇိတာ&quot;&lt;/b&gt; ရဟန်းဖြစ်ကုန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ &lt;b&gt;&quot;ပဗ္ဗဇ္ဇရူပေသု&quot;&lt;/b&gt; ရဟန်းတို့နှင့် သင့်လျော် လျော်ောက်ပတ်ကုန်သော &lt;b&gt;&quot;ဘာသိတေသု&quot;&lt;/b&gt; ကြည်ညိုဖွယ် ဂုဏ်ကို ဆောင်ထားနိုင်ကြကုန်သော &lt;b&gt;&quot;အဘိက္ကန္တ ပဋိက္ကန္တေသု&quot;&lt;/b&gt; ရှေ့သို့ တက်ခြင်း၊ နောက်သို့ ဆုတ်ခြင်း အစရှိကုန်သော အမှုတို့၌လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;&quot;သီလ စိတ္တ ပညာ သိက္ခာသု&quot;&lt;/b&gt; အဓိသီလ သိက္ခာ၊ အဓိစိတ္တ သိက္ခာ၊ အဓိပညာ သိက္ခာတို့၌ &lt;b&gt;&quot;သိက္ခိတာဝ&quot;&lt;/b&gt; ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်အပ်ကုန်သည် ဖြစ်၍သာလျှင် &lt;b&gt;&quot;ဝိဂတဝိခေပါ&quot;&lt;/b&gt; ပျံ့လွင့်ခြင်း ကင်းသော စိတ်ထား ရှိကြကုန်သည်ဖြစ်၍ &lt;b&gt;&quot;သုသမာဟိတာ&quot;&lt;/b&gt; ကောင်းစွာ တည်ကြည်သော စိတ်ထား ရှိကြကုန်သည်ဖြစ်၍ &lt;b&gt;&quot;စရန္တိ&quot;&lt;/b&gt; လှည့်လည် ကျက်စား၍ နေထိုင်နိုင်ကြပေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရဟန်းဖြစ်လာပြီ၊ &quot;ပဗ္ဗဇိတ&quot; ဆိုတာ ဘာဖြစ်လို့ ခေါ်လဲ။ &lt;b&gt;&quot;ပဗ္ဗဇိတ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတာက နှင်ထုတ်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ခေါ်တာ။ ဘာတွေကို နှင်ထုတ်တာလဲ။ မိမိတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ လောဘတရားတွေ ဖြစ်လာရင် ဒီလောဘဆိုတဲ့ ကိလေသာကို နှင်ထုတ်တတ်တယ်။ ဒေါသဖြစ်လာရင် ဒေါသတရားတွေကို နှင်ထုတ်ပစ်တတ်တယ်။ မောဟတရားတွေ ဖြစ်လာရင် မောဟတရားတွေကို နှင်ထုတ်ပစ်တတ်တယ်။ မာန်မာနတွေ ဝင်လာရင်လည်း နှင်ထုတ်ပစ်တတ်တယ်။ အဲဒီလို ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ မာန၊ ဣဿာ၊ မစ္ဆရိယ အစရှိတဲ့ ကိလေသာ တရားဆိုးတွေကို နှင်ထုတ်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို &lt;b&gt;&quot;ပဗ္ဗဇိတ&quot;&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါကို ရသေ့ရဟန်းလို့လည်း ဘာသာပြန်လို့ ရတယ်၊ ရှင်ရဟန်းလို့လည်း ပြန်လို့ရတယ်။ ဒီနေ့ သီလရှင်တွေဟာလည်း ပဗ္ဗဇနွယ်ဝင် ဆိုပြီး သာသနာတော်က အသိအမှတ်ပြုထားပါတယ်နော်။ ပဗ္ဗဇနွယ်ဝင် ဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ကိလေသာတွေကို နှင်ထုတ်တတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ ကိလေသာတွေကို မွေးမြူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ရမလား၊ မဖြစ်ရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသုတ္တန်လေးက စတုက္က (၄) မျိုးသော တရားစုကို အခြေခံပြီး ပေါ်လာတာပါ။ ရဟန်းဆိုရင် ရဟန်းနဲ့ လျော်ောက်ပတ်နေတဲ့၊ ကြည်ညိုဂုဏ်ကို ဆောင်ထားနိုင်တဲ့ ရှေ့တက် နောက်ဆုတ် အစရှိတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ရမယ်။ အဲဒီ ကျင့်ဝတ်တွေကို &lt;b&gt;&quot;အဓိသီလ၊ အဓိစိတ္တ၊ အဓိပညာ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုပြီး သုံးထားတယ်။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာလို့ ဒီလောက် သာမန် မသုံးဘူး။ &quot;အဓိ&quot; ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး ထည့်ပြီး ကျကျနန သုံးထားတယ်။ &quot;အဓိ&quot; ဆိုတာက လွန်လွန်ကဲကဲပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သီလကို ဖြည့်ကျင့်တဲ့ နေရာမှာ လွန်လွန်ကဲကဲ၊ မြင့်မြင့်မြတ်မြတ် ဖြည့်ကျင့်ရမယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရဟန်းတွေ ဖြည့်ကျင့်ရမယ့် သီလက သာမန်သီလ မဟုတ်ဘူး။ လူတို့ ကျင့်နေတဲ့ သီလတွေထက် လွန်ကဲမြင့်မြတ်နေလို့ &quot;အဓိသီလ&quot;။ ရဟန်းတွေ ကျင့်ရမယ့် သမာဓိသည် လွန်ကဲမြင့်မြတ်နေလို့ &quot;အဓိစိတ္တ&quot;။ ရဟန်းတွေ ပွားများရမယ့် ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာဆိုတဲ့ ပညာသိက္ခာတွေဟာ လွန်ကဲမြင့်မြတ်နေလို့ &quot;အဓိပညာ&quot; ဆိုပြီး သတ်မှတ်ထားတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သာမန်လူသား တစ်ဦးရဲ့ သီလမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ မိမိက ရဟန်းဖြစ်လာပြီ ဆိုရင် ရဟန်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ လွန်ကဲမြင့်မြတ်တဲ့ သီလကျင့်စဉ်တွေကို တကယ် ကျင့်ပြရမယ်။ လွန်ကဲမြင့်မြတ်တဲ့ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ၊ ဝိပဿနာပညာတွေ ရရှိအောင် တကယ် ကျင့်ပြရမယ်။ အဲဒီ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို ဘာလုပ်ရမလဲ— &lt;b&gt;&quot;သိက္ခိတာဝ&quot;&lt;/b&gt; သင်ယူရမယ်။ သင်ယူရုံပဲလား ဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ ကောင်းစွာလည်း ကျင့်ရမယ်။ ကျင့်တာမှ သာမန်လား ဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ &quot;သိက္ခိတာဝ&quot; ဆိုတဲ့ &quot;ဧဝ&quot; သဒ္ဒါလေး (ဝ) ထည့်ထားတယ်၊ ကျင့်ကို ကျင့်ရမယ်လို့ ဧကန် ပြောထားတာ။ မကျင့်တကျင့် ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ကျင့်မှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ သီလတွေ လုံခြုံပြီ၊ သမာဓိတွေကလည်း စွမ်းအင် ထက်မြက်နေပြီ၊ ဝိပဿနာပညာ မဂ်ပညာတွေ ရရှိပြီ ဆိုရင် အဲဒီ အဓိသီလ၊ အဓိစိတ္တ၊ အဓိပညာ ခေါ်တဲ့ သိက္ခာသုံးရပ်ကို ကျင့်ပြီးတဲ့ အဆင့် ရောက်သွားပြီ။ အဲဒီအခါမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ထားသည် &lt;b&gt;&quot;ဝိဂတဝိခေပါ&quot;&lt;/b&gt; ပျံ့လွင့်မှု မရှိတော့ဘူး၊ ကင်းသွားပြီ။ &lt;b&gt;&quot;သုသမာဟိတာ&quot;&lt;/b&gt; ကောင်းစွာ တည်ကြည်သွားပြီ။ စိတ်ချသွားရပြီ။ ကောင်းစွာ တည်ကြည်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ သံသရာ ခရီးမှာ ဆက်လက် ကျက်စားနိုင်ပါတယ် ဆိုပြီး ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက ဝိဒေဟရသေ့ကို ဟောပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပါရမီရှင်တို့၏ အစဉ်အလာနှင့် ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဟောပေးပြီးတဲ့ အခါမှာ အဋ္ဌကထာက နည်းနည်းလေး ဖွင့်ထားတယ်။ &lt;b&gt;&quot;ဗဟုသစ္စဉ္စ ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော၊ သုဘာသိတာ စ ယာ ဝါစာ ဧတံ မင်္ဂလမုတ္တမံ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားတော် ဂါထာလေးကို ထည့်ပြီး အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဖွင့်ပြတယ်။ ဒီမင်္ဂလာတရားလေးကို ဂန္ဓာရရသေ့ကြီးက နားလည်နေတဲ့ အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီဂန္ဓာရဇာတ်ကလေး ပေါ်လာတဲ့ အချိန်အခါဟာ ကဿပဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတွင်းနဲ့ ဂေါတမဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာအတွင်းလို့ ယူဆရပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းအတွင်းမှာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ၂၄ ဆူသော ဘုရားရှင်တို့နဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ ဒီပင်္ကရာ ဘုရားရှင်ကနေ စတွက်ရင် ၂၄ ဆူပါ။ အဲဒီ ဘုရားရှင်တို့နဲ့ တွေ့ကြုံတဲ့ အပိုဒ်မှာ ရဟန်းဘဝ ကိုးကြိမ် ရရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ ကိုးကြိမ်သော ရဟန်းဘဝတွေမှာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဘာလုပ်သလဲ။ ဇနတုပါဠိ သုတ္တိသီလ ခေါ်တဲ့ သီလတွေကို ဖြည့်ကျင့်တယ်၊ ဓုတင် ၁၃ ပါးကို ဆောင်တယ်၊ ပိဋကတ်သုံးပုံကို နှုတ်ငုံဆောင်တယ်၊ ဈာန်အဘိညာဉ်တွေကို ဖြစ်စေတယ်၊ ဝိပဿနာဆိုရင်လည်း သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ် ရတဲ့အထိ ကျင့်ကြံ ကြိုးကုတ် ပွားများ အားထုတ်တယ်။ ပိဋကတ်ကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဘဝပေါင်း ဘယ်လောက် များခဲ့သလဲ၊ ထင်ရှားတာပဲ ကိုးဘဝနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို နှုတ်ငုံဆောင်ထားနိုင်တဲ့ ဘဝတွေ ရခဲ့တော့ အခုလို တောထွက်ပြီး ရသေ့ရဟန်း ပြုတဲ့အခါမှာ သူက ဘာတွေ ထပ်ရပြန်သလဲ။ အခု ဂန္ဓာရရသေ့ ဘဝကျတော့ လောကီဈာန် သမာပတ် ၈ ပါးနဲ့ တကွ လောကီအဘိညာဉ် ၅ ပါးကိုပါ ပြန်ပြီး ရရှိတယ်။ အဲဒီ အဘိညာဉ်ဉာဏ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် ရှေးဘုရားရှင်တို့ရဲ့ သာသနာအတွင်းမှာ ရဟန်းဘဝနဲ့ လေ့ကျင့်ခဲ့ရတဲ့ ပိဋကတ်တော်တွေကို ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုက်တဲ့ အခါမှာ အချို့အချို့ ပိဋကတ်တော်တွေက သူ့သန္တာန်မှာ ထင်လာနိုင်တဲ့ သဘော ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;&quot;ဗဟုသစ္စ မင်္ဂလာ၊ ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot;&lt;/b&gt; လို့ ဆိုအပ်တဲ့ ဝိနယမင်္ဂလာ၊ &lt;b&gt;&quot;သုဘာသိတာ စ ယာ ဝါစာ&quot;&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သုဘာသိတဝါစာမင်္ဂလာ၊ နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;&quot;သိပ္ပ မင်္ဂလာ&quot;&lt;/b&gt; အဲဒီ မင်္ဂလာတရားလေးပါးသည် ကောင်းမြတ်တဲ့ မင်္ဂလာတရား ဖြစ်ကြောင်း ဝိဒေဟရသေ့ကို ဆိုဆုံးမနေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆိုဆုံးမတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ဝိဒေဟရသေ့ကြီးက ဘာပြန်လျှောက်သလဲ။ &lt;b&gt;&quot;အာစရိယ၊ ဣတော ပဋ္ဌာယ မံ ဩဝဒထ အနုသာသထ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;&quot;အာစရိယ&quot;&lt;/b&gt; ဆရာဖြစ်တော်မူသော အို ဂန္ဓာရရသေ့၊ &lt;b&gt;&quot;ဣတော&quot;&lt;/b&gt; ဤနေ့မှ &lt;b&gt;&quot;ပဋ္ဌာယ&quot;&lt;/b&gt; စ၍ &lt;b&gt;&quot;မံ&quot;&lt;/b&gt; ဘုရားတပည့်တော်ကို &lt;b&gt;&quot;ဩဝဒထ&quot;&lt;/b&gt; ဆိုဆုံးမတော်မူပါ၊ &lt;b&gt;&quot;အနုသာသထ&quot;&lt;/b&gt; အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ဆိုဆုံးမတော်မူပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက &quot;နောင် ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မပြောနဲ့၊ ငါ ဘယ်တော့မှ နားမထောင်ဘူး&quot; ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီစိတ်ထား ရှိရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုရင် ကမ္ဘာတစ်သိန်းနဲ့ ချီပြီး ပါရမီ ဖြည့်ခဲ့တာပါ။ ဒီဝိဒေဟရသေ့ ဆိုတာက တခြားပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပါဘူး၊ အရှင်အာနန္ဒာရဲ့ အလောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ရှင်ဘုရင် ဘဝကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် လောကမှာ နည်းနည်း မာန်မာနလေး ဆိုတာကတော့ ရှိတာပေါ့။ မင်းကောင်းမင်းမြတ် ဘဝက ရှိခဲ့တဲ့ မာန်လေးက မင်းဘဝက ကျသွားတော့လည်း နည်းနည်းလေးတော့ ကျန်နေသေးတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်နေတော့ မာန်လေး နည်းနည်းရှိလို့ သူ မှားသွားတာကို နားလည်သွားတဲ့အခါ ချက်ချင်း ဝန်ချတောင်းပန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်း ဆိုတာက မိမိမှာ အပြစ်ရှိပြီ ဆိုရင် အပြစ်ကို အပြစ်အားလျော်စွာ သိတဲ့အချိန်မှာ ဝန်ချတောင်းပန်တဲ့ စိတ်ထားလေး ရှိရတယ် မဟုတ်လား။ &quot;ဘယ်တော့မှ ဝန်ချမတောင်းဘူး၊ ရင်ဆိုင်ရဲတယ်&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး ရှိရမလား။ &quot;အချိန်မရွေး ရင်ဆိုင်ရဲတယ်၊ ဘယ်တော့မှ ဝန်မချဘူး&quot; ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးက သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို သတိရှိရမယ်။ မိမိတို့က သူများ လှူတာတွေကို တစ်ဝါကြီး ထိုင်စားနေတဲ့ ဘဝပါ။ သူများ လှူဒါန်းတာကို စားနေပြီးတော့ ဒီလောက်တောင် မာနကြီးနေမယ် ဆိုရင်တော့ တော်ပါ့မလား။ မတော်ဘူး။ ဒါကို သတိရှိဖို့ လိုပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရဟန်းတို့၏ အသက်မွေးမှုနှင့် မာနတရားကို ဆင်ခြင်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကိုယ့်ဘဝလေးကို ကိုယ်ပြန်ပြီးတော့ မှတ်သားရဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ ဒီနေ့ သူများက မလှူဘူး၊ အဲဒီမလှူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကိုယ်ကသွားပြီး ရန်တွေ့လို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ သဒ္ဓါတရားမရှိလို့ မလှူရင် ကိုယ်စားစရာမရှိဘူး။ ကိုယ်ဘာတတ်နိုင်မလဲ၊ ဟမ်... ဘာတတ်နိုင်မလဲ။ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သိပ်မာန်တက်ပြီး နေစရာ အကြောင်း ရှိသလား၊ မရှိပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်လောက ဘုန်းကြီးဟောခဲ့သလား မသိပါဘူး။ &lt;b&gt;ပိဏ္ဍောလျသုတ္တန် (Piṇḍolya Sutta)&lt;/b&gt; မှာ ဘုရားရှင် ဟောထားတဲ့အတိုင်း -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;အန္တမိဒံ ဘိက္ခဝေ ဇီဝိကာနံ ယဒိဒံ ပိဏ္ဍောလျံ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;ချစ်သားရဟန်းတို့၊ တစ်လုံးချင်းသော မြင်းကောင်းခြေနှစ်ချောင်းကို ရင်းနှီးပြီးတော့ ဆွမ်းခံဝတ်ဖြင့် အသက်မွေးရခြင်းဆိုတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းရပ်သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းရပ်ဟူသမျှတို့တွင် အရုပ်ဆုံး အနိမ့်ကျဆုံး လုပ်ငန်းရပ် ဖြစ်ပါတယ်...&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီလို ရဟန်းတွေကို ဆိုဆုံးမထားတယ်။ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား ကြည့်ဖို့။ သင်္ကန်းလေး ကျကျနနဝတ်၊ မျက်လွှာလေး အောက်ချ၊ သပိတ်မဲလေး (ခွက်မဲပေါ့ သူတို့အပြောအတိုင်းဆိုရင်တော့) ခွက်မဲကြီးကို ပိုက်ပြီးတော့ မျက်လွှာလေး အသာချပြီး တင်လျှောက်တောင်းရတာပဲ။ အဲ့ဒီလို တောင်းရတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်နဲ့ အသက်မွေးရတယ်။ အဲ့ဒီလို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းရပ်တွေ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းရပ်ဟူသမျှတို့ထက် အညံ့ဆုံး အရုပ်အညံ့ဆုံး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ဘုရား ဒီလိုဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို အရုပ်အညံ့ဆုံး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရှိတဲ့ ဒီသာသနာတော်မှာ ဝင်ရောက်ပြီး နေထိုင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ မာနကြီးတစ်ခွဲသားနဲ့ ရှိနေကြမယ်ဆိုရင်တော့ မိမိရဲ့ဘဝနဲ့ မိမိရဲ့စိတ်ထားသည် ဟပ်မိတဲ့သဘော ရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်လိုအပ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝေဒေဟရသေ့၏ ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းနှင့် ဩဝါဒ၊ အနုသာသနီ အနက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ ခုနက ဝေဒေဟရသေ့ကတော့ ဝန်ချတောင်းပန်နေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;အာစရိယ၊ ဧတောပဋ္ဌာယ မံ ဩဝဒထ အနုသာသထ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;အာစရိယ&lt;/b&gt; - ဆရာဖြစ်တော်မူသော ဥက္ကန္တရသေ့၊ &lt;b&gt;ဧတောပဋ္ဌာယ&lt;/b&gt; - ဤနေ့မှစ၍၊ &lt;b&gt;မံ&lt;/b&gt; - တပည့်တော်ကို၊ &lt;b&gt;ဩဝဒထ&lt;/b&gt; - ဆုံးမတော်မူကြပါကုန်၊ &lt;b&gt;အနုသာသထ&lt;/b&gt; - ကြိမ်ဖန်များစွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆုံးမတော်မူကြပါကုန်။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဆုံးမတာကို &lt;b&gt;&quot;ဩဝါဒ&quot;&lt;/b&gt;၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆုံးမတာကို &lt;b&gt;&quot;အနုသာသနီ&quot;&lt;/b&gt; တဲ့။ &quot;တစ်ကြိမ်တစ်ခါတည်း ဆုံးမပါ၊ ကြိမ်ဖန်များစွာလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဆုံးမပါ&quot; လို့ ဆိုလိုတယ်။ နောက်တစ်ခု၊ ရိုရိုသေသေ ဆိုဆုံးမတာကတော့ &lt;b&gt;&quot;ဩဝါဒ&quot;&lt;/b&gt;၊ အပြစ်ပြပြီးတော့ ဆိုဆုံးမတာကိုတော့ &lt;b&gt;&quot;အနုသာသနီ&quot;&lt;/b&gt;။ ဒါကို &quot;ကံမြစ်တယ်&quot; ဆိုပြီး ရှေးဆရာတော်ကြီးများက ဘာသာပြန်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ကံမြစ်တယ်&quot; ဆိုတာက ဘာလဲ။ ဒီလို ကြိမ်ဖန်များစွာ ထပ်ခါထပ်ခါ မဆုံးမဘူးဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဒီပြစ်မှုတွေ ထပ်ခါထပ်ခါ လွန်ကျူးနေရင် သူ့သန္တာန်မှာ အကုသိုလ်ကံတွေ ဆက်ကာဆက်ကာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ အကုသိုလ်ကံတွေ ဆက်ကာဆက်ကာ မဖြစ်အောင် ဒီကံတရားတွေကို တားမြစ်ပေးနေတဲ့ ဆိုဆုံးမချက်ကိုတော့ &quot;ကံမြစ်တယ်&quot; ဆိုပြီး ဒီလိုခေါ်တာနော်။ သူ့သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့်ရှိနေတဲ့ ကံတွေကို မဖြစ်အောင် တားမြစ်ပေးတဲ့ ဆိုဆုံးမချက် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဆုံးမစကားတွေကိုလည်း ကြိမ်ဖန်များစွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုတော်မူပါဆိုပြီးတော့ တောင်းပန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ဈာန်အဘိညာဉ် ရရှိခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;အဟံ အခန္တိဝါသနာဇာတိကော ယံ တုမှေဟိ သဒ္ဓိံ ကထေသိံ၊ တံ မေ ခမထ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;တပည့်တော်သည် &lt;b&gt;အခန္တိဝါသနာဇာတိကော&lt;/b&gt; - သည်းခံခြင်း အလေ့အထ မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;တုမှေဟိ သဒ္ဓိံ&lt;/b&gt; - အရှင်ဘုရားတို့နှင့် အတူတကွ၊ &lt;b&gt;ကထေသိံ&lt;/b&gt; - စကားပြောဆိုခဲ့မိပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;တပည့်တော်ဟာ သည်းခံတဲ့ စိတ်ထားမရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် အရှင်ဘုရားတို့နဲ့ အချည်းအနှီး စကားပြောခဲ့မိပါတယ်။ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုပြောကြားချက်ကို၊ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt; - ဘုရားတပည့်တော်၏ ထိုပြောကြားချက်ကို၊ &lt;b&gt;ခမထ&lt;/b&gt; - သည်းခံတော်မူကြပါကုန်။ ဘုရားတပည့်တော်ရဲ့ ဒီလို မှားယွင်းစွာ ပြန်ပြီးပြောမိတဲ့ ဒီအချက်ကိုတော့ အရှင်ဘုရား သည်းခံတော်မူပါတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သည်းခံတော်မူပါဆိုပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ &lt;b&gt;&quot;ဣတိ ဧဝံ ဝန္ဒိတွာ&quot;&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင် ရှိခိုး၍၊ &lt;b&gt;&quot;မဟာသတ္တံ ခမာပေသိ&quot;&lt;/b&gt; - ဘုရားလောင်းတော်ကို သည်းခံကန်တော့လေ၏။ ရှိခိုးပြီးတော့မှ ကျကျနန ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီလို ဝန်ချတောင်းပန်လိုက်တဲ့အတွက် အကျိုးတရားတွေ ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား။ ဘယ်လိုအကျိုးတရား ပေါ်သလဲဆိုတော့ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ အကျိုးတရားတွေ နောက်ထပ် ပေါ်လာပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;တေ သမဂ္ဂါ ဟုတွာ ပုန ဟိမဝန္တမေဝ အဂမံသု&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;တေ&lt;/b&gt; - ထိုရသေ့နှစ်ဦးတို့သည်၊ &lt;b&gt;သမဂ္ဂါ&lt;/b&gt; - အညီအညွတ် နေထိုင်ခြင်းရှိကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;ဝိသိတွာ&lt;/b&gt; - နေထိုင်ကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;ပုန&lt;/b&gt; - တစ်ဖန်၊ &lt;b&gt;ဟိမဝန္တမေဝ&lt;/b&gt; - ဟိမဝန္တာသို့သာလျှင်၊ &lt;b&gt;အဂမံသု&lt;/b&gt; - ပြန်ကြွသွားတော်မူကြလေကုန်၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အညီအညွတ်နဲ့ပဲ ဆက်ပြီးတော့ နေထိုင်ကြတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မကျေနပ်ချက်တွေနဲ့ နေသေးလား၊ မနေတော့ဘူး။ သူတော်ကောင်းတွေက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကန်တော့ရင်လည်း ဒီလိုပဲ၊ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး သည်းခံခွင့်လွှတ်ရတဲ့ ဓမ္မတာ ရှိပါတယ်။ ရေကြည်မြက်နုနဲ့ ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့ ဆက်လက် နေထိုင်ကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နေထိုင်ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ &lt;b&gt;&quot;တတော တိဿဒေဝေါ ဝေဒေဟဿ ကသိဏပရိကမ္မံ ကထေသိ&quot;&lt;/b&gt; - ထိုဟိမဝန္တာအရပ်၌ ဂန္ဓာရသေ့သည် ဝေဒေဟရသေ့အား ကသိုဏ်းပရိကံကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးလေ၏။ အကယ်၍သာ ဝေဒေဟရသေ့က မာနမချလို့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မကြည်မလင် ဖြစ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘုရားအလောင်း ဂန္ဓာရသေ့ကြီးက ဒီဝေဒေဟရသေ့ကို ကသိုဏ်းပရိကံ စီးဖြန်းတဲ့ ဘာဝနာလုပ်ငန်းရပ်တွေကို သင်ပေးဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတော့မလား။ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုတော့ ကျေနပ်သွားကြတယ်၊ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကြည်နပ်တဲ့အတွက် ဘုရားလောင်းရသေ့ကြီးကလည်း တပည့်ဖြစ်တဲ့ ဝေဒေဟရသေ့ကို ကသိုဏ်းပရိကံ ဘာဝနာကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို သင်ကြားပြသပေးပါတယ်။ သင်ကြားပြသပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;သော တံ ကတွာ အဘိညာစ သမာပတ္တိယော စ နိဗ္ဗတ္တေသိ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သော&lt;/b&gt; - ထိုဝေဒေဟရသေ့သည်၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုကသိုဏ်းပရိကံကို၊ &lt;b&gt;ကတွာ&lt;/b&gt; - ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;အဘိညာ စ&lt;/b&gt; - လောကီအဘိညာဉ် ငါးပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;သမာပတ္တိယော စ&lt;/b&gt; - သမာပတ် ရှစ်ပါးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တေသိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့လေပြီ။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ဂန္ဓာရသေ့ရဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာပြီးတော့ တို့ဝေဒေဟရသေ့ကြီး ကသိုဏ်းပရိကံ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လောကီဈာန်သမာပတ် ရှစ်ပါးကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာတယ်၊ လောကီအဘိညာဉ် ငါးပါးကိုလည်း ရရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာတယ်။ ဈာန်အဘိညာဉ်တွေ ရရှိသွားပြီဆိုတော့ ဒီကုသိုလ်တွေဟာ သာမန်ကုသိုလ်တွေထက် လွန်ကဲတဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ကုသိုလ်တွေ မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်သွားပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါဟာ ဘာကိုအခြေခံလဲ။ မိမိတို့ အပြစ်ကို အပြစ်အားလျော်စွာ ဝန်ချတောင်းပန်ပြီးတော့ ကန်တော့နိုင်တဲ့ စိတ်ထားကို အခြေခံခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလို စိတ်ထားမရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီလို အဆင့်မြင့်မားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ရနိုင်မလား၊ မရနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာသနာတော်နှင့် ဝိနည်း၊ မင်္ဂလာတရားတော်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ရလိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်ကြသလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ဣတိ တေ ဥဘောပိ အပရိဟီနဇ္ဈာနာ ဗြဟ္မလောကပရာယဏာ အဟေသုံ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt; - ဤသို့လျှင်၊ &lt;b&gt;တေ ဥဘောပိ&lt;/b&gt; - ထိုရသေ့ညီနောင် နှစ်ပါးတို့သည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;အပရိဟီနဇ္ဈာနာ&lt;/b&gt; - မလျော့ကျသော ဈာန်ရှိကြကုန်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ဗြဟ္မလောကပရာယဏာ&lt;/b&gt; - ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားရာရှိကြကုန်သည်၊ &lt;b&gt;အဟေသုံ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ကြလေကုန်၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;ရသေ့နှစ်ပါး ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့နေပြီးတော့ ဈာန်သမာပတ်တွေ၊ အဘိညာဉ်တွေ ရရှိအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ကြတယ်။ ပွားများအားထုတ်လိုက်တဲ့အတွက် ဒီသူတော်ကောင်းတွေသည် ဘာဖြစ်သလဲ၊ မလျော့ကျသော ဈာန်ရှိတဲ့အတွက် သေလွန်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဗြဟ္မာပြည် အားလုံး ရောက်ရှိသွားကြတယ်။ ဗြဟ္မာပြည်လောက် ရောက်တယ်ဆိုရင် ပေါ့လေ... ဒါကတော့ သာသနာပ အချိန်ကာလမှာတော့ ဒါဟာ အထွတ်အမြတ်ဘဝ ရတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ကဲ... ငရဲရောက်တာနဲ့ စာရင်တော့ ဒီဗြဟ္မာပြည် ရောက်တာကတော့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဗြဟ္မာပြည်လောက် ရောက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီလို ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကလေးတွေ ကျင့်ဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းပါတယ်။ သို့သော် သာသနာတော်အတွင်းမှာတော့ ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ထက် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဝိပဿနာဆိုတဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ ဒီနေ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဒီသမထ၊ ဝိပဿနာ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ကြမယ်ဆိုရင် ပွားများအားထုတ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ မရှိကြဘူးလား၊ ရှိနေတယ်။ မိမိတို့ ရရှိထားတဲ့ အခွင့်အလမ်းကြီးကို ဆက်လက်ပြီး ကြိုးပမ်းကြမယ်ဆိုရင် နိဗ္ဗာန်မရနိုင်ဘူးလား၊ ရနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သာသနာပ ရသေ့တွေကျတော့ နိဗ္ဗာန်ရနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိခဲ့ဘူး။ သာသနာထဲမှာ ရှင်ရဟန်း ဖြစ်လာရတဲ့ မိမိတို့အတွက် ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီနိဗ္ဗာန်ကို ရနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ကူးမယ်ဆိုရင် ကူးလို့ရနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မိမိတို့ ရရှိတဲ့ဘဝကို မိမိတို့ တန်ဖိုးထပ်ပြီး ထည့်ဖို့တော့ လိုတယ်။ အဲ့ဒီလို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိရေးအတွက် ဘာလုပ်အပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့အတိုင်း လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ်၊ ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ်ဆိုတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ သင်ဖို့လိုတယ်။ ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ သင်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲ့ဒီ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ရိုသေစွာ လိုက်နာပြီးတော့ ပြုကျင့်ဖို့လည်း မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်ပါတယ်။ ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ လိုက်နာပြုကျင့်ရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ အကျင့်ပဋိပတ်တွေကို အတိုချုပ်လိုက်တော့ ဘာလိမ့်လဲ။ &lt;b&gt;အဓိသီလသိက္ခာ၊ အဓိစိတ္တသိက္ခာ၊ အဓိပညာသိက္ခာ&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လွန်ကဲမြင့်မြတ်နေတဲ့ သီလကျင့်စဉ်၊ လွန်ကဲမြင့်မြတ်နေတဲ့ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ လွန်ကဲမြင့်မြတ်နေတဲ့ ပညာကျင့်စဉ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီ &lt;b&gt;&quot;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့အတိုင်း၊ သုသိက္ခိတဝိနယ ဒီမင်္ဂလာတရားတော်က သတ္တဝါတို့ကို အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် ရသည့်အထိ အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယသတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလိုသာ ကျေးဇူးပြုပေးလိုက်လို့ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် အိုဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားမယ်၊ နာဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားမယ်၊ သေဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်သွားမယ်။ နောက်ထပ်တစ်ဖန် ဘဝတွေမှာ ပဋိသန္ဓေ တည်နေရခြင်းဆိုတဲ့ ဘေးဇောကြီးကလည်း လွတ်မသွားနိုင်ဘူးလား၊ လွတ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပရိသတ်အပေါင်း သူတော်ကောင်းတို့၊ ဒီနေ့ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဒီ သုသိက္ခိတဝိနယ ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားနှင့် ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ကြပါဆိုပြီး ဘုန်းကြီး တိုက်တွန်းပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုဘာသိတဝါစာ မင်္ဂလာနှင့် ဝစီဒုစရိုက်လေးပါး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်မင်္ဂလာတစ်ခုကတော့ ဘာလဲ။ &lt;b&gt;&quot;သုဘာသိတာ စ ယာ ဝါစာ&quot;&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ ပြောဆိုအပ်တဲ့ စကား တစ်ခုပဲနော်။ ကောင်းစွာ ပြောဆိုအပ်တဲ့ စကားဆိုတာက ဘာလဲလို့ မေးလို့ရှိရင်တော့ အဲ့ဒီမှာ ဝစီဒုစရိုက် ဘယ်နှပါး ရှိလဲ။ လေးပါး။ ဝစီဒုစရိုက် လေးပါးဆိုတာက ဘာတွေလဲ။&lt;br&gt;
