ဝီကီရင်းမြစ် mywikisource https://my.wikisource.org/wiki/%E1%80%97%E1%80%9F%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%85%E1%80%AC%E1%80%99%E1%80%BB%E1%80%80%E1%80%BA%E1%80%94%E1%80%BE%E1%80%AC MediaWiki 1.46.0-wmf.24 first-letter မီဒီယာ အထူး ဆွေးနွေးချက် အသုံးပြုသူ အသုံးပြုသူ ဆွေးနွေးချက် ဝီကီရင်းမြစ် ဝီကီရင်းမြစ် ဆွေးနွေးချက် ဖိုင် ဖိုင် ဆွေးနွေးချက် မီဒီယာဝီကီ မီဒီယာဝီကီ ဆွေးနွေးချက် တမ်းပလိတ် တမ်းပလိတ် ဆွေးနွေးချက် အကူအညီ အကူအညီ ဆွေးနွေးချက် ကဏ္ဍ ကဏ္ဍ ဆွေးနွေးချက် မုခ်ဝ မုခ်ဝ ဆွေးနွေးချက် စာရေးသူ စာရေးသူ ဆွေးနွေးချက် ဘာသာပြန် ဘာသာပြန် ဆွေးနွေးချက် စာမျက်နှာ စာမျက်နှာ ဆွေးနွေးချက် အညွှန်း အညွှန်း ဆွေးနွေးချက် TimedText TimedText talk မော်ဂျူး မော်ဂျူး ဆွေးနွေးချက် Event Event talk 0 718 21939 2471 2026-04-19T02:43:44Z Tejinda 173 21939 wikitext text/x-wiki {{header | title = ကိုယ်ကျင့်အဘိဓမ္မာ | author = အရှင်ဇနကာဘိဝံသ | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = <b>ပဉ္စမအခန်း</b> | previous = [[ကိုယ်ကျင့်အဘိဓမ္မာ/စတုတ္ထအခန်း|စတုတ္ထအခန်း]] | next = [[ကိုယ်ကျင့်အဘိဓမ္မာ/ဆဋ္ဌအခန်း|ဆဋ္ဌအခန်း]] | next2 = | year = | notes = | edition = | shortcut = | portal = }} <h3>ပဉ္စမအခန်း </h3> <p>ဤအခန်း၌ စရိုက် ဝါသနာ အကြောင်းပါသည်။ </p> <p>ဤ ပြခဲ့သော အခန်း ၄-ခန်းဖြင့် စိတ်စေတသိက်တို့ ဖြစ်ပုံကို နားလည် လောက်ပြီ။ စိတ်ကောင်း စိတ်ဆိုး အမျိုးမျိုး ဖြစ်မှုများ၌ ယခု တဘဝနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည် မဟုတ်သေး၊ ရှေးရှေးဘဝက အထုံဝါသနာနှင့်လည်း ဆိုင်သေး၏။ ရှေးရှေးဘဝက အထုံကောင်း ပါလာသူသည် ယခုဘဝ၌ စိတ်ကောင်းရှိ တတ်၏။ ရှေးရှေးဘဝက အထုံဝါသနာဆိုး ပါလာသူသည် ယခုဘဝ၌ စိတ်ကောင်းရှိအောင် ပြုပြင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှ၏။</p> <p>ပညာရှိ သူတော်ကောင်းနှင့် ပေါင်းမိ၍ “စိတ်ကိုပြင်ပါသည်”ဟု ဆိုသော်လည်း ပညာရှိ သူတော်ကောင်းနှင့် ဝေးနေရသောအခါ “မီးဝေးသောချိပ်” ပမာ စိတ်ကြမ်း စိတ်ယုတ်မာတွေသာ ပြန်၍ ဖြစ်တတ်၏။ ခွေးမြီးကောက်ကို ဖြောင့်လာအောင် ပြုပြင်သူသည် ၁၂-နှစ်လုံးလုံး ဆီဖြင့် နူးကာ ကျည်တောက်ကို စွပ်ထားသော်လည်း ကျည်တောက် ချွတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကောက်မြဲ ကောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ခွေးသည် ကောင်းစွာ ကျွေးထားသဖြင့် အစာ ဝနေသော်လည်း ဖိနပ်စုတ် တွေ့က မစားနိုင်စေကာမူ နမ်းကြည့်ရမှ ကျေနပ်သကဲ့သို့ သန္ဓေဆိုး အထုံပါ လာ၍ ဝါသနာဓာတ်ခံ ညံ့ဖျင်းနေသူသည်လည်း ဆိုင်ရာ ပညာရှင် သူတော်စင်တို့က အထက်တန်းသို့ရောက်အောင် မြှောက်တင်ထားသော်လည်း သူ၏ ယုတ်ညံ့သော ဝါသနာမှာ မပျောက်နိုင်ပဲ ရှိတတ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ဖြစ်စေ၊ မိမိနှင့် စပ်ဆိုင်သူကိုဖြစ်စေ “မည်ကဲ့သို့ အထုံဝါသနာမျိုး ရှိခဲ့ပါလိမ့်မည်နည်း”ဟု စဉ်းစားတတ်ဖို့ရာ စရိုက် အကြောင်းအရာကို ရှေးဦးစွာ နားလည်သင့်ကြပေသည်။</p> <h3>စရိုက်</h3> ပင်ကိုယ်ရိုးရာ သူတကာဖြစ်နေကျထက် လွန်လွန်ကဲကဲ ဖြစ်တတ်သော သဘောကို “စရိုက်”ဟု ခေါ်သည်။ ထိုစရိုက်သည် ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ သဒ္ဓါ၊ ဗုဒ္ဓါ၊ ဝိတက် အားဖြင့် ၆-ပါး ပြား၏။ [လောဘကို ရာဂဟုလည်းကောင်း၊ ဉာဏ်ပညာကို ဗုဒ္ဓိဟုလည်းကောင်း ခေါ်၏။ ဒေါသ စသည်မှာ ပြခဲ့သော စေတသိက်များပင်တည်း။] သတ္တဝါတယောက်၌ ထိုစရိုက် ၆-ပါးတွင် တပါးပါး ဖြစ်စေ၊ ၂-ပါး၊ ၃-ပါး စသည် ရောလျက်ဖြစ်စေ ဖြစ်လေ့ရှိ၏။</p> <h3>အကဲခတ်နည်း</h3> "ဤသူသည် မည်သည့် စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်နည်း” ဟုအကဲခတ်ဖို့ရာ အသွားအလာ အနေအထိုင်ကို လည်းကောင်း၊ သူကြိုက်တတ်သော အစာကို လည်းကောင်း၊ အဖြစ်များသော တရားကို လည်းကောင်း သတိပြု၍ ကြည့်ရှု အကဲခတ်ရသည်။ ထိုစရိုက် အမျိုးမျိုး ရှိသူတို့တွင် ရာဂနှင့်သဒ္ဓါစရိုက်ရှိသူ၊ ဒေါသနှင့်ဗုဒ္ဓိစရိုက်ရှိသူ၊ မောဟနှင့်ဝိတက်စရိုက်ရှိသူမှာ သွားလာ နေထိုင် အလုပ်အကိုင် အစားအသောက်မှစ၍ သဘောတူတတ်ကြသည်။ </p> <h3>ရာဂစရိုက်နှင့် သဒ္ဓါစရိုက်ရှိသူ</h3> ၂-ဦးလုံးပင် အသွား အလာ အနေအထိုင် ယဉ်ကျေး၏။၊ အဝတ်ဖွပ်မှု တံမြက်လှည်းမှုစသော အလုပ်တို့၌ သေသေသပ်သပ် ရှိ၏။ ချိုဆိမ့် မွှေးကြိုင် ပျံလှိုင် နူးညံ့သော အစားအသောက် အသုံးအဆောင်ကို နှစ်သက်၏။ ထို၂-နှစ်ယောက်တို့ ထူးခြားပုံကား- ရာဂ စရိုက်ရှိသူသည် ကာမဂုဏ် အာရုံများကို မခွဲနိုင် မခွါရက်အောင် စွဲမက်တတ်၏။ ပရိယာယ်မာယာ များ၏။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှု သာဌေယျ ပေါ၏။ မာန၊ လောဘကြီး၏။ သဒ္ဓါစရိုက်ရှိသူ...မာယာသာဌေယျနှင့် မာန လောဘတို့ မကြီးမားပဲ စွန့်ကြဲပေးကမ်း လှူဒါန်းလေ့ ရှိ၏။ ဝတ်ကျောင်း ဘုရား သံဃာများကို ဝပ်တွား ဆည်းကပ် လေးမြတ် ပူဇော်ကာ တရားနာလေ့ ရှိသည်။ [သွားမှု ရပ်မှု ထိုင်မှု လျောင်းမှု ဤ ၄-ပါးကို “ဣရိယာပုထ်”ဟု ခေါ်၏။ ဤ ၄-ပါးကို လင်္ကာ၌ “ယာပိုက်လေးထွေ”ဟု ဆိုထားသည်။</p> <p>[ဆောင် ရာဂစရိုက်၊ ရှိသူ၌ကား၊ ယာပိုဒ်လေးထွေ၊ ယဉ်ကျေးလေ၏၊ ထွေထွေကိစ္စ၊ ပြုသမျှလည်း၊ ကျနစေလတ်၊ လွန်သေသပ်ရှင်၊ လေးမြတ်ဖွယ်ရေး၊ ဘောဇဉ်ရွေးက၊ ချိုမွှေးဆိမ့်အိမ့်၊ လွန်နှစ်သိမ့် သတဲ့၊ မစိမ့်လောက်တုံ၊ကာမဂုဏ်ကြောင့် အာရုံစွဲကာ၊ ခွဲမခွါတည်း၊ မာယာ ဗရဝ၊ သာဌေယျနှင့်၊ မာနဖိစီး၊ အလိုကြီး၏၊ ထိုနည်းသဒ္ဓါ၊ စရိုက်မှာမူ၊ မာယာစသော၊ ပြစ်မနှောပဲ၊ သမောရွှင်လန်း၊ လှူပေးကမ်းလျက်၊ ရဟန်းတော်ပေါင်း၊ ထေရ်ရှင်ကောင်းနှင့်၊ ဝတ်ကျောင်း ဘုရား၊ မြတ်တရားကို မှတ်သားနာယူ၊ လွန်ကြည်ဖြူသည်။ ဤသူမွန်မြတ်ပေတကား။ </p> <h3>ဒေါသ စရိုက်ရှိသူနှင့်၊ ဗုဒ္ဓိစရိုက်ရှိသူ</h3> စရိုက် ၂-မျိုးလုံး ရုန့်ရင်း ကြမ်းတမ်းသော အသွား အလာ အနေအထိုင် ရှိ၏။ အဝတ်ဖွပ်မှု တံမြက်လှည်းမှုစသော ကိစ္စ၌ ကျကျနန သေသေသပ်သပ် မရှိ။ အချဉ် အငန် အစပ် အခါး စူးရှသောအရသာများကို နှစ်သက်တတ်၏။ မကောင်းသော အဆင်း အသံ စသည်နှင့် တွေ့ကြုံလျှင် သည်းခံ အောင့်အည်း၍ ချုပ်တည်းခြင်း မရှိပဲ ဆဲဆို ငေါက်ငမ်း ကြမ်းတမ်း စိတ်တို၏။ ဤသို့ ဒေါသနှင့်ပညာ စရိုက်ကို ဖြစ်ပုံချင်း တူသောကြောင့် ထိုစရိုက်ရှိသူတို့သည် (မိမိစိတ်ကို မပြင်သေးသမျှ) ဆဲဆို ငေါက်ငမ်း ကြမ်းတမ်းနေကြသည်မှာ ဓမ္မတာကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ထိုသူ ၂-မျိုးတို့ ကွဲလွဲပုံကား...ဒေါသစရိုက် ရှိသူ၌ ရန်ငြိုးဖွဲ့မှု အာဃာတ၊ ငြူစူခြင်း ဣဿာ၊ ဝန်တိုခြင်း မစ္ဆရိယ၊ သူတပါးဂုဏ်ကို ဖျက်ဆီးလိုခြင်း မက္ခ၊ ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင်ပြုခြင်း ပဠာသ၊ အဆုံးအမ ခက်ခြင်း ဒုဗ္ဗစ တရားတို့ ဖြစ်ပွားလေ့ ရှိ၏။ ဗုဒ္ဓိစရိုက်ရှိသူ၌ကား ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်း စသော တရားတို့မရှိ။ ဆိုဆုံးမ၍လွယ်၏။ စားဖွယ် သောက်ဖွယ် ဟူသမျှ၌ နှိုင်းနှိုင်းချိန်ချိန် ပြုလေ့ ရှိ၏။ နောင်ရေးနောင်တာ သံသရာအတွက် သတိပညာဖြင့် ကောင်းစွာ မြော်မြင်လေ့ ရှိရကား ပါရမီကုသိုလ်များကို ကြိုးစားလေ့ ရှိသည်။ </p> <p>[ဆောင် ဒေါသစရိုက်၊ ရှိသူ၌ကား၊ ယာပိုဒ်လေးထွေ၊ ကြမ်းတမ်းလေ၏၊ ထွေထွေကိစ္စ ပြုသမျှလည်း၊ ကျနမဖွယ်၊ မတင့်တယ်တည်း၊ စားဖွယ် ငန် ချဉ်၊ စပ် ခါး မင်၏၊ ငါးအင် အာရုံ၊ မဖွယ်ကြုံလျှင်၊ ယမ်းပုံမီးကျ၊ စိတ်တိုလျ၍၊ ကောဓ ထန်သည်း၊ ရန်ငြိုးကြီးလျက်၊ ဖိစီး ဣဿာ၊ မစ္ဆေရာနှင့်၊ မက္ခာ ပဠာသ၊ ဒုဗ္ဗစတို့၊ မုချဆစ်ပွား၊ အပြစ်များ၏။ တရားပညာ၊ စရိုက်မှာမူ၊ ရှေ့လာအားလုံး၊ နည်းတူ သုံးလည်း၊ လုံးလုံးကောဓ၊ စသည်ဆိတ်ကွယ်၊ ဆုံးမလွယ်၏၊ စားဖွယ် ကသိုဏ်း၊ ဘေ့ကြုံတိုင်းလည်း၊ နှိုင်းနှိုင်းချိန်ချိန်၊ သုခမိန်တည်း၊ ကြိမ်ကြိမ်နောင်လာ၊ သံသရာကို၊ ပညာသတိ၊ ပျော်ခေါ်ညို၍၊ ဂတိနောင်လျှင်၊ ကောင်းအောင်ပြင်သည်၊ လူတွင် သူမြတ် ပေတကား။</p> <h3>မောဟစရိုက်နှင့် ဝိတက်စရိုက်ရှိသူ</h3> မောဟစရိုက် ရှိသူသည် မေ့မေ့လျော့လျော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ရှိ၏။ ကိစ္စအထွေထွေလည်း ပွေပွေလိမ်လိမ်ရှိ၏။ ဘယ်အစာ နှစ်သက်၏ဟု အမြဲမရှိ။ အကြောင်းအကျိုး အကောင်းအဆိုးကို ခွဲခြား၍မသိ။ သူများ ချီးမွမ်းအပ်သူကို မိမိလည်း လိုက်၍ ချီးမွမ်းတတ်၏။ သူများ ကဲ့ရဲ့အပ်သူကိုလည်း လိုက်၍ ကဲ့ရဲတတ်၏။ သတိပညာ ကင်း၍ ထိုင်းမှိုင်းခြင်း ထိနမိဒ္ဓ၊ ပျံ့လွင့်ခြင်း ဥဒ္ဓစ္စတို့နှင့်သာ ကာလကုန်ရလေသည်။</p> <p>ဝိတက်စရိုက် ရှိသူလည်း မောဟသမားနှင့် ထူးမခြားနားပင်။ ထိုထိုကိစ္စ၌ စကားပေါလျက် ကိစ္စမချောပဲ မျောနေသည်သာ များ၏။ ကောင်းသော လုပ်ငန်း၌မူ အစွမ်းအစ မရှိပဲ ပျင်းရိတတ်၏။ မိမိကဲ့သို့ လူ့ပေါက်ပန်း လူ့ ဘော်ကြော့တို့နှင့် ပျော်မွေ့ကာ ထွေရာလေးပါး အကြံများလျက် လူအား လူပိုသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p><b>[ဆောင်]</b> မောဟစရိုက်၊ ရှိသူ၌ကား၊ ယာပိုက်လေးတွေ၊ ရှုပ်ပွေပွေနှင့်။ ထွေထွေကိစ္စ၊ ရှုပ်ထွေးစွတည်း၊ အာဟာရအရာ၊ စားသောက် ပါလည်း၊ ဘယ်ဟာမိမိ၊ မြဲမရှိခဲ့၊ ကိုယ်၏အစွမ်း၊ စုံထောက်လှမ်း၍၊ အဆန်းအရိုး၊ ကြောင်းအကျိုးဟု၊ ချောင်းဆိုးယုတ်မြတ်၊ မသိ တတ်သဖြင့်၊ အရပ်ရပ်မှာ၊ နောက်လိုက်သာတည်း၊ ပညာသတိ၊ ကင်းကွာဘိ၍၊ ထိနမိဒ္ဓ၊ ဥဒ္ဓစ္စနှင့်၊ ကာလကုန်ဆုံး၊ အချိန်ဖြုန်း၏။ ထုံးနည်းမခြား၊ ဝိတက်များလည်း၊ စကားတွေပေါ၊ ကိစ္စမျောလျက်၊ ကောင်းသောလုပ်ငန်း၊ ကုသိုလ်လမ်းမူ၊ အစွမ်းမရှိ၊ ပျင်းရိရိတည်း၊ မိမိတိုတမ်း၊ လူ့ပေါက်ပန်းနှင့်၊ ရောပြွမ်းပျော်ပါး၊ အကြံများသည်၊ လူအား လူပိုတွေတကား။</p> <h3>စရိုက်ဖြစ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း</h3> “လူချင်း တူပါလျက် အဘယ့်ကြောင့် စရိုက် အမျိုးမျိုး ကွဲပြားကြပါလိမ့်မည်နည်း”ဟု စဉ်းစားဖွယ်ရှိ၏။ ရှေးရှေးဘဝ ကုသိုလ်ကံပြုစဉ်က ဘဝစည်းစိမ်ကို လိုလားတောင့်တသော လောဘခြံရံ၍ ပြုခဲ့လျှင် ထိုကံအကျိုးပေးရာ ဘဝ၌ ရာဂစရိုက် ရှိတတ်၏။ ဒေါသခြံရံ၍ ပြုခဲ့လျှင် ဒေါသစရိုက် ရှိတတ်၏၊ အသိဉာဏ် နည်းပါးလျက် မောဟကြီးစွာ ပြုခဲ့လျှင် မောဟစရိုက် ရှိတတ်သည်။ ပညာဖြင့် လည်းကောင်း၊ ပညာကြီးဖို့ရန် ဆုပန်၍ လည်းကောင်း၊ ပညာရေးဆိုင်ရာ ကုသိုလ်များကို ပြုခဲ့လျှင် ထိုကံ အကျိုးပေးရာ ဘဝဝယ် ဗုဒ္ဓိစရိုက် ရှိတတ်၏။ သဒ္ဓါထက်သန်စွာ ပြုခဲ့လျှင် သဒ္ဓါ စရိုက် ရှိတတ်၏။ ကာမဝိတက် စသော မကောင်းသောအကြံ ခြံရံလျက် ကံပြုခဲ့လျှင် ဝိတက်စရိုက် ရှိတတ်၏။ ဤသို့လျှင်စရိုက်အမျိုးမျိုး ကွဲပြားကြောင်းမှာ ရှေးကံသာ ပဓာနဖြစ်၍ နောက်နောက်ဘဝတို့၌ မကောင်းသော စရိုက်များ မပါရအောင် သဒ္ဓါပညာ ခြံရံလျက် ထက်သန်သော ကောင်းမှုများကိုသာ တည်ထောင် အားထုတ်သင့်ကြပေသည်။</p> <h3>ဝါသနာဘာဂီ ဆက်တိုင်းမီ</h3> မကောင်းသော အရာဌာန၌ ဝါသနာ ဟူသည် ကိလေသာ၏ သတ္တိတည်း။ ကောင်းသော အရာဌာန၌ ဝါသနာကြား သမ္မာ ဆန္ဒပင်တည်း။ ထိုဝါသနာသည် သတ္တဝါတို့၏ သန္တာန်၌ ဘဝတိုင်းမှာပင် စွဲကပ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် ရှေးကံအားလျော်စွာ ရာဂစရိုက်အား ကြီးနေပါမူ ထိုရာဂအတွက် ယောက်ယက်ခတ်တတ်သော ဝါသနာသည် စိတ်အစဉ်မှာ စွဲထုံနေရကား ထိုစရိုက်ဆိုးကို ယခုဘဝ၌ တရားဖြင့် မနှိမ်ချိုး ပါလျှင် ထိုဝါသနာအထု စွဲကပ်၍ နောက်ဘဝများသို့ လိုက်ပါသွားတတ်၏။ ဒေါသ မောဟ ဝိတက်များလည်း ဤနည်းပင်တည်း။ ပညာစရိုက်ရှိသူလည်း စရိုက်အားလျော်စွာ အခွင့်သာသလောက် ကြိုးစားလျှင် ထိုပညာ၏ အထုံ ဝါသနာသည် မိမိ၌ စွဲကပ်လေရကား နောက်နောင်အခါ သံသရာတလျှောက် လုံးပင် ပညာတုံးကြီး ဖြစ်နေတတ်သည်။ ဘုရားဆုကို ပန်လျှင် ပညာဓိက၊ သာဝကဆုကို ပန်လျှင် ရှင်သာရိပုတြာကဲ့သို့ ပညာဘက်၌ ဧတဒဂ်ရကြသည်မှာ ထိုဝါသနာဘာဂီက ဆက်တိုင်းမီ နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုဘဝ၌ပင် မကောင်းသော ဒုစရိုက်များ ပပျောက်၍ စရိုက်ကောင်းတခု အထမြောက်အောင် ထူထောင်ကြဖို့ အရေးကား စဉ်းစားတိုင်း ကြီးလေးကြသည်။</p> <p>ရာဂစရိုက်ရှိသူသည် ရာဂနည်းပါးအောင် တွေ့ရာအာရုံများ၌ အသုဘဟု ရှုလေ့ရှိရမည်။ သို့မှသာ ရာဂအထုံ ပျောက်သွားပါလိမ့်မည်။ ဒေါသစရိုက် ရှိသူသည် ဒေါသနည်းပါးအောင် မေတ္တာ တရားကို ကြိုးစားရလိမ့်မည်။ မေတ္တာဓာတ်သည် အအေးဓာတ်ဖြစ်၍ ဒေါသ၏ အပူဓာတ်ကို ငြိမ်းနိုင်သည်။ မောဟစရိုက်ရှိသူသည် မောဟနည်းပါးအောင် ပညာရှိထံ ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်း ရမည်။ အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်းကိုလည်း ပွားများရမည်။ အမေးအမြန်း များလျှင် အသိဉာဏ် တိုးပွား၍ မောဟအထုံ ကင်း သွားလိမ့်မည်။ သဒ္ဓါ ပညာ ဟူသော စရိုက်ကောင်းရှိသူကား မိမိမှာ ရှိနေသော ထိုစရိုက်များကို ဝမ်းသာအားရ သဘောကျပြီး တိုးပွားသည်ထက် တိုးပွားအောင် ကြိုးစားရမည်။</p> <p>ဤမျှသော စကားအစဉ်ဖြင့် စရိုက်ဝါသနာအကြောင်းများ ပြီးခဲ့ပြီ။ ဤသို့ ရေးသားရကြောင်း ကောင်းမှု ပဋိပတ် အကျင့်မြတ်ကြောင့် များစွာသော လူအပေါင်းတို့ စရိုက်ကောင်း ရကြပါစေ။ ငါ၏ အဖော်အပေါင်းဟူသမျှလည်း ယခုဘဝကစ၍ စရိုက်ကောင်းရှိအောင် ကြိုးစားကာ စရိုက်ဆိုးများကို အစွမ်းကုန် ပယ်ရှားနိုင်ကြပါစေ။</p> <p>စာပေ ပညာကို နေ့စဉ် ပို့ချ ရေးသား၍ နေရသော ငါအတွက်ကား အဖိုးတန်လှသော ပညာစရိုက်သည် ငါ၏ သန္တန်၌ သာမန်မက အမြူတေတမျှ ခိုင်မြဲ တည်တံ့ပါစေ။ ထိုပညာကြောင့်ပင် အမှန်အကန်ကိုသာ ယုံကြည်တတ်သော သဒ္ဓါစရိုက်လည်း အလွဲအမှားကို ပယ်ရှား၍ အဖြောင့်အမှန်ကိုသာ ယုံကြည်လေ့ ရှိအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါစေ။ </p> <p>စရိုက် ဝါသနာ၊ ကြောင်းအရာကို၊ ကောင်းစွာ ရေးလတ်၊ ပဋိပတ်ကြောင့်။ အမြတ်စရိုက်၊ လူတိုင်းဆိုက်၍၊ သိုက်မြိုက်ကြစေ၊ ငါ့အနေမူ၊ ဘဝေ ဘဝ၊ ဖြစ်သမျှ၌၊ ရာဂ-ဒေါသ၊ မောဟဝိတက်၊ စရိုက်တွက်ကြောင့် ယောက်ယက် ခတ်ပျော်၊ လျှပ်ပေါ်ခြင်း၊ လော်လီကင်းလျက်၊ သန့်ရှင်းဝေဆာ၊ စေတနာနှင့်၊ သဒ္ဓါဖြိုးပြက်၊ ဉာဏ်ရောင်လက်၍၊ ဆက်ဆက်မပြောင်း၊ ကောင်းထက်ကောင်းသား၊ အပေါင်းကြီးငယ် အသွယ်သွယ်လည်း၊ ငါနှယ် နည်းတူ၊ စရိုက်ဖြူသည်၊ နိဗ္ဗူထုတ်ချောက် ရောက်ရန်သော်။</p> <p>စရိုက် ဝါသနာ ပြီးပြီ။</p> [[Category:ကိုယ်ကျင့်အဘိဓမ္မာ]] [[Category:အဘိဓမ္မာ]] hydp0iqewhtq7uk7720krkkq5ih2du8 0 6278 21928 2026-04-18T15:44:41Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၁/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၀..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21928 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၁/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၀/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၂/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-51 <h3>မိဘတို့ကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ပြုစုခြင်း</h3> <p>ကဲ... ဒီနေ့လည်း မင်္ဂလသုတ်ပဲ ဆက်ပြီး နာကြားကြရအောင်နော်။ <b>"မာတာပိတုဥပဋ္ဌာနံ"</b> ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတရားတော်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <blockquote><b>"တသ္မာ ဟိ နေ နမဿေယျ၊ သက္ကရေယျ စ ပဏ္ဍိတော။</b></blockquote> <blockquote><b>အန္နေန အထ ပါနေန၊ ဝတ္ထေန သယနေန စ။"</b></blockquote> <p><b>တသ္မာ ဟိ</b>—ထိုအကြောင်းကြောင့်၊ <b>ပဏ္ဍိတော</b>—အကြောင်းသိမြင် ပညာရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းသည်၊ <b>နေ</b>—ထိုမိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ <b>နမဿေယျ</b>—ရှိခိုးဦးညွှတ်ရာ၏။ <b>သက္ကရေယျ စ</b>—ရိုသေစွာ ပူဇော်ပြုစု လုပ်ကျွေးခြင်းကိုလည်း ပြုရာ၏။ <b>အန္နေန စ</b>—ထမင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ <b>ပါနေန စ</b>—အဖျော်ယမကာဖြင့်လည်းကောင်း၊ <b>ဝတ္ထေန စ</b>—အဝတ်ပုဆိုးဖြင့်လည်းကောင်း၊ <b>သယနေန စ</b>—အိပ်ရာနေရာဖြင့်လည်းကောင်း၊ <b>သက္ကရေယျ</b>—အရိုအသေ ပြုစုလုပ်ကျွေးရာ၏။</p> <p>အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရားကို မျှော်ထောက်ရှုပြီးတော့ သမာဓိဉာဏ်ပညာဖြင့် သိတတ်တဲ့၊ မြင်တတ်တဲ့ ပညာရှိသူတော်ကောင်း မှန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုကျေးဇူးကြီးမားနေတဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ရှိခိုးရတယ်။ ဒါက ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုလေးတစ်ခုပါ။ ညအိပ်ရာဝင် ရှိခိုးရတယ်၊ မနက်အိပ်ရာထ ရှိခိုးရတယ်။ အိမ်ကနေပြီးတော့ နီးသည်ဖြစ်စေ၊ ဝေးသည်ဖြစ်စေ ခရီးတစ်ခု သွားတော့မယ်ဆိုရင်လည်း မိဘတွေကို ရိုသေစွာ ရှိခိုးပြီး သွားရတယ်။</p> <p>ဒီလို မိဘအပေါ်မှာ ရိုသေစွာ ရှိခိုးပြုစုခြင်းဆိုတဲ့ ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက မိမိရဲ့ သန္တာန်မှာ ကျရောက်နေမယ့် အန္တရာယ်တွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲ။ "ငါ့သား ဒီလမ်းသွားတော့မယ်၊ ငါ့သမီး ဒီလမ်းသွားတော့မယ်" ဆိုတာ သိရင် မိဘကလည်း "ငါ့သား ဘေးရန်ကင်းပါစေ၊ ငါ့သမီး ဘေးရန်ကင်းပါစေ" ဆိုတဲ့ သတိရိုင်း သတိရ မေတ္တာဘာဝနာ ရေချမ်းတွေ ပက်ဖျန်းပေးနေတယ်။ ဒီမေတ္တာဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက အာနုဘော် ကြီးပါတယ်နော်။</p> <h3>နတ်လူတို့၏ ပူဇော်မှုနှင့် အကာအကွယ်</h3> <p>ဘုန်းကြီးတို့ နတ်တွေကို လူတွေက ရိုသေစွာဖြင့် ရှိခိုး၊ ရိုသေစွာဖြင့် ပူဇော်ပတ်သတ်မယ်၊ မိမိတို့ ပြုထားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို အမျှအတန်း ပေးဝေမယ်ဆိုရင် ထိုနတ်တွေကလည်း ထိုမိမိတို့ကို မြတ်နိုးတဏှာဖြင့် ပူဇော်ပတ်သတ်နေတဲ့ လူသားတွေကို တုံ့လက်တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ ပူဇော်တယ်ဆိုပြီးတော့ <b>မဟာဝါပါဠိတော်</b> များမှာ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်က ဟောထားတယ်။</p> <p>အလားတူပဲ ခုလို မိဘကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးတဲ့ နတ်တွေလည်း ရှိကြပါတယ်။ ထိုနတ်တွေကလည်း ဒီလို မိဘကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးပြီးတော့ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးကို အနိဋ္ဌာရုံ အမျိုးမျိုးတွေနှင့် မတွေ့မကြုံအောင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ သဘောရှိပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် မိဘတို့ကို ရိုသေစွာဖြင့် ရှိခိုးရမယ်။ ထမင်းအာဟာရဖြင့် လည်းကောင်း၊ အဖျော်ယမကာဖြင့် လည်းကောင်း၊ အဝတ်ပုဆိုးဖြင့် လည်းကောင်း၊ အိပ်ရာနေရာဖြင့် လည်းကောင်း ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးရမယ်တဲ့။ ဒီလို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို မြတ်စွာဘုရားက မင်္ဂလာတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ ဟောထားတယ်၊ ကုသိုလ်ရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းအပ်သော အလုပ်ကျွေးပြုခြင်း</h3> <p>နောက် ဘာဆက်ဟောသေးလဲ။</p> <blockquote><b>"ဥစ္ဆာဒနေန နှာပနေန၊ ပါဒါနံ ဓောဝနေန စ။</b></blockquote> <blockquote><b>ပရိစရိယာယ မာတာပိတူသု၊ ပဏ္ဍိတာ ဣဓေဝ နံ ပသံသန္တိ၊ ပေစ္စ သဂ္ဂေ ပမောဒတိ။"</b></blockquote> <p><b>ဥစ္ဆာဒနေန စ</b>—နံ့သာဖြင့် လိမ်းကျံပေးခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ <b>နှာပနေန စ</b>—ရေချိုးပေးခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ <b>ပါဒါနံ ဓောဝနေန စ</b>—မိဘနှစ်ပါးတို့၏ ခြေတို့ကို ဆေးကြောသုတ်သင်ပေးခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ <b>မာတာပိတူသု</b>—မိဘနှစ်ပါးတို့အပေါ်၌၊ <b>ပရိစရိယာယ</b>—ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကြောင့်၊ <b>ပဏ္ဍိတာ</b>—ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့သည်၊ <b>နံ</b>—ထိုသူတော်ကောင်းကို၊ <b>ဣဓေဝ</b>—ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝ၌လည်းပဲ၊ <b>ပသံသန္တိ</b>—ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က ချီးမွမ်းမြှောက်စားတော်မူကြကုန်၏။ <b>သော</b>—ထိုသူတော်ကောင်းသည်၊ <b>ပစ္စ</b>—တမလွန်လောက၌လည်းပဲ၊ <b>သဂ္ဂေ</b>—သုဂတိနတ်ထံ၌၊ <b>ပမောဒတိ</b>—နှစ်သက်ရွှင်ပြ ဝမ်းမြောက်ရတတ်ပေ၏။</p> <p>မိဘတွေကို ထမင်းအစအစာဖြင့် သော်လည်းကောင်း၊ အဖျော်ယမကာဖြင့် သော်လည်းကောင်း၊ အဝတ်ပုဆိုးဖြင့် သော်လည်းကောင်း၊ အိပ်ရာနေရာဖြင့် သော်လည်းကောင်း ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ နံ့သာလိမ်းကျံပေးခြင်းဖြင့် ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ ရေချိုးပေးခြင်းဖြင့် ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ မိဘတွေ ဝေယျာဝစ္စက ပြန်လာပြီဆိုရင် မိဘတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို စင်ကြယ်သွားအောင် ဆေးကြောသုတ်သင်ခြင်းဖြင့် ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။</p> <p>ပညာရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေဟာ ဒီလို မိဘတို့အပေါ်၌ ရိုရိုသေသေ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်၊ ထိုကဲ့သို့ ရိုရိုသေသေ ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ ဒီပညာရှင် သူတော်ကောင်းတွေကို ဒီပစ္စုပ္ပန်ဘဝမှာလည်း ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က ချီးမွမ်းမြှောက်စားတော်မူကြတယ်။ ဒီလို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဆိုတဲ့ ကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ရဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့် ထိုပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည် တမလွန်လောကမှာလည်း နတ်ရွာသုဂတိနဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ပြီး နေရတတ်ပါတယ်။ ဒါက ကျေးဇူးကြီးမားလှတဲ့ မိဘတစ်ယောက်ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားတွေကို မြတ်စွာဘုရားက ဟောကြားနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>သားသမီးတို့၏ ကျင့်ဝတ်ငါးပါး</h3> <p>ဒီလောက်တင်ပဲလားဆိုတော့ မကသေးဘူး၊ နောက်ထပ် ထပ်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား နောက်ထပ်အဆက်ပြီး တစ်နည်းဖွင့်ထားတယ်။ မိဘတွေကို ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်ခစားခြင်း၊ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဆိုတာ ငါးမျိုးရှိတယ်နော်။ မိဘကို ဆည်းကပ်ခစားခြင်း၊ မိဘတို့ရဲ့ ကိစ္စကြီးငယ်အသွယ်သွယ်ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးခြင်း စသည်ဖြင့် ငါးမျိုးရှိတယ်။ အဲ့ဒီ မိဘတို့အပေါ်၌ သားသမီးတို့က ပြုရမယ့် ကျင့်ဝတ်တရားငါးပါးကို ကျင့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ မိဘတွေကလည်း သားသမီးကို ပြန်ပြီးတော့ တုံ့လက်တစ်ဖန် ကျင့်ဝတ်ငါးပါးနှင့် ပြန်လည်စောင့်ရှောက်ပေးကြတယ်။</p> <p>စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း အကျိုးရှိတယ်၊ နောက် တမလွန်မှာလည်း အကျိုးရှိတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာခြင်းရဲ့ အကြောင်းဖြစ်တယ်၊ နောက် တမလွန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာခြင်းရဲ့ အကြောင်းဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလို မိဘတွေကို ဝတ္တရားငါးပါးနှင့်အညီ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို မင်္ဂလာရှိတယ်လို့ ဒီလို ဘုရားက ဟောထားတယ်။ ဘယ်မှာဟောသလဲလို့ မေးတော့ ဟိုး <b>သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ္တန်</b> မှာနော်။ သိင်္ဂါလသတို့သားကို အခြေခံပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက မိဘတို့ရဲ့ကျင့်ဝတ်၊ သားသမီးတို့ရဲ့ကျင့်ဝတ်ဆိုပြီး ကျင့်ဝတ်တွေကို ဟောထားပါတယ်။</p> <p>ဘယ်လိုဟောသလဲဆိုရင်—</p> <blockquote><b>"ပဉ္စဟိ ခေါ ပန ဂဟပတိပုတ္တ၊ ဌာနေဟိ ပုတ္တေန ပုရတ္ထိမာ ဒိသာ မာတာပိတရော ပစ္စုပဋ္ဌာတဗ္ဗာ။"</b></blockquote> <p><b>ဂဟပတိပုတ္တ</b>—ကြွယ်ဝသော အိမ်ရှင်၏သားဖြစ်သော သိင်္ဂါလ၊ <b>ပဉ္စဟိ ဌာနေဟိ</b>—ငါးမျိုးသောအကြောင်းအရာတို့ဖြင့်၊ <b>ပုတ္တေန</b>—သားသမီးဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ပုရတ္ထိမာ ဒိသာ</b>—အရှေ့အရပ်မျက်နှာဟု ခေါ်ဆိုအပ်ကုန်သော၊ <b>မာတာပိတရော</b>—မိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ <b>ပစ္စုပဋ္ဌာတဗ္ဗာ</b>—ဆည်းကပ်ခစားအပ်ကုန်၏၊ ပြုစုအပ်ကုန်၏။</p> <p>မိဘနှစ်ပါးကို အရှေ့အရပ်လို့ ခေါ်ထားတယ်။ ဥဒေသကတော့ ဒီလိုပါ။ သိင်္ဂါလသတို့သားတို့က သူတို့က ဗြဟ္မဏဝါဒ၊ ဗြဟ္မဏအယူအဆရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဖြစ်ခြင်းကြောင့် မိဘတွေကလည်း ဗြဟ္မဏဝါဒသမားတွေတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်မှာ "ငါ့သားဟာ လိမ္မာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဒီအနက်အဓိပ္ပာယ်တွေကိုတော့ ရှင်းလင်းတင်ပြနိုင်တဲ့ ပညာရှိသူတော်ကောင်းတစ်ဦးနဲ့တော့ တွေ့ကောင်းတွေ့နိုင်တယ်" လို့ ယူဆပြီးတော့၊ အရှေ့အရပ်၊ အနောက်အရပ်၊ တောင်အရပ်၊ မြောက်အရပ်၊ အထက်အရပ်၊ အောက်အရပ်ဆိုတဲ့ ဒီအရပ်မျက်နှာတွေကို ရှိခိုးဖို့ရန်အတွက် သားကို မသေခင်မှာ ဆိုဆုံးမထားတယ်။</p> <p>ဆိုဆုံးမထားတဲ့အတွက် မိဘတို့ရဲ့ စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်နေတဲ့ လိမ္မာတဲ့ သားရတနာတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အရပ်မျက်နှာတွေကို သူက ရှိခိုးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပြဿနာက တစ်ချိန်ကျတော့ ဘုရားရှင်ထံ ရောက်လာတော့ "အရှေ့အရပ်မျက်နှာကို ရှိခိုးရမယ်" လို့ မိဘတွေက ဆိုဆုံးမထားတဲ့စကား တင်ပြလျှောက်ထားတော့၊ ဘုရားရှင်က အရှေ့အရပ်ဆိုတာ မိဘနှစ်ပါးကို ခေါ်ဆိုကြောင်း ရှင်းလင်းတင်ပြထားတယ်နော်။ ဒါကြောင့် သိင်္ဂါလသတို့သား၊ သားသမီးဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အရှေ့အရပ်မျက်နှာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ငါးမျိုးသောအရာဌာနတို့ဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးသင့်တယ်။</p> <h3>သားသမီးကျင့်ဝတ် ငါးပါးနှင့် မိဘတို့၏ တုံ့ပြန်မှု</h3> <p>ဘယ်လိုလဲ ပရိသတ်ရေ—</p> <p>၁။ <b>ဘတော နေသံ ဘရိဿာမိ</b>—ငါ့ကို မွေးမြူထားတဲ့ ထိုမိဘနှစ်ပါးတို့ကို ငါက တုံ့လက်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးမြူပေးအံ့။ "ငါ့ကို ကျွေးမွေးသုတ်သင် ပြုပြင်စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ငါကတစ်ဖန် ပြန်ပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်" ဆိုတဲ့ ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ ဝတ်တစ်ခု။</p> <p>၂။ <b>ကိစ္စံ နေသံ ကရိဿာမိ</b>—ထိုမိဘနှစ်ပါးတို့၏ ကိစ္စအမှုကြီးငယ် အသွယ်သွယ်ကို ပြုလုပ်၍ ပေးအံ့။ သားသမီးဆိုတာက မိဘတို့ရဲ့ ကိစ္စအကြီးငယ် အသွယ်သွယ်ကို ပြုလုပ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားရှိရတယ်၊ ပြုလုပ်ပေးရပါတယ်နော်။</p> <p>၃။ <b>ကုလဝံသံ ဌပေဿာမိ</b>—အမျိုးအနွယ်ကို တည်တံ့အောင် ထားပေအံ့။ အမျိုးအနွယ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရတဲ့၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရတဲ့ စိတ်ထား သားသမီးမှာ ရှိရတယ်။ မိဘအမျိုးအနွယ်ကို မဖျက်ဆီးရဘူး။ အမျိုးအနွယ် ပျက်စီးမယ့် လက်ထပ်ခြင်း၊ ထိန်းမြားခြင်း အစရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို သားသမီးတွေသည် ဘယ်တော့မှ မပြုသင့်ဘူး။ မိမိတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရမယ်၊ အမျိုးအနွယ်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးရပါတယ်။</p> <p>၄။ <b>ဒါယဇ္ဇံ ပဋိပဇ္ဇာမိ</b>—အမွေခံထိုက်အောင် ငါ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ပေးအံ့။ သားသမီးဆိုတာ မိဘရဲ့ အမွေခံထိုက်အောင် မိဘတွေရဲ့ စကားနားထောင်ပြီး ရိုသေစွာ ပြုကျင့်ပြီး နေထိုင်ရတယ်။ မိဘတွေက ဆိုဆုံးမ ခက်ခဲနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်ရမလား၊ မဖြစ်ရဘူးနော်။</p> <p>၅။ <b>အထ ဝ ပန ပေတာနံ ကာလင်္ကတာနံ ဒက္ခိဏံ အနုပ္ပဒဿာမိ</b>—ဘဝတစ်ပါး ပြောင်းသွားကြကုန်သော မိဘနှစ်ပါးတို့အား ရည်စူး၍ မြတ်သောအလှူကို ငါ ပေးလှူပေးအံ့။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို ရည်စူးပြီးတော့ "ငါ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုပေးမယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ထား ရှိရတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် မိဘတွေကို ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း၊ ဆည်းကပ်ခစားခြင်း၊ မိဘတို့ရဲ့ ကိစ္စကြီးငယ် အသွယ်သွယ်ကို ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း၊ အမျိုးအနွယ်ကို တည်တံ့အောင် ထားခြင်း၊ အမွေခံထိုက်အောင် ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ခြင်း၊ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ မိဘနှစ်ပါးအား ရည်စူးပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုကာ အမျှအတန်း ပေးဝေခြင်းတဲ့။ ပေါင်းလိုက်တော့ သားသမီးတို့က အရှေ့အရပ်မျက်နှာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မိဘနှစ်ပါးအပေါ်၌ ပြုစုလုပ်ကျွေးရမယ့် ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ် ဘယ်နှစ်မျိုးရှိလဲ။ ငါးမျိုးရှိတယ်။ ဒါကတော့ ရှေးဆရာတော်ကြီးတွေလည်း လင်္ကာလေးတွေနဲ့ သီကုံးပြီး ဆိုဆုံးမထားတဲ့အတွက် ဒီကျင့်ဝတ်ကလေးတွေကို ရထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေတော့ များပါလိမ့်မယ်နော်။</p> <p>ဒီတော့ ဘုရားရှင်က ဘာဆက်ဟောလဲ။</p> <blockquote><b>"ဧဝံ ခေါ ပန ဂဟပတိပုတ္တ၊ ပုတ္တေန ပုရတ္ထိမာ ဒိသာ မာတာပိတရော ပစ္စုပဋ္ဌိတာ၊ ပဉ္စဟိ ဌာနေဟိ ပုတ္တံ အနုကမ္ပန္တိ။"</b></blockquote> <p><b>သိင်္ဂါလပုတ္တ</b>—သိင်္ဂါလသတို့သား၊ <b>ဣမေဟိ ပဉ္စဟိ ဌာနေဟိ</b>—ဤငါးမျိုးသော အကြောင်းအရာ ဌာနတို့ဖြင့်၊ <b>ပုတ္တေန</b>—သားသမီးဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က၊ <b>မာတာပိတရော</b>—မိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ <b>ပစ္စုပဋ္ဌိတာ</b>—ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>မာတာပိတရော</b>—မိဘနှစ်ပါးတို့က၊ <b>ပဉ္စဟိ ဌာနေဟိ</b>—ငါးမျိုးသောအကြောင်းတရားတို့ဖြင့်၊ <b>ပုတ္တံ</b>—သားကို၊ <b>အနုကမ္ပန္တိ</b>—အစဉ်မပြတ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ ပေးကြလေကုန်၏။</p> <p>သားသမီးတွေက သားသမီးကျင့်ဝတ် ပဋိပတ်နှင့် လျော်ညီစွာ မိဘနှစ်ပါးကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မိဘတို့ကလည်း မိဘတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်ငါးမျိုးဖြင့် သားသမီးတို့ကို အစဉ်သနား စောင့်ရှောက်ပေးတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကျင့်ဝတ်ငါးပါးက ဘာလဲ။<br> နံပါတ်တစ်— <b>"ပါပါ နိဝါရေန္တိ"</b>—မကောင်းမှုမှ တားမြစ်၍ ပေးကြလေကုန်၏။ မိဘတွေဟာ သားသမီးအပေါ်မှာ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ထား၊ သနားဂရုဏာစိတ်ထား၊ ကြီးပွားချမ်းသာစေလိုတဲ့ စိတ်ထား—ဒီစိတ်ထားတွေက အမြဲတမ်း ရှိနေတဲ့အတွက် ကိုယ့်သားသမီးတွေ မကောင်းတာလုပ်ခဲ့ရင်၊ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာရှိနေတဲ့ မိဘမှန်ပါစေ၊ မကောင်းမှုမှ တားမြစ်ပေးရမလား၊ မပေးရဘူးလား။ တားမြစ်ရမယ်။</p> <h3>မိဘတို့အား မကောင်းမှုမှ တားမြစ်ခြင်းနှင့် ကောင်းမှု၌ တိုက်တွန်းခြင်း</h3> <p><b>ပါပ နိဝါရေန္တိ</b> - မကောင်းမှုမှ မြင်၍ တားမြစ်ပေးကြကုန်၏။ ဒါက အမြော်အမြင် ကြီးမားတဲ့ မိဘတွေပါ။ အမြော်အမြင် ကြီးမားတယ်ဆိုတာက တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိတဲ့ မိဘတွေပဲ။ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးသာရှိတဲ့ မိဘကိုတော့ ဘုရားရှင် မဆိုလိုပါဘူး။ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးဆိုတဲ့ မျက်လုံး၊ ဒီမျက်လုံးနှစ်လုံး ရှိနေတဲ့ မိဘတွေဟာ သားသမီးတွေ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်တွေ ပြုလုပ်ခဲ့ရင် ထိုမကောင်းမှု ဒုစရိုက်တွေကို မပြုလုပ်ဖို့ရန် အကျိုးကို လိုလားတောင့်တပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ တားမြစ်ပေးတယ်နော်။</p> <p>နောက်တစ်ခုက <b>ကလျာဏေ နိဝေသေန္တိ</b> - ကောင်းမှု ကုသိုလ် လုပ်ငန်းရပ်တို့၌ တိုက်တွန်း၍ ပေးကြလေကုန်၏။ ကောင်းမှု ကုသိုလ် လုပ်ငန်းရပ်တွေကို မှီတင်းပြီး နေထိုင်ဖို့ရာအတွက် တိုက်တွန်းပေးတယ်။ နောက်တစ်ခု <b>သိပ္ပံ သိက္ခာပေန္တိ</b> - သိပ္ပံ အတတ်ပညာကို သင်ပေးကြလေကုန်၏။ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပညာအရပ်ရပ် အစရှိတဲ့ သိသင့်သိထိုက်တဲ့၊ သားသမီးတို့ သင်သင့်သင်ထိုက်တဲ့ အတတ်ပညာတွေကို မိဘတွေက သင်ပေးတယ်။ ဒီအချက်သုံးချက်က သိပ်ပြီးတော့ အရေးကြီးပါတယ်နော်။ သားသမီးတို့ဟာ မွေးလာကတည်းက တက်သိလိမ္မာ နားလည်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာနော်၊ မဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များတယ်။ မိဘတွေရဲ့ သွန်သင်ပြသမှုဆိုတာ အထူးလိုအပ်ပါတယ်။ မကောင်းတာလုပ်နေရင် မိဘဘက်က တားမြစ်ပေးရတယ်။ ကောင်းတဲ့လုပ်ငန်းတွေကို ပြုလုပ်ဖြစ်အောင် တိုက်တွန်းပေးရတယ်။ မကောင်းမြစ်တာ ကောင်းရာညွှန်လတ်၊ ကောင်းတာကို ညွှန်ကြားပြသပေးရမယ်။ ဒါမှသာလျှင် ဒီသားသမီးရဲ့ သန္တာန်မှာ အကုသိုလ်တရားတွေ ဆုတ်ယုတ်ပြီး ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားလာမယ်။</p> <h3>အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပညာနှင့် အိမ်ထောင်ပြုပေးခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပညာတွေကို သင်ပေးရမယ်။ အဲဒီ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပညာကလည်း မကောင်းတဲ့ ဒုစရိုက်ဖြင့် အသက်မွေးနေတဲ့ ပညာမျိုး မဖြစ်စေရဘူး။ ကောင်းတဲ့ သုစရိုက် လုပ်ငန်းရပ်တွေဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုလုပ်ပေးတဲ့ ပညာရပ်မျိုး ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီသားသမီးဟာ မကောင်းတာကို မလုပ်တော့ဘူး။ ကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်လုပ်ငန်းရပ်တွေမှာလည်း စနစ်တကျ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပွားများအားထုတ်ပြီး စင်ကြယ်သန့်ရှင်းတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပညာလည်း ရှိပြီဆိုရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မိမိရဲ့ ပါရမီကံအားလျော်စွာ ကြီးပွားချမ်းသာမှု အထိုက်အလျောက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်နော်။ တမလွန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်နိုင်ပြီ။ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာရေးကတော့ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ဖြစ်သွားပြီ။</p> <p>နောက်တစ်ခု <b>ပတိရူပေန ဒါရေန သံယောဇေန္တိ</b>၊ <b>ပတိရူပေန</b> - သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော၊ <b>ဒါရေန</b> - အိမ်ရှင်မဖြင့်၊ <b>သံယောဇေန္တိ</b> - ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့၍ ပေးကြလေကုန်၏။ လက်ထပ်ထိမ်းမြား ပေးလိုက်တယ်။ ဒါကတော့ လိုချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ထည့်ပြောတာပါနော်။ ကဲ နောက်တစ်ခု <b>သမယေ ဒါယဇ္ဇံ နိယျာဒေန္တိ</b>၊ <b>သမယေ</b> - သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အချိန်အခါ ကာလ၌၊ <b>ဒါယဇ္ဇံ</b> - အမွေအနှစ်ကို၊ <b>နိယျာဒေန္တိ</b> - အပ်နှင်းပေးကြလေကုန်၏။ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အမွေခံအမွေကို အနှင်းပေးလိုက်တယ်တဲ့နော်။</p> <h3>မိဘကို ပြန်လည်ပြုစုခြင်းနှင့် သာသနာ့အမွေပေးခြင်း</h3> <p>ဒီအကြောင်းအရာ ငါးမျိုးဖြင့် မိဘတွေက သားသမီးကို ပြန်လည်ပြီးတော့ စောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဒီသားသမီးအဖို့ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တမလွန်မှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာ တိုးတက်ဖို့ရန် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိဘပေးလိုက်တဲ့ ဒီအမွေအနှစ်တွေကို အခြေတည်ပြီးတော့ စီးပွားဥစ္စာတွေ ကြီးပွားအောင် ဆက်လက်ပြီးတော့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မိမိတို့ရဲ့ ပါရမီအားလျော်စွာ၊ ကံအားလျော်စွာ အထိုက်အလျောက် ဖြစ်တယ်။ ဒါနတွေ ပြုမယ်၊ သီလတွေ ဆောက်တည်မယ်၊ သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာတွေလည်း ပွားများမယ်၊ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီးတော့ မိဘတို့ကို ရိုသေစွာဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်၊ ဆည်းကပ်ခစားမယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် မင်္ဂလာတရားတွေ သူတို့သန္တာန်မှာ အဆင့်ဆင့် တစ်ဆင့်နဲ့တစ်ဆင့် တိုးပွားမလာနိုင်ဘူးလား၊ တိုးပွားလာနိုင်တယ်နော်။</p> <p>နောက်တစ်နည်း ထပ်ဖွင့်ပြထားပြန်တယ်၊ <b>ဗြဟ္မာတိ မာတာပိတရော</b>။ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်ကား မိဘနှစ်ပါးတို့ကို ရတနာသုံးတန်ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော ဝတ္ထုတို့၌ ကြည်ညိုတဲ့ သဒ္ဓါတရားကို ဖြစ်စေခြင်းဖြင့်၊ သီလသမာဒါပနေန - သီလကို ဆောက်တည်စေခြင်းဖြင့်၊ ပဗ္ဗဇ္ဇာယ ဝါ - ရှင်အဖြစ်ဖြင့်၎င်း ပြုစုလုပ်ကျွေး၏။ မိမိရဲ့ မိဘတွေက ရတနာသုံးပါးကို ကြည်ညိုတတ်တဲ့ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားမရှိသေးရင်၊ ရတနာသုံးပါးအပေါ်၌ ကြည်ညိုတဲ့ သဒ္ဓါတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာအောင် သားသမီးက ရွက်ဆောင်ပေးတယ်။ မိမိမိဘတွေက ကိုယ်ကျင့်သီလ မခိုင်မြဲသေးဘူး၊ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ မရှိသေးဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ မရှိသေးဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေ မရှိသေးဘူးဆိုရင်၊ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာအောင်၊ သီလတွေ ဆောက်တည်ပြီး ကောင်းစွာ ကျင့်သုံးနိုင်အောင် သားသမီးတွေက မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးတယ်။ စွမ်းနိုင်လို့ရှိရင် ရှင်ရဟန်းပြုဖို့ရန်အတွက်လည်း သားသမီးတွေက တိုက်တွန်းပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးတယ်။</p> <h3>အမြတ်ဆုံးသော လုပ်ကျွေးခြင်းနှင့် သူတော်ကောင်းဥစ္စာ</h3> <p>အဲဒီလို ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ <b>မာတာပိတု ဥပဋ္ဌာနံ</b> - ဤကဲ့သို့သော ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည်ကား၊ မိဘနှစ်ပါးတို့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း ဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းပါပေတည်း။ ပြီးတော့ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ သန္တာန်မှာ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ ငါးမျိုး မတည်သေးဘူးဆိုရင်၊ ဒီသူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ကိန်းဝပ်တည်လာအောင် သားသမီးက ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးတယ်ဆိုရင်၊ ဒီလိုပြုစုလုပ်ကျွေးနည်းကတော့ မိဘတို့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း ဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးသော ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း ဖြစ်တယ်။ အကောင်းဆုံး ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းပဲ။</p> <p>မိမိရဲ့ မိခင်တွေ ဖခင်တွေမှာ သဒ္ဓါတရား မရှိသေးရင် သဒ္ဓါတရား ရှိလာအောင်၊ သီလတရား ထင်ရှားမရှိသေးရင် သီလတရားတွေ ထင်ရှားရှိလာအောင်၊ သုတတရားတွေ ရုပ်နာမ်တွေ မသိသေးရင် ရုပ်နာမ်တွေ သိအောင်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ မသိသေးရင် အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိအောင်ဆိုတဲ့ ဗဟုသုတတွေ ရှိလာအောင်၊ စာဂ - ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်း စာဂတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာအောင်၊ ပညာ - ဝိပဿနာပညာ၊ မဂ်ပညာဆိုတဲ့ ဒီအစဉ်အတိုင်း မြင့်မားနေတဲ့ အသိလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာအောင် သားသမီးတွေက မိဘကို တိုက်တွန်းပေးတယ်၊ ပြုစုပေးတယ်၊ စောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ အဲဒီလို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည် ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း ဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်တယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ <b>မာတာပိတု ဥပဋ္ဌာနံ၊ မာတာပိတူဟိ ကတုပကာရဿ ပစ္စုပကာရဘူတတ္တာ၊ အနေကေသံ သမ္ပရာယိကာနံ အတ္ထာနံ ပဒဋ္ဌာနတ္တာ မင်္ဂလန္တိ ပုစ္စတိ</b>။ သားသမီးဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဥပဋ္ဌာနံ - သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတရားတို့ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာအောင် ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည်ကား၊ <b>မာတာပိတူဟိ</b> - မိဘနှစ်ပါးတို့က၊ <b>ကတဿ ဥပကာရဿ</b> - ပြုခဲ့သော ကျေးဇူးအား၊ <b>ပစ္စုပကာရဘူတတ္တာ</b> - အလွန်ကျေးဇူးဆပ်ရာ ရောက်သည်ဖြစ်၍၊ <b>အနေကေသံ အဒိဋ္ဌဓမ္မိကာနံ</b> - တစ်ပါးမက များပြားလှစွာကုန်သော မျက်မှောက်ဘဝ၌ ထင်ရှားရှိကြကုန်သော အကျိုးတို့၏လည်းကောင်း၊ <b>သမ္ပရာယိကာနဉ္စ</b> - တမလွန်ဘဝ၌ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာလတ္တံ့ကုန်သော အကျိုးတရားတို့၏လည်းကောင်း၊ <b>ပဒဋ္ဌာနတ္တာ</b> - အနီးကပ်သော အကြောင်းတရား ဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ <b>မင်္ဂလံ</b> - မင်္ဂလာဟူ၍၊ <b>ပဟောသိ</b> - ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။</p> <h3>ဉာဏ်အလင်းဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း</h3> <p>မိဘတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းတရားတွေ တည်လာအောင် သားသမီးက ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးတယ်။ အဲဒီလို ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးရင် မိဘတို့က တစ်ချိန်က မိမိအပေါ်မှာ ပြုခဲ့ဖူးတဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကို တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီးတော့ ကျေးဇူးဆပ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီလို ကျေးဇူးဆပ်လိုက်ခြင်းသည် မျက်မှောက်ဘဝမှာ များစွာသော ချမ်းသာသုခ ရရှိဖို့ရာအတွက် အနီးကပ်ဆုံးသော အကြောင်းတရားလည်း ဖြစ်တယ်။ တမလွန်ဘဝမှာ အကျိုးစီးပွား အမျိုးမျိုး၊ ချမ်းသာသုခ အမျိုးမျိုးကို ရရှိဖို့ရန်အတွက်လည်း အနီးကပ်ဆုံး အကြောင်းတရား ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် မိဘတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းတရားတွေ ကိန်းဝပ်တည်လာအောင် ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို မင်္ဂလာလို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားပါတယ်။</p> <p>နည်းနည်းလေး စဉ်းစားကြည့်ပေါ့နော်။ သဒ္ဓါတရား မရှိသေးတဲ့ မိဘကို သဒ္ဓါတရား ရှိလာအောင်၊ သီလ မရှိသေးတဲ့ မိဘကို သီလ ရှိလာအောင်၊ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ မသိသေးတဲ့ မိဘကို ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိလာအောင်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ မသိသေးတဲ့ မိဘကို အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိလာအောင်၊ ဒါက ဗဟုသုတ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံလာအောင် ကြိုးစားပေးတယ်။ အဲဒီအဆင့်လောက်ကလေးပဲ ခဏရပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ရုပ်နာမ်ကို သိတယ်ဆိုတာက သမာဓိရှိမှ သိနိုင်တဲ့ တရားပါ။ ဒီတော့ ဥပစာရသမာဓိ သော်လည်းကောင်း၊ အပ္ပနာဈာန်သမာဓိ သော်လည်းကောင်း သမာဓိတစ်ခုခု ရှိရမယ်။</p> <p>ဒီတော့ မိဘတွေ သန္တာန်မှာ သမာဓိ မရှိသေးရင် ပထမ သမာဓိရှိအောင် မိမိက ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးတယ်။ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်ဆိုတာကတော့ ဒီနေရာမှာ မိမိကိုယ်တိုင်က မိဘတွေကို သမာဓိရှိအောင် သွန်သင်ပြသ ပေးနိုင်လို့ရှိရင်လည်း သွန်သင်ပြသပေးလိုက်တယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်က သွန်သင်ပြသပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူး ဆိုရင်လည်း သွန်သင်ပြသပေးမယ့် ဆရာသမားတွေဆီ ချဉ်းကပ်ပြီးတော့ ရိုသေစွာ လျှောက်ထားပြီး၊ မိဘကို သမာဓိရှိလာအောင် သွန်သင်ပြသ ဆိုဆုံးမပေးဖို့ လျှောက်ထားတောင်းပန်ပေးတယ်။</p> <h3>ဝိပဿနာဉာဏ်နှင့် သံသရာမှ လွတ်မြောက်မှု</h3> <p>လျှောက်ထားတောင်းပန်ပြီးတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ဒီမိဘ တရားဘာဝနာစခန်းကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်တဲ့ အပိုင်းမှာ လိုလေသေးမရှိအောင် မိမိက အဖက်ဖက်ကနေပြီးတော့ မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးပေးတယ်။ ဒါက အကောင်းဆုံး၊ အသာဆုံး၊ အမြတ်ဆုံး ပြုစုလုပ်ကျွေးနည်း တစ်မျိုးပဲ။ ကဲ သမာဓိ ရှိလာပြီ ဆိုကြပါစို့။ ပထမဈာန်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်၊ စတုတ္ထဈာန် ခေါ်တဲ့ သမာဓိအဆင့်အထိ စံချိန်မီသွားပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ထိုမိဘရဲ့ သန္တာန်မှာ ဈာနသုခလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့၊ ကာမဂုဏ်သုခတွေထက် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ချမ်းသာသုခတွေ ကိန်းဝပ်မလာနိုင်ဘူးလား။ ဒါက မျက်မှောက်ဘဝမှာ ရနိုင်တဲ့ ချမ်းသာသုခ အကျိုးစီးပွားတစ်ခုပဲ။</p> <p>အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တော့ မိဘတွေက ရုပ်တွေနာမ်တွေ သိပြီ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိပြီ။ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်၊ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဒီဉာဏ်မျိုး ရရှိပြီ။ ဒီဉာဏ်ရရင်တော့ ဒီမိဘတွေဟာ သာသနာတော်မှာ အမြစ်တွယ်သွားပြီး သာသနာတော်က ဘယ်လိုမှ ခွဲလို့မရတော့ဘူး။ အတိတ်က ပြုခဲ့တဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်၊ သင်္ခါရ၊ ကံဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် ဒီဘဝမှာ ဝိညာဉ်၊ နာမ်ရုပ်၊ သဠာယတန၊ ဖဿ၊ ဝေဒနာ ခေါ်တဲ့ အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်တာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်၊ သင်္ခါရ၊ ကံဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် နောင်အနာဂတ်မှာလည်း ဝိညာဉ်၊ နာမ်ရုပ်၊ သဠာယတန၊ ဖဿ၊ ဝေဒနာ ခေါ်တဲ့ အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်တာကို သမာဓိ၊ ဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်သိတယ်။</p> <p>အဲဒီလို သိတဲ့အပိုင်းမှာ မိမိက စွမ်းအားရှိလို့ အတိတ်အဆက်ဆက်၊ အနာဂတ်အဆက်ဆက်ကို ရှုပွားနိုင်ခဲ့ရင်၊ သံသရာတစ်ကွေ့မှာ သူတစ်ပါးအသက်သတ်ခြင်း အစရှိတဲ့ မကောင်းတဲ့ ဒုစရိုက် အကုသိုလ်ကံတွေကြောင့် မကောင်းတဲ့ ဘုံဘဝ၊ ငရဲဒုက္ခ အစရှိတာတွေ ရောက်ခဲ့တာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိပြီ။ အဲဒီလို အသိထူးဉာဏ်ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒီအသိဉာဏ်သည် တန်ဖိုးဖြတ်နိုင်တဲ့ အသိဉာဏ် ဟုတ်သေးလား၊ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ "ငါ ဒီမကောင်းမှုတွေကြောင့် ဒီမကောင်းတဲ့ အကျိုးကို ခံစားခဲ့ရပြီ" ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် သိလာတဲ့အခါ နောက်ထပ် ဒီမကောင်းမှုကို ပြုချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိပါဦးမလား။ မရှိတော့ဘူး။ ဒါဟာ အကြောင်းတရား ထင်ရှားဖြစ်ခြင်းကြောင့် အကျိုးတရား ထင်ရှားဖြစ်ပုံကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိလို့ပဲ။</p> <h3>အတိတ်ဘဝအကုသိုလ်နှင့် သံသရာနောင်တ</h3> <p>တစ်ချိန်ပေါ့လေ၊ ဘုန်းကြီးက ယောဂီတစ်ဦးကို သမာဓိတွေ အလွန်အားကောင်းအောင် နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ သင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သင်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူ့ကို အတိတ်ဘဝတွေကို ပြန်ပြီးအရှုခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အရှုခိုင်းလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူ့မှာ ပြဿနာလေးတစ်ခု၊ သူက သံဝေဂရလွန်းလို့ ဘုန်းကြီးကို တင်ပြလျှောက်ထားတဲ့ စာလေးရှိတယ်နော်။</p> <p>ဘဝတစ်ခုမှာ သူက ဒီငှက်ကလေး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီငှက်ဖြစ်စဉ်အချိန်အခါမှာ ရေအိုင်သေးသေးလေးတစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူက ကျက်စားနေတယ်။ ကျက်စားနေတဲ့အချိန်အခါမှာ စေစွတ်ငှက် (ဈေးကွက်) ကလေးတစ်ကောင်ကလည်း ဒီရေအိုင်နားလာကပ်ပြီးတော့ ကျက်စားပြန်တယ်။ အဲဒီလို ကျက်စားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီစေစွတ်ငှက်ကို သူက အကြောင်းမဲ့သက်သက်နဲ့ စိတ်ရှိလက်ရှိ နှုတ်သီးနဲ့ပေါက်ပြီးတော့ သေသေချာချာ သတ်လိုက်တယ်။ အကြောင်းမဲ့သက်သက်ဆိုသော်လည်း သေသေချာချာ ဘုန်းကြီးကတော့ ပြန်ကြည့်တော့ အရှေ့မှာ မခိုက်မိပါဘူး၊ သူနဲ့လည်း အကြောင်းမဆက်မိဘူး။ အကြောင်းမဲ့သက်သက်ဆိုတာကတော့ နယ်မြေလုတဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ မိမိစားနေကျနေရာမှာ လာပြီး သူတစ်ပါးက လာကျက်စားတာကို နည်းနည်းလေး အလိုမရှိတဲ့ စိတ်ထားတော့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ဘုန်းကြီးပြောချင်တဲ့အချက်ကတော့ ပရိသတ်ရေ၊ "ကံ" ဖြစ်ပါတယ်နော်။ အဲဒီလို စိတ်ရှိလက်ရှိ ဒီစေစွတ်ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကို ဒီငှက်က ပေါက်သတ်ခဲ့တော့၊ ဒီအကုသိုလ်ကံကြောင့် သူ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒီဘဝကနေ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အချိန်အခါ ငရဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရတယ်။ ငရဲက ကျွတ်လာပြန်တော့ ပြိတ္တာဘဝမှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ သောင်းနဲ့ချီပြီးတော့ ဆင်းရဲတဲ့ ဒုက္ခတွေ ခံစားခဲ့ရတယ်။</p> <h3>အနာဂတ်ဘဝကို ရှုမြင်၍ ထိတ်လန့်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီဒုက္ခတွေကို လှမ်းပြီးမြင်လိုက်တဲ့အတွက် သူ ဘာဖြစ်လာလဲဆိုတော့ "အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် နဂိုတုန်းက စိတ်ထဲမှာ ကူးထားတာတစ်ခု ရှိတယ်" တဲ့။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ "ဒီဒုက္ခတွေမဟုတ်ပါဘူး၊ တခြားဒုက္ခတွေလည်း အများကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ သူလျှောက်ထားတာလေးတစ်ခုက တစ်ချိန်တုန်းက တပည့်တော် မိန်းမဘဝနဲ့ ရဟန္တာဖြစ်ပြီးတော့ ပရိနိဗ္ဗာန်စံချင်တဲ့ စိတ်ထား တပည့်တော်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ တပည့်တော် ဒီစိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့အတွက် ယောက်ျားဘဝ၊ ရဟန်းဘဝကို တပည့်တော် အမြဲဆုတောင်းခဲ့တယ်။ ခုတော့ အဲဒီဘဝလည်း တပည့်တော် မလိုချင်တော့ဘူး ဘုရား၊ သိပ်ကြောက်သွားပြီ" တဲ့။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအနာဂတ်ကို လှမ်းရှုလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူ ဆုတောင်းပန်ထွာနေတာက တစ်ကြိမ်လည်းမဟုတ်၊ အကြိမ်များစွာပဲ။ ဝါးတစ်ချောက်မှာ တော်တော်များများ ဆုတောင်းပန်ထွာခဲ့တာဖြစ်တော့ သူ မျှော်လင့်တောင့်တနေတဲ့ ဒီအနာဂတ်ဘဝ၊ ရဟန်းဘဝ၊ လူ့ဘဝ မရဘူးမဟုတ်ဘူး၊ ရတယ်။ ရနေတဲ့အချိန်အခါမှာ အနာဂတ်ရုပ်နာမ်တွေကိုလည်း အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဘုန်းကြီးက ဝိပဿနာအရှုခိုင်းပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ရှုလိုက်တဲ့အပိုင်းရောက်လာတော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ "အဲဒီရဟန်းကလည်း ဘုရား... တဖြည်းဖြည်း အို၊ အို၊ အို သွားလိုက်တာ တပည့်တော် စိတ်တော်တော်ကို ပျက်သွားတယ်။ အဲဒီရဟန်းဘဝကို လိုချင်တဲ့စိတ် နည်းနည်းလေးမှ မရှိတော့ဘူး။ အိုပြီး ရွတ်တွပြီး သွားလိုက်တာ ဘုရား၊ စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်သွားတယ်" တဲ့။</p> <h3>အကြောင်းချုပ်မှ အကျိုးချုပ်မည့် ဝိပဿနာကျင့်စဉ်</h3> <p>အဲဒီအနာဂတ်ကို ရှုခိုင်းတာ ရည်ရွယ်ချက်က အတိတ်ကို ရှုခိုင်းတာလည်း အတိတ်သံသရာကြီးမှာ မိမိက ဘယ်လိုများ မှားကွက်ကလေးတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလဲ။ အဲဒီမှားကွက်ကလေးတွေကနေပြီးတော့ သံသရာတစ်ကွေ့မှာ အခန့်မသင့်တော့ မိမိကို ဘယ်လို ငရဲရောက်အောင် ပို့လိုက်သလဲ။ အဲဒီမကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတွေက ဘယ်ရောက်အောင် ပစ်ချလိုက်သလဲ၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေက ဘယ်ရောက်အောင် ပစ်တင်ပေးလိုက်သလဲ။</p> <p>ဒီကနေ့ ဒါတွေကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သိလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ "ဪ... အကြောင်းတရား ထင်ရှားရှိနေလို့ အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှားရှိတာပဲ။ အကြောင်းတရားတွေသာ အကယ်၍ ချုပ်သွားခဲ့ရင် အကျိုးတရားတွေလည်း အကုန်လုံး ချုပ်ငြိမ်းတော့မှာပဲ" ဆိုပြီးတော့ အကြောင်းချုပ်ငြိမ်းစေတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ပြီး ကျင့်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ပေါ်လာပြီ။ အဲဒီဆန္ဒက ဒကာကြီးတို့ရေ၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ဖို့ရန်အတွက် အလွန်အားကောင်းနေတဲ့ ဆန္ဒမဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>ဒီနေ့ အိမ်ပြန်ချင်တယ်ဆိုတာက အဲဒီဆန္ဒဓာတ် ရှိလို့လား၊ မရှိလို့လား။ အားပျော့နေတယ်၊ ရှိတော့ရှိချင်ရှိမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အားပျော့နေတယ်နော်။ အလွန်ပြင်းထက်နေတဲ့ "သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ငါထွက်မြောက်အောင် လုပ်မယ်၊ ဒီဘဝမှာတင် အိုဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင်၊ နာဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင်၊ သေဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင် ငါ ကျင့်ကြံပွားများ အားထုတ်မယ်" ဆိုတဲ့ ဒီဆန္ဒဓာတ်သာ ပြင်းပြလာပြီဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ် နိဗ္ဗာန်ကို ရဖို့ရန်အတွက် နီးကပ်မလာဘူးလား။ နီးကပ်လာပြီ။ နည်းနည်းပါးပါးပေါ့ ဘုရား၊ အပါယ်ဘေးက လွတ်ရင်တော့ တော်လောက်ပါပြီဆိုတာက လျော့လျှော့ပေါ့ပေါ့ပေါ့။</p> <h3>သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နှင့် သာသနာတော်၏ စွမ်းအား</h3> <p>ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဘုန်းကြီး အခုပြောချင်တဲ့ အချက်တစ်ခုက ဘာလဲလို့ မေးတော့ "မူလံ အဝိဇ္ဇာ" ဒီအကြောင်းတရား ထင်ရှားဖြစ်လို့ အကျိုးတရား ထင်ရှားဖြစ်ပုံကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ထွင်းဖောက် သိပြီဆိုရင် ထိုသူတော်ကောင်းသည် ဘုရားဟောတရားတွေဟာ တကယ်အစစ်အမှန်ပါပဲ၊ အကြောင်းတရား ထင်ရှားမရှိဘဲနဲ့ အကျိုးတရား ထင်ရှားဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ဗြဟ္မာဖန်ဆင်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိတဲ့အဆင့် ရောက်ပြီ။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီသာသနာတော်ကြီးနဲ့ ခွဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူး။</p> <p>နောက် ရှေ့တစ်ဆင့်တက်လိုက်၊ ဒါက ဗဟုသုတ အင်္ဂါရ။ သဒ္ဒါရှိပြီ၊ သီလလည်း ရှိပြီ၊ သုတတရားလည်း ရှိပြီနော်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ရှေ့တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ အကြောင်းတရားတွေနဲ့တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန်တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုလိုက်။ ရှုလိုက်တော့ မိမိရဲ့ သန္တာန်မှာ ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေ ကိန်းဝပ်လာပြီ။ ကိန်းဝပ်လာတဲ့အချိန်အခါမှာ ဝိပဿနာဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ပီတိ၊ ပဿဒ္ဓိ ခေါ်တဲ့ ချမ်းသာသုခ ပေါ်လာပါတယ်။</p> <p>အဲဒီဝိပဿနာသုခက ခုနကပြောခဲ့တဲ့ ဈာနသုခထက် ပိုပြီးတော့ အဆင့်မြင့်တယ်။ အာမိသ လူသာမန်တို့ သုံးဆောင်ခံစားနိုင်တဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ နတ်သာမန်တို့ သုံးဆောင်ခံစားနိုင်တဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ကာမဂုဏ်မှ လွတ်ကင်းပြီး ထွက်မြောက်သွားတဲ့၊ ကာမဂုဏ်ရဲ့ အငွေ့အသက်မရှိတဲ့ ချမ်းသာသုခအစစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီချမ်းသာသုခကြီးက ခုနက ဈာနသုခထက်လည်း အဆင့်မြင့်တယ်၊ ကာမသုခလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကာမဂုဏ်ချမ်းသာထက်လည်း အဆပေါင်းများစွာ မြင့်နေတယ်။</p> <h3>ဝိပဿနာသုခမှသည် အသင်္ခတနိဗ္ဗာန်သို့</h3> <p>ဒီချမ်းသာသုခကြီးတွေကို ရရှိတယ်။ ဒါဟာ ဒီဘဝမှာတင် မျက်မှောက်ဘဝမှာ လက်ငင်းရရှိတဲ့ ချမ်းသာသုခလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်။ တစ်နာရီထိုင်ပြီးတော့ ဈာန်ဝင်စားနိုင်ရင် တစ်နာရီချမ်းသာတယ်။ နှစ်နာရီထိုင်ပြီး ဈာန်ဝင်စားနိုင်ရင် နှစ်နာရီ ချမ်းသာနေတယ်။ တစ်နာရီထိုင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုနိုင်ရင် တစ်နာရီ ဝိပဿနာသုခတွေ ရမယ်။ နှစ်နာရီထိုင်ပြီး ဝိပဿနာရှုနိုင်ရင် နှစ်နာရီ ဝိပဿနာသုခတွေ ရနိုင်တယ်။</p> <p>ဒီလောက် ချမ်းသာသုခကြီးတွေကို ရရှိပြီးတဲ့အခါမှာ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေက ပါရမီအလျောက် ရင့်ကျက်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ထိုဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတာ ပေါ်လာမယ်။ ထိုမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တွေက ရုပ်နာမ်ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာဖြစ်တဲ့ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်။ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ အရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ အရိယာမဂ်တရားနှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ထွင်းဖောက် သိခဲ့ပြီဆိုရင် ဒီအရိယာမဂ်တရားက အပါယ်သို့ လမ်းစဉ်တည့်တဲ့ ကိလေသာမှန်သမျှကို အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်လိမ့်မယ်။ အပါယ်ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကံတွေကိုလည်း အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်ပေးလိမ့်မယ်။</p> <p>ပြီးတော့ သတ္တဝါတွေမှာ မသိလို့ပဲဖြစ်စေ၊ သိလျက်နဲ့ မလိမ္မာလို့ပဲဖြစ်စေ၊ ဒီဘဝမှာရော အတိတ်သံသရာ အဆက်ဆက်ကပါ အပါယ်ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေကိုတော့ အနည်းနဲ့အများ အားထုတ်ခဲ့ဖူးကြမှာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအားထုတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အပါယ်ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကံတွေဟာ ဒီအရိယာမဂ်ဉာဏ်ကို ရရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ လုံးဝကုန်သွားပြီး အမြစ်ပြတ် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ။ နောက်ထပ် ဒီသတ္တဝါသည် အပါယ်လေးဘုံကို ဘယ်တော့မှ မရောက်တော့ဘူး။</p> <p>ဆိုရင် ဒီလိုအကုသိုလ်ကို ပယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ အရိယာမဂ်တရားတွေကို ဒီဘဝမှာ ရအောင်ကြိုးစားထားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ အလွန်ကောင်းတယ်။ အပါယ်ဘေးကြီးဆိုတာက ခွဲဖို့ရန်အတွက် အလွန်ခဲယဉ်းတဲ့ ဘေးဆိုးကြီးဖြစ်ပါတယ်။ အပါယ်သံသရာ ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးကနေ ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလာပြီဆိုရင် ဒီစွမ်းအင်ကြီးဟာ အလွန်ကြီးမားတဲ့၊ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ စွမ်းအင်ကြီး ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>နိဗ္ဗာန်သုခနှင့် ဖလသမာပတ်၏ ချမ်းသာခြင်း</h3> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီမှာပြောချင်တာကတော့ အဲဒီအရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိခဲ့ရင် ထိုမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တို့ဖြင့် သန္တိသုခ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ရဲ့ အရသာကြီးကို သုံးဆောင်ခံစားနိုင်မယ်။ အဲဒီသန္တိသုခ ခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်သုခ ချမ်းသာကြီးကတော့ ခုနကပြောခဲ့တဲ့ ကာမသုခထက်လည်း အဆင့်မြင့်တဲ့ ချမ်းသာသုခဖြစ်တယ်၊ ဈာနသုခထက်လည်း အဆင့်မြင့်တဲ့ ချမ်းသာသုခဖြစ်တယ်၊ ဝိပဿနာသုခထက်လည်း ပိုပြီးတော့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ချမ်းသာသုခတစ်ခု ဖြစ်တယ်။</p> <p>မဂ္ဂသုခ၊ ဖလသုခ... ထိုမဂ္ဂသုခ၊ ဖလသုခတွေက ဝိပဿနာသုခ အစရှိတဲ့ အောက်ပိုင်းသုခ ချမ်းသာတွေထက် အဆင့်အတန်း ပိုပြီးမြင့်မယ်။ အဲဒီမှာ မိမိက စွမ်းအားရှိလို့ ဒီဖလသမာပတ်တွေကို တစ်နာရီ ဝင်စားမယ်ဆိုရင် တစ်နာရီလုံး ဒီနိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်ကြီးရဲ့ သန္တိသုခ အငြိမ်းဓာတ် ချမ်းသာခြင်းကို မျက်မှောက်ပြုပြီး မနေနိုင်ဘူးလား။ နေနိုင်တယ်။ နှစ်နာရီ ဖလသမာပတ် ဝင်စားနိုင်ရင် ၂ နာရီလုံး ဒီအငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို အာရုံယူပြီးတော့ သန္တိသုခ ချမ်းသာကြီးကို မိမိကိုယ်တိုင် သုံးဆောင်ခံစားလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီချမ်းသာက ဒိဋ္ဌဓမ္မိက မျက်မှောက်ဘဝမှာ လက်ငင်းရရှိတဲ့ ချမ်းသာ။</p> <h3>အမြတ်ဆုံးသော ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း</h3> <p>အဲဒီချမ်းသာအထိသာ အကယ်၍ သတ္တဝါတို့သည် - ဆိုပါတော့ - သားသမီးကနေ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် မိဘတစ်ဦးသည် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားပြီဆိုရင် ထိုမိဘနှစ်ပါးသည် အပါယ်သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ လွတ်မြောက်သွားပြီ။</p> <p>ပစ္စည်းတွေ ပုံပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတာက အကယ်၍များ မိဘတွေက စိတ်မချုပ်တည်းနိုင်လို့ ဒီပစ္စည်းတွေအပေါ်မှာ တွယ်တာမက်မောတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သေသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီသားသမီး လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက အပါယ်ကို ပစ်ချနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေပြန်တယ်။ ဒါကြောင့် ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းထက် အခုလို သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ မိဘတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ကိန်းဝပ်တည်နေအောင် ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းက ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး၊ အမြတ်ဆုံးသော ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း ဖြစ်တယ်လို့ ဒီလို ဘုရားဟောထားတယ်။</p> <p>အဲဒီဟောကြားခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ နည်းနည်းလေး ဘုန်းကြီး ဒက္ခိဏဝိဘင်္ဂသုတ္တန်မှာ လာတဲ့ ဘုရားဟောဒေသနာလေးကို နည်းနည်း ထုတ်နုတ်ပြီးတော့ ထပ်ပြောမယ်။ မိထွေးတော် ဂေါတမီက သူကိုယ်တိုင် ရက်လုပ်ထားတဲ့ သင်္ကန်းလေးကို အလှူခံပေးပါရန် မြတ်စွာဘုရားအား တင်ပြလျှောက်ထားတဲ့အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က သံဃာကို လှူခိုင်းပါတယ်။</p> <p>ဘုရားရှင်ရဲ့ ဦးတည်ချက်၊ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိတော့ အရှင်အာနန္ဒာ ကိုယ်တော်မြတ်ကလည်း ကြားထဲက ဝင်ပြီးတော့ "မြတ်စွာဘုရား၊ မိထွေးတော် ဂေါတမီဟာ ဘုရားရှင်အပေါ်၌ နို့ချိုတိုက်ကျွေးပြီး မွေးမြူခဲ့တဲ့ မိထွေးတော်ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအလွန်များပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြတ်စွာဘုရား အလှူခံတော်မူပါ" ဆိုပြီးတော့ တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်အခါမှာ မြတ်စွာဘုရားက အရှင်အာနန္ဒာ ကိုယ်တော်မြတ်ကို ဘာအမိန့်ရှိလဲဆိုတော့ -</p> <blockquote><b>န ပုဂ္ဂလော ပုဂ္ဂလံ အာဂမ္မ ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂတော ဟောတိ၊ ဓမ္မံ သရဏံ ဂတော ဟောတိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂတော ဟောတိ။ ဣမဿာနန္ဒ ပုဂ္ဂလဿ ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန န သုပ္ပတိကာရံ ဝဒါမိ၊ ယဒိဒံ အဘိဝါဒန-ပစ္စုပ္ဌာန-အဉ္စလိကမ္မ-သာမီစိကမ္မ-စီဝရ-ပိဏ္ဍပါတ-သေနာသန-ဂိလာနပ္ပစ္စယ-ဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရာနုပ္ပဒါနေန။</b></blockquote> <p>အာနန္ဒာ... ညီပွား အာနန္ဒာ၊ <b>ယော ပုဂ္ဂလော</b> - အကြင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည်၊ <b>ယံ ပုဂ္ဂလံ</b> - အကြင် ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အကြောင်းပြု၍ (ခုတော့ ဆရာနဲ့ တပည့် ဒီမှာ ဘုရားက ဟောနေပြီနော်၊ တိုက်ရိုက်ကတော့ မိထွေးတော် ဂေါတမီနဲ့ ဘုရားရှင်ကို ရည်ညွှန်းနေပါတယ်)၊ မိထွေးတော် ဂေါတမီက ဘုရားရှင်ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်ပြီးတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>သာသနာဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ဆိုက်ရောက်ခြင်း</h3> <p>နောင်ပိုင်းကျတော့ နော်၊ သာသနာဘောင် ဝင်ရောက်ပြီးတော့ ဘိက္ခုနီမ ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်ပိုင်း ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ ဆက်လက်ပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လိုက်တာ <b>အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်</b>အထိ တည်သွားတယ်။ တည်သွားလိုက်တဲ့ အဲ့ဒီအပိုင်းတွေကို အာရုံယူထားပါနော်။ ခုကတော့ သောတာပန်ဖြစ်ပြီးတဲ့ အပိုင်းပဲနော်။</p> <h3>ရတနာသုံးပါးကို အကြောင်းပြု၍ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း</h3> <p>ဒါကြောင့် <b>အာနန္ဒ၊ ယံ ပုဂ္ဂလံ အာဂမ္မ ပုဂ္ဂလော ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂတော ဟောတိ၊ ဓမ္မံ သရဏံ ဂတော ဟောတိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂတော ဟောတိ။</b></p> <p><b>အာနန္ဒ</b> - ညီပွားအာနန္ဒာ၊ <b>ယံ ပုဂ္ဂလံ</b> - အကြင်ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ <b>အာဂမ္မ</b> - အကြောင်းပြု၍၊ <b>ပုဂ္ဂလော</b> - အကြင်တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ဗုဒ္ဓံ</b> - မြတ်စွာဘုရားကို၊ <b>သရဏံ</b> - ကိုးကွယ်လဲလျောင်း ပုန်းအောင်မှုဟူ၍ ကန်တော့ယုံကြည် သိမှတ်ဆည်းကပ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။</p> <p><b>ဓမ္မံ</b> - တရားတော်မြတ်ကို၊ <b>သရဏံ</b> - ကိုးကွယ်လဲလျောင်း ပုန်းအောင်မှုဟူ၍ ကန်တော့ယုံကြည် သိမှတ်ဆည်းကပ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။</p> <p><b>သံဃံ</b> - အရိယာထေရ် သံဃာတော်မြတ် အပေါင်းကို၊ <b>သရဏံ</b> - ကိုးကွယ်လဲလျောင်း ပုန်းအောင်မှုဟူ၍ ကန်တော့ယုံကြည် သိမှတ်ဆည်းကပ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။</p> <p>ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာဆိုတဲ့ ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပြီနော်။ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်တဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ် သန္တာန်မှာ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားမလာဘူးလား။ တိုးပွားလာပြီနော်။ တစ်ချက်။</p> <h3>အဆင့်မြင့်မားသော ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ မြတ်စွာဘုရား၏ အမြင်</h3> <p><b>ဣမဿ အာနန္ဒ ပုဂ္ဂလဿ ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန န သုပ္ပတိကာရံ ဝဒါမိ။</b></p> <p><b>အာနန္ဒ</b> - ညီပွားအာနန္ဒာ၊ <b>ဣမဿ ပုဂ္ဂလဿ</b> - ဤဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ <b>ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန</b> - ဤတပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က၊ <b>ယဒိဒံ အဉ္ဇလိကမ္မ သာမီစိကမ္မ စီဝရပိဏ္ဍပါတ သေနာသန ဂိလာနပ္ပစ္စယ ဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရာနုပ္ပဒါနေန။</b></p> <p>အကြင် ရှိခိုးခြင်း၊ ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း၊ လက်အုပ်ချီခြင်း၊ အရိုအသေပြုခြင်း အစရှိသည်တို့နှင့် ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး၊ ပစ္စည်းပရိက္ခရာတို့ကို ပေးလှူခြင်းဖြင့်၊ <b>ယတနီတံ သုပ္ပတိကာရံ</b> - အကြင်ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ခြင်းသည်၊ <b>အတ္ထိ</b> - ရှိ၏။ <b>တံ သုပ္ပတိကာရံ</b> - ထိုကဲ့သို့သော ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ခြင်းကို၊ <b>သုပ္ပတိကာရံ</b> - အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ခြင်းဟူ၍၊ <b>အဟံ</b> - ငါဘုရားသည်၊ <b>န ဝဒါမိ</b> - မိန့်တော်မမူ။</p> <p>အာနန္ဒာ... တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဟာ ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ယုံကြည်သိမှတ် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်တယ်။ ဒီလို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်လိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ရတနာသုံးပါးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ကုသိုလ်တရားတွေ များစွာ တိုးပွားမလာဘူးလား။ တိုးပွားလာပြီ။</p> <p>အဲ့ဒီလို တိုးပွားလာတဲ့အတွက် ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကနေပြီးတော့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေအားဖြင့် ရှိခိုးတယ်၊ ခရီးဦးကြိုဆိုတယ်၊ လက်အုပ်ချီတယ်၊ အရိုအသေပြုတယ်၊ ပစ္စည်းလေးပါးတွေကို လှူဒါန်းပူဇော်တယ်။ ဒီလို လှူဒါန်းပူဇော်ခြင်းဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းကို ငါဘုရားရှင်က အလွန်ကောင်းမွန်စွာ တုံ့ပြန်ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းလို့ မဟောပါဘူးတဲ့နော်။ ဒါ တစ်ချက်။</p> <h3>လောကီသရဏဂုံနှင့် လောကုတ္တရာသရဏဂုံ၏ ကွာခြားချက်</h3> <p>နောက်တစ်ဆင့် မြတ်စွာဘုရား တက်သွားပြီ။ ခုဏက သရဏဂုံပိုင်း၊ အခု သီလပိုင်း တက်သွားတယ်။ ဒါကို ဘုန်းကြီး သဘောပေါက်အောင် ထပ်ပြောပါ့မယ်။ သရဏဂုံမှာ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ လောကီသရဏဂုံနဲ့ လောကုတ္တရာသရဏဂုံ ဆိုပြီးတော့။</p> <p>ပုထုဇဉ်တစ်ဦးက ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရင် ထိုပုထုဇဉ်သန္တာန်မှာ ရှိနေတဲ့ သရဏဂုံကို <b>လောကီသရဏဂုံ</b>လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ လောကီသရဏဂုံကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် နတ်ရွာသုဂတိ ရောက်နိုင်ပါတယ်။ နတ်ရွာသုဂတိ ရောက်ပြီဆိုရင် ရတနာသုံးပါးကို မကိုးကွယ်တဲ့ အခြားနတ်တွေထက် ဆယ်ဌာနမှာ သာလွန်တယ်။ <b>"သေဌာန"</b> ဆိုတာက ဘာလဲဆိုရင် အာရုံငါးပါး ကာမဂုဏ်တရားတွေမှာ ပိုပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် သုံးဆောင်ခံစားရတယ်၊ အသက်ရှည်တယ်၊ အဆင်းလှတယ်၊ အခြံအရံ ပရိသတ်များတယ်၊ စိတ်ချမ်းသာမှု အားကောင်းတယ် စတဲ့ အကျိုးတရားတွေပါပဲ။</p> <h3>နတ်စည်းစိမ်နှင့် လူတို့၏ ပစ္စည်းလေးပါး နှိုင်းယှဉ်ချက်</h3> <p>သားသမီးက မိဘကို ပစ္စည်းလေးပါးနဲ့ လုပ်ကျွေးတာထက် သရဏဂုံကြောင့်ရတဲ့ နတ်စည်းစိမ်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။ နတ်သား နတ်သမီးတစ်ဦးရဲ့ ဗိမာန်ဟာ ယူဇနာ ၃၀၊ ၄၀ အထိ ကြီးကျယ်ပါတယ်။ မိုင်ပေါင်း ရာနဲ့ချီတဲ့ ဒီဗိမာန်ကြီးတွေကို ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာခုနစ်ပါးတို့နဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ။ လူ့ပြည်က အုတ်၊ ဝါး၊ သစ် တစ်ခုမှမပါ။ အဲ့ဒီ နတ်စည်းစိမ်နဲ့ သားသမီးက ကျွေးမွေးတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို နှိုင်းယှဉ်ရင် နတ်စည်းစိမ်က ပိုပြီး အဆင့်မမြင့်ဘူးလား။ မြင့်တယ်။</p> <p>အကယ်၍ <b>လောကုတ္တရာသရဏဂုံ</b> သာဖြစ်ခဲ့ရင် အပါယ်လေးဘုံကို ပြန်ကျဖို့ မရှိတော့ဘူး။ အပါယ်သံသရာ ဘေးကြီးက လွတ်သွားပြီ။ အပါယ်ဆိုတာ ဝင်ပေါက်သာရှိပြီး ထွက်ပေါက် မရှိသလောက် ခက်ခဲပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားက လက်သည်းခွံပေါ်က မြေမှုန်လေးနဲ့ မဟာပထဝီ မြေကြီးကို ဥပမာပေးပြီး ဟောထားတယ်။ သေပြီးလို့ သုဂတိရောက်တဲ့သူက လက်သည်းပေါ်က မြေမှုန်လောက်ပဲရှိပြီး အပါယ်ကျတဲ့သူက မြေကြီးပေါ်က မြေမှုန်တွေလောက် များပြားတယ်တဲ့။</p> <p>လယ်တီဆရာတော်ဘုရားကြီးကလည်း မိန့်ဖူးတယ်၊ "အပါယ်လေးဘုံဆိုတာ စုံလမ်းသာရှိတယ် ဆန်လမ်းမရှိဘူး၊ မြုံလမ်းသာရှိတယ် ပွင့်လမ်းမရှိဘူး" တဲ့။ တစ်ကြိမ်ရောက်သွားရင် လူ့ပြည်ကို အလည်ပြန်လာဖို့တောင် မလွယ်ဘူး။</p> <h3>သရဏဂုံ၏ အဆင့်မြင့်မားသော စွမ်းအား</h3> <p>အဲ့ဒါကြောင့် ဒီလောက်ခက်ခဲတဲ့ အပါယ်ဘေးက ကယ်တင်နိုင်တဲ့ လောကုတ္တရာသရဏဂုံမျိုးကို ရအောင်ယူထားဖို့ မကောင်းဘူးလား။ <b>သကဒါဂါမိမဂ်၊ အနာဂါမိမဂ်</b> စသည်ဖြင့် ရရှိခဲ့ရင် ကာမဘုံက လွတ်ပြီ၊ <b>အရဟတ္တမဂ်</b> ရရင်တော့ ၃၁ ဘုံလုံးက လွတ်ပြီ။</p> <p>မိဘနှစ်ပါးကို ပစ္စည်းလေးပါး စုပုံပြီး ကျွေးတာထက်၊ မိဘသန္တာန်မှာ လောကီ၊ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံတွေ တည်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးတာက ပိုပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ မိထွေးတော် ဂေါတမီက ဘုရားရှင်ကို နို့ချိုတိုက်ကျွေး ကြီးပြင်းစေခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားရှင်ကို အကြောင်းပြုပြီး မိထွေးတော်ရဲ့ သန္တာန်မှာ လောကုတ္တရာသရဏဂုံတွေ တည်ခဲ့တာက နို့ချိုတိုက်ကျွေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးထက် ပိုပြီး ကြီးကျယ်ပါတယ်လို့ ဘုရားရှင်က မိန့်ချင်တာပါ။</p> <h3>လောကုတ္တရာသီလ၏ အရေးပါပုံ</h3> <p>ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ <b>ယံ ပုဂ္ဂလံ အာဂမ္မ ပုဂ္ဂလော ပါဏာတိပါတာ ပဋိဝိရတော ဟောတိ၊ အဒိန္နာဒါနာ ပဋိဝိရတော ဟောတိ၊ ကာမေသုမိစ္ဆာစာရာ ပဋိဝိရတော ဟောတိ၊ မုသာဝါဒါ ပဋိဝိရတော ဟောတိ၊ သုရာမေရယ မဇ္ဇပမာဒဋ္ဌာနာ ပဋိဝိရတော ဟောတိ။</b></p> <p>ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အကြောင်းပြုပြီး တပည့်က သူ့အသက်သတ်ခြင်း၊ သူတစ်ပါးဥစ္စာ ခိုးယူခြင်း၊ ကာမဂုဏ်တို့၌ မှားယွင်းစွာ ကျင့်ခြင်း၊ မုသားစကား ပြောခြင်း၊ မူးယစ်ဆေးဝါး သုံးဆောင်ခြင်းတို့မှ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ငါးပါးသီလ မြဲတယ်။ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ <b>လောကုတ္တရာသီလ</b>ကို ဘုရားရှင်က အထူးဦးတည်ပြီး ဟောနေတာပါ။ အဲ့ဒီလို သီလတွေ မြဲသွားတဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲ...</p> <h3>ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းနှင့် အဆင့်မြင့်မားသော တုံ့ပြန်မှု</h3> <p><b>ဣမာနံ ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန ပုဋိကာရော ဝဒါမိတိ ဝါဒေန ပစ္စုပ္ပဋ္ဌာန-အဉ္ဇလိကမ္မ-သာမီစိကမ္မ-ဘတ္တာနုပ္ပဒါန-သေနာသန-ဂိလာနပ္ပစ္စယ-ဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရာနုပ္ပဒါနေန။</b></p> <p><b>အာနန္ဒာ</b>—ညီပွား အာနန္ဒာ၊ <b>ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန</b>—ဤတပည့်ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်က၊ <b>ဤတစ်ပတ်ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်က</b>—ဒီမှာ ပုဂ္ဂလသဒ္ဒါ၊ ဤဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ <b>အဘိဝါဒန-ပစ္စုပ္ပဋ္ဌာန-အဉ္ဇလိကမ္မ-သာမီစိကမ္မ-သေနာသန-ဂိလာနပ္ပစ္စယ-ဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရာနုပ္ပဒါနေန</b>—ရှိခိုးခြင်း၊ ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း၊ လက်အုပ်ချီမိုးခြင်း၊ အရိုအသေပြုခြင်း၊ ဆွမ်း၊ သင်္ဃန်း၊ ကျောင်း၊ သူနာအကြောင်းဖြစ်သော ဆေးပစ္စည်း အသုံးအစုံ ပရိက္ခရာတို့ကို ပေးလှူခြင်းဖြင့်၊ <b>ယတိဒံ သုပ္ပတိကာရော</b>—အကြင် တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းသည်၊ <b>အတ္ထိ</b>—ရှိ၏။ <b>တံ သုပ္ပတိကာရံ</b>—ထိုတုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းကို၊ <b>သုပ္ပတိကာရော</b>—အလွန်ကောင်းမွန်ရိုသေသော တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းဟူ၍၊ <b>အဟံ</b>—ငါဘုရားသည်၊ <b>န ဝဒါမိ</b>—ဟောတော်မမူ။</p> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆရာဖြစ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့၊ တပည့်ဖြစ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူ့အသက်သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ သူ့သားမယားတွေကို ပြစ်မှားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ မုသားစကား ပြောကြားခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်၊ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေ မှီဝဲစားသောက်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့၊ အရိယာမဂ်ဉာဏ်တွေ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ အရိယာကန္တသီလကို အထူးသဖြင့် ရည်ညွှန်းထားပါတယ်နော်။ အဲ့ဒီသီလနှင့် ပြည့်စုံနေပြီ၊ သီလနဲ့ ပြည့်စုံပြီဆိုတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေအားဖြင့် ရှိခိုးတယ်၊ ခရီးဦးကြိုဆိုတယ်၊ လက်အုပ်ချီမိုးတယ်၊ အရိုအသေပြုတယ်။ ဆွမ်း၊ သင်္ဃန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် လှူဒါန်းပူဇော်တယ်။ အဲ့ဒီလို လှူဒါန်းပူဇော်ပြီးတော့ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းကို ငါဘုရားရှင်က "အလွန် အစဉ်အတက် မြင့်မားနေတဲ့ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း" လို့ ငါဘုရား မဟောပါဘူးတဲ့။</p> <h3>သီလ၏ စွမ်းအားနှင့် အပါယ်ဘေးမှ ကယ်တင်ခြင်း</h3> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကိုယ်ကျင့်သီလထဲမှာ ဒီအရိယာကန္တသီလ ခေါ်တဲ့ ငါးပါးသီလ၊ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်တွေ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ငါးပါးသီလသာ ဖြစ်ပါစေ၊ ဒီသီလက အပါယ်ဘေးကြီးကို လုံးဝမရောက်အောင် တားမြစ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိနေတယ်။ သတ္တဝါတစ်ဦးသည် သတ္တဝါတစ်ဦးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ အပါယ်သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ လွတ်သွားပြီဆိုရင် ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီး ဘာရှိနိုင်ဦးမလဲ။ မရှိနိုင်တော့ဘူးနော်။</p> <p>သူလှူလိုက်တဲ့ ဆွမ်း၊ သင်္ဃန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးတွေက စိတ်မထားတတ်ဘူး ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အပါယ်လေးဘုံကိုတောင် ပစ်ချနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးလား။ ရှိနေတယ်။ အားလုံး ကြားဖူးကြမှာပါ၊ တိဿရဟန်း သံဃာကလေး၊ သင်္ဃန်းလေးတစ်စုံကို နှစ်သက်မြတ်နိုးနေတုန်း သေလိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ၊ သန်းဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒါပဲ။ သားသမီးလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က မိဘကို သွားပြီးတော့ ပစ္စည်းလေးပါးနဲ့ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပူဇော်ဆပ်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မကောင်းဘူး မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဆပ်ပါလို့ ဘုရားဟောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ အကောင်းဆုံးသော ပူဇော်ခြင်းဆိုတာ ဟုတ်ပါ့မလား၊ မဟုတ်ဘူး။ အကောင်းဆုံး ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းလို့ မပြောနိုင်သေးဘူး။</p> <p>ခုလို မိဘရဲ့ သန္တာန်မှာ အရိယာကန္တသီလလို့ ခေါ်တဲ့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ ငါးပါးသီလတွေ မြဲလာအောင် မိဘကို ဟောကြားပြသ ဆုံးမလိုက်တဲ့အတွက်၊ ပြုစုလုပ်ကျွေးလိုက်တဲ့အတွက် မိဘရဲ့ သန္တာန်မှာ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ မြဲလာပြီဆိုရင် ဒီလိုကျေးဇူးဆပ်ခြင်းဟာ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း ဖြစ်တယ်လို့ ဘုရားက ဟောနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အပါယ်သံသရာဘေးကြီးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဒီထက် အဆင့်မြင့်လို့ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်အထိ ရရှိသွားခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ၃၁ ဘုံဆိုတဲ့ သံသရာဝဋ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားမယ်။ အိုဘေးဆိုးကြီး၊ နာဘေးဆိုးကြီး၊ သေဘေးဆိုးကြီးမှ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်မြောက်သွားပြီ။</p> <h3>လောကုတ္တရာ သရဏဂုံနှင့် အဝေစ္စပသာဒ သဒ္ဒါတရား</h3> <p>ကဲ၊ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောပြီ။ <b>ယော ပုဂ္ဂလော ပုဂ္ဂလံ အာဂမ္မ ဗုဒ္ဓေ အဝေစ္စပ္ပသာဒေန သမန္နာဂတော ဟောတိ၊ ဓမ္မေ အဝေစ္စပ္ပသာဒေန သမန္နာဂတော ဟောတိ၊ သံဃေ အဝေစ္စပ္ပသာဒေန သမန္နာဂတော ဟောတိ၊ အရိယကန္တေဟိ သီလေဟိ သမန္နာဂတော ဟောတိ။</b></p> <p>ဒီအပိုင်းကတော့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံနှင့် လောကုတ္တရာသီလကို တိုက်ရိုက် ဘုရားဟောတာပါ။ ခုနကတော့ တာစူပြီး ဟောနေတယ်နော်။</p> <p><b>အာနန္ဒာ</b>—ညီပွား အာနန္ဒာ၊ <b>ယော ပုဂ္ဂလော</b>—အကြင် တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ယံ ပုဂ္ဂလံ</b>—အကြင် ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ <b>အာဂမ္မ</b>—အကြောင်းပြု၍၊ <b>ဗုဒ္ဓေ</b>—ဘုရားရတနာ၌၊ <b>အဝေစ္စပ္ပသာဒေန</b>—မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်၍ တည်သော ယုံကြည်ခြင်း သဒ္ဒါတရားနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</p> <p>ပုထုဇဉ်တွေလည်း ရတနာသုံးပါးအပေါ်၌ မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်ယုံကြည်တတ်တဲ့ အဝေစ္စပ္ပသာဒခေါ်တဲ့ သဒ္ဒါတရား ရှိတော့ရှိတတ်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ခိုင်မြဲတဲ့ သဘောမရှိဘူး။ ဒီဘဝမှာ ရှိပေမဲ့လို့ နောက်ဘဝကျလို့ရှိရင် ပျက်စီးသွားတတ်တယ်။ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ အဝေစ္စပ္ပသာဒ ရတနာသုံးပါးမှာ ယုံကြည်နေတဲ့၊ ကြည်ညိုနေတဲ့ သဒ္ဒါတရားကတော့ ဒီဘဝမှာလည်း မပျက်စီးတော့ဘူး၊ နောင်သံသရာ အဆက်ဆက်မှာလည်း ဘယ်တော့မှ မပျက်စီးဘူး။ ဘဝတစ်ပါး ပြောင်းသွားလည်း ဘုရားကို ဘုရားမဟုတ်ပါဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး။ တရားကို တရားစစ်တရားမှန် မဟုတ်ပါဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး။ သံဃာကိုလည်း သံဃာစစ် သံဃာမှန် မဟုတ်ပါဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ဘူးနော်။</p> <h3>ရတနာသုံးပါးနှင့် သီလအပေါ် ခိုင်မြဲသောယုံကြည်မှု</h3> <p>ဒါကြောင့် <b>အာနန္ဒာ</b>—ညီပွား အာနန္ဒာ၊ <b>ယော ပုဂ္ဂလော</b>—အကြင် တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ယံ ပုဂ္ဂလံ</b>—အကြင် ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ <b>အာဂမ္မ</b>—အကြောင်းပြု၍၊ <b>ဗုဒ္ဓေ</b>—ဘုရားရတနာ၌၊ <b>အဝေစ္စပ္ပသာဒေန</b>—မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်၍ တည်သော ယုံကြည်ခြင်း သဒ္ဒါတရားနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>ဓမ္မေ</b>—မဂ်၊ ဖိုလ်၊ နိဗ္ဗာန်၊ ဓမ္မက္ခန္ဓာဟု ဆိုအပ်သော တရားတော်မြတ်၌၊ <b>အဝေစ္စပ္ပသာဒေန</b>—မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်၍ တည်သော ယုံကြည်ခြင်း သဒ္ဒါတရားနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>သံဃေ</b>—ရှစ်ယောက်သော အရိယာ သံဃာတော်မြတ်အပေါင်း၌၊ <b>အဝေစ္စပ္ပသာဒေန</b>—မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်၍ တည်သော ယုံကြည်ခြင်း သဒ္ဒါတရားနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>အရိယကန္တေဟိ</b>—အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်သော အရိယာကန္တသီလတို့နှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</p> <p>ဘုရားမှာလည်း မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်ယုံကြည်တယ်။ တရားမှာလည်း မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်ယုံကြည်တယ်။ သံဃာမှာလည်း မတုန်မလှုပ် သက်ဝင်ယုံကြည်တယ်။ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ အရိယာကန္တသီလလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်။ ဒီအပိုင်းကတော့ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံနှင့် လောကုတ္တရာသီလကို အထူးသဖြင့် ဘုရား ရည်ညွှန်းပြီး ဟောထားပါတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် <b>ဣမဿ အာနန္ဒ ပုဂ္ဂလဿ ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန သုပ္ပတိကာရော ဝဒါမိတိ အဘိဝါဒန-ပစ္စုပ္ပဋ္ဌာန-အဉ္ဇလိကမ္မ-သာမီစိကမ္မ-ဘတ္တာနုပ္ပဒါန-သေနာသန-ဂိလာနပ္ပစ္စယ-ဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရာနုပ္ပဒါနေန။</b></p> <p><b>အာနန္ဒာ</b>—ညီပွား အာနန္ဒာ၊ <b>ဣမဿ ပုဂ္ဂလဿ</b>—ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ <b>ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန</b>—ဤပုဂ္ဂိုလ်က၊ <b>အဘိဝါဒန-ပစ္စုပ္ပဋ္ဌာန-အဉ္ဇလိကမ္မ-သာမီစိကမ္မ-ဘတ္တာနုပ္ပဒါန-သေနာသန-ဂိလာနပ္ပစ္စယ-ဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရာနုပ္ပဒါနေန</b>—ရှိခိုးခြင်း၊ ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း၊ လက်အုပ်ချီမိုးခြင်း၊ အရိုအသေပြုခြင်း၊ ဆွမ်း၊ သင်္ဃန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေးဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော ပစ္စည်းပရိက္ခရာ အသုံးစုံတို့ကို ပေးလှူခြင်းဖြင့်၊ <b>ယတိဒံ သုပ္ပတိကာရော</b>—အကြင် တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းသည်၊ <b>အတ္ထိ</b>—ရှိ၏။ <b>တံ သုပ္ပတိကာရံ</b>—ထိုတုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းကို၊ <b>သုပ္ပတိကာရော</b>—အလွန်ကောင်းမွန်ရိုသေသော တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းဟူ၍၊ <b>အဟံ</b>—ငါဘုရားသည်၊ <b>န ဝဒါမိ</b>—ဟောတော်မမူ။</p> <h3>ဗြဟ္မာပြည်၏ ချမ်းသာနှင့် အဆင့်မြင့်မားသော ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း</h3> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၊ တပည့်ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့က ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံလည်း တည်သွားပြီ၊ လောကုတ္တရာသီလတွေလည်း တည်သွားပြီ။ အဲ့ဒီလို တည်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ဆိုပြီးတော့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကနေပြီးတော့ ရှိခိုးတယ်၊ ခရီးဦးကြိုဆိုတယ်၊ လက်အုပ်ချီမိုးတယ်၊ အရိုအသေပြုတယ်၊ ဆွမ်း၊ သင်္ဃန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် လှူဒါန်းပူဇော်ပြီးတော့ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်တယ်။ ဒီလိုကျေးဇူးဆပ်နည်းကိုလည်း ငါဘုရားရှင်ကတော့ "အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ကျေးဇူးဆပ်နည်း၊ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း" လို့ မဟောပါဘူးတဲ့။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ။ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံနှင့် လောကုတ္တရာသီလ မြဲသွားတဲ့ သူတော်ကောင်းသည် ၃၁ ဘုံမှ ကွင်းလုံးတစ်ဆင့်နဲ့တစ်ဆင့် သူက လွတ်တော့မယ်နော်။ အကယ်၍များ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်အထိသာ စိုက်သွားပါစေ၊ ၃၁ ဘုံက ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်မသွားနိုင်ဘူးလား၊ လွတ်သွားပြီ။ ဒီအကျိုးက ပိုပြီးတော့ ကြီးပါတယ်နော်။ အကယ်၍များ ပေါ့လေ၊ ဒီမိဘလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က တပည့်ဖြစ်နေပြီ၊ သားသမီးက အခု ဆရာဖြစ်နေပြီ။ ဆရာဖြစ်တဲ့ သားသမီးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ မိဘတွေက လောကုတ္တရာ သရဏဂုံလည်း တည်သွားပြီ၊ လောကုတ္တရာသီလလည်း မြဲသွားပြီ။ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေတဲ့ လောကုတ္တရာသီလ၊ လောကုတ္တရာမဂ် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အပါယ်ဘုံက လွတ်တယ်။ နတ်ရွာသုဂတိ၊ နတ်ပြည်ခြောက်ထပ် ဘယ်ဘုံကြိုက်တယ်၊ ကြိုက်တဲ့ဘုံ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒါ နတ်စည်းစိမ်က လူ့စည်းစိမ်ထက် ကြီးကျယ်တယ်ဆိုတာ ခုနက ပြောခဲ့ပြီးပြီ။</p> <p>ဒီထက် အဆင့်မြင့်လိုက်တယ် ဆိုလို့ရှိရင်၊ ဆိုကြပါစို့ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ လောကုတ္တရာသီလနဲ့ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဗြဟ္မာပြည်သို့ ဧကန်ရောက်တော့မယ်။ ဗြဟ္မာ့စည်းစိမ် ချမ်းသာဆိုတာက နတ်စည်းစိမ်ထက်လည်း ပိုပြီးတော့ ကြီးကျယ်တယ်။ လူ့စည်းစိမ်ထက်လည်း ပိုပြီးတော့ ကြီးကျယ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခု၊ ဒီဗြဟ္မာ့ပြည်မှာက အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ သားမွေးခြင်း ဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်လည်း မရှိဘူး။ စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်ရမှုဆိုတာလည်း ဘာမှ မရှိဘူး။ မိမိတို့ ဈာနသုခ၊ ဝိပဿနာသုခ၊ မဂ္ဂသုခ၊ ဖလသုခ ခေါ်တဲ့ ဒီချမ်းသာလေးတွေကိုပဲ ထိုင်ပြီးတော့ ခံစားနေမယ်ဆိုရင် ခံစားလို့ရတဲ့ဘုံ ဖြစ်တယ်။</p> <p>အလွန် အဆင့်မြင့်သွားပြီနော်။ သက်တမ်းကလည်း အလွန်ရှည်ပါတယ်။ မိမိပြုချင်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို စိတ်လက်အေးချမ်းစွာ ပြုနိုင်တယ်။ ရန်သူမျိုးငါးပါးလည်း ထိုဗြဟ္မာပြည်မှာ ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ အဲဒီမှာ ရန်ဖြစ်တဲ့လူလည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဗြဟ္မာ့ဘုံအနေနဲ့ ဒေါသကို ပယ်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် "ဟိုအိမ်နဲ့ ဒီအိမ်၊ ဟိုဗြဟ္မာမနဲ့ ဒီဗြဟ္မာမ" လှမ်းပြီး ရန်ဖြစ်နေတာ တစ်ယောက်ရှိလား၊ မရှိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ သီလရှင်တွေ မကောင်းဘူးလား။ ရန်ဖြစ်တဲ့လူတွေ ဟိုမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ မကောင်းဘူးလား၊ ကောင်းတယ်။ မျက်ရည်လေး စက်လက် စက်လက်နဲ့ ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ဟိုမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ဒေါသလုံးလုံး မရှိတဲ့ ဘုံတွေပဲ။ ဒါ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံကို တည်ပြီးတော့ အဲ့ဒီဘုံတွေက ပြန်ပြီး ဘယ်တော့မှ လျောမကျတော့ဘူး။ ဒါ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံနဲ့ လောကုတ္တရာသီလ ဖြစ်ခဲ့ရင်ပေါ့။</p> <p>အေး၊ ဒီထက် အဆင့်မြင့်လိုက်လို့ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်နဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ လောကုတ္တရာ သရဏဂုံနဲ့ လောကုတ္တရာသီလ ဖြစ်ပါစေ၊ ၃၁ ဘုံက ကွင်းလုံးလွတ်သွားပြီ။ အိုဘေးဆိုးကြီး၊ နာဘေးဆိုးကြီးတွေက လွတ်သွားတဲ့အတွက် အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်တယ်နော်။ အဲ့ဒီကျေးဇူးတရားတွေနဲ့ သားသမီးလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က မိဘကို ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဟာ ဘယ်ကပိုပြီးတော့ အဆင့်မြင့်မလဲ။ တရားနဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းက ပိုပြီးတော့ အဆင့်မမြင့်ဘူးလား၊ မြင့်နေပြီ။</p> <h3>သစ္စာလေးပါးနှင့် ယုံမှားသံသရာ ကင်းစင်ခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောပြတယ်။ <b>ရဟန်းတို့၊ အနန္တ ပုဂ္ဂလော ပုဂ္ဂလံ အာဂမ္မ ဒုက္ခေ နိက္ကင်္ခေါ ဟောတိ၊ ဒုက္ခသမုဒယေ နိက္ကင်္ခေါ ဟောတိ၊ ဒုက္ခနိရောဓေ နိက္ကင်္ခေါ ဟောတိ၊ ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနိပဋိပဒါယ နိက္ကင်္ခေါ ဟောတိ။</b></p> <p><b>အာနန္ဒာ</b>—ညီပွား အာနန္ဒာ၊ <b>ယော ပုဂ္ဂလော</b>—အကြင် တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ယံ ပုဂ္ဂလံ</b>—အကြင် ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို၊ <b>အာဂမ္မ</b>—အကြောင်းပြု၍၊ <b>ဒုက္ခေ</b>—ဒုက္ခအရိယသစ္စာတရား၌၊ <b>နိက္ကင်္ခေါ</b>—ယုံမှားသံသရာ မရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>ဒုက္ခသမုဒယေ</b>—ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း သမုဒယသစ္စာတရား၌၊ <b>နိက္ကင်္ခေါ</b>—ယုံမှားသံသရာ မရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>ဒုက္ခနိရောဓေ</b>—ဒုက္ခချုပ်ရာ နိရောဓအရိယသစ္စာတရား၌၊ <b>နိက္ကင်္ခေါ</b>—ယုံမှားသံသရာ မရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနိပဋိပဒါယ</b>—ဒုက္ခအချုပ် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်း အကျင့်စဥ်ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော မဂ္ဂအရိယသစ္စာတရား၌၊ <b>နိက္ကင်္ခေါ</b>—ယုံမှားသံသရာ မရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</p> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၊ ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို အစွဲပြုပြီး အကြောင်းပြုပြီးတော့၊ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဒုက္ခသစ္စာတရားမှာ ယုံမှားသံသရာ မရှိဘူး၊ သမုဒယသစ္စာတရားမှာလည်း ယုံမှားသံသရာ မရှိဘူး၊ နိရောဓသစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခချုပ်ရာ...</p> d7wn7r9fewxawh6u368r74o7y9ody69 0 6279 21929 2026-04-18T15:45:41Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၂/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၁..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21929 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၂/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၁/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၃/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်-52 <h3>သစ္စာလေးပါးသိမြင်မှုနှင့် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းကဏ္ဍ</h3> <p>ဒုက္ခအချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သည့် မဂ္ဂအရိယာသစ္စာတရားအပေါ်၌လည်း ယုံမှားသံသယ မရှိတော့ဘဲ၊ သစ္စာလေးပါးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့်—ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၊ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၊ ဒီသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တို့ဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီး သိသွားပြီ။ အဲဒီလို သိသွားခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်သလဲ။</p> <p>သင်ပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က မိဘဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ ဘုရားအစရှိတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်း တစ်ဦးဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပါစေပေါ့နော်။ ဘာဖြစ်မလဲဆိုရင်—<br> <b>“ယသ္မာ စ ပုဂ္ဂလာ ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန သုတိကာရံ ဝဒါမီတိ သမ္ပဇာနော ဇီဝိတိန္ဒြိယေ ကိလေသာနုပ္ပါဒေန အာနန္ဒိဿတိ။”</b><br> ဣမဿ ပုဂ္ဂလဿ၊ ဆရာဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်အား။ ဣမိနာ ပုဂ္ဂလေန၊ တပည့်ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်က။ ပစ္စုပ္ဌာနာ၊ ရှိခိုးခြင်း၊ ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း၊ လက်အုပ်ချီမိုးခြင်း၊ အရိုအသေပြုခြင်း အစွမ်းဖြင့်လည်းကောင်း။ စီဝရ-ပိဏ္ဍပါတ-သေနာသန-ဂိလာနပ္ပစ္စယပရိက္ခာရံ၊ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဟူသော ပစ္စည်းပရိက္ခရာ အသုံးအဆောင်တို့ဖြင့် လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း။ ယံ ဥပဋ္ဌာနံ၊ အကြင် ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည်။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ တံ၊ ထိုသို့သော ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို။ သုတိကာရံ၊ အလွန်ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းဟူ၍။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ န ဝဒါမိ၊ ဟောတော်မမူ။</p> <p>ဖြစ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အကြောင်းပြုပြီး တပည့်ဖြစ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဒုက္ခသစ္စာတရားနဲ့ ယုံမှားသံသယ ကင်းသွားတယ်၊ ဒုက္ခသစ္စာကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိတယ်။ ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း သမုဒယသစ္စာတရားနဲ့ ယုံမှားသံသယတွေ ကင်းရှင်းသွားတယ်၊ ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း သမုဒယသစ္စာတရားကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ ဒုက္ခချုပ်ရာ နိရောဓအရိယာသစ္စာတရားနဲ့ ယုံမှားသံသယတွေ ကင်းရှင်းသွားတယ်၊ ဒုက္ခချုပ်ရာ နိရောဓအရိယာသစ္စာတရား အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ ဒုက္ခချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းဖြစ်စေလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မဂ္ဂအရိယာသစ္စာတရား၌လည်း ယုံမှားသံသယတွေ ကင်းသွားတယ်၊ ဒုက္ခချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မဂ္ဂအရိယာသစ္စာတရားအပေါ်၌လည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီး သိမြင်တော်မူတယ်။</p> <p>အဲဒီလို သိသွားတဲ့ အသိထူး ဉာဏ်ထူး ရရှိနေတဲ့ တပည့်တစ်ဦးက ဆရာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အပေါ်၌ ရှိခိုးခြင်း၊ ခရီးဦးကြိုဆိုခြင်း၊ လက်အုပ်ချီမိုးခြင်း၊ အရိုအသေပြုခြင်း၊ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး လို့ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးတို့ဖြင့် လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီးပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်၊ ဒီလိုပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို "အလွန်ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း" လို့ ငါဘုရား မဟောပါဘူး။</p> <h3>အမြတ်ဆုံးသော ပူဇော်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း</h3> <p>ဘယ်လိုပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကိုသာလျှင် မြတ်စွာဘုရားက အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးအနေနဲ့ ဟောသလဲ။ ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီး ညဆိုကြပါစို့နော်။ မြတ်စွာဘုရားက နတ်တွေ၊ ဗြဟ္မာတွေ အစရှိတဲ့ သောင်းသောလောကဓာတ် တစ်ခွင်မှ သတ္တဝါအားလုံးတို့ကနေပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားကို နောက်ဆုံးပူဇော်ခြင်းဖြင့် အကြီးအကျယ် ပူဇော်ကြတယ်။ အဲဒီလို ပူဇော်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မြတ်စွာဘုရားက "ဒီလို ပစ္စည်းအာမိသဖြင့် ငါဘုရားကို ပူဇော်ခြင်းသည် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးသော ပူဇော်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး" တဲ့။ "ငါဘုရား ဟောကြားပြသ ဆုံးမထားတော်မူသည့်အတိုင်း ဓမ္မာနုဓမ္မပဋိပတ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လောကုတ္တရာတရား ကိုးပါးအား လျော်ညီနေတဲ့ အကျင့်ပဋိပတ်ကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်လျက် ငါဘုရားကို ပူဇော်တယ်ဆိုရင်တော့ ထိုကဲ့သို့သော ပူဇော်ခြင်းသည် ငါဘုရားရှင်အပေါ်၌ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ပူဇော်ခြင်းမည်တယ်" လို့ ဒီလို ဟောထားပါတယ်နော်။</p> <p>အခု ဒီနေရာမှာ ပြောချင်တဲ့အချက်ကတော့ မိထွေးတော်ဂေါတမီဟာ နို့ချိုတိုက်ကျွေးပြီး မွေးမြူခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင် မိခင်တစ်ဦးလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ထိုကျေးဇူးကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဘုရားရှင်ကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ သစ္စာလေးပါးကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းပြီး သိသွားတယ်။ သူထိုးထွင်းသိလိုက်တဲ့ အချက်ကတော့ ပထမအဆင့်အနေနဲ့ ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ၊ နိရောဓသစ္စာ၊ မဂ္ဂသစ္စာခေါ်တဲ့ သစ္စာလေးပါးအပေါ်၌ ယုံမှားသံသယကင်းတယ်၊ ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၊ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၊ သောတာပတ္တိမဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တို့ဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိခဲ့တယ်။ အေး... ဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ သာသနာ့ဘောင်ကို ရောက်ပြီး ရှင်ရဟန်းပြုတယ်၊ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို ဆက်လက်ပြီး စီးဖြန်းတော်မူလိုက်တာ အရဟတ္တဖိုလ်အထိ ဆိုက်သွားပါတယ်။ အို၊ နာ၊ သေ၊ ရေး ဒုက္ခဘေးကြီးမှ ကွင်းကျော်လွတ်သွားပြီ။</p> <p>သစ္စာလေးပါးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ယုံမှားသံသယ ကင်းကင်းရှင်းရှင်းဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့အတွက် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီးမှ အပြီးတိုင် ကျွတ်လွတ်ထွက်မြောက်သွားတယ်။ ထွက်မြောက်သွားတယ်ဆိုရင် ဒီထက်မကကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးဆိုတာ ရှိနိုင်ပါဦးမလား။ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် မိဘတို့ရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးဟာ ကြီးမားတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့လို့ ဆရာသမားတစ်ဦးကနေပြီးတော့ တပည့်တစ်ဦးအပေါ်၌ သွန်သင်ဆုံးမလိုက်လို့၊ ဆရာသမားတစ်ဦးကို အကြောင်းပြုပြီး တပည့်တစ်ဦးကနေပြီးတော့ သစ္စာလေးပါးကို ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၊ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ခေါ်တဲ့ ဒီသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုကဲ့သို့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေကို ရရှိစေတဲ့ ဆရာသမားတစ်ဦးက တင်နေတဲ့ကျေးဇူးက ပိုပြီးကြီးမားတယ်လို့ ဒီလို ဘုရားရှင် ပြောချင်တာနော်။</p> <p>ဒါကြောင့် မြတ်မိဘတွေကို တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်တယ်ဆိုတာက စကြဝဠာအပြည့် ပစ္စည်းလေးပါးဖြင့် စုပုံပြီးတော့ မိဘကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လည်း ဆပ်ပါစေ၊ ဒီကဲ့သို့ ကျေးဇူးဆပ်နည်းကိုတော့ သုပ္ပတိကာရ—အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ကောင်းမွန်ရိုသေစွာဖြင့် တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းလို့ ငါဘုရား မဟောဘူး။ ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်တာကို မြတ်စွာဘုရားက အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဟောသလဲ။ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ မတည်သေးတဲ့ မိဘတွေသန္တာန်မှာ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ တည်တံ့ခိုင်မြဲသည့်တိုင်အောင် သားသမီးဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က မိဘကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့၊ ထိုကဲ့သို့သော ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဟူသမျှတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးသော ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းလို့ ငါဘုရား ဟောတော်မူတယ်နော်။ အဲဒီအဆင့်ကတော့ ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်၊ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဆိုတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေ မိဘသန္တာန်မှာ ကိန်းဝပ်လာတဲ့အထိ သားသမီးဖြစ်သူကနေပြီးတော့ မိဘကို တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းမျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ရည်ညွှန်းထားပါတယ်နော်။</p> <h3>မိဘကျေးဇူးနှင့် အဇာတသတ်မင်း၏ နောင်တ</h3> <p>ဒါကြောင့် မိဘတွေ အသက်ထင်ရှားရှိနေစဉ် အချိန်အခါမှာသာလျှင် မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းဆိုတဲ့ ဒီသဘောတရားက ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကယ်၍များ မိဘတွေ ကွယ်လွန်သွားပြီ၊ ထိုအချိန်အခါမှာ မိဘတွေကို တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းကြီးတွေ ရှိနိုင်ပါဦးမလား။ မရှိနိုင်ဘူးနော်။ နောက် မိဘတွေ ကွယ်လွန်သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျမှ နောင်တရနေမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အကျိုးထူးမလား။ မထူးတော့ဘူး။</p> <p>ဒီနေရာမှာ နာမည်ကျော်ဖြစ်တဲ့ အဇာတသတ်ကို ကြည့်ပေါ့။ မိမိရဲ့ ဖခမည်းတော်ဖြစ်တဲ့ ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးကို ထောင်အသွင် အကျဉ်းချပြီးတော့နော်၊ နောက်ဆုံး ခြေဖဝါးတွေကို ဓားနဲ့မွှန်းပြီးတော့ မီးခဲကြီးထဲမှာ ကင်တဲ့အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ သားရတနာလေးတစ်ဦး မွေးဖွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကလည်း သုတ္တံဆိုက်ရောက်လာတယ်။ ဆိုက်ရောက်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သားရတနာအပေါ်၌ ချစ်လိုက်တာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီခိုက်အောင် သားရတနာလေးအပေါ်၌ ချစ်ခင်မြတ်နိုးတဲ့ မေတ္တာတရားတွေ ကိန်းဝပ်လာတယ်။ အဲဒီအခါကျတော့မှ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ကြံစည်မိသလဲ—<br> <b>“မယိ ဇာတေ၊ ပိတု မေ သီနေဟော၊ ဧဝမေဝ အဟောသိ နုခေါ။”</b><br> အဟံ၊ ငါသည်။ ဇာတေ၊ မွေးဖွားနေသော အချိန်အခါကာလတုန်းကလည်းပဲ။ မေ၊ ငါ၏။ ပိတု၊ ဖခမည်းတော်ဖြစ်သော ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးသည်။ ဧဝမေဝ၊ ဤသို့သာလျှင်။ သီနေဟော၊ ငါ၏အပေါ်၌ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုသည်။ ဥပ္ပန္နော အဟောသိ နုခေါ၊ ဖြစ်ပေါ်၍ လာခဲ့လေသလော။</p> <p>သူစဉ်းစားပြီ၊ "ငါမွေးဖွားစဉ် အချိန်အခါတို့ကလည်း ငါ့ဖခမည်းတော် ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးဟာ ငါ့အပေါ်မှာ ဒီလို ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေသလား" ဆိုပြီးတော့ ဒီလို စဉ်းစားမိတယ်။ စဉ်းစားမိတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အကျဉ်းသွင်းထားတဲ့ ဖခမည်းတော်ကို လွှတ်စေဆိုပြီးတော့ အမိန့်ချလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလို အမိန့်ချလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အမိန့်က နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်တယ်။ ဖခမည်းတော်ကြီးက ကွယ်လွန်သွားပြီ။ အဲဒီမှာ နောင်တ တော်တော်လေး ရသွားတယ်။ ရတာနဲ့ စိတ်မကောင်းတော့ မိခင်ထံသွား၊ မိခင်ထံ သွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မိခင်ကို သူက ဘာမေးသလဲ—<br> <b>“အဟောသိ နုခေါ အမ္မ၊ ပေတု မယိ ဇာတေ သီနေဟော။”</b><br> အမ္မ၊ အို-မိခင်။ မယိ၊ ကျွန်တော်မျိုး၏။ ဇာတေ၊ မွေးဖွားလာသော အချိန်အခါကာလ၌။ ပိတု၊ ခမည်းတော်ဖြစ်သော ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးသည်။ မယိ၊ ကျွန်တော့်အပေါ်၌။ သီနေဟော၊ ချစ်ခင်မြတ်နိုးကျင်နာသော သီနေဟတရားသည်။ အဟောသိ နုခေါ၊ ဖြစ်ခဲ့လေသလား။</p> <p>"ကျွန်တော် မွေးဖွားလာစဉ် အချိန်အခါတို့က ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ကျွန်တော်ရဲ့ ဖခမည်းတော်ဖြစ်တဲ့ ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးက ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုမျိုး ဖြစ်ခဲ့လေသလား" ဆိုပြီးတော့ ဒီလို မယ်တော်ကို မေးကြည့်တယ်။ မယ်တော်ကို မေးကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မယ်တော်က ဘာပြန်ပြောသလဲ—<br> <b>“ဗာလ ပုတ္တ၊ ကိံ ဝဒေသိ။”</b><br> ဗာလ ပုတ္တ၊ မိုက်မဲလှစွာသော အို-သား။ ကိံ၊ အဘယ်အရာကို။ ဝဒေသိ၊ ပြော၍ နေလေသနည်း။</p> <p>"ဟဲ့ သားမိုက်၊ နင်ဘာတွေ ပြောနေသလဲ။"<br> <b>“ဧဝံ ကိရ သုခ၊ တုယှံ တရုဏကာလေ၊ အင်္ဂုလိယံ ပိဠကာ ဥဒ္ဒဟိ။”</b><br> တရုဏကာလေ၊ ငယ်ရွယ်နုနယ်စဉ် အချိန်ကာလ၌။ တုယှံ၊ သင့်၏။ အင်္ဂုလိယံ၊ လက်ချောင်းလေး၌။ ပိဠကာ၊ သွေးစုနာ အနာစိမ်းသည်။ ဥဒ္ဒဟိ၊ ဖြစ်ပေါ်၍ လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>"သင် ငယ်ရွယ်နုနယ်စဉ် အချိန်အခါက သင့်ရဲ့လက်မှာ အနာစိမ်း သွေးစုနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။"<br> <b>“တံ တေ အနုဿန္တံ၊ ကိဉ္စိ ဝိနေတုံ၊ န အသက္ခိံသု။”</b><br> တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ တံ၊ သင့်ကို။ ရောဒမာနံ၊ ငိုယိုမြည်တမ်းလျက်ရှိသော။ တံ၊ သင့်ကို။ သညပေတုံ၊ တိတ်စေခြင်းငှာ။ န အသက္ခိံသု၊ မစွမ်းနိုင်ကြကုန်သည်ဖြစ်၍။ တံ၊ သင့်ကို။ ပရိဟရိတွာ၊ ခေါ်ဆောင်၍။ ဝိနိစ္ဆယဋ္ဌာနေ၊ တရားဆုံးဖြတ်ရာ အရပ်၌။ နိသိန္နဿ၊ ထိုင်နေသော။ တုယှံ ပိတု သန္တိကံ၊ ဖခမည်းတော်၏ အထံတော်သို့။ အာဂမ္မံသု၊ သွားကြလေကုန်ပြီ။</p> <p>"သင်ဟာ ထိုအချိန်အခါတုန်းက အင်မတန် အနာဓာတ်ပြင်းထန်ပြီး ကိုက်ခဲတဲ့အတွက် ငိုယိုမြည်တမ်းနေတယ်။ အဲဒီလို ငိုယိုမြည်တမ်းနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ သင့်ကို မငိုရအောင်၊ ချော့မော့လို့လည်း ဘယ်လိုမှ ချော့မရ ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီလို ချော့မရ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သင့်ကို တတ်သိနားလည်မှု အသိဉာဏ်ပေးဖို့ရန် မစွမ်းနိုင်တဲ့အတွက် သင့်ကို ခေါ်ပြီးတော့ သင့်ရဲ့ ခမည်းတော်ထံ သွားကြတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ သင့်ရဲ့ ခမည်းတော်က တရားစီရင်တဲ့နေရာမှာ တရားဆုံးဖြတ်ဖို့ရာအတွက် ထိုင်နေတဲ့ အချိန်အခါဖြစ်တယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လာလဲ။"<br> <b>“ပိတာ တေ အင်္ဂုလိံ မုခေ ခိပိ။”</b><br> ပိတာ၊ သင့်၏ဖခမည်းတော် ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးသည်။ တေ၊ သင်၏။ အင်္ဂုလိံ၊ လက်ချောင်းကို။ မုခေ၊ ပါးစပ်အတွင်း၌။ ခိပိ၊ ငုံထားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"ထိုအချိန်က သင့်အပေါ်မှာ ချစ်မြတ်နိုးလွန်းလို့ သင့်ရဲ့ ဖခမည်းတော်ဖြစ်တဲ့ ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးက သွေးစုနာ ပေါက်နေတဲ့ သင့်ရဲ့လက်ချောင်းလေးကို ပါးစပ်ထဲငုံပြီးတော့ ထားလိုက်တယ်။"<br> <b>“ပိဠကာ မုခေယေဝ ဘိဇ္ဇိ။”</b><br> ပိဠကာ၊ သွေးစုနာသည်။ မုခေယေဝ၊ ပါးစပ်၏ အတွင်း၌သာလျှင်။ ဘိဇ္ဇိ၊ ပေါက်ကွဲ၍ သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"သင့်ရဲ့ လက်မှာ ပေါက်နေတဲ့ ဒီသွေးစုနာဟာ သင့်ဖခမည်းတော်ရဲ့ ပါးစပ်အတွင်းမှာပဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ဖူးပါတယ်။"<br> <b>“အထ ပိတာ တေ သိနေဟေန၊ တံ လောဟိတမဿုတံ၊ အနုတ္ထုဘိတွာဝ အဇ္ဈောဟရိ။”</b><br> အထ၊ ထိုအခါ၌။ တေ ပိတာ၊ သင့်၏ဖခမည်းတော် ဗိမ္မိသာရမင်းကြီးသည်။ တယိ သိနေဟေန၊ သင့်အပေါ်၌ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကြောင့်။ လောဟိတမဿုတံ၊ ထိုသွေးနှင့် ရောနေသော ပြည်ကို။ အနုတ္ထုဘိတွာဝ၊ မထွေးပစ်မူ၍သာလျှင်။ အဇ္ဈောဟရိ၊ မျိုးချခဲ့လေပြီ။</p> <p>"သွေးစုနာကြီးက လက်ချောင်းမှာ စွဲနေတဲ့ သွေးစုက ပြည်ပုပ်တွေနဲ့ ရောနေတယ်၊ ပါးစပ်ထဲမှာပဲ..."