1. နံပါတ်တစ်က - &lt;b&gt;မုသာဝါဒ&lt;/b&gt; (လိမ်ညာပြောဆိုခြင်း)&lt;br&gt;
2. နံပါတ်နှစ်က - &lt;b&gt;ပိသုဏဝါစာ&lt;/b&gt; (ကုန်းတိုက်စကား ပြောဆိုခြင်း)&lt;br&gt;
3. နံပါတ်သုံးက - &lt;b&gt;ဖရုသဝါစာ&lt;/b&gt; (ကြမ်းတမ်းသောစကား ပြောဆိုခြင်း)&lt;br&gt;
4. နံပါတ်လေးက - &lt;b&gt;သမ္ဖပ္ပလာပဝါစာ&lt;/b&gt; (သိမ်ဖျင်းသောစကား ပြောဆိုခြင်း)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီ စကားလေးရပ်ကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ မုသာဝါဒမှ ရှောင်ကြဉ်တဲ့ စကားတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ ပိသုဏဝါစာ ခေါ်တဲ့ ဂုန်းတိုက်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တဲ့ စကားတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ ဖရုသဝါစာ ခေါ်တဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေမှ ရှောင်ကြဉ်တဲ့ စကားတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ သမ္ဖပ္ပလာပ ခေါ်တဲ့ သိမ်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေမှ ရှောင်ကြဉ်ထားတဲ့ စကားတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒီလို စကားမျိုးကို &lt;b&gt;သုဘာသိတဝါစာ&lt;/b&gt; ဆိုပြီးတော့ သုဘာသိတဝါစာမည်တယ်လို့ ဖွင့်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုတော့ သုဘာသိတဝါစာ အရပ်က ဝစီဒုစရိုက် လေးပါးမှာ ရှောင်ကြဉ်ပြီး၊ ဝစီသုစရိုက် လေးပါးကို ဖြစ်စေတာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ခုနက &lt;b&gt;&quot;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot;&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ အတိုင်းမှာ လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ်၊ ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ် ဆိုတဲ့အထဲမှာ ကာယဒုစရိုက်မှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်း၊ မနောဒုစရိုက်မှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းကိုပဲ ယူရတော့မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သုဘာသိတဝါစာ အရပ်က ဝစီဒုစရိုက်မှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီစကားကို ယူထားလို့ပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီယူနည်းကိုလည်း အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က သိပ်ပြီး မနှိမ့်ချိုက်ဘူး (နှစ်သက်ခြင်းမရှိဘူး) ပေါ့လေ၊ သိပ်အားမရဘူး။ အားမရတဲ့အတွက်ကြောင့် သူက နောက်တစ်နည်း ထပ်ပြီးတော့ ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။ နောက်တစ်နည်း ထပ်ဖွင့်ဆိုထားတယ် ဆိုတဲ့ဥစ္စာကတော့ ရဟန်းတော်များမှာလည်း ရဟန်းနှင့် ထိုက်တန်နေတဲ့ စကား၊ လူများမှာလည်း လူနဲ့ ထိုက်တန်နေတဲ့ စကားရှိတယ်။ အဲ့ဒီစကားတွေက ဘာစကားတွေလဲလို့ မေးရင်တော့ အထူးသဖြင့်တော့ &lt;b&gt;&quot;ဓမ္မဒေသနာ&quot;&lt;/b&gt; လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့...&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>9i4n23ep4foetjyfuk0e43g4frq13ot</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၄၉/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6272</id>
    <revision>
      <id>21918</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:11:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၄၉/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၈...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21918</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="141557" sha1="qei7wj9n3404oho3i8jenu7h24g5yi1" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၄၉/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၈/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၀/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-49
&lt;h3&gt;စကားအရပ် အင်္ဂါလေးတန်နှင့် သုဘာသိတဝါစာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဒီနေ့လည်း သုဘာသိတဝါစာ မင်္ဂလာအကြောင်း ဆက်ပြီးတော့ ဟောကြစို့နော်။ ညကပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေထဲမှာပေါ့လေ၊ ရှေ့သူတော်ကောင်းတို့က &lt;b&gt;&quot;စကားအရပ် အင်္ဂါလေးတန်&quot;&lt;/b&gt; ဆိုပြီး ဒီလို သတ်မှတ်ချက်ရှိပါတယ်နော်။ နည်းနည်းလေး ပြည့်စုံသွားအောင် ထပ်ပြီး ပြောပါမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;စတုဟိ ဘိက္ခဝေ အင်္ဂေဟိ သမန္နာဂတာ ဝါစာ သုဘာသိတာ ဟောတိ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt; - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ &lt;b&gt;စတုဟိ အင်္ဂေဟိ&lt;/b&gt; - အင်္ဂါလေးပါးတို့နှင့်၊ &lt;b&gt;သမန္နာဂတာ&lt;/b&gt; - ပြည့်စုံသော၊ &lt;b&gt;ဝါစာ&lt;/b&gt; - စကားသည်၊ &lt;b&gt;သုဘာသိတာ&lt;/b&gt; - ကောင်းမွန်စွာ ပြောကြားအပ်သော စကားမည်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပါပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ ဒီဒေသနာတော်လေးကို ကိုးကားပြီးတော့ &quot;စကားအရပ် အင်္ဂါလေးတန်&quot; ဆိုပြီး ဒီလို ရှေ့သူဟောင်းတို့က ဆိုဆုံးမကြပါတယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက ဒီအင်္ဂါလေးတန်နဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ စကားမျိုးကိုသာ ပြောသင့်တယ်လို့ ဒီလို ဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်းတို့ ချီးမွမ်းသည့် စကားလေးပါး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီစကားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လိုဟောထားသလဲဆိုရင် -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သုဘာသိတံ ဥတ္တမမာဟု သန္တော၊ ဓမ္မံ ဘဏေ နာဓမ္မံ ဒုတိယံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ပိယံ ဘဏေ နာပ္ပိယံ တတိယံ၊ သစ္စံ ဘဏေ နာလိကံ စတုတ္ထံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;သန္တော&lt;/b&gt; - ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့သည်၊ &lt;b&gt;သုဘာသိတံ&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ ပြောကြားအပ်သော စကားကို၊ &lt;b&gt;ဥတ္တမံ&lt;/b&gt; - အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဟူ၍၊ &lt;b&gt;အာဟု&lt;/b&gt; - ဟောကြားတော်မူကြလေကုန်၏။ ကောင်းစွာပြောဆိုတဲ့ စကားတစ်ခုကို ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က မွန်မြတ်တဲ့ စကားတစ်ခုလို့ ဒီလိုဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ မွန်မြတ်တဲ့စကားဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေးတော့၊ ပိသုဏဝါစာလို့ ခေါ်တဲ့ ဂုန်းတိုက်တဲ့စကားမျိုးကို သူတော်ကောင်းဆိုတာ ရှောင်ကြဉ်ရတယ်။ ဒီစကား ဟိုပို့လိုက်၊ ဟိုစကား ဒီပို့လိုက်၊ အဲဒီလို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စကားတွေကို ပြုလုပ်ခြင်းဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ စကားပြောကြားနေခြင်း မဟုတ်လို့ ဆိုလိုတယ်။ အဲဒီလို သယ်ပိုးဆောင်ရေး မလုပ်ဘဲ အကျိုးရှိတဲ့စကား ပြောတာကိုတော့ &lt;b&gt;သုဘာသိတဝါစာ&lt;/b&gt; - ကောင်းမွန်မှန်ကန်နေတဲ့ အကျိုးစကားကို ပြောတယ်လို့ ဒီလို သတ်မှတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;သန္တော&lt;/b&gt; - ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့သည်၊ &lt;b&gt;သုဘာသိတံ&lt;/b&gt; - ကောင်းစွာ ပြောကြားအပ်သော စကားကို၊ &lt;b&gt;ဥတ္တမံ&lt;/b&gt; - မွန်မြတ်သော စကားဟူ၍၊ &lt;b&gt;အာဟု&lt;/b&gt; - ဟောကြားတော်မူကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဓမ္မနှင့် ညီညွတ်သော စကားကို ပြောဆိုခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားနှင့် လျော်ညီတဲ့စကားကို၊ &lt;b&gt;ဘဏေ&lt;/b&gt; - ပြောကြားလေရာ၏။ &lt;b&gt;အဓမ္မံ&lt;/b&gt; - တရားနှင့် မလျော်ညီတဲ့ စကားကို၊ &lt;b&gt;န&lt;/b&gt; - မပြောဆိုဘဲလျက်၊ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုတရားနှင့် လျော်ညီနေတဲ့ ဓမ္မအမည်ရတဲ့ စကားသည်၊ &lt;b&gt;ဒုတိယံ&lt;/b&gt; - နှစ်ခုမြောက်သော သုဘာသိတဝါစာ ပေတည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက သုဘာသိတက ပထမ၊ အခု ဒုတိယစကားက &quot;ဓမ္မ&quot; တဲ့။ မှန်မှန်ကန်ကန် ဖြစ်နေတဲ့ ဓမ္မအမည်ရတဲ့ စကားကိုသာ ပြောရတယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက မမှန်ကန်တဲ့ အဓမ္မအမည်ရတဲ့ စကားမပြောရဘူး။ ဓမ္မနှင့် လျော်ညီတဲ့စကား ပြောရမယ်။ ဓမ္မနှင့် မလျော်ညီနေတဲ့ စကားမျိုးကို မပြောရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ်စကားတွေလဲလို့ မေးတော့၊ &lt;b&gt;သမ္ဖပ္ပလာပ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရကြောင်းမဟုတ်တဲ့၊ ယောကျ်ားကောင်းတို့ ကျင့်စဉ်မဟုတ်တဲ့၊ အနှစ်မရှိတဲ့ အကာအတည် ဖြစ်နေတဲ့ စကားတွေ။ အဲဒီစကားမျိုးကို သူတော်ကောင်းတို့က မပြောရဘူး။ အဲဒီလို သမ္ဖပ္ပလာပကို ရှောင်ကြဉ်ပြီးတော့ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ တရားစကားမျိုးကို ပြောခဲ့ရင် ဒီစကားမျိုးကို ဒုတိယမြောက် သုဘာသိတဝါစာလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်နှင့် မှန်ကန်သော စကား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;ပိယံ ဘဏေ နာပ္ပိယံ တတိယံ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပိယံ&lt;/b&gt; - ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်တဲ့ စကားကို၊ &lt;b&gt;ဘဏေ&lt;/b&gt; - ပြောဆိုလေရာ၏။ &lt;b&gt;အပ္ပိယံ&lt;/b&gt; - မချစ်မမြတ်နိုးအပ်တဲ့ စကားကို၊ &lt;b&gt;န&lt;/b&gt; - မပြောဆိုဘဲလျက်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက သူတစ်ပါးတို့ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ စကားမျိုးကိုသာ ပြောသင့်တယ်။ သူတော်တို့ မချစ်မြတ်နိုးတဲ့၊ မနှစ်ခြိုက်တဲ့ စကားမျိုးကို သူတော်ကောင်းဆိုတာက မပြောသင့်ဘူး။ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုသူတစ်ပါးတို့ နှစ်ခြိုက်တဲ့ စကားသည်ကား၊ &lt;b&gt;တတိယံ&lt;/b&gt; - သုံးခုမြောက်ဖြစ်သော သုဘာသိတစကား ပေတည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက် နံပါတ်လေးကတော့ &lt;b&gt;သစ္စံ ဘဏေ နာလိကံ စတုတ္ထံ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သစ္စံ&lt;/b&gt; - မှန်ကန်တဲ့ သစ္စာစကားကိုသာလျှင်၊ &lt;b&gt;ဘဏေ&lt;/b&gt; - ပြောဆိုလေရာ၏။ &lt;b&gt;အလိကံ&lt;/b&gt; - ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားမျိုးကို၊ &lt;b&gt;န&lt;/b&gt; - မပြောဆိုဘဲလျက်။ &lt;b&gt;တံ&lt;/b&gt; - ထိုမှန်ကန်တဲ့ စကားကို ပြောကြားခြင်းသည်ကား၊ &lt;b&gt;စတုတ္ထံ&lt;/b&gt; - လေးခုမြောက်ဖြစ်သော သုဘာသိတစကား ပါပေတည်း။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက မှန်တဲ့စကားကိုသာ ပြောရတယ်။ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားမျိုးကို သူတော်ကောင်းသည် ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတော်ကောင်း ဖြစ်လိုလျှင် လိုက်နာရန်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါ ဘယ်နှစ်ချက်လဲ? လေးချက်။ ဒါက စကားအရပ် အင်္ဂါလေးတန် ဆိုတာကတော့ ဒီမြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ စကားကို အခြေခံပါတယ်။ ဒီဒေသနာတော်တွေကို အခြေခံတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်း ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူတော်ကောင်းတို့ ပြောသင့်ပြောထိုက်တဲ့ စကားမျိုးကိုသာ မိမိတို့ ပြောနိုင်အောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ ဒါမှလည်း မိမိ သူတော်ကောင်း ဖြစ်မယ်။ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ချင်ရဲ့သားနဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ ပြောသင့်ပြောထိုက်တဲ့ စကားမျိုးကို မိမိက မပြောဘူး၊ သူတော်ကောင်းတို့ မပြောသင့်မပြောထိုက်တဲ့ စကားမျိုးကိုသာ ပြောနေခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မိမိ သူတော်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် တရားနာပရိသတ်တွေ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ချင်ကြသလား၊ မဖြစ်ချင်ဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲ? ဖြစ်ချင်တယ်။ ဖြစ်ချင်ရင် ဘယ်စကားမျိုး ပြောရမလဲ? စကားအရပ် အင်္ဂါလေးတန်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သုဘာသိတစကားမျိုးကိုသာ ပြောရမယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စကားကြောင့် ရရှိမည့် အကျိုးနှင့် ပြစ်ဒဏ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သုဘာသိတစကားဆိုတာ ဘာလဲ? ဂုန်းတိုက်တဲ့စကားမျိုး မဖြစ်စေရဘူး။ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် ရောက်ကြောင်း မဟုတ်တဲ့ အနှစ်မရှိတဲ့ စကားမျိုး မဖြစ်စေရဘူး။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားမျိုး မဖြစ်စေရဘူး၊ ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ စကားဖြစ်စေရမယ်။ မမှန်ကန်တဲ့ မုသာစကား မဖြစ်စေရဘူး၊ မှန်ကန်တဲ့ သစ္စာစကား ဖြစ်စေရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပေါင်းလိုက်တော့ စကားအရပ် အင်္ဂါလေးတန်ပဲ။ ဒီစကားအရပ် အင်္ဂါလေးတန်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ သုဘာသိတစကားကို ပြောခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဥဘော လောကတ္ထ သိဒ္ဓတ္ထံ၊ သုခါဝဟံ မင်္ဂလံ ဝေဒိတဗ္ဗံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;အရံ - ဤအင်္ဂါလေးတန်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ သုဘာသိတစကားသည်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ဥဘော လောကတ္ထ&lt;/b&gt; - ပစ္စုပ္ပန်၊ တမလွန် နှစ်တန်သော လောက၌ အကျိုးစီးပွား ချမ်းသာကို၊ &lt;b&gt;သုခါဝဟံ&lt;/b&gt; - ရွက်ဆောင်တတ်သည် အဖြစ်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;မင်္ဂလံ&lt;/b&gt; - မင်္ဂလာမည်၏ ဟူ၍၊ &lt;b&gt;ဝေဒိတဗ္ဗံ&lt;/b&gt; - သိသင့်သိထိုက်လှပေ၏။ အင်္ဂါလေးတန်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒီသုဘာသိတဝါစာ အမည်ရနေတဲ့ မင်္ဂလာစကားတစ်ခုသည် ပစ္စုပ္ပန် အကျိုးစီးပွားချမ်းသာ၊ တမလွန် အကျိုးစီးပွားချမ်းသာ ဆိုတဲ့ ဒီချမ်းသာသုခနှစ်မျိုးကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိခြင်းကြောင့် မင်္ဂလာလို့ ခေါ်တယ်တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နှိုင်းယှဉ်ချက်နှင့် အသိသတိ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါနော်။ မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ စဉ်းစားကြည့်ဖို့။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒီစကားဟိုပို့၊ ဟိုစကားဒီပို့နဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်နေတာကို ဘေးက အမှန်အတိုင်း သိသွားပြီ။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအပေါ်၌ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခုက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ပြီး ဒီလို ဂုန်းတိုက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အဖို့ သူ့ရဲ့သန္တာန်မှာ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာမှုဆိုတဲ့ ဒီသဘောတရား ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက ဒီလိုပြုလုပ်နေတဲ့အတွက် သူ့စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်ချက်ကလေးတွေနဲ့ ပြောနေတာ။ အဲဒီလို မကျေနပ်ချက်တွေနဲ့ ပြောနေတဲ့အတွက် ပြောနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူ့သန္တာန်မှာ စိတ်ချမ်းသာမှုဆိုတာ ရှိမလား? မရှိဘူး။ တဆင့်စကား ကြားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာလည်း စိတ်ချမ်းသာမှု ဖြစ်တော့မလား? မဖြစ်တော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီလို ဂုန်းတိုက်တဲ့စကားကို ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်ရောက်မလဲ? မကောင်းတဲ့ဘုံ အပါယ်လေးဘုံကို ရောက်မယ်နော်။ သူတစ်ပါးရဲ့ ကျောကုန်းသားကို ခဲစားတဲ့ လုပ်ငန်းမျိုးဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဒီတော့ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာမှု ဖြစ်သလား? မဖြစ်ဘူး။ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာမှုလည်း ဖြစ်သလား? မဖြစ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဂုန်းစကားကို သူတော်ကောင်းတို့က ရှောင်ကြဉ်လိုက်တယ်၊ ကွဲပြားနေသူတွေကို စေ့စပ်ပေးတတ်တဲ့ စကားမျိုးကိုသာ ပြောကြားတတ်တယ်၊ အမှန်ကိုသာ ပြောတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီလို ပြောကြားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာမှု ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက် တမလွန်မှာလည်း ဒီသီလ ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေကြောင့် ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို ရရှိနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနှစ်မဲ့စကားနှင့် ကြမ်းတမ်းသောစကား၏ အပြစ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ အနှစ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနေပြီ။ အနှစ်မရှိတဲ့ စကားကို ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ မိမိပြောကြားနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကုသိုလ်တရားတွေကို တိုးပွားနိုင်ပါ့မလား? မတိုးပွားနိုင်ဘူး။ အနှစ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ထိုင်ပြောနေတဲ့အတွက် တကယ့် အနှစ်သာရဖြစ်နေတဲ့ တရားဘာဝနာ ကျင့်စဉ်လုပ်ငန်းတွေမှာလည်း အချိန်တွေ ယုတ်လျော့သွားနိုင်တယ်။ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ၊ ဝိပဿနာဆိုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြုဖို့ရန် အချိန်တွေလည်း ယုတ်လျော့မသွားဘူးလား? ယုတ်လျော့သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအနှစ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ထိုင်ပြီး တစ်နေကုန်တစ်နေခမ်း ပြောကြားနေခြင်းသည် ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာမှုဆိုတဲ့ အကျိုးတရားကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား? မရှိဘူး။ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်သလား ဆိုတော့၊ ဒီလို အနှစ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ထိုင်ပြောခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ အပါယ်လေးဘုံကို ရောက်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးလည်း မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ စကားတစ်ခုကို ပြောကြားလေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ပြောနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူ့သန္တာန်မှာ စိတ်ချမ်းသာမှု ရှိသလား? မရှိဘူး။ ရိုင်းပျတဲ့ စကားပြောတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မိမိပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကူညီရိုင်းပင်းချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား? မရှိဘူး။ &quot;တော်ပါပြီ၊ ဒီကောင်မ သို့မဟုတ် ဒီကောင့်ပါးစပ် ငါကြောက်လွန်းလို့&quot; ဆိုပြီး ဝေးဝေးက မရှောင်ကြဘူးလား? ရှောင်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ကြမ်းတမ်းရိုင်းပြနေတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပြောနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူတစ်ပါးအပေါ်၌ ဒေါသ ဗျာပါဒတွေ၊ မကျေနပ်ချက်တွေက အားကောင်းနေတဲ့အတွက် အကုသိုလ်တရားတွေ ထိုအချိန်အခါမှာ မတိုးဘူးလား? တိုးပါတယ်။ အဲဒီ အကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားနေတဲ့အတွက် ဒီအကုသိုလ်တွေကလည်း ဒီသတ္တဝါကို သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ ဘယ်ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမလဲ? အပါယ်လေးဘုံကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမယ်။ ဒါကြောင့် ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာမှု၊ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာမှုဆိုတဲ့ အကျိုးနှစ်မျိုး ရနိုင်သလား? မရနိုင်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အေး... သူတစ်ပါးတို့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ဖြစ်တဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားတတ်တယ်၊ ချိုချိုသာသာနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုဆုံးမတတ်တယ်ဆိုရင် အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ကူညီရိုင်းပင်းချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မများဘူးလား? များတယ်။ ဒီလို ချိုသာပြီး သူတစ်ပါးတို့ အကျိုးရှိမယ့် စကားတွေကို နားဝင်အောင် ချိုချိုသာသာနဲ့ ပြောဆိုဆုံးမနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ကွယ်လွန်သည့် အခြားမဲ့၌ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်နိုင်တယ်နော်။ ဒါကြောင့် ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေး၊ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခ နှစ်မျိုးကို ဒီချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ဖြစ်တဲ့၊ မှန်ကန်တဲ့၊ အကျိုးရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အဖို့ ရနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု၊ &lt;b&gt;သစ္စံ ဘဏေ နာလိကံ စတုတ္ထံ&lt;/b&gt;။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက မှန်ကန်တဲ့ သစ္စာစကားကိုသာ ပြောရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောဆိုခြင်း၏ အပြစ်များ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားကို ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူး။ ချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားတွေကို ပြောကြားခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သေသည်၏အခြားမဲ့၌ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်နိုင်ပါ့မလား။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ချို့ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားတွေထဲမှာ သူတစ်ပါးတွေကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတဲ့ စကားတွေလည်း ပါပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သူတော်ကောင်းတို့ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲပြီး ချို့ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်သော စကားတွေကို ပြောကြားလေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပြောနေတဲ့အချိန်အခါမှာ သူ့သန္တာန်၌ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားနေတာ ဟုတ်ရဲ့လား။ မဟုတ်ဘူး။ သူတစ်ပါးတို့အပေါ်၌ မလိုလားအပ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ၊ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ထားတွေ၊ ပြစ်မှားနေတဲ့ စိတ်ထားတွေ၊ ဖျက်ဆီးချင်တဲ့ စိတ်ထားတွေ၊ အဲ့ဒီစိတ်ထားတွေက လွှမ်းမိုးနေတယ်။ အဲ့ဒီစိတ်ထားတွေဖြင့် ဒီဝစီကံကို ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဒီလို လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ မမှန်ကန်သော စကားပြောကြားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို သူတော်ကောင်းတွေက ကူညီရိုင်းပင်းချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်ချိန်တုန်းကတော့ သူ့အပေါ်မှာ ခင်မင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီလို မုသားတွေ ပြောနေပြီဆိုတာ သိရင် သိတဲ့အချိန်ကစပြီးတော့ သူ့အပေါ်မှာ ယုံကြည်မှုရော ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။ ကူညီရိုင်းပင်းချင်တဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ကတော့ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို အနုတ္တရ (မြတ်သော) အားဖြင့် ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချတော်မူပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်းတွေက ကူညီရိုင်းပင်းမှု မရှိရင် ချမ်းသာသုခကို ရစေနိုင်တဲ့ နည်းကောင်းလမ်းကောင်းတွေကို သူတော်ကောင်းထံမှ ဒီပုဂ္ဂိုလ် ရနိုင်မလား။ မရနိုင်ဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့ သွန်သင်ပြသမှ သိရှိနိုင်တဲ့ နည်းမှန်လမ်းမှန် ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ဒီပုဂ္ဂိုလ် ကျနန သိနိုင်တော့မလား။ မသိနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ချမ်းသာသုခကို ရွက်ဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ မရှိဘူး။ ဒီချွတ်ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ မုသားစကားတွေ ပြောကြားခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် တမလွန်မှာလည်း အပါယ်လေးဘုံသို့ ရောက်ရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် တမလွန်လောကမှာလည်း ဒီမုသားစကား ပြောကြားခြင်းက ချမ်းသာသုခကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးသလား။ မရှိတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုဘာသိတဝါစာ မင်္ဂလာ အဖွင့်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ထိုမုသားစကားတွေ ပြောကြားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မင်္ဂလာဖြစ်သလား။ မဖြစ်ဘူး။ မှန်ကန်နေတဲ့ အကျိုးရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ မင်္ဂလာဖြစ်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဒီရှင်းလင်းချက်ကတော့ ညကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း &quot;သုဘာသိတဝါစာ&quot; ဆိုတာက ဝစီဒုစရိုက် ၄ ပါးမှ ရှောင်ကြဉ်ပြီးတော့ ဝစီသုစရိုက်တရားတွေကို ပြောကြားခြင်းကို သုဘာသိတဝါစာလို့ ဒီလို ပြောလိုတယ်နော်။ အဲ့ဒီအလိုအရ ဆိုလို့ရှိရင် မင်္ဂလာတစ်ခု ညကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ &quot;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot; ဆိုတဲ့အထဲမှာလည်း ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးကို ဝိနည်းတရားအဖြစ်နဲ့ သတ်မှတ်ချက်ရှိတော့၊ ဒီမှာလည်း သုဘာသိတဝါစာအရ ဝစီဒုစရိုက် ၄ ပါးမှ ရှောင်ကြဉ်ပြီး သုစရိုက်တရား ဝစီဖြည့်ကျင့်မှုကို ပြောဆိုတယ်ဆိုတော့ ထပ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထပ်နေတဲ့အတွက် &quot;ဝိနယော စ သုသိက္ခိတော&quot; မှာ ကာယကံစင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံစင်ကြယ်မှုလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကာယသုစရိုက်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်မှု၊ မနောသုစရိုက်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်မှုကို ဆိုလိုတယ်။ &quot;သုဘာသိတဝါစာ&quot; မှာတော့ ဝစီဒုစရိုက် ၄ ပါးကို စင်ကြယ်အောင် ကျင့်မှုကို ဆိုလိုတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုလည်း ဖွင့်ထားတယ်။ အဲ့ဒီတော့ အနက်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်က များနေတော့ အဋ္ဌကထာဆရာတော်ကလည်း နောက်တစ်နည်း ထပ်ပြီးတော့ ဖွင့်ပြန်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတစ်ပါးအား တရားဓမ္မ ဟောကြားခြင်း မင်္ဂလာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်နည်းက ဘာလဲလို့မေးရင်တော့-&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ပရေသံ ဓမ္မဒေသနာဝါစာ ဣဓ သုဘာသိတဝါစာတိ ဝေဒိတဗ္ဗာ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ပရေသံ&lt;/b&gt;- သူတော်ကောင်းတို့အား၊ &lt;b&gt;ဓမ္မဒေသနာဝါစာ&lt;/b&gt;- တရားဒေသနာကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမခြင်းဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ စကားတော်ကို၊ &lt;b&gt;ဧတံ&lt;/b&gt;- ဤနေရာ၌၊ &lt;b&gt;သုဘာသိတဝါစာ&lt;/b&gt;- သုဘာသိတဝါစာသည်ဟူ၍၊ &lt;b&gt;ဝေဒိတဗ္ဗာ&lt;/b&gt;- သိထိုက်ပေ၏။&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;သူတစ်ပါးတွေကို တရားဒေသနာ ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမနေတဲ့ စကားတွေကို သုဘာသိတဝါစာလို့ ခေါ်တယ်ဆိုပြီး ဒီလိုလည်း တစ်နည်းဖွင့်တယ်။ ဤသို့လျှင် ဥဘယလောကဟိတ သုခနိဗ္ဗာန်အဓိဂမပစ္စယော မင်္ဂလန္တိ ရောစတိ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီသုဘာသိတဝါစာ သူတော်ကောင်းတို့ကို တရားစကားတွေကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးခြင်းဆိုတဲ့ ဒီသုဘာသိတဝါစာ မင်္ဂလာသည် ပတိရူပဒေသဝါသ (သင့်တင်လျောက်ပတ် ကောင်းမြတ်တဲ့အရပ်မှာ နေထိုင်ခြင်း) သည် မင်္ဂလာဖြစ်သလိုပဲ၊ အလားတူပဲ ဒီသုဘာသိတဝါစာ ခေါ်တဲ့ တရားဒေသနာ ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးခြင်းဟာလည်း သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ပစ္စုပ္ပန် သံသရာ နှစ်ဖြာသော လောကီအကျိုးစီးပွားကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိဟောလိုက်တဲ့ တရားက နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်အမှန် ဖြစ်ခဲ့လို့ရှိရင်လည်း တစ်ပါးသော သတ္တဝါတွေကို နိဗ္ဗာန်ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို ရစေနိုင်တဲ့ အကြောင်းအထောက်အပံ့တွေ ဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက် ဒီသုဘာသိတဝါစာကို မင်္ဂလာလို့ ဒီလိုခေါ်တယ်။ အဲ့ဒီခေါ်တဲ့အကြောင်းကို ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကလည်း ဟောထားတဲ့ ဒေသနာတစ်ခု ရှိပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဘုရားဟော အမြတ်ဆုံးစကား&lt;/h3&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ယံ ဗုဒ္ဓေါ ဘာသတီ ဝါစံ၊ ခေမံ နိဗ္ဗာနပတ္တိယာ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဒုက္ခဿန္တကိရိယာယ၊ သာ ဝေ ဝါစာနမုတ္တမာ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗုဒ္ဓေါ&lt;/b&gt;- သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်သည်၊ &lt;b&gt;ခေမံ&lt;/b&gt;- ဘေးကင်းရာဖြစ်သော၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗာနပတ္တိယာ&lt;/b&gt;- နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;ယံ ဝါစံ&lt;/b&gt;- အကြင်စကားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ဘာသတိ&lt;/b&gt;- ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမတော်မူ၏။ &lt;b&gt;ဒုက္ခဿန္တကိရိယာယ&lt;/b&gt;- သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခ အပိုင်းအခြားကို ပြုရန်အလို့ငှာ၊ &lt;b&gt;ခေမံ&lt;/b&gt;- ဘေးကင်းရာဖြစ်သော၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗာနပတ္တိယာ&lt;/b&gt;- နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိခြင်းငှာ၊ &lt;b&gt;ယံ ဝါစံ&lt;/b&gt;- အကြင်တရားစကားတော်ကို၊ &lt;b&gt;ဗုဒ္ဓေါ&lt;/b&gt;- သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်သည်၊ &lt;b&gt;ဘာသတိ&lt;/b&gt;- ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမတော်မူ၏။ &lt;b&gt;သာ ဝါစာ&lt;/b&gt;- ထိုစကားတော်သည်၊ &lt;b&gt;ဝေ&lt;/b&gt;- စင်စစ်ဧကန် အမှန်အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဝါစာနံ&lt;/b&gt;- စကားဟူသမျှတို့တွင်၊ &lt;b&gt;ဥတ္တမာ&lt;/b&gt;- အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး စကားဖြစ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလို ဘုရားဟောထားတာ ရှိတယ်နော်။ ဒီတော့ သတ္တဝါတွေ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကြီး ကုန်ဆုံးဖို့ရာ ဦးတည်ပြီးတော့၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကုန်ဆုံးရာဖြစ်တဲ့ ဘေးကင်းရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိဖို့ရာ ဦးတည်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမထားတဲ့ ပိဋကတ်တရား ဘုရားစကားတော်တွေ ရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားရှင်က ဟောကြားထားတဲ့ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းကျင့်စဉ်လို့ အမည်တပ်ထားတဲ့ ဒီတရားစကားတော်တွေဟာ စကားဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး စကားဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမထားတဲ့အတိုင်း နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း တရားတွေကို ဟောကြားဆုံးမနေခဲ့ရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သုဘာသိတဝါစာ မင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။ ကောင်းမွန်နေတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားနေခြင်း ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီလိုဆိုရင် မိမိတို့ ရှိတဲ့အချိန်လေးမှာနော် ဒုဗ္ဘာသိတဝါစာ ခေါ်တဲ့ မကောင်းတဲ့စကားတွေကို ပြောကြားနေမယ့်အစား၊ သုဘာသိတဝါစာ ခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းနှင့် ဆက်စပ်နေတဲ့ တရားစကားလေးတွေကို ပြောကြားနေခြင်းသည် ပြောနေတဲ့အချိန်အခါမှာရော ပြောပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာရော မိမိတို့အတွက် မင်္ဂလာမဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားကြောင်း ဖြစ်တယ်။ မိမိ၊ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့ အကျိုးစီးပွားရှိဖို့ရန်အတွက်လည်း မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သို့သော် သတ္တဝါဆိုတာက တော်တော်လေးတော့ ခက်တယ်။ သိတော့ သိတယ်၊ မကျင့်နိုင်ကြဘူး။ ဒီသဘောလေးတွေ မရှိဘူးလား။ ရှိကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်ကောကာလိက၏ သာဓကနှင့် နှုတ်စောင့်စည်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မကျင့်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒီတစ်လောကလည်း ဘုန်းကြီး ပြောခဲ့ပါတယ်နော်။ အရှင်ကောကာလိက။ အရှင်သာရိပုတ္တရာ၊ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ဟာ အင်မတန် ယုတ်မာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားထံမှာ သွားပြီး သူက တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။ မြတ်စွာဘုရားက မပြောကြားဖို့ရာအတွက် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တားမြစ်ပါတယ်။ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တားမြစ်လည်း မရဘူး။ ယုတ်မာတဲ့ အလိုဆိုးရှိတဲ့၊ အင်မတန် ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ သူက မြတ်စွာဘုရားကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ပြီး လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လျှောက်ထားပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ကွယ်ရာရောက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ နောက်ဆုံးတော့ မြေမျိုသွားတယ် ဆိုကြပါစို့နော်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ် ဘာကြောင့် ဒီလို ငရဲကို ရောက်ရှိသွားရသလဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့၊ မိမိရဲ့နှုတ်၊ မိမိရဲ့လျှာလေးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့်-&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ ဟိ ဇာတဿ၊ မုခေ ဇာယထ ကုဌာရီ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ယာယ ဆိန္ဒတိ အတ္တာနံ၊ ဗာလော ဒုဗ္ဘာသိတံ ဘဏံ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဇာတဿ&lt;/b&gt;- မွေးဖွား၍လာသော၊ &lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;- ယောက်ျား၏သန္တာန်၌ (မုခေ- ခံတွင်း၌)၊ &lt;b&gt;ကုဌာရီ&lt;/b&gt;- ပုဆိန်ကြီး တစ်လက်သည်၊ &lt;b&gt;ဇာယထ&lt;/b&gt;- ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ နေပေ၏။ &lt;b&gt;ဗာလော&lt;/b&gt;- လူမိုက်သည်၊ &lt;b&gt;ဒုဗ္ဘာသိတံ&lt;/b&gt;- မကောင်းသော စကားကို၊ &lt;b&gt;ဘဏံ&lt;/b&gt;- ပြောကြားလျက်၊ &lt;b&gt;ယာယ ကုဌာရိယာ&lt;/b&gt;- အကြင်ပုဆိန်ကြီးဖြင့်၊ &lt;b&gt;အတ္တာနံ&lt;/b&gt;- မိမိကိုယ်ကို၊ &lt;b&gt;ဆိန္ဒတိ&lt;/b&gt;- ပိုင်းဖြတ်၍ သွားရလေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အင်မတန်ကောင်းတဲ့စကား၊ အင်မတန် လိုက်နာဖွယ်ကောင်းတဲ့ စကားလေးတစ်ခု ဘုရားဟောထားတယ်နော်။ မွေးလာသော ယောက်ျား၏ ပါးစပ်ထဲမှာ ပုဆိန်ကြီး တစ်လက် ပါလာတယ်။ ယင်းပုဆိန်ကြီးဖြင့် လူမိုက်သည် မကောင်းပြောလျက် မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ ပိုင်းဖြတ်သွားတယ်။ မှန်သလား၊ မမှန်ဘူးလား။ မှန်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိမိတို့ အခု တရားဟောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ တရားနာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အားလုံးသန္တာန်မှာ လျှာဆိုတဲ့ ပုဆိန်ကြီး တစ်လက် မွေးလာတဲ့အခါ ပါမလာဘူးလား။ ပါလာတယ်။ ဒီလျှာပုဆိန်ကြီးက အသုံးချမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း အကျိုးရှိပါတယ်။ ဘယ်လို အသုံးချတတ်မလဲ။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ဘေးကင်းရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ တရားစကားတွေကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမတတ်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိလည်း အကျိုးရှိတယ်၊ နားထောင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း အကျိုးမရှိဘူးလား။ အကျိုးရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ဒီလျှာပုဆိန်ကို အသုံးမချဘဲ ခုနက ဒုဗ္ဘာသိတဝါစာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မကောင်းတဲ့စကားတွေ ပြောပြီ၊ သူတစ်ပါး အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောပြီ၊ အနှစ်မရှိတဲ့ ပြိန်ဖျင်းတဲ့စကားတွေ ပြောပြီ၊ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ စကားတွေ ပြောပြီ၊ မိမိ မနှစ်ခြိုက်သလို နားမထောင်ချင်နိုင်တဲ့ သူတို့လည်း နားမထောင်နိုင်တဲ့ စကားတွေ ပြောပြီ၊ မမှန်ကန်တဲ့ စကားတွေ ပြောပြီ။ အဲ့ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဒုဗ္ဘာသိတ မမှန်ကန်တဲ့ မကောင်းတဲ့စကားတွေကို ပြောနေသည်မည်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မမှန်ကန်တဲ့ မကောင်းတဲ့စကားတွေကို ပြောကြားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် လျှာဆိုတဲ့ ပုဆိန်ကြီးဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်မိမိ ပိုင်းဖြတ်သွားတတ်တယ်လို့... အပိုင်းဖြတ် ခံချင်ကြသလား။ မခံချင်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒုဗ္ဘာသိတ ခေါ်တဲ့ ဒီမမှန်ကန်တဲ့ စကားတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ မလိုဘူးလား။ လိုအပ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုဇာတဇာတ်တော်နှင့် ယဉ်ကျေးသောစကား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီနေရာမှာ မိမိမနှစ်ခြိုက်တဲ့ စကားတစ်ခုကို သူတစ်ပါးတွေလည်း နှစ်ခြိုက်မှု ရှိနိုင်၊ မရှိနိုင် ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အတုယူဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဇာတ်တော်လေးတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်နော်။ သုဇာတဇာတ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ထိုသုဇာတဇာတ်ကို မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘာကို အကြောင်းပြုပြီး ဟောရသလဲ။ တစ်ချိန် မြတ်စွာဘုရား ဇေတဝန်ကျောင်းတိုက်တော်မှာ သီတင်းသုံး စံနေတော်မူခဲ့စဉ် ဖြစ်ပါတယ်။ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယကာကြီးကို ချီးမြှောက်တော်မူလိုသည့်အတွက် အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယကာ၏ အိမ်သို့ ဘုရားရှင် အမှူးရှိတဲ့ သံဃာတွေ ဆွမ်းခံ၊ ဆွမ်းစား ကြွတော်မူပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အနာထပိဏ် သူဌေးမှာလည်း ဝိသာခါ၏ ညီမတစ်ဦးကို မိမိ၏ သားနဲ့ လက်ထပ် ထိမ်းမြားပေးထားတဲ့အတွက် ချွေးမတစ်ဦး ရှိနေတယ်။ သုဇာတာလို့ ခေါ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဂီရမဟန္တေန သေန အန္တိက ဂရံ ပူရိယာ ပါဝေသိ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;သော သုဇာတာ- ထိုသုဇာတာသည်၊ မဟန္တေန- ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်လှစွာသော၊ အခြံအရံဖြင့် အနာထပိဏ္ဍိကဿ- အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယကာ၏၊ ဃရံ- အိမ်ကို၊ ပူရိယမာနာ- ပြည့်စေလျက်၊ ပါဝိသိ- ဝင်ရောက်၍ လာခဲ့လေပြီ။ သူကလည်း သူဌေးသမီးဆိုတော့ အင်မတန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခြွေအရံ ပရိသတ်တွေနဲ့ အနာထပိဏ် သူဌေးရဲ့ တစ်အိမ်လုံးကို ပြည့်သွားအောင် သူက ဝင်လာတာ။ နောက်ကလည်း အားကိုးစရာတွေက အများကြီး ပါလာတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနာထပိဏ်သူဌေးကြီး၏ ချွေးမ သုဇာတာအကြောင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ပါလာပြီးတော့ သူက ဘာဖြစ်လဲဆိုရင် &lt;b&gt;&quot;မဟာကုလသီတာ အဟန္တိ မာနတ္ထ ဟောတိ၊ ကောဓနော စန္တိ ဖရုသ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
အဟံ-ငါသည်၊ မဟာကုလသ-ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးအနွယ်၏၊ ဒီသမီးရတနာတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏ ဤသည် ဤသို့ နှလုံးသွင်း၍ &lt;b&gt;မာနတ္ထ&lt;/b&gt;-မာန်မာနဖြင့် ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော စိတ်ထား ရှိသည် &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ &lt;b&gt;ကောဓနော&lt;/b&gt;-အမျက်ထွက်လေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;စဏ္ဍီ&lt;/b&gt;-ကြမ်းတမ်းသော ကိုယ်အမူအရာ ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဖရုသာ&lt;/b&gt;-ကြမ်းတမ်းသော နှုတ်အမူအရာ ရှိသည် &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ခဲ့လေပြီ၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ငါဟာ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးအနွယ်ရဲ့ သမီးရတနာတစ်ဦး ဖြစ်တယ်လို့ မိမိကိုယ်ကိုမိမိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီးတော့ အင်မတန် မာနကြီးတယ်။ မာနနဲ့ ခက်ထန်နေတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိတယ်။ မာနကလည်း ကြည့်ရုံတင်လားဆိုတော့ မကသေးဘူး၊ &lt;b&gt;ကောဓန&lt;/b&gt;-ဒေါသကလည်း သိပ်ကြီးတယ်။ &lt;b&gt;စဏ္ဍီ&lt;/b&gt;-ကိုယ်အမူအရာတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း အင်မတန် ကြမ်းတမ်းတယ်။ &lt;b&gt;ဖရုသာ&lt;/b&gt;-နှုတ်အမူအရာ ကြည့်တော့လည်း အင်မတန်မှ ကြမ်းတမ်းတယ်။ ကောင်းသေးလား။ မကောင်းပါဘူး။ ဟမ်... ကောင်းသလား။ ဘယ့်နှယ်လဲ သီလရှင်တွေ၊ ကောင်းသလား မကောင်းဘူးလားဟင်။ ဟုတ်ရဲ့လား၊ ဘုန်းကြီးက &quot;ဟုတ်ရဲ့လား&quot; လို့ မေးနေတာက မေးချင်လို့ မေးတာပါနော်၊ စောင်းပြီးတော့ မေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ... မကောင်းဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တယ်ပေါ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ယောက္ခမနှင့် လင်ယောက်ျားအပေါ် ဝတ္တရားပျက်ကွက်ခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... &lt;b&gt;&quot;သဿုရာ သာမိကာ ဝါ န ကရောတိ၊ သဿုရာမိ ဝဒါနိယော&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
ဂါမိမဲ့သို့ ယောက္ခမဝတ္တရားတော်ကို &lt;b&gt;န ကရောတိ&lt;/b&gt;-ဘယ်တော့မှမပြု။ ကြမ်းတမ်းတဲ့၊ ခက်ထန်တဲ့ မာန်မာနကြီးတဲ့ စိတ်ထားရှိရုံတင် မဟုတ်သေးဘူးတဲ့နော်။ ဒေါသကြီးရုံလည်း မကသေးဘူး၊ နှုတ်ကြမ်းနိုင်ရုံ၊ ကိုယ်အမူအရာ ကြမ်းတမ်းရုံတင်မကသေးဘူး။ အေး... ယောက္ခမ မိန်းမတို့ရဲ့ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်လည်း ဘာမှပြုဖို့မရဘူး။ ယောက္ခမ ယောက်ျားဖြစ်တဲ့ အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယကာကြီးရဲ့ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်လည်း ပြုမရဘူး။ မိမိအိမ်ရှင် ယောက်ျားရဲ့ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်လည်း ပြုဖို့မရဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဂေဟာဇနစ္စ ပဟာရိ စရိုက်တေ ဇနံ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
အိမ်ထက်လူအပေါင်းကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း၊ ပုတ်ခတ်ခြင်းဖြင့် လှည့်လည်ကျင့်စောင့်၍ နေပေ၏။ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေကို အကုန်လုံး ခြိမ်းခြောက်တယ်။ &quot;ငါ့ကို ဘယ်လိုကောင်မှတ်သလဲ&quot; ဟမ်... ဟုတ်လား ဟုတ်လား မသိဘူး၊ ဘုန်းကြီးတော့ နားမလည်ဘူး ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်တယ်ဆိုတာ၊ ဒါမှန်းပြီး ပြောလိုက်တာနော်။ အဲ့ဒီလို ခြိမ်းခြောက်ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ &lt;b&gt;ပဟန္တိ&lt;/b&gt;-ပုတ်ခတ် စကားပြောလျက်၊ သူတစ်ပါးတွေကို ပုတ်ခတ်စကား ပြောပြီးတော့ အိမ်မှာ လှည့်လည်ကျင့်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မြတ်စွာဘုရား ကြွရောက်လာခြင်းနှင့် ဆူညံသံများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်နေ့တော့ ဘာဖြစ်လာသလဲဆိုရင် မြတ်စွာဘုရား ရဟန်းငါးရာနဲ့အတူ အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယကာကြီးရဲ့ အိမ်ကို ဆွမ်းစား ကြွတော်မူပါတယ်။ ဆွမ်းစားကြွတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့ နောက်ဖေးချောင်မှာ &quot;ကြွက်စီ ကြွက်စီ&quot; နဲ့ ဖြစ်နေကြပြီ။ ကျယ်လောင်လှတဲ့ အသံတွေနဲ့ အော်ပြီးတော့ ရန်တွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ ရန်တွေ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားရှင်က အနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယကာကြီးကို မေးတယ်။ အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယကာကြီးကလည်း ဘုရားကြွလာပြီဆိုတော့ ဘုရားရှင်ထံမှ တရားနာယူဖို့ရာဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်ဖြင့် ထိုင်ပြီးတော့ တရားနာနေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ထိုအချိန်အခါမှာ နောက်ဖေးချောင်က &quot;ကြွက်စီ ကြွက်စီ&quot; ဖြစ်နေကြတဲ့ ဆူညံဆူညံ အသံတွေကြားရတော့ ဘုရားရှင်က အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယကာကြီးကို ဘာမေးလဲဆိုရင် &lt;b&gt;&quot;ပတ္တိ နိဝေသန မနုဿာ ဥစ္စာသဒ္ဒါ မဟာသဒ္ဒါ၊ ကေဝဋ္ဋာ မညေ မစ္ဆဝိလောပေ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
ကျောင်းဒါယကာကြီး... သင့်ရဲ့ &lt;b&gt;နိဝေသေ&lt;/b&gt;-အိမ်အတွင်း၌၊ &lt;b&gt;မနုဿာ&lt;/b&gt;-လူတို့သည်၊ &lt;b&gt;ကိဉ္စ&lt;/b&gt;-အဘယ်အကြောင်းကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဥစ္စာသဒ္ဒါ&lt;/b&gt;-မြင့်မောက်သော အသံ ရှိကြကုန်လျက်၊ &lt;b&gt;မဟာသဒ္ဒါ&lt;/b&gt;-ကျယ်လောင် ပြင်းပြသော အသံ ရှိကြကုန်လျက် &lt;b&gt;ဝတန္တိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်သည် ဖြစ်၍ နေကြကုန်သနည်း။ &lt;b&gt;မစ္ဆဝိလောပေ&lt;/b&gt;-ငါးတို့ကို လုယက်တဲ့နေရာ၌၊ &lt;b&gt;ကေဝဋ္ဋာ မညေ&lt;/b&gt;-တံငါသည်တို့ ဖြစ်သကဲ့သို့ တကား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟော... ဘုရားရှင်က၊ ဘုရားရှင်ကနော် ဦးဇင်းပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ &quot;သင့်အိမ်ထဲမှာ နောက်ဖေးချောင်မှာ ကြွက်စီ ကြွက်စီနဲ့ ကျယ်လောင်လှတဲ့ အသံတွေနဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲကွယ်၊ ဟို ငါးဈေးတန်းမှာ တံငါသည်တွေနဲ့ အတူတူပါလား&quot; တဲ့။ မြတ်စွာဘုရားက ဆုံးမတယ်နော်။ ဘယ်နှယ့်တုန်း၊ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား။ ငါးဈေးတန်း ရောက်ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေတော့ နားလည်လိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။ အဲ့ဒီ ငါးဈေးတန်းမှာ တံငါသည်တွေ ငါးလုနေတဲ့ အသံနဲ့ သိပ်တူတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီဥပမာလေးက ဘုရားရှင်တွေဟာ ဒီလို ကျယ်လောင်ကျယ်လောင် ကြွက်စီကြွက်စီ လုပ်တဲ့အသံကို နှစ်ခြိုက်သလား၊ မနှစ်ခြိုက်ဘူးလား။ မနှစ်ခြိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျောင်းမှာ ရောက်နေတဲ့ အခါမျိုးမှာ အဲ့ဒီလို ကျယ်လောင်ကျယ်လောင် ကြွက်စီကြွက်စီ လုပ်သင့်သလား။ မလုပ်သင့်ပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သတိပြုဖွယ် အမူအကျင့်နှင့် စောင့်စည်းမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;တစ်လောတုန်းက၊ မနှစ်တုန်းက ဆိုပါတော့၊ သြစတြေးလျ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဒီကို ကြွလာတယ်။ သြစတြေးလျမှာ သူ့ရဲ့ ဒကာဖြစ်တဲ့ ဒကာကြီးတစ်ဦးလည်း ပါလာပါတယ်။ ဒကာကြီးကတော့ မြန်မာပြည်သား ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်ကနေပြီးတော့ သြစတြေးလျမှာ သွားပြီး နေလိုက်တာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်သွားပြီလို့ အဆိုရှိတယ်။ သူကလည်း ဒီသြစတြေးလျ ဘုန်းတော်ကြီးကို ကြည်ညိုတဲ့အတွက် ဒီအကြောင်းကို လိုက်ပြီး ပို့တာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကပ္ပိယအနေနဲ့ လိုက်ပို့တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တစ်ညမှာ သူက အိပ်သွားတယ်။ အိပ်သွားတော့ မနက် မိုးလင်းပြန်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာပြောလဲဆိုရင် &quot;ဒီကျောင်းက စည်းကမ်းမရှိဘူး&quot; တဲ့။ &quot;ညမှာ ထိုင်ပြီး စကားတွေ ပြောနေတယ်၊ ကြွက်စီ ကြွက်စီနဲ့ ပြောနေတယ်&quot; တဲ့။ ဟုတ်လား၊ ဟမ်... ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်လိမ့်မယ်။ ဘုန်းကြီးကတော့ ထင်ပါတယ်။ ဒကာကြီးတွေ ဟုတ်နေကြလား။ ဟမ်... ဒကာမကြီးတွေက ဟိုဘက်က သီလရှင်တွေကို ဟုတ်နေသလား။ ဟုတ်ပုံတော့ ရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုန်းကြီးက ဟိုတုန်းကတော့ တော်ဝန်လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်နော်။ အောက်ကို ဆင်းဆင်း၊ &quot;ကိုးနာရီ ရှိရင် စကားမပြောရ၊ မီးပိတ်ရမယ်&quot; ဆိုပြီး အမိန့်ထုတ်ပြီးတော့ အောက်ဆင်းသွားလို့ရှိရင် ဘုန်းကြီးလာတာနဲ့ ဖြတ်ကနဲဆို မီးလေး ပိတ်လိုက်တယ်။ ပိတ်ပြီးတော့ အသာလေး ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ ဘုန်းကြီး ပြန်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ကြွက်စီ ကြွက်စီ ထပ်လုပ်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီတစ်ညလုံး ဘုန်းကြီးက ထိုင်စောင့်ရမယ့် သတ္တဝါ လုပ်ရမယ့်ပုံစံ ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီပုံစံမျိုးကို ဘုရား နှစ်ခြိုက်သလား။ မနှစ်ခြိုက်ဘူး။ မနှစ်ခြိုက်ဘူး ဆိုရင် မိမိတို့က ဘုရားရှင် သာသနာမှာ နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘုရားရှင် မနှစ်ခြိုက်တဲ့ အပြုအမူ အဆိုအပြောတွေကို ပြုကျင့်သင့်သလား။ မပြုကျင့်သင့်ဘူး။ ဒါက စောင့်စည်းလို့ မရဘူးလား။ ရပါတယ်။ စောင့်စည်းလိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် မိမိတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားပြီးတော့ &lt;b&gt;သုဘာသိတဝါစာ&lt;/b&gt; ခေါ်တဲ့ မင်္ဂလာတရားတွေ တိုးတက်ပြီး မလာနိုင်ဘူးလား။ လာနိုင်တယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အနာထပိဏ်သူဌေးကြီး၏ လျှောက်ထားချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို ဘုရားရှင်က မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယကာကြီးက ဘာပြန်ပြီးတော့ လျှောက်ထားလဲဆိုရင် &lt;b&gt;&quot;ဝတ္တေသု သုဇာတံ ကရေဿာန၊ အတ္ထု အာနီတ သာ နေဝဿ၊ အဓိရတိ န သဿုရံ အဒိယတ္တိ၊ န သဿုရိကံ အဒိယတ္တိ၊ ဘဂဝန္တမ္ပိ န ကရောတိ၊ န ဂုဏ ကရောတိ၊ မာနိတေန ပူဇေတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဘန္တေ-အရှင်မြတ်ဘုရား၊ &lt;b&gt;သုဏှာ&lt;/b&gt;-အိမ်၏ ချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်သော၊ &lt;b&gt;အရံ သုဇာ&lt;/b&gt;-ဤသုဇာတာသည်၊ &lt;b&gt;အတ္တကူဠာ&lt;/b&gt;-ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ အမျိုးအနွယ်မှ၊ &lt;b&gt;အာနိတာ&lt;/b&gt;-ဆောင်ယူ၍ ထားအပ်ခဲ့ပါ၏&quot;။ ကြွယ်ဝချမ်းသာနေတဲ့ သူဌေးအမျိုးအနွယ်ကနေပြီးတော့ ခေါ်ဆောင်လာတဲ့ အိမ်မှာ ချွေးမတစ်ယောက် ရှိနေတယ် ဘုရား၊ သုဇာတာလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;&lt;b&gt;သာ&lt;/b&gt;-ထိုသုဇာတာသည်၊ &lt;b&gt;သဿုယံ&lt;/b&gt;-ယောက္ခမ မိန်းမ ဖြစ်သူကိုလည်းပဲ၊ &lt;b&gt;နေဝ အဒိယတ္တိ&lt;/b&gt;-ဂရုစိုက် နာယူမှုမရှိ။ &lt;b&gt;သဿုရံ&lt;/b&gt;-ယောက္ခမ ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ စကားကိုလည်းပဲ၊ &lt;b&gt;နေဝ အတ္ထာယ&lt;/b&gt;-တည်ကြည်နာယူလေ့မရှိ။ &lt;b&gt;သဿုရိကံ&lt;/b&gt;-ယောက္ခမ ဖြစ်သူတို့၏ စကားကိုလည်းပဲ &lt;b&gt;န အဒိယတ္တိ&lt;/b&gt;-နာယူလေ့မရှိ။ &lt;b&gt;သာမိကံ&lt;/b&gt;-လင်ယောက်ျား၏ စကားကိုလည်းပဲ &lt;b&gt;န အဒိယတ္တိ&lt;/b&gt;-နာယူလေ့မရှိ။ &lt;b&gt;ဘဂဝန္တမ္ပိ&lt;/b&gt;-ဘုန်းတော်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မြတ်စွာဘုရားကိုလည်းပဲ၊ &lt;b&gt;န သက္ကောတိ&lt;/b&gt;-ရိုသေမှုမရှိ၊ &lt;b&gt;န ဂုရုကရောတိ&lt;/b&gt;-လေးစားမှုမရှိ၊ &lt;b&gt;န မာနေတိ&lt;/b&gt;-မြတ်နိုးမှုမရှိ၊ &lt;b&gt;န ပူဇေတိ&lt;/b&gt;-ပူဇော်ပုံမရှိ&quot;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက ပြန်လျှောက်ထားတယ်၊ သူ့ရဲ့ ချွေးမ &quot;ကောင်းကြောင်း&quot; ပဲနော်။ ဒီတော့ ဒီယောက္ခမ မိန်းမဖြစ်သူရဲ့ စကားလည်း နားမထောင်ဘူး၊ ယောက္ခမ ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့ စကားလည်း နားမထောင်ဘူး၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ စကားလည်း နားမထောင်ဘူး၊ မြတ်စွာဘုရားကိုလည်း ရိုသေမှု၊ လေးစားမှု၊ မြတ်နိုးမှု၊ ပူဇော်မှု လုံးလုံးမရှိပါဘူးဘုရား ဆိုပြီးတော့ သူက လျှောက်ထားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို လျှောက်ထားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ &lt;b&gt;&quot;ဧသာ ဘန္တေ ကုလသုဏှာ၊ နေဝ သဿုရံ၊ သဿုရိကံ၊ သာမိကမ္ပိ ဝတ္တံ အတ္ထိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