</p> <h3>မိဘမေတ္တာနှင့် အဇာတသတ်နောင်တ</h3> <p>ဒီအနာဂတ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားတယ်။ ပြည်တွေလည်း ပါးစပ်ထဲက ယိုစီးကျလာတယ်။ သွေးပုပ်တွေလည်း ပါးစပ်ထဲက ယိုစီးကျလာတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ သွေးပုပ်တွေနဲ့ ရောနေတဲ့ ဒီပြည်ကို သင့်အပေါ်မှာ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းဆိုတဲ့ မေတ္တာတရားကြောင့်၊ အကယ်၍များ အပြင်ကို ထွေးထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သင် အော့အန်မှာ စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ခမည်းတော်က အပြင်ကို မထွေးဘဲနဲ့ မျိုချလိုက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။</p> <p><b>ဧဝရူပော ပိတုသိနေဟော၊ တေ၊ သံ-သေ-တေ၊ သင့်အပေါ်၌။ ပိတုသိနေဟော-ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်။ ဧဝရူပော-ဤကဲ့သို့သော သဘောရှိပါပေ၏။</b></p> <p>"သင့်အပေါ်မှာ သင့်ခမည်းတော်ဟာ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်ပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ မယ်တော်ဖြစ်တဲ့ ဝေဒေဟီမိဖုရားကြီးက ပြန်ပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျတော့မှ အဇာတသတ်က အကြီးအကျယ် နောင်တရတယ်။ တစ်သက်လုံး အကြီးအကျယ် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ပြီးတော့ ဘဝအဆုံးသတ်သွားရတယ်။ အချိန်တွေ လွန်မသွားဘူးလား၊ လွန်သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ခေတ်က တော်တော်ခက်တယ်နော်။ ဂုဏ်နှင့်အပြစ်မှာ ဂုဏ်ကို တတ်သိနားလည်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သန္တာန်မှာသာလျှင် ဒီဂုဏ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။ ဂုဏ်ကို တတ်သိနားလည်မှု မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အပြစ်ကို တစ်ဖက်သတ် မြင်တတ်တယ်။</p> <h3>ခေတ်သစ်သားသမီးများနှင့် ရုပ်ဝါဒအမြင်</h3> <p>တစ်လောကပဲ ဘုန်းကြီးကျောင်းဒကာတွေထဲကပဲ သားတစ်ယောက်နဲ့ ဖခင်တစ်ယောက် စကားများတော့ "ခင်ဗျား... ကျုပ်ကို ဘာလို့ မွေးထားလဲ" လို့ သားက ပြန်ပြောတယ်တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ဒကာကြီးတွေ ဟန်ကျသလား။ ဟမ်... ကျွန်တော်တို့ ဟန်ကျလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ "ဘာဖြစ်လို့ မွေးထားသေးလဲ" တဲ့။ ဪ... တို့က ဒီလို။ ဒီတော့ ဖခင်ဘက်ကလည်း ဒီလို သားသမီးမျိုးအပေါ်၌ မေတ္တာတရားတွေက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးမသွားနိုင်ဘူးလား၊ လျော့ပါးသွားနိုင်တယ်။</p> <p>တစ်ဖက်ကကြည့်ရင်တော့ ဘုန်းကြီးက နည်းနည်း သဘောကျသလိုတော့ ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီသားတွေနဲ့ ခွဲနိုင်တဲ့ စိတ်ထားလေးတွေ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်မလာနိုင်ဘူးလား၊ ရင့်ကျက်လာနိုင်တယ်။ တစ်ဖက်ကတော့ အကောင်းဘက်က ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ကောင်းသလိုတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က သားဘက်က ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သူ အင်မတန် အဇာတသတ်ကဲ့သို့ နစ်နာသွားနိုင်တဲ့ သဘော မရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။</p> <p>ဒီနေ့ခေတ်က ရုပ်ဝါဒကို အလေးပေးနေတဲ့ ခေတ်ဖြစ်တယ်။ "သူတို့ ဘာဖြစ်လို့ မွေးထားလဲ၊ သူတို့ မွေးထားရင် သူတို့ ကျွေးရမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်စကားစွဲတယ်။ သားသမီးက တုံ့ပြန်တစ်ဖန် ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဒီပုံစံကို သူတို့ စိတ်ထဲမှာ မထားကြဘူးနော်။ နာမ်ဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအင်၊ မိဘတို့ရဲ့ မေတ္တာဓာတ် စွမ်းအားကို သူတို့က သိပ်ပြီးတော့ သဘောမပေါက်ကြဘူး။ မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာဓာတ် စိတ်ဝါတွေကြောင့် တချို့တချို့ သားသမီးတွေ အန္တရာယ်မှ လွတ်ကင်းသွားတာကို သဘောမပေါက်ကြဘူးနော်။</p> <h3>မေတ္တာဓာတ်နှင့် ဂုဏ်တော်ကမ္မဋ္ဌာန်း၏ အစွမ်း</h3> <p>တစ်ချိန်တုန်းက ဘုန်းကြီး ငယ်ငယ်က အတွေ့အကြုံလေးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဘုန်းကြီးနဲ့လည်း ဒီဒကာကြီးကတော့ ခင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ နည်းနည်း ဖောက်ပြန်သွားတယ်။ ဘာကြောင့် ဒီစိတ်ဓာတ်တွေ ဖောက်ပြန်ရတယ်ဆိုတာကို အတိအကျ စဉ်းစားလို့တော့ မရပေမဲ့လို့ သူတို့ရဲ့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးရဲ့ အတိတ်ကံပဲလို့ ဘုန်းကြီးကတော့ နောက်တော့ သဘောပေါက်ပါတယ်နော်။</p> <p>အိမ်ရှင်ယောက်ျားဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က လယ်တောမှာ နေတယ်။ အိမ်ရှင်မကလည်း ရွာကနေ လယ်တောကို သွားပြီးတော့ ထမင်းပို့တယ်။ "ငါ နေမကောင်းဘူးကွယ်၊ ငါ့ကို ခဏလောက် နှိပ်ပေးပါ" ဆိုတော့ အိမ်ရှင်မကလည်း ရိုသေစွာဖြင့် နှိပ်ပေးနေပါတယ်။ နှိပ်ပေးရင်းနဲ့ ဘာပြောသလဲဆိုတော့ "နင့်ကို ငါ ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်ချင်လိုက်တာ" လို့ ပြောတယ်။ ပြောတဲ့အချိန်အခါကျတော့ အိမ်ရှင်မကလည်း စတယ်ထင်ပြီးတော့ "သတ်ချင်လည်း သတ်ပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တော့၊ ခေါင်းရင်းမှာ ချထားတဲ့ ဓားကို ယူပြီး လိုက်တော့တာပဲ။</p> <p>လိုက်တော့ အိမ်ရှင်မက တကယ်လိုက်ပြီဆိုတာ သိတော့ သူ့အစ်ကိုတဲဆီကို ပြေးတာ။ တဲကို မရောက်ခင် လယ်ကွက်နှစ်ကွက်လောက် အလိုမှာ သွားမိတော့ အဲဒီမှာ ခုတ်သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါက တစ်ဖက်က ပြဿနာလေးတွေကို ဘုန်းကြီးက ပြောချင်တာပါ။ ဒါကတော့ သူတို့ရဲ့ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်း ကံလေးတွေက ဘယ်လိုရှိတယ်ဆိုတာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ တစ်ဖက်က ပြဿနာကလည်း ဒီခုတ်သတ်တဲ့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားရဲ့ မိခင်က ရှိနေပါသေးတယ်။ ဒီမိခင်ကလည်း သူ့သား ဒီလိုပြဿနာဖြစ်လာပြီဆိုတော့ မိခင်ရင်းတို့ မိခင်စိတ်ထားက သားအပေါ်၌ မေတ္တာပျက်သွားနိုင်တဲ့ သဘော ရှိသလား၊ မရှိဘူး။ မိခင်ဘက်ကလည်း သား အန္တရာယ်မရောက်အောင် မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေ စီးဖြန်းပေးနေပါတယ်နော်။ အဲဒါ ဘုန်းကြီး ပြောချင်တာပါ။</p> <h3>ဂုဏ်တော်ကြောင့် ဘေးလွတ်ခြင်းနှင့် နာမ်ဓာတ်စွမ်းအင်</h3> <p>သားလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း ဘာလုပ်သေးလဲဆိုတော့၊ အဲဒီအချိန်က ကောက်တင်ရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်တယ်။ ဘုန်းကြီးကလည်း ကလေးဘဝ၊ ကျောင်းသားဘဝဆိုတော့ အဲဒီလယ်တောက ဒီအိမ်၊ ဒီတဲတန်းကိုပဲ သွားပြီး ဆွမ်းထမ်းရတယ်။ ဆွမ်းထမ်းတော့ လူတွေ ကြွက်စီကြွက်စီနဲ့ ဓားတွေ၊ လှံတွေ၊ တုတ်တွေ ကိုင်ပြီးတော့ ထွက်လာတာ တွေ့ကြတော့ အဲဒီ ဘုန်းကြီးဆွမ်းအုပ် ယူနေတဲ့ ဆွမ်းအမဖြစ်တဲ့ ဒကာမကြီးကို ဘုန်းကြီးကျောင်းသားဘဝနဲ့ မေးကြည့်တယ်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ဆိုတော့၊ "မသိဘူးလား"၊ "မသိဘူး"။ "အေး... ဒီလို ဒီလိုပဲ၊ သူကြီးကနေ မောင်းတီးလိုက်တဲ့အတွက် တစ်ယောက်မကျ ထွက်ရမယ်" ဆိုတော့ ဒုတ်တွေ၊ ဓားတွေနဲ့ လူတွေ ထွက်ပြီးတော့ အဲဒီသတ်တဲ့လူကို ရှာနေကြတယ်။</p> <p>အဲဒီမှာ ဘုန်းကြီးလည်း သိတယ်။ အဲဒီတော့ ရှာဖွေခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘာလုပ်နေသလဲ။ ဒီအချိန်အခါမှာ ရိုးပြတ်ကလေးတစ်ခုကို သူတို့က အထုံးလေး ကိုယ်တုံးထုံးပြီးတော့ ပုတီးလေး ပုံသဏ္ဌာန် လုပ်လိုက်တယ်။ လုပ်ပြီးတော့ အဲဒီမှာ ဂုဏ်တော်ကိုးပါးကို ထိုင်ပြီး ပုတီးစိပ်နေတယ်။ သူ့ကို လိုက်ရှာဖွေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သူ့အနားက အကုန်လုံး ဖြတ်သွားကြတယ်။ သူကတော့ ဒီလူတွေကို မြင်နေရတယ်။ အဲဒီလူတွေက သူ့ကို မမြင်ဘူးတဲ့။</p> <p>မေတ္တာဓာတ် အစွမ်းအားလေးတွေကို ဘုန်းကြီး ပြောချင်တာပေါ့နော်။ ဂုဏ်တော်ဓာတ်ရဲ့ အစွမ်းအား။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို "သူတော်ကောင်း" လို့ ဘုန်းကြီး ပြောလိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီတစ်ချိန်က သူများကို သတ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့လို့၊ ဒီအချိန်အခါလေးမှာ မိဘတွေကလည်း သူ့အပေါ်မှာ အန္တရာယ်ကင်းအောင် မေတ္တာပို့နေတယ်၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဂုဏ်တော်ကမ္မဋ္ဌာန်းကို စီးဖြန်းနေတယ်။ ဂုဏ်တော်ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းတဲ့အချိန်အခါကျတော့ သူ့သန္တာန်မှာ ကုသိုလ်တရားတွေက ကိန်းမလာဘူးလား၊ လာပြီ။ အတိတ်ကလည်း သူက ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေက လွတ်မြောက်စေတတ်တဲ့ ကံလေးတွေ ထူထောင်ခဲ့တာ အစကောင်း ရှိပါလိမ့်မယ်။</p> <p>ဒီကံတွေကလည်း အကျိုးပေးဖို့ရန် ခွင့်သင့်လာတယ်။ သင့်လာတဲ့အချိန်အခါမှာ သူက ဂုဏ်တော်ကမ္မဋ္ဌာန်း စီးဖြန်းခြင်းဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ ဆက်လက်ပြီး အားထုတ်နေလိုက်တော့၊ အတိတ်က အကျိုးပေးချင်တဲ့ ကံတွေက ဒီဘက်က ကုသိုလ်အခံကို ရရှိတဲ့အခါမှာ အကျိုးပေးဖို့ရန် ကွက်တိ သင့်သွားတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ မိဘဆွေမျိုးတွေကလည်း သူ့အပေါ်မှာ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်းတွေ ပတ်ဖြန်းပေးနေကြတယ်၊ အန္တရာယ် ကင်းမသွားဘူးလား၊ ကင်းသွားတယ်။ ဒီလိုထုံးတွေက ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော် ဇာတ်တော်တွေမှာ တော်တော်များများ လာရှိကြပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ဒီနာမ်ဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအင်သတ္တိလေးတွေဟာ မဆန်းကြယ်ဘူးလား၊ ဆန်းကြယ်ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီ ရှာဖွေတဲ့ သူကြီးနဲ့ အဖွဲ့တွေ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘယ်လိုမှ ရှာလို့မရဘူး။ နောက်ဆုံး တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက် ကြာတော့ သူ အိမ်က မိခင်ထံ ပြန်လာပါတယ်။ ပြန်လာတဲ့အချိန်အခါကျတော့မှ မိခင်ကနေ ဆိုင်ရာသက်ဆိုင်ရာ ဖြစ်တဲ့ ရဲအရာရှိထံ အပ်နှံပေးလိုက်ပါတယ်နော်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ စိတ်ဖောက်ပြန်တယ်ဆိုတာ အသိအမှတ်ပြုပြီးတော့ တရားရုံးက သူ့ကို လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးလိုက်ပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဒီနာမ်ဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအင်လေးတွေ ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ပေါ့လေ၊ အင်မတန် အံ့ဩဖို့မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်အံ့ဩဖို့ ကောင်းပါတယ်။</p> <h3>ရောဇမာနမင်းသားနှင့် မြတ်စွာဘုရား၏ မေတ္တာ</h3> <p>တစ်ချိန်တုန်းက ဘုန်းကြီး ခဏခဏတော့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။ အရှင်အာနန္ဒာက ဆွမ်းခံသွားရင်းလည်း ကြားခဲ့တယ်။ ကြားခဲ့တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ကျောင်းပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မြတ်စွာဘုရားကို သူက တင်ပြလျှောက်ထားတယ်။ "မြတ်စွာဘုရား... ရောဇမာနမင်းသား တစ်ဦးကတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးမဲ့တွေကို မြို့ထဲမှာတော့ ပြောနေပြီ ဖြစ်ပါတယ် မြတ်စွာဘုရား။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်သည် ရောဇမာနမင်းသားအပေါ်၌ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတော်မူပါ" ဆိုပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။</p> <p>ထိုအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်ကလည်း သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်၌ ဖြန့်ကျက်ပြီး စီးဖြန်းထားတဲ့ မေတ္တာဘာဝနာကို ခေတ္တခဏ ရုတ်သိမ်းပြီးတော့၊ ရောဇမာနမင်းသား တစ်ဦးတည်းအပေါ်၌ စုစပ်ပြီး မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးတော်မူပါတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ရောဇမာနမင်းသားရဲ့ စိတ်ဓာတ်သည် တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ "မြတ်စွာဘုရား ဘယ်မှာလဲ၊ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်မှာလဲ" နဲ့ ချက်ချင်း ကျောင်းတော် ရောက်လာတယ်။ နွားငယ်လေး ပျောက်နေတဲ့ နွားမိခင်ကြီးဟာ မိမိရဲ့ သားငယ်ကို လိုက်ပြီး ရှာဖွေသလို မြတ်စွာဘုရားကို အတင်းလိုက်ပြီးတော့ ရှာဖွေတော့တာပဲ။</p> <p>စိတ်ဓာတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားမှုတွေသည် နာမ်ဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအင်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်ကလည်း အတွေ့ခံတော်မူပါတယ်။ ဘုရားရှင်ကလည်း တရားဘာဝနာများကို သူနဲ့ သင့်တော်အောင် ဟောကြားပြသ ဆုံးမပေးတော်မူတဲ့အတွက် ဘုရားအပေါ်၌ အလွန် ကြည်ညိုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သွားတယ်။ ဘုရားရှင်အပေါ်၌ ပြစ်မှားနေတဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေ ဖြစ်မယ့်အစား၊ ဘုရားရှင်အပေါ်မှာ ကြည်ညိုလေးစားနေတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေ တိုးပွားလာပြီဆိုရင် ဒီရောဇမာနမင်းသားဘက်က ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မှာ အကျိုးတရားတွေ များစွာ ဖြစ်ထွန်းမသွားနိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်ထွန်းသွားနိုင်တယ်။</p> <h3>ဝေသာလီပြည် ဘေးသုံးပါးနှင့် ရတနာသုတ်</h3> <p>ဒါကြောင့် ဒီနာမ်ရဲ့ စွမ်းရည်လေးဟာ ဓာတ်ခိုက်တတ်ပါတယ်၊ အလွန် အားကြီးပါတယ်နော်။ အလားတူပဲ ဝေသာလီပြည်မှာ ရောဂ၊ အမနုဿ၊ ဒုဗ္ဘိက္ခ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အနာရောဂါဘေး၊ အစာငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ဘေး၊ ဘီလူးသရဲတွေရဲ့ ဝင်ရောက်နှောက်ယှက်နေတဲ့ဘေး ဆိုတဲ့ ဘေးဆိုးသုံးခု ကြုံကြိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က ရတနာ့သုတ္တန်ကို ဟောကြားပြသ ဆုံးမပေးတော်မူပါတယ်။</p> <p>ထိုရတနာ့သုတ္တန်က ဘာလုပ်တာလဲလို့ မေးရင်၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်၌ တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် သစ္စာဆိုပြီးတော့ မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်း ပတ်ဖြန်းပေးခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီလို မေတ္တာဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းရေချမ်းကို ပတ်ဖြန်းပေးလိုက်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဝေသာလီ ပြည်သူပြည်သား လူအများတို့ ချမ်းသာသုခ ရရှိမသွားဘူးလား၊ ရရှိသွားတယ်။ အဲဒါဟာ နာမ်ဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအင်သတ္တိတွေ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟုတ်ပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ရုပ်ဓာတ်တွေကို အလေးဂရု သိပ်ပြုလာပြီဆိုလို့ရှိရင်၊ ဒီရုပ်တွေက သတ္တဝါတွေရဲ့ ချမ်းသာသုခကို အသင့်အတင့်တော့ ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အို၊ နာ၊ သေ ဒုက္ခဘေးကြီးမှ လွတ်မြောက်စေသည့်အထိ အပြီးတိုင် ချမ်းသာသုခကို ရရှိအောင် ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား၊ မရှိဘူးနော်။</p> <h3>သဒ္ဓါနှင့် ပညာ မျှတဖို့လိုအပ်ပုံ</h3> <p>အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းတို့ ရုပ်ဝါဒ၊ နာမ်ဝါဒ နှစ်ခုရှိတဲ့အနက်က သဒ္ဓါနဲ့ ပညာ မျှဖို့တော့ လိုအပ်ပါတယ်။ သဒ္ဓါတရားတွေက ထက်သန်ပြီးတော့ ပညာက အားနည်းခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း မုဒ္ဓပသန္န-ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အချည်းနှီးဖြစ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သွားပြီးတော့ ကြည်ညိုလေးစားနေတတ်တယ်။ ပညာက သိပ်အားကောင်းပြီးတော့ သဒ္ဓါက လျော့နည်းနေခဲ့လို့ရှိရင်လည်း ကေရဝါလ-ကောက်ကျစ်တဲ့ဘက်၊ အကျင့်ယုတ်တဲ့ဘက်ကို စိတ်ဓာတ်တွေက ယိုင်လဲသွားတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သဒ္ဓါနှင့် ပညာ မျှဖို့တော့ လိုအပ်ပါတယ်နော်။</p> <p>အဲဒီတော့ သဒ္ဓါနှင့် ပညာ မညီမျှဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်လဲ၊ ဂုဏ်ဟာ အပြစ် ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အပြစ်ဟာလည်း ဂုဏ်လို့ ထင်ချင်ထင်နေတတ်တယ်။ အဲဒီတော့ အပြစ်နဲ့ ဂုဏ်ကို မိမိတို့ဟာ ခွဲခြားတတ်သိ နားလည်နိုင်ရေးအတွက် ဘာလိုအပ်သလဲ၊ မိမိတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ သဒ္ဓါနဲ့ ပညာ ညီမျှနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်နော်။</p> <p>ဒီနေရာမှာ နီတိဆရာများကတော့ ပြောထားတဲ့ စကားလေးတစ်ခု ရှိတယ်။<br> မြစ်တို့သည် ချိုသောရေ ရှိသည်ဖြစ်၍ စီးဆင်းကြကုန်၏၊ သို့သော် သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်က သောက်မရ ဖြစ်ရတော့သည်။</p> <p>မြစ်တွေဟာ စီးဆင်းသွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘယ်မြစ်ရေကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သောက်သုံးကြည့်လိုက်ရင် ချိုသောအရသာ ရှိတာ မှန်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သမုဒ္ဒရာ ရောက်သွားမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီမြစ်ရေတွေဟာ သောက်ရတဲ့ အဆင့် ရှိသေးလား၊ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် "မြစ်တို့သည် ချိုသောရေ ရှိသည်ဖြစ်၍ စီးဆင်းကြကုန်၏၊ သို့သော် သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်က သောက်မရ ဖြစ်တော့သည်"။ အလားတူပဲ ဂုဏ်သည် ဂုဏ်ကို နားလည်သူများ၌ တကယ်ပင် ဂုဏ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ဂုဏ်မသိသူများထံသို့ ဒီဂုဏ်တရားများ ရောက်ရှိသွားပါက အပြစ်သာ ဖြစ်ရတော့သည်တဲ့။</p> <h3>ကျေးဇူးတရားကို သိမြင်ခြင်းနှင့် မိဘတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး</h3> <p>ဒီစကားလေး နှလုံးသွင်းစရာတွေက ပြောတယ်၊ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား။ ဟုတ်တယ်၊ သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတစ်လုံး စားဖူးရင် "သူ့ကျေးဇူး" ဆိုတဲ့ ကျေးဇူးဆိုတာကို သိထားရတယ်။ ဒါလည်း ဂုဏ်တစ်ခု သိတာပဲနော်။ တချို့ကျတော့ သူ့ကျေးဇူးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ကို မသိဘူး။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တစ်ခါတည်း မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတယ်၊ ရှောင်ရှားကြတယ်။ အပြစ်တွေ ဖြစ်မသွားဘူးလား၊ ဖြစ်သွားတယ်။ ဂုဏ်ကို ဂုဏ်အနေနဲ့ မသိတော့ဘဲ တစ်ဖက်က အမြင်လွဲသွားတာနဲ့ အပြစ်တွေ အကုန်လုံး ဖြစ်သွားကြတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် မိဘတွေဟာ ဂုဏ်ကျေးဇူး ကြီးမားတယ်ဆိုရင် ခေတ်ကတော့ များသောအားဖြင့် ဘယ်လိုဖြစ်ကြသလဲ။</p> <blockquote><b>"မိဘကိုပင်၊ ဥစ္စာမြင်မှ၊ ခင်မင်မြတ်လေး၊ သားတို့မွေး၏။"</b></blockquote> <p>မိဘထံမှာ ပေးစရာ၊ ကမ်းစရာ ဥစ္စာပစ္စည်းတွေ ရှိနေတာ မြင်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီမိဘကို ရိုရိုသေသေ၊ လေးလေးစားစားနဲ့ သားသမီးတို့က ပြုစုမွေးမြူကြတယ်နော်။</p> <blockquote><b>"မိဘကိုပင်၊ ဥစ္စာမြင်မှ၊ ခင်မင်မြတ်လေး၊ သားတို့မွေး၏။ ပစ္စည်းမရှိ၊ ဖန်မိတို့အား၊ သမီးသားလည်း၊ ထံပါးနီးရ၊ မကပ်တုံလျှင်၊ ရှောင်ကြွင်း၏။"</b></blockquote> <p>မိဘမှာ အမွေပေးစရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ပြားတစ်စိတ်တောင် မရှိခဲ့ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဒီမိဘကို ကပ်ချင်တဲ့ သားသမီးတွေ ရှိကြသလား၊ မရှိဘူး။ များသောအားဖြင့် ဖြစ်တတ်ပါတယ်နော်။</p> <h3>လက်မိုင်းမှ ဦးစိန်ပေါက်၏ ပုံပြင်နှင့် သံသေတ္တာ</h3> <p>ဘုန်းကြီး အရင်နေစဉ် အချိန်အခါတုန်းက ကပ္ပိယဖြစ်တဲ့ ဒါယကာကြီးတစ်ဦး ရှိပါတယ်၊ ဦးစိန်ပေါက်လို့ ခေါ်တယ်။ သူက သူ့ငယ်စဉ်အခါက သူတို့ လက်မိုင်းမှာ ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကလေးတစ်ခုကို ပြောပြတယ်။ ဒီလို ရွှေကနေပြီးတော့ မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်၊ ဒီသားတွေပဲ၊ မြန်မာပြည် ရောက်လာတယ် ဆိုကြပါစို့နော်။ တစ်ယောက်က မော်လမြိုင်မှာ နေတယ်၊ တစ်ယောက်ကတော့ လက်မိုင်းမှာ နေတယ်။ အဲဒီလို စီးပွားရှာပြီးတော့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း နေရာကနေပြီးတော့ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်လာကြပြီ။</p> <p>အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မော်လမြိုင်မှာနေတဲ့ မိတ်ဆွေက လက်မိုင်းမှာရှိတဲ့ သူ့မိတ်ဆွေ မကျန်းမာဘူးဆိုတဲ့ သတင်းကြားတော့ သွားပြီးတော့ မေးမြန်းတယ်၊ သွားပြီးတော့ တတ်နိုင်သလောက် ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုမိတ်ဆွေမှာ သားသမီးတွေ ရှိတယ်။ သားသမီးတွေ ရှိပါလျက်နဲ့ သားသမီးတွေက ဒီမိတ်ဆွေကို မပြုစု မစောင့်ရှောက်ကြဘူး။ အဲဒါကို မော်လမြိုင်က မိတ်ဆွေက စိတ်မချမ်းသာဘူး။ စိတ်မချမ်းသာတော့ ဘာလုပ်သလဲ။ ဒါက ရှေးခေတ် အင်္ဂလိပ်လက်ထက်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာပါ။</p> <p>မော်လမြိုင် ပြန်တက်လာပြီးတော့ မော်လမြိုင်မှာ သူက ငွေ ၁ သိန်းခွဲလောက် ယူသွားလိုက်တယ်။ သူ့ပိုက်ဆံတွေ ၁ သိန်းခွဲလောက် ယူသွားပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သားသမီးတွေ အကုန်ခေါ်၊ ခေါ်ပြီးတော့ အဲဒီငွေ ၁ သိန်းခွဲလောက်ကို သေချာပြ။ ပြပြီးတော့ ဘရိတ်ခေါင်းကြီးမှာ သံသေတ္တာကြီးတစ်လုံးထဲကို ဒီငွေတွေထည့်။ ထည့်ပြီးတော့ သေချာ သော့ခတ်၊ သံကြိုးတွေနဲ့ပါ အပေါ်က ထပ်ပြီး ခတ်လိုက်တယ်။ "ဒီပစ္စည်း၊ ဒီငွေတွေဟာ မင်းတို့အဖေရဲ့ ငွေတွေပဲ။ မင်းတို့အဖေ ကွယ်လွန်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းတွေက မင်းတို့ တစ်နေ့ အမွေရမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ ဖခင်ကို မင်းတို့ ရိုရိုသေသေ ပြုစုလုပ်ကျွေးကြပါ" လို့ တိုက်တွန်းတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါကျတော့ သားသမီးတွေက "ဪ..." ဆိုပြီး တစ်ခါတည်း သူထက်ငါ ဦးအောင် ရိုရိုသေသေနဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးကြတယ်။ ဒါနဲ့ ဒီဒကာကြီးက ဘာလုပ်သလဲ။ သားသမီးတွေ မရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲဒီသေတ္တာကြီး ဖွင့်ဖွင့်ပြီးတော့ အထဲကို အုတ်ခဲတွေ ထည့်ပြီး ငွေတွေယူကာ မော်လမြိုင် ပြန်သွားတယ်။ ဟော... ဖခင်ဖြစ်သူ သေပြီးရောဆိုရော "အမွေခွဲကြမယ်" ဆိုပြီး သေတ္တာကြီး ဖွင့်လိုက်တော့ အုတ်ခဲပဲ ရှိတော့တယ်တဲ့နော်။ ဒါကြောင့် "မိဘကိုပင် ဥစ္စာမြင်မှ ခင်မင်မြတ်လေး သားတို့မွေး၏၊ ပစ္စည်းမရှိ ဖန်မိတို့အား သမီးသားလည်း ထံပါးနီးရ မကပ်တုံလျှင် ရှောင်ကြွင်း၏" ဆိုတာ ခေတ်ပေါ် အထုပ်အပတ်ကလေးနဲ့ ကိုက်မနေဘူးလား။ ကိုက်နေတယ်။</p> <h3>ဘုရားရှင်လက်ထက်မှ သုမနသူဌေးကြီးနှင့် အုတ်ခဲအမွေ</h3> <p>ဒါတွေတင်လားဆိုတော့ မကသေးပါဘူး။ ဘုရားရှင်လက်ထက်က သုမနသူဌေးလို့ ယူဆပါတယ်နော်။ သူဌေးကြီးတစ်ဦး ရှိတယ်၊ အသပြာ ၈ သိန်း ချမ်းသာတယ်။ သား ၄ ယောက် ရှိတယ်၊ အမွေတော့ ခွဲမပေးရသေးဘူး။ ချွေးမကလည်း ၄ ယောက် ရှိတယ်။ ချွေးမတွေက နည်းနည်း တွက်ကပ်တဲ့ပုံ ရပါတယ်နော်။ အဲဒီအခါကျတော့ သားသမီးတွေကနေပြီးတော့ ဘာပြောလဲ။ "အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ကို အမွေခွဲပေးပါလား။ အမွေခွဲပေးပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျရင် အဖေ ကျွန်တော်တို့ သားတွေထံမှာ လှည့်ပြီးတော့ တစ်အိမ်စီ လှည့်နေပေါ့၊ လှည့်ပြီး စားပေါ့"။</p> <p>ဒီတော့ သူဌေးကြီးလုပ်တဲ့ သုမနသူဌေးကြီးကလည်း သဘောတူလိုက်ပါတယ်၊ သားတွေကို တစ်ယောက် ၂ သိန်းစီ ခွဲပေးလိုက်တယ်။ အမွေရသွားကြတယ်။ မိသားတစ်ယောက်ဆီ သွားနေလိုက်၊ နေလို့ တော်တော်လေး ကြာလာရော ချွေးမတွေက ဘာပြောလဲ။ "ဪ... ဒီသားကြီးဆိုပြီးတော့များ ဘယ်နှစ်ပြား ပိုပေးလို့လဲဟမ်။ သားကြီးအိမ်မှာပဲ နေနေရတာ၊ ဟိုသားအိမ်၊ သားငယ်အိမ်တွေလည်း သွားနေဦးပေါ့" ဆိုပြီး မောင်းချလိုက်ပြန်တယ်။ ဟိုဘက်ရောက်သွားပြန်၊ ဟိုဘက်ကျတော့လည်း ဒီတိုင်းပဲ။ "သားအလတ်လို့ ဘယ်နှစ်ပြားများ ပိုပေးလဲ၊ အတူတူပဲ ပေးတာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီအိမ်မှာပဲ နေလို့ ဖြစ်မလား၊ ဟိုအိမ်လည်း သွား" အဲဒီလိုနဲ့ပဲ မောင်းချလိုက်တော့ ဟိုအိမ်ကမောင်းချ၊ ဒီအိမ်ကမောင်းချလိုက်နဲ့ နောက်တော့ နေစရာ မရှိတော့ဘူး။</p> <p>အဲဒီပုံစံ ဖြစ်တော့မှ မြတ်စွာဘုရားထံ တစ်နေ့ ရောက်လာတော့ ဘုရားရှင်က ဂါထာ ၂ ခု၊ ၃ ခုလောက် ရှိပါတယ်၊ သင်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီသင်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီဂါထာလေးတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာသဘောရှိလဲဆိုရင် သူ့ရဲ့ အမွေတွေကို ရရှိပြီးတော့ သားသမီးတွေက မပြုစုမလုပ်ကျွေးတဲ့အကြောင်းကို ဖော်ပြတဲ့ ဂါထာလေးတွေပါပဲ။ ရှေးခေတ် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု သူတို့အမျိုးထဲမှာ ရှိတာက မိဘရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံထားပြီးတဲ့ သားသမီးတွေက မိဘကို မပြုစုမလုပ်ကျွေးဘူးဆိုရင် ထိုသားသမီးကို ဝိုင်းပြီးတော့ ရိုက်နှက်သတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီစည်းကမ်း ရှိတော့ "လူအစုံ လူ့ဘုံအလယ်မှာ ဒီဂါထာတွေ ရွတ်ပါ" လို့ ဘုရားရှင်က ခိုင်းလိုက်တဲ့အတွက် ပရိသတ်စုံနဲ့ လူ့ဘုံအလယ် ရောက်တဲ့အခါ ဒီသူဌေးကြီးကလည်း ဒီဂါထာလေးကို ရွတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအခါကျတော့မှ "မိဘ မလုပ်ကျွေးတဲ့ ဘယ်ကောင်တွေလဲ၊ မိဘ မလုပ်ကျွေးတဲ့ အကောင်တွေ ဘယ်ကောင်တွေလဲ" ဆိုပြီးတော့ လူတွေက ဝိုင်းလာတဲ့အခါကျတော့မှ ရိုရိုသေသေ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် မိဘရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးဆိုတာ သိတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအဖို့သာ ဂုဏ်ဖြစ်တယ်။ မသိတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအဖို့ ဂုဏ်ကို မသိတတ်ဘူးဆိုရင် အပြစ်တွေ များစွာ မဖြစ်တတ်ဘူးလား၊ ဖြစ်တတ်တယ်။ ဒါကြောင့် "မိဘကိုပင် ဥစ္စာမြင်မှ ခင်မင်မြတ်လေး သားတို့မွေး၏၊ ပစ္စည်းမရှိ ဖန်မိတို့အား သမီးသားလည်း ထံပါးနီးရ မကပ်တုံလျင်း ရှောင်ကြဉ်၏" ဆိုတာ အင်မတန် မှတ်သားဖို့ကောင်းတဲ့၊ အနက်အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝတဲ့ စကားလုံးလေးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <h3>မိဘတို့ လိုက်နာရမည့် ကျင့်ဝတ် ၅ ပါး (သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်)</h3> <p>အတ္တသမ္မာပဏိဓိ ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာတစ်ခုအကြောင်း ဆက်ပြီး ဟောကြရအောင်။ သားသမီးတွေကို မိဘတွေက သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ရမယ်၊ အပြုအစု လုပ်ကျွေးရမယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားပါတယ်နော်။ မနေ့က ပြောခဲ့ပြီးပါပြီနော်။ မိဘတွေက သားသမီးအပေါ်၌ ဖြည့်ရမယ့် ကျင့်ဝတ် ၅ ပါးက ဘာလဲ။<br> ၁။ <b>ပါပါ နိဝါရေန္တိ</b> - မကောင်းမှုမှ တားမြစ်ပေးရမယ်။<br> ၂။ <b>ကလျာဏေ နိဝေသေန္တိ</b> - ကောင်းတာကို ညွှန်ကြားပြသပေးရမယ်။<br> ၃။ <b>သိပ္ပံ သိက္ခာပေန္တိ</b> - အတတ်ပညာ သင်ပေးရမယ်။</p> <p>၄။ <b>ပတိရူပေန ဒါရေန သံယောဇန္တိ</b> - သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အိမ်သူအိမ်သားနဲ့ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပေးရမယ်။</p> <p>၅။ <b>သမယေ ဒါယာဇံ နိယျာဒေန္တိ</b> - သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အမွေကို အပ်နှင်းပေးရမယ်။</p> <p>ဆိုပြီးတော့ မိဘကျင့်ဝတ် ဘယ်နှစ်ပါး ရှိလဲ၊ ၅ ပါး ရှိပါတယ်နော်။ အဲဒီ မိဘကျင့်ဝတ် ၅ ပါးနှင့်အညီ သားသမီးတွေကို မိဘတွေဘက်ကလည်း ပြန်ပြီး ချီးမြှောက်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ချီးမြှောက်ပေးတဲ့ အပိုင်းလေးမှာ "မကောင်းတာကို တားမြစ်ခြင်း၊ ကောင်းတာကို ညွှန်ကြားပြသခြင်း၊ အတတ်ပညာ သင်ပေးခြင်း" ဆိုတဲ့ ဒီ ၃ ခုက အထူးအရေးကြီးတဲ့ ကျင့်ဝတ် ဖြစ်နေတယ်။</p> <h3>မဟာဓန သူဌေးသားနှင့် ပညာမဲ့ခြင်း၏ အပြစ်</h3> <p>ဘာဖြစ်လို့ အထူးအရေးကြီးရသလဲဆိုတော့ ဦးဇင်းတို့ မဟာဓန သူဌေးသားကို ကြည့်ပါနော်။ မဟာဓန သူဌေးသား ဇနီးမောင်နှံကို ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် မိဘတွေက မိမိတို့ရဲ့ သားသမီးအပေါ်မှာ မကောင်းတာကို တားမြစ်တဲ့ စိတ်ထား၊ ကောင်းတာကို ညွှန်ကြားပြသတဲ့ စိတ်ထား၊ အတတ်ပညာ သင်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားတွေ လျော့ပါးခဲ့တယ်။ လျော့ပါးတဲ့အတွက် သူတို့ ဘယ်လို စဉ်းစားသလဲ။</p> <p>မိဘတွေဘက်က "တို့တွေ စားလို့ မကုန်နိုင်ဘူး။ တစ်ဦးတည်းသော သားသမီး။ မိန်းကလေးဘက်ကလည်း တစ်ဦးတည်းသော သမီး။ တို့မိဘရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ထိုင်စားမယ်ဆိုရင်တောင် စားလို့ မကုန်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် တို့သားလေးတွေကို အတတ်ပညာ သင်ပေးမယ်ဆိုရင် တို့တွေ ပင်ပန်းမယ်၊ တို့သမီးတွေ ပင်ပန်းမယ်။ ဂဏန်းအတတ်ကို သင်ပေးမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ရှေးခေတ် ယဉ်ကျေးမှုအရ ဂဏန်းအတတ်သင်တဲ့အခါမှာ လက်ကလေးတွေ ချိုးပြီးတော့ ရေတွက်ရတယ်။ လက်ကလေးတွေ အဲဒီလို ချိုးပြီး ရေတွက်ရင် တို့သားလေးတွေ တို့သမီးလေးတွေရဲ့ လက်ညှိုးလေးတွေဟာ၊ လက်တွေဟာ ညှိုးသွားလိမ့်မယ်" လို့ ဒီလောက်အထိ ကျင်နာတယ်၊ ဒီလောက်အထိ ယုယတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ တကယ်ချစ်တဲ့ မေတ္တာမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ တကယ့် မေတ္တာစစ် မေတ္တာမှန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ချစ်တော့ ချစ်တတ်တယ်၊ သားသမီးရဲ့ အကျိုးကို မျှော်ခေါ်တတ်တဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူး။ မရှိတော့ သူတို့ ဘာသင်ပေးသလဲဆိုတော့ "ကတာ၊ သိတာ၊ မုတာ" (ကခုန်ခြင်း၊ သီဆိုခြင်း၊ တီးမှုတ်ခြင်း) ဒါတွေ သင်ပေးတယ်။ ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးနော်။</p> <p>အဲဒီစနစ်နဲ့ သင်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူတို့ဟာ "ဤကား ကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အကုသိုလ်တရား၊ ဤကား အပြစ်ရှိတဲ့တရား၊ ဤကား အပြစ်မရှိတဲ့တရား၊ ဤကား ယုတ်ညံ့တဲ့တရား၊ ဤကား မွန်မြတ်တဲ့တရား၊ ဤကား မည်းညစ်တဲ့ အဘိဘာဂရှိတဲ့တရား၊ ဤကား ဖြူစင်တဲ့ အဘိဘာဂရှိတဲ့တရား" လို့ ဒီလို ခွဲခြားသိတတ်တဲ့ ဉာဏ်ပညာတောင် မရှိတော့ဘူး။ မရှိတော့ မိဘတွေ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက နှစ်ဖက်လုံးရှိတဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို အခြေတည်ပြီးတော့ လေသောက်ကြူးတွေနဲ့ သွားပြီး ပေါင်းဖော်လိုက်တာ၊ သုံးလိုက် ဖြုန်းလိုက်၊ စားလိုက် သောက်လိုက်တာ နောက်ဆုံး ကုန်တာပဲ။ ခွက်လက်ဆွဲပြီး တောင်းစားရတဲ့ အဆင့်ထိ ရောက်သွားတယ်။</p> <p>အကယ်၍သာ မိဘတွေက မကောင်းတာကို တားမြစ်ခဲ့မယ်၊ ကောင်းတာတွေကို ညွှန်ကြားပြသပေးမယ်၊ ကုန်သွယ်ခြင်း၊ လက်မှုလုပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာရပ်တွေကို စနစ်တကျ သွန်သင်ပြသ ဆုံးမပြီး အတတ်ပညာတွေ သင်ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီသားသမီးတွေဟာ ဒီလိုအခြေအနေအထိ ဆိုက်ချင်မှ ဆိုက်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အမျိုးသားဖြစ်တဲ့ မဟာဓနက အရဟတ္တဖိုလ် ရနိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ပါတယ်၊ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင်လည်း အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်အထိ ရနိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ ရှိနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒီလောက် ပါရမီဓာတ်က အားကောင်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေဟာ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာသာ ရှိကြမယ်ဆိုရင် ဒီကဲ့သို့ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်တဲ့ ဘဝမျိုးကို ရနိုင်ပါ့မလား၊ မရနိုင်ဘူးနော်။</p> <h3>သူတော်ကောင်းဥစ္စာ အမွေအနှစ်</h3> <p>ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ဒီသားသမီးတွေကို အမွေပေးတဲ့နေရာမှာ လိမ္မာရေးခြားရှိအောင် လိမ္မာတဲ့အမွေ၊ အတတ်ပညာလေးတွေကို ပေးဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီလိမ္မာတဲ့အမွေ ဆိုတဲ့ဥစ္စာက ဦးဇင်းတို့ သာသနာတော်ဘက်က ကြည့်ရင်တော့ သားသမီးတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာဆိုတဲ့ အမွေတွေ ကိန်းဝပ်တည်နေအောင် မိဘတွေဘက်က ပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။</p> <p>အဲဒီ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းဥစ္စာ အမွေတွေက အကယ်၍များ လောကုတ္တရာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ အမွေအနှစ်သာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မသွားဘူးလား၊ မြင့်သွားပြီ။ လောကုတ္တရာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်အထိသာ ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီသူငယ်အဖို့ အရိယကန္တသီလ ခေါ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ခိုင်မြဲသွားပြီ။ သူ့အသက်ကို ဘယ်တော့မှ မသတ်တော့ဘူး၊ သူ့ပစ္စည်းကို ဘယ်တော့မှ မခိုးယူတော့ဘူး၊ သူ့သားမယားတွေကို ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဆီးတော့ဘူး၊ မုသာဝါဒ စကားလည်း ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ဘူး၊ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေလည်း သောက်သုံးခြင်း၊ သုံးစွဲခြင်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မပြုတော့ဘူး။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် မိဘတွေက ဒီလောကုတ္တရာ အမွေအနှစ်အထိ ရရှိအောင် အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့်နဲ့ အမွေပေးလိုက်တဲ့အတွက်၊ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေ ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဒီသားသမီးမှာ ဒီကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ခံယူရရှိရင် ဒီသားသမီးသည် သံသရာခရီးမှာ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီ။ ဒါကြောင့် မိဘက သားသမီးတွေကို အမွေပေးတဲ့အပိုင်းမှာ လောကီစည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုတဲ့ အမွေတွေသာမက လောကုတ္တရာဥစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ အမွေတွေလည်း ပေးတတ်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။</p> <h3>အနာထပိဏ်သူဌေး၏ သားဖြစ်သူအပေါ် အမွေပေးနည်းစနစ်</h3> <p>အဲ့ဒီအမွေပေးပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မှတ်သားဖွယ်ကောင်းတာလေး တစ်ခုကတော့ အနာထပိဏ်သူဌေးရဲ့ အမွေပေးနည်းစနစ် တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒါယိကာကြီးက သောတာပန် ဒါယကာကြီးလည်း ဖြစ်တယ်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတိုက်ကို တည်ထောင်ပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ကျောင်းဒကာကြီး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သားရတနာ တစ်ဦးရှိတယ်၊ "ကာလ" လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီကာလခေါ်တဲ့ သားရတနာက ရတနာသုံးပါးကို ကြည်ညိုတဲ့ စိတ်ထားလည်း မရှိ၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကို ဆည်းကပ်မှု ခစားမှုလည်း မရှိ၊ တရားဘာဝနာကို နာယူမှုလည်း မရှိ၊ တရားဘာဝနာကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်မှုလည်း မရှိဘူး။</p> <p>မရှိတော့ ဖခင်လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ပရိယာယ်တစ်မျိုး အနေအားဖြင့် သားလုပ်သူ ကာလကို ပြောတယ်၊ "မင်း ဒီနေ့ ကျောင်းတော်ကိုသွားပြီးတော့ တရားနာပါ၊ တရားနာပါစေ၊ မင်းကို ငါ ငွေတစ်ရာ ပေးမယ်" တဲ့။ ကျောင်းတော်ကို ဒီည သွားလိုက်တယ်၊ တရားလည်း မနာပါဘူး၊ သင့်တော်တဲ့ တစ်နေရာမှာ အိပ်ပြီးတော့ ပြန်လာတယ်။ မနက်မိုးလင်း အိမ်ရောက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ အစားစားဖို့ ဝိုင်းထိုင်လိုက်တဲ့ အခါမှာ မစားသေးဘူး၊ သူ့ကို ငွေတစ်ရာ အရင်ပေးမှ သူစားမယ်လို့ တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ ပေးလိုက်ပါတယ်။</p> <h3>ဥစ္စာဓနမှသည် သောတာပန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်း</h3> <p>ပေးပြီးတော့ နောက်တစ်နေ့ အနာထပိဏ် ကျောင်းဒကာကြီးက ဘာပြောလဲဆိုတော့ "မင်း မြတ်စွာဘုရားထံမှ ဂါထာလေး တစ်ပုဒ်ရအောင် သင်ယူခဲ့ပါ၊ တရားနာယူတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဂါထာတစ်ပုဒ်လောက် ရအောင် သင်ယူခဲ့ပြီးတော့ အဲ့ဒီလိုသာ ဂါထာတစ်ပုဒ်လောက် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ အသပြာငွေ တစ်ထောင် ဆုချမယ်" တဲ့။ ငွေတစ်ထောင် လိုချင်တာနဲ့ ဂါထာတစ်ပုဒ် သင်ယူဖို့ရာအတွက် မြတ်စွာဘုရားထံ တစ်ဖန် ပြန်ပြီးတော့ သွား၊ တရားနာပြန်တယ်။ ထိုနေ့ကျတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဒီကာလသည် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်တော့မယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် သူနှင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်နေတဲ့ တရားစကားတွေကို မြတ်စွာဘုရားက ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးတော်မူပါတယ်။</p> <p>နောက်ဆုံး သစ္စာလေးပါးနဲ့ စပ်တဲ့ တရားစကား ဟောကြားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် တည်သွားတယ်။ တည်သွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ကာလ အိမ်ပြန်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ငွေတစ်ထောင်လည်း မတောင်းတော့ဘူး၊ ရှက်လည်း ရှက်သွားပြီ။ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် အဆင့်ထိ ဆိုက်သွားတယ်နော်။ လောကီစည်းစိမ် ဥစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အမွေသာမက လောကုတ္တရာ ဥစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အမွေတွေကိုပါ ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဒီသားရတနာသည် သံသရာခရီးမှာ အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ သူတော်ကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်မသွားဘူးလား၊ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <h3>မိဘတို့ ပေးအပ်သင့်သည့် လောကီနှင့် လောကုတ္တရာ အမွေအနှစ်</h3> <p>ဒါ သားသမီးတို့အပေါ်မှာ တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင် သားသမီးရဲ့ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာရေး သာမက သံသရာ ကြီးပွားချမ်းသာရေးကိုပါ မိဘတွေဘက်က ကြည့်ရှုပြီးတော့ လောကီဥစ္စာ အမွေအနှစ်၊ လောကုတ္တရာ ဥစ္စာ အမွေအနှစ်တွေ ရအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုတယ်။ ဒါမှလျှင် သားသမီးအပေါ်မှာ တကယ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးရာ ရောက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ဘဲ တရူးရရပဲ လုပ်ပြီး သားသမီး အလိုအကြိုက်သာ လိုက်ပြီးတော့ အမြဲတမ်း နွဲ့ဆိုးဆိုးနေတဲ့ သားသမီးရဲ့ အလိုကိုသာ လိုက်နေမယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မိဘတွေဟာ သားသမီးကို တကယ် ချစ်ရာမကျဘဲ နစ်ရာကျမသွားဘူးလား၊ ကျသွားနိုင်တယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ လိုတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘုန်းကြီး ဒီနေရာမှာ အတွေ့အကြုံလေး တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်နော်။ ဒါယကာ တစ်ဦးက ရောက်လာတယ်၊ သူ့ရဲ့ သမီးလေးက ကျောင်းမှာလာပြီးတော့ တရားအားထုတ်ချင်တယ်၊ တရားအားထုတ်ချင်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဖခင်လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကန့်ကွက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ကန့်ကွက်လဲ၊ ဒကာကြီးတွေ ဘယ်လိုများ သဘောပေါက်ကြမလဲ။ "သူ့သမီး ခြင်ကိုက်မှာ စိုးလို့" တဲ့။ ကဲ... တရားအားထုတ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူးတဲ့၊ ဒီကျောင်းလာပြီး တရားအားထုတ်လိုက်ရင် သူ့သမီး ခြင်ကိုက်ခံရမယ်။ ခြင်ကိုက်လို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ၊ နားလည်ကြပါတယ်။ ငှက်ဖျားဖြစ်ချင် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သူက ဒီလို မျှော်လင့်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ခြင်ကိုက်တာလေးကိုတော့ မခံနိုင်ဘူး ဆိုတော့၊ လောကုတ္တရာ တရားအမွေ ရခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အသေတတ်ဉာဏ်တို့တွေ ရရှိသွားရင် ဒီကလေးရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေဟာ သံသရာတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်လောက် ခိုင်မြဲသွားမယ်ဆိုတာ သူ သဘောမပေါက်ဘူး။</p> <h3>မိဘတို့၏ အစွဲနှင့် သားသမီးတို့၏ ပါရမီအခွင့်အရေး</h3> <p>ဒီကလေးကို ဒီလောကုတ္တရာအမွေ၊ လောကုတ္တရာဥစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အမွေအနှစ်တွေသာ ဒီကလေးက ရရှိသွားခဲ့ရင် ဒီကလေးသည် အပါယ်သံသရာ ဘေးကြီးမှ ကင်းလွတ် ကျွတ်လွတ်သွားမယ်ဆိုတာလည်း သူ ဘယ်လိုမှ သဘောမပေါက်ဘူးတဲ့နော်။ အဲ့ဒီလို သဘောမပေါက်တဲ့အတွက် မိဘလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က သားသမီးကို အမွေပေးတဲ့ အပိုင်းလေးမှာ အခုလို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူက ချစ်တာချစ်တယ်၊ တကယ်တော့ သူ့ချစ်ခြင်းသည် နစ်တဲ့သဘော မဖြစ်ဘူးလား၊ ဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အပါယ်သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း ဖြစ်တဲ့ တရားကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ချင်တဲ့ စိတ်ထားကို အားမထုတ်ရဘူးလို့ သူက သွားပြီးတော့ ကန့်ကွက်နေတယ်။ ကန့်ကွက်လိုက်တဲ့အတွက် ဒီသမီးရတနာသည် အပါယ်သံသရာဝဋ် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်း ရှိတယ်၊ သူတော်ကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အပါယ်သံသရာဝဋ် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးကြီးတွေ သူ့အတွက် ဆုံးရှုံးမသွားဘူးလား၊ ဆုံးရှုံးသွားတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ မိဘတွေကနေပြီးတော့ သားသမီးကို အမွေပေးတဲ့ အပိုင်းလေးတွေမှာ အမွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပေးတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ တကယ်များ မိမိသားသမီးဟာ လောကုတ္တရာဥစ္စာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာ အမွေအနှစ်တွေ ရရှိသွားလို့ ကိုယ်ကျင့်တရား ခိုင်မာသွားပြီ ဆိုရင် မိမိတို့ မိဘတွေဘက်မှာလည်း သားသမီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲမှုဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ သားသမီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်စီးလို့ စိတ်ဆင်းရဲမှုဆိုတဲ့ သဘောတရားတွေ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးနော်။</p> <h3>ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ ပျိုးထောင်ရမည့် သူတော်ကောင်းဥစ္စာ</h3> <p>ဒါ့ကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ဒီငယ်ရွယ်သူများဟာ ပြုပြင်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သို့မဟုတ် မိဘတွေက ခိုင်မြဲတဲ့ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာတွေ ရရှိအောင် အကြောင်းဥပမာဖြင့် ပြုပြင်ပေးမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ပြုပြင်လို့ ရနိုင်တဲ့ အရွယ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်နော်။ <b>နဝေ ဘာဇနေ သံခါရော၊ န အညထာ ဝေဒါနီတိ</b> စကားလေး တစ်ခုပဲ။ ဘာပြောတာလဲ၊ "ဟို အိုးသစ်၌ ကပ်စွဲနေသော အပြုအပြင် အစီအမံသည် ပျက်ပြားပြောင်းလဲသည် မည်သည်မရှိ" တဲ့။ ဟော... အိုးသစ်ကလေးတွေ၊ ရေအိုး အသစ်ကလေးတွေ တွေ့လိမ့်မယ်နော်။ အဲ့ဒီအိုးအသစ်ကလေးမှာ ရေးထားတဲ့၊ ပြုပြင်ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေဟာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းဆိုတဲ့ သဘောရှိသလား၊ မရှိဘူး။ သူက အသစ်စက်စပ်မှာ သွားပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံထားလိုက်တဲ့အတွက် ခိုင်မြဲတဲ့ သဘောရှိတယ်။ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ကလေးတွေမှာ ခိုင်မြဲတဲ့ အသိဉာဏ်တွေကို ပေးလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီအသိဉာဏ်တွေဟာ ကလေးတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ လွယ်လွယ်နဲ့ ပျောက်ပျက်ပြီးတော့ မသွားတတ်ဘူး။</p> <h3>ဆင်မင်းဗန္ဓုလ၏ သင်ခန်းစာနှင့် ငယ်စဉ်အတွေ့အကြုံ</h3> <p>ဘုန်းကြီး ငယ်စဉ်အခါတုန်းက ပေါ့လေ၊ အင်္ဂလိပ်တစ်ဦး ရေးထားတဲ့ ဗန္ဓုလ ဆင်ကလေးအကြောင်း ဖတ်မိပါတယ်နော်။ ငယ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေဟာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သတ္တဝါတွေရဲ့ သန္တာန်မှာ စွဲနေတတ်တဲ့ သဘောတော့ ရှိတယ်။ ဒါကို သူက ပေါ်လွင်အောင် ရေးထားတယ်။ ဒီဗန္ဓုလက သစ်ထုတ်လုပ်ရေးမှာ အလွန် အားကိုးရတဲ့ ဆင်တစ်စီး နောက်ပိုင်းတော့ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ သူက ရွှံ့နွံရှိတဲ့နေရာ ဘယ်တော့မှ မသွားဘူး၊ ဘယ်လိုဆွဲဆွဲ မသွားဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူငယ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက ဗွက်ထဲမှာ နစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဗွက်ထဲ နစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အခါကျတော့ သူ ဘယ်လိုမှ ရုန်းလို့မရဘူး။ ရုန်းရင်းနေရင်း ရုန်းရင်းနေရင်းနဲ့ နောက်ဆုံး နှာမောင်းလေးနဲ့ ခေါင်းလေးပဲ ပေါ်တော့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ တခြားဆင်ကြီးတွေ၊ ခွန်အားကြီးတဲ့ ဆင်ကြီးတွေ အကုန်စုပြီး သူ့ကို ကြိုးတွေအတန်တန် ချည်ပြီးတော့ ဆွဲနေတဲ့အတိုင်း အတင်းဆွဲထုတ်ပြီးတော့ ဗွက်ထဲကနေ ယူခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအတွေ့အကြုံလေးက သူ့မှာ ရှိနေတော့ သစ်ထုတ်လုပ်တဲ့ နေရာမှာ သူ့ကို ခေါ်သွားတဲ့အခါ ဗွက်ရှိခဲ့ရင် သူ ဘယ်လိုမှ မောင်းလို့မရတော့ဘူး။ ဟော... စွဲမနေဘူးလား။ အသစ်ဖြစ်တဲ့ အကြောင်းအရာ၊ ငယ်စဉ် ငယ်စဉ်က အတွေ့အကြုံလေးတွေဟာ များသောအားဖြင့် စွဲနေတတ်ပါတယ်။</p> <h3>မိဘနှင့် သားသမီးတို့၏ မင်္ဂလာတရား</h3> <p>ဒီတော့ ငယ်ရွယ်နုနယ်နေတဲ့ အချိန်အခါလေးမှာ ကိုယ်ကျင့်သီလလေးတွေ ခိုင်မြဲအောင်၊ မိဘကို ရိုသေတတ်အောင်၊ ဆရာသမားတွေအပေါ် ရိုသေတတ်အောင်၊ ရတနာသုံးပါးအား ပြုစုလုပ်ကျွေးတတ်အောင်၊ ရတနာသုံးပါးအပေါ် ကြည်ညိုတတ်အောင်၊ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ ခေါ်တဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေ ငယ်ရွယ်စဉ် အခါထဲက ကိန်းဝပ်သွားအောင် ဒီသားသမီးတွေအပေါ်မှာ ပြုပြင်ပေးတတ်မယ်ဆိုရင် မိဘတို့ကလည်း အကယ်၍များ ပေါ့လေ၊ ဒီသားသမီးတွေက မိဘတွေ ပြုပြင်ပေးတဲ့အတိုင်း သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ သုတ ဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းဥစ္စာတွေလည်း ဒီသားသမီးအပေါ်မှာ ကိန်းဝပ်တည်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီသားသမီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မိဘတွေမှာ ကိုယ်ကျင့်ပျက်ပြားမှုကို အကြောင်းခံပြီး စိတ်ဆင်းရဲမှုဆိုတဲ့ သဘောတရားတွေ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား၊ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အင်မတန် ကောင်းတဲ့ အမွေပေးနည်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်နော်။</p> <p>အဲ့တော့ ဒီလို သားသမီးက မိဘအပေါ်မှာ ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း၊ မိဘက သားသမီးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း ဆိုတဲ့ ဒီဥစ္စာတွေကို ဘုရားရှင်ကလည်း မင်္ဂလာတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ ဟောထားပါတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မျက်မှောက် တမလွန် နှစ်တန်သော ချမ်းသာသုခကို ရရှိခြင်းရဲ့ အကြောင်းဖြစ်တယ်။ မျက်မှောက် ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာခြင်း၊ တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာခြင်း ဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခ နှစ်မျိုးကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိခြင်းကြောင့် မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကိုလည်း မင်္ဂလာလို့ မြတ်စွာဘုရား ပြဋ္ဌာန်းတယ်၊ ဟောတယ်။ သားသမီးတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း၊ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ချီးမြှောက် ထောက်ပံ့ခြင်းကိုလည်း မင်္ဂလာဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောပါတယ်နော်။</p> <h3>မိဘလုပ်ကျွေးခြင်း ပါရမီနှင့် ကေသာရဇာတ်တော်</h3> <p>အဲ့ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးမှု ပါရမီဆိုတဲ့ ဤသဘောတရားတွေဟာ ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့၊ အထူးသဖြင့် ဘုရားအစရှိသော အရိယာ သူတော်ကောင်းတို့ အလွန် နှစ်ခြိုက်မြတ်နိုးတော်မူတဲ့ အကျင့်ပဋိပတ်လေးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အခြေခံ အကျဆုံးဖြစ်တဲ့ အကျင့်ပဋိပတ်တွေလည်း ဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီအကျင့်ပဋိပတ်တွေကို ကျင့်သွားတဲ့ ဇာတ်တော်တွေ တော်တော်များများ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဇာတ်တော်တွေထဲကနော်၊ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့၊ မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးတဲ့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကို အကြောင်းပြုပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားတော်မူခဲ့တဲ့ ပါဠိ "ကေသာရဇာတ်" ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကလေး တစ်ခုရှိပါတယ်။ တစ်ချိန်မှာ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ ဘေးက ပုဂ္ဂိုလ်တွေက "ရဟန်းဖြစ်ပြီးတော့ ဘာကြောင့် လူကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရသလဲ" ဆိုပြီး ကဲ့ရဲ့လို့ ဘုရားရှင်က ဤဇာတ်တော်လေးကို ဟောထားတာပါနော်။</p> <p>ဦးဇင်းတို့ ဘဝတစ်ခုမှာ ဘုရားအလောင်းတော်က ကျေးသားလေး ဖြစ်နေပါတယ်။ အရွယ်အဆင်း အားဖြင့် အလွန် ကြီးထွားတယ်၊ လှလည်း လှပပါတယ်။ တခြားတခြား ကျေးသားတွေထက် အလွန် ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးထွားပြီးတော့ လှတဲ့အတွက် အားလုံးသော ကျေးသားတွေထဲမှာ သူက ရှင်ဘုရင်တစ်ဦးလို ဖြစ်နေတယ်။ ရာဇဂြိုဟ် မြို့နယ် မလှမ်းမကမ်းမှာ အဲ့ဒါ ယက္ခတုတ္တ ပါရဲ့နော်၊ ပုဏ္ဏားရွာ တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒီ ပုဏ္ဏားရွာမှာလည်း ကောသိယဂုတ္တ အမည်ရှိတဲ့ ပုဏ္ဏားကြီးက လယ်ပယ်ပေါင်း ထောင်နဲ့ချီပြီးတော့ လုပ်နေတဲ့ ပုဏ္ဏားကြီး၊ လယ်သူဌေးကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့တချို့ လယ်တွေကိုတော့ အခစား ချထားတယ်၊ တချို့တချို့ လယ်တွေကိုတော့ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ပြီးတော့ အစောင့်တွေ ချထားတယ်။ သူကိုယ်တိုင် လုပ်တဲ့ အစောင့်ခြံထဲမှာ ဒီကျေးသားတွေက လာပြီးတော့ ကျက်စားကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူတို့ အများအားဖြင့်တော့ မိဂဒါဝုန် အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ လယ်စပါးတွေကို သွားပြီး ကျက်စားနေကြ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းမလှချင်တော့ လယ်စပါးတွေက ကုန်သွားပြီ။ ကုန်သွားတော့ နောက်ထပ် အစာရှာဖွေဖို့ရန်အတွက် "ရာဇဂြိုဟ်ဘက်မှာတော့ ရှိတယ်" ဆိုပြီးတော့ ထောက်လှမ်းရေးအနေနဲ့ ကျေးသားနှစ်ကောင် လွှတ်လိုက်တယ်။ လွှတ်လိုက်တော့ "ရာဇဂြိုဟ်ဘက်မှာ စပါးတွေက အခုမှ ရင့်နေပြီ" ဆိုတဲ့ သတင်းကို ပြန်ပြီးတော့ ပို့လိုက်တော့ အဲ့ဒါနဲ့ ရာဇဂြိုဟ်ဘက်ကို လာပြီးတော့ ကျက်စားကြတယ်။ ကျက်စားလိုက်တော့ အစောင့် လယ်စောင့်ဖြစ်တဲ့ ယောက်ျားကလည်း မောင်းလိုက်တာ၊ ဘယ်လိုမှ မောင်းလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။</p> <h3>လယ်စောင့်ယောက်ျားနှင့် ကောသိယဂုတ္တသူဌေးကြီး</h3> <p>မောင်းမရတော့သူက တစ်နေ့ သူဌေးကြီးကို အကြောင်းကြားပေးရမယ့် ပြဿနာက ရောက်ရှိလာမှာ ဖြစ်တော့၊ ကြိုတင်ပြီးတော့ သူဌေးကြီးကိုတော့ အကြောင်းကြားမှာ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုပြီးတော့၊ လယ်သူဌေးဖြစ်တဲ့ ကောသိယဂုတ္တကြီးကို သွားပြီးတော့ အကြောင်းကြားလိုက်တယ်။</p> <p>အကြောင်းကြားလိုက်တော့ ကောသိယဂုတ္တသူဌေးကလည်း "ကဲ... ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီကျေးသားကြီးလာတဲ့နေရာ၊ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ကျေးသားကြီးမှန်းပြီးတော့ ရောက်အောင်ထောင်စမ်း" ဆိုပြီးတော့ ကျေးတွေကို ကျော့ကွင်းထောင်ဖို့ရန်အတွက် အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ လယ်စောင့်ယောက်ျားကလည်း ဘုရားအလောင်း ကျေးသားလာလိမ့်မယ်ထင်တဲ့ နေရာမှန်းပြီးတော့ ကျော့ကွင်းထောင်လိုက်တာ၊ ကျော့ကွင်းကလည်း တကယ်တည်းတန်းပြီး မိရက်သား ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>မိရက်သားဖြစ်တော့ ဘုရားလောင်းကြီးကတော့ စဉ်းစားပြီ။ "ငါခုနေ အော်လိုက်လို့ရှိရင် ငါ့ရဲ့အပေါင်းဖော်ဖြစ်တဲ့ ကျေးသားတွေဟာ အစားမစားဘဲနဲ့ လန့်ဖြတ်ပြီးတော့ အားလုံးပြန်လိမ့်မယ်။ ကဲ... ဒီတော့ ငါမအော်ဘဲနဲ့ ငြိမ်နေလိုက်မယ်။ ငြိမ်နေမိတဲ့အခါ သူတို့အစာဝတဲ့ အချိန်အခါကျမှ ငါအသံပေးလိုက်မယ်" ဆိုပြီး ဒီလိုရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သူကလည်း စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။ ကျေးသားတွေ အစာဝလောက်ပြီလို့ ယူဆတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ သူက အသံပေးလိုက်တယ်။ သူအဖမ်းခံရတဲ့ အသံပေးလိုက်တော့ အားလုံး လန့်ပြီးပြေးကြတယ်။</p> <h3>ဘုရားအလောင်း ကျေးမင်းနှင့် အရှင်အာနန္ဒာအလောင်းတော်တို့၏ သံယောဇဉ်</h3> <p>အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ လယ်စောင့်ယောက်ျားကလည်း အော်သံကြားလိုက်တော့ ပြေးသွားတယ်။ သူမှန်းပြီးထောင်ထားတဲ့ ဒီကျေးသားကြီး မိလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ကျော့ကွင်းနဲ့တကွ ဖမ်းပြီးတော့ တစ်ခါတည်း ကောသိယဂုတ္တပုဏ္ဏားကြီးထံ အပ်နှံလိုက်တယ်။ ပုဏ္ဏားကြီးကလည်း ဒီကျေးသားကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အင်မတန် ချစ်မြတ်နိုးသွားတယ်နော်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒကာကြီးတွေ၊ အဲ့ဒီဥစ္စာက ဒီအတိတ်ပါရမီ ဇာတ်ကြောင်းလေးတွေဟာ ဒီနေရာမှာ တော်တော်စကားပြောကြပါတယ်နော်။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မြင်လိုက်တာနဲ့ အင်မတန် ချစ်မြတ်နိုးတယ်ဆိုတာက အကြောင်းရှိနေကြတယ်။ ဒီကျေးသားက ဘုရားအလောင်းဖြစ်တယ်။ ကောသိယဂုတ္တပုဏ္ဏားကြီးကလည်း အရှင်အာနန္ဒာရဲ့ အလောင်းဖြစ်တယ်။ အရှင်အာနန္ဒာနဲ့ ဘုရားအလောင်းတော်တို့ဟာ အင်မတန် ချစ်ကြည်နူးကြတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ဘဝပေါင်းများစွာ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p>ဖြစ်ခဲ့ကြတော့ ဒီဘဝပေါင်းများစွာ ကူးလူးဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ဒီမေတ္တာဓာတ်၊ နာမ်ဓာတ်တို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေဟာ ကုန်ခမ်းသွားတယ်လို့ မရှိဘူး။ တွေ့လိုက် မြင်လိုက်တာနဲ့ ဒီမေတ္တာဓာတ်တွေက ပြန်ပြီးတော့ ကိန်းဝပ်ကြတယ်။ ကိန်းဝပ်တဲ့အချိန်ကျတော့မှ ကောသိယဂုတ္တပုဏ္ဏားကြီးကနေပြီးတော့ ဒီကျေးသားလေးကို မေးတယ်။</p> <h3>သူဌေးကြီး၏ မေးခွန်းနှင့် ကျေးမင်း၏ အဖြေ</h3> <p>"သင့်မှာ တခြားတခြားကျေးသားတွေထက် ပိုပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ ဝမ်းဗိုက်များ ရှိနေလို့လား" တဲ့နော်။ "ငါနဲ့ ရန်သူများ ဖြစ်နေလို့လား။ သင့်မှာ စပါးဂိုထောင်တွေများ ရှိနေလို့လား" ဆိုပြီးတော့ မေးကြည့်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကျေးသားက တခြားကျေးသားတွေနဲ့ မတူဘူး။ စားပြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ စားရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ သူက ပါးစပ်ကနေ ချီသွားတာကလည်း အများကြီးပဲ။ လယ်စောင့်ယောက်ျားကလည်း မောင်းလို့မရ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီပြဿနာကို လယ်ရှင်ပုဏ္ဏားကြီးထံ တင်ပြရခြင်း ဖြစ်တယ်။</p> <p>"သင် စားရုံနဲ့ အားမရဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ချီချီပြီးတော့ သွားရသလဲ။ သင့်မှာ ဝမ်းဗိုက်အပိုများ ရှိနေလို့လား။ သို့မဟုတ် ငါနဲ့ ရန်သူများ ဖြစ်နေလို့လား။ သို့မဟုတ် သင့်မှာ စပါးကြီး စပါးဂိုထောင်တွေများ ရှိနေလို့လား" ဆိုပြီးတော့ မေးတယ်။ အဲ့ဒီလို မေးလိုက်တဲ့အချိန်အခါ ကျတော့မှ ဒီသာလိတ္တက ကျေးသားလေးကနေ ဘာပြန်ဖြေလဲ။</p> <p><b>"နမေ ဝေရံ တယာ သဒ္ဓိံ၊ ကုဌာ မယှံ န ဝိဇ္ဇတိ။</b><br> <b>ဣနံ မုဉ္စာမိ တံ ဓမ္မိ၊ ကောသိယ နိဓိံ ပိ တံ။</b><br> <b>ဣမံ ဇာနဟိ ကောသိယ။"</b></p> <p><b>ကောသိယ</b> - ကောသိယဂုတ္တ ပုဏ္ဏားမင်း၊ <b>မေ</b> - ငါ့အား၊ <b>တယာ သဒ္ဓိံ</b> - သင်နှင့်တကွ၊ <b>ဝေရံ</b> - ရန်ဖွဲ့ခြင်းသည်၊ <b>နတ္ထိ</b> - မရှိပါ။ သင့်အပေါ်မှာ ငါက သင်နှင့်အတူ ရန်ဖွဲ့မှုဆိုတဲ့ သဘောတရားလည်း မရှိပါဘူး။ <b>မယှံ</b> - ငါ့မှာ၊ <b>ကုဌာ</b> - စပါးကြီး စပါးကျီ ဂိုထောင်သည်လည်းပဲ၊ <b>န ဝိဇ္ဇတိ</b> - မရှိပါ။ ငါ့မှာ စပါးကြီး စပါးဂိုထောင်တွေလည်း မရှိပါဘူး။</p> <p><b>ဣနံ</b> - ဤယူထားတဲ့ ကြွေးဟောင်းကို၊ <b>မုဉ္စာမိ</b> - လွတ်အောင် ဆပ်ရုန်းကန်၍ နေရပါ၏။ <b>ဣနံ</b> - ဤကြွေးသစ် ချခြင်းကိုလည်းပဲ၊ <b>တံ ဓမ္မိ</b> - ပေး၍ နေရပါ၏။ <b>လက်ပံတောသို့ သမ္ပတ္တော</b> - ရောက်ရှိသောအခါ၊ <b>ဣမံ</b> - ဤကဲ့သို့ သိရှိသော၊ <b>ဣနံ</b> - ဤကြွေးဟောင်းကို၊ <b>မုဉ္စာမိ</b> - လွတ်အောင် ဆပ်ရုန်းကန်၍ နေရပါ၏ ဝါ ဆပ်၍ နေရပါ၏။ <b>ဣနံ</b> - ဤကြွေးသစ်ကိုလည်းပဲ၊ <b>ဒမ္မိ</b> - ပေး၍ နေရပါ၏ ဝေ၍ နေရပါ၏။ <b>နိဓိံ ပိ</b> - ရွှေအိုး မြှုပ်နှံခြင်းကိုလည်းပဲ၊ <b>ဒမ္မိ</b> - မြှုပ်နှံ၍ နေရပါ၏။ <b>ကောသိယ</b> - ကောသိယအနွယ်၌ ဖြစ်သောအို ပုဏ္ဏား၊ <b>ဧဝံ</b> - ဤသို့လျှင်၊ <b>ဇာနဟိ</b> - သိတော်မူပါ။</p> <p>ကျေးသားလေးက ပြန်ပြောတယ်။ "သင်နဲ့ အတူတကွ ရန်ဖွဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီသဘောတရားလည်း ကျွန်တော့်မှာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ စပါးကြီး စပါးဂိုထောင်တွေလည်း မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လို့ လက်ပံတော ဆိုက်ရောက်သွားတဲ့အချိန်အခါ (လက်ပံတောကတော့ အဲ့ဒီ ရာဇဂြိုဟ်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ လက်ပံတောကြီးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်)၊ အဲ့ဒီ လက်ပံတောမှာ ကျေးတွေ စုပေါင်းပြီး နေထိုင်ကြတာ ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီ လက်ပံတော ရောက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ကြွေးဟောင်းလည်း ဆပ်နေရတယ်။ ကြွေးသစ်လည်း ထပ်ပြီးတော့ ချနေရပါတယ်။ ရွှေအိုးလည်း ထပ်ပြီးတော့ မြှုပ်နှံနေရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဟာ ဒီစပါးတွေကို ချီချီသွားတယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို သိပါ" ဆိုပြီးတော့ သူက ပြောတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ "ကြွေးဟောင်းဆပ်တယ်ဆိုတာက ဘာလဲ၊ ကြွေးသစ်ချတယ်ဆိုတာက ဘာလဲ၊ ရွှေအိုးမြှုပ်တယ်ဆိုတာက ဘာလဲ" ဒီမေးခွန်းသုံးခုကို ကောသိယဂုတ္တ ပုဏ္ဏားကြီးကနေပြီးတော့ ဒီကျေးသားလေးကို မေးပါတယ်။</p> <h3>ကြွေးဟောင်း၊ ကြွေးသစ်နှင့် ရွှေအိုးမြှုပ်နှံခြင်း အဓိပ္ပာယ်</h3> <p>မေးလိုက်တဲ့အချိန်အခါ ကျတော့မှ သူက ဘာပြန်ဖြေလဲ။</p> <p><b>"အဇာတပက္ခာ တရုဏာ၊ ပုတ္တကာ မယှ ကောသိယ။</b><br> <b>တေ မံ ဘရိဿန္တိ၊ တသ္မာ တေသံ ဣနံ ဒမ္မိ။"</b></p> <p><b>ကောသိယ</b> - ကောသိယဂုတ္တ ပုဏ္ဏားမင်း၊ <b>အကျွန်ုပ်မှာ</b> - အကျွန်ုပ်၌၊ <b>အဇာတပက္ခာ</b> - အတောင်မစုံလင်ကြကုန်သေးသော၊ <b>တရုဏာ</b> - ငယ်ရွယ်နုနယ်ကြကုန်သော၊ <b>ပုတ္တကာ</b> - သားသမီးတို့သည်၊ <b>သန္တိ</b> - ရှိကြပါကုန်၏။ <b>မံ</b> - အကျွန်ုပ်ကို၊ <b>ပဋိဘရိဿန္တိ</b> - တစ်ချိန်၌ ပြန်လည်၍ မွေးမြူကြပေကုန်လတ္တံ့။ <b>တသ္မာ</b> - ထိုကြောင့်၊ <b>တေသံ</b> - ထိုသားသမီးတို့အား၊ <b>ဣနံ</b> - ဤကြွေးသစ်ကို၊ <b>ဒမ္မိ</b> - ပေး၍ နေပါ၏။</p> <p>"ကောသိယဂုတ္တပုဏ္ဏား... အတောင်အလက် မစုံလင်သေးတဲ့ ငယ်ရွယ်နုနယ်တဲ့ သားသမီးတွေ ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်။ ခုအချိန်အခါမှာ ကျွန်တော်က ဒီသားသမီးတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတယ်။ တစ်ချိန် ကျွန်တော် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီသားသမီးတွေက တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးကြမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီသားသမီးတွေကို ကျွန်တော်က ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည် သူတို့အပေါ်၌ ကြွေးသစ်ချနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ဒီစကားတစ်ခု ပြောတယ်။ နောက်တစ်ခုက -</p> <p><b>"မာတာ ပိတာ စ ဇိဏ္ဏကာ၊ ဂတယောဗ္ဗနာ။</b><br> <b>တေသံ တုဏ္ဍေန မုဉ္စာမိ၊ ပုဗ္ဗေ ကတံ ဣနံ။"</b></p> <p><b>ကောသိယ</b> - အို ကောသိယ၊ <b>မေ</b> - ကျွန်ုပ်၏၊ <b>ဇိဏ္ဏကာ</b> - အသက်အရွယ် ကြီးရင့်ကုန်သော၊ <b>စိန္တိတာ</b> - မစွမ်းမသန် ဖြစ်၍နေကြကုန်သော၊ <b>ဂတယောဗ္ဗနာ</b> - နောက်ဆုံးအရွယ်သို့ ဆိုက်ရောက်၍ နေကြကုန်သော၊ <b>မာတာပိတာ စ</b> - မိဘနှစ်ပါးတို့သည်လည်း၊ <b>သန္တိ</b> - ရှိကြပါကုန်၏။ <b>တေသံ</b> - ထိုမိဘနှစ်ပါးတို့အတွက်၊ <b>တုဏ္ဍေန</b> - နှုတ်သီးဖြင့် (စပါးနှံတို့ကို ချီဆောင်၍)၊ <b>ပုဗ္ဗေ ကတံ</b> - ရှေးအခါ ကျွန်တော် ငယ်ရွယ်စဉ်အချိန်အခါ ပြုခဲ့ဖူးသော၊ <b>ဣနံ</b> - ဤကြွေးဟောင်းကို၊ <b>မုဉ္စာမိ</b> - လွတ်မြောက်အောင် ဆပ်၍ နေရပါ၏။</p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတဲ့၊ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေတဲ့၊ နောက်ဆုံးအရွယ် ဆိုက်ရောက်နေတဲ့ မိဘနှစ်ပါး ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ မိဘနှစ်ပါးအတွက် ရည်စူးပြီးတော့ နှုတ်သီးနဲ့ ဒီစပါးနှံတွေကို ချီပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးနေရပါတယ်။ ဒီလို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းကတော့ ကျွန်တော် ငယ်ရွယ်စဉ် အချိန်အခါတုန်းက မိဘတွေက ကျွန်တော့်အပေါ်၌ ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကြွေးဟောင်းတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ ကြွေးဟောင်းတွေကို ဆပ်နေခြင်း၊ ဒီကြွေးဟောင်းတွေမှ လွတ်အောင် ရုန်းကန်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီး တင်ပြတယ်။</p> <p>နှစ်ခုပြီးသွားပြီ။ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>"အညေပိ တတ္ထ သကုဏာ၊ ခီဏပက္ခာ ဒုဗ္ဗလာ။</b><br> <b>တေသံ ပုညတ္ထိကော ဒမ္မိ၊ တံ နိဓိံ အာဟု ပဏ္ဍိတာ။"</b></p> <p><b>တတ္ထ</b> - ထိုလက်ပံတော၌၊ <b>ခီဏပက္ခာ</b> - အတောင်အလက် ကျွေကုန်သော၊ <b>ဒုဗ္ဗလာ</b> - အလွန်အမင်း အားနည်းလျက် ရှိကြကုန်သော၊ <b>အညေ သကုဏာ</b> - အခြား ကျေးငှက်တို့သည်လည်းပဲ၊ <b>သန္တိ</b> - ရှိကြလေကုန်၏။ "အဲ့ဒီ လက်ပံတောမှာ အတောင်အလက်တွေကလည်း နောက်ထပ် ထပ်ပြီးတော့ မပေါက်တော့ဘူး၊ အတောင်လက်တွေလည်း ကုန်နေပြီ၊ အားကလည်း အလွန်နည်းနေတဲ့ တခြားတခြား ကျေးငှက်တွေ ရှိနေကြပါသေးတယ်။ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတဲ့ ကျေးငှက်တွေ ရှိနေကြတယ်။ <b>တေသံ</b> - ထိုအိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတဲ့ ကျေးငှက်တို့အား၊ <b>ပုညတ္ထိကော</b> - ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အလိုရှိသော၊ <b>အဟံ</b> - ကျွန်တော်သည်၊ <b>ဒမ္မိ</b> - ပေးလှူ၍ နေပါ၏။ <b>တံ</b> - ထိုကဲ့သို့သော ပေးလှူခြင်းကို၊ <b>ပဏ္ဍိတာ</b> - ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့က၊ <b>နိဓိံ</b> - ရွှေအိုး မြှုပ်နှံခြင်းဟူ၍၊ <b>အာဟု</b> - ဟောကြားတော်မူကြပါကုန်၏။"</p> <p>"အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတဲ့ ထိုလက်ပံတောမှာရှိနေတဲ့ အခြား အခြားသော ကျေးငှက်တွေကို ကျွန်တော်က ကောင်းမှုကုသိုလ် အလိုရှိတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဒီစပါးနှံတွေကို ပေးလှူနေရပါတယ်။ ဒီလို အလှူဒါန်းရခြင်းကိုတော့ ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့က 'ရွှေအိုးမြှုပ်နှံခြင်း' လို့ ခေါ်ပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ပြန်ရှင်းပြတယ်။</p> <h3>ပုဏ္ဏားကြီး၏ ဝမ်းမြောက်စကားနှင့် နိဂုံး</h3> <p>"ကြွေးဟောင်းလည်း ဆပ်တယ်၊ ကြွေးသစ်လည်း ချတယ်၊ ရွှေအိုးလည်း မြှုပ်နှံနေတယ်" ဆိုပြီး ဒီလိုပြောတယ်နော်။</p> <p><b>"ဣတိ ဣနံ ဣနမုက္ခဉ္စ၊ နိဓိဉ္စ ဒမ္မိ။</b><br> <b>ဧဝံ ဇာနဟိ ကောသိယ။"</b></p> <p><b>မေ</b> - ငါ၏၊ <b>ဣနဒါနံ</b> - ကြွေးသစ်ချခြင်းသည်၊ <b>ဣတိ</b> - ဤကဲ့သို့ သဘောရှိပါ၏။ <b>ဣနမုက္ခဉ္စ</b> - ကြွေးဟောင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ ဆပ်ခြင်းသည်လည်းပဲ၊ <b>ဣတိ</b> - ဤသို့ သဘောရှိပါ၏။ <b>နိဓိံ</b> - ရွှေအိုး မြှုပ်နှံခြင်းကို၊ <b>ဒမ္မိ</b> - ငါ ပြောကြားပါ၏။ <b>ကောသိယ</b> - ကောသိယအနွယ်၌ ဖြစ်သော ပုဏ္ဏား၊ <b>ဧဝံ</b> - ဤသို့လျှင်၊ <b>ဇာနဟိ</b> - သိရှိတော်မူပါ။</p> <p>ကြွေးသစ်ချခြင်း၊ ကြွေးဟောင်းဆပ်ခြင်း၊ ရွှေအိုးမြှုပ်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီသဘောတရားကို ဒီအတိုင်းပဲ သိရှိပါဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျတော့မှ ကောသိယဂုတ္တပုဏ္ဏားကြီးက ဘာပြောလဲ။</p> <p>"ဘဂဝတာ ပက္ခီ၊ ပရမဓမ္မော။ မနုဿေသု အရံ ဓမ္မော န ဝိဇ္ဇတိ။" <b>အရံ ပက္ခီ</b> - အတောင်ရှိတဲ့ ဤငှက်သည်၊ <b>ပရမဓမ္မော</b> - အင်မတန် မြင့်မြတ်သော တရားရှိပါပေ၏။ <b>ဣမသ္မိံ</b> - ဤသို့သော တရားသုံးမျိုးသည်၊ <b>မနုဿေသု</b> - လူသားတို့၌ပင်လျှင်၊ <b>န ဝိဇ္ဇတိ</b> - ထင်ရှားမရှိပါပေ။</p> <p>"ဒီငှက်က အင်မတန် တရားကောင်းတဲ့ ငှက်ပဲ။ အစဉ်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အလွန် တရားစောင့်တဲ့ ငှက်ဖြစ်တယ်။ ဒီတရားတွေဟာ တချို့တချို့ လူသားတွေမှာတောင် ထင်ရှားမရှိပါဘူး" ဆိုပြီးတော့ ပုဏ္ဏားကြီးက အလွန်ဝမ်းသာသွားတယ်။ ဝမ်းသာတဲ့အတွက် ဘာပြောလဲ။</p> <p>"အလိုရှိသလောက် သာလိစပါးကို စားတော်မူပါ။ ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့နှင့် အတူတကွ အလိုရှိသလောက် သုံးဆောင်တော်မူပါ။ နောက်ထပ်တစ်ဖန်လည်းပဲ သုဝ-အိုချစ်သား၊ သင့်ရဲ့ မျက်နှာကို တွေ့မြင်ကြပါလို၏။ ကျွန်ုပ်အဖို့ သင့်အား တွေ့မြင်ရခြင်းသည် အလွန်မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်လှပါပေ၏။"</p> <p>"ကဲ... သင့်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ အတူတကွ သာလိစပါးကို သင့်အလိုရှိသလောက် သုံးဆောင်တော်မူပါ။ နောက်ထပ်တစ်ဖန်လည်း သင့်ကို မြင်ပါရစေ။ သင့်ရဲ့ မျက်နှာကို တွေ့မြင်ရခြင်းသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန်ချစ်ခင် မြတ်နိုးဖွယ်ရာ တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ ပြောလိုက်တယ်။ "အလိုရှိတိုင်း စားချင်သလောက် စားပါ" ဆိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာက အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အတိုင်းအတာပမာဏကို သိရပါတယ်နော်။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က သဒ္ဒါတရားက များတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရလဲ။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာက ပစ္စည်းဝတ္ထု နည်းနေတာကို ငဲ့ကွက်ပြီး နည်းနည်းပဲ အလှူခံရတယ်။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သဒ္ဒါတရားက နည်းတယ်၊ ပစ္စည်းကတော့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေကတော့ များတယ်၊ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင်လည်း သူ့သဒ္ဒါတရား နည်းပါးမှုကို ကြည့်ပြီးတော့ နည်းနည်းလေးပဲ အလှူခံရပါတယ်။</p> <p>အလှူခံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ သဒ္ဒါတရားကလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေကလည်း ပြင်ဆင်ထားတာ သိပ်များတယ်ဆိုရင်တော့၊ မိမိရဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏကို ကြည့်ပြီး အလှူခံရတယ်။ မိမိက တစ်ဗူးစားနိုင်ရင် တစ်ဗူးလောက်ပဲ အလှူခံပါ၊ နှစ်ဗူးစားနိုင်ရင် နှစ်ဗူးလောက်ပဲ အလှူခံပါ။ ဟော... ဒီလို...။</p> h9qbcnqzgxfj8vn7411tlvnw6psc6lt 0 6280 21930 2026-04-18T15:46:40Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၃/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၂..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21930 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၃/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၂/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၄/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ် (၅၃)</h3> <h3>အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အလှူရှင်တို့၏ လိုက်နာအပ်သော ကျင့်ဝတ်များ</h3> <p>ညကတုန်းက သာလိကေဒါရ ကျေးသားကို ကောတိယဂုတ္တ ပုဏ္ဏားကြီးကနေပြီးတော့၊ သူ့ရဲ့လယ်ထဲမှာရှိသမျှ စပါးများကို ဆွေမျိုးသားချင်းတွေနှင့်တကွ အလှူခံယူဖို့ရန်အတွက် ဖိတ်ကြားခဲ့တယ်နော်။ အဲ့ဒီမှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့ဘက်က ထားရှိသင့်တဲ့ စိတ်ထားလေးတွေအကြောင်း၊ လိုက်နာရမယ့် အကြောင်းအရာလေးတွေကို ပြောခဲ့တယ်။ စကားမဆုံးဖြစ်သွားတယ်နော်။</p> <p>အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က သဒ္ဓါတရားတော် အားကောင်းရဲ့သားနဲ့၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထုက နည်းနေရင် ဘယ်လိုအလှူခံရမလဲဆိုတော့ နည်းနည်းပဲ အလှူခံရတယ်။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုက နည်းတဲ့အတွက် နည်းနည်းပဲ အလှူခံရပါတယ်။ အကယ်၍ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က သဒ္ဓါတရားက နည်းနေပြီး၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကတော့ များနေတယ်ဆိုရင်လည်း၊ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သဒ္ဓါတရားနည်းပါးမှုကို ငဲ့ကွက်ပြီးတော့ နည်းနည်းပဲ အလှူခံရပါတယ်။</p> <p>အကယ်၍ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က သဒ္ဓါတရားလည်း သိပ်အားကောင်းတယ်၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေကလည်း သိပ်များတယ်ဆိုရင်တော့၊ မိမိရဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏကို ကြည့်ပြီးတော့ အလှူခံရပါတယ်။ လှူသလောက် အားလုံးကို လက်မခံရဘူး။ အကုန်လက်ခံလိုက်ရင် ဘာဖြစ်တတ်သလဲဆိုတော့၊ အလှူရှင်အနေနဲ့ မပြောသော်လည်း ဘေးကပုဂ္ဂိုလ်တွေအနေနဲ့ အမြင်တစ်မျိုး မြင်သွားတတ်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် နှိုင်းချိန်ပြီး အလှူခံဖို့ရန်အတွက် မြတ်စွာဘုရားက အလှူခံပုံ နည်းစနစ်ကို ဟောကြားထားပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီဩဝါဒလေးကို လိုက်နာတဲ့အနေအားဖြင့် သာလိကေဒါရ ကျေးသားအမှူးရှိတဲ့ ကျေးသားတွေကလည်း၊ လယ်ပယ်တစ်ထောင်ခန့် ရှိနေတဲ့အထဲက ကြိုက်သလို အလှူခံနိုင်မှာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှစ်ပယ်ခန့် လယ်အတွင်းမှာသာ ကျက်စားဖို့ရန်အတွက် သူတို့ရဲ့ ကျေးသားအချင်းချင်း အလှူခံကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏကို ကြည့်ပြီးတော့နော်။</p> <h3>လင့်ဝတ်တရား ငါးပါးနှင့် အိမ်ထောင်ရှင်တို့၏ တာဝန်</h3> <p>ကဲ... ဒီနေရာမှာ သားမယားတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားထားတဲ့ ဟောကြားချက်ကလေး တစ်ခုရှိတယ်နော်။</p> <p><b>ပဉ္စဟိ ခေါ ဂဟပတိပုတ္တေဟိ ဌာနေဟိ သာမိကေန ပစ္ဆိမာ ဒိသာ ဘရိယာ ပစ္စုပဋ္ဌာတဗ္ဗာ။</b></p> <p><b>ပဉ္စဟိ ခေါ ဂဟပတိပုတ္တေဟိ ဌာနေဟိ</b> - ငါးမျိုးသော အကြောင်းအရာတို့ဖြင့်၊ <b>သာမိကေန</b> - အိမ်ရှင်ယောက်ျားဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ပစ္ဆိမာ ဒိသာ</b> - အနောက်အရပ်မျက်နှာဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော၊ <b>ဘရိယာ</b> - အိမ်ရှင်မကို၊ <b>ပစ္စုပဋ္ဌာတဗ္ဗာ</b> - ပြုစုလုပ်ကျွေးသင့် လုပ်ကျွေးထိုက်ပေ၏။</p> <p>လင့်ဝတ် ၅ ပါးပေါ့နော်။ ဒီအိမ်ရှင်မကိုတော့ "အနောက်အရပ်" လို့ မြတ်စွာဘုရားက သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ အဲ့ဒီ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အနောက်အရပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီအိမ်ရှင်မကို၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျားအနေနဲ့ ပြုစုလုပ်ကျွေးရမယ့် တာဝန်ဝတ္တရား ငါးခု ရှိတယ်။ အေး... အဲ့ဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတော့ -</p> <p><b>သမ္မာနနာယ၊ အနဝမာနနာယ၊ အနတိစရိယာယ၊ ဣဿရိယဝေါဿဂ္ဂေန၊ အလင်္ကာရာနုပ္ပဒါနေန။</b></p> <p>* <b>သမ္မာနနာယ</b> - ချစ်ဖွယ်စကား ပြောကြားချီးမြှောက်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း။<br> * <b>အနဝမာနနာယ</b> - ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခြင်း၊ မောင်းမဲခြင်း မပြုခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း။<br> * <b>အနတိစရိယာယ</b> - မိမိအိမ်ရှင်မကို လွန်ကျူး၍ အခြားတစ်ပါးသော အမျိုးသမီးတို့၌ မကျင့်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း။<br> * <b>ဣဿရိယဝေါဿဂ္ဂေန</b> - စီမံခန့်ခွဲရန် အိမ်၏တာဝန်အားလုံးကို လွှဲအပ်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း။<br> * <b>အလင်္ကာရာနုပ္ပဒါနေန</b> - အဝတ်တန်ဆာ၊ အဆင်းတန်ဆာ အစရှိသည်တို့ကို ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း။</p> <p><b>ပတိပုတ္တေန ခေါ ဂဟပတိပုတ္တေဟိ ဣမေဟိ ပဉ္စဟိ ဌာနေဟိ သာမိကေန ပစ္ဆိမာ ဒိသာ ဘရိယာ ပစ္စုပဋ္ဌိတာ။</b></p> <p>ဤငါးမျိုးသော အကြောင်းအရာတို့ဖြင့် အိမ်ရှင်ယောက်ျားသည် ပစ္ဆိမဒိသာဖြစ်သော အနောက်အရပ်မျက်နှာဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အိမ်ရှင်မကို ပြုစုလုပ်ကျွေးအပ်ပေ၏။ ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့သည်ရှိသော်၊ ငါးမျိုးသော အကြောင်းအရာတို့ဖြင့် အိမ်ရှင်မကလည်း အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ အစဉ်သနား စောင့်ရှောက်တတ်ပေ၏။</p> <p>ဒီလို ဘုရားဟောထားတယ်နော်။ လင့်ဝတ် ၅ ပါးပေါ့။ အဲ့ဒီ ကျင့်ဝတ် ၅ ပါးထဲက "ချစ်ဖွယ်စကားဖြင့် ချီးမြှောက်ပြောဆိုခြင်း" ဆိုတာက၊ အိမ်ရှင်မ မနှစ်သက်တဲ့ စကားမျိုးကို အိမ်ရှင်ယောက်ျားက မပြောသင့်ဘူး။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အတူတူနေကြတဲ့အပိုင်းမှာ အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတဲ့ အသိစိတ်ထားသည် ကောင်းသလား၊ မကောင်းပါဘူးနော်။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အနိုင်ကျင့်တဲ့ စိတ်ထားမရှိဘဲ၊ ချစ်ခင်ဖွယ်စကားဖြင့် သာယာချိုအေးအောင် ဆက်ဆံရမယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု နံပါတ်နှစ်က "အနဝမာန"။ အိမ်ရှင်မအပေါ်မှာ မထေမဲ့မြင် ဘယ်တော့မှ မပြုလုပ်သင့်ဘူး။ မထေမဲ့မြင် ပြုလုပ်တယ်ဆိုတာက အိမ်ရှင်မကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခြင်း၊ မောင်းမဲခြင်း၊ ကြိန်းဝါခြင်း ဆိုတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းရပ်မျိုးကို အိမ်ရှင်ယောက်ျားတွေ မပြုသင့်ဘူး။ ဘယ့်နှယ့်လဲ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒီကျင့်ဝတ်ကလေး ကောင်းသလား မကောင်းဘူးလားဟင်? ဒကာကြီးတွေကတော့ နည်းနည်း ဒေါသကြီးတဲ့လူတွေနဲ့ တူပါတယ်နော်။</p> <p>နံပါတ်သုံး "အနတိစရိယာ"။ မိမိအိမ်ရှင်မကို ထားပြီး အခြားအမျိုးသမီးတွေအပေါ်၌ လွန်ကျူးပြီး မကျင့်ခြင်း။ ဒါက ကောင်းတဲ့အကြောင်း ပြောတာပါနော်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှန်ခဲ့ရင် ရိုရိုသေသေနဲ့ ဦးထိပ်ပန်ဆင်ပြီး လိုက်နာပြုကျင့်ရမယ့် အကျင့်ပါ။</p> <p>နံပါတ်လေးကတော့ "ဣဿရိယဝေါဿဂ္ဂေန"။ အိမ်တာဝန် တရားမှန်သမျှကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရန်အတွက် အားလုံး လွှဲအပ်ပေးရမယ်။ အိမ်ရှင်မနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ကို အိမ်ရှင်မရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ပေးရမယ်။ နေရာတကာမှာ လိုက်ချုပ်ချယ်လို့ ဖြစ်မလား၊ မဖြစ်ဘူးနော်။</p> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ "အလင်္ကာရာနုပ္ပဒါန"။ အိမ်ရှင်မနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အဝတ်တန်ဆာ အစရှိသည်တို့ကို ပေးကမ်းရမယ်။ သူက စိန်နားကပ် ပန်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘာလုပ်ရမလဲဟင်? ဒကာကြီးတွေ စိန်နားကပ် ဝယ်ပေးနိုင်ပါ့မလား။ အဲ့တော့ မပေးနိုင်ရင်တော့ ပြဿနာပဲနဲ့ တူတယ်နော်။ သူက မဟာစည်ကပ် (ပုဆိုး/ထဘီ အဆင်တစ်မျိုး) ဝတ်ချင်ပါတယ်ဆိုရင်လည်း ရှာပေးရမယ်နဲ့ တူတယ်။ မရှာပေးနိုင်ရင်တော့ ပြဿနာပဲနော်။ ဒါကြောင့် မိမိစွမ်းအားရှိသလောက် အဝတ်တန်ဆာ၊ အဆင်းတန်ဆာ အစရှိသည်တို့ဖြင့် ချီးမြှောက်ပေးရမယ်။</p> <h3>မယားဝတ်တရား ငါးပါးနှင့် အိမ်တွင်းမှုအတတ်ပညာ</h3> <p>အဲ့ဒီလို ကျင့်ဝတ်တရား ငါးပါးဖြင့် အနောက်အရပ်မျက်နှာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အိမ်ရှင်မကို အိမ်ရှင်ယောက်ျားက ချီးမြှောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အိမ်ရှင်မကလည်း အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ ကျင့်ဝတ်တရား ငါးမျိုးတို့ဖြင့် အစဉ်သနား စောင့်ရှောက်ပေးပါတယ်တဲ့။ ဒါက တစ်ဖန်ပြန်ပြီး စောင့်ရှောက်တာပဲနော်။ ဘယ်လို စောင့်ရှောက်သလဲဆိုတော့ -</p> <p><b>သုသံဝိဟိတကမ္မန္တာ စ ဟောတိ၊ သင်္ဂဟိတပရိဇနာ စ၊ အနတိစရိနီ စ၊ သမ္ဘတံ စ အနုရက္ခတိ၊ ဒက္ခာ စ ဟောတိ အနလသာ သဗ္ဗကိစ္စေသု။</b></p> <p>* <b>သုသံဝိဟိတကမ္မန္တာ စ ဟောတိ</b> - အိမ်တွင်းမှု လုပ်ငန်းအရပ်ရပ်တို့ကို ကောင်းစွာ ပြုလုပ်ခြင်း ရှိသည်ဖြစ်၏။ အိမ်ရှင်မတို့ရဲ့ တာဝန်တစ်ခုက အိမ်အတွင်းမှာ ပြုလုပ်ရမယ့် လုပ်ငန်းကိစ္စရပ်ကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာနဲ့ ပြုလုပ်ရပါတယ်။ ဒါဟာ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် လိုက်နာပြုကျင့်ရမယ့် တာဝန်တရားတွေပါနော်။ ဟိုနေရာလည်း ပျင်းတယ် မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒီနေရာလည်း ပျင်းတယ် မလုပ်ချင်ဘူး၊ စားတော့ စားချင်တယ်ဆိုရင် ဖြစ်ပါ့မလား။ အဲ့ဒီမှာ နွားနဲ့တူတဲ့ ယောက်ျားကတော့ လုပ်ကျွေးချင် လုပ်ကျွေးမယ်ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ နွားနဲ့မတူတဲ့ ယောက်ျားသားဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲခံနေပါ့မလား၊ လုပ်ကျွေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒါကြောင့် အိမ်ရှင်ယောက်ျားဘက်က ကျင့်ဝတ် ၅ ပါးနဲ့အညီ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အိမ်ရှင်မကလည်း အိမ်တွင်းမှု လုပ်ငန်းရပ်တွေကို ကောင်းစွာ ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ်။</p> <p>* <b>သင်္ဂဟိတပရိဇနာ စ</b> - ဆွေမျိုးများအား ချီးမြှောက်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း။ မိမိဘက်၊ သူတော်ဘက် ဆွေမျိုးတွေကို နှစ်ဖက်မျှတပြီးတော့ ချီးမြှောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ်။ ဒါက လိုအပ်ပါတယ်နော်။ လောကမှာ ထီးထီးချည်းပဲ နေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ မရှိကြပါဘူး။ ဆွေမျိုးသားချင်း မိတ္တဗလနဲ့ နေထိုင်တဲ့အပိုင်းမှာ သူ့ဘက်ကိုယ့်ဘက် ချီးမြှောက်ပေးနိုင်တဲ့ စိတ်ထားရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။</p> <p>* <b>အနတိစာရိနီ စ</b> - မိမိအိမ်ရှင်ယောက်ျားကို လွန်ကျူး၍ မကျင့်ခြင်း ရှိသည်ဖြစ်၏။ အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို လွန်ကျူးပြီး ဘယ်တော့မှ မကျင့်ဘူး၊ တခြားတစ်ပါးသော ယောက်ျားတွေနဲ့ ပျော်ပါးမှု ဘယ်တော့မှ မရှိဘူးတဲ့။</p> <p>* <b>သမ္ဘတံ စ အနုရက္ခတိ</b> - အိမ်ရှင်ယောက်ျား ရှာဖွေစုဆောင်းထားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်းပဲ ဥမကွဲ အိုးမကွဲအောင် စောင့်ရှောက်ပေးတတ်၏။ အိမ်ရှင်ယောက်ျား ရှာဖွေပြီး အပ်နှင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေကို မပျောက်မပျက်အောင် အစဉ်ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်။</p> <p>* <b>ဒက္ခာ စ ဟောတိ အနလသာ သဗ္ဗကိစ္စေသု</b> - အိမ်၏ ကိစ္စကြီးငယ် အသွယ်သွယ်ဟူသမျှတို့၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ရှိသည်ဖြစ်၏၊ ပျင်းရိမှုလည်း မရှိသည်ဖြစ်၏။</p> <p>အိမ်ကိစ္စမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်တတ်လဲ။ ခဏခဏ ပြဿနာပေါ်တယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု ဒီနေရာမှာ မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ဟောလဲ... ဘောဂေသံဟာရမာန ပရမ...</p> <h3>အိမ်ရှင်မတို့၏ ဝတ္တရားနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးတရား</h3> <p>ဘုန်းကြီးငယ်ငယ်တုန်းက ကလေးဘဝက ဘုန်းကြီးတို့ အိမ်နီးချင်း ကိုမောင်မြနဲ့ မမယ်မြဆိုလား ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးရှိတယ်။ အိမ်ရှင်မက ဟင်းချိုချက်လိုက်ရင် ဘယ်တော့မှ မချိုဘူး။ ဟင်းချို မချိုရကောင်းလား ဆိုပြီးတော့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားဖြစ်တဲ့ ကိုမောင်မြကလည်း အမြဲတမ်း ရိုက်တယ်။</p> <p>တစ်နေ့တော့ မမယ်မြက ဘာလုပ်သလဲ? “ကဲ - ကိုမောင်မြ ဒီနေ့ ဟင်းချိုထဲမှာ ထန်းလျက်သုံးလုံး ထည့်ချက်ထားတယ်။ ထန်းလျက်သုံးလုံး ထည့်ချက်လို့မှ မချိုရင်တော့ အသေသာ သတ်ပေတော့” တဲ့။ အိမ်ရှင်မတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေမှာ မကျွမ်းကျင်ဘူးဆိုတာ အဲဒီ ချက်ရေးပြုတ်ရေး မပါဘူးလား? ပါ၊ ပါတယ်‌။ အချက်အပြုတ်ကလေးက နည်းနည်းကျွမ်းကျင်ဖို့လိုတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘုန်းကြီးတို့ကတော့ ပါးစပ်ပေါင်းစုံ လက်ပေါင်းစုံ စားဖူးနေတော့ ဘယ်လက်ရာ ဘယ်လိုဆိုတာ နည်းနည်းတော့ မှန်းလို့ရတယ်။</p> <p>အချက်အပြုတ် မကျွမ်းကျင်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ယောက်ျားတွေ ဘာလုပ်တတ်သလဲ? အပြင်ထွက်ထွက်ပြီး စားတတ်တယ်။ အဲဒီလို အပြင်ထွက်ထွက်ပြီး စားရာကနေ နောက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ စီးပွားဥစ္စာတွေ ပျက်စီးသည်အထိ ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အိမ်ရှင်မတွေဟာ ချက်ရေးပြုတ်ရေး အစရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်မှုရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။ ပျင်းရိမှု မရှိဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်။ ချက်နည်းပြုတ်နည်းဆိုတဲ့ ဒီပညာလေးတွေဟာ တော်တော်လေး တာသွားပါတယ်နော်။</p> <p>ဘုန်းကြီးတို့နိုင်ငံမှာ ကန်ဇွန်းဥတွေ တော်တော်များများထွက်တယ်။ တလောက ဘုန်းကြီး ရန်ကုန်ရောက်သွားတော့ ရန်ကုန်က ဒကာမကြီးတွေက ဒီကန်ဇွန်းဥရေခဲမုန့်ဆိုပြီးတော့ လှူတယ်။ ဘုန်းကြီးကလည်း ရေခဲမုန့် အင်မတန် ကြောက်တယ်။ သူ မလှူခင်တစ်နေ့ကတည်းက ဘုန်းကြီးကို လာပြီး နားသွင်းထားတယ်။ အင်မတန် အဆင့်မြင့်တဲ့အကြောင်းပေါ့လေ။ နည်းနည်းလောက်ကလေးပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့လေ ဘုဉ်းပေးကြည့်ဖို့ သူကြိုးစားပမ်းစား လာပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။ ဒါနဲ့ နောက်နေ့ကျတော့ သူလာပြီး ကပ်တယ်။</p> <p>ဒီတစ်ဘူးဟာ တန်ဖိုးဘယ်လောက်ရှိသလဲလို့မေးရင်တော့ ၃၈၀ ကျပ်လောက်ရှိတယ်ဆိုလား။ အဲဒီ ၃၈၀ ကျပ်ကျော်လောက်တန်နေတဲ့ ဗူးကလေးတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အများဆုံးပါရင် ကန်ဇွန်းဥ အစိပ်သားပေါ့။ အဲဒီ ကန်ဇွန်းဥအစိပ်သားကို ချက်နည်းပြုတ်နည်းပညာတွေနဲ့ ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်တာ ၃၈၀ ကျပ်တောင်ပေးပြီး စားရတယ်။ ကန်ဇွန်းဥ တစ်ပိဿာ ၁၅ ကျပ်လောက်ပဲ အများဆုံးပေးရမယ်။ ၁၅ ကျပ်လောက်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လေးပုံပုံလိုက်မယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိသွားသလဲ? သူတို့ပြောတဲ့ ၃၈၀၊ ၄၀၀ ကျပ်နဲ့သာ တွက်လိုက်ရင် ငွေတစ်ထောင်ကျော်လောက်ရနိုင်တယ်။ ဒီမှာ ၁၅ ကျပ်ပဲ ပေးရတယ်။ ဘာကွာသလဲလို့ မေးတော့ ချက်နည်းပြုတ်နည်းပညာပေါ့နော်။ စားသောက်ဖွယ်တွေကို ပြုပြင် ပြောင်းလဲတဲ့ပညာ ကွာသွားတာ။</p> <p>ဒါကြောင့် ချက်ရေးပြုတ်ရေးမှာ လိမ္မာခြင်းဟာလည်း အိမ်ရှင်မတို့ရဲ့ ဝတ္တရားတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ စားရေးသောက်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားနဲ့ အိမ်ရှင်မတို့ရဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်မှုရော ရှိနိုင်ပါဦးမလား? မရှိတော့ဘူး။ ထန်းလျက်သုံးလုံးလည်း ထည့်ဖို့လိုသေးသလား? မလိုတော့ပါဘူး။ အခုတော့ သကြား နည်းနည်းထည့်တယ် ကြားတယ်။</p> <p>အိမ်ရှင်ယောက်ျားက ဝတ္တရားငါးပါးနဲ့ လင်ဝတ္တရားငါးပါးဖြင့် ကျေပွန်စွာဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့မယ်ဆိုရင် အိမ်ရှင်မကလည်း အိမ်ရှင်မတို့ရဲ့ ဝတ္တရားငါးပါးဖြင့် အိမ်ရှင်ယောက်ျားကို တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီးတော့ ပြုစုလုပ်ကျွေးတယ်။ အစဉ်သနားစောင့်ရှောက်ပေးတယ်... နော်။</p> <p>နောက်တစ်နည်း - အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖွင့်ထားတယ်။ အိမ်ရှင်ယောက်ျားအနေနဲ့ အိမ်ရှင်မတို့အပေါ်မှာပေါ့...<br> ၁။ <b>ဒါန</b> = ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း။<br> ၂။ <b>ပေယျဝဇ္ဇ</b> = ချစ်ဖွယ်စကားပြောကြားပေးခြင်း။<br> ၃။ <b>အတ္ထစရိယ</b> = အကျိုးစီးပွားရှိတဲ့လုပ်ငန်းရပ်တွေကို ဆောင်ရွက် ပေးခြင်း။<br> ၄။ <b>သမာနတ္တတာ</b> = ကိုယ်တူထားပြီး ဆက်ဆံခြင်း။</p> <p>အိမ်ရှင်မကလည်း အိမ်ရှင်ယောက်ျားအပေါ်၌ ဒီလေးချက်အညီ ပြုသင့်ပြုထိုက်တယ်။ ဒီလို ပြုကျင့်မှ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကြည်နူးပြီး မေတ္တာသဒ္ဓါတရားတွေ တိုးပွားပြီးလာနိုင်တယ်။ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး ချစ်ဖွယ်ရာ မေတ္တာစကားတွေ မပြောကြားတတ်ဘူး၊ နားထဲကို လွှနဲ့ ဆွဲလိုက်သလို အင်မတန် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေတဲ့စကားမျိုးကို ပြောကြပြီဆိုရင် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အဆင်ပြေပါဦးမလား? မပြေတော့ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် သာယာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ပေးကမ်းသင့် ပေးကမ်းထိုက်တဲ့၊ လှူဒါန်းသင့် လှူဒါန်းထိုက်တဲ့ လှူဒါန်းဖွယ်ရာလေးတွေကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လှူဒါန်းပေးဖို့ လိုတယ်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချစ်ခင်ဖွယ်ရာ စကားလေးတွေကို ပြောကြားပေးဖို့လည်း မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ <b>အတ္ထစရိယ</b> - အကျိုးစီးပွားရှိနေတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကိုလည်း မိမိက ပြုကျင့်ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။</p> <p>ခုကြည့်ပေါ့ - အတူတူ နေထိုင်ကြတဲ့ အိမ်ရှင်မနဲ့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားတွေကို ဘုန်းကြီး မဆိုလိုပါဘူး။ အတူတူနေထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အချင်းချင်း တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး <b>ဒါန</b> = ပေးကမ်းလှူဒါန်းတယ်။ ပေးကမ်းလှူဒါန်းလိုက်မယ်ဆိုရင် တချို့ ပြဿနာလေးတွေ ပြေလည်သွားတယ်။</p> <p>စာမှာ ထုံးကလေးတစ်ခု လာပါတယ်။ ရဟန်းတော်နှစ်ပါး တစ်ပါးနဲ့ တစ်ပါး နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်လေတယ်။ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတော့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက ရိုရိုသေသေနဲ့ သွားပြီးတော့ “အရှင်ဘုရား - တပည့်တော်အား သနားစောင့်ရှောက်သောအားဖြင့် ဒီသပိတ်ကလေးကို အလှူခံတော်မူပါဘုရား” ဆိုပြီးတော့ ရိုသေစွာ သွားလှူတယ်။ “ဒီသပိတ်ဟာလည်း အရှင်ဘုရား သံသယ မရှိပါနဲ့။ တပည့်တော်၏ မယ်တော်ကိုယ်တိုင်က လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ တရားသော နည်းလမ်းအားဖြင့် ရှာဖွေအပ်တဲ့ (<b>ဓမ္မိကလဒ္ဓ</b>) သပိတ်ကလေးသာ ဖြစ်ပါတယ်။ တပည့်တော်ကို သနားသောအားဖြင့် အလှူခံတော်မူပါ” ဆိုပြီးတော့ ရိုသေစွာ သွားပြီးလှူတယ်။ အဲဒီလို လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲ? တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မကျေနပ်ချက်တွေအားလုံး ပျောက်ပြယ်သွားတယ်။ <b>ဒါန</b>ရဲ့ စွမ်းအားဟာ ဒီလိုသဘောရှိပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ခုလို အတူတူနေထိုင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကျေနပ်မှု မရှိဘူး။ နည်းနည်းလေး လက်တွေ့စမ်းသပ်ကြည့်ပါ။ ဒါ - ဘုရားပေးတဲ့ နည်းပါ။ နည်းနည်းလေး သွားလှူဒါန်းကြည့်ပါ။ စိတ်ဓာတ်တော့ နည်းနည်းပြောင်းသွားမယ်။ ပြောင်းသွားဖို့ နောက်တစ်ခု ပြောလိုက်ဦးမယ်။ ဘုန်းကြီးမိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းရဟန်းတော်တစ်ပါး ပြောဖူးတယ်။</p> <p>မန္တလေးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းပါ။ မန္တလေးမှာ ထီးလင်းတိုက်နဲ့ နန္ဒိယာရာမတိုက် ၂-ခု လမ်းဟိုဘက်ဒီဘက်မှာ ရှိတယ်။ ထီးလင်းတိုက်ထဲက ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးက နန္ဒိယာရာမတိုက်ထဲက ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးကို နည်းနည်းလေးမှ ကြည့်လို့မရဘူး။ ကြည့်မရတော့ သူဘာလုပ်သလဲ? တံမြက်စည်းလှည်း၊ လှည်းလို့ရလာတဲ့ အမှိုက်တွေကို နန္ဒိယာရာမကျောင်းအဝမှာ သွားသွားပုံတယ်။ နန္ဒိယာရာမဆရာတော်ကြီးက ဘာလုပ်သလဲ? အရှင်ဘုရား ပညာရှိတယ်လို့ ဒါကြောင့်ပြောတာ။ နန္ဒိယာရာမဆရာတော်ကြီးက ရိုရိုသေသေနဲ့ ဆွမ်းခဏခဏ ပင့်ပြီးကျွေးတယ်။ ဆွမ်းကျွေးလိုက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ? နောက် အမှိုက်တွေ လာမပုံတော့ဘူး။ ဟော <b>ဒါန</b>စွမ်းအင်က စိတ်ဓာတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတတ်တဲ့သဘော မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။</p> <p>တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မကျေနပ်ရင် လက်တွေ့စမ်းကြည့်ပါ။ ရိုရိုသေသေနဲ့သာ လှူပြီးတော့ ကွယ်ရာကျရင်တော့ အတင်းမပြောနဲ့နော်။ “ဟိုကောင်မ ငါပေးလိုက်တာ အကုန်လုံးစားပစ်လိုက်တာ ပြီးရောပဲ” ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လား? ဒီပုံစံတော့ မဖြစ်စေနဲ့။ တကယ့်စေတနာနဲ့ ကျကျနနသာ လှူပါ။ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခုက <b>ပေယျဝဇ္ဇ</b> -<br> တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး တစ်ဦး မကြိုက်တဲ့စကား တစ်ဦးက ဘယ်တော့မှ မပြောနဲ့။ ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ် စကားလေးတွေကိုသာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ပြောကြားပါ။ ပြဿနာပေါ်နိုင်ပါ့မလား? မပေါ်နိုင်ပါဘူး။ လက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ဒီပါးစပ်ကလေးကို ပိတ်နိုင်တဲ့စွမ်းအင် မရှိရင် ဒီသာသနာမှာ နေသင့်ပါ့မလား? မနေသင့်ဘူး။ လက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ဒီပါးစပ်ကလေးတော့ ပိတ်နိုင်ရမှာပေါ့။</p> <p>သီတင်းသုံးဖော်အချင်းချင်းပဲ တစ်ဦးမကြိုက်တဲ့စကား တစ်ဦးက ပြောနေဖို့ ဘာမှမရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အခုလို ဒီဌာနမှာ လာနေတယ်ဆိုတာက တရားကျင့်ကြံကြိုးကုတ်အားထုတ်ဖို့ လာနေတာ။ သူများအကြောင်းတွေ ပြောနေဖို့ လာနေတာ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် တစ်ဦး မနှစ်ခြိုက်ဖွယ်ရာစကားမျိုး မှန်သည်ပဲဖြစ်စေ၊ မှားသည်ပဲဖြစ်စေပေါ့နော် တစ်ဦးက မပြောဆိုဘူးဆိုရင် ပြဿနာ ပေါ်နိုင်ပါဦးမလား? မပေါ်နိုင်ပါဘူး။ တစ်ဦး မကြိုက်တဲ့စကားကို မကြိုက်မှန်းသိလျက်သားနဲ့ ရွဲ့လိုက်စောင်းလိုက်နဲ့ ပြောတာက တစ်မျိုး၊ တည့်တည့်ပြောတာက တစ်မျိုး။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ပြဿနာတွေက ရှင်းလင်းဖို့ရာအတွက် မခက်သွားဘူးလား? ခက်သွားပြီ။</p> <p>အခုလို မတစ်ထောင်သားတွေ စုပေါင်းပြီး နေထိုင်နေတဲ့နေရာမှာ (<b>ပေယျဝဇ္ဇ</b>) ခေါ်တဲ့ ချစ်ခင်ဖွယ်ရာစကားလေးတွေ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ပြောကြားတတ်ဖို့က အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါမှသာလျှင် စိတ်ချမ်းသာမယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? စိတ်ချမ်းသာမှ တရားက အားထုတ်လို့ရမှာ။ စိတ်က မချမ်းသာဘူး၊ တစ်ထိုင်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မျက်ရည်လေးတွေ ပေါက်ပေါက် ပေါက်ပေါက် ကျလာမယ်။</p> <p>ဘုန်းကြီး ဒီမှာ လာလာကြည့်တယ်။ တချို့ယောဂီတွေ တရားတော့ ထိုင်နေတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပေါက်ပေါက် ပေါက်ပေါက် ကျနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မေးဖို့ရာ မခက်ဘူးလား? ခက်နေတယ်။ ထိုင်နေတဲ့ အချိန်လည်း ဖြစ်တယ်။ နောက်ပြီးတော့လည်း ကိုယ်နဲ့ မကြုံတဲ့ အချိန်လည်းဖြစ်တော့ ထပ်ပြီးမေးဖို့ရာ ခက်တယ်။ ဒီတော့ တရားတော့ထိုင်ပါရဲ့ မျက်ရည်တွေက ပေါက်ပေါက် ပေါက်ပေါက် ကျနေတယ်ဆိုရင် တရားရော တိုးတက်မှု ရှိနိုင်ပါဦးမလား? မရှိနိုင်ဘူး။ သတိရှိဖို့ သိပ်လိုတယ်။</p> <p><b>အတ္ထစရိယ</b> - တစ်ဦး အကျိုးစီးပွားရှိအောင် တစ်ဦးက စွမ်းဆောင်ပေးရမယ်။ ဒါ ဘုရားရှင်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းလေးတွေပါ။ လက်တွေ့ ကျင့်ကြည့်ပါ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချီးမြှောက်နေတာပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ခုက <b>သမာနတ္တတာ</b> = တန်းတူထားပြီး ဆက်ဆံပါ။ “ဒီကောင်မနဲ့ ငါနဲ့ မတန်ပါဘူး။ ငါ ဒင်းတော့ အရေးမစိုက်ပါဘူး။ သူနဲ့ ငါနဲ့ တူလို့လား။” ဟော! ဘုန်းကြီး ငယ်စဉ်အခါတုံးက ကမ်းနီမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်က နေခဲ့တယ်။ ဦးရွှေနားလို့ခေါ်တဲ့ ကိုရင်ကြီးတစ်ပါးရှိတယ်။ ကိုရင်ကြီးက နားလေးတယ်။ နားလေးတဲ့အတွက် ဦးရွှေနားလို့ခေါ်တာပါ။ သူနဲ့စကားပြောရင်တော့ ကိုယ်က စကားပြောဖို့ မစဉ်းစားနဲ့၊ သူက နားမကြားရတဲ့အတွက်ကြောင့် ကိုယ်က ထိုင်နားထောင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားရတယ်။</p> <p>ကိုရင်ကြီးနဲ့ တစ်နေ့ ဦးပဉ္စင်းစကားပြောရင်းနဲ့ သူ့ ဘာပြောသလဲ? အလကားပါ ... ကိုယ်တော် ... ချီးထုပ်ကြီးတွေ ထမ်းထမ်းပြီး သံသရာ လျှောက်လည်နေကြတာပါ။ ဒီစကားတစ်ခုပြောတယ်။ မဟုတ်ဘူးလား? ဟုတ်ပါတယ်။ သူ့ဗိုက်ထဲကြည့်လည်း ချီးထုပ်ကြီးနဲ့၊ ကိုယ့်ဗိုက်ထဲကြည့်လည်း ချီးထုပ်ကြီးနဲ့ပါ။ ချီးထုပ်ကြီး ခဏခဏသွားပြီး ဖြေပစ်နေရတာ။</p> <p>ဒါကြောင့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး သိပ်ပြီး မာနကြီးစရာရှိသလား? မရှိပါဘူး။ ကိုယ်က ချီးထုပ်မပါဘူး။ သူက ချီးထုပ်ပါတယ် ဆိုရင်တော့ မတန်ဘူးပြောရင် ပြောနိုင်ပါသေးတယ်။ သူလည်း ချီးထုပ်ကြီးနဲ့ ကိုယ်လည်း ချီးထုပ်ကြီးနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတန်ပါဘူးဆိုတော့ ဟုတ်ပါ့မလား? မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတော့ မာနသိပ်ပြီး ကြီးစရာမလိုပါဘူး။</p> <p>ခု သီတင်းသုံးဖော်အချင်းချင်းမှာ (<b>သမာနတ္တတာ</b>) စိတ်ဓာတ်က ကိုယ်တူထားပြီး ဆက်ဆံတတ်ဖို့က သိပ်ပြီးတော့ အရေးကြီးတယ်။ ဒါ ဘုရားရှင်ပေးတဲ့ သင်္ဂဟတရားလေးပါးပဲ။ ဒီသင်္ဂဟတရားလေးပါးဖြင့် တစ်ဦးကို တစ်ဦး ချီးမြှောက်ပြီး နေထိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီအိမ်ထောင်ရေးသည် သာယာမှုရှိတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီအသင်းအဖွဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု၊ ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုသည် သာယာတဲ့ ကျောင်းတိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ဒီကိုယ်တော်ကို မကျေနပ်ဘူး၊ ဒီကောင်မကို ငါမကျေနပ်ဘူး၊ ဒီသီလရှင်ကို ငါမကျေနပ်ဘူးဆိုတဲ့စိတ်ထားတွေ ရှိနိုင်ဦးမလား? မရှိတော့ဘူး။ ဒီစိတ်ထားတွေ သိပ်ကောင်းတယ်။ ပိုက်ဆံကော ဘယ်နှစ်ပြားကုန်သလဲ? မကုန်ပါဘူး။ ကိုယ်က လှူချင်လို့ လှူလိုက်ရင်တော့ နည်းနည်းတော့ ကုန်ချင်ကုန်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အများကြီးလှူရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ကိုယ်စွမ်းအားရှိသမျှလေး လှူဒါန်းတာပါနော်။</p> <p><b>ဒါန</b> = ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း။<br> <b>ပေယျဝဇ္ဇ</b> = ချစ်ဖွယ်စကားပြောကြားခြင်း။<br> <b>အတ္ထစရိယ</b> = အကျိုးစီးပွားတွေကို ရွက်ဆောင်ပေးခြင်း။<br> <b>သမာနတ္တတာ</b> = ကိုယ်တူထားပြီး ဆက်ဆံခြင်း။</p> <p>ဒီလေးခုဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ချီးမြှောက်နေတဲ့ သင်္ဂဟတရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ သင်္ဂဟတရားလေးပါးဖြင့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ချီးမြှောက်ပြီး နေထိုင်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကျောင်းတိုက်တစ်ခုသည် သူတော်ကောင်းတွေ စုပေါင်းပြီးနေထိုင်တဲ့ ကျောင်းတိုက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ အိမ်ထောင်စု မိသားစုတစ်စုသည်လည်း သာယာတဲ့ အိမ်ထောင်စု မိသားစုတစ်စု ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခု အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖွင့်ထားပြန်တယ်။</p> <p>အိမ်ရှင်မကို အိမ်ရှင်ယောက်ျားအနေနဲ့က ဥပုသ်နေ့ရောက်ပြီဆိုရင် ဥပုသ်နေ့၌ ထိုက်တန်တဲ့ ရိက္ခာတွေပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်ပြီ။ ဒီဥပုသ်နေ့မှာ ဘာတွေလှူသင့်တယ်၊ ဘာတွေကျွေးသင့်တယ်၊ ဘာတွေ ဝယ်သင့်တယ်၊ အိမ်ရှင်မကို ဒီရိက္ခာတွေအားလုံး ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပေးသင့်တယ်။</p> <p>နက္ခတ်ပွဲသဘင် ကြုံလာပြီဆိုရင်တော့ ပျော်ပါးဖို့ရာ ခွင့်ပြုသင့်တယ်။ သွားကြည့်ရှုဖို့ရာ ခွင့်ပေးသင့်တယ်။</p> <p>မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့အခါမှာ မင်္ဂလာရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို မိမိယောက်ျားဘက်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့ဆိုတာကတော့ ဦးပဉ္စင်းတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဘက်ကပြောရင် မြန်မာသီတင်းကျွတ်လပြည့်တို့၊ ဝါဆိုလပြည့်တို့၊ ကဆုန်လပြည့်တို့ပေါ့နော်။ ဒါကြောင့် ဒီလို မင်္ဂလာနေ့လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဒီမင်္ဂလာနေ့တွေမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုဖို့ရာ အိမ်ရှင်ယောက်ျားဘက်က သဘောတူကြည်ဖြူပြီးတော့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို ချီးမြှောက်ပေးဖို့တော့ မလိုအပ်ဘူးလား? လိုတယ်။ မင်္ဂလာပွဲတွေ လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>မျက်မှောက်ဘဝမှာ တမလွန်ဘဝမှာ အကျိုးစီးပွားရှိမဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေနဲ့ ဆုံးမဩဝါဒတွေကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်ပေးရမယ် တစ်ကြိမ်တစ်ခါလည်း ဩဝါဒပေးရမယ်၊ ထပ်ခါထပ်ခါလည်း ပြောကြားပေးရမယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ပြောရုံဖြင့် နားမဝင်ရင် နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောရင်းနဲ့ နားဝင်သွားတာလည်းရှိတယ်။ နောက်တစ်ခု ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက ဒီလိုကောင်းတဲ့နေရာ ရောက်နိုင်တယ်လို့ ပြောပြပြီးတော့လည်း ဆိုဆုံးမပေးရမယ်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံကျတော့လည်း ဒီလို မကောင်းတဲ့လုပ်ငန်းရပ်တွေကို ပြုပြင်ခြင်းတည်းဟူသော မကောင်းသောအကျိုးတွေကိုလည်း ရရှိနိုင်တယ်ဆိုပြီးတော့ မကောင်းတဲ့လုပ်ငန်းရပ်တွေကို တားမြစ်တဲ့အနေအားဖြင့် ဆုံးမပေးရတယ်။ ဆိုဆုံးမပေးမှသာ အကျိုးရှိတယ်။ ဒါ အိမ်ရှင်မကို အိမ်ရှင်ယောက်ျားအနေဖြင့် ချီးမြှောက်ခြင်းပဲ။ လင်ယောက်ျားအနေနဲ့ အိမ်ရှင်မအပေါ်မှာသာ ဒီလို ပြုကျင့်ရမလားဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ သားသမီးတို့အပေါ်၌လည်း ဒီလို ပြုကျင့်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပြုကျင့်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ?</p> <p>ဒီလို ချီးမြှောက်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီကောင်းမှုတွေက မျက်မှောက်ဘဝမှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ရာ အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်။ သံသရာခရီးမှာလည်း ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ရာ အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>နတ်တွေ ရှိခိုးပူဇော်ဖို့ရာလည်း အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သားမယားတွေ ဒီလို ချီးမြှောက်ခြင်းကို မင်္ဂလာလို့ မြတ်စွာဘုရားက ဟောတာပါလို့ အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတယ်။ ဒီနေရာမှာ နတ်တွေကနေပြီးတော့ ရှိခိုးတယ်ဆိုတာ မာတလိနတ်သားက သိကြားမင်း ရှိခိုးနေတာ မြင်တော့ “အရှင်သိကြားမင်း ... လောကမှာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ရှိခိုးနေပါသလဲလို့” မေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သိကြားမင်းဟာ ဘာပြန်ပြီးတော့ အဖြေပေးသလဲ?</p> <p>“မာတလိ = ချစ်သားမာတလိ ... အကြင်လူသားတို့သည် ကောင်းမှုကို ပြုကျင့်၍ နေပါ၏၊ သီလရှိကြသော သူတော်ကောင်းများလည်း ဖြစ်ကြ၏၊ ဥပါသကာ ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ကြကုန်၏၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ပြုနေတဲ့ လူသားတွေရှိတယ်။ တကယ်လက်တွေ့ သီလကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နေတယ်၊ တကယ်လက်တွေ့ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နေတယ်၊ တကယ်လက်တွေ့ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်နေတယ်။ ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြုနေတဲ့ လူသားတွေ မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။</p> <p>အဲဒီလူသားတွေဟာ <b>သီလဝန္တော</b> = သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်း ရှိတယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုနေကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကြတယ်။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သုံးရပ်လုံးကို လက်တွေ့ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ သီလရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ <b>ဥပါသကာ</b> ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လောကမှာ ရှိကြတယ်။</p> <p>ဒါတွင်ပဲလား? မကသေးဘူး။<br> ချစ်သားမာတလိ ... အကြင်လူသားတို့သည်ကား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိက္ခာသုံးရပ်အကျင့်မြတ်ဖြင့် သိမ်းကြုံးရေတွက်အပ်သည်ရှိသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကို ပြုကျင့်၍နေကြပေ၏၊ <b>ဥပါသကာ</b> = ရတနာသုံးပါးကို ဆည်းကပ်တတ်ကြပေကုန်၏၊ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ဘောဇဉ်တို့ကို မွေးမြူ၍ နေကြပေကုန်၏၊ <b>သီလဝန္တော</b> = သီလရှိကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်း ဖြစ်ကြလေကုန်၏၊ <b>တေ</b> = ထိုကဲ့သို့သော လူသားတို့ကို။ <b>အမ္မာ</b> = ငါသည်။ <b>နမ္မသာမိ</b> = ရှိခိုး၍နေရပါ၏။</p> <p>ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို သိကြားမင်းကြီးကတောင် ရှိခိုးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? မင်္ဂလာရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လွန်းလို့ပါ။ မိမိတို့သာ တကယ် သီလကျင့်စဉ်တွေသာ ကျင့်နေပါစေ၊ တကယ်လက်တွေ့ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေသာ ကျင့်နေပါစေ၊ တကယ်လက်တွေ့ ပညာကျင့်စဉ်တွေသာ ကျင့်နေပါစေ၊ တကယ်လက်တွေ့ ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသာ ဖြစ်ပါစေ၊ တကယ်လက်တွေ့ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် မတရားသောနည်းလမ်းတော့ မဆိုလိုဘူးနော်? တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် သားမယားတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသာ ဖြစ်ပါစေ။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို နတ်တို့သနင်း သိကြားမင်းတောင် ရှိမခိုးဘူးလား? ရှိခိုးနေပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် မိမိတို့က အဲဒီလောက် အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်နေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို နတ်တို့သနင်း သိကြားမင်းကတောင် ရှိခိုးနေတယ် ဆိုရင်တော့ ဒကာကြီးတွေ နည်းနည်းလေး ပြန်စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါအုံး။</p> <p>ဟို ဘာမှမဟုတ်တဲ့ တောင်ပြုံးက မင်းညီနောင်တွေ လူသားတွေ သွားပြီးတော့ ရှိခိုးနေဖို့ လိုသေးသလား? ဟင်! မလိုတော့ပါဘူး။ မနှဲလေးကော ရှိခိုးဖို့ လိုသေးသလား? မယ်တော်ကြီးရော၊ မယ်တော်ကြီးကတော့ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်လုပ်ယူတဲ့ မယ်တော်ကြီးပဲနော်။ ဘယ်သူမှ မယ်တော်ကြီးဆိုတာလည်း အတိအကျ သိတာမဟုတ်ဘူး။ လူတွေ လုပ်ယူတာပါလို့ အနောက်တိုင်း သုတေသီတွေက ပြောနေကြတယ်။</p> <h3>ဇနီးမောင်နှံ အစုံလေးမျိုး</h3> <p>ကဲ - မင်္ဂလာရှိတဲ့အကြောင်း သားမယားကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်းသည် မင်္ဂလာရှိတယ်ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားဟောတော့ ဒီနေရာမှာ ဇနီးမောင်နှံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဇနီးမောင်နှံအစုံလေးမျိုးကို ဟောထားပါတယ်။</p> <p>အိမ်ရှင်ယောက်ျားကလည်း လူသေပဲ၊ အိမ်ရှင်မကလည်း လူသေပဲ။ လူသေနှစ်ဦး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတယ်။ ဘာပြောလိုသလဲမေးတော့ -</p> <p>အိမ်ရှင်ယောက်ျားကလည်း ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ပျက်စီးနေတယ်၊ အိမ်ရှင်မ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ကိုယ်ကျင့်သီလတွေ ပျက်စီးနေတယ်။ သူတစ်ပါးတို့အပေါ်၌ မနာလို ဝန်တိုတဲ့စိတ်ထားတွေလည်း များပြားကြတယ်။ သူတစ်ပါးတွေကို ချုပ်ချယ်တယ်၊ စောင်းမြောင်းတယ်၊ ဆဲရေးတယ်၊ မဟုတ်မမှန်တဲ့စကားတွေဖြင့် သူတစ်ပါးတွေကို ကဲ့ရဲ့တယ်။</p> <p>ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကြည့်လိုက်တော့ ကိုယ်ကျင့်သီလကလည်း ပျက်စီးတယ်၊ နှုတ်အကျင့်ကျတော့လည်း သူတစ်ပါးတွေကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲပြီးတော့ ဆဲရေးတယ်၊ ချုပ်ချယ်တတ်တယ်၊ စောင်းမြောင်းတတ်တယ်။ စိတ်နေစိတ်ထား ကြည့်လိုက်တော့လည်း ကိုယ့်ထက်သာ မနာလိုတဲ့စိတ်ထားတွေက အလွန်ပွားနေတယ်။ အဲဒီလိုပွားနေတော့ ဇနီးမောင်နှံ ခက်တော့ခက်တယ်။ ခက်တော့ခက်တယ်ဆိုတာက လောကမှာ အိမ်ရှင်ယောက်ျား ဓားပြတိုက် နေရင် အိမ်ရှင်မဟာ မသိဘူးလား? သိတယ်၊ မပေါင်းသင်းကြဘူးလား? ပေါင်းသင်းနေတာပဲ။ သဘောကျတယ်။ အိမ်ရှင်ယောက်ျားက လာဘ်ပေး လာဘ်ယူ လုပ်လာတယ်။ အိမ်ရှင်မ မသိဘူးလား? သိပါတယ်။ အိမ်ရှင်မက သဘောမကျဘူးလား? ကျနေတယ်။ ခက်တော့ခက်တယ်ဆိုတာ ဒါကိုပြောတာ။</p> <p>အိမ်ရှင်ယောက်ျား ကြည့်လိုက်တော့လည်း လူသေပဲ၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားနေတာ။ အိမ်ရှင်မကြည့်လိုက်တော့လည်း လူသေပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ လူသေလို့ ပြောရသလဲဆိုတော့ သူတို့မှာ ကောင်းတဲ့ဂုဏ်တွေလည်း မရှိဘူး။ ကောင်းတဲ့ဂုဏ်ဆိုတာ - သီလဂုဏ်ကျေးဇူး တိုးတက်မှု မရှိဘူး၊ သမာဓိ ဂုဏ်ကျေးဇူး တိုးတက်မှု မရှိဘူး၊ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူး တိုးတက်မှု မရှိဘူး။</p> <p>ဒီဂုဏ်တွေကသာလျှင် သတ္တဝါတစ်ဦးကို အို၊ နာ၊ သေရေး ဒုက္ခဘေး ကြီးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးမှာဖြစ်တယ်။ ဒီ သီလဂုဏ်ကျေးဇူး၊ သမာဓိဂုဏ်ကျေးဇူး၊ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူး မရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ဦးက ဒီ - အို၊ နာ၊ သေရေး ဒုက္ခဘေးမှ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ရုံတွင် မကဘူး။ ဒီ - မကောင်းတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေကို လက်ခံပြီး ကျင့်သုံးနေတဲ့အတွက် အပါယ်လေးဘုံမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ် ထပ်ခါထပ်ခါ သေကျေပျက်စီးမှုမဖြစ်ရဘူးလား? ဖြစ်ရတော့မယ်။</p> <p>ဒီတော့ - သူ့ကို လူသေဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတယ်။ အမြဲတမ်း သံသရာထဲက လွတ်ခွင့်မရှိဘူး။ အမြဲတမ်း သံသရာထဲမှာ သေရမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ဘဝပြီးတစ်ဘဝ ထပ်ခါထပ်ခါ သေရမယ်။ အို၊ နာ၊ သေရေး ဒုက္ခဘေးထဲမှာ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပါသလား? မပါတော့ဘူး။ သံသရာ သစ်ငုတ်တွေပဲ။</p> <p>ဒါကြောင့် အိမ်ရှင်ယောက်ျားကလည်း လူသေ၊ အိမ်ရှင်မကလည်း လူသေ။ ကိုယ်ကျင့်တရားလည်း ပျက်စီးတယ်၊ နှုတ်အကျင့်တရားလည်း ပျက်စီးတယ်၊ စိတ်အကျင့်တရားလည်း ပျက်စီးတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုလည်း မရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုလည်း မရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုကလည်း မရှိဘူး။ နှစ်ဦးစလုံး မရှိတာပါနော် - မရှိတဲ့အတွက် ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ သံသရာခရီးမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ သေကျေပျက်စီးရမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဖြစ်ခြင်းကြောင့် အိမ်ရှင်ယောက်ျားဟာလည်း လူသေ၊ အိမ်ရှင်မဟာလည်း လူသေပဲ။ လူသေလူသေအချင်းချင်း လောကမှာ ပေါင်းသင်းပြီး ဆက်ဆံနေထိုင်နေတယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားထားပါတယ်။ ဒါက တစ်စုံ -</p> <p>အိမ်ရှင်ယောက်ျားက လူသေ၊ အိမ်ရှင်မကတော့ နတ်သမီး။ အိမ်ရှင်ယောက်ျား လူသေနဲ့ အိမ်ရှင်မ နတ်သမီးတို့ အတူပေါင်းဖော်ပြီး နေထိုင်နေတဲ့ စုံတွဲတစ်ခု ရှိပြန်တယ်။ ဘာပြောသလဲ? အိမ်ရှင်ယောက်ျားက ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်စီးနေတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။</p> <p>သို့သော် - အိမ်ရှင်မကျတော့ နတ်သမီး ဖြစ်တယ်။ ဘာပြောတာလဲ? ကာယကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ စောင့်ထိန်းတယ်။ ဒီအစုံ ဒီအတွဲလည်း မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။ နောက်တစ်စုံ -</p> <p>အိမ်ရှင်ယောက်ျားကြည့်လိုက်တော့ - ကာယကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်။ တကယ် သူတော်ကောင်းပဲ၊ နတ်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင်မ ကြည့်လိုက်တော့ - ကာယကံ စင်ကြယ်မှု မရှိပြန်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုကလည်း မရှိပြန်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုကလည်း မရှိပြန်ဘူး။ ဣဿာ-မစ္ဆရိယတရားတွေကလည်း များတယ်၊ သူတစ်ပါး အပေါ်၌လည်း ချုပ်ချယ်တတ်တယ်၊ စောင်းမြောင်းတတ်တယ်၊ ဆဲရေးတတ်တယ်၊ မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲတတ်တယ်၊ ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတယ်။ အဲဒီ အစုံတစ်စုံ။ နောက်အစုံ တစ်စုံကတော့ -</p> <p>နတ်သားဖြစ်တဲ့ အိမ်ရှင်ယောက်ျားသည် နတ်သမီးဖြစ်တဲ့ အိမ်ရှင်မိန်းမနှင့် ပေါင်းဖော်မှီဝဲနေပေ၏၊ အိမ်ရှင်ယောက်ျား ကြည့်လိုက်တော့လည်း နတ်သား၊ အိမ်ရှင်မ ကြည့်လိုက်တော့လည်း နတ်သမီးပဲ - ဘာပြောသလဲ? အိမ်ရှင်ယောက်ျားကြည့်လိုက်တော့ - ကာယကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်။ အိမ်ရှင်မ ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း ကာယကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ယှဉ်တွဲ၍ နေထိုင်ရင်တော့ နတ်သားနှင့်နတ်သမီး ယှဉ်တွဲ၍ နေထိုင်ခြင်းပဲ။ သေရင် နတ်ပြည်နတ်လောကရောက်ဖို့ ဒီသတ္တဝါနှစ်ဦးအတွက် ကျိန်းသေနေပြီ။ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်တော့မယ်။ တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့်မြင့်သွားတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့သန္တာန်မှာ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ဓာတ်ငွေ့တွေကလည်း ထပ်ပြီးတော့ ကပ်ပါ မသွားဘူးလား? ထပ်ပြီးတော့ ကပ်ပါသွားတယ်။</p> <p>အကယ်၍ ဒီ - သီလသည် ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေဟာ အရိယမဂ်နဲ့သာ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သီလသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ - ဟိုတစ်နေ့က မလေးရှား သီလရှင်ကလေးက မေးတယ် - ဘုံစဉ်စံဆိုတာ ဘာလဲတဲ့? ဟုတ်လား ဘယ့်နှယ်လဲ ဒကာကြီးတွေ ဘုံစဉ်စံ အဆင့်ထိ မရောက်နိုင်ဘူးလား? ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ဆိုက်ခဲ့ရင် ပြောတာပါနော် - ကဲ ... သားမယားတွေကို ချီးမြှောက်ခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဟောတာပါနော် - <b>ပုတ္တဒါရဿမင်္ဂလာ</b> ပြီးစေတော့ -</p> <p>နောက် မင်္ဂလာတစ်ခုက ဘာလဲ? <b>အနာကုလာ စ ကမ္မန္တာ</b> တဲ့ -</p> <p><b>အနာကုလာ</b> ဆိုတာက = ရောယှက်ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိရဘူး။ <b>ကမ္မန္တ</b> = လုပ်ငန်းရပ်တွေ အလုပ်တစ်ခုလုပ်တဲ့အချိန်မှာ ရှုပ်ရှုပ်ပွေပွေ မလုပ်ရဘူးတဲ့။ ကဲ ! နားလည်ပြီလား?</p> <p>သီလကျင့်စဉ် - သီလကျင့်စဉ် ကျင့်ပြီဆိုရင် သီလကို ဖြူစင်စွာ ကျင့်စမ်းပါ။ ရှုပ်ရှုပ်ပွေပွေ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး မလုပ်ပါနဲ့။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု ရှိအောင် ကျင့်ရင် ကာယကံစင်ကြယ်မှုရှိအောင် ကျင့်စမ်းပါ၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်အောင် ကျင့်ရင် ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု ရှိအောင် ကျင့်စမ်းပါ။ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး မလုပ်ပါနဲ့။</p> <p>ဘာ - ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးလဲ? စကားရှုပ်ထွေးတာ။ နောက်က နားလည်ပါလိမ့်မယ်။ ဘယ့်နှယ်တုံး ပရိသတ်တွေ နားလည်ကြလား? စကားရှုပ်ထွေးတယ်၊ အလုပ်တွေလည်း ရှုပ်ထွေးတယ်၊ စိတ်တွေလည်း ရှုပ်ထွေးတယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေ ရနိုင်ပါ့မလား? မရနိုင်တော့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ဆိုထားတယ် -</p> <p>လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်တဲ့အချိန်မှာ - <b>ကာလေညူ</b> = အချိန်အခါကာလကို သိရမယ်။ အချိန်လွန်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှ လုပ်ငန်းတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အချိန်က လွန်သွားပြီးဖြစ်တဲ့အတွက် အကျိုးတရားတွေ ဆုတ်ယုတ်မသွားနိုင်ဘူးလား? ဆုတ်ယုတ်သွားမယ်။ တရားနာပရိသတ်တွေ လက်ခံနိုင်ရဲ့လား?</p> <p>ဟင် ... တရားနာဖို့ အချိန်သတ်မှတ်ထားပြီး ဘယ်အချိန်လာခဲ့ဆိုပြီး တုံးခေါက်လိုက်ပြီ၊ တုံးခေါက်တော့လည်း မထသေးဘူး။ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြီး တုံးခေါက်ပြီ၊ ဆွမ်းခံတုံး အဲဒီအချိန်လည်း မထသေးဘူး။ ဟို လူတွေ ဆွမ်းခံပြီးပြီ။ အမျိုးသမီးတွေ ဆွမ်းခံချိန်ရောက်မှ အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ ကားယားကားယားနဲ့ သွားနေတဲ့ ကိုယ်တော် လေး-ငါး-ခြောက်ပါး ရှိတယ်တဲ့။ ဒကာကြီးတွေ လာလျှောက်တယ်။ ဘယ့်နှယ်တုံး? ဟုတ်သလား? အချိန်အခါကို လွန်သွားတယ်။ ကောင်းသလား? မကောင်းဘူး။</p> <p>တရားထိုင်ဖို့ရာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်အခါမှာ တရားလာပြီး ထိုင်မယ်ဆိုရင် ထိုင်တာနဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားမလာဘူးလား? တိုးပွားလာတယ်။ အချိန်အခါကိုတတ်သိတဲ့ အသိအလိမ္မာ ဉာဏ်ပညာလေးရှိဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ အလားတူပဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာလည်း ဘယ်အချိန်မှာ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အချိန်အခါကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ အသိဉာဏ်ရှိဖို့တော့ မလိုအပ်ဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ မိုးကုန်မှ ထွန်ချတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံကျတော့ ကြီးပွားတိုးတက်မှုနှုန်းထား ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား? မဖြစ်နိုင်ဘူးနော် -</p> <p><b>ပရိရူပကာရိကာ</b> = သင့်လျော်အောင် ပြုလုပ်ရမယ်။ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ပြုလုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ လုပ်ငန်းနှင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရမယ်။</p> <p>ဒီတော့ - တရားအားထုတ်တယ်။ အာနာပါန အားထုတ်တယ်။ <b>အာနာပါန</b> နဲ့ သင့်လျော်တဲ့ လုံ့လဝီရိယရှိဖို့တော့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ ဓာတ်ကမ္မဋ္ဌာန်း အားထုတ်ရင်လည်း ဓာတ်ကမ္မဋ္ဌာန်းနဲ့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်နေတဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတော့ ရှိဖို့မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ အာနာပါနတော့ အားထုတ်ပါရဲ့ - အာနာပါနလို့ အမည်ခံလိုက်တယ်။ စိတ်က ဟိုစဉ်းစားလိုက်၊ ဒီစဉ်းစားလိုက်။ ဘယ့်နှယ်တုံး?</p> <p>တစ်ချိန်တုန်းက ယောဂီတစ်ယောက် ဘုန်းကြီးကို လျှောက်တယ်။ ဆရာတော် တပည့်တော် လူထွက်တော့မှ ဖြစ်တော့မယ်။ ဘာဖြစ်လို့တုံး? ဟာ ... တပည့်တော် တရားသာ ထိုင်နေတယ်၊ တရားထိုင်နေရင်းနဲ့ ထန်းလျက်တွေ ဝယ်ဝယ်ပြီးတော့ စာရင်းတွေ တွက်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ သူ့ကို မေးကြည့်တော့ တပည့်တော်က ထန်းလျက်ပွဲရုံသမားတဲ့။ ဒီအချိန်က ထန်းလျက်ထွက်နေပြီ။ ထန်းလျက်ထွက်နေတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ စိတ်က မဖြောင့်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် တပည့်တော်က တရားသာ ထိုင်နေတယ်။ စိတ်က ထန်းလျက်တွေ ဝယ်ဝယ်ပြီးတော့ စာရင်းပဲတွက်နေတော့ မထူးတော့ပါဘူး လူထွက်မှပဲ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုပြီး လျှောက်တယ်။ ဒီတော့ ဘုန်းကြီးကလည်း ခွင့်ပေးလိုက်ရတယ်နော်။</p> <p>တရားအားထုတ်ရင် တရားအားထုတ်တာနဲ့ သင့်တင့်လျော်ညီအောင် ပြုလုပ်တတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ တရားတော့ အားထုတ်တယ် - မုသားစကားတွေ ပြောနေတယ်။ တရားတော့ အားထုတ်တယ် - ကုန်းတိုက်နေတယ်။ တရားတော့ အားထုတ်တယ် - ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေ ပြောနေတယ်။ တရားတော့ အားထုတ်တယ် - ပြိန်ဖျင်းတဲ့စကားတွေ ပြောနေတယ်။ တရားတော့ အားထုတ်တယ် - သူတစ်ပါးကို မဟုတ်မတရားတွေ စွပ်စွဲနေတယ်။ သင့်တင့်လျောက်ပတ် ကောင်းမြတ်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်နေတာ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။</p> <p><b>အနာကုလာ စ ကမ္မန္တာ</b> ဟာ - ရောယှက်ရှုပ်ထွေးသွားတာပဲ။ ကုသိုလ်ကို ကုသိုလ် သန့်သန့်ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်ဖို့လိုတယ်။ သီလကျင့်စဉ်ကို သီလကျင့်စဉ် သန့်သန့်ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်ဖို့လိုတယ်။ သမာဓိကျင့်စဉ်ကို သမာဓိကျင့်စဉ်အဖြစ် ဖြူဖြူစင်စင် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်ဖို့ လိုတယ်။ ပညာကျင့်စဉ်ကို ပညာကျင့်စဉ်အဖြစ်နဲ့ ဖြူဖြူစင်စင် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်ဖို့လိုတယ်။ အုတ်အရောရော၊ ကျောက်အရောရော ပြုလုပ်တာဟာ ကောင်းသလား? မကောင်းဘူး။</p> <p>ကုသိုလ်နဲ့အကုသိုလ် ရောပြွမ်းပြီး အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပြီနော်။ ဘုန်းကြီးလည်း စပ်မိတော့ နည်းနည်း လေရှည်လိုက်ဦးမယ်။ ဘုန်းကြီးတို့ သာသနာတော်မှာပေါ့လေ တလောတုန်းက ကိုးရီးယားက ကလေးမလေး ရန်ကုန်မှာ ဆုံလို့ သူလာပြီး ဆွေးနွေးတယ်။ မြန်မာပြည်က ဗုဒ္ဓဘာသာဟာ ဖြူစင်ကြယ်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်ပါဘူးတဲ့။ သူ စွပ်စွဲတယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲမေးတော့ - ရွှေတိဂုံ ကုန်းတော်ပေါ်မှာ ဘိုးဘိုးကြီးလည်း ရှိတယ်၊ ဘိုးမင်းခေါင်တို့လည်း ရှိတယ်။ ဟိုဟာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီဟာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ သန့်သန့် မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒီလိုပြောတယ်။ အဲဒါပဲ - ရောရောထွေးထွေးလုပ်တာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရောရောထွေးထွေးလုပ်တော့ ရွှေတိဂုံဘုရား ရှိခိုးလိုက်ပြီ။ သဒ္ဓါတရားနဲ့ ရှိခိုးရင်လည်း သရဏဂုံ တည်ပါတယ်။</p> <p>တစ်ခါ ဟိုဘက်လှည့်ပြီးတော့ ဘိုးမင်းခေါင် ရှိခိုးလိုက်ပြန်တယ်။ ရွှေတိဂုံဘုရားကို ရှိခိုးတုန်းက ဆောက်တည်ထားတဲ့ သရဏဂုံလေ ဘိုးမင်းခေါင် ရှိခိုးလိုက်တော့ ပျက်သွားရော - ဘာဖြစ်လို့လဲ? သာသနာတော်ရဲ့ ပြင်ပမှာရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကိုးကွယ်အားထားရာအဖြစ် ယုံကြည်သတ်မှတ် ဆည်းကပ်ပြီး ဝတ်ပြုလိုက်ရင် မူလ ဆောက်တည်ထားတဲ့ သရဏဂုံသည် အလိုလို ပျက်စီးသွားတယ်။ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးတာ အကောင်းနဲ့အဆိုး ၂ ခုရောပြီး တစ်နေရာတည်းမှာ လုပ်နေတာ။</p> <p>သူ ဘိုးဘိုးကြီးကို တစ်ခါသွားပြီး ရှိခိုးလိုက်ပြန်တယ်။ ရှိခိုးရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး။ ဘာလုပ်သေးလဲ? ဘယ်သူ ဆရာတော့မသိဘူး? ရှေ့မှာ ကျောက်တုံးကလေးက ချထားသေးတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လား? အဲဒီ ကျောက်တုံးကို အနားရောက်ရင် မ,မဘဲနဲ့ကလည်း မနေနိုင်ကြဘူး။ ဘာတွေ ပါးစပ်က ပွစိပွစိလုပ်ပြီး မ,တယ်တော့ မပြောတတ်ဘူး။ သူ မ,လိုက်ရမှ ကျေနပ်တယ်။</p> <h3>ရောယှက်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>အဲဒီကနေ ဟိုဆက်သွားလိုက်တော့ ဘိုးမင်းခေါင်အကြောင်း၊ ဘုန်းကြီးက တစ်နေ့ကြုံတော့ အသာရပ်ပြီး ကြည့်နေတယ်။ ဒီလူ ဘာလုပ်မလဲ? ရှိခိုးလိုက်တာ ရိုရိုသေသေနဲ့ ထိုင်ရှိခိုးလို့ အားမရတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှိခိုးတယ်။ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အားမရတော့ အိတ်ထဲကနေပြီးတော့ စီးကရက်ဘူးလေး ထုတ်လိုက်တယ်။ စီးကရက်ဘူးလေးထုတ်ပြီးတော့ စီးကရက်လေးကို ဘိုးမင်းခေါင်ရဲ့ လက်ကြားထဲမှာ သွားပြီးတော့ ညှပ်ပေးလိုက်သေးတယ်။ ဘိုးမင်းခေါင်က စီးကရက်များ ကြိုက်သလားတော့ မပြောတတ်ဘူးနော် -</p> <p>ရောယှက်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ပြောတာပါနော် - အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦး။ ဦးပဉ္စင်းတို့ စနေထောင့်တို့၊ ရာဟုထောင့်တို့၊ တနင်္ဂနွေထောင့်တို့ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ - အဲဒီကဘုရားတွေ သိပ်တော့ မသက်သာဘူး။ နေပူမရှောင်၊ မိုးရွာမရှောင် အမိုးအကာ မရှိဘဲနဲ့ အမြဲတမ်း ထိုင်ပြီးတော့ သီတင်းသုံးပေးနေရတယ်။ သီတင်းသုံးပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ?</p> <p>စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များဆိုပါတော့ -</p> <p>လာပြီ... တစ်ယောက်ကနေပြီးတော့ ရေသက်စေ့ဆိုပြီးတော့ ရေတွေ ပူဇော်သွားပြန်တယ်။ လောင်းချလိုက်တယ်။ အဲဒီတစ်ယောက် မထွက်သေးဘူး၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း သက်စေ့ဆိုပြီးတော့ လောင်းပြန်တယ်။ အဲဒီတစ်ယောက် မထွက်သေးဘူး နောက်တစ်ယောက်က သက်စေ့ဆိုပြီးတော့ လောင်းပြန်တယ်။ အဲဒီတော့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတို့လို လူပေါတဲ့နေ့ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မြတ်စွာဘုရား တစ်နေ့လုံး ရေသပ္ပာယ် ခံမနေရဘူးလား? ခံနေရတယ်။</p> <p>ကဲ... ကိုယ့်အိမ်မှာ တစ်နေ့လုံး ရေဘယ်နှစ်ခါ ချိုးသလဲ? ဟင်! စဉ်းစားကြည့်လေ - အဲဒီတော့ ဟိုလူကလည်း သက်စေ့၊ ဒီလူကလည်း သက်စေ့ဆိုတော့ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးမှုက များမနေဘူးလား? များနေတယ်။ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီလို ရောရောနှောနှော ပြုလုပ်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်တတ်သလဲ?</p> <p>အဲဒီအပိုင်းလေး ဘုန်းကြီးက ပြောချင်တာပါ။ အကျိုးပေးတဲ့အချိန်-အခါမှာ ရောရောနှောနှော အကျိုးပေးတတ်တယ်။ တစ်သမတ်တည်း ဖြောင့်တန်းပြီး မသွားဘူး။ ပိုဆိုးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုက အုန်းပွဲငှက်ပျောပွဲတွေ ပြင်ပြီးတော့ ဘုရားကို နောက်ခိုင်းပြီးတော့ (သို့မဟုတ်) ဘုရားကို ရှေ့ထားပြီးတော့ ဘိုးမင်းခေါင်တို့၊ ဘိုးဘိုးကြီးတို့ ဘာတို့၊ ညာတို့ စသည်ဖြင့်ပေါ့လေ အထက်ဆရာကြီးတို့၊ အောက်ဆရာကြီးတို့ အကုန်လုံး ရှိခိုးနေကြတယ်။</p> <p>ရှိခိုးနေကြတဲ့အခါကျတော့ - သူတို့ရဲ့အယူဝါဒ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် မှန်ကန်နေတဲ့ <b>သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b> ဖြူဖြူစင်စင် ဟုတ်ရဲ့လား? မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာက သူတို့က ဒီလို ပြုလုပ်နေမယ်၊ ဒီလို ပူဇော်နေမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဝိဇ္ဇာ ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံ မရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။</p> <p>ဒီတော့ - ဂုဏ်တော်စိပ်ရင်ပဲ ဝိဇ္ဇာဖြစ်တော့ မလိုလို၊ ဂုဏ်တော်ပုတီး စိပ်ကြပြန်တယ်။ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးလာတာ မြတ်စွာဘုရားက ဂုဏ်တော်ကို ဝိဇ္ဇာဖြစ်ဖို့ရန်အတွက် ပွားများရမယ်လို့ ဟောထားတာ မရှိပါဘူး။ ရောယှက်လာပုံကလေးတွေ ပြောတာပါနော်။ အဲဒီလို ရောရောနှောနှောနဲ့ လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ မှားယွင်းဖောက်ပြန်ချက်ဖြင့် သူတစ်ပါးကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားလိုက်တာလည်း ရှိသေးတယ်။ ဘယ်လို လိမ်လည်လှည့်ဖြားသလဲ?</p> <p>ရွာထဲမှာ ဘုန်းကြီး ဆွမ်းခံစဉ် အချိန်အခါတုန်းက တွေ့တာ။ ချဲနံပါတ်က အကွက်တစ်ထောင်ဆိုလား၊ ဘယ်လောက်ဆိုလား? အကွက်တစ်ထောင်ပြည့်အောင်ရေးပြီး သပိတ်ဖုံးပေါ် တင်သွားတာပဲ။ တစ်ယောက်တစ်ခုဆီ တစ်ကျပ်ဆီနဲ့ ရောင်းသွားတာပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လား?</p> <p>ရသေ့ကြီးတွေ ချဲဖွင့်ခါနီးပြီဆိုရင် လာပြီး... နံပါတ်တစ်ထောင်ပြည့်အောင် ရေးသွားတယ်။ တစ်ယောက်ကိုပေးတဲ့နံပါတ်နဲ့ တစ်ယောက်ကိုပေးတဲ့နံပါတ်တော့ မတူဘူး။ ဒီတစ်ထောင်ထဲက တစ်ယောက်တော့ မပေါက်နိုင်ဘူးလား? ပေါက်တော့ ပေါက်မှာပေါ့။</p> <p>အဲဒီလို ညာတဲ့ လိမ်တဲ့ ပုံစံတွေ မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။ အကောင်းနဲ့ အဆိုး ဒွန်တွဲပြီးတော့ ပြုနေတယ်။ ပြုလုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်တတ်သလဲ? ကောင်းတဲ့ဘက်က ၄၉% လောက်ရှိတယ်။ မကောင်းတဲ့ဘက်က ၅၁% လောက်ရှိတယ်။ ချဲနံပါတ် မမြင်ဘဲနဲ့ မြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီးတော့ပေါ့လေ - လှည့်ဖြားတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ အလားတူဟာတွေပေါ့။</p> <p>မကောင်းနဲ့အကောင်း ဒွန်တွဲပြီး ပြုလုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မကောင်းတဲ့ဘက်က ၅၁%၊ အကောင်းတဲ့ဘက်က ၄၉% လောက်ပဲ ရှိမယ်ဆိုရင် အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သေသည်၏အခြားမဲ့၌ <b>ဝေမာနိကပြိတ္တာ</b> ခေါ်တဲ့ ပြိတ္တာမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ <b>ဝေမာနိကပြိတ္တာ</b> ဆိုတာကတော့ ခုခေတ်စကားနဲ့ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ ဥစ္စာစောင့် ပုံစံမျိုးပဲ။</p> <p>သူတို့က တန်ခိုးအာနိသင်ရှိပါတယ်။ နတ်စည်းစိမ်တမျှ ကြီးကျယ်တဲ့ စည်းစိမ်တွေကိုလည်း ခံစားခွင့် ရှိပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေလည်း တစ်ဘက်က ပြုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်က စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ အကုသိုလ်တွေကို မှားယွင်းတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေက ဝိုင်းရံထားတယ်။ သူတစ်ပါးတွေအပေါ်မှာ လှည့်ပတ်ဖြားယောင်းနေတဲ့ အကုသိုလ်တွေက ဝိုင်းရံထားတဲ့အတွက် ဒီကုသိုလ်က အရမ်းကြီး အစွမ်းမထက်ဘူး။ မထက်တဲ့အတွက် ပဋိသန္ဓေမျိုးစေ့ကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အပါယ်ဘုံသား ပဋိသန္ဓေမျိုးစေ့ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကျွတ်လွတ်နိုင်တဲ့တရားတွေကို သွားပြီးတော့ ဟောပေမဲ့လို့ သူတို့ ဘယ်လိုပဲ ကျင့်ပေမဲ့လို့ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရနိုင်တဲ့ ပဋိသန္ဓေမျိုးစေ့ မဟုတ်ဘူး။ ဈာန်တရားတွေတောင် ရနိုင်တဲ့ ပဋိသန္ဓေမျိုးစေ့ မဟုတ်ဘူး။ ခေတ်အပြောနဲ့ပြောရင်တော့ သရဲအကြီးစားကြီးတွေ သွားဖြစ်တာပါနော် - ပြိတ္တာအကြီးစား သရဲအကြီးစားကြီးတွေ သွားဖြစ်တာပဲ။</p> <p>လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ သိပ်များလို့ ဒါကြောင့် ရောယှက်ရှုပ်ထွေးမှု မရှိခြင်းကို မင်္ဂလာတစ်ခုအဖြစ် မြတ်စွာဘုရားက ဟောနေတယ်။ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်လေး လုပ်တတ်ဖို့လိုတယ်။</p> <p>ဒီတော့ -<br> နံပါတ်(၁) <b>ကာလေညူ</b> = အချိန်ကာလကို သိရမယ်။<br> နံပါတ်(၂) <b>ပတိရူပကာရီ</b> = မသင့်လျော်အောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်ငန်းရပ်ကို မပြုလုပ်ရဘူး။ သင့်လျော်အောင်သာ ပြုရတယ်။</p> <p>လောက ကြီးပွားချမ်းသာရေးအတွက် လယ်လုပ်တယ်။ လယ်ကို အသီးသီးနိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်မျိုးဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ဖြစ်သလိုလေး လယ်လေးထွန်ပြီး ဖြစ်သလိုလေး ကြဲထည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သင့်လျော်အောင် လုပ်တဲ့လုပ်ငန်းမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ကုန်သွယ်ရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ အရောင်းအဝယ်လုပ်တယ်ဆိုတာက ကြီးပွားတိုးတက်မှုရှိအောင် သင့်လျော်တဲ့လုပ်ငန်းမျိုးကို မိမိဘက်က လုပ်တတ်ဖို့ လိုတယ်။ ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ မသင့်မလျော်လုပ်လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ရမသွားနိုင်ဘူးလား? ရသွားနိုင်တယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု - <b>အနလတာ</b> = လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ ပျင်းရိမှု မရှိရဘူး။ လောကကြီးပွားရေးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လောကုတ္တရာ ကြီးပွားရေးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လုပ်ငန်းကိုမဆို ပြုလုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ ပျင်းရိနေမယ်ဆိုရင် အောင်မြင်မှု ရနိုင်ပါ့မလား? မရနိုင်ဘူးနော်။</p> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ - <b>ဥဋ္ဌာနဝီရိယသမ္ပဒါ</b> = ထကြွလုံ့လဝီရိယ ရှိရမယ်။ ထကြွလုံ့လဝီရိယဆိုတာက ဦးပဉ္စင်းတို့ အခုလို ကောင်းမှုကုသိုလ် သမထ-ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်တွေ လက်တွေ့ကျင့်တဲ့အခါမှာ ထကြွလုံ့လဝီရိယ ရှိဖို့ပဲ ပိုပြီး လိုပါတယ်။</p> <p>တုံးခေါက်လိုက်လည်း မထသေးဘူး။ နောက်တစ်ခါ တုံးခေါက်လိုက်လည်း မထသေးဘူး။ နောက်တစ်ခါ တုံးခေါက်လည်း မထသေးဘူး။ မေးလိုက်တော့ ဘာပြောသလဲ? နေမကောင်းလို့။ အမလေး! မနက်ဖြန်များ သေတော့မယ့် အသံမျိုးလေး ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လား? ဒီနေ့ နက်ဖြန် သေတော့မယ့်အသံမျိုးလေးနဲ့များ သူ ဒီနေရာမှာလာပြီး တရားအားထုတ်နေသေးတယ်။</p> <p>ဒီတော့ - လုံ့လဝီရိယဆိုတာ ရှိရတယ်။ ယောက်ျားတို့ရဲ့ ဇွဲ၊ လုံ့လ၊ ဝီရိယဆိုတာ ရှိရပါတယ်။ မိန်းမတို့ရဲ့ ဇွဲ၊ လုံ့လ၊ ဝီရိယဆိုတာ ရှိရပါတယ်။ ဇွဲ၊ လုံ့လ၊ ဝီရိယ ရှိမှသာလျှင် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အကျိုးကိုရမယ်။ ဇွဲ၊ လုံ့လ၊ ဝီရိယ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့အကျိုးကို မရနိုင်ဘူး။ လောကကြီးပွားရေးလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ လုံ့လ၊ ဝီရိယ ရှိဖို့လိုတယ်။</p> <p><b>ဥဋ္ဌာနဝီရိယ</b> = ထကြွလုံ့လဝီရိယရှိဖို့တော့ လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ - ဒီ ထကြွလုံ့လဝီရိယမှာ ဉာဏ်ယှဉ်တတ်ဖို့တော့ လိုပါတယ်နော်။ ဉာဏ်က မပါဘဲ ထကြွလုံ့လဝီရိယက သိပ်အားကောင်းပြီး လုပ်အားကို အားကိုးခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း ပျက်စီးတတ်တဲ့ သဘောတော့ရှိတယ်။ အားလုံး ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ် -</p> <p>တစ်ချိန်မှာ... ဂင်္ဂါမြစ်ထဲမှာ တံငါသည်တစ်ဦးက ငါးရှာဖွေတယ် ဆိုကြစို့။ ငါးကြင်းသုံးကောင်ရတယ်။ ငါးကြင်းသုံးကောင်ရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ - ငါးကြင်းတစ်ကောင်က သူကံကို ယုံကြည်တယ်၊ ငါးကြင်းတစ်ကောင်က ဉာဏ်ကို ယုံကြည်တယ်၊ ငါးကြင်းတစ်ကောင်က လုံ့လဝီရိယကို ယုံကြည်တယ်။ အဲဒီ ငါးကြင်းသုံးကောင်က ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <p>ဝီရိယကို ယုံကြည်တဲ့ ငါးကြင်းက ဘာလုပ်သလဲ? တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ ထပြီးတော့ ခုန်နေတယ်။ လှေနံကို လွတ်အောင် ကြိုးစားပြီးတော့ ခုန်နေတာပဲ။ ငါ ကြိုးစားနိုင်ရင် လွတ်မြောက်လိမ့်မယ်လို့ သူယုံကြည်နေတယ်။ ခုန်တော့ တံငါသည်ကလည်း မျက်စိစူးတာနဲ့ တက်နဲ့ ကောက်ပြီးချလိုက်တာ သေရော။</p> <p>နောက် - ငါးကြင်းတစ်ကောင်က ကံကို ယုံတယ်။ ငါ ကံရှိလို့ရှိရင် လွတ်မှာပဲ။ ဘာမှ မလုပ်ဘူး ငြိမ်နေတယ်။ အဲဒီ ကံယုံတဲ့ ငါးကြင်းလည်း သူဘာမှ လှုပ်ရှားမှု မရှိတာနဲ့ ဟင်းအိုးထဲ ရောက်သွားတယ်။ သူလည်း သေတာပဲ။</p> <p>နောက် - ငါးကြင်းတစ်ကောင်ကျတော့ သူဉာဏ်ကို ယုံတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမှာ ငါ ကြိုးစားသင့်တယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမှာတော့ ငါ မကြိုးစားသင့်ဘူးဆိုပြီးတော့ သူဉာဏ်နဲ့ နှိုင်းချိန်တယ်။ အဲဒီတော့ တံငါသည်က ကမ်းတက်ဖို့ လှေနံ နင်းလိုက်လို့ စောင်းအသွားမှာ သူဆတ်ခနဲ ခုန်လိုက်တော့ လွတ်သွားရော။ ဉာဏ်ရှိတယ်၊ ဝီရိယရော မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။ အဲဒီ ဝီရိယမှာ ဉာဏ်နဲ့ တွဲနေတယ်။</p> <p><b>ဥဋ္ဌာနဝီရိယ</b> = ထကြွလုံ့လဝီရိယ ရှိဖို့လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့အပိုင်းမှာ ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တွဲဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကြိုးစားအားထုတ်သင့် အားထုတ်ထိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်တွဲပြီးတော့ ကြိုးစားအားထုတ်ရင် အောင်မြင်နိုင်တဲ့သဘောတော့ ရှိတယ်။ သို့သော် - အဲဒီနေရာမှာ အတိတ်က ကံကလေးက အားပေးချီးမြှောက် ထောက်ပံ့ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အတိုင်းထက်အလွန် ဖြစ်သွားပြီ။ အတိတ်ကံက အားပျော့နေတယ်ထား၊ ဉာဏ်လည်းရှိမယ်၊ ဝီရိယလည်း ရှိမယ်ဆိုရင် ဉာဏ်ဝီရိယအကျိုးလောက်တော့ မိမိတို့ မခံစားရနိုင်ဘူးလား? ခံစားရနိုင်တယ်။</p> <p>ကံ နောက်တစ်ခု - <b>အဗျသနီယတာ</b> = လုပ်ငန်းတစ်ခု ပြုလုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာတော့ ဒီလုပ်ငန်းကြီး ပျက်စီးသွားအောင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်သင့်ဘူး။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်ပေါ့ - ခုလို တရားဌာနတစ်ခု တရားကျင့်ကြံကြတယ်။ သီလကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နေတယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နေတယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နေတယ်။ မိမိ သီလကျင့်စဉ် ပျက်စီးသွားအောင် မိမိကိုယ်ကို ပြုလုပ်သင့်သလား? မပြုလုပ်သင့်ဘူး။ မိမိ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ ပျက်စီးသွားအောင် မိမိကိုယ်ကို ပြုလုပ်သင့်သလား? မပြုလုပ်သင့်ဘူး။ မိမိ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ပျက်စီးသွားအောင် မိမိကိုယ်ကို ပြုလုပ်သင့်သလား? မပြုလုပ်သင့်ဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီအသိဉာဏ်ရှိဖို့ လိုတယ်။ ဒီစိတ်ထား ရှိဖို့လိုတယ်။</p> <p>အရှင်ဘုရား ... တပည့်တော်က တကယ် သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို လိုချင်လို့ ဒီမှာလာပြီး ကျင့်နေတာ တပည့်တော်ကိုယ် တပည့်တော် ဒီသီလ သမာဓိ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ပျက်စီးအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ ဒကာကြီးတွေ မေးချင်မေးမယ်။ ဘယ်လို သဘောပေါက်ကြသလဲ?</p> <p>မပြောသင့်တာ ပြောတယ်။ မလုပ်သင့်တာ လုပ်တယ်။ မကြံသင့်တာ ကြံတယ်ဆိုရင် ဒီသီလ သမာဓိ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ပျက်စီးမသွားဘူးလား? ပျက်စီးသွားတယ်။ မကြံသင့်တာ ကြံစည်နေတယ်။ မလုပ်သင့်တာတွေကို လုပ်နေတယ်။ မပြောသင့်တာတွေကို ပြောနေတယ်။ မလုပ်သင့်တာတွေကို လုပ်ရတာ မကျေနပ်သေးဘူး -</p> <p>”တပည့်တော် ကိစ္စလေး နည်းနည်းရှိလို့ ခဏပြန်လိုက်ဦးမယ်။ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်။ ဒီတစ်ခေါက်ပြန်လာရင်တော့ အကြာကြီးကို နေမယ်” ။ ဟော ! အဲဒီလိုဆိုတော့ မိမိလုပ်ငန်းကို မိမိပျက်စီးအောင် ပြုလုပ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား? အဲဒီတော့ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုပ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိလုပ်ငန်းကို ပျက်စီးအောင် မိမိကိုယ်တိုင်က မပြုလုပ်ပါနဲ့။ ပြုလုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကြီးပွားတိုးတက်မှု မဖြစ်ဘူး။ လုပ်ငန်းတွေ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးသွားပြီ။</p> <p>လုပ်ငန်းတွေ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးသွားပြီဆိုရင် <b>အနာကုလာ စ ကမ္မန္တာ</b> = ရောယှက်ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိသော အလုပ်တို့သည်၊ ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာသည် မိမိရဲ့သန္တာန်မှာ ကိန်းဝပ်လာနိုင်ပါဦးမလား? မလာနိုင်တော့ဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု - <b>ကာလာတိက္ကမန</b> = မိုးကုန်မှ ထွန်ချတယ်။ အချိန်ကာလ လွန်သွားတဲ့အချိန်အခါမှ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုပ်တယ်။ <b>အပရိရူပကာရာန</b> = အချိန်ကာလလွန်သွားမှ လုပ်ရုံတွင် မကသေးဘူး။ မလုပ်သင့် မလုပ်ထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်း၊ မပြောသင့် မပြောထိုက်တဲ့ စကား၊ မကြံသင့် မကြံစည်အပ်တဲ့ အကြံအစည်တွေကို သွားပြုလုပ်ပြန်တယ်။ ပြုလုပ်ပြီးတဲ့အချိန်အခါကျတော့ -</p> <p><b>ကာရာနာကာရန</b> = ပြုသင့်၏ မပြုသင့်၏၊ ဒီလို - ကြံစည်စိတ်ကူးမှု မရှိဘူး၊ မပြုသင့်တာလည်း ပြုတယ်။ ပြုသင့်တာလည်း မပြုဘဲ နေပြန်တယ်။ ပြုသင့်တာကို ပြုတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း <b>သိထိလ</b> = လုံ့လဝီရိယက လျော့လျော့ရဲရဲနဲ့ ပြုတယ်။ တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ ဒီအလုပ်ကို ပြီးကို ပြီးစီးစေရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ မပြုဘူး။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း? ကြီးပွားမှု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>လောကရေးမှာလည်း ဒီလို စိတ်ဓာတ်တွေ လျော့လျော့ရဲရဲနဲ့ ဖြစ်နေရင် ကြီးပွားတိုးတက်မှုမဖြစ်ဘူး။ လောကုတ္တရာရေးရာမှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ဒီ သီလကျင့်စဉ်ကို ငါရအောင်ကို ကျင့်မယ်။ ဒီ သီလကျင့်စဉ်ကို ဖြူစင်အောင် ကြိုးစားမယ်။ တင်းမာတဲ့စိတ်ထား ရှိရမယ်။ ဒီသမာဓိကျင့်စဉ်တွေကို ငါရအောင်ကို ကျင့်မယ်။ တင်းမာတဲ့စိတ်ထားရှိရမယ်။ လျော့လျော့ရဲရဲနဲ့ဆို ဖြစ်ပါ့မလား? မဖြစ်ဘူး။ ဒီပညာကျင့်စဉ်တွေကို ငါရအောင်ကို ကျင့်မယ်။ လျော့လျော့ရဲရဲလေး ဖြည့်ကျင့်နေရင် ရနိုင်ပါ့မလား? မရနိုင်ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ အချိန်ကို တတ်သိနားလည်ခြင်း၊ အချိန်မှန်မှန် လုပ်တတ်ခြင်း၊ လုပ်ငန်းနှင့် သင့်လျော်အောင် ပြုတတ်ခြင်း။ ဒီအရပ်ဒေသမှာ ငါ ဒီအလုပ်ကို လုပ်သင့်တယ်။ ဒီအရပ်ဒေသမှာ ငါ ဒီအလုပ်ကို မလုပ်သင့်ဘူး။ ဒီအချိန်ကာလမှာ ဒီအလုပ်ကို လုပ်သင့်တယ်။ ဒီအချိန်အခါကာလမှာ ငါ ဒီအလုပ်ကို မလုပ်သင့်ဘူးဆိုပြီး တတ်သိနားလည်တဲ့ အသိအလိမ္မာ ရှိရမယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု - မပျင်းရိခြင်း၊ ပျင်းရိမှု မရှိရဘူး။ နောက်တစ်ခု လုံ့လဝီရိယရှိခြင်း။ အဲဒီ လုံ့လဝီရိယရှိခြင်းဆိုတဲ့နေရာမှာ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ဝီရိယရဲ့နောက်ဆွယ်မှာ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ တတ်သိနားလည်တဲ့ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာတဲ့ ဉာဏ်က ကပ်ပါနေရမယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု - မိမိရဲ့အလုပ်ကို ပျက်စီးအောင် မပြုလုပ်ခြင်း။ ပျက်စီးအောင် ပြုလုပ်တယ်ဆိုတာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အလုပ်ကို မလုပ်ဘဲနေရင် ဒီအလုပ်ဟာ ပျက်စီးမသွားဘူးလား? ပျက်စီးသွားတယ်။ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အလုပ်ကို ရိုရိုသေသေ မပြုလုပ်ခဲ့ရင် ဒီလုပ်ငန်းရပ်သည် ပျက်စီးမသွားနိုင်ဘူးလား? ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ အချိန်တတ်သိနားလည်ခြင်း၊ မပျင်းရိခြင်း၊ လုံ့လရှိခြင်း၊ မပျက်စီးအောင် ပြုကျင့်ခြင်း၊ သင့်လျော်အောင် ပြုတတ်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် <b>အနာကုလာ စ ကမ္မန္တာ</b> = ရောယှက်ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို ပြုလုပ်နေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ အဲဒီလုပ်ငန်းရပ်တွေ ပြုလုပ်တဲ့အပိုင်းလေးမှာ ဦးပဉ္စင်းတို့ ပစ္စည်းဥစ္စာ ယိုထွက်တဲ့အပေါက် ခြောက်ခုရှိတယ်လို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတာ ရှိတယ်။ ဥစ္စာယိုထွက်တဲ့အပေါက်ဆိုတာက ...</p> <p>၁။ ပျင်းရိတယ် ၂။ မေ့လျော့တယ် ၃။ လုံ့လဝီရိယ မရှိဘူး ၄။ မစောင့်စည်းဘူး ၅။ အအိပ်ကျူးတယ် တုံးခေါက်လည်း မထဘူး။ ဘယ့်နှယ်လဲ ဦးပဉ္စင်းတွေ တုံးခေါက်ရင် ထကြရဲ့လား? မနက်ဆွမ်းခံရင် အမျိုးသမီးတွေ ကြားထဲမှာ ကန့်လန့်ကန့်လန့်နဲ့ လာခံနေတဲ့ ကိုယ်တော်တွေလည်း ရှိတယ်တဲ့။ သတိထားကြပေတော့။ ၆။ ကိုယ်တဆန့်ဆန့်နဲ့ ပျင်းကြောတွေ ဆွဲနေခြင်းတဲ့။</p> <p>တုံးခေါက်တဲ့အချိန် ဗြုန်းခနဲ မထနိုင်သေးဘူး။ ဟိုဘက်လှည့်လိုက် “အင်း ...” ဆိုပြီးတော့ လုပ်နေတယ်။ ဒီဘက်လှည့်ပြီးတော့ “အင်း ...” ဆိုပြီးတော့ လုပ်နေတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေဟာ ဥစ္စာယိုထွက်ပေါက် ခြောက်ခုကို လိုက်နာပြုကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။ တရားထိုင်ရာမှာလည်းပဲ အဲဒီလို ပျင်းရိနေမယ်ဆိုရင် တရားတွေ ရနိုင်ပါဦးမလား? မရနိုင်ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့လုပ်ငန်းရပ်ကို ပြုရမယ်။ ပြုတဲ့အခါမှာ ခိုင်ခံ့တဲ့စိတ်ထား ရှိပါစေ၊ ထကြွလုံ့လဝီရိယ ရှိပါစေ။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ရှာဖွေနေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရရှိနိုင်တယ်လို့ ဟောထားတယ်။</p> <p>နေ့အခါ၌ အိပ်တတ်သော အလေ့ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း၊ ညအခါ၌ ထထကြည့်တတ်သော အလေ့ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း၊ အမြဲမေ့တတ်သော အလေ့ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း၊ သေသောက်ကျူးနေသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်းကောင်း အိမ်ယာတည်ထောင် လူ့ဘောင်ကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နေထိုင်ခြင်းသည် မတတ်ကောင်းသည်သာတည်း။</p> <p>နေ့အခါမှာ အိပ်တယ်။ ညအခါကျတော့ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်နေတယ်တဲ့။ အမြဲမပြတ် မူးယစ်နေတယ်။ အမြဲမပြတ် မေ့လျော့တဲ့စိတ်ထားရှိတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် အိမ်ကို ကြီးပွားတိုးတက်အောင် စောင့်ထိန်းနိုင်ပါ့မလား? မစောင့်ထိန်းနိုင်ဘူး။</p> <p>အလွန်အေးသည်ဟုလည်းကောင်း၊ အလွန်ပူသည်ဟုလည်းကောင်း၊ အလွန်စောသေးသည်ဟုလည်းကောင်း ပြောဆို၍ နေတတ်ကြပေကုန်၏၊ ဤသို့ ပြောဆို၍ စွန့်လွှတ်ထားအပ်သော လုပ်ငန်းရပ်ရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် အကျိုးစီးပွားတို့ကို ကျော်လွှား၍ သွားကြလေကုန်၏၊</p> <p>အလုပ်တစ်ခု လုပ်တော့မယ် - စောသေးတယ်ဆိုပြီးတော့ အလုပ်ကို လွှတ်ထားလိုက်တယ်။ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ရမယ် - ပူလွန်းတယ်ဆိုပြီးတော့ မလုပ်ဘဲနေတယ်။ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ရမယ် - အေးလွန်းတယ်ဆိုပြီးတော့ မလုပ်ဘဲနေတယ်။</p> <p>အဲဒီလို လုပ်ငန်းရပ်တွေကို စွန့်ထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကို ကျော်လွှားလွန်မြောက်ပြီး သွားတတ်ပါတယ်တဲ့။ အမလေး ! တရားကလည်း အားထုတ်လို့ မကောင်းလိုက်တာ ချမ်းလိုက်တာ တော်ပြီလေ ဒီတစ်ထိုင်တော့ မထိုင်သေးဘူး။ ပူလာပြန်တော့လည်း အမလေး! ပူလိုက်တာ မထိုင်သေးဘူးလေ ဒီတစ်ထိုင်။ နောက်တစ်ထိုင်ကျတော့ စောသေးတယ်၊ တုံးခေါက်တာလည်း စောလှတယ် နည်းနည်းလေး နောက်ကျမှပဲ သွားတော့မယ်။ အဲဒီလို လွှတ်ထားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကိုယ်လိုလားတဲ့ အကျိုးစီးပွား ရနိုင်ပါ့မလား? မရနိုင်ဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့လိုတယ်။</p> <p>ဤလောက၌ အကြင်သူသည်ကား အအေးကိုလည်းကောင်း၊ အပူကိုလည်းကောင်း မြက်လောက်တောင်မှ မှတ်ထင်မှု မရှိ။ ယောက်ျားတို့ ပြုသင့်ပြုထိုက်သော လုပ်ငန်းရပ်တို့ကို ပြုလုပ်လေ့ရှိ၏၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အကျိုးစီးပွားချမ်းသာကို ဘယ်တော့မှ ဆုတ်ယုတ်စေနိုင်သည် မဟုတ်။</p> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် အေးတာကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ပူတာကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မြက်ကလေးလောက်တောင်မှ တန်ဖိုးမထားဘူး။ ယောက်ျားတို့ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို စနစ်တကျ ပြုတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ချမ်းသာသုခကို ရရှိနိုင်တယ်။ အောင်မြင်နိုင်တယ်။</p> <p>ပူတာ အေးတာလေးတွေကို အထူးဂရုပြုပြီး လိုက်ပြီးတော့ စကားများနေကြမယ်ဆိုရင် မိမိအကျိုးစီးပွားတွေ ဆုတ်ယုတ်မသွားနိုင်ဘူးလား?