ဘန္တေ-မြတ်စွာဘုရား၊ &lt;b&gt;ဧသာ ကုလသုဏှာ&lt;/b&gt;-ဤအမျိုးအနွယ်၏ ချွေးမသည်၊ &lt;b&gt;အဂါရဝေါ&lt;/b&gt;-ရိုသေလေးစားမှု မရှိ။ အဂါရဝ-ရိုသေလေးစားခြင်း ဂါရဝတရား သူ့သန္တာန်၌ ထင်ရှားမရှိပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူက ရိုသေလေးစားမှု မရှိဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အရေးမစိုက်ဘူး၊ ခပ်မာမာပဲ မျက်နှာခပ်တင်းတင်းနဲ့ ထားတယ်၊ ဟုတ်လား။ ဘယ်နှယ့်တုန်း ဒကာကြီးတွေ၊ ဟုတ်ကြလား။ အင်း... ဟုတ်မဟုတ်တော့ ဘုန်းကြီးလည်း မသိဘူးလေ၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီပုံစံလို့ ထင်တယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဘန္တေ-အရှင်ဘုရား၊ &lt;b&gt;ဧသာ ကုလသုဏှာ&lt;/b&gt;-ဤအမျိုးအနွယ်၏ ချွေးမသည်၊ &lt;b&gt;အဂါရဝေါ&lt;/b&gt;-လေးစားခြင်း ဂါရဝတရား ထင်ရှားမရှိပါ&quot;။ ထိုချွေးမရဲ့ သန္တာန်၌ ယောက္ခမ ယောက်ျား၊ ယောက္ခမ မိန်းမ၊ လင်ယောက်ျားတို့အပေါ်၌ ပြုအပ်တဲ့ ဝတ္တရားသည်လည်းပဲ &lt;b&gt;နေဝ အတ္ထိ&lt;/b&gt;-မရှိပါပေ။ &lt;b&gt;&quot;အပ္ပဿာဒါရတ ကလဟံ ကုရုမာနော ဝိစရတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အပ္ပဿာဒ&lt;/b&gt;-ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိပါ။ &lt;b&gt;အဟောရတ္တံ&lt;/b&gt;-နေ့ညဉ့်သော ကာလပတ်လုံး၊ &lt;b&gt;ကလဟံ&lt;/b&gt;-ခိုက်ရန် ငြင်းခုန်ခြင်းအမှုကို၊ &lt;b&gt;ကုရုမာနော&lt;/b&gt;-ပြုလျက်၊ &lt;b&gt;ဝိစရတိ&lt;/b&gt;-လှည့်လည် ကျက်စား၍ နေထိုင်ပါ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ကြည့်လိုက်တော့ သဒ္ဒါတရားကလည်း လုံးလုံးမရှိ၊ ရတနာသုံးပါးအပေါ်မှာ ကြည်ညိုနေတဲ့ စိတ်ထားကလည်း မရှိဘူး။ နေ့ကြည့်ကြည့် ညကြည့်ကြည့် တစ်နေ့လုံးတစ်ညလုံး ခိုက်ရန်ဒေါသတွေ၊ ငြင်းခုံမှုတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ပဲ အိမ်မှာ လှည့်လည်နေထိုင်ပါတယ်။ &quot;မြတ်စွာဘုရား... ယောက္ခမ ယောက်ျား၊ ယောက္ခမ မိန်းမ၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားတို့အပေါ်၌ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ဆိုတာလည်း ဘာမှမရှိ၊ ရိုသေလေးစားမှုဆိုတဲ့ စိတ်ထားလည်း ဘာမှမရှိ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အရေးမစိုက်ဘူးဘုရား&quot; ဆိုပြီးတော့ တင်ပြ လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မယား (၇) မျိုးနှင့် သုဇာတာကို ခေါ်ယူဆုံးမခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီအခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီချွေးမကို အခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ အခေါ်ခိုင်းလိုက်တော့ ချွေးမကလည်း ချက်ချင်း ဆင်းလာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ လာသလဲဆိုတော့၊ အိမ်နောက်ဖေးမှာ ကြွက်စီ ကြွက်စီ လုပ်ပြီး ရန်ဖြစ်နေတဲ့ဥစ္စာကို အနာထပိဏ်ကျောင်းဒါယကာကြီးက သိပါတယ်၊ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ကျောင်းဒါယကာကြီးကလည်း စိတ်က နည်းနည်း ကုန်နေပုံရတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီတော့ သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးတော့ပဲ ဘုရားရှင်ထံ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထွက်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ချွေးမက &quot;ငါ့အကြောင်း ဘုရားကို ဘာများပြောမလဲ&quot; လို့ သူက သိချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ နောက်ခံပြီးတော့ လိုက်လာတာ။ လိုက်လာပြီးတော့ တစ်နေရာကနေ &quot;ဒီဒကာကြီး ဘာတွေများ ငါ့အကြောင်းတွေ ပြောနေသလဲ&quot; ဆိုပြီး ချောင်းနားထောင်နေတာ။ ချောင်းနားထောင်တယ် ဆိုတာကို ဘုရားရှင်ကလည်း သိပါတယ်၊ သိတဲ့အတွက် &quot;ကဲ... လာစေ&quot; ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်တော့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရောက်လာပြီနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျတော့မှ ဘုရားရှင်က သူ့ကို မေးတယ်၊ &lt;b&gt;&quot;သတ္တေိမာ သုဇာတေ ပုရိသဿ ဘရိယာယော ကတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
သုဇာတေ-ချစ်သမီး သုဇာတာ၊ &lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;-ယောက်ျားတစ်ယောက်၏၊ &lt;b&gt;ဘရိယာယော&lt;/b&gt;-မယား (အိမ်ရှင်မ) တို့သည်၊ &lt;b&gt;သတ္တ&lt;/b&gt;-ခုနစ်မျိုး ခုနစ်ပါးတို့သည် &lt;b&gt;အတ္ထိ&lt;/b&gt;-ရှိကြကုန်၏။ &quot;ထိုအိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုးတို့တွင် သင်သည် ကတရာ-အဘယ်မည်သော အိမ်ရှင်မ အမျိုးအစားနည်း&quot;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘရိယာကို မယားဆိုပြီးတော့ ဘာသာပြန်ကြပါတယ်နော်၊ နည်းနည်း နားထောင်ကောင်းအောင် &quot;အိမ်ရှင်မ&quot; ဆိုပြီး ဘုန်းကြီးကတော့ ဘာသာပြန်လိုက်ပါတယ်။ &quot;ကဲ... အိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုး ရှိတယ် ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ၊ အဲ့ဒီ ခုနစ်မျိုးသော အိမ်ရှင်မတို့တွင် သင်ဟာ ဘယ်လို အိမ်ရှင်မမျိုးလဲ&quot; ဆိုပြီး ဒီလို မေးလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ &lt;b&gt;&quot;ဘန္တေ၊ န ဟိ တေန ကတိတ အတ္ထာနံ ဝိတ္ထာရေန မေ ကထေန္တု&quot;&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
ဘုန်းတော် နေဝန်းထွန်းလင်း တောက်ပတော်မူပါပေသော မြတ်စွာဘုရား၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;-ဘုရားတပည့်တော်မသည်၊ &lt;b&gt;သင်္ခေတ္တေန&lt;/b&gt;-အကျဉ်းအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကတိတဿ&lt;/b&gt;-ဟောကြားပြသ ဆုံးမလိုက်တဲ့ တရားဒေသနာတော်၏၊ &lt;b&gt;အတ္ထံ&lt;/b&gt;-အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို၊ &lt;b&gt;န ဇာနာမိ&lt;/b&gt;-မသိပါ၊ &lt;b&gt;မေ&lt;/b&gt;-ဘုရားတပည့်တော်မအား၊ &lt;b&gt;ဝိတ္ထာရေန&lt;/b&gt;-အကျယ်အားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကထေန္တု&lt;/b&gt;-ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူပါဘုရား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;မြတ်စွာဘုရား အကျဉ်းဟောလိုက်တဲ့ တရားစကားတော်ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို တပည့်တော်မတော့ မသိပါဘူးဘုရား။ ဒါကြောင့် တပည့်တော်မ သိနိုင်လောက်အောင် အကျယ်အားဖြင့် ခွဲခြားဝေဖန်ပြီး ဟောကြားပြသ ဆုံးမပေးတော်မူပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ လျှောက်ထား တောင်းပန်တယ်လေ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သတ္တဝါတို့၏ ကံအကျိုးပေးနှင့် ဘုရားရှင်၏ မေတ္တာတော်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သတ္တဝါတွေက တစ်ချိန်တုန်းက ပြုခဲ့တဲ့ ကံလေးက အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်လာပြီဆိုရင် စိတ်ဓာတ်လေးတွေက ပြောင်းလဲသွားတတ်ပါတယ်နော်။ ဒီနေ့မှာကျတော့ သူက စိတ်ဓာတ်နည်းနည်း ပြောင်းစပြုလာပြီ။ ဘုရားအပေါ်မှာ ရိုသေတမ်းတတဲ့ စိတ်ထားလေးလည်း ကိုယ်တော်က ဘုရားခေါ်လိုက်တော့ နည်းနည်းကင်းဝီနော်။ ရိုသေမှု၊ လေးစားမှုကလည်း ရှိလာပြီ။ ရှိလာရုံတင်မကဘူး၊ ဒီနေ့က ဒီတရားပွဲ ပြီးဆုံးတာနဲ့ တပြိုင်နက်တည်း သူက သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရတော့မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီလို သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်လောက်တဲ့ အကြောင်းဥပနိဿယတွေက ပြည့်စုံနေပြီဆိုတာကိုလည်း ဘုရားရှင်က သိတော်မူတဲ့အတွက် ခေါ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တရားနာယူရန် နှလုံးသွင်းခြင်း (ဩဟိတသောတ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲ့ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က သူ့ကို ဘာပြောလဲ၊ ဘာအမိန့်ရှိလိုက်လဲ။ &lt;b&gt;&quot;တေနဟိ၊ ဩဟိတသောတုနော ဟိသေနိ&quot;&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;တေနဟိ&lt;/b&gt;-ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ပါမူကား၊ &lt;b&gt;ဩဟိတသောတ&lt;/b&gt;-ချထားအပ်သော နားရှိသည်ဖြစ်၍။ ဘယ်မှာ ချထားတဲ့ နားလဲ၊ ဟောကြားမယ့် တရားတော်အပေါ်၌ ချထားတဲ့ နားရှိနေပါစေ။ တရားတော်နာပါရဲ့၊ ကြံစည်စိတ်ကူးမှု ဝိတက်တွေက ဟိုရောက် ဒီရောက်။ ဘုန်းကြီးဟောလိုက်တာ ဘာမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး၊ ဒီပုံစံမျိုး ရှိရမလား၊ မရှိရဘူး။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;တေနဟိ&lt;/b&gt;-ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ပါက၊ &lt;b&gt;ဩဟိတသောတ&lt;/b&gt;-တရားတော်၌ ချထားအပ်သော နားရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;သုဏောဟိ&lt;/b&gt;-ရိုသေစွာ နာကြားလော့။ &quot;ကဲ... ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင်တော့ ငါဘုရား ဟောကြားမယ့် တရားတော်အပေါ်၌ နားစိုက်ပြီးတော့ ရိုသေစွာ နာတော့&quot; ဆိုပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ မြတ်စွာဘုရားက အိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုးအကြောင်း ဟောတယ်။ အဲ့ဒီ အိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုးကတော့ မင်္ဂလာတရားနဲ့တော့ သိပ်မပတ်သက်ပေမယ့်လို့ ဒကာကြီးတွေ လောကမှာ သိသင့်တယ်လို့ ဘုန်းကြီးကတော့ ယူဆတဲ့အတွက် ဗဟုသုတအဖြစ်နဲ့ ဒီညဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပထမအမျိုးအစား - လူသတ်သမားနှင့်တူသော ဇနီး (ဝဓကဘရိယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လိုဟောလဲ။ &lt;b&gt;&quot;ပဒုဋ္ဌစိတ္တာ အဟိတာနုကမ္ပိနီ၊ အညေသု ရတ္တာ အတိမညတေ ပတိံ၊ ဓနေန ကီတဿ ဝဓါယ ဥဿုကာ၊ ယာ ဧဝရူပါ ပုရိသဿ ဘရိယာ၊ ဝဓကစ ဘရိယာတိ စ သာ ပဝုစ္စတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နံပါတ် (၁) အိမ်ရှင်မက ဘာပြောလဲ။ &lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;-ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;ယာ ဧဝရူပါ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-အကြင် အိမ်ရှင်မသည်၊ &lt;b&gt;ပဒုဋ္ဌစိတ္တာ&lt;/b&gt;-ဒေါသဖြင့် ဖျက်ဆီးအပ်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;အဟိတာနုကမ္ပိနီ&lt;/b&gt;-အကျိုးစီးပွားမဲ့ကို အစဉ်လိုလား တောင့်တသော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍ &lt;b&gt;ဝိဟရတိ&lt;/b&gt;-နေထိုင်ပေ၏။ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးပေါ့၊ ဒေါသဖြင့် ဖျက်ဆီးခံရတဲ့ စိတ်ထားရှိနေတယ်၊ ဒေါသအမြဲတမ်း ကြီးတယ်။ အဲ့ဒီ &lt;b&gt;အဟိတာနုကမ္ပိနီ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ အကျိုးစီးပွားမဲ့ကို အမြဲတမ်း လိုလားတောင့်တတဲ့ စိတ်ထားလည်း ရှိတယ်။ ဒကာကြီးတွေ ကောင်းသလားဟင်။ အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်မှာ ပြစ်မှားနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း ရှိတယ်၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ အကျိုးစီးပွားမဲ့ကို အမြဲတမ်း တောင့်တနေတဲ့ စိတ်ထားလည်း ရှိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;-ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;ယာ ဧဝရူပါ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-အကြင် အိမ်ရှင်မသည်၊ &lt;b&gt;ပဒုဋ္ဌစိတ္တာ&lt;/b&gt;-ဒေါသဖြင့် ဖျက်ဆီးအပ်သော စိတ်ထားလည်း ရှိ၏၊ &lt;b&gt;အဟိတာနုကမ္ပိနီ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်၏ အကျိုးစီးပွားမဲ့ကို အစဉ်လိုလား တောင့်တသော စိတ်ထားရှိ၏။ &lt;b&gt;အညေသု ရတ္တာ&lt;/b&gt;-မိမိအိမ်ရှင်ယောက်ျားမှ တစ်ပါးသော အခြားအခြားသော ယောက်ျားတို့အပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောတတ်သော စိတ်ထားလည်း ရှိနေ၏။ ကောင်းသေးလား၊ တစ်ခုမှ မကောင်းသေးဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ထပ် လာဦးမယ်။ &lt;b&gt;ဓနေန ကီတဿ&lt;/b&gt;-ဥစ္စာဖြင့် ဝယ်ယူ၍ ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဒါသဿ ဝိယ&lt;/b&gt;-ကျွန်ကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;ပတိံ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်အပေါ်၌၊ &lt;b&gt;အတိမညတိ&lt;/b&gt;-မထေမဲ့မြင် ပြုလုပ်၍ နေတတ်ပေ၏။ ဟော... ငွေဝယ်ကျွန်ဆိုတာ ရှေးခေတ်က ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်၊ အဲ့ဒီ ငွေဝယ်ကျွန် ယောက်ျားတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ထားရှိတဲ့ စိတ်ထားလိုပဲ မိမိရဲ့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို မထေမဲ့မြင် အမြဲတမ်းပြုတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုအိမ်ရှင်မမျိုးကို သဘောကျတဲ့ ဒကာကြီးတွေလည်း မရှိဘူးလားဟမ်။ အဲ့ဒီထဲ ဒကာကြီးတွေများ ပါနေကြသေးလား၊ ပါရင်တော့လည်း ဘုန်းကြီးက ဘုန်းကြီးဝတ်ခိုင်းချင်ပါတယ်နော်၊ ခပ်မြန်မြန်လေး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... &lt;b&gt;ဓနေန ကီတဿ&lt;/b&gt;-ဝယ်ယူ၍ ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဒါသဿ ဝိယ&lt;/b&gt;-ကျွန်ကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;ပတိံ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်ကို၊ &lt;b&gt;အတိမညတိ&lt;/b&gt;-မထေမဲ့မြင် ပြုတတ်၏။ &lt;b&gt;ဝဓါယ ဥဿုကာ&lt;/b&gt;-သတ်ဖြတ်ခြင်းငှါ လုံ့လစိုက်ထုတ်၍ နေတတ်ပြန်၏။ ဟော... အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို သေကြောင်းကြံစည်ဖို့၊ ပစ္စည်းသွားအောင် သတ်ဖြတ်ဖို့ရန်အတွက်လည်း အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်နေတယ်။ ဒါကတော့ ဒကာကြီးတွေ ကြားဖူးကြမှာပါ။ သူခိုးလက်ရိုးကမ်းတယ်ဆိုတာနော်။ အဲဒီလို အိမ်ရှင်မတွေ လောကမှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ယာ ဧဝရူပါ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-ဤကဲ့သို့ သဘောရှိတဲ့၊ စိတ်ထားမျိုးရှိတဲ့ အိမ်ရှင်မသည်၊ &lt;b&gt;ဝဓကာ စ&lt;/b&gt;-လူသတ်သမား ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဘရိယာတိ စ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်မ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;-ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ ဒီလို အိမ်ရှင်မမျိုးကို ဘယ်လို အိမ်ရှင်မလို့ ခေါ်လဲ၊ လူသတ်သမား အိမ်ရှင်မလို့ ခေါ်တယ်တဲ့နော်။ ဒါက နံပါတ်တစ် အိမ်ရှင်မတစ်မျိုး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဒုတိယအမျိုးအစား - သူခိုးနှင့်တူသော ဇနီး (စောရီဘရိယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက် နံပါတ်နှစ် အိမ်ရှင်မကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ်။ &lt;b&gt;&quot;ယံ ဣတ္ထိယာ ဝိန္ဒတိ သာမိနော၊ သိပ္ပံ ဝဏိဇ္ဇံ ကသိံ ဝါ အဓိဋ္ဌာယ၊ အပ္ပမ္ပိ တဿာ အပဟတုမိစ္ဆတိ၊ ယာ ဧဝရူပါ ပုရိသဿ ဘရိယာ၊ စောရီ စ ဘရိယာတိ စ သာ ပဝုစ္စတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;-ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;ယာ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-အကြင် အိမ်ရှင်မသည်၊ &lt;b&gt;သာမိနော&lt;/b&gt;-မိမိအိမ်ရှင်ယောက်ျား၊ &lt;b&gt;သိပ္ပံ&lt;/b&gt;-လက်မှုပညာ အတတ်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဝဏိဇ္ဇံ&lt;/b&gt;-ကုန်သွယ်ခြင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ကသိံ&lt;/b&gt;-လယ်လုပ်ခြင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;အဓိဋ္ဌာယ&lt;/b&gt;-ဆောက်တည် ကျင့်သုံး ရှာဖွေလျက်၊ &lt;b&gt;ယံ ဓနံ&lt;/b&gt;-အကြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ &lt;b&gt;ဝိန္ဒတိ&lt;/b&gt;-ရရှိလာပေ၏။ အိမ်ရှင်ယောက်ျားက မိမိရဲ့ လက်မှုအတတ်ပညာ အမျိုးမျိုးဖြင့်သော်လည်းကောင်း စီးပွားတွေကို ရအောင်ရှာတယ်။ ကုန်သွယ်ခြင်း၊ လယ်လုပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေနဲ့လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ရအောင် ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ရှာဖွေလို့ ဒီစီးပွားဥစ္စာတွေ ရပြီ၊ ရလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီအိမ်ရှင်မက ဘာလုပ်သလဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;-ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာ၏၊ &lt;b&gt;အပ္ပမ္ပိ&lt;/b&gt;-အနည်းငယ်ကိုမျှ သော်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;အပဟတုံ&lt;/b&gt;-ခိုးယူခြင်းငှါ၊ &lt;b&gt;ဣစ္ဆတိ&lt;/b&gt;-အလိုရှိပါပေ၏၊ &lt;b&gt;ဗဟိံ&lt;/b&gt;-အပြင်သို့ ထုတ်ဆောင်ခြင်းငှါ၊ &lt;b&gt;ဣစ္ဆတိ&lt;/b&gt;-အမြဲတမ်း အလိုရှိ၍ နေပေ၏။ နည်းနည်းလေးပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ အဲ့ဒီ ယောက်ျားရှာဖွေလို့ ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက နည်းနည်းလေးပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ အမြဲတမ်း အပြင်ကို ထုတ်ဆောင်ဖို့ရန်အတွက် အလိုရှိနေတယ်တဲ့နော်။ အဲ့ဒါက ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်အထိ ပြောထားသလဲလို့ မေးရင်တော့နော်၊ မီးဖိုပေါ်ကိုတင်ပြီးတော့ ချက်ရမယ့် ဆန်လေးရှိတယ်၊ အဲ့ဒီ မီးဖိုပေါ်မှာ အိုးလေးတည်ပြီး ဒီအိုးထဲထည့်ရမယ့် ဆန်ထဲကတောင် နည်းနည်းလေးဖြစ်ဖြစ် ယူလိုက်ရမှ ကျေနပ်တယ်တဲ့။ ကမ်းကုန်မသွားဘူးလား၊ ကမ်းကုန်သွားပြီ။ ယောက်ျားရှာဖွေလာတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာမှန်ရင် သူက အမြဲတမ်း အပြင်ထုတ်ဆောင်ဖို့ရန်အတွက် စိတ်ထားရှိနေတယ်နော်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ယာ ဧဝရူပါ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-ထိုကဲ့သို့သော အိမ်ရှင်မမျိုးကို၊ &lt;b&gt;စောရီတိ စ&lt;/b&gt;-သူခိုးမ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဘရိယာတိ စ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်မ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;-ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ ဘာနဲ့တူလဲ၊ သူခိုးနဲ့ တူတယ်၊ သူခိုးမနဲ့ တူတဲ့ အိမ်ရှင်မပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;တတိယအမျိုးအစား - အရှင်သခင်နှင့်တူသော ဇနီး (အယျာဘရိယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နံပါတ် (၂) ပြီးပြီ၊ နောက် နံပါတ်သုံးကျတော့ &lt;b&gt;&quot;အကမ္မကာမ အလသာ မဟဂ္ဃသာ၊ ဖရုသာ စ စဏ္ဍီ စ ဒုတ္တဝါဒိနီ၊ ဥဋ္ဌာနကံပိ ဘုံရာ ဝတ္တတိ၊ ယာ ဧဝရူပါ ပုရိသဿ ဘရိယာ၊ အယျာ စ ဘရိယာတိ စ သာ ပဝုစ္စတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;-ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;ယာ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-အကြင် အိမ်ရှင်မသည်၊ &lt;b&gt;အကမ္မကာမာ&lt;/b&gt;-အိမ်မှူးကိစ္စအဝဝ၌ ပြုလုပ်လိုတဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိ၊ အိမ်မှာ ပြုလုပ်ရမယ့် လုပ်ငန်းရပ်တွေ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီလုပ်ငန်းရပ်တွေကို တစ်ခုမှ ပြုချင်တဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူးတဲ့။ နည်းနည်းပါးပါး မတော်တဆ ပြုလုပ်ရပြီ ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဘာလုပ်သလဲ၊ အပြင်ထွက်ပြီး ထိုင်နေလိုက်တယ်၊ ဟိုနေရာမှာ သွားထိုင်နေလိုက်၊ ဒီနေရာမှာ သွားထိုင်နေလိုက်။ အဲ့ဒီ ပုံစံစနစ်အားဖြင့် အိမ်မှာ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို ပြုလုပ်လိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မရှိဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု ဘာဖြစ်လဲ၊ &lt;b&gt;အလသာ&lt;/b&gt;-အင်မတန် အပျင်းထူတယ်တဲ့။ နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;မဟဂ္ဃသာ&lt;/b&gt;-အစားလည်း ကြီး၏။ ဟော... သူက အစားကလည်း အင်မတန် ကြီးပြန်သေးတယ်။ ကဲ... အလုပ်ဆိုလို့လည်း ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး၊ ပျင်းလည်း ပျင်းတယ်၊ အစားကလည်း ကြီးပြန်တယ်တဲ့နော်။ နောက်တစ်ခု &lt;b&gt;ဖရုသာ&lt;/b&gt;-ကြမ်းတမ်းသော စကားလည်း ရှိ၏၊ &lt;b&gt;စဏ္ဍီ စ&lt;/b&gt;-ကိုယ်အမူအရာကလည်း ကြမ်းတမ်းလှပေ၏၊ &lt;b&gt;ဒုတ္တဝါဒိနီ&lt;/b&gt;-ပြောဆိုဖို့ရာ အလွန်ခက်ခဲတဲ့ စကားလည်း ရှိ၏။ သူ့ကို သွားပြောလို့ရှိရင် တစ်ခွန်းပြောလိုက်တာနဲ့ သူက ဆယ်ခွန်းလောက် ပြန်ပြောတယ်၊ ပြောရတာ အင်မတန် ခက်တယ်။ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း စကားတွေက ဘာဖြစ်လဲ၊ သိပ်ကြမ်းတမ်းတယ်။ ကိုယ်အမူအရာ ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း သိပ်ပြီး ကြမ်းတမ်းတယ်။ ဘယ်လိုကြမ်းလဲ နားလည်ကြလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်နော်၊ ဆောင့်လိုက် အောင့်လိုက်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဆူလိုက် ကြိမ်းလိုက် မောင်းလိုက်၊ ဆောင့်လိုက် အောင့်လိုက် ပြုလုပ်နေတယ်။ ဒါ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ် ပဋိပတ် ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဆုံးမတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း &lt;b&gt;ဒုတ္တဝါဒိနီ&lt;/b&gt;-ပြောရတာ အင်မတန် ခက်တယ်၊ သူ့ကို တစ်ခွန်းလောက် ပြောလိုက်ရင် သူက ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေကို ဆယ်ခွန်းလောက် ပြန်ပြီးတော့ ပက်တတ်တယ်။ ပက်တတ်လိုက်တော့ တချို့ ဒကာကြီးတွေလည်း ပြောချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူး။ မရှိတော့ ဒီဒကာကြီးတွေ ဘယ်လိုပြောခံရလဲ၊ မယားကြောက်တဲ့ ဒကာကြီးတွေပဲတဲ့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟမ်... ဒါက ဘုန်းကြီးပြောတာ၊ တကယ်တော့ ကြောက်ရော ကြောက်သလား။ အဲ... ဟန်ကြပြီ၊ ဟန်ကြပြီ၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဟန်ကြပြီ။ ကဲ... ကြောက်တာလည်း ရှိကောင်း ရှိပါလိမ့်မယ်၊ မကြောက်ပေမယ့်လို့ ရှောင်ချင်တာနဲ့ ရှောင်နေတာလည်း ရှိကောင်း ရှိပါလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒါကြောင့် &lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;-ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;ယာ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-အကြင် အိမ်ရှင်မသည်၊ &lt;b&gt;အကမ္မကာမာ&lt;/b&gt;-အမှုကြီးငယ် ကိစ္စအသွယ်သွယ်ကို ပြုလုပ်လိုသော စိတ်ထားလည်းမရှိ၊ &lt;b&gt;အလသာ&lt;/b&gt;-ပျင်းလည်း ပျင်း၏၊ &lt;b&gt;မဟဂ္ဃသာ&lt;/b&gt;-အစားလည်း ကြီး၏၊ &lt;b&gt;ဖရုသာ&lt;/b&gt;-ကြမ်းတမ်းသော စကားလည်း ရှိ၏၊ &lt;b&gt;စဏ္ဍီ စ&lt;/b&gt;-ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကိုယ်လည်း ရှိ၏၊ &lt;b&gt;ဒုတ္တဝါဒိနီ&lt;/b&gt;-ပြောဆိုဆုံးမရ အလွန်ခက်ခဲသော စကားလည်း ရှိ၏။ &lt;b&gt;ဥဋ္ဌာနကံပိ&lt;/b&gt;-ထကြွလုံ့လ ဝီရိယဖြင့် ရှာဖွေစုဆောင်း၍ ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဥဋ္ဌာန&lt;/b&gt;-ထကြွလုံ့လ ဝီရိယနှင့် ပြည့်စုံသော အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို၊ &lt;b&gt;အဘိဘုယျ&lt;/b&gt;-လွှမ်းမိုးဖိစီး၍၊ &lt;b&gt;ဝတ္တတိ&lt;/b&gt;-ကျင့်တတ်၏။ ထကြွလုံ့လ ဝီရိယနဲ့ တကယ် စီးပွားဥစ္စာကို ရှာဖွေပြီး ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ (ခေတ်စကားနဲ့ ပြောရင်တော့ နဖူးကချွေး ခြေမကြအောင် အပင်ပန်းခံပြီး ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့) အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို လွှမ်းမိုးဖိစီးပြီးတော့ အနိုင်ကျင့်တတ်တယ်။ ဘယ့်နှယ်လဲ ဒကာကြီးတွေ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟုတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒကာကြီးတွေကလည်း အနှံ့က ခွဲနိုင်လား၊ မခွဲနိုင်ဘူး။ မမိုက်ကြဘူး၊ အဲ့ဒါတော့ ခက်တယ်ပေါ့နော်။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဘုန်းကြီးဝတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ သဘောပေါက်နေတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... &lt;b&gt;ယာ ဧဝရူပါ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-ထိုကဲ့သို့သော အိမ်ရှင်မမျိုးကို၊ &lt;b&gt;အယျာ စ&lt;/b&gt;-အရှင်သခင် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဘရိယာတိ စ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်မ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;-ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ ဒီလိုမယားမျိုး ဒီလိုအိမ်ရှင်မမျိုးကိုတော့ အရှင်သခင်လို့လည်း ပြောနိုင်တယ်၊ မယားလို့လည်း ပြောနိုင်တယ်။ အရှင်သခင်နဲ့ တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မပဲ၊ ဒါက နံပါတ်သုံး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စတုတ္ထအမျိုးအစား - မိခင်နှင့်တူသော ဇနီး (မာတာဘရိယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;&quot;ယာ သဗ္ဗဒါ ဟိတာနုကမ္ပိနီ၊ မာတာဝ ပုတ္တံ အနုရက္ခတေ ပတိံ၊ သမ္ဘတံ တဿ ဓနံ အနုရက္ခတိ၊ ယာ ဧဝရူပါ ပုရိသဿ ဘရိယာ၊ မာတာ စ ဘရိယာတိ စ သာ ပဝုစ္စတိ&quot;&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;-ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;ယာ ဘရိယာ&lt;/b&gt;-အကြင် အိမ်ရှင်မသည်၊ &lt;b&gt;သဗ္ဗဒါ&lt;/b&gt;-အခါခပ်သိမ်း၊ &lt;b&gt;ဟိတာနုကမ္ပိနီ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်ယောက်ျား၏ အကျိုးစီးပွားကို အစဉ်သနား စောင့်ရှောက်လေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;-ဖြစ်၏။ &lt;b&gt;မာတာ&lt;/b&gt;-မိခင်သည်၊ &lt;b&gt;ပုတ္တံ&lt;/b&gt;-တစ်ဦးတည်းသော သားကို၊ &lt;b&gt;အနုရက္ခတေ ဝ&lt;/b&gt;-အစဉ်မကွာ ကွယ်ကာစောင့်ရှောက်သကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;ဧဝံ&lt;/b&gt;-ဤအတူ၊ &lt;b&gt;ပတိံ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို၊ &lt;b&gt;အနုရက္ခတိ&lt;/b&gt;-အစဉ်မပြတ် ကွယ်ကာ စောင့်ရှောက်တတ်ပေ၏။ ထို့အပြင် &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;-ထိုအိမ်ရှင်ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;သမ္ဘတံ&lt;/b&gt;-ဆည်းပူး ရှာဖွေ စုဆောင်းထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ယံ ဓနံ&lt;/b&gt;-အကြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ &lt;b&gt;အနုရက္ခတိ&lt;/b&gt;-မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်တတ်ပေ၏။ &lt;b&gt;ယာ ဧဝရူပါ&lt;/b&gt;-ယင်းကဲ့သို့သော အိမ်ရှင်မမျိုးကို၊ &lt;b&gt;မာတာ စ&lt;/b&gt;-အမိ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဘရိယာတိ စ&lt;/b&gt;-အိမ်ရှင်မ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;-ခေါ်ဆိုပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကျတော့ အကောင်းဘက်က လှည့်လာပြန်တယ်နော်။ အိမ်ရှင်မတစ်ဦး အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ အပေါ်၌ အကျိုးစီးပွားကို လိုလားတောင့်တနေတဲ့ စိတ်ထားအမြဲရှိတယ်။ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။ တစ်ဦးတည်းသော သားကို မွေးဖွားထားတဲ့ မိခင်က တစ်ဦးတည်းသော သားကို အစဉ်ကွယ်ကာ စောင့်ရှောက်တယ်၊ ဘယ်လောက်ထိ စောင့်ရှောက်သလဲ၊ အသက်နဲ့လဲပြီးတော့ စောင့်ရှောက်တာ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိခင်ကဲ့သို့သော ဇနီး (မာတုသဒိသ ဘရိယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မိမိ၏ အသက်သာ အသေခံမည်၊ သား၏ အသက်ကိုမူ မသေစေရဘူးဟူသော စိတ်ထားဖြင့် တစ်ဦးတည်းသော သားအပေါ်၌ မိခင်အရင်းက ထားရှိသည့် ကွယ်ကာစောင့်ရှောက်သော စိတ်ထားမျိုးနှင့် အလားတူစွာပင်၊ ဤအမျိုးသမီးသည် မိမိ၏ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို သားကဲ့သို့ သဘောထားပြီးလျှင် အစဉ်ကွယ်ကာ စောင့်ရှောက်တတ်၏။ အသက်နှင့်လဲ၍ပင် ကွယ်ကာစောင့်ရှောက်ပေး၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါတွေတင်လားဆိုတော့ မကသေးဘူး၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားက စုဆောင်းရှာဖွေထားအပ်သည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကိုလည်း မပေါ့မပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးတတ်၏။ ဒီလိုအိမ်ရှင်မမျိုးကို &quot;အမိနှင့်တူသော အိမ်ရှင်မ&quot; ဟု ခေါ်နိုင်၏။ မကောင်းဘူးလား... ဘုန်းကြီးကတော့ ကောင်းတယ်လို့ မပြောချင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလောက်ကောင်းတာနဲ့ တွေ့ရင် ဒကာကြီးတွေ ခွဲနိုင်ပါ့မလား။ ခုနက မကောင်းတာနဲ့ တွေ့တုန်းကတောင် မခွဲနိုင်တဲ့အသံနဲ့၊ ဒီလောက်ကောင်းတာနဲ့သာ တွေ့ရင်တော့ ခွဲနိုင်ပါဦးမလား။ မခွဲနိုင်တော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မခွဲနိုင်ရင် အို၊ နာ၊ သေခြင်း၏ ဒုက္ခပေးမှုမှ လွတ်ရာဖြစ်သော၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ လွတ်ရာဖြစ်သော တရားများကို တကယ်လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နိုင်မလား... အားမထုတ်နိုင်ဘူး။ အားမထုတ်နိုင်တော့ ဘာလုပ်သလဲ။ &quot;တပည့်တော် အားထုတ်ချင်ပါတယ်ဘုရား၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စလေးတွေက ရှိသေးလို့ ပြန်လိုက်ဦးမယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြေးတော့တာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား၊ မခွဲနိုင်လို့ ပြန်ပြေးကြတာပဲ။ ခွဲနိုင်ရင် ပြန်ပြေးပါ့မလား၊ မပြေးနိုင်ဘူးနော်။ ကဲ... နောက်တစ်ခု၊ ဒါက နံပါတ် (၄) အိမ်ရှင်မ အမျိုးအစား။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နှမကဲ့သို့သော ဇနီး (ဘဂိနိသဒိသ ဘရိယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခု နံပါတ် (၅) အိမ်ရှင်မမှာ ပါဠိတော်၌—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;သဂါရဝါ ဟောတိ သကာမိကေ သု၊ ယထာပိ ဘဂိနီ ဇေဋ္ဌာ ကနိဋ္ဌာ ဝါ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;သပ္ပိဿ မိကေ မန္တုဝတ္တိ ယှေဝါ၊ အရူပ သတ္တ ပရိယာပကေ ပရိယာစပ ဟုစတီ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;၊ ယောက်ျား၏။ &lt;b&gt;ယာ ပရိယာ&lt;/b&gt;၊ အကြင်အိမ်ရှင်မသည်။ &lt;b&gt;ဇေဋ္ဌာ&lt;/b&gt;၊ အစ်မကြီးကဲ့သို့ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ကနိဋ္ဌာ&lt;/b&gt;၊ ညီမငယ်ကဲ့သို့ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;သကာမိကေ&lt;/b&gt;၊ မိမိ၏အိမ်ရှင်အပေါ်၌။ &lt;b&gt;သဂါရဝါ&lt;/b&gt;၊ ရိုသေလေးစားခြင်း၊ ရိုသေလေးစားသော စိတ်ထားရှိသည်။ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်၍နေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အိမ်ရှင်မ တစ်ဦးနော်၊ အစ်မကဲ့သို့ ညီမငယ်ကဲ့သို့ပင် မိမိ၏အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ ရိုရိုသေသေနှင့် ရိုသေလေးစားသော စိတ်ထားရှိတယ်။ &lt;b&gt;ဟိရိမနာ&lt;/b&gt;၊ ရှက်ကြောက်တတ်သော စိတ်ထားရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်၏။ &lt;b&gt;ဝတ္တုဝါ ဝတ္တိနိ&lt;/b&gt;၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျား၏ အလိုအကြိုက်သို့ လိုက်ပါ၍ ပြုကျင့်လေ့ရှိသည်၊ &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt;၊ ဖြစ်၏။ ဘယ်နဲ့တုန်း ဒကာကြီးတွေ၊ မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်... အကောင်းလွန်သွားပြီ။ ဘုန်းကြီးကတော့ နော်... အကောင်းလွန်သွားလို့ရှိရင်လည်း ဟန်ပါဦးမလား။ အင်း... နိဗ္ဗာန်လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သိပ်မဟန်ဘူးတူတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... အိမ်ရှင်မတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အစ်မကြီးကဲ့သို့ ညီမငယ်ကဲ့သို့ မိမိ၏အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ အလွန်ရိုသေလေးစားနေတဲ့ စိတ်ထားလည်းရှိတယ်၊ ရှက်ကြောက်တတ်တဲ့ စိတ်ထားလည်းရှိတယ်။ ယောက်ျား၏ အလိုအကြိုက်ကို လိုက်ပါပြီးတော့ အမြဲတမ်း ပြုကျင့်လေ့ရှိတယ်။ ဒကာကြီး မကြိုက်တဲ့အလုပ် ဘယ်တော့မှမလုပ်ဘူး၊ ဒကာကြီး နှစ်ခြိုက်တဲ့အလုပ်ကို အမြဲတမ်း အလိုအကြိုက်လိုက်ပြီးတော့ ရွက်ဆောင်ပေးတတ်တယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ ခွဲနိုင်ပါဦးမလား။ ခွဲနိုင်ဖို့တော့ သိပ်မလွယ်ဘူးနဲ့ တူတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘဂိနိ&lt;/b&gt;၊ နှမဟူ၍ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဘရိယာ&lt;/b&gt;၊ အိမ်ရှင်မဟူ၍ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;၊ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ ဒီလိုအိမ်ရှင်မမျိုးကျတော့ နှမလို့လည်း ခေါ်နိုင်တယ်၊ အိမ်ရှင်မလို့လည်း ခေါ်နိုင်တယ်။ ခုနက အိမ်ရှင်မက အမိနဲ့တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ အခုကတော့ နှမနဲ့တူတဲ့ အိမ်ရှင်မပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အဆွေခင်ပွန်းကဲ့သို့သော ဇနီး (သခိသဒိသ ဘရိယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... နောက်တစ်ခု နံပါတ် (၆) အိမ်ရှင်မ။ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လိုဆက်ဟောသလဲ—&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ယာ စိရပ္ပဝါသိံ ပုတိဿံ၊ သခါယံ ဒိသွာ ရူပေ သိယာ ပရိယာ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဝတိ ပုရိသဿ ယာ ပရိယာ၊ ဧဝံ ပမောဒတိ အေဝါ&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;၊ ယောက်ျား၏။ &lt;b&gt;ယာ ပရိယာ&lt;/b&gt;၊ အကြင်အိမ်ရှင်မသည်။ &lt;b&gt;ဧတ&lt;/b&gt;၊ ဤလောက၌။ &lt;b&gt;သခါ&lt;/b&gt;၊ အဆွေခင်ပွန်းတစ်ဦးသည်။ &lt;b&gt;စိရပ္ပဝါသိံ&lt;/b&gt;၊ ကြာမြင့်စွာသောကာလပတ်လုံး။ &lt;b&gt;အာဂတံ&lt;/b&gt;၊ ဆိုက်ရောက်၍ လာသော။ &lt;b&gt;သခါယံ&lt;/b&gt;၊ အဆွေခင်ပွန်းတစ်ဦးကို။ &lt;b&gt;ဒိသွာ&lt;/b&gt;၊ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;ပမောဒတိ ဧဝ&lt;/b&gt;၊ နှစ်သက်ကြည်ဖြူ ဝမ်းမြောက်ရွှင်ပြသကဲ့သို့။ &lt;b&gt;ယေဝ&lt;/b&gt;၊ ထို့အတူပင်။ &lt;b&gt;ပုတိံ&lt;/b&gt;၊ မိမိ၏အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို။ &lt;b&gt;ဒိသွာ&lt;/b&gt;၊ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;ပမောဒတိ&lt;/b&gt;၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်း ဝမ်းမြောက်တတ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောကမှာ မိတ်ဆွေတွေအချင်းချင်းပေါ့၊ မိတ်ဆွေမတွေ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိကြတယ်။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ခွဲခွာနေရတာက အလွန်ကြာညောင်းသွားပြီဖြစ်တော့ တစ်ချိန်တစ်ခါ အကြောင်းညီညွတ်လို့ ပြန်ဆုံလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဘာဖြစ်လဲ... ဝမ်းသာလိုက်ကြတာ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့ပြီဆိုလို့ရှိရင် အလွန်နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ကြတယ်။ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးကလည်း မိမိအိမ်ရှင်ယောက်ျားကို တွေ့မြင်လိုက်ရပြီဆိုရင် နှစ်သက်ရွှင်လန်း ဝမ်းမြောက်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အမျိုးအနွယ်ကျင့်ဝတ်နှင့် သစ္စာဆိုခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ချက်က &lt;b&gt;ကုလသမ္ပန္နာ&lt;/b&gt;၊ အမျိုးနွယ်တို့၏ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်နှင့်လည်း ပြည့်စုံပါပေ၏။ ယောက်ျားကို မြင်လိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်တည်း နှုတ်ခမ်းကြီး စူအောင့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား... မဟုတ်ဘူး။ အင်မတန် ကြည်ဖြူတဲ့စိတ်ထား၊ ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်နေတဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။ အဲ့ဒါတင်လားဆိုတော့ မကသေးဘူး၊ &lt;b&gt;ကုလသမ္ပန္နာ&lt;/b&gt;၊ အနွယ်တို့၏ ကောင်းမွန်မှန်ကန်သော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်နှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏။ အမျိုးအနွယ်မှာ လိုက်နာပြုကျင့်နေတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေရှိပါတယ်၊ အဲ့ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေနဲ့လည်း ပြည့်စုံပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တရားဟောရင်းနဲ့ သတိရလို့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကလေးတစ်ခုတော့ ပြောလိုက်ပါဦးမယ်နော်။ ကဏှဒီပါယနဇာတ်မှာ လာရှိတယ်။ တစ်နေ့ ရသေ့ကြီးတစ်ဦး ဆိုကြပါစို့၊ ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆိုက်ရောက်လာတယ်။ ကျောင်းဒကာနဲ့ ကျောင်းအမတို့ကလည်း ရသေ့ကြီး သူတို့ဆီ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဖူးမြော်ကန်တော့ဖို့အတွက် ရောက်ရှိလာတဲ့ သားလေးတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်။ ဇနီးမောင်နှံက ရသေ့ကြီးနဲ့ ထိုင်ပြီးတော့ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာ သားလေးက ဇရပ်ရှေ့မှာ လေးတစ်လုံးနဲ့ ဆော့ကစားနေရင်း မြှားက တောင်ပို့အခေါင်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ တောင်ပို့အပေါက်ထဲ ဝင်သွားတော့ လက်နဲ့နှိုက်လိုက်တယ်၊ နှိုက်လိုက်တော့ တောင်ပို့အတွင်းက မြွေကိုင်မိပြီး ကိုက်လိုက်တော့ ကလေးလေး အဆိပ်တက်ပြီးတော့ မေ့နေရော။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အမေလုပ်တဲ့သူက မြင်တော့ သားကိုပွေ့ချီပြီး &quot;ကဲ... အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရားတို့ ရသေ့ရဟန်းဆိုတာကတော့ ဆေးဝါးအတတ်ပညာ တတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် တပည့်တော် သားလေးကို ကယ်ပါ&quot; လို့ လျှောက်တယ်။ ရသေ့ကြီးက သစ္စာဆိုတယ်၊ သူဟာ ရသေ့ဝတ်ခဲ့တာ ခုနစ်ရက်ပဲ ပျော်မွေ့ခဲ့တယ်၊ ကျန်နေတဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော်မှာ ရသေ့ဘဝနဲ့ မပျော်မမွေ့ဘဲနဲ့ ဆက်ပြီးတော့ နေထိုင်နေရတယ်၊ ဒီသစ္စာစကား မှန်ကန်ပါက ကလေး၏အဆိပ် ကျပါစေဆိုပြီး သစ္စာဆိုလိုက်တယ်။ ကလေး အဆိပ်ကျပြီးတော့ ခေါင်းကနေ လည်ပင်းအထိ ရောက်သွားတယ်၊ ကလေး မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ငါတော့ သစ္စာဆိုပြီးပြီ၊ မင်းတို့လည်း သစ္စာဆိုကြဦးဆိုတော့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကလည်း သစ္စာဆိုတယ်။ သူဟာ ရသေ့ရဟန်းတွေကို သဒ္ဓါတရားမရှိဘဲနဲ့ လှူဒါန်းနေရတယ်၊ တစ်ခါမှ သဒ္ဓါတရားရှိပြီး လှူဒါန်းခဲ့တာ မရှိဖူးဘူးတဲ့။ ဘာဖြစ်လို့ သူလှူဒါန်းနေရသလဲလို့ မေးရင် &quot;ဒီကောင်ဟာ အမျိုးအနွယ်၏ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ဖျက်ဆီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ&quot; လို့ အပြောခံရမှာ ကြောက်လို့ သူက လှူဒါန်းနေတာပါတဲ့၊ သဒ္ဓါတရား မရှိပါဘူးတဲ့။ ဒီသစ္စာစကား မှန်ခဲ့ရင် ကလေးရဲ့အဆိပ် ကျပါစေ။ ဟော... ကျသွားပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိဘဘိုးဘွားတွေက အလှူဒါနဝတ်တွေကို တည်ထားခဲ့တယ်၊ သူ့လက်ထက်ကျမှ ဒီဒါနဝတ်တွေ ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုပြီး ဒါနကျင့်ဝတ်တွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ပဲလို့ ဒီလိုအပြောခံရမှာ သူအင်မတန် ရှက်တဲ့အတွက်ကြောင့် သဒ္ဓါတရားမရှိဘဲ လှူဒါန်းနေပါတယ်လို့ ဒီသစ္စာစကား ပြောလိုက်တော့ မှန်တဲ့အတွက်ကြောင့် ကလေးရဲ့အဆိပ်က ခါးအထိ ကျသွားပြန်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဇနီးဖြစ်သူ၏ အမျိုးအနွယ်စောင့်ထိန်းမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... အိမ်ရှင်မ အလှည့်ရောက်လာပြီ။ ဒီမှာ ကုလသမ္ပန္နာ၊ အမျိုးနွယ်တို့၏ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်နှင့် ပြည့်စုံပုံလေး ဘုန်းကြီးက ပြောချင်လို့ပါ။ ဒီအိမ်ရှင်မကလည်း ဘာသစ္စာဆိုလဲဆိုတော့ &quot;သူဟာ ဒီယောက်ျားကို ယူထားတာ တစ်ခါမှ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့စိတ် မရှိပါဘူး၊ အဲ့ဒီစကား မှန်ခဲ့လို့ရှိရင် ကလေးရဲ့အဆိပ် ကျပါစေ&quot; ဆိုပြီး သစ္စာဆိုလိုက်တယ်။ ကလေးအဆိပ် အကုန်ကျသွားပြီး ထိုင်တော့တာပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သုံးယောက်သား ဆိုင်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး မေးကြတယ်။ &quot;အရှင်ဘုရားက ဘာဖြစ်လို့လဲ&quot; ဆိုတော့ &quot;ငါ ရသေ့ဝတ်ခဲ့တာ ခုနစ်ရက်ပဲ ပျော်တယ်၊ ဒီဘက်ဘဝ ရောက်တဲ့အခါ နှစ်ပေါင်း ၅၀ အတွင်း ငါရသေ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မပျော်မမွေ့ခဲ့ဘူး၊ မပျော်မမွေ့ပေမဲ့လို့ ငါရသေ့ဘဝမှာ ဆက်ပြီးတော့ နေထိုင်ခဲ့တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရသေ့လူထွက်ကြီးလို့ သူများကဲ့ရဲ့မှာ ရှက်လွန်းလို့&quot; တဲ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ &quot;ရှင်လူထွက်&quot; လို့ သူများ ကဲ့ရဲ့မှာရှက်လို့ ဒီသာသနာတော်မှာ နေနေတာ၊ ပျော်မွေ့လို့ နေတာမဟုတ်ဘူးတဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ယောက်ျားလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို မေးကြည့်လိုက်တော့လည်း &quot;တပည့်တော်ဟာ သဒ္ဓါတရားမရှိဘဲနဲ့ အလှူဒါန်း ပြုနေတာပါ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တပည့်တော်ရဲ့ အမျိုးအနွယ်က ဒါနဝတ်ကို တည်ထားခဲ့တဲ့ အမျိုးအနွယ် ဖြစ်နေတော့ တပည့်တော်လက်ထက်ကျမှ ဒီဒါနဝတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်ဆိုပြီး ကဲ့ရဲ့မှာရှက်လို့ လှူနေတာပါ၊ သဒ္ဓါတရားရှိလို့ မဟုတ်ဘူး&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒီအိမ်ရှင်မကျတော့လည်း မေးကြည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ သူတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာ မိဘတွေက သဘောတူလို့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားပေးထားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို စွန့်ပစ်ပြီးတော့ နောက်ထပ် ယောက်ျားတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်သွားရိုးထုံးစံ မရှိဘူး။ အကယ်၍ ဒီယောက်ျားကို စွန့်ပစ်ပြီး နောက်ထပ်ယောက်ျားနောက် လိုက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် &quot;ဒီကောင်မဟာ အမျိုးအနွယ်၏ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ကောင်မပဲ&quot; လို့ ကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကဲ့ရဲ့မှာ ရှက်လွန်းလို့ ဒီယောက်ျားကို မချစ်သော်လည်း သူနေနေတယ်... ဟော၊ မဟန်ဘူးလား။ မဟန်ပါဘူးနော်။ ဒါဟာ အမျိုးအနွယ်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်နဲ့ ပြည့်စုံပုံကို ဘုန်းကြီး ပြောနေတာပါနော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိတ်ဆွေကဲ့သို့သော ဇနီး (သခိသဒိသ ဘရိယ) - နိဂုံး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အခု ဒီမှာလည်း ဘုရားရှင်က ဒီအတိုင်းပဲ—&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt;၊ ယောက်ျား၏။ &lt;b&gt;ယာ ပရိယာ&lt;/b&gt;၊ အကြင်အိမ်ရှင်မသည်။ &lt;b&gt;သခါ&lt;/b&gt;၊ အဆွေခင်ပွန်းတစ်ဦးသည်။ &lt;b&gt;စိရပ္ပဝါသိံ&lt;/b&gt;၊ အလွန်ကြာမြင့်စွာသော။ &lt;b&gt;အာဂတံ&lt;/b&gt;၊ ဆိုက်ရောက်၍ လာသော။ &lt;b&gt;သခါယံ&lt;/b&gt;၊ အဆွေခင်ပွန်းတစ်ဦးကို။ &lt;b&gt;ဒိသွာ&lt;/b&gt;၊ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;ပမောဒတိ&lt;/b&gt;၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်း ဝမ်းမြောက်သကဲ့သို့ပင်။ &lt;b&gt;ဧတ&lt;/b&gt;၊ ဤလောက၌။ &lt;b&gt;ယာ ပရိယာ&lt;/b&gt;၊ အကြင်အိမ်ရှင်မသည်။ &lt;b&gt;ပုတိံ&lt;/b&gt;၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို။ &lt;b&gt;ဒိသွာ&lt;/b&gt;၊ တွေ့မြင်ခဲ့သည်ရှိသော်။ &lt;b&gt;ပမောဒတိ&lt;/b&gt;၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်း ဝမ်းမြောက်တတ်ပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ကုလသမ္ပန္နာ&lt;/b&gt;၊ အမျိုးနွယ်ကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်နှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏။ အမျိုးအနွယ်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ရိုရိုသေသေနဲ့ လိုက်နာပြုကျင့်တယ်။ ခေတ်စကားနဲ့ ပြောရင်တော့ မူစလင်နဲ့လည်း ယူလိုက်၊ ခရစ်ယာန်နဲ့လည်း ယူလိုက် စသည်ဖြင့် ဟိုလိုယူလိုက် ဒီလိုယူလိုက် ဒီလိုပုံစံမျိုး ဟုတ်သလား... မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာနော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သီလဝတီ&lt;/b&gt;၊ သီလနှင့်လည်း ပြည့်စုံ၏။ &lt;b&gt;ပတိပတ္တိ ဒေဝတာ&lt;/b&gt;၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ ရိုသေစွာ ပြုကျင့်တတ်ပေ၏။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ကြည့်လိုက်ရင်လည်း သီလနဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ ဒီအိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်မှာလည်း ရိုသေစွာ ဝတ္တရားတွေကို ပြုကျင့်လေ့ရှိတယ်၊ ရိုရိုသေသေနဲ့ ဆက်ဆံတယ်။ ဒီအိမ်ရှင်ယောက်ျားကို နတ်ကဲ့သို့ သဘောထားပြီးတော့ ရိုရိုသေသေနဲ့ ပြုကျင့်ပြီး ဆက်ဆံတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သခီ&lt;/b&gt;၊ အဆွေခင်ပွန်းဟူ၍ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဘရိယာ&lt;/b&gt;၊ အိမ်ရှင်မဟူ၍ လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt;၊ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ ဒီလိုအိမ်ရှင်မမျိုးကိုတော့ &quot;မိတ်ဆွေနှင့်တူသော အိမ်ရှင်မ&quot; လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက နံပါတ် (၆)။ နံပါတ် (၇) ခုမြောက် အိမ်ရှင်မ လာပြီ...&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;&quot;ကုတသန္တာ ဝတ္တိ စိအဒုတ္ထိ ပဋိနောတိ စိက္ခဏော ဘဒ္ဒဝါ ဝတ္တိနိဗ် ယခုသံဃ...&quot;&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;</text>
      <sha1>qei7wj9n3404oho3i8jenu7h24g5yi1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>မင်္ဂလသုတ်-၅၀/၉၇</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6273</id>
    <revision>
      <id>21919</id>
      <timestamp>2026-04-17T00:12:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tejinda</username>
        <id>173</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၀/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၄၉...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21919</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="135433" sha1="qn907u60een5pz44d8h8aoqgbknkdxo" xml:space="preserve">{{header
| title = မင်္ဂလသုတ်-၅၀/၉၇
| author = ဖားအောက်တောရဆရာတော်
| override_author =
| editor =
| translator =
| contribuor =
| override_contributor =
| section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်'''
| previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၄၉/၉၇]]
| previous2 =
| next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၁/၉၇]]
| next2 =
| year =
| notes =
| edition =
| categories = ဖားအောက်တောရ
| shortcut =
| portal =
}}
AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-50
&lt;h3&gt;ကျွန်မနှင့်တူသော အိမ်ရှင်မ (ဒါသီသမပရိယာ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;သံဝေတံတိ အဒ္ဒစိတ္တာ၊ ပတိနော တိတိက္ခိတက္ကဌနုဝတ္တေနီယာ။ ဧဝရူပရိသတ္တ ပရိယာ၊ ဒါသီ စ ဝုစ္စတီတိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အိမ်ရှင်ယောက်ျားက တုတ်၊ ဓား၊ လက်နက်စသည်ကို ကိုင်လျက် သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သည်ဖြစ်ပါသော်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;သန္တ&lt;/b&gt; - အမြဲထိတ်လန့်ခြင်း၊ ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိပေ။ ဖျက်ဆီးလိုသော ဒေါသနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ဓာတ်လည်း မရှိပေ။ ထိုယောက်ျားအပေါ်၌ &lt;b&gt;ပတိနော&lt;/b&gt; - အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌၊ &lt;b&gt;တိတိက္ခိ&lt;/b&gt; - သည်းခံတတ်၏။ အမြဲအမျက်ထွက်ခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ &lt;b&gt;ဝတ္တနုဝတ္တေနီယာ&lt;/b&gt; - အိမ်ရှင်ယောက်ျား၏ အလိုသို့ အစဉ်တစိုက် လိုက်ပါ၍ ပြုကျင့်တတ်ပေ၏။ &lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt; - အိမ်ရှင်ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;ဘရိယာ&lt;/b&gt; - မယားသည်၊ &lt;b&gt;ဧဝရူပ&lt;/b&gt; - ထိုကဲ့သို့ သဘောရှိသောကြောင့် &lt;b&gt;ဒါသီသမ&lt;/b&gt; ဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပရိယာ&lt;/b&gt; - အိမ်ရှင်မဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဝုစ္စတိ&lt;/b&gt; - ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒကာကြီးတွေဘက်ကတော့ ကြိုက်မယ်တူပါတယ်နော်။ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးတို့ လက်နက် ဓားလက်နက်တွေကိုင်ပြီးတော့ &quot;နင့်သတ်ပစ်မယ်&quot; လို့ လာပြီးခြိမ်းခြောက်တာတောင်မှ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းမှ အမျက်မရှိဘူး။ ယောက်ျားအပေါ်၌ အမျက်ထွက်ခြင်း၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းဆိုတဲ့ သဘောတွေ မရှိဘူးတဲ့နော်။ &lt;b&gt;အဒုဋ္ဌစိတ္တာ&lt;/b&gt; - ဒီအိမ်ရှင်ယောက်ျားကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆိုတဲ့ ဒီလိုစိတ်ထားလည်း မရှိဘူး။ &lt;b&gt;ပတိနော တိတိက္ခိ&lt;/b&gt; - အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ သည်းခံတဲ့ စိတ်ဓာတ် အမြဲရှိတယ်။ အမျက်ဘယ်တော့မှ မထွက်တတ်ဘူး၊ ဘယ်တော့မှ ဒေါသမကြီးဘူး၊ ဘယ်တော့မှ စိတ်မဆိုးဘူး။ &lt;b&gt;ဘတ္တုဝတ္တနုဝတ္တေနီယာ&lt;/b&gt; - အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ အလိုဆန္ဒကို အစဉ်တစိုက် လိုက်ပါပြီး ပြုကျင့်တယ်။ အိမ်ရှင်ယောက်ျား သဘောကျတဲ့အတိုင်း နေထိုင်ပြုကျင့်ပေးတယ်နော်။ ဒီလိုအိမ်ရှင်မမျိုးကိုတော့ ဘယ်လိုခေါ်လဲ? &quot;ကျွန်မနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ&quot; လို့ ခေါ်တယ်ဆိုပြီးတော့ အိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ဟောလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုးနှင့် လားရာဂတိ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဟောပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဘာဆက်အမိန့်ရှိလဲဆိုတော့ - &lt;b&gt;&quot;ဣမာ ခေါ ပုရိသဿ သတ္တ ဘရိယာယော။&quot;&lt;/b&gt; သုဇာတ - ချစ်သမီး သုဇာတာ၊ &lt;b&gt;ပုရိသဿ&lt;/b&gt; - ယောက်ျား၏၊ &lt;b&gt;သတ္တ ဘရိယာယော&lt;/b&gt; - ခုနစ်မျိုးကုန်သော အိမ်ရှင်မတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဣမာ ခေါ&lt;/b&gt; - ဤသည်တို့ပင် ဖြစ်ကုန်၏။ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ရှိနိုင်တဲ့၊ သို့မဟုတ် ယောက်ျားတွေမှာ ရှိနိုင်တဲ့ အိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုးဆိုတာ ဒီခုနစ်မျိုးပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ယာ စ သမာ ဝဓကသမော၊ စောရီ သမာ အရီ သမာ စ။ ဣမာ တိဿော နိရယံ နိဗ္ဗတ္တန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဒီခုနစ်မျိုးသော အိမ်ရှင်မတို့တွင် ဝဓကသမ - လူသတ်သမားနှင့်တူသော အိမ်ရှင်မသည်လည်းကောင်း၊ စောရီသမ - သူခိုးနှင့်တူသော အိမ်ရှင်မသည်လည်းကောင်း၊ အရီသမ - အရှင်သခင်နှင့်တူသော အိမ်ရှင်မသည်လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဣတိ ဣမာ တိဿော&lt;/b&gt; - ဤအိမ်ရှင်မ သုံးမျိုးတို့သည်ကား၊ &lt;b&gt;နိရယံ&lt;/b&gt; - ငရဲ၌၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တန္တိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်တတ်ကြပေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဣတရာ စ တဿော၊ တာ ဒေဝလောကေ နိဗ္ဗတ္တန္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဤမှတစ်ပါးကုန်သော လေးမျိုးသော အိမ်ရှင်မတို့သည်ကား &lt;b&gt;ဒေဝလောကေ&lt;/b&gt; - နတ်ပြည်လောက၌၊ &lt;b&gt;နိဗ္ဗတ္တန္တိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်ပေါ်ကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အိမ်ရှင်မ ခုနစ်မျိုးမှာ ရှေ့သုံးမျိုးပေါ့။ လူသတ်သမားနဲ့ တူနေတဲ့အိမ်ရှင်မ၊ သူခိုးနဲ့ တူနေတဲ့အိမ်ရှင်မ၊ အရှင်သခင်နဲ့ တူတဲ့အိမ်ရှင်မ။ ဒီအိမ်ရှင်မ သုံးဦးကတော့ သေရင် ငရဲရောက်တတ်တယ်၊ ငရဲမှာသွားပြီး ဖြစ်တတ်တယ်။ အမေနှင့်တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ အစ်မညီမနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိတ်ဆွေခင်ပွန်းနဲ့တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ ကျွန်မနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ။ အိမ်ရှင်မ လေးမျိုးကတော့ သေလို့ရှိရင် နတ်ပြည်မှာ သွားပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;နိမ္မာနရတိနတ်ပြည်နှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းတန်ခိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နိမ္မာနရတိနတ်ပြည်တဲ့။ ဘယ်လိုနတ်မျိုးဖြစ်လဲ? အဲဒီမှာ မိမိက ဘာကြိုက်သလဲ၊ ကြိုက်တာကို ချက်ချင်းဖန်ဆင်းရင် ဖန်ဆင်းလို့ ရတယ်။ စိတ်ဓာတ်သည် သူတို့ရဲ့ အလိုရှိတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေကို ထုတ်လုပ်နေတဲ့ စက်ရုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်၊ ကိုယ်ကြိုက်တာကို အချိန်မရွေး ဖန်ဆင်းလို့ရတယ်။ မီးဖိုချောင်တွေထဲ နေဖို့လိုသေးလား? မလိုတော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ စာကလေးခေါင်မိုးညှပ်ဖို့လည်း လိုသေးလား? မလိုတော့ဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိပ်ဟန်ကျတယ်နော်။ သိပ်ဟန်ကျပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘုန်းကြီး ပြောလိုက်ရဦးမယ်။ ဒီလို ဘယ်လိုအိမ်ရှင်မတွေက နတ်ပြည်လောက ရောက်တယ်ဆိုတာကတော့၊ အခုဒီမှာ လေးမျိုး ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတော့ အဲဒီလေးမျိုးက ခုနက အမိနဲ့တူတဲ့အိမ်ရှင်မ၊ အနှမနဲ့တူတဲ့အိမ်ရှင်မ၊ မိတ်ဆွေနဲ့တူတဲ့အိမ်ရှင်မ၊ ကျွန်မနဲ့တူတဲ့အိမ်ရှင်မ။ ဒီအိမ်ရှင်မတွေက ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေလဲလို့ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ - &lt;b&gt;&quot;သီလဝတိယော၊ ပတိဒေဝတာယော။&quot;&lt;/b&gt; &lt;b&gt;သီလဝတိ&lt;/b&gt; - ကိုယ်ကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံကုန်၏။ &lt;b&gt;ပတိဒေဝတာ&lt;/b&gt; - အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ အိမ်ဦးနတ်ကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ပြုကျင့်လေ့ရှိသည် ဖြစ်ကုန်၏။ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေကလည်း ပြည့်စုံတယ်၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို နတ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားပြီးတော့ ရိုရိုသေသေနဲ့ ပြုကျင့်လိုက်နာတယ်နော်။ အဲဒီလို အိမ်ရှင်မတွေဟာ နိမ္မာနရတိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အရှင်အနုရုဒ္ဓါနှင့် မနာပကာယိကာ နတ်သမီးများ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီတော့ ဒီနိမ္မာနရတိနတ်ပြည် နတ်လောက ရောက်ရှိသွားတဲ့ ထုံးလေးတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘုန်းကြီး သတိရတုန်း ပြောလိုက်ရဦးမယ်။ မနက်ကလည်း နေ့ခြားသားတွေနဲ့ ဒီဝတ္ထုဇာတ်ကြောင်းလေး ပြောလိုက်မိသေးတယ်။ နာမည်ကြီးတဲ့ အရှင်အနုရုဒ္ဓါပေါ့။ တစ်ချိန် တောထဲမှာ နေ့သန့်စင်တော်မူပါတယ်။ နေ့သန့်စင်တယ်ဆိုတာကတော့ မိမိရရှိနေတဲ့ ဖလသမာပတ် အစရှိတဲ့ သမာပတ်တွေကို ဝင်စားပြီး နေထိုင်တာကို နေ့သန့်စင်တယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရှင်အနုရုဒ္ဓါက ရဟန္တာဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းမှာ ဒီလိုနေ့သန့်စင်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်သမီးသုံးဦး ရောက်လာတယ်။ ဒီနတ်သမီးတွေက ဘယ်လိုနတ်သမီးလဲလို့ မေးရင်တော့ &lt;b&gt;မနာပကာယိကာ&lt;/b&gt; နတ်သမီး။ မိမိတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုတဲ့အချိန်မှာ အချိန်မရွေး ရနိုင်တဲ့ နတ်သမီးတွေ၊ လိုတဲ့ပစ္စည်း အလိုရှိတိုင်း ရနိုင်တဲ့ နတ်သမီးတွေ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတို့တစ်နေ့ စဉ်းစားကြတယ်။ &quot;တို့စည်းစိမ်က သိပ်ပြီးတော့ ခံစားလို့ကောင်းတယ်၊ တို့အလိုရှိတာကို စိတ်က တောင်းတလိုက်တာနဲ့ ဘာမဆို ချက်ချင်းရနေတဲ့အတွက် ဒီစည်းစိမ်ချမ်းသာတွေဟာ ဘယ်လိုအကြောင်းတရားတွေကြောင့် တို့ရရှိရပါသလဲ&quot; လို့ ပြန်ပြီးတော့ စမ်းစစ်ကြည့်တယ်။ စဉ်းစားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အကြောင်းက ဘာပေါ်လာလဲ? လူ့ဘဝ၊ လူ့လောက၊ သူတို့ တစ်ချိန်တုန်းက လူဖြစ်စဉ် အချိန်အခါက အရှင်အနုရုဒ္ဓါဟာ ထိုအချိန်အခါမှာ စင်္ကြာဝတေးမင်းကြီး ဖြစ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒကာကြီးတွေ စင်္ကြာဝတေးမင်းကြီး မဖြစ်ချင်ကြဘူးလား? သိပ်တော့ မလွယ်ဘူး ထင်တယ်နော်။ စင်္ကြာဝတေးမင်းကြီး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီနတ်သမီး သုံးဦးကလည်း ဒီစင်္ကြာဝတေးမင်းကြီးရဲ့ အိမ်ရှင်မတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်၊ မိဖုရားတွေပေါ့။ အဲဒီမိဖုရားတွေက စင်္ကြာဝတေးမင်းကြီးဖြစ်တဲ့ အရှင်အနုရုဒ္ဓါအလောင်းရဲ့ ညွှန်ကြားပြသ ဆိုဆုံးမတဲ့အတိုင်း ဝတ်တရားတွေကို ကြည်ညိုစွာဖြင့် လိုက်နာပြုကျင့်ပြီးတော့ လူ့လောကမှာ နေထိုင်ခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သီလရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ တရားဓမ္မနဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေကလည်း ဖြူစင်တယ်။ ဒီယောက်ျားဖြစ်တဲ့ စင်္ကြာဝတေးမင်းကြီးရဲ့ ဆိုဆုံးမတဲ့ အဆုံးအမ ဩဝါဒကို ရပ်တည်ပြီးတော့ ရှစ်ပါးသီလ၊ ကိုးပါးသီလ၊ တစ်ဆယ်ပါးသီလ အစရှိတဲ့ ဥပုသ်သီတင်းတွေလည်း တတ်အားသမျှ အစောင့်သုံးကြပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်သီလ ဖြူစင်ခြင်း၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ အလိုအတိုင်း လိုက်နာပြီး ပြုကျင့်နေထိုင်ခြင်း အစရှိတဲ့ ဒီအကြောင်းတရားတွေကို အခြေခံပြီးတော့ မနာပကာယိကာ အမည်ရတဲ့ နတ်သမီးတွေ ဖြစ်နေတာ သွားတွေ့လိုက်တော့ သူတို့ ဘယ်လိုစဉ်းစားသလဲ။ &quot;ကဲ... တို့အိမ်ရှင်ယောက်ျား ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ တို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်တဲ့ ဒီအရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကို တို့သွားခေါ်ကြမယ်၊ ခေါ်ပြီး နတ်ပြည်နတ်လောကမှာ တို့အတူတူ နတ်စည်းစိမ် ခံစားကြမယ်&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘယ့်နှယ့်... ဒကာကြီးတွေ၊ ခုနက နတ်သမီးများ လာခေါ်ရင် လိုက်သွားကြမလား? ဟမ်... လိုက်မယ်တူတယ်နော်၊ ပြောနေကြတယ်။ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာပြီး ခေါ်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ သူတို့က မခေါ်ခင်လေးမှာ အရှင်အနုရုဒ္ဓါကို ဘာလျှောက်လဲဆိုတော့ &quot;အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်မတို့ဟာ မနာပကာယိကာ အမည်ရှိတဲ့ နတ်သမီးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်၊ အကြင်ကဲ့သို့သော ရုပ်အဆင်းကို တပည့်တော်မတို့ အလိုရှိခဲ့ရင် ထိုအလိုရှိတဲ့ ရုပ်အဆင်းသည် ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ လိုတိုင်းရနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့ နတ်သမီးတွေဖြစ်တယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ သူတို့က လျှောက်ထားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စိတ်၏ ဖန်ဆင်းနိုင်စွမ်းနှင့် သီလ၏ အကျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို လျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါမှာ အရှင်အနုရုဒ္ဓါက နည်းနည်းလေး စဉ်းစားလိုက်တယ်။ &quot;ကဲ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ နည်းနည်း လက်တွေ့စမ်းကြည့်ရအောင်&quot; ဆိုပြီးတော့ &quot;ဒီနတ်သမီးတွေ အကုန်လုံး တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူနေရင်တော့ သိပ်ကောင်းမယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်တာနဲ့၊ အရှင်မြတ်ရဲ့ စိတ်ထားကို သိတာနဲ့ &quot;တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူစေ&quot; ဆိုပြီး စိတ်ကလေး ဖြစ်လိုက်တာနဲ့ အကုန်လုံး ဖြူသွားတယ်။ အသားအရောင်လည်း ဖြူသွားတယ်၊ ဝတ်စားတွေလည်း အားလုံး ဖြူသွားတယ်၊ ဆင်မြန်းထားတဲ့ အဆင်တန်ဆာ အားလုံးဟာ အဆင်တန်ဆာ အားလုံးနဲ့လည်း အကုန်လုံး ဖြူသွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အောင်ပွဲတစ်ခုတော့ ရပြီ၊ နောက်ထပ်တစ်ခု စမ်းကြည့်စရာပဲ။ ကဲ... ဝါလိုက်ရင်တော့ ကောင်းမယ်&quot; လို့ အရှင်မြတ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က &quot;ဝါလိုက်ရင် ကောင်းမယ်&quot; ဆိုတာနဲ့ အဲဒီနတ်သမီးတွေက အကုန်လုံး အဝါတွေ ဖြစ်သွားတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်တွေလည်း အဝါ၊ ဆင်မြန်းထားတဲ့ အဆင်တန်ဆာတွေလည်း အဝါ၊ အသားအရောင်တွေလည်း အကုန်လုံး အဝါရောင် ပြောင်းသွားတယ်။ မိတ်ကပ်တွေဘာတွေနဲ့ လိမ်းခြယ်ပြီး နေဖို့ လိုသေးလား? မလိုတော့ဘူး။ ဝမ်းဆက်တွေဘာတွေ သွားမှာရှာချုပ်နေဖို့ လိုသေးလား? မလိုဘူး။ စိတ်ဓာတ်သည်ပင် သူတို့ရဲ့ အလိုရှိတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေကို ထုတ်လုပ်နေတဲ့ စက်ရုံ ဖြစ်သွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အဲ... ကဲ... နီလိုက်ရင် ကောင်းမယ်&quot; ဆိုပြီး အရှင်မြတ်က စဉ်းစားတော့ အကုန်လုံး နီသွားပြန်တယ်။ အဝတ်အစားတွေလည်း အားလုံး၊ အသားအရောင်တွေလည်း အားလုံး အနီရောင် ပြောင်းသွားတယ်။ ဝတ်စားအားလုံး မှန်သမျှ အကုန်လုံး အနီဖြစ်သွားတယ်။ အလိုရှိတဲ့အတိုင်း ဘာအလိုရှိလဲ၊ အလိုရှိတာတွေကို အကုန်လုံး ရနိုင်တယ်။ ကောင်းဘူးလား? ဟမ်... ဘယ်သူမှ မဖြေဘူးနော်။ ဖြေလိုက်လို့ရှိရင်တော့ ဘုန်းကြီး ဘာပြန်ပြောမလဲဆိုပြီးတော့ နည်းနည်းလေး ကြောက်နေတယ် တူတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူက လိုတိုင်းရနေတယ်ဆိုတာကတော့ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်တော့ ကောင်းတဲ့ သဘောတော့ ရှိပါတယ်နော်။ မိမိတို့ အလိုရှိတာကို မိမိတို့ ဖန်ဆင်းတယ်၊ ဖန်ဆင်းပြီးတော့မှ မွေ့လျော်တယ်။ အလိုရှိတာကို ဖန်ဆင်းနိုင်တာကတော့ နိမ္မာနလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ ဒီသက်ရှိသက်မဲ့ ကာမဝတ္ထု အစုအစုတွေနဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်နေတာကိုတော့ ရတိလို့ ခေါ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မနာပကာယိကာ အမည်ရှိတဲ့ နတ်သမီးတွေဖြစ်တော့ အရှင်အနုရုဒ္ဓါကလည်း ဒီလိုစမ်းသပ်ပြီးတော့ အောင်ပွဲရသွားပြီ။ အောင်ပွဲရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အရှင်အနုရုဒ္ဓါကို သူတို့က ဆွဲဆောင်တဲ့အနေအားဖြင့် လက်ခုပ်တီးကြတယ်။ သူတို့တီးလိုက်တဲ့ လက်ခုပ်သံတွေဟာ ဒုတိယငါးပါးကို ကျွမ်းကျင်လိမ္မာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ပြိုင်တူ တီးမှုတ်လိုက်တဲ့ အသံထက်တောင်မှ သာယာနေတယ်တဲ့။ အဲဒီမှာ ကကြ၊ ခုန်ကြ၊ တီးကြ၊ မှုတ်ကြနဲ့ မြူးမြူးကြွကြွ ဆွဲဆောင်လိုက်တော့ အရှင်မြတ်က &quot;ဒါတော့ ငါမကြည့်သင့်တော့ဘူး&quot; ဆိုပြီးတော့ မျက်လုံးပိတ်ပြီးတော့ တရားအားထုတ်နေပါတယ်။ အဲဒီအခါကျတော့မှ &quot;တို့အား အလိုမရှိဘူး&quot; ဆိုတာ သိတာနဲ့ သူတို့လည်း ပြန်သွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီ နတ်ပြည်နတ်လောကကို ဘယ်လို အမျိုးသမီးတွေ ရောက်နိုင်သလဲနော်။ အမေနဲ့တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ နှမနဲ့တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ အဆွေခင်ပွန်းနဲ့တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ ကျွန်မနဲ့တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ။ ဒီအိမ်ရှင်မ လေးမျိုးတွေဟာ နိမ္မာနရတိနတ်ပြည်လောကကို ရောက်နိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဒီလိုဆိုတော့ ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာပြီ။ &quot;တပည့်တော်မတို့ကလည်း သီလရှင်တွေ ဖြစ်နေတယ်၊ အပျိုကြီးတွေကလည်း ဖြစ်နေတယ်၊ အဲဒီနတ်ပြည် ရောက်ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ&quot; လို့ မေးစရာရှိတယ်၊ ဟမ်။ &quot;အေး... ယောက်ျား ရှာရတော့မလား&quot; ဆိုပြီးတော့ မေးစရာ ဖြစ်မလာဘူးလား? မရှာရပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူတော်ကောင်းတွေရဲ့ အပေါ်မှာ မိမိတို့က ခုနကပြောသလို အမိကဲ့သို့ စိတ်ထားပြီးတော့ သီလစင်ကြယ်စွာဖြင့် ပြုကျင့်နေထိုင်မယ်၊ နှမကဲ့သို့ စိတ်ထားပြီး သီလစင်ကြယ်စွာဖြင့် ပြုကျင့်ပြီး နေထိုင်မယ်၊ မိတ်ဆွေခင်ပွန်းကဲ့သို့သော စိတ်ထားပြီးတော့ ပြုကျင့်နေထိုင်ကြမယ်၊ ကျွန်မနဲ့တူတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ပြုကျင့်နေထိုင်ကြမယ်ဆိုရင် မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေရဲ့ စင်ကြယ်ခြင်း၊ စိတ်ထားတွေရဲ့ ဖြူစင်မြင့်မြတ်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအကြောင်းတရားတွေကြောင့် ဒီနိမ္မာနရတိ နတ်ပြည်နတ်လောကကိုတော့ ရောက်နိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝိပဿနာဉာဏ်နှင့် သုသိတာနတ်ရထားအကြောင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကိုယ်ကြိမ်းသေတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ ကျိန်းသေတာက မိမိတို့က ဝိပဿနာနဲ့ ဉာဏ်တွေရင့်လို့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ ဒီလိုမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်သာ ရပါစေ။ သောတာပန် ပုဂ္ဂိုလ်တို့မည်သည်မှာ အရိယကန္တသီလလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ သီလနှင့် ပြည့်စုံနေခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် နတ်ပြည်ခြောက်ထပ် ဘယ်ဘုံကြိုက်သလဲ၊ ကြိုက်တဲ့ဘုံ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဓမ္မဥပါသကာကြီး တစ်ယောက်ဆိုကြပါစို့နော်။ ကွယ်လွန်ခါနီး အချိန်အခါမှာ နတ်ရထား ခြောက်စီး ဆိုက်လာတယ်။ နတ်ပြည်နတ်လောကက ဆိုက်လာတဲ့အချိန်အခါကျတော့၊ ထိုအချိန်အခါမှာ သူကလည်း ရဟန်းတော်တွေကို ပင့်ဖိတ်ပြီး တရားနာနေတဲ့အချိန် ဖြစ်တော့ တရားက မဆုံးသေးတော့ &quot;ခဏနေကြပါဦး၊ ခဏနေကြပါဦး&quot; ဆိုပြီး လက်လှမ်းပြောတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ရဟန်းတော်တွေကလည်း သူတို့ရွတ်ဖတ်နေတဲ့ တရားတော်ကို တားတယ်လို့ ထင်ပြီးတော့ ရဟန်းတွေက ပြန်ကြွသွားကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါပေမဲ့ ဥပါသကာကြီးက သတိရလို့ ကြည့်လိုက်တော့ ရဟန်းတွေကို မတွေ့တော့ဘူး။ &quot;ဘယ်ရောက်သွားသလဲ&quot; လို့ မေးတော့၊ ဘေးကလူတွေက &quot;ဒကာကြီးကနေပြီးတော့ ခဏနေကြပါဦးလို့ ပြောတော့ ရဟန်းတော်တွေလည်း ပြန်ကြွသွားတယ်&quot; လို့ ပြောကြတယ်။ &quot;ငါက ရဟန်းတော်တွေကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ နတ်ပြည်နတ်လောကက နတ်ရထားခြောက်စင်းက ဆိုက်လာပြီ။ ဆိုက်လာတဲ့အတွက် ဘယ်နတ်ပြည်ကို လိုက်မလဲဆိုပြီး လှမ်းမေးနေတော့ ခဏနေကြပါဦးလို့ ငါက ပြောတာပါ&quot; လို့ ပြန်ရှင်းပြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အရှင်ဒကာကြီး ပြောနေတဲ့ ဒီနတ်ရထားလည်း ကျွန်တော်တို့ မမြင်ရပါလား&quot; လို့ ဘေးက ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက ဝိုင်းပြောလိုက်တော့၊ &quot;ကဲ... ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ပန်းကုံးတွေရှိလား၊ ပန်းကုံးယူခဲ့စမ်း။ နတ်ပြည်ခြောက်ထပ်မှာ ဘယ်နတ်ပြည်က မွေ့လျော်ဖို့ အကောင်းဆုံးလဲ&quot; လို့ မေးလိုက်တယ်။ &quot;ဘုရားအလောင်းတော်တို့ နောက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ နတ်ပြည် (တုသိတာ) ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ&quot; ဆိုပြီး ဘေးက ဝိုင်းပြောကြတော့၊ &quot;ကဲ... ဒီပန်းကုံးကို တုသိတာ နတ်ရထားမှာ ချိတ်စေ&quot; ဆိုပြီး လှမ်းပြီး ကောင်းကင်ကို ပစ်လိုက်တာ၊ တုသိတာ နတ်ရထားမှာ သွားချိတ်နေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီပန်းကုံးကိုတော့ လူတွေက အားလုံးမြင်ကြတယ်။ ကောင်းကင်မှာ တွဲလျားဆွဲနေတယ်။ နတ်ရထားကိုတော့ မမြင်ကြပါဘူး။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မမြင်တာနဲ့လည်း &quot;မဟုတ်ဘူး&quot; လို့ ပြောလို့ရပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူးနော်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ ဥပါသကာကြီးက တုသိတာ နတ်ရထားထက် တက်ပြီးတော့ နတ်ပြည်နတ်လောက လိုက်သွားပါတယ်။ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဘုံ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိဘူးလား။ အရှင်လတ်လတ် လိုက်ပါသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီမှာ စုတိစိတ်ကျတယ်၊ ကျပြီးတော့ နတ်ဘဝ ကူးသွားတယ်နော်။ တုသိတာ နတ်ပြည်နတ်လောက ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သောတာပန် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဘုံ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဈာန်တရားနှင့် ဗြဟ္မာပြည်သို့ လားရာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကျိန်းသေတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ပြုကျင့်လိုက်နာခြင်းသည် မိမိတို့အတွက် အကျိုးရှိပါတယ်။ အကယ်၍များ မိမိတို့က ဈာန်တရားတွေ ရရှိထားတဲ့ သူတော်ကောင်းဖြစ်လို့ &quot;နတ်ပြည်နတ်လောက မကြိုက်ပါဘူး၊ နတ်ပြည်နတ်လောကမှာလည်း ငမူးတွေက ရှိနေတော့ ဒီငမူးတွေနဲ့ မတွေ့ချင်ပါဘူး&quot; ဆိုလို့ရှိရင်၊ ဗြဟ္မာပြည် သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မရနိုင်ဘူးလား။ ဒီဈာန်တွေ မလျောကျခဲ့ရင်တော့၊ သေသည့်တိုင်အောင် ဈာန်များက မလျောကျခဲ့ရင် နတ်ပြည်ထက် မြင့်တဲ့ ဗြဟ္မာလောကကိုလည်း ရောက်နိုင်ပါတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;အိမ်ရှင်မ အမျိုးအစားနှင့် လားရာဂတိ (နိဿယ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကဲ... ဘုရားရှင်က ဘာဆက်ပြီး ဟောလဲဆိုတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဝဓကာ စောရီ သမာ စ၊ ယာပိ ဥစ္စတိ ဘာရိယာ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;b&gt;ဒုဿီလာ ဖရုသာ အနာဒရာ၊ ကာယဿ ဘေဒါ နိရယံ ဝဇန္တိ သာ။&lt;/b&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣဒံ&lt;/b&gt;၊ ဤလောက၌။ &lt;b&gt;ပရိယာဝတ္တကာတိ&lt;/b&gt;၊ လူသတ်သမားနှင့် တူတဲ့အိမ်ရှင်မ ဟူ၍လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဥစ္စတိ&lt;/b&gt;၊ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ &lt;b&gt;စောရီတိ စ&lt;/b&gt;၊ သူခိုးနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥစ္စတိ&lt;/b&gt;၊ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ &lt;b&gt;အယျာတိ စ&lt;/b&gt;၊ အရှင်သခင်နှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မဟူ၍လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဥစ္စတိ&lt;/b&gt;၊ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဒုဿီလာ&lt;/b&gt;၊ သီလမရှိတဲ့ သဘောလည်းရှိကုန်၏။ &lt;b&gt;ဖရုသာ&lt;/b&gt;၊ ကြမ်းတမ်းသော စကားလည်း ရှိကုန်၏။ &lt;b&gt;အနာဒရာ&lt;/b&gt;၊ ရိုသေလေးစားမှု မရှိကုန်။ &lt;b&gt;တာ&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့သော အိမ်ရှင်မတို့သည်။ &lt;b&gt;ကာယဿ ဘေဒါ&lt;/b&gt;၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးခြင်းကြောင့်။ &lt;b&gt;နိရယံ&lt;/b&gt;၊ ငရဲသို့။ &lt;b&gt;ဝဇန္တိ&lt;/b&gt;၊ သွားရောက်ကြရလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ခုနက စကားလေး ဘုရားရှင်က ဂါထာလေးနဲ့ ပြန်ပြီး ဆိုဆုံးမပါတယ်။ လူသတ်သမားနဲ့ တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ သူခိုးမနဲ့ တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ အရှင်သခင်နဲ့ တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ အိမ်ရှင်မ သုံးဦးက ဘယ်လိုသဘော ရှိသလဲ။ &lt;b&gt;ဒုဿီလာ&lt;/b&gt;၊ ကိုယ်ကျင့်သီလကလည်း မရှိဘူး။ &lt;b&gt;ဖရုသာ&lt;/b&gt;၊ ပြောလိုက်ဆိုလိုက်တဲ့ စကား နားထောင်ကြည့်လိုက်ရင် လွှသွားလို အင်မတန် ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလည်း ပြောတတ်တယ်။ &lt;b&gt;အနာဒရာ&lt;/b&gt;၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျား အစရှိတဲ့ တစ်ဖက်သား ပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်၌ ရိုသေလေးစားမှု စိတ်ထား နည်းနည်းမှ မရှိဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီလို အိမ်ရှင်မမျိုးတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးပြီးသည်မှ နောက်ကာလ၌ ငရဲသို့ ရောက်ရှိကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကောင်းသော အိမ်ရှင်မ လေးမျိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်မျိုး ဘုရားဆက်ဟောပြန်တယ် -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;မာတာ ဘဂိနီ သခီ စ၊ ယာပိ ဥစ္စတိ ဘာရိယာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဒါသီ စ သီလေ ထိတာ၊ စိရရတ္တံ သံဝုတာ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;တာ ကာယဿ ဘေဒါ၊ သုဂတိံ သဂ္ဂံ လောကံ ဝဇန္တိ။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣဓ&lt;/b&gt;၊ ဤလောက၌။ &lt;b&gt;ယာပိ&lt;/b&gt;၊ အကြင်အိမ်ရှင်မကို။ &lt;b&gt;မာတာ&lt;/b&gt;၊ အမိနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မဟူ၍လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဘဂိနီ&lt;/b&gt;၊ နှမနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မဟူ၍လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;သခီ စ&lt;/b&gt;၊ အဆွေခင်ပွန်းနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မဟူ၍လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဒါသီ စ&lt;/b&gt;၊ ကျွန်မနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မဟူ၍လည်းကောင်း။ &lt;b&gt;ဥစ္စတိ&lt;/b&gt;၊ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;သီလေ ထိတာ&lt;/b&gt;၊ ကိုယ်ကျင့်သီလတရား၌ တည်နေသည့်အတွက်ကြောင့်။ &lt;b&gt;စိရရတ္တံ သံဝုတာ&lt;/b&gt;၊ နေ့ညသံသရာဖြင့် ကြာမြင့်စွာ အချိန်အခါကာလပတ်လုံး စောင့်စည်းအပ်သော ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ ရှိသည်ဖြစ်၍။ &lt;b&gt;တာ ဘာရိယာ&lt;/b&gt;၊ ထိုကဲ့သို့သော အိမ်ရှင်မတို့သည်။ &lt;b&gt;ကာယဿ ဘေဒါ&lt;/b&gt;၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးခြင်းကြောင့်။ &lt;b&gt;သုဂတိံ သဂ္ဂံ လောကံ&lt;/b&gt;၊ ကောင်းမှုပြု သုစရိုက်သမားတို့၏ လျော်ရာဖြစ်သော နတ်ပြည်လောကသို့။ &lt;b&gt;ဝဇန္တိ&lt;/b&gt;၊ ကပ်ရောက်ကြရလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အမေနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ နှမနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိတ်ဆွေမနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ ကျွန်မနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ။ ဒီအိမ်ရှင်မ လေးမျိုးကတော့ ဘယ်လိုဖြစ်နေသလဲ။ &lt;b&gt;သီလေ ထိတာ&lt;/b&gt;၊ ဖြူစင်မြင့်မြတ်နေတဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေလည်း ဖြစ်ကြတယ်။ &lt;b&gt;စိရရတ္တံ သံဝုတာ&lt;/b&gt;၊ နေ့ညသံသရာရှိသော အချိန်ကာလပတ်လုံး ကာယကံစောင့်စည်းမှုလည်း ရှိတယ်၊ ဝစီကံစောင့်စည်းမှုတွေလည်း ရှိတယ်၊ မနောကံစောင့်စည်းမှုတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီလိုကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ခိုင်ပြီးတော့၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ ရိုသေလေးစားတဲ့ စိတ်ထားရှိခြင်း၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ အလိုအတိုင်း လိုက်နာပြုကျင့် ဆောင်ရွက်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီကောင်းမှု ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဒီအိမ်ရှင်မတွေ ကွယ်လွန်သွားပြီးတဲ့နောက် နတ်ပြည်နတ်လောကသို့ ရောက်ရှိသွားရတယ်ဆိုပြီး ဘုရားဟောတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သုဇာတာ အမျိုးသမီး၏ စိတ်ဓာတ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဟောပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ မြတ်စွာဘုရားက သုဇာတာ အမျိုးသမီးလည်း စိတ်ထားတွေ တော်တော်လေး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားပြီဆိုတာ သိတဲ့အတွက်၊ ဘုရားရှင်က သစ္စာလေးပါးကနေ ဆက်တဲ့ တရားစကားတွေကို ဆက်လက်ပြီး ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးတော်မူပါတယ်။ ထိုဒေသနာ အပြီးမှာ သုဇာတာ အမျိုးသမီးလည်း ထိုတစ်ထိုင်အတွင်းမှာပဲ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၌ တည်သွားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးလိုက်ရင် မရနိုင်ဘူးလား။ ရပါတယ်။ မိမိရဲ့ ယုတ်ရင်းကြမ်းတမ်းနေတဲ့ ကာယကံမှု၊ ယုတ်ရင်းကြမ်းတမ်းနေတဲ့ ဝစီကံမှု၊ ယုတ်ရင်းကြမ်းတမ်းနေတဲ့ မနောကံမှုတွေကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောသုတ်သင်တတ်အောင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးရတယ်။ စိတ်ဓာတ်ကလေးကို နှိမ်ချပြီးတော့ ဆင်ခြင်အောင် ပြုလုပ်မယ်ဆိုပြီး စင်ကြယ်အောင်သာ ကြိုးစားလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ခုပြောနေတဲ့ သုဇာတာ အမျိုးသမီးတို့ကဲ့သို့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ အရိယာဘုံအဆင့်သို့ ကူးမသွားနိုင်ဘူးလား။ ကူးသွားနိုင်တယ်။ ဒါက မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေကို မိမိတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို့ ဒီလိုအဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ဘဝတွေကို ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီလို တရားဟောပြီးတဲ့အချိန်ကျတော့ ဘုရားရှင်က ဒီသုဇာတာ အမျိုးသမီးကို ဘာမေးလဲ။ &quot;သုဇာတေ၊ တွံ ဣမာသံ သတ္တန္နံ ဘာရိယာနံ ကတမာ သိ?&quot;။ &quot;ချစ်သမီး သုဇာတာ... သင်သည် ဤခုနစ်ယောက်သော အိမ်ရှင်မတို့တွင် အဘယ်မည်သော အိမ်ရှင်မပါနည်း?&quot;။ ဒီအိမ်ရှင်မ သုဇာတာ ဘာပြန်ပြီး လျှောက်ထားလဲဆိုတော့ &quot;ဒါသီ သမာ အဟံ ဘန္တေ&quot;။ &quot;အရှင်ဘုရား... ဘုရားတပည့်တော်မသည် ကျွန်မနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ ဖြစ်ပါပေ၏&quot; တဲ့။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရင်တုန်းက (သောတာပန် မဖြစ်ခင်တုန်းက) သူဟာ ကျွန်မလို ကျင့်တဲ့ အိမ်ရှင်မျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ ခုန သောတာပန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ၊ မာန်မာနကို နှိမ်ချပစ်လိုက်တော့ သူဟာ &quot;အရှင်သခင်&quot; ဟုတ်သေးလား။ မဟုတ်တော့ဘူး။ &quot;သူခိုးမ&quot; နဲ့တူတဲ့ အိမ်ရှင်မလည်း ဟုတ်သေးလား။ မဟုတ်တော့ဘူး။ &quot;လူသတ်သမား&quot; နဲ့ တူနေတဲ့ အိမ်ရှင်မလည်း ဟုတ်သေးလား။ မဟုတ်တော့ဘူး။ &quot;အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ကျွန်မနဲ့တူတဲ့ အိမ်ရှင်မပါ ဘုရား&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုလျှောက်ထားလိုက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းနှင့် ဘုရားရှင်၏ ချီးမွမ်းခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;စိတ်ဓာတ်တွေ ပြောင်းသွားတယ်၊ ပြောင်းပြီးတော့ သူက ဘာလုပ်လဲ။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဒါသီ သမာ အဟံ ဘန္တေတိ ဝတ္တဝါ ဘဂဝတော ပါဒေ သိရသာ ဝန္ဒိတွါ ခမာပေသိ။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဘုန်းတော်နှင့် ထွန်းလွင်တောက်ပတော်မူပါပေသော မြတ်စွာဘုရား... အဟံ၊ ဘုရားတပည့်တော်မသည်၊ ဒါသီသမာ၊ ကျွန်မနှင့်တူတဲ့ အိမ်ရှင်မ ဖြစ်ပါပေ၏။ &lt;b&gt;ဣတိ&lt;/b&gt;၊ ဤသို့။ &lt;b&gt;ဝတ္တဝါ&lt;/b&gt;၊ လျှောက်ထားပြီး၍။ &lt;b&gt;ဘဂဝတော&lt;/b&gt;၊ မြတ်စွာဘုရား၏။ &lt;b&gt;ပါဒေ&lt;/b&gt;၊ ခြေတော်အစုံတို့ကို။ &lt;b&gt;သိရသာ&lt;/b&gt;၊ ဦးခေါင်းဖြင့်။ &lt;b&gt;ဝန္ဒိတွါ&lt;/b&gt;၊ ရှိခိုးပြီး၍။ &lt;b&gt;ခမာပေသိ&lt;/b&gt;၊ သည်းခံတော်မူစေ၏။ &quot;တပည့်တော်မရဲ့ အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်သည်းခံတော်မူပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန် ကန်တော့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူတော်ကောင်းဆိုတာက ဒီလိုစိတ်ထားမျိုး ရှိရတယ်မဟုတ်လား။ ရှိတယ်။ မိမိမှာ အပြစ်ရှိခဲ့ရင် ဒီအပြစ်တွေကို သူတော်ကောင်းတို့ထံမှာ၊ ဘုရားအစရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ထံမှာ ဝန်ချတောင်းပန်ပြီးတော့ ကန်တော့ရပါတယ်။ ဒါကို &quot;အပြစ်ကို အပြစ်အားလျော်စွာ သိခြင်း&quot; လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဘယ်တော့မှ ဝန်မချဘူး၊ ဘယ်တော့မှ မတောင်းပန်နိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ စိတ်ဓာတ်တွေက တင်းမာနေပြီ။ တင်းမာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်းကို မိမိမလိုက်ရဘူးလား။ လိုက်ရမယ်။ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ သွားတဲ့လမ်းကို မိမိတို့ ရောက်နိုင်မလား။ ရောက်နိုင်တယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီပုံစံစနစ်အားဖြင့် မြတ်စွာဘုရားက သုဇာတာ အမည်ရနေတဲ့ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယကာကြီးရဲ့ ချွေးမကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဆိုဆုံးမခြင်းဆိုတဲ့ ဩဝါဒဖြင့် ဆိုဆုံးမလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ၊ ဆိုဆုံးမလို့လည်းပြီးရော မြတ်စွာဘုရားလည်း ဆွမ်းကိစ္စပြီးတဲ့အခါ ဇေတဝန် ကျောင်းတိုက်တော်သို့ ပြန်ကြွသွားပါတယ်။ ရဟန်းသံဃာတွေနဲ့အတူ အားလုံးပြန်သွားတယ်။ ပြန်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မြတ်စွာဘုရားကို ရဟန်းသံဃာတွေက ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ပြုကြတယ်။ မြတ်စွာဘုရားလည်း ဂန္ဓကုဋိ ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့ ဓမ္မသဘင်တစ်ခုပေါ့လေ။ နေ့စဉ် ကျောင်းတော်အတွင်းမှာ ဓမ္မာရုံကြီးတွေ ရှိကြတယ်။ ဓမ္မာရုံအသီးသီးမှာလည်း ဓမ္မသဘင်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ တရားပွဲတွေက နေ့စဉ်ရှိနေပါတယ်။ ဓမ္မသဘင်တစ်ခုမှာ ရဟန်းတွေ စုပေါင်းမိတဲ့အချိန်မှာ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးနဲ့ ဆက်တဲ့ တရားစကားတွေ ပြောနေကြတယ်။ &quot;ဪ... ငါ့ရှင်တို့၊ မြတ်စွာဘုရားဟာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဆိုဆုံးမရုံမျှဖြင့် သုဇာတာအမည်ရှိနေတဲ့ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယကာကြီးရဲ့ ချွေးမကို ယဉ်ကျေးအောင် ဆုံးမပြီး သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် တည်အောင် တရားဓမ္မ ဟောကြားပြသပေးတော်မူနိုင်ပါပေတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဘုရားရှင်ကို အင်မတန် ချီးမွမ်းနေကြတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က ကြွလာပြီးတော့ &quot;ချစ်သားတို့... ဘယ်အမည်ရှိသော စကားဖြင့် ဒီနေရာမှာ စည်းဝေးနေထိုင်ကြပါသလဲ&quot; လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ၊ ရဟန်းတော်များကလည်း အကျိုးအကြောင်း တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ ဘုရားရှင်က ဘာမိန့်ရှိလဲဆိုတော့ -&lt;br&gt;
န ဘိက္ခဝေ ဣဒါနေဝ၊ ပုဗ္ဗေပိ မယာ သုဇာတာ ဧကောဝါဒေနေဝ ဒမိတာ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဘိက္ခဝေ&lt;/b&gt;၊ ချစ်သားရဟန်းတို့။ &lt;b&gt;ဣဒါနေဝ&lt;/b&gt;၊ ယခုအခါ၌သာလျှင်။ &lt;b&gt;န&lt;/b&gt;၊ မဟုတ်သေး။ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗေပိ&lt;/b&gt;၊ ဟိုရှေးယခင် အခါတုန်းကလည်းပဲ။ &lt;b&gt;မယာ&lt;/b&gt;၊ ငါဘုရားသည်။ &lt;b&gt;သုဇာတာ&lt;/b&gt;၊ သုဇာတာအမည်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကို။ &lt;b&gt;ဧကောဝါဒေနေဝ&lt;/b&gt;၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဆိုဆုံးမခြင်းဖြင့်သာလျှင်။ &lt;b&gt;ဒမိတာ&lt;/b&gt;၊ ယဉ်ကျေးအောင် ဆိုဆုံးမခဲ့ဖူးလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဤသို့ မိန့်ကြားတော်မူပြီးနောက် အတိတ်အကြောင်းကို အာဟာရိ (ဆောင်ယူ၍) ဟောတော်မူလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ချစ်ခင်ဖွယ်ရာ စကားပြောဆိုခြင်း အတတ် (နိဒါန်း)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ရှစ်ဖြာအောက်မေ့ဖွယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။ ဘုန်းကြီး ဟောချင်တာကတော့ အဲဒီ ရှစ်ဖြာအောက်မေ့ဖွယ် ဇာတ်လမ်းလေးပါပဲ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို နိဒါန်းပျိုးနေတာနဲ့တင် တစ်ည ကြာသွားခဲ့ပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကဲ... ဒီရှစ်ဖြာအောက်မေ့ဖွယ် ဇာတ်လမ်းက ဘာလဲဆိုတော့၊ တစ်ချိန်က ဗာရာဏသီပြည်မှာ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော်ကလည်း အဂ္ဂမဟေသီ မိဖုရားကြီးရဲ့ ဝမ်းကြာတိုက်မှာ ပဋိသန္ဓေလာနေရပါတယ်။ မွေးဖွားလာပြီးတဲ့နောက် အရွယ်ရောက်တော့ တက္ကသိုလ်ပြည်မှာ ပညာသင်ကြားပါတယ်။ အတတ်ပညာအားလုံး သင်ယူပြီးမြောက်တဲ့နောက်ပိုင်းမှာ၊ ခမည်းတော်မင်းကြီး ကွယ်လွန်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဗာရာဏသီမင်းအဖြစ်ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဘုရားအလောင်းတော်သည် မင်းအဖြစ်၌ ရပ်တည်ပြီးတော့ တရားနဲ့လျော်ညီစွာ၊ မင်းကျင့်တရား ၁၀ ပါးနဲ့ လျော်ညီစွာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ပြဿနာလေးတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မာတာ ကောဓနာ ဟောတိ၊ စဏ္ဍီ ဖရုသဝါစိနီ။ အက္ကောသိကာ ပရိဘာသိကာ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဗာရာဏသီမင်းမြတ်၏ မယ်တော်သည်ကား &lt;b&gt;ကောဓနာ&lt;/b&gt; - အမျက်ထွက်လေ့ရှိသည် &lt;b&gt;ဟောတိ&lt;/b&gt; - ဖြစ်၏။ &lt;b&gt;စဏ္ဍီ&lt;/b&gt; - စိတ်ခက်ထန် ကြမ်းတမ်းလှ၏။ &lt;b&gt;ဖရုသဝါစိနီ&lt;/b&gt; - ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလည်း ရှိ၏။ &lt;b&gt;အက္ကောသိကာ&lt;/b&gt; - ဆဲရေးတတ်၏။ &lt;b&gt;ပရိဘာသိကာ&lt;/b&gt; - ခြိမ်းခြောက်တတ်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သူ့ရဲ့မယ်တော်ဖြစ်တဲ့ အဂ္ဂမဟေသီ မိဖုရားကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ၊ ဒီအမေက သိပ်ပြီးတော့ ဒေါသကြီးတယ်။ စိတ်နေစိတ်ထား သိပ်ပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတယ်။ နှုတ်ကထွက်လာတဲ့ စကားတွေကို ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း သိပ်ပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတယ်။ ကိုယ်အမူအရာကလည်း ကြမ်းတယ်၊ နှုတ်အမူအရာကလည်း ကြမ်းတမ်းတယ်။ ဆဲလည်း ဆဲတတ်တယ်၊ &quot;ဘာမှတ်သလဲဟင်... ငါ့ကို ဘာမှတ်သလဲ&quot; ဆိုပြီးတော့လည်း ခြိမ်းခြောက်တတ်တယ်။ သူက ဘာလုပ်မယ်တော့ မပြောတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တော်တော်ခြိမ်းခြောက်တတ်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိခင်ကို ဆုံးမရန် ဥပမာရှာဖွေခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ပုံစံစနစ်မျိုးနဲ့ သူက နန်းတွင်းမှာ နေထိုင်တယ်။ အဲဒီလိုနေထိုင်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘုရားအလောင်းကလည်း မိခင်ကို ဆိုဆုံးမချင်တဲ့ စိတ်ထားတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မိခင်ဖြစ်နေတဲ့ အခါကျတော့ ပြန်ပြီးဆိုဆုံးမဖို့ဆိုတဲ့ အပိုင်းက နည်းနည်းမခက်ဘူးလား... ခက်နေတယ်။ သားနဲ့ အမိ ဖြစ်နေပြီလေ။ အဲဒီတော့ အကြောင်းထူးတစ်ခု မရှိဘဲနဲ့ ပြောဆိုဆုံးမဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးဆိုပြီးတော့ နှလုံးပိုက်ပြီး ဘုရားအလောင်းတော်က ဘာလုပ်သလဲ။ မယ်တော်ကို ဆိုဆုံးမဖို့ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဥပမာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးတော့ လှည့်လည်ကျက်စားနေခဲ့တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တစ်နေ့တော့ ဘာလုပ်ကြသလဲဆိုတော့ ဥယျာဉ်တော် သွားကြတယ်။ မယ်တော်လည်း သားတော်နဲ့အတူ ဥယျာဉ်တော်သို့ လိုက်ပါသွားတယ်။ လိုက်ပါသွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;အထ အန္တရာမဂ္ဂေ ကိကီ သကုဏီ ဝိရဝိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အထ&lt;/b&gt; - ထိုသို့သွားရာ၌၊ &lt;b&gt;အန္တရာမဂ္ဂေ&lt;/b&gt; - ဥယျာဉ်တော်သို့ မရောက်မီ လမ်းခရီးကြား၌၊ &lt;b&gt;ကိကီ&lt;/b&gt; - တော၌ ကိကီတိတိ မြည်တတ်သော ကိကိသကုဏီငှက် (တစ်နည်း) တိတိတုငှက်သည်၊ &lt;b&gt;ဝိရဝိ&lt;/b&gt; - မြည်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိသေဒူးကနေ တွန်တယ်တဲ့။ &quot;တိတိတု&quot; အော်တဲ့အသံကို ဒီပရိသတ်တွေ ကြားဖူးကြပါလိမ့်မယ်။ အသံက တော်တော်နားငြီးစရာ ကောင်းလား။ အဲဒါပါပဲနော်။ တိတိတုက အော်ပြီ။ ဒါကြောင့် လမ်းခရီးကြား၌ တိတိတုငှက်သည် မြည်တွန်ခဲ့လေပြီ။ မြည်တွန်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဗောဓိသတ္တဿ ပရိသာ တံ သဒ္ဒံ သုတွာ ကဏ္ဏေ ပိဓိတွာ 'အံ၊ စဝါသေ ဖရုသဝါစေ မာ သဒ္ဒံ အကာသိ' ဣတိ အာဟ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ဤပရိသတ်တို့သည် (မင်းပရိသတ်တွေ အားလုံး ပါသွားကြတယ်၊ မယ်တော်လည်း ပါတယ်) &lt;b&gt;တံ သဒ္ဒံ&lt;/b&gt; - ထိုတိတိတုငှက် အော်နေတဲ့အသံကို၊ &lt;b&gt;သုတွာ&lt;/b&gt; - ကြားရသည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ကဏ္ဏေ&lt;/b&gt; - နားတို့ကို၊ &lt;b&gt;ပိဓိတွာ&lt;/b&gt; - ပိတ်ထားလိုက်ကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;အံ&lt;/b&gt; - အို ကြမ်းတမ်းတဲ့အသံကို ပြုလုပ်တတ်တဲ့၊ &lt;b&gt;စဝါသေ ဖရုသဝါစေ&lt;/b&gt; - ကြမ်းတမ်းတဲ့အသံကို မြည်အော်တတ်တဲ့ ငှက်၊ &lt;b&gt;မာ သဒ္ဒံ အကာသိ&lt;/b&gt; - ဤကဲ့သို့ အသံမျိုးကို မပြုပါနဲ့ဦး၊ &lt;b&gt;ဣတိ အာဟ&lt;/b&gt; - ဤသို့ ပြောကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကြမ်းတမ်းရက်စက်တဲ့ အသံကို မြည်တွန်တတ်တဲ့ ငှက်ရုပ်၊ မအော်စမ်းပါနဲ့ ဆိုပြီးတော့ နားတွေပိတ်ပြီး ဝိုင်းပြောကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သာယာချိုမြိန်သော ဥဩငှက်အသံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဗောဓိသတ္တော နစ္စဂီတပရိဝါရိတေ ဌိတေ မာတာ သဒ္ဓိံ ဥယျာနေ ဝိစရန္တေ ဧကသ္မိံ သုပုပ္ဖိတေ သာလရုက္ခေ နိသိန္နော ဧကော ကောကိလော မဓုရေန သရေန ဝတ္တိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဗောဓိသတ္တော&lt;/b&gt; - ဘုရားအလောင်းသည်၊ &lt;b&gt;နစ္စဂီတပရိဝါရိတေ&lt;/b&gt; - ကချေသည်အပေါင်း ခြံရံလျက်၊ &lt;b&gt;ဌိတေ&lt;/b&gt; - တည်နေခဲ့သည်ရှိသော်၊ &lt;b&gt;မာတာ သဒ္ဓိံ&lt;/b&gt; - မိခင်နှင့်အတူတကွ၊ &lt;b&gt;ဥယျာနေ&lt;/b&gt; - ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌၊ &lt;b&gt;ဝိစရန္တေ&lt;/b&gt; - လှည့်လည်ကျက်စားခဲ့သည်ရှိသော်...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မောင်းမမိဿံအပေါင်း ခြံရံပြီးတော့ မိခင်နဲ့အတူ ဥယျာဉ်တော်မှာ လှည့်လည်သွားနေကြတယ်။ အဲဒီလိုသွားတဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့၊ &lt;b&gt;ဧကသ္မိံ သုပုပ္ဖိတေ သာလရုက္ခေ&lt;/b&gt; - တစ်ခုသော ကောင်းစွာပွင့်နေတဲ့ အင်ကြင်းပင်နား၌၊ &lt;b&gt;နိသိန္နော&lt;/b&gt; - နားနေသော၊ &lt;b&gt;ဧကော ကောကိလော&lt;/b&gt; - ဥဩငှက်တစ်ကောင်သည်၊ &lt;b&gt;မဓုရေန သရေန&lt;/b&gt; - သာယာချိုမြိန်သောအသံဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဝတ္တိ&lt;/b&gt; - တွန်မြည်လေ၏။ ဥဩငှက်က အင်မတန် သာယာချိုမြိန်တဲ့ အသံလေးနဲ့ တွန်ကျူးနေပြီတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;မဟာဇနော တဿ သဒ္ဒေန သမ္မတ္တော ဟုတွာ အဉ္ဇလိံ ပဂ္ဂဟေတွာ 'ခိလဝါစေ မုဒုဝါစေ ဝတ္တဿု ဝတ္တဿု' ဣတိ ဝတွာ ဂီဝံ ဥက္ခိပိတွာ သာဝဟိတော ဟုတွာ ဩလောကေန္တော အဋ္ဌာသိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;မဟာဇနော&lt;/b&gt; - လူအပေါင်းတို့သည်၊ &lt;b&gt;တဿ သဒ္ဒေန&lt;/b&gt; - ထိုဥဩငှက်၏ အသံဖြင့်၊ &lt;b&gt;သမ္မတ္တော&lt;/b&gt; - မေ့လျော့သော (နှစ်သက်မူးယစ်သော) စိတ်ထားရှိသည် ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;အဉ္ဇလိံ&lt;/b&gt; - လက်အုပ်ကို၊ &lt;b&gt;ပဂ္ဂဟေတွာ&lt;/b&gt; - မြှောက်ချီကြကုန်၍၊ &lt;b&gt;ခိလဝါစေ&lt;/b&gt; - ပြေပြစ်တဲ့ စကားကို ပြောကြားတတ်တဲ့ငှက်၊ &lt;b&gt;မုဒုဝါစေ&lt;/b&gt; - နူးညံ့တဲ့အသံကို မြည်တွန်တတ်တဲ့ငှက်၊ &lt;b&gt;ဝတ္တဿု ဝတ္တဿု&lt;/b&gt; - တွန်လိုက်စမ်းပါ၊ မြည်တွန်လိုက်စမ်းပါဦး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;အို... သိမ်မွေ့ပြေပြစ် နူးညံ့ချိုမြိန်တဲ့ အသံလေးကို တွန်ကျူးတတ်တဲ့ငှက်ကလေးရယ်၊ တွန်လိုက်စမ်းပါ၊ တွန်စမ်းပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ ဝိုင်းပြောကြတယ်နော်။ &lt;b&gt;ဣတိ ဝတွာ&lt;/b&gt; - ဤသို့ ပြောဆို၍၊ &lt;b&gt;ဂီဝံ ဥက္ခိပိတွာ&lt;/b&gt; - လည်ပင်းကို မော့ကြည့်လျက်၊ &lt;b&gt;သာဝဟိတော&lt;/b&gt; - နားစိုက်လျက် ရှိကြကုန်လျက်၊ &lt;b&gt;ဩလောကေန္တော&lt;/b&gt; - ငှက်ငယ်ကို ကြည့်လျက်၊ &lt;b&gt;အဋ္ဌာသိ&lt;/b&gt; - ရပ်တည်၍ နေလေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ ဥဩငှက်အသံလေး ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်အခါမှာ &quot;တွန်လိုက်စမ်းပါ၊ တွန်စမ်းပါ&quot; ဆိုပြီးတော့ လည်ပင်းလေးတွေ မော့၊ အသံကို နားစိုက်ပြီး ငှက်ကိုလှမ်းကြည့်ပြီး ရပ်နေကြတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိခင်အား တရားဖြင့် ဆိုဆုံးမခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီအကြောင်းခြင်းရာ နှစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားအလောင်းတော်က စဉ်းစားတယ် - &lt;b&gt;&quot;ဣတိ မာတံ ပညာပေတုံ သက္ကိဿာမိ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဣဒါနိ&lt;/b&gt; - ယခုအခါ၌၊ &lt;b&gt;မာတံ&lt;/b&gt; - မယ်တော်ကို၊ &lt;b&gt;ပညာပေတုံ&lt;/b&gt; - အသိပေးအံ့သောငှာ (ပညာပေးရန်)၊ &lt;b&gt;သက္ကိဿာမိ&lt;/b&gt; - စွမ်းနိုင်ပေလိမ့်မယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒီဥပမာလေး နှစ်ခုကတော့ ငါ့မယ်တော်ကို အမှတ်ရအောင် သတိပေးဖို့ရန်အတွက် စွမ်းနိုင်လိမ့်မယ်&quot; လို့ သူက ဒီလိုစဉ်းစားတယ်။ စဉ်းစားပြီးတော့ - &quot;အို... မယ်တော်၊ လမ်းခရီးကြားမှာ တိတိတုငှက် အော်တဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လူအပေါင်းဟာ အသံမထွက်ပါနဲ့၊ ဒီလိုအသံမျိုး မအော်ပါနဲ့ဆိုပြီး နားတွေ ပိတ်ထားကြတယ်။&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဇနဿ သိပ္ပိယာ ဖရုသဝါစာ၊ နာမံ ကဿစိ န ပ္ပိယာ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားမည်သည်ကို ဘယ်သူမှ မနှစ်သက်ကြပါဘူး။ အဲဒီလို ပြောပြီးတဲ့အခါကျတော့ ဂါထာလေးတွေနဲ့ ဆက်ပြီး မယ်တော်ကို သူက ဆိုဆုံးမပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;ဝဏ္ဏေန သမ္ပန္နာ မုဉ္စကသရေန၊ ပိယဒဿနာ ကဏ္ဏဝါစ ဖရုသာ။ နာဿ သိပ္ပိယာ ဟောန္တိ၊ ဣဓ လောကေ ပရမှိ စ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ဝဏ္ဏေန သမ္ပန္နာ&lt;/b&gt; - ရုပ်အဆင်းနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ &lt;b&gt;မုဉ္စကသရေန&lt;/b&gt; - ချိုသာသောအသံနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်ပါလျက်၊ &lt;b&gt;ပိယဒဿနာ&lt;/b&gt; - အလွန် ရှုချင်စဖွယ်ရှိသည် ဖြစ်ပါသော်လည်း၊ &lt;b&gt;ဖရုသဝါစာ&lt;/b&gt; - ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ &lt;b&gt;ဣဓ လောကေ စ&lt;/b&gt; - ဤလောက၌ လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပရလောကေ စ&lt;/b&gt; - တမလွန်လောက၌ လည်းကောင်း၊ သတ္တဝါတို့သည် &lt;b&gt;န ပ္ပိယာ ဟောန္တိ&lt;/b&gt; - ချစ်မြတ်နိုးခြင်း မရှိကြကုန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ရုပ်လှခြင်းလည်း လှပါစေ၊ အသားအရေ အဆင်းတွေလည်း လှပတင့်တယ်ပါစေ၊ ပင်ကိုသဘာဝအသံကလည်း ကောင်းချင်ကောင်းပါစေ၊ ရုပ်ရည်ကလည်း အင်မတန် ရှုချင်စဖွယ် ဖြစ်ပါစေ။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်း ခက်ထန်တဲ့စကား ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလောကမှာရော၊ တမလွန်လောကမှာရော ဒီကြမ်းတမ်းတဲ့စကားကို နှစ်ခြိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူးလို့ ဒီလို ဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဥဩငှက်နှင့် အတုယူဖွယ် စကားအရာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက - &lt;b&gt;&quot;ပဿ မာတံ ကာဠိံ ဒုဗ္ဗဏ္ဏံ၊ တိလကာဟတဂတ္တံ။ ကောကိလံ သဗ္ဗေ ပါဏိနော ပိယာ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
အို... မယ်တော်၊ &lt;b&gt;ဒုဗ္ဗဏ္ဏံ&lt;/b&gt; - အဆင်းမလှသော၊ &lt;b&gt;တိလကာဟတဂတ္တံ&lt;/b&gt; - မှဲ့စွန်းအပြည့်ရှိသော၊ &lt;b&gt;ကာဠိံ&lt;/b&gt; - မည်းနက်သော ကိုယ်ရှိသော၊ &lt;b&gt;ကောကိလံ&lt;/b&gt; - ဥဩငှက်ကို၊ &lt;b&gt;ပဿ&lt;/b&gt; - မယ်တော် မြင်သည် မဟုတ်ပါလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဥဩငှက်ကို ကြည့်လိုက်ရင် ရုပ်အဆင်းကလည်း မလှဘူး၊ မည်းနေတယ်၊ မှဲ့အမည်းတွေကလည်း စွဲနေတယ်နော်။ အဲဒီလို မည်းနေတဲ့ ဥဩငှက်ကို အမေ မြင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ သိမ်မွေ့နူးညံ့ ချိုသာတဲ့အသံ ရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဥဩငှက်ကို သတ္တဝါအပေါင်းက အင်မတန် ချစ်မြတ်နိုးကြတယ်။ ရုပ်အဆင်း မလှတာ၊ မည်းနေတာ မှန်ပေမဲ့၊ သိမ်မွေ့နူးညံ့တဲ့ အသံလေးကြောင့် လူတွေက အင်မတန် ချစ်ကြတာ အမေ တွေ့တယ် မဟုတ်လား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;&quot;တသ္မာ သခိလဝါစာ သမ္မဘာနိ၊ အနုဒ္ဓတော အတ္ထံ ဓမ္မံ စ ဒီပေတိ။ မဓုရံ တဿ ဘာသိတံ။&quot;&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ထို့ကြောင့် &lt;b&gt;သခိလဝါစာ&lt;/b&gt; - သိမ်မွေ့နူးညံ့သော စကားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပညာယ&lt;/b&gt; - ပညာဖြင့် နှိုင်းချိန်လျက် ပြောကြားတတ်သော၊ &lt;b&gt;အနုဒ္ဓတော&lt;/b&gt; - ပြန့်လွင့်သော စိတ်ဓာတ်မရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထံ စ&lt;/b&gt; - အကျိုးစီးပွားနှင့် စပ်သော စကားကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဓမ္မံ စ&lt;/b&gt; - အကြောင်းတရားနှင့် စပ်သော စကားကိုလည်းကောင်း &lt;b&gt;ဒီပေတိ&lt;/b&gt; - ထင်ရှားပြတတ်၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ &lt;b&gt;ဘာသိတံ&lt;/b&gt; - ပြောဆိုအပ်သော စကားသည်၊ &lt;b&gt;မဓုရံ&lt;/b&gt; - ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်လှပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&quot;ဒါကြောင့် အမေ... သိမ်မွေ့နူးညံ့တဲ့ စကားလေး ရှိဖို့လိုတယ်။ ပညာနဲ့ နှိုင်းချိန်ပြီးမှ စကားပြောဖို့ လိုတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စကားဟာ အကျိုးရှိတယ်၊ အကြောင်းတရားနဲ့ ညီညွတ်တယ်။ စကားလုံးတွေက ယဉ်ကျေးသလို၊ အနက်အဓိပ္ပာယ် အနှစ်သာရတွေကလည်း အလွန် ပြည့်ဝတယ်။ အဲဒီလိုပုဂ္ဂိုလ် ပြောတဲ့စကားတွေက အင်မတန် ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်ပါတယ်&quot; ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဆုံးမတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ အဲဒီလို ဆုံးမလိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့...&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ရုပ်အဆင်းထက် စကားအဆင်းက ပို၍အရေးကြီးပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;အတီတံ သမာနေန္တော မတိမန္တော ဘိက္ခု သာသနဝေနေ ကရဝရ သမာနကတ ရဝါစီ မသမ သမ လောကေ ပိယာ န ဟောန္တိ အန္တရာ မဂ္ဂေ ကရဝါစာ ကိရိဝိယာ&lt;/b&gt;။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အမေ... အမေကို ဆက်ပြီးဆုံးမရဦးမယ်။ &lt;b&gt;ဣမေ သတ္တာပိ&lt;/b&gt;—ရင်းကို သမာဏိ သီရိဝဏ္ဏေန သမာနကတ္ထာနိ ကောသ မတုတာယာ မဉ္ဇုက အာဏာမိခင်... &lt;b&gt;ဣမေ သတ္တာ&lt;/b&gt;—ဤသတ္တဝါတို့သည်ကား၊ &lt;b&gt;သေကုသမ္မာတိနာ&lt;/b&gt;—ရွှေအဆင်းနှင့် တူသောအဆင်း အစရှိသော၊ &lt;b&gt;သရေဝဏ္ဏေန&lt;/b&gt;—ကိုယ်အရောင်အဆင်းနှင့်၊ &lt;b&gt;သမာ&lt;/b&gt;—အနာဂုံကြကုန်သည်ဖြစ်၍၊ &lt;b&gt;ကထာနိကောသ&lt;/b&gt;—လိုက်တဲ့ ကြွေးကြော်လိုက်တဲ့ စကားသံ၏၊ &lt;b&gt;မတုရတာ&lt;/b&gt;—ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်သည့်အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;မဉ္ဇုကာ&lt;/b&gt;—ချိုမြိန်သာယာသောအသံ ရှိသည်ဖြစ်ကြကုန်လျက်၊ &lt;b&gt;အဘိရူပါတာ&lt;/b&gt;—အလွန်ရုပ်ဆင်းလှသည့်အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;ပီယဒဿနာ&lt;/b&gt;—ရှုချင်စဖွယ် ရှိကြကုန်သည်၊ &lt;b&gt;သမာဏိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်ကြပါကုန်သော်လည်းပဲ...။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရောင်အဆင်း ကြည့်လိုက်ရင် ရွှေအဆင်းလို့ ထင်နေရတယ်၊ မှန်တယ်။ စကားထွက်ပေါ်လာတဲ့ စကားကို နားထောင်ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင်လည်း အသံအဆင်းကတော့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။ ရုပ်အဆင်းကလည်း အလွန်လှပြီးတော့ ရှုချင်စဖွယ် ရှိတယ်၊ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ &lt;b&gt;အန္တရာ&lt;/b&gt;—အတွင်းပိုင်း၌၊ &lt;b&gt;အောထစ်&lt;/b&gt;—ပိုင်းခြားအရုပ်စုံအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;မာတာပေတော&lt;/b&gt;—မိဘဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ပါစေ၊ &lt;b&gt;ဩပရိဘာသနဝေနေ&lt;/b&gt;—ဆဲရေးခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း အစရှိသည်တို့၏ အစွမ်းဖြင့်၊ &lt;b&gt;ဖုဋ္ဌာ&lt;/b&gt;—ဖောက်ပြန်အပ်သော၊ &lt;b&gt;ဖရုသဝါစာယ&lt;/b&gt;—ကြမ်းတမ်းသော စကားနှင့်၊ &lt;b&gt;သမာနကတတ္ထ&lt;/b&gt;—ပြည့်စုံနေသည့်အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဖရုသဝါစာ&lt;/b&gt;—ယုတ်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဣမသ္မိံ လောကေ&lt;/b&gt;—ဤလောက၌လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပရသ္မိံ စ လောကေ&lt;/b&gt;—တမလွန်လောက၌လည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ပိယာ နာမ&lt;/b&gt;—ချစ်ခင်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မည်သည်၊ &lt;b&gt;နာ ဟောန္တိ&lt;/b&gt;—မဖြစ်နိုင်ကြလေကုန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;အန္တရာမဂ္ဂေ&lt;/b&gt;—လမ်းခုလတ်ကြား၌၊ &lt;b&gt;ကရဝါဇဂီဝိယာ&lt;/b&gt;—ကြမ်းတမ်းသောအသံကို မြည်တွန်တတ်တဲ့ ငှက်ကဲ့သို့၊ &lt;b&gt;ပိယာ နာမ&lt;/b&gt;—ချစ်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့မည်သည်၊ &lt;b&gt;နာ ဟောန္တိ&lt;/b&gt;—မဖြစ်နိုင်ကြလေကုန်။ လောကမှာ အမေ... လူတွေ ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ အဆင်းလှလှ၊ အသံတွေလည်း ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းချင်ကောင်းပါစေ၊ ရုပ်အဆင်းတွေကလည်း အလွန်တင့်တယ်တင့်တယ်၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အောက်ထစ်ဆုံးအားဖြင့် ပြောမယ်ဆိုရင် အမေအဖေပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ လောကမှာ ဆဲရေးတတ်မယ်၊ သူတစ်ပါးတွေကို ခြိမ်းခြောက်တတ်မယ် စသည်ဖြင့် ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားတတ်မယ်ဆိုရင် ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ ဖရုသဝါစာ စကားနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဒီလောကမှာရော၊ တမလွန်လောကမှာရော ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘယ်သူကမှ မချစ်ကြပါဘူး။ လမ်းခုလတ် စာကြောင်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ အင်မတန် ဆိုးဝါးတဲ့အသံကို မြည်တွန်တတ်တဲ့ အို... အဲဒီ တိတ်တူးငှက်လိုပဲ၊ တိတ်တူးငှက်ကို ဘယ်သူမှ မချစ်သလိုပဲ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုး၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ဘယ်သူမှ မချစ်ပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သိမ်မွေ့သောစကား၏ တန်ဖိုး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက &lt;b&gt;သန္တဝါစိနော ပနံ မထုရ မတုရ ဝါစာ သမ္ပန္နဂတာ ဝိရူပါပိ ပိယာ ဟောန္တိ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;သန္တဝါစိနော ပန&lt;/b&gt;—သိမ်မွေ့သော စကားကို ပြောကြားတတ်သော၊ &lt;b&gt;မထုရာ&lt;/b&gt;—ဖြစ်သော၊ &lt;b&gt;မတုရဝါစာ&lt;/b&gt;—ချိုမြိန်သော စကားနှင့်၊ &lt;b&gt;သမာနကတ&lt;/b&gt;—ပြည့်စုံကြကုန်သော သူတို့သည်၊ &lt;b&gt;ဝိရူပါပိ&lt;/b&gt;—ရုပ်အဆင်း မလှသည်ပင် ဖြစ်ခြင်းဖြစ်ပါစေ၊ &lt;b&gt;ပိယာ&lt;/b&gt;—ချစ်မြတ်နိုးကြကုန်သည်၊ &lt;b&gt;ဟောန္တိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်ကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သိမ်မွေ့နူးညံ့တဲ့ စကားကို ပြောကြားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ပြေပြစ်တဲ့ စကားပြောကြားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ချိုမြိန်တဲ့ စကားပြောကြားတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်... အဲဒီလို သိမ်မွေ့တဲ့၊ ပြေပြစ်တဲ့၊ ချိုမြိန်တဲ့ စကားနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ရုပ်အဆင်းမလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပါစေ၊ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုတော့ သိမ်မွေ့တဲ့၊ ပြေပြစ်တဲ့၊ ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ စကားနှင့် ပြည့်စုံနေခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဒီလောကမှာရော၊ တမလွန်လောကမှာရော လူအများအပေါင်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ကျီးကန်းနှင့် ဥဩငှက်ကို ဥပမာပြု၍ ဆုံးမခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;တေ ဣမံ ကာဠိံ ဒုဗ္ဗဏ္ဏံ သရေဒါ ဝဏ္ဏတော ကာလတရိဟိ သိလေဟိ အဟတံ ကောကိလံ&lt;/b&gt;။&lt;br&gt;
&lt;b&gt;ထို&lt;/b&gt;—အမေ... မယ်တော်ကို၊ &lt;b&gt;အဟံ&lt;/b&gt;—ကျွန်တော်မျိုးသည်၊ &lt;b&gt;ဝါမိ&lt;/b&gt;—ပြောလိုပါ၏။ အမေ့ကို ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြီး ပြောချင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တွံ&lt;/b&gt;—သင်သည်၊ &lt;b&gt;ကာဠိံ&lt;/b&gt;—မည်းနက်လျက်ရှိသော၊ &lt;b&gt;ဒုဗ္ဗဏ္ဏံ&lt;/b&gt;—အဆင်းမလှသော၊ &lt;b&gt;သရေဒဝတော&lt;/b&gt;—ကိုယ်အဆင်းအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;ကာလတရိဟိ&lt;/b&gt;—မည်းနက်လှကုန်သော၊ &lt;b&gt;သိလေဟိ&lt;/b&gt;—အပြောက်တို့နှင့်၊ &lt;b&gt;သမာနကတံ&lt;/b&gt;—ပြည့်စုံသော၊ &lt;b&gt;အာဟတံ&lt;/b&gt;—ဆောင်ယူ၍ ထားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ဣမံ ကောကိလံ&lt;/b&gt;—ဤဥဩငှက်ကို၊ &lt;b&gt;ပဿ&lt;/b&gt;—မြင်သည် မဟုတ်ပါလား။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အရောင်အဆင်း ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင်လည်း မည်းနေတယ်၊ ရုပ်အဆင်းကလည်း မလှဘူး။ ရုပ်အဆင်းအားဖြင့် သရေဝဏ္ဏကို၊ အရည်အဆင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း မည်းနက်နေတဲ့ အပြောက်တွေ ပေါရှိနေတယ်။ အဲဒီလို ဥဩငှက်တစ်ကောင်ကို အမေ မြင်တယ်မဟုတ်လား။ &lt;b&gt;ဧဝရူပံ ဒုဗ္ဗဏ္ဏံ သမာနမ္ပိ ဗဟုန္နံ ပိယာ ဇာတာ&lt;/b&gt;။ ဤသို့ &lt;b&gt;ဒုဗ္ဗဏ္ဏံ&lt;/b&gt;—အဆင်းမလှသည် အရှိဖြစ်ပါသော်လည်းပဲ၊ &lt;b&gt;ဘာဏေန&lt;/b&gt;—သိမ်မွေ့နူးညံ့သော အသံကို မြည်တွန်တတ်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းတရားကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဗဟုန္နံ&lt;/b&gt;—များစွာကုန်သော လူအများအပေါင်းတို့သည်၊ &lt;b&gt;ပိယာ&lt;/b&gt;—ချစ်ခင်မြတ်နိုးအပ်သည်၊ &lt;b&gt;ဇာတာ&lt;/b&gt;—ဖြစ်၍ လာခဲ့လေပြီ။ ရုပ်အဆင်း မလှပေမဲ့လို့ ချိုသာသိမ်မွေ့နူးညံ့နေတဲ့ အသံလေး မြည်တတ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဥဩငှက်ကို လူအများအပေါင်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေတာ အမေ မြင်တယ်မဟုတ်လား။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သူတစ်ပါးချစ်ခင်စေရန် ကျင့်ကြံရမည့်အချက်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဣတိ ဤသို့လျှင် တသ္မာ အကျင့်အကြောင်းကြောင့် ဖရုသဝါစော ကြမ်းတမ်းသော စကားရှိသော သတ္တဝါသည် လောက၌ မာတာပိတုန္နံ မိဘနှစ်ပါးတို့ကသော်လည်းပဲ အပ္ပိယော မချစ်မြတ်နိုးအပ်သည် ဟောတိ ဖြစ်၏။&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ စကားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မိဘနှစ်ပါးကတောင်မှ ချစ်ခင်မြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူး။ ရိုင်းလွန်းလို့... ရိုင်းလွန်းလို့ မိခင်ရင်း ဖခင်ရင်းတွေကတောင် မချစ်တော့ဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ တခြားပုဂ္ဂိုလ်တွေ ချစ်မြတ်နိုးမှု ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဒီလောကမှာ သတ္တဝါတွေဟာ ဘယ်တော့မှ (မိခင်ဖခင်ပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ) မချစ်ပါဘူး။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တသ္မာ&lt;/b&gt;—ထို့ကြောင့်၊ &lt;b&gt;ဗဟုဇနာနံ&lt;/b&gt;—လူအများအပေါင်း၏၊ &lt;b&gt;ပိယဘာဝံ&lt;/b&gt;—ချစ်မြတ်နိုးအပ်သည့်အဖြစ်ကို၊ &lt;b&gt;ဣစ္ဆန္တော&lt;/b&gt;—အလိုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;ဝါစော&lt;/b&gt;—ပြေပြစ်နူးညံ့သော စကားရှိသည်၊ &lt;b&gt;သန္ထဝါစော&lt;/b&gt;—သိမ်မွေ့သောစကား၊ ပြေပြစ်သောစကား၊ နူးညံ့သောစကား ရှိသည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထ&lt;/b&gt;—ဖြစ်အပ်၏။ သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို လိုလားတောင်းတခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဘာလုပ်ရမလဲ... နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတဲ့ စကားရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ပညာဖြင့် နှိုင်းချိန်၍ ပြောဆိုခြင်း&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒီလို ဆုံးမတယ်နော်။ &lt;b&gt;ပညာသင်္ခါတေန မန္တာယ ပရိစိနိတွာ ဝါစံ ဘာသေယျ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ပညာသင်္ခါတေန&lt;/b&gt;—ပညာဟု ဆိုအပ်သော၊ &lt;b&gt;မန္တာယ&lt;/b&gt;—ဉာဏ်ဖြင့်၊ &lt;b&gt;ပရိစိနိတွာ&lt;/b&gt;—ပိုင်းခြား၍၊ &lt;b&gt;ဘာသေယျ&lt;/b&gt;—ပြောဆိုခြင်း အလေ့အထ ရှိခြင်းကြောင့်၊ &lt;b&gt;မန္တဘာဏီ&lt;/b&gt;—ပညာဖြင့် နှိုင်း၍ ပြောဆိုတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထ&lt;/b&gt;—ဖြစ်သင့်ပါပေ၏။ ပညာနှင့် ပိုင်းခြားပြီးတော့မှ နှိုင်းချိန်ပြီးတော့ စကားတစ်ခု ပြောသင့်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဝိနုဒ္ဓေစေန ပမာဏယုတ္တံ ဝါစံ ဘာသေယျ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;ဝိနုဒ္ဓေစေန&lt;/b&gt;—စိတ်လွင့်ခြင်း ဥဒ္ဓစ္စတရားဖြင့် ကင်း၍၊ &lt;b&gt;ပမာဏယုတ္တံ&lt;/b&gt;—အတိုင်းအတာရှိတဲ့ စကား၊ အတိုင်းအတာ ပမာဏနှင့် ယှဉ်သည်သာလျှင် ဖြစ်သော စကားကို၊ &lt;b&gt;ဘာသေယျ&lt;/b&gt;—ပြောကြားခြင်းအားဖြင့်၊ &lt;b&gt;အနုဒ္ဓတော&lt;/b&gt;—စိတ်မပျံ့လွင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထ&lt;/b&gt;—ဖြစ်သင့်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပညာနဲ့ နှိုင်းချိန်ပြီးတော့ စကားပြောတယ်။ ပြေပြစ်တဲ့၊ နူးညံ့တဲ့၊ သိမ်မွေ့တဲ့ စကားပြောတယ်။ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ တစ်နေ့လုံး တစ်နေကုန် တစ်နေကန်း ထိုင်ပြီး ပြောနေရမလား။ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဘာလဲ... စိတ်ဓာတ်တွေ မပျံ့လွင့်ဘဲ ပြောသင့်တဲ့အတိုင်းအတာ ပမာဏလောက်ကလေးသာ ပြောပြီးတော့ စိတ်ဓာတ်မပျံ့လွင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလည်း ဖြစ်သင့်တယ်။ ဟိုအကြောင်းပြောလိုက်၊ ဒီအကြောင်းပြောလိုက်နဲ့ အဲလိုပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဟိုအကြောင်း စိတ်ရောက်လိုက်၊ ဒီအကြောင်း စိတ်ရောက်လိုက်ဆိုပြီး စိတ်ပျံ့လွင့်မှုတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးတဲ့နော်။ အတိုင်းအတာ ပမာဏနဲ့ နှိုင်းချိန် စကားလေးတစ်ခု ပြောသင့်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;စကား၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်နှင့် အကျိုးကျေးဇူး&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;ဧဝရူပေါ&lt;/b&gt;—ဤသို့သော သဘောရှိသော၊ &lt;b&gt;ယော ပုဂ္ဂလော&lt;/b&gt;—အကြင်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထဉ္စ&lt;/b&gt;—အနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်းကောင်း၊ &lt;b&gt;ဒီပေတိ&lt;/b&gt;—ထင်ရှားစေ၏။ စကားလုံးလေးတွေ ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင်လည်း ပေါ်ပေါ်လွင်လင်လေးနဲ့ ချိုချိုသာသာ စကားလုံးမျိုးလေးတွေ၊ သိမ်မွေ့တဲ့ စကားလုံးလေးတွေ ပြောတယ်။ အဲဒီစကားလုံးရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်တွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင်လည်း အနက်အဓိပ္ပာယ်တွေက လေးနက်ပြီး အနှစ်သာရတွေက ပြည့်လျှံနေတယ်။ အဲဒီလို စကားမျိုးကိုသာ ထင်ရှားပြရမယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;—ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏၊ &lt;b&gt;ဘာသိတံ&lt;/b&gt;—ပြောကြားအပ်သော၊ &lt;b&gt;ကရဏနိဿိတံ&lt;/b&gt;—အကြောင်းတရားကို မှီ၍နေသော။ အကြောင်းတရားကို မှီနေတယ်ဆိုတာက အကျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို အမှီပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စကားမျိုးကို ပြောနေတာနော်။ ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ကရဏနိဿိတံ&lt;/b&gt;—ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖြစ်ပေါ်လာသော၊ &lt;b&gt;တဿ&lt;/b&gt;—ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏၊ &lt;b&gt;ဝါစံ&lt;/b&gt;—ပြောကြားတဲ့ စကားသည်၊ &lt;b&gt;သတ္တုနံ&lt;/b&gt;—သူတစ်ပါးကို၊ &lt;b&gt;အနတ္ထ&lt;/b&gt;—အကျိုးမဲ့ခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း မပြုမူ၍၊ &lt;b&gt;ကထိတတ္တာ&lt;/b&gt;—ပြောဆိုခြင်း ရှိသည့်အတွက်ကြောင့်၊ &lt;b&gt;မတုရာ&lt;/b&gt;—ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ စကားရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည်၊ &lt;b&gt;အတ္ထ&lt;/b&gt;—ဖြစ်သင့်ပါပေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;စကားပြောပြီဆိုလို့ရှိရင် ပြောတဲ့စကားသည် အကြောင်းနဲ့ ဆက်ယှဉ်နေတဲ့စကား၊ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းနဲ့ ဆက်ယှဉ်နေတဲ့စကားမျိုးလည်း ဖြစ်သင့်တယ်။ သူတစ်ပါးကို ဆဲရေးခြင်းပြုတဲ့ စကားမျိုးလည်း မဖြစ်သင့်ဘူး။ သိမ်မွေ့နူးညံ့တဲ့ စကားမျိုးသာ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလို စကားမျိုးကို မဓုရဝါစာ—ချိုမြိန်သောစကားလို့ ခေါ်တယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက အဲဒီလို ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့၊ အကျိုးရှိတဲ့ စကားမျိုးကို ပြောသင့်ပါတယ်ဆိုပြီးတော့ မိခင်ကို ဆုံးမတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝါသနာဓာတ်ခံ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;အဲဒီလို ဆုံးမလိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်သလဲ။ အဲဒီအချိန်အခါက စပြီးတော့ &lt;b&gt;သာဓုပဋ္ဌာယ အာစာရသမ္ပန္နံ အဟောသိ&lt;/b&gt;။ &lt;b&gt;သာ&lt;/b&gt;—ထိုမိခင်သည်၊ &lt;b&gt;တတော ပဋ္ဌာယ&lt;/b&gt;—ထိုအချိန်အခါမှစ၍၊ &lt;b&gt;အာစာရသမ္ပန္နာ&lt;/b&gt;—အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးကောင်းသမီးသည်၊ &lt;b&gt;အဟောသိ&lt;/b&gt;—ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဓာတ်ခံလေး ကြည့်ပေါ့နော်။ ဓာတ်ခံလေးက တစ်ချိန်တုန်းက ဒီသုဇာတာက ဘုရားရှင်ရဲ့ မယ်တော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်နော်။ အခု ဒီမှာ ခုနက မယ်တော်က အခု အနာထပိဏ် ကျောင်းဒကာကြီးရဲ့ ချွေးမ၊ ဝိသာခါရဲ့ ညီမ သုဇာတာပဲ။ သုဇာတာက တစ်ချိန်က ဘုရားအလောင်းတော်ရဲ့ မိခင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီမိခင်ဘဝမှာလည်း သူက ကြမ်းတမ်းခက်ထန်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြောတတ်တယ် မဟုတ်လား။ ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီဝါသနာ ဓာတ်ခံက ကပ်ပြီး ပါမသွားဘူးလား။ ပါသွားတယ်။ ဘဝတိုင်း ကပ်ပါသွားတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပါသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ အခုနောက်ဆုံး ဘုရားရှင်နဲ့ လာတွေ့တဲ့ဘဝ၊ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒကာကြီးရဲ့ ချွေးမဖြစ်ပြီး အဲဒီဘဝကျတော့လည်း သူက ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေတဲ့ စကားတွေ မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ တစ်အိမ်လုံးမှာ သူနဲ့ ရန်မဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရှိလား၊ မရှိဘူးနော်။ တစ်အိမ်လုံးမှာ ပွစိပွစိနဲ့နေအောင် သူက အကုန်လုံး ကြမ်းတမ်းပြီး လိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ပြီး စကားပြောနေတယ်။ အဲဒီပုံစံနဲ့ သူနေခဲ့တာ။ အတိတ်ကလည်း ဒီလို နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ခံတွေက ဘဝတစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရင့်ကျက်မလာဘူးလား။ ရင့်ကျက်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါက မကောင်းတဲ့ဘက်က။ ကောင်းတဲ့ဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး။ အဲဒီဘဝမှာတင် သူက ဘုရားသားဖြစ်တဲ့ ဘုရားအလောင်းတော်ရဲ့ ဆုံးမချက်ကို သူက လိုက်နာပြီး ပြုကျင့်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် တစ်ချိန်မှာ သံဝေဂရပြီး ပြုကျင့်ခဲ့တယ်။ ပြုကျင့်ခဲ့တဲ့ ဒီဓာတ်ခံလေးကလည်း ကပ်ပါလာတော့ အခု ဘုရားရှင်နဲ့ လာပြီးတော့ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒကာကြီးရဲ့ အိမ်မှာ လာပြီး ဆုံကြပြီ။ ဆုံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဘုရားရှင်က တရားတစ်ပုဒ်လောက် ဟောလိုက်တာနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းပြီး မသွားဘူးလား။ ပြောင်းတယ်။ ပျော့ပြောင်းသွားတယ်နော်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ကောင်းတဲ့ ဓာတ်ခံလေးတွေကို တစ်ဖက်က မွေးခဲ့တဲ့အတွက် ကောင်းတဲ့ ဓာတ်ခံလေးတွေကလည်း ပြန်ပြီးတော့ တစ်ဖန် ကိန်းဝပ်မလာဘူးလား။ ကိန်းဝပ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မကောင်းတဲ့ ဓာတ်ခံတွေကို ဘဝတစ်ခုမှာ မွေးမြူခဲ့ရင်လည်း ဒီမကောင်းတဲ့ ဓာတ်ခံတွေက ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်း ဆက်တိုက် လိုက်ပါပြီး မသွားတတ်ဘူးလား။ သွားတတ်တယ်။ ကောင်းတဲ့ ဓာတ်ခံတစ်ခုကို လိုက်နာပြုကျင့်ခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း ဒီကောင်းတဲ့ ဓာတ်ခံက ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်း ဆက်ကာဆက်ကာ လိုက်ပါပြီး မသွားနိုင်ဘူးလား။ သွားနိုင်တယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;ဝါသနာဓာတ်နှင့် သုဘာသိတဝါစာမင်္ဂလာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဝါသနာပါရမီဆိုတာ ကောင်းတဲ့ဝါသနာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မကောင်းတဲ့ ဝါသနာဓာတ်ငွေ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝတိုင်းဘဝတိုင်း၊ ဇာတ်တိုင်းစက်တိုင်း လိုက်ပြီးတော့ အမှီမလိုက်ဘူးလားဆိုရင် လိုက်နေပါတယ်။ ဒါကို သတိရှိဖို့ လိုပါတယ်နော်။ ဒါဟာ &lt;b&gt;သုဘာသိတဝါစာ&lt;/b&gt; ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်ပြီးတော့ ဟောနေတဲ့ တရားပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် သုဘာသိတဝါစာ ဖြစ်အောင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုရင် စကားပြောဆိုတဲ့အခါ အင်္ဂါလေးတန်နှင့် ပြည့်စုံအောင် ပြောဆိုတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ ဘာလဲဆိုရင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ သီလနှင့်ဆက်တဲ့ တရားစကား၊ သမာဓိနှင့်ဆက်တဲ့ တရားစကား၊ ပညာနှင့်ဆက်တဲ့ တရားစကား၊ နိဗ္ဗာန်သို့ရောက်ကြောင်းကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကျင့်စဉ်တရားတွေနဲ့ ဆက်တဲ့ တရားစကားမျိုးသာ ပြောကြားသင့်တယ်။ အဲဒီလို ပြောကြားခဲ့ရင်တော့ ထိုပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ သုဘာသိတဝါစာဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတစ်ခုနှင့် ပြည့်စုံလာပြီ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိဘကို လုပ်ကျွေးခြင်း မင်္ဂလာ (မာတာပိတုဥပဋ္ဌာနံ)&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;သုဘာသိတဝါစာဆိုတဲ့ မင်္ဂလာပြည့်စုံပြီဆိုရင် ထိုဂါထာလေး ပြီးသွားပါပြီ။ အဲဒီနောက်ထပ် မြတ်စွာဘုရား ဂါထာတစ်ခု ဆက်ပြီးဟောပါတယ်။ ဘာဂါထာလဲဆိုရင် -&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“မာတာပိတုဥပဋ္ဌာနံ၊ ပုတ္တဒါရဿ သင်္ဂဟော။&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
&lt;b&gt;အနာကုလာ စ ကမ္မန္တာ၊ ဧတံ မင်္ဂလမုတ္တမံ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဟောဒီ ဗုဒ္ဓသေဋ္ဌော - လူနတ်တို့ထက် မြတ်တော်မူလှသော မြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယေန - အကြင်မေးလျှောက်လာသော နတ်သား၊ မာတာပိတု - အမိအဖတို့အား၊ ဥပဋ္ဌာနံ - အကြင်လုပ်ကျွေးပြုစုခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ ပုတ္တဒါရဿ စ - သားမယားကိုလည်းကောင်း၊ သင်္ဂဟော - အကြင်ချီးမြှောက်ထောက်ပင်ခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ အနာကုလာ - ရှုပ်ထွေးခြင်းကင်း သန့်ရှင်းကုန်သော၊ ကမ္မန္တာ စ - အကြင်လုပ်ငန်းရပ်တို့သည် လည်းကောင်း၊ အတ္ထိ - ရှိကြလေကုန်၏။ ဧတံ - ဤလေးပါးသော တရားသည်၊ ဥတ္တမံ - ကောင်းမြတ်သော၊ မင်္ဂလံ - မင်္ဂလာပါပေတည်း။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ထပ် မင်္ဂလာတရား မြတ်စွာဘုရား ဘယ်နှစ်ခု ဆက်ဟောလဲဆိုတော့ လေးခုပါ။ အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်ဆိုတာက ဘာလဲဆိုရင် &lt;b&gt;“ဥပဋ္ဌာနံ နာမ သမ္ဗာဟန ဥစ္ဆာဒန နှာပနေဟိ စ ဥပကာရံ”&lt;/b&gt; ဒီလို ဖွင့်ထားတယ်နော်။ မိဘကို ဆည်းကပ်ခံစားတယ်၊ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်ဆိုတာက မိဘကို ချွေးသိပ်ပေးရမယ်၊ ဆုပ်နယ်ပေးရမယ်၊ နင်းနှိပ်ပေးရမယ်၊ ရေချိုးပေးရမယ်၊ မိဘအလိုရှိတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် ထောက်ပံ့ပြီးတော့ ပူဇော်ပေးရမယ်။ ဒါက မိဘကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိဘတို့၏ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးဂုဏ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မိဘအပေါ်မှာ တင်နေတဲ့ မိဘကျေးဇူးတွေဟာ သားသမီးတွေအပေါ်မှာ များစွာ ရှိကြပါတယ်။ ဒီလို ဂုဏ်ကြီးမားနေတဲ့ မိဘတို့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဖြင့် အလွန်အကျိုးကြီးမြတ်ပါတယ်။ အလွန်အကျိုးကြီးမြတ်တဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း မိဘနှစ်ပါးဟာ တကယ်လုပ်ကျွေးပြုစုထိုက်တဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အဲဒီတော့ ဒီကျေးဇူးကြီးမားပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားလည်း ဆက်ပြီးတော့ ဟောပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုရင် -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“တတ္ထ ယသ္မာ မာတာပိတရော ပုတ္တာနံ ဗဟုပကာရာ၊ အတ္ထကာမာ၊ အနုကမ္ပကာ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;တတ္ထ - ထိုမင်္ဂလာတရားလေးမျိုးတို့တွင်၊ ယသ္မာ - အကြင်ကြောင့်၊ မာတာပိတရော - မိဘနှစ်ပါးတို့သည်၊ ပုတ္တာနံ - သားသမီးတို့အပေါ်၌၊ ဗဟုပကာရာ - များသော ကျေးဇူးရှိလှကုန်၏။ အတ္ထကာမာ - သားသမီးတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို လိုလားတောင်းတသော စိတ်ထားရှိကြကုန်၏။ အနုကမ္ပကာ - သားသမီးတို့အပေါ်၌ အစဉ်မကွာ သနားစောင့်ရှောက်တတ်သော စိတ်ထားရှိကြကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိဘတွေက အင်မတန် ကျေးဇူးများပါတယ်။ သားသမီးကို ကိုယ်ဝန်လွယ်လာပြီဆိုတဲ့ အချိန်အခါကစပြီး &quot;ငါ့သားလေး ဘယ်တော့များ ကြီးပွားချမ်းသာပြီးတော့ မွေးဖွားလာရပါ့မလဲ&quot; ဆိုပြီး ကိုယ်ဝန်လွယ်တဲ့အချိန်ကစပြီး သားသမီးအပေါ်၌ မေတ္တာဓာတ်တွေ ကိန်းဝပ်မလာဘူးလားဆိုရင် လာခဲ့တယ်နော်။ မွေးဖွားလာပြန်တော့လည်း သားသမီးအပေါ်မှာ မေတ္တာဓာတ်တွေက အလွန်အားကောင်းပါတယ်။ ခြင်၊ မှက်၊ မှည့် အစရှိသည်ဖြင့် ဘယ်လိုသတ္တဝါမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် အင်မတန် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ သားသမီးတို့ရဲ့ အကျိုးကို လိုလားတောင့်တနေတဲ့ စိတ်ထား မိဘမှာ အမြဲတမ်းရှိတယ်။ အဲဒီစိတ်ထားတွေဟာ မေတ္တာဓာတ်နှင့် ယှဉ်နေတဲ့ စိတ်ထားလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိဘနှင့် ဗြဟ္မစိုရ်တရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;မိဘတစ်ဦးဟာ &quot;ငါ့သားလေး ချမ်းသာပါစေ၊ ငါ့သမီးလေး ချမ်းသာပါစေ&quot; စသည်ဖြင့် မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းတတ်တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေလည်း ပွားများအားထုတ်လို့ မရနိုင်ဘူးလားဆိုရင် ရနိုင်ပါတယ်။ မေတ္တာဘာဝနာ ရေကြားပတ်ဖျား ပေးနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ မိဘတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ သားသမီးအပေါ်၌ ထင်ရှားတည်ရှိနေတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက မိဘတွေဟာ သားသမီးကို အမြဲတမ်း သနားစောင့်ရှောက်တတ်တဲ့ &lt;b&gt;ကရုဏာတရား&lt;/b&gt; ရှိတယ်။ သားသမီး ဒုက္ခရောက်မှာကို နည်းနည်းမှ လိုလားတောင့်တခြင်း မရှိဘူး။ သားသမီး ဒုက္ခတစ်ခုခု ရောက်ခဲ့ပြီဆိုရင်လည်း ဒီဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေလိုတဲ့ စိတ်ထား မိဘထဲမှာ အမြဲရှိတယ်။ ဒါဟာ ကရုဏာဘာဝနာ တစ်မျိုးပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;သားသမီးအပေါ် ထားရှိသော မိဘတို့၏ အကြင်နာ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;ကျမ်းဂန်တစ်ခုမှာ ပြထားတာက -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“ယံ ပံသုမုက္ခိတင်္ဂံ သုခံ ပုဉ္ဆိတွာ မတ္ထကေ ဥပသိင်္ဃိတွာ ပရိစုံဗန္တာ စိတ္တုပ္ပါဒံ ဥပ္ပါဒေန္တိ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ပုတ္တေ - သားသမီးတို့သည်၊ ဗဟိ - အိမ်ပြင်ပ၌၊ ကိလိတွာ - ကစားခဲ့၍၊ ပံသုမုက္ခိတင်္ဂံ - မြူမှုန်အလိမ်းလိမ်း ကပ်ငြိနေသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိကြကုန်လျက်၊ အာဂတေ - ဆိုက်ရောက်လာသည်ရှိသော်၊ တံ - ထိုသားသမီးတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို၊ သုခံ - သာယာစွာ၊ ပုဉ္ဆိတွာ - ပွတ်သပ်ပေး၍၊ မတ္ထကေ - ဦးခေါင်း၌၊ ဥပသိင်္ဃိတွာ - နမ်းရှုံ့ကြကုန်လျက်၊ ပရိစုံဗန္တာ - ပါးစပ်ဖြင့် စုတ်ကြကုန်လျက်၊ စိတ္တုပ္ပါဒံ - ချစ်မြတ်နိုးသောအကျင့်ကို၊ ဥပ္ပါဒေန္တိ - ဖြစ်ပေါ်စေကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;သားသမီးတွေ အိမ်ပြင်ထွက်ပြီး ဆော့ကစားလို့ မြူမှုန်တွေ အလိမ်းလိမ်းကပ်ပြီး ပြန်လာရင်လည်း ဘာဖြစ်သလဲ၊ မိဘက ဒီသားသမီးတွေအပေါ်မှာ ကပ်နေတဲ့ မြူမှုန်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။ ပွတ်သပ်ပေးပြီးတော့ ခေါင်းကိုနမ်းတယ်၊ ပါးစပ်နဲ့လိုက်ပြီး စုတ်ကြတယ်။ ဒီလောက် ချစ်မြတ်နိုးကြတာပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ ချွေးတွေသံတွေ ပေနေပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ မြူမှုန်တွေ လိမ်းကပ်နေပါစေ သားသမီးအပေါ်မှာ မိဘတို့က အလွန်ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ အမူအရာတစ်ခုကို ဖော်ပြနေတာပါပဲ။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိဘကျေးဇူး ဆပ်နိုင်ခဲပုံ&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;နောက်တစ်ခုက -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“ဝဿသတံ ပိ မာတာပိတရော ပရိဟရန္တာ ပုတ္တာ တေသံ ပဋိကာရံ ကာတုံ အသက္ကောန္တာ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဝဿသတံ - နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကာလပတ်လုံးသော်လည်းပဲ၊ မာတာပိတရော - မိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ သီသေန - ဦးခေါင်းဖြင့်၊ ပရိဟရန္တာ - ရွက်ဆောင်ကြကုန်လျက်၊ ပုတ္တာ - သားသမီးတို့သည်၊ တေသံ - ထိုမိဘတို့အား၊ ပဋိကာရံ - ကျေးဇူးတုံ့ကို၊ ကာတုံ - ပြုခြင်းငှာ၊ အသက္ကောန္တာ - မစွမ်းနိုင်ကြလေကုန်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မိဘနှစ်ပါးကို ဦးထိပ်တင်ပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကာလပတ်လုံး ပြုစုလုပ်ကျွေးချင်လည်း လုပ်ကျွေးပါ။ မိဘတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ပြီး ကျေအောင်ဆပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးတဲ့နော်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိဘသည် ဗြဟ္မာ၊ လက်ဦးဆရာနှင့် အာဟုနေယျပုဂ္ဂိုလ်&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;“ဣမေ သတ္တရော ဗြဟ္မာတိ သမ္မတာ၊ ပုဗ္ဗာစရိယာတိ သမ္မတာ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
ယသ္မာ - အကြင်ကြောင့်၊ တေ - ထိုမိဘနှစ်ပါးတို့သည်၊ အာပါဒကာ - သားသမီးတို့ကို ကြီးပွားအောင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြလေကုန်၏၊ ပေါသကာ - မွေးမြူခဲ့ကြလေကုန်၏၊ ဣမံ လောကံ ဒဿေတာရော - ဤလောကကို ထင်ရှားအောင် ပြကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;လောကကို ထင်ရှားအောင် ပြတယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုနေထိုင်ရမယ်၊ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံရမယ်၊ ဒါက အမေ၊ ဒါက အဖေ၊ ဒါက ဦးလေး၊ ဒါက အဒေါ် စသည်ဖြင့် လောကနဲ့ ဆက်ဆံရေးမှန်သမျှ၊ သိထိုက်တဲ့ အကြောင်းအရာမှန်သမျှကို မိဘတွေက တတ်စွမ်းသမျှ သားသမီးကို ဆုံးမဩဝါဒ ပေးကြပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် &lt;b&gt;ဗြဟ္မာတိ သမ္မတာ&lt;/b&gt; - ဗြဟ္မာဟု ခေါ်သမုတ်အပ်ကုန်၏။ &lt;b&gt;ပုဗ္ဗာစရိယာတိ သမ္မတာ&lt;/b&gt; - လက်ဦးဆရာဟူ၍လည်း ခေါ်ဆိုနိုင်ကုန်၏။ ဘာကြောင့် ဗြဟ္မာလို့ ခေါ်နိုင်သလဲဆိုတော့ မိဘတွေဟာ သားသမီးအပေါ်မှာ မေတ္တာဓာတ် ကိန်းဝပ်နေတယ်။ သားသမီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရင် ကယ်တင်ချင်တဲ့ ကရုဏာဓာတ် ရှိတယ်။ သားသမီးတွေ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာနေရင် ဝမ်းမြောက်တဲ့ မုဒိတာဓာတ် ရှိတယ်။ သားသမီး အရွယ်ရောက်ပြီး အိမ်ထောင်ရက်သားကျလို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့အခါမှာလည်း အညီအမျှ နေနိုင်တဲ့ ဥပေက္ခာသဘော ရှိပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ဗြဟ္မာတွေဟာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာဆိုတဲ့ ဗြဟ္မစိုရ်တရားလေးပါးနဲ့ နေထိုင်သလို၊ မိဘတွေဟာလည်း သားသမီးအပေါ်မှာ ဗြဟ္မစိုရ်တရားလေးပါးကို အစဉ်ပွားများနေတဲ့အတွက် မိဘကို ဗြဟ္မာနဲ့ တူတယ်လို့ ခေါ်တာပါ။ လက်ဦးဆရာလို့ ခေါ်တာကလည်း မိဘတွေက အစပြုပြီး အမျိုးမျိုး သင်ပေးရလို့ပါ။ အချိန်တန် အရွယ်ရောက်လို့ ကျောင်းအပ်မှသာ တခြားဆရာတွေက သင်ပေးတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် လက်ဦးဆရာ အစစ်အမှန်ဟာ မိဘနှစ်ပါးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;h3&gt;မိဘကို လုပ်ကျွေးခြင်း၏ အကျိုးတရား&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;“တသ္မာ တေသံ ဥပဋ္ဌာနံ၊ ဣဓေဝ ပသံသံ၊ ပစ္စာ သဂ္ဂေသု မောဒန္တိ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
တသ္မာ - ထို့ကြောင့်၊ တေသံ - ထိုမိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ ဥပဋ္ဌာနံ - ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည်၊ ဧတံ - ဤလောက၌ ချီးမွမ်းထိုက်သည်လည်းကောင်း၊ ပစ္စာ - တမလွန်၌၊ သဂ္ဂေသု - နတ်ပြည်နတ်လောက နတ်ချမ်းသာကိုလည်းကောင်း၊ အာဝဟတိ - ရွက်ဆောင်၍ ပေးနိုင်လေ၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;ဒါကြောင့် ကျေးဇူးကြီးမားလှတဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ရိုေသာစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဟာ ဒီလောကမှာလည်း ဘုရားအစရှိတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရတယ်။ တမလွန်လောကမှာလည်း နတ်ရွာသုဂတိ ချမ်းသာကို ရရှိအောင် ဒီကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို မင်္ဂလာတစ်ခုလို့ မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတာပါ။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;နောက်ထပ် ဘာဆက်ဟောသေးလဲဆိုရင် -&lt;br&gt;
&lt;b&gt;“ဗြဟ္မာတိ မာတာပိတရော၊ ပုဗ္ဗာစရိယာတိ ဝုစ္စရေ။ အာဟုနေယျာ စ ပုတ္တာနံ၊ ပဇာယ အနုကမ္ပကာ။”&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;မာတာပိတရော - မိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ ဗြဟ္မာတိ စ - ဗြဟ္မာဟူ၍လည်းကောင်း၊ ပုဗ္ဗာစရိယာတိ စ - လက်ဦးဆရာဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဝုစ္စရေ - ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။ ပုတ္တာနံ - သားသမီးတို့၏၊ အာဟုနေယျာ စ - အလှူခံခြင်းငှာ ထိုက်တန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်း၊ ဟောန္တိ - ဖြစ်ကြလေကုန်၏။ ပဇာယ - သားသမီးဖြစ်သော သတ္တဝါအပေါ်၌၊ အနုကမ္ပကာ - အစဉ်သနား ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တတ်ကြလေကုန်၏။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;အာဟုနေယျဂုဏ်ဆိုတာ ဧည့်သည်အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုကို ခံယူထိုက်သလို၊ မိဘကိုလည်း ထိုကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေး လှူဒါန်းထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;b&gt;“တသ္မာ ဟိ နေ နမဿေယျ၊ သက္ကရေယျ စ ပဏ္ဍိတော။ အန္နေန အထ ပါနေန၊ ဝတ္ထေန သယနေန စ။”&lt;/b&gt;&lt;br&gt;
တသ္မာ - ထိုကြောင့်၊ ပဏ္ဍိတော - ပညာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ တေ - ထိုမိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ နမဿေယျ - ရှိခိုးညွတ်တွားရာ၏၊ သက္ကရေယျ - အရိုအသေ ပြုစုလုပ်ကျွေးရာ၏။ အန္နေန - ဆွမ်းခဲဖွယ်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပါနေန - အဖျော်ယမကာတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဝတ္ထေန - အဝတ်အထည်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ သယနေန စ - အိပ်ရာနေရာတို့ဖြင့် လည်းကောင်း (ပြုစုရာ၏)။&lt;/p&gt;</text>
      <sha1>qn907u60een5pz44d8h8aoqgbknkdxo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၄၂/၂၀၂၆</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6274</id>
    <revision>
      <id>21920</id>
      <timestamp>2026-04-17T08:32:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Salai Rungtoi</username>
        <id>371</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header  | title       = ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်  | author      = မင်းအောင်လှိုင်  | translator  =   | section     =   | previous    = နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၄၁/၂၀၂...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21920</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3325" sha1="nerhzjkl61qefzm3iwntb8ulr2jgi4i" xml:space="preserve">{{header
 | title       = ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်
 | author      = မင်းအောင်လှိုင်
 | translator  = 
 | section     = 
 | previous    = [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၄၁/၂၀၂၆]]
 | next        =  [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၄၃/၂၀၂၆]]
 | year        = ၂၀၂၆
 | portal      = အမိန့်
 | wikipedia = နိုင်ငံတော် သမ္မတရုံး 
 | notes       = 
}}

{{center| 
'''ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော်''' &lt;br&gt;
'''နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး'''&lt;br&gt;
အမိန့်အမှတ် ၁/၂၀၂၆&lt;br&gt;
၁၃၈၈ ခုနှစ်၊ ကဆုန်လဆန်း ၂ ရက် &lt;br&gt;
(၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၇ ရက်)&lt;br&gt;

'''ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်အမိန့်''' 
}}

မြန်မာနှစ်သစ်မင်္ဂလာအခါသမယ အထိမ်းအမှတ်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပြည်သူလူထု နှလုံးစိတ်ဝမ်းအေးချမ်းစေရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုကို အလေးထားသောအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးတွင် ပါဝင်နိုင်စေရန်အတွက်လည်းကောင်း နိုင်ငံတော်သမ္မတသည် တောင်ငူအကျဉ်းထောင်တွင် ပြစ်ဒဏ်ကျခံလျက်ရှိသော အကျဉ်းသား ထောင်ဝင်အမှတ် တင/၂၃/၀၀၀၃၅/က [[စာရေးသူ:ဝင်းမြင့်|ဝင်းမြင့်]] (ဘ) ဦးထွန်းကျင် အား ရာဇဝတ်ကျင့်ထုံးဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၀၁၊ ပုဒ်မခွဲ (၁) အရ &quot;နောက်တစ်ကြိမ် ပြစ်မှုထပ်မံကျူးလွန်ပါက ယင်းပြစ်ဒဏ်အပြင် ယခုကျခံရန်ကျန်ရှိသော ပြစ်ဒဏ်များကိုပါ ဆက်လက်ကျခံပါမည်&quot; ဟူသော စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်ဖြင့် ကျခံရန်ကျန်ရှိသော ပြစ်ဒဏ်များအပေါ် လျှော့ပေါ့၍ ပြစ်ဒဏ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပြုလိုက်သည်။


{{right|
(ပုံ)မင်းအောင်လှိုင် &lt;br/&gt; 
နိုင်ငံတော်သမ္မတ &lt;br/&gt; 
ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော်

}}

{{PD-Myanmar-exempt}}
[[ကဏ္ဍ:၂၀၂၆ ခုနှစ် အမိန့်များ]]</text>
      <sha1>nerhzjkl61qefzm3iwntb8ulr2jgi4i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၂/၂၀၂၆</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6275</id>
    <revision>
      <id>21922</id>
      <timestamp>2026-04-17T09:32:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Salai Rungtoi</username>
        <id>371</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header  | title       = ပြည်ထောင်စုတရားသူကြီးချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း  | author      = မင်းအောင်လှိုင်  | translator  =   | section     =   | previous    =နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံ...&quot; အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်</comment>
      <origin>21922</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2534" sha1="rvo5jrrdul4wq3vtxo9zp5fm1xjmp9i" xml:space="preserve">{{header
 | title       = ပြည်ထောင်စုတရားသူကြီးချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း
 | author      = မင်းအောင်လှိုင်
 | translator  = 
 | section     = 
 | previous    =[[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၁/၂၀၂၆]]
 | next        =  [[နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး အမိန့်အမှတ် ၃/၂၀၂၆]]
 | year        = ၂၀၂၆
 | portal      = အမိန့်
 | wikipedia = ပြည်ထောင်စု တရားလွှတ်တော်ချုပ်
 | notes       = 
}}

{{center| 
'''ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော်''' &lt;br&gt;
'''နိုင်ငံတော်သမ္မတရုံး'''&lt;br&gt;
အမိန့်အမှတ် ၂/၂၀၂၆&lt;br&gt;
၁၃၈၇ ခုနှစ်၊ တန်ခူးလပြည့်ကျော် ၉ ရက် &lt;br&gt;
(၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၀ ရက်)&lt;br&gt;

'''ပြည်ထောင်စုတရားသူကြီးချုပ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခြင်း''' 
}}

[[ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ]] ပုဒ်မ ၂၉၉၊ ပုဒ်ခွဲ (ခ) နှင့် (ဂ)၊ ပုဒ်ခွဲငယ် (၄)၊ [[ပြည်ထောင်စုအစိုးရအဖွဲ့ ဥပဒေ|ပြည်ထောင်စုအစိုးရအဖွဲ့ဥပဒေ]] ပုဒ်မ ၁၆၊ ပုမခွဲ (ခ)၊ ပုဒ်မခွဲငယ် (၁)နှင့် ပြည်ထောင်စုတရားစီရင်ရေးဥပဒေ ပုဒ်မ ၂၆ တို့အရ ဦးသာဌေး အား ပြည်ထောင်စုတရားလွှတ်တော်ချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးလိုက်သည်။


{{right|
(ပုံ)မင်းအောင်လှိုင် &lt;br/&gt; 
နိုင်ငံတော်သမ္မတ &lt;br/&gt; 
ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော်

}}

{{PD-Myanmar-exempt}}
[[ကဏ္ဍ:၂၀၂၆ ခုနှစ် အမိန့်များ]]</text>
      <sha1>rvo5jrrdul4wq3vtxo9zp5fm1xjmp9i</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>