</p> <p>ခု - လောကုတ္တရာရေးရာကြည့်ပေါ့ - ပူတော့လည်း ပူလွန်းတယ်ဆိုပြီး တရားမထိုင်ဘူး၊ အေးတော့လည်း အေးလွန်းတယ်ဆိုပြီး တရားမထိုင်ဘူး။ အကျိုးစီးပွား ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးမှု မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ သမာဓိ၊ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ပညာ ရနိုင်ပါဦးမလား? မရနိုင်ဘူး။</p> <p>ယောက်ျားတို့ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ လောကကြီးပွားရေးတွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ အေးလွန်းတယ်ဆိုပြီး မလုပ်ဘဲနေတယ်။ ပူလွန်းတယ်ဆိုပြီး မလုပ်ဘဲနေတယ်။ ကောက်စိုက်တဲ့အချိန်၊ လယ်ထွန်တဲ့အချိန် စကားများနေရင် စပါး ရနိုင်ပါဦးမလား? ကောက်ရိတ်တဲ့အချိန် ပူလွန်းတယ်၊ အေးလွန်းတယ်ဆိုပြီး စကားများနေရင် ဒီစပါးရနိုင်ဦးမလား? မရနိုင်တော့ဘူး။ အကျိုးစီးပွား ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးဖို့ရာ အကြောင်းဖြစ်တယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် အေးတာ ပူတာကို မြက်ကလေးလောက်တောင် သဘောမထားဘဲနဲ့ လုံ့လဝီရိယရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ယောက်ျားတို့ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို စနစ်တကျ ပြုတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေသာလျှင် ဒီလောကမှာ ချမ်းသာသုခ အကျိုးစီးပွားကို မဆုတ်ယုတ် မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဖြစ်တယ်လို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု ဒီနေရာမှာ မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ဟောလဲ... <b>ဘောဂေသံဟာရမာန ပရမ</b>...</p> ov3yr9bswzw96tdf3w8lueumgjo9oy0 0 6281 21931 2026-04-18T17:02:07Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၄/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၃..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21931 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၄/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၃/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၅/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ်-၅၄</h3> <p><b>ယထာပိ ဘမရော ပုပ္ဖံ၊ ဝဏ္ဏဂန္ဓံ အဟေဌယံ။ ပလေတိ ရသမါဒါယ၊ ဧဝံ ဂါမေ မုနီ စရေ</b> ဟူသော ပါဠိဒေသနာနှင့်အညီ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို စုဆောင်းရှာဖွေလျက်ရှိသော ပျားပိတုန်းကဲ့သို့ စိစစ်ရှာမှီးလျက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်အား စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည် စုပေါင်းပေါင်းစု၍ လာခြင်းသို့ ရောက်ရှိကြလေကုန်၏။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရှာဖွေစုဆောင်းလျက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ခြတောင်ပို့ကဲ့သို့ စုဆောင်းရှာဖွေအပ်ပေ၏။</p> <p>"ခြလို ပုံပြု ပျားလို စုရမယ်" ဆိုတဲ့ ရှေးရိုးစကားအတိုင်းပေါ့။ မြတ်စွာဘုရား ဒီဂါထာလေး ဟောထားတယ်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရှာဖွေစုဆောင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ ပျားများသည် ပန်းဝတ်ရည်ကို စုဆောင်းပြီး အလွန်များပြားတဲ့ ပျားရည်တွေကို တစ်စတစ်စ ထုတ်လုပ်နိုင်သလို၊ ခြများသည် တောင်ပို့ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာအောင် တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းလိုက်သလို စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရှာဖွေစုဆောင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာလည်း ပျားကဲ့သို့ ခြကဲ့သို့ စိတ်ထားပြီးတော့ တစ်စတစ်စ စုဆောင်းရှာဖွေရမယ်ဆိုပြီး ဘုရားဟောထားပါတယ်။</p> <p>ဒါကတော့ လောကကြီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားထားတော်မူတဲ့ တရားဒေသနာတော်များ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ အခွင့်သင့်တော့ ဥစ္စာတိုးတက်ကြောင်း <b>သမ္ပတ္တိတရားလေးပါး</b> ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားထားတာ ရှိပါတယ်။</p> <p>၁။ စီးပွားဥစ္စာ ရှာဖွေစုဆောင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် <b>ဥဋ္ဌာနသမ္ပဒါ</b> (ထကြွလုံ့လ) နဲ့ ပြည့်စုံရမယ်။ အဲဒီ ထကြွလုံ့လဝီရိယမှာ ဘာတွေ ခြံရံရမလဲလို့ မေးတော့ အလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်လိမ္မာခြင်းဆိုတဲ့ ဉာဏ်လည်း ခြံရံရမယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? လူလောကက ထကြွလုံ့လဝီရိယကြောင့် ရရှိလာတဲ့ အကျိုးစီးပွားကို အမှီပြုပြီးတော့ အသက်မွေးရတဲ့ဘုံ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>ဒီကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီးတော့ တောင်မြို့၊ မဟာဂန္ဓာရုံ ဆရာတော်အကြောင်းနှင့် ဆက်စပ်ပြီးတော့ ရေးသားထားတဲ့ "တစ်ဘဝသာသနာ" ဆိုတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ -</p> <p>တစ်နေ့ ဘုန်းကြီးတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်တော်မူတဲ့ အဘိဓဇမဟာရဋ္ဌဂုရု မစိုးရိမ်ဆရာတော်ကြီးက မဟာဂန္ဓာရုံကျောင်းတိုက် ကြွလာတယ်။ ကြွလာတဲ့အချိန်အခါမှာ တောင်မြို့ မဟာဂန္ဓာရုံ ဆရာတော်ဘုရားကြီးကလည်း "အဆုံးအမဩဝါဒကို ပေးသနားတော်မူပါ" ဆိုပြီးတော့ သံဃာပရိသတ်ကို စုဆောင်းပြီးတော့ ဩဝါဒခံယူပါတယ်။</p> <p>ထို ဩဝါဒခံယူတဲ့ပွဲမှာ မစိုးရိမ်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက ဘာအမိန့်ရှိသလဲ? "လူဆိုတာ အလုပ်လုပ်ရတယ်၊ ရဟန်းဆိုတာ အလုပ်လုပ်ရတယ်။ လူလောကက အလုပ်လုပ်မှ နေလို့ရတဲ့ ဘုံဌာနဖြစ်တယ်။" ဘာဥပမာပေးသလဲ?</p> <p>ကလေးများဟာ မွေးလာတဲ့အခါ အလုပ်လုပ်ရပါတယ်တဲ့။ ကလေးသည် မွေးမွေးချင်း ဘာအလုပ်လုပ်ရသလဲ? မိခင်နို့ရည်ကို သောက်သုံးခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို စပြီး အလုပ်လုပ်ရတယ်။ မိခင်ရဲ့နို့ရည်ကို သောက်သုံးခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကိုမှ စပြီး အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးဆိုရင် ဒီကလေး အသက်ရှင်မလား? မရှင်ဘူး။ အဲဒီအချိန်အခါကစပြီး လူ့လောကတစ်လျှောက်လုံး အလုပ်လုပ်ရတယ်။</p> <p>လူလည်း လူနဲ့တန်တဲ့ အလုပ်၊ ရဟန်းလည်း ရဟန်းနဲ့ တန်တဲ့အလုပ် လုပ်ရပါတယ်။ အလုပ်မလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကြီးပွားတိုးတက်မှုဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါမလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီတော့ လူ့လောကမှာ လူတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ခု ဘုရားဟောထားပါတယ်။</p> <p>ရဟန်းကျတော့ ရဟန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေက ဘာတွေလဲ? <b>ဂန္ထဓူရ၊ ဝိပဿနာဓူရ</b> ခေါ်တဲ့ ဓူရနှစ်ပါး လုပ်ငန်းရပ်ကြီးနှစ်ခု ရှိပါတယ်။ ပရိယတ္တိလုပ်ငန်းကိစ္စ၊ ပဋိပတ္တိလုပ်ငန်းကိစ္စလို့လည်း ခေါ်ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းနှစ်ရပ်ကို စနစ်တကျ မပြုစု မပျိုးထောင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီရဟန်းတော်ဟာ သာသနာတော်မှာ ကြီးပွားတိုးတက်တဲ့ ရဟန်းတော် ဖြစ်နိုင်ပါမလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် လူလောကဆိုတာက ထကြွလုံ့လဝီရိယကို အခြေတည်ပြီးတော့ အသက်မွေးရတဲ့ဘုံဖြစ်တယ်။ ငရဲဆိုတဲ့ ဘုံမျိုးပေါ့။ ဒီလို ဘုံတွေကျတော့ မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးတွေကို သက်သက်ထိုင်ပြီးတော့ ခံစားနေရတဲ့ဘုံဖြစ်တယ်။ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်တွေကျတော့လည်း ကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကို သက်သက်ထိုင်ပြီး ခံစားနေရတဲ့ ဘုံဖြစ်တယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ငရဲပြည်တို့၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်တွေကိုတော့ <b>ကာမဖလူပဇီဝိတဘုံ</b> လို့ခေါ်တယ်။ မိမိတို့ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံရဲ့အကျိုးတရားကို ထိုင်ပြီးတော့ ခံစားနေရတဲ့ ဘုံပဲ။</p> <p>ဒီတော့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြီးပွားချမ်းသာတယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ လူ့ပြည်လူ့လောကက <b>ဥဋ္ဌာနဇီဝိတဘုံ</b> ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ထကြွလုံ့လဝီရိယကို အခြေတည်ပြီး ကြိုးစားရမယ့် သဘောရှိတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ကံမပါတော့ဘူးလားလို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ သုံးပါးစလုံး စုံရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံလည်းရှိတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ လုံ့လဝီရိယလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကံလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီ ကံနှစ်ခုမှာ ဉာဏ်ဆိုတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ခြံရံထားခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကြီးပွားတိုးတက်နိုင်တဲ့ သဘောရှိတယ်။</p> <p>အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကံက အားပျော့နေပြီဆိုရင်တော့ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ထကြွလုံ့လဝီရိယ အခြေတည်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့ ကံတွေက ဉာဏ်ခြံရံထားခဲ့မယ်ဆိုရင် အထိုက်အလျောက်တော့ အကျိုးပေးပါတယ်နော်။ အဲဒါကြောင့် အဲဒီလို အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ ကံရဲ့စွမ်းအားကို ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်က...</p> <p><b>ဥဋ္ဌာတာ ဝိန္ဒတေ ဓနံ</b> - ဥဋ္ဌာ—ထကြွလုံ့လဝီရိယရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဓနံ—စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ ဝိန္ဒတေ—ရရှိနိုင်ပါပေ၏လို့ ဟောထားတယ်။ ဘာမှ မလုပ်ဘူး၊ "လူမလုံ့လ နတ်မမနိုင်ဘူး"။ လုံ့လဝီရိယကို လျှော့ချတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို နတ်တွေတောင် မနိုင်သေးသလား? မမနိုင်ဘူး။ ဒီတော့ လုံ့လဝီရိယ၊ ထကြွလုံ့လဝီရိယနဲ့ ပြည့်စုံရမယ်။ "လူမလုံ့လ နတ်မမ" ဆိုတာ ဇာတ်တော်လေးတစ်ခု ရှိပါတယ် -</p> <p>ရသေ့ကြီးတစ်ပါးက တောတစ်ခုထဲမှာ သီတင်းသုံးနေတယ်။ <b>ဒိဗ္ဗစက္ခု</b> အဘိညာဉ်နဲ့လည်း ပြည့်စုံတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုရသေ့ကြီးကို သိကြားမင်းကလည်း မကြာခဏ လာပြီးတော့ ဆည်းကပ်နေတယ်။ ဆည်းကပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ ရသေ့ကြီး သီတင်းသုံးနေရာရဲ့ မလှမ်းမကမ်း တစ်နေရာမှာ ရှေးယခင် ယဉ်ကျေးမှုအတိုင်း တိုင်းပြည် မနစ်နာရန်အတွက် စစ်ခင်းပြီးတော့ ပြည်တစ်ဖက်တစ်ဖက်နဲ့ စစ်ခင်းဖို့ရာ သဘောတူကြတယ်။ တူညီနေတဲ့အချိန်မှာ စစ်မခင်းခင်မှာ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ဘယ်သူ နိုင်မယ်၊ ဘယ်သူ ရှုံးမယ်ဆိုပြီးတော့ ရသေ့ကြီးကို သွားမေးလျှောက်ကြတယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ သိကြားမင်းကြီးကလည်း ဘယ်ဘက်က နိုင်လိမ့်မယ်လို့ လာပြီးလျှောက်နေတဲ့အတွက် ရသေ့ကြီးကလည်း မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။ နှစ်ဖက်စစ်သည်တွေကလည်း လာပြီးမေးမြန်းလျှောက်ထားတဲ့အတွက် "အေး... ဘယ်ဘက်ကတော့ နိုင်လိမ့်မယ်။ တစ်ဖက်ကတော့ ရှုံးလိမ့်မယ်" ပေါ့။</p> <p>အဲဒီလိုဆိုတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ဘက်က သိပ်ပြီး ဝမ်းသာသွားတယ်။ ရှုံးမယ်ဆိုတဲ့ဘက်က တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်ကြတယ်။ "ကဲ... တို့ဘယ်နှယ်လုပ်မလဲ? တို့ဘက်က ရှုံးမယ်လို့ ပြောနေတယ်။ တို့ အညံ့တော့ မခံဘူး။ ကဲ... အသေခံတပ်သားတွေ ရွေးကြ" ဆိုပြီး ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ရှင်ဘုရင်ကနေ ရှေ့က ဦးဆောင်တယ်။ အသေခံတပ်သားတွေ ရွေးချယ်တယ်။ ရွေးချယ်ပြီးတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ရသေ့ကြီးကို အကျိုးအကြောင်း သွားလျှောက်ထားကြတယ် -</p> <p>ဟိုဘက် စစ်သည်တွေက နိုင်မယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုအကြောင်းတရားကြောင့် နိုင်မလဲလို့ မေးကြည့်တော့ "တစ်ဖက် ရှင်ဘုရင်ရဲ့ဆင်ကို လိုက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်နတ်ကို မင်းတို့ဘက် ရှင်ဘုရင်ရဲ့ဆင်ကို လိုက်ပြီးစောင့်ရှောက်ပေးမယ့်နတ်က သိပ်ကြောက်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ဆင်ကို ထွက်ပြေးလို့ရှိရင် မင်းတို့ စစ်ရှုံးလိမ့်မယ်" ဆိုပြီး အသိပေးတယ်။ အသိပေးတော့ အသေခံတပ်သားတွေက ဘာလုပ်သလဲ?</p> <p>တစ်ဖက်က ဆင်ကို စစ်မထိုးဘူး၊ ဆင်ဘေးမှာ စောင့်နေတဲ့နတ် ရှိတယ်လို့ အာရုံယူပြီးတော့ ဆင်ဘေးကို အသေခံပြီး လေးတွေ၊ မြားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပစ်ခတ်ကြတယ်။ တိုက်လိုက်တဲ့အခါ ဟိုဘက်စောင့်နေတဲ့ နတ်ကလည်း ကြောက်ပြီးတော့ ထွက်ပြေးရော။ စောင့်နေတဲ့နတ်လည်း ပြေးရော ဟိုဘက်ကဆင်လည်း ရှုံးပြီး ပြေးတော့တာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်ဘက်က နိုင်မယ်လို့ သိထားတဲ့အတွက် လုံ့လကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိဘူး။ တစ်ဘက်ကတော့ ရှုံးမယ်လို့ သေချာနေတဲ့အတွက် တအားကြိုးစားကြတယ်။ အသေခံပြီးတော့ကို ကြိုးစားတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါမှာ အောင်ပွဲရသွားတယ်။ အောင်ပွဲရတဲ့ ရှုံးတဲ့ဘက်ကနေ ရသေ့ကြီးထံ သွားပြောပြီ။ "ငါလည်း သိကြားမင်းကြီးပြောလို့ ပြောရတာပဲ။ သိကြားမင်းကြီးလာတဲ့အခါ မေးကြည့်လိုက်တော့ - အရှင်ဘုရား တစ်ဖက်က လုံ့လဝီရိယလျော့ထားတယ်။ လူမလုံ့လ နတ်လည်း မလို့မရဘူး" ဆိုပြီးတော့ လျှောက်သွားတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် လောကမှာ စီးပွားရေး ရှာဖွေနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ လုံ့လဝီရိယရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲဒီ လုံ့လဝီရိယမှာ အသိအလိမ္မာဉာဏ်ပညာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မိမိရှာဖွေနေတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွမ်းကျင်လိမ္မာခြင်းဆိုတဲ့ ဉာဏ်တစ်ခုတော့ ခြံရံထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ပစ္စုပ္ပန်ကံလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လုံ့လဝီရိယလည်းရှိပြီ၊ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှုဆိုတဲ့ ဉာဏ်လည်းရှိပြီ၊ အတိတ်က ကံကလေးကလည်း ထောက်ပံ့လိုက်ပြီ၊ ပယောဂသမ္ပတ္တိစက်တွေကလည်း ပြည့်စုံလာပြီဆိုရင် ကြီးပွားချမ်းသာမယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် <b>ဥဋ္ဌာတာ ဝိန္ဒတေ ဓနံ</b> - ဥဋ္ဌာ—ထကြွလုံ့လဝီရိယရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဓနံ—စည်းစိမ်ဥစ္စာကို၊ ဝိန္ဒတေ—ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ လောကရေးရာမှာ ဒီလို ထကြွလုံ့လဝီရိယရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရနိုင်သလားဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လောကုတ္တရာရေးရာမှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။</p> <p><b>သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ</b> ခေါ်တဲ့ ဣန္ဒြေ ၅-ပါး၊ ဗိုလ် ၅-ပါး၊ စွမ်းအင်ကြီး ၅-ပါးနှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည်သာလျှင် လောကုတ္တရာ တရားထူးတရားမြတ်ကို ရနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီ စွမ်းအင်ကြီး ၅-ခုထဲမှာ ဝီရိယလည်း အပါအဝင် ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် လုံ့လဝီရိယဆိုတာ ရှိဖို့လိုအပ်ပါတယ်နော်။</p> <p>နောက်တစ်ခု - <b>အာရက္ခသမ္ပဒါ</b> တဲ့။ မိမိရှာဖွေထားတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို ဘယ်ပုံ ဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်ကောင်းတွေ တတ်သိနားလည်ဖို့ လိုတယ်။ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တတ်ဖို့လည်း လိုအပ်တယ်။ ခေတ်ပေါ်နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ပဲဖြစ်စေ၊ ရှေးခေတ်ဟောင်းနည်း အမျိုးမျိုးနဲ့ပဲဖြစ်စေ မိမိတို့ ရှာဖွေစုဆောင်းထားတဲ့ ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရေ၊ မီး၊ မင်း၊ ခိုးသူ၊ မချစ်မနှစ်သက်သောသူ ဆိုတဲ့ ရန်သူငါးတန်တို့ ဖျက်ဆီးလို့ မရနိုင်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိဖို့ လိုတယ်။ အဲဒီလို စောင့်ရှောက်တာကိုတော့ အာရက္ခသမ္ပဒါလို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>နောက် နံပါတ်(၃)ကတော့ - <b>ကလျာဏမိတ္တသမ္ပဒါ</b>။ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း ရှိဖို့လိုတယ်။ စီးပွားဥစ္စာတစ်ခုကို ရှာဖွေတဲ့အခါမှာ ဒီလုပ်ငန်းရပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွမ်းကျင်အောင် ညွှန်ကြားပြသ ကူညီရိုင်းပင်းပေးမယ့် မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း၊ ဆရာကောင်းသမားကောင်း လိုအပ်ပါတယ်။ ထိုဆရာသမားကောင်း၊ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတို့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို မူတည်ပြီးတော့ မိမိတို့က ကြိုးစားအားထုတ်တတ်တဲ့ ဉာဏ်ကလေးရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ကြီးပွားနိုင်တယ်။</p> <p>အားလုံး ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်။ <b>ကြွက်သေတစ်ခု အရင်းပြု</b>-ဆိုတဲ့ ထုံးကလေးပဲ။ တစ်နေ့ ... ဘုရားအလောင်းပုဏ္ဏားကြီးက နန်းတော်သို့အသွား ကြွက်သေတစ်ကောင်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်တဲ့အခါ နက္ခတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဩော် ... ပညာရှိတဲ့ယောက်ျားဟာ ဒီ-ကြွက်သေကို အရင်းပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် ကြီးပွားချမ်းသာနိုင်တယ်လို့ ဒီစကားလေးတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>ပုဏ္ဏားကြီးဟာ ပညာရှိသူတော်ကောင်း ဖြစ်လေတော့ ဒီပုဏ္ဏားကြီးဟာ မသိဘဲနဲ့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီးတော့ ပုဏ္ဏားကြီး ပြောလိုက်တာကို ကြားတဲ့ ဆင်းရဲသားသူငယ်တစ်ယောက်က ပုဏ္ဏားကြီး ပြောကြားလိုက်တဲ့-စကားကို ရိုရိုသေသေနဲ့ မှတ်သားပြီးတော့ ဒီကြွက်သေလေးကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ အရင်းပြုတယ်။</p> <p>မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းကို အမှီပြုပြီးတော့ ကြီးပွားချမ်းသာနိုင်တဲ့ ထုံးကလေးပါ။ ဒီ ကြွက်သေလေးကို အရင်းပြုပြီးတော့ ကြောင်စာသွားရောင်းလိုက်တာ တစ်ရွေးရတယ်။ အဲဒီတစ်ရွေးကို အရင်းတည်ပြီးတော့ လုပ်လိုက်တာ လေးလအတွင်းမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာသွားတယ်။ ဒါဟာ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတို့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား အပြည့်အဝဖြင့် ကြိုးစားလိုက်လို့ ရရှိတဲ့ ချမ်းသာသုခတစ်ခုပဲ။</p> <p>နံပါတ်(၄)ကတော့ - <b>သမ္မာဇီဝိတ</b> - တဲ့။ ဝင်ငွေနဲ့ ထွက်ငွေကို မျှမျှတတရှိအောင် သုံးစွဲတတ်ရမယ်။ ဝင်ငွေက နည်းနေတယ်၊ ထွက်ငွေက များပြီဆိုရင်တော့ ဘာဖြစ်မလဲ? မွဲဖို့သာ ပြင်ပေပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လား? ရှိနေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ အကုန်လုံး ပြုတ်တော့မယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဘုရားပေးထားတဲ့ နည်းစနစ်ကတော့ ... မိမိရှာဖွေလို့ ရရှိတဲ့ စီးပွားဥစ္စာကို ၄-ပုံ ပုံလိုက်ပါ။ တစ်ပုံကို အကြောင်းကိစ္စရှိလျှင် သုံးရန်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြုပ်နှံထား၊ သိမ်းဆည်းထား။ တစ်ပုံကို စားသုံးပါ။ အဲဒီ စားသုံးတဲ့အထဲက လှူပါတန်းပါ။ နှစ်ပုံကိုတော့ ရင်းနှီးပါ ဆိုပြီးတော့ ဒီလို အကြံဉာဏ်ပေးထားတယ်။ အဲဒါ <b>သမ္မာဇီဝိတ</b>ပဲ။ ညီညီမျှမျှ၊ မျှမျှတတဖြစ်အောင် အသက်မွေးတတ်ခြင်းပဲ။ ဒါ ဥစ္စာစည်းစိမ် ကြီးပွားတိုးတက်ဖို့ရာ အကြောင်း ၄-ပါး သမ္ပဒါတရားဆိုပြီး ဘုရားဟောထားတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ အခုဟောနေတာ - <b>အနာကုလာ စ ကမ္မန္တ</b> = ရောယှက်-ရှုပ်ထွေးတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေ မရှိရဘူး။ အလုပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်တဲ့အချိန်အခါမှာ မင်္ဂလာရှိချင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က လောကီရေးမှာပဲဖြစ်စေ၊ လောကုတ္တရာရေးမှာပဲဖြစ်စေ လုပ်ငန်းတစ်ခုကိုလုပ်ရင် ရောယှက်ရှုပ်ထွေးခြင်း ကင်းရမယ်။ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း စနစ်တကျ ပြုလုပ်တတ်ရမယ်။ ဒါမှ ကြီးပွား-ချမ်းသာနိုင်သည်။</p> <p>လောကုတ္တရာရေးရာပိုင်းမှာလည်း တကယ် သီလကျင့်စဉ်တွေကို ဖြည့်ကျင့်ပြီဆိုရင် တကယ် ဖြူဖြူစင်စင် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖြည့်ကျင့်ပါ။ အုတ်အရောရော ကျောက်အရောရော မဖြစ်ပါစေနဲ့။ သမာဓိကျင့်စဉ်ကို ဖြည့်ကျင့်ပြီဆိုရင်လည်း တကယ် ဖြူဖြူစင်စင်၊ စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ ဖြည့်ကျင့်ပါ။ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားပါ။ အုတ်အရောရော ကျောက်အရောရော မဖြစ်စေနဲ့။ ပညာကျင့်စဉ်ကို တကယ်ဖြည့်ကျင့်ပြီဆိုရင်လည်း တကယ် ဖြူဖြူစင်စင်နဲ့ မြင့်မြင့်-မြတ်မြတ်ဖြစ်အောင် ဖြည့်ကျင့်ပါ။ အုတ်အရောရော ကျောက်အရောရော မလုပ်ပါနဲ့။</p> <p>တကယ် သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို ရောယှက်ရှုပ်ထွေးမှု မရှိဘဲ ဖြူဖြူစင်စင် ဖြည့်ကျင့်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မိမိတောင့်တနေတဲ့ လောကုတ္တရာ တရားထူးတရားမြတ်ဆိုတာ ပါရမီအားလျော်စွာ ရနိုင်ပါတယ်။</p> <p>အေး ... အလားတူပဲ လောကကြီးပွားရေးမှာလည်း လုပ်ငန်းတွေကို ရောယှက်ရှုပ်ထွေးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် လုပ်ငန်းကြီးပွားတိုးတက်မှုဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အကယ်၍ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးမှု မရှိဘဲ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့ ပြုလုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ရနိုင်တဲ့ အကျိုးစီးပွားလေးမျိုး မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတယ်။</p> <p>ဟို ... အင်္ဂုတ္တိုရ် စတုက္ကနိပါတ် ပါဠိတော်မှာ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားပါတယ်။</p> <p><b>စတ္တာနိ</b> = လေးမျိုးတို့တည်း။</p> <p>ကာမဂုဏ်ကို ခံစားနေတဲ့ လူသားတစ်ဦး သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရရှိခံစားထိုက်တဲ့ ချမ်းသာ လေးမျိုးရှိတယ်ကွယ် -<br> ၁။ <b>အတ္ထိသုခ</b> = ရှိတဲ့ချမ်းသာ။<br> ၂။ <b>ဘောဂသုခ</b> = သုံးဆောင်ခံစားလို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ချမ်းသာ။<br> ၃။ <b>အနဏသုခ</b> = ကြွေးမြီကင်းရှင်းနေတဲ့ ချမ်းသာ။<br> ၄။ <b>အနာဝဇ္ဇသုခ</b> = အပြစ်မရှိတဲ့ ချမ်းသာ။</p> <p>ပေါင်းလိုက်တော့ ချမ်းသာ ဘယ်နှစ်မျိုးလဲ? လေးမျိုး။ လောကမှာ ကာမဂုဏ် ခံစားနေတဲ့ ချမ်းသာ လေးမျိုး မြတ်စွာဘုရား ဟောထားပါတယ်။</p> <p><b>အတ္ထိသုခ</b> = ရှိတဲ့ချမ်းသာက ဘာလဲလို့မေးတော့ -</p> <p>**"ကတမဉ္စ ဂဟပတိ အတ္ထိသုခံ? ဣဓ ဂဟပတိ ကုလပုတ္တဿ ဘောဂါ ဟောန္တိ၊ ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတာ ဗာဟာဗလပရိစိတာ သေဒါဝက္ခိတ္တာ ဓမ္မိကာ ဓမ္မလဒ္ဓါ။"** ဂဟပတိ—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ အတ္ထိသုခံ—အတ္ထိသုခဟူသည်ကား၊ ကတမဉ္စ—အဘယ်နည်း။ ဂဟပတိ—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ ဣဓ—ဤလောက၌၊ ကုလပုတ္တဿ—အမျိုးကောင်းသားအား၊ ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတာ—ထကြွလုံ့လဝီရိယဖြင့် ရှာဖွေ၍ ရရှိအပ်ကုန်သော၊ ဗာဟာဗလပရိစိတာ—လက်ရုံးအားကိုးဖြင့် ဆည်းပူးရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ သေဒါဝက္ခိတ္တာ—ချွေးဒလုံးလုံး ကျအောင် ရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ ဓမ္မိကာ ဓမ္မလဒ္ဓါ—တရားနှင့် လျော်ညီကုန်သော၊ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေ၍ ရရှိထားအပ်ကုန်သော၊ ဘောဂါ—စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည်၊ ဟောန္တိ—ရှိကြလေကုန်၏။ </p> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် စီးပွားရှာတဲ့ အပိုင်းလေးမှာ ဘုရားရှင်ကတော့ ဓမ္မိကာ ဓမ္မလဒ္ဓါ— တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိတာကို ဘုရားရှင်က ဆိုလိုပါတယ်နော်။ အဲ့ဒီလို တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် စီးပွားဥစ္စာတွေကို ရှာဖွေတဲ့ အပိုင်းမှာ ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတာ— ထကြွလုံ့လဝီရိယကို အခြေတည်ပြီးတော့ ရရှိအောင် ရှာဖွေတယ်။ ဗာဟာဗလပရိစိတာ— လက်ရုံးကို အားကိုးပြီးတော့ ရရှိအောင် စုဆောင်းရှာဖွေတယ်။ သေဒါဝက္ခိတ္တာ— နဖူးကချွေး ခြေမကျသည်တိုင်အောင် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးတော့ ရှာဖွေထားတယ်။ အဲဒီလို တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဟာ အမျိုးသားကောင်းတစ်ဦးရဲ့သန္တာန်မှာ အထင်အရှားရှိနေပြီ ဆိုကြစို့။ အထင်အရှားရှိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲ ?</p> <p>ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတာ— ထကြွလုံ့လဝီရိယဖြင့် ရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ ဗာဟာဗလပရိစိတာ— လက်ရုံးအားကိုးဖြင့် ဆည်းပူးရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ သေဒါဝက္ခိတ္တာ— ချွေးဒလုံးလုံး ကျအောင် စုဆောင်းရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ ဓမ္မိကာ ဓမ္မလဒ္ဓါ— တရားနှင့် လျော်ညီကုန်သော၊ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရသဖြင့် ရရှိအပ်ကုန်သော၊ ဘောဂါ— စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည်၊ အတ္ထိ—ရှိကြလေကုန်၏။ <p><b>ဣတိ</b>— ဤသို့လျှင်၊ ဝိတက္ခေန္တဿ— ကြံစည်စိတ်ကူးမိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌၊ <b>သုခံ</b>— ချမ်းသာသုခကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b>— ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ <b>သောမနဿံ</b>— နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း သောမနဿတရားကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b>— ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ ဂဟပတိ—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ ဣဒံ—ဤကဲ့သို့သော ချမ်းသာသုခ၊ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း သောမနဿတရားကို၊ <b>အတ္ထိသုခံ</b>— အတ္ထိသုခဟူ၍၊ <b>ဝုစ္စတိ</b>— ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။</p> <p>မိမိမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေလိုက်တဲ့အခါ ရရှိပြီ။ ငါ့မှာ စည်းစိမ်တွေ ဒီလောက်တောင် ရရှိလေပေါ့လို့ ပြန်စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါမှာ ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေအပေါ် အခြေခံပြီးတော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်-သန္တာန်မှာ ဝမ်းမြောက်မှု ဖြစ်ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား? ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>မိမိရှာဖွေလို့ ရရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေအပေါ်မှာ အာရုံယူကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဝမ်းမြောက်မှု သောမနဿ တရားတွေလည်း ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်မလာဘူးလား? ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သုခမျိုးကိုတော့ <b>အတ္ထိသုခ</b>လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက ဘုရား အကွက်စိပ်စိပ် ဟောထားပါတယ်။</p> <p><b>ဓမ္မိကာ ဓမ္မလဒ္ဓါ</b> = တရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေ၍ ရရှိတဲ့ ဥစ္စာတွေ ဒီလို ဟောထားတယ်။ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေ၍ ရရှိသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ပြန်ပြီး အာရုံယူကြည့်ပါ။ ဒီလို စိတ်ချမ်းသာမှု ရပါ့မလား? မရနိုင်ဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့ပါ။</p> <p>နောက်တစ်ခု နံပါတ်(၂) <b>ဘောဂသုခ</b> = သုံးဆောင်ခံစားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ချမ်းသာသုခ။</p> ဘာလဲဆိုတော့— ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတေဟိ ဘောဂေဟိ ဗာဟာဗလပရိစိတေဟိ ဓမ္မိကေဟိ ဓမ္မလဒ္ဓေဟိ၊ ပရိဘုဉ္ဇတိ ပုညာနိ စ ကရောတိ။</p> <p>ဂဟပတိ—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ ဣဓ—ဤလောက၌၊ ကုလပုတ္တော—အမျိုးကောင်းသားသည်၊ ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတေဟိ—ထကြွလုံ့လဝီရိယဖြင့် စုဆောင်းရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ ဗာဟာဗလပရိစိတေဟိ—လက်ရုံးအားကိုးဖြင့် ဆည်းပူးရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ သေဒါဝက္ခိတ္တေဟိ—ချွေးဒလုံးလုံး ကျအောင် ရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ ဓမ္မိကေဟိ—တရားနှင့် လျော်ညီကြကုန်သော၊ ဓမ္မလဒ္ဓေဟိ—တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိအပ်ကုန်သော၊ ဘောဂေဟိ—စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို၊ ပရိဘုဉ္ဇတိ—သုံးဆောင်ခံစား၍ နေ၏။ ပုညာနိ စ—ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ကိုလည်းပဲ၊ ကရောတိ—ပြုလုပ်၍ နေပေ၏။</p> <p>ဒီလောကမှာ အမျိုးသားကောင်းတစ်ဦးက ထကြွလုံ့လဝီရိယကို အခြေခံပြီးတော့ လက်ရုံးအားကိုးပြီးတော့ ချွေးဒီးဒီးကျအောင် ရှာဖွေထားအပ်တဲ့ စီးပွားဥစ္စာတွေရှိတယ်။ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် တရားနဲ့လျော်ညီနေတဲ့ စီးပွားဥစ္စာတွေကို မိမိက သုံးဆောင်ခံစားတယ်။ အဲဒီလို သုံးဆောင်ခံစားရုံတင်မကဘူး ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို အခြေတည်ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေလည်းပြုတယ်။ ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေနဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် အမျိုးမျိုးလည်းပြုတယ်။ ပြုလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာဖြစ်လာသလဲ?</p> <p><b>"သော ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတေဟိ ဗာဟာဗလပရိစိတေဟိ သေဒါဝက္ခိတ္တေဟိ ဓမ္မိကေဟိ ဓမ္မလဒ္ဓေဟိ ဘောဂေဟိ ပရိဘုဉ္ဇတိ ပုညာနိ စ ကရောတိ။"</b></p> <p><b>သော</b>—ထိုယောက်ျားသည်၊ <b>ဥဋ္ဌာနဝီရိယာဓိဂတေဟိ</b>—ထကြွလုံ့လဝီရိယဖြင့် ဆည်းပူးရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ <b>ဗာဟာဗလပရိစိတေဟိ</b>—လက်ရုံးအားဖြင့် စုဆောင်းရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ <b>သေဒါဝက္ခိတ္တေဟိ</b>—ချွေးထွက်အောင် ရှာဖွေ၍ ထားအပ်ကုန်သော၊ <b>ဓမ္မိကေဟိ ဓမ္မလဒ္ဓေဟိ</b>—တရားနှင့်လျော်ညီကုန်သော၊ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေခြင်းဖြင့် ရရှိကုန်သော၊ <b>ဘောဂေဟိ</b>—စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို၊ <b>ပရိဘုဉ္ဇတိ</b>—သုံးဆောင်၍ နေရပေ၏။ <b>ပုညာနိ စ</b>—ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ကိုလည်းပဲ၊ <b>ကရောတိ</b>—ပြုလုပ်၍ နေရပေ၏။</p> <p><b>"ဣတိ ပရိဘုဉ္ဇန္တော ပုညာနိ စ ကရောန္တော အဓိဂစ္ဆတိ သုခံ၊ အဓိဂစ္ဆတိ သောမနဿံ။"</b></p> <p><b>ဣတိ</b>—ဤသို့လျှင်၊ ကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌၊ <b>သုခံ</b>—ချမ်းသာသုခကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b>—ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ <b>သောမနဿံ</b>—နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း သောမနဿကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b>—ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ ဤကဲ့သို့သော ချမ်းသာသုခမျိုးကို <b>"ဘောဂသုခ"</b> ဟူ၍ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။</p> <p>ထကြွလုံ့လဝီရိယကို အခြေတည်ပြီး လက်ရုံးအားကိုးဖြင့် ရှာဖွေထားအပ်ကုန်သော စီးပွားဥစ္စာတွေရှိတယ်။ ဒီ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေသည် တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် တရားနှင့်လျော်ညီစွာ ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ-တွေလည်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို မိမိကိုယ်တိုင် သုံးဆောင်ခံစားတယ်။</p> <p>ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို အခြေတည်ပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် အမျိုးမျိုးတွေလည်း ပြုလုပ်တယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ငါသည် ဒီ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို သုံးဆောင်ခံစားရပြီပေါ့လို့ ပြန်စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါမှာ သုံးဆောင်ခံစားခြင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခမဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်တယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ပြုလိုက်ပြီ ဤကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကိုတော့ ဤမည်သော ဒါန-ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ငါပြုလိုက်ပြီဆိုပြီးတော့ ပြန်ပြီးတော့ စဉ်းစားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ချမ်းသာသုခ မဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်နေတယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်းပဲ ချမ်းသာသုခတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား? ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီလို ချမ်းသာသုခမျိုးကို <b>ဘောဂသုခ</b> = စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို သုံးဆောင်၍ ရရှိအပ်သော ချမ်းသာသုခလို့ခေါ်တယ်။ အဲဒီ သုခမျိုးဟာ တန်ဖိုးရှိပါတယ်နော်။</p> <p>သေခါနီးကာလရောက်ပြီ ဆိုကြပါစို့ - ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတစ်ခုက အကျိုးပေးတော့မယ်ဆိုရင် သေခါနီးကာလမှာ ဘာဖြစ်လာသလဲ? အကျိုးပေးမဲ့ စွမ်းအင်သတ္တိကြောင့် နိမိတ်တွေ ထင်လာတတ်ပါတယ်နော်။ ဘယ်ပုံ ဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် နိမိတ်ထင်လာသလဲဆိုတော့ -</p> <p>ဥပမာ - ဘုရားကို ဆီမီးလှူခဲ့တယ် ဆိုကြပါစို့ ... ဆီမီးပူဇော်ခဲ့တဲ့ ကံကလေးက အကျိုးပေးတော့မယ်ဆိုရင် သေခါနီးကာလမှာ ဒီဆီမီးတွေကို စေတီတော်အား လှူဒါန်းနေတဲ့ နိမိတ်တွေ ထင်နေတတ်တယ်။ အေး ... သံဃာတော်မြတ်ကို သင်္ကန်းလှူခဲ့တယ်ဆိုကြပါစို့။ သင်္ကန်းတွေ၊ ထီးတွေ၊ ဖိနပ်တွေ လှူခဲ့တယ်ဆိုရင် သေခါနီးကာလမှာ ဒီကံရဲ့စွမ်းအင်သတ္တိကြောင့် သင်္ကန်းလှူနေတဲ့ပုံတွေမြင်နေတတ်တယ်။ သို့မဟုတ် အသစ်တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ သင်္ကန်းလှူနေတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်အနေအထားအားဖြင့် သေခါနီးကာလမှာ ထင်နေတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီကံလေးတွေဟာ မိမိအတွက် အလွန်အင်မတန် အားကိုးထိုက်တဲ့ ကံကလေးတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား? ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>ပါဠိပါစစ်ပေးနော်။ ဒါဟာ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ - တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရရှိအပ်တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို မိမိလည်း သုံးဆောင်တယ်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကိုလည်း စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်တယ်။ ဒီလို စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်လို့ ရရှိတဲ့ သုခကို <b>ဘောဂသုခ</b>-လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီ <b>ဘောဂသုခ</b>ကို အခြေခံပြီးတော့ ရရှိအပ်တဲ့ ချမ်းသာသုခတစ်မျိုးပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ခု နံပါတ်(၃) <b>အာနဏျသုခ</b> = ကြွေးမရှိရတဲ့ သုခချမ်းသာပဲ။ အဲဒီ ကြွေးမရှိရတဲ့ ချမ်းသာသုခနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လို ဟောထားသလဲ?</p> <p>ကျောင်းဒါယကာကြီး ... ဤလောက၌ အမျိုးကောင်းသားသည် နည်းနည်းများများ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမှ ကြွေးဆပ်နေစရာ မလိုဘူး။ ကြွေးဆောင်ယူပြီး ပေးနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။</p> <p><b>"ဣဓ၊ ဂဟပတိ၊ ကုလပုတ္တော န ကဿစိ ကိဉ္စိ ဓာရေတိ အပ္ပံ ဝါ ဗဟု ဝါ။"</b></p> <p><b>ဂဟပတိ</b>—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ <b>ဣဓ</b>—ဤလောက၌၊ <b>ကုလပုတ္တော</b>—အမျိုးကောင်းသားသည်၊ <b>ကဿစိ</b>—တစ်စုံတစ်ခုသော၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ <b>အပ္ပံ ဝါ ဗဟု ဝါ</b>—နည်းသည်ဖြစ်စေ၊ များသည်ဖြစ်စေ၊ <b>ကိဉ္စိ</b>—တစ်စုံတစ်ခုသော စီးပွားဥစ္စာကို၊ <b>န ဓာရေတိ</b>—ဆောင်ယူ၍ ပေးစရာ မလို။</p> <p>အမျိုးကောင်းသားတို့သည် နည်းနည်းများများ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်မှ သွားပြီး ကြွေးဆပ်နေစရာ မလိုဘူး၊ ကြွေးဆောင်ယူပြီး ပေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။</p> <p><b>"သော 'န ကဿစိ ကိဉ္စိ ဓာရေမိ အပ္ပံ ဝါ ဗဟု ဝါ' တိ အဓိဂစ္ဆတိ သုခံ၊ အဓိဂစ္ဆတိ သောမနဿံ။"</b></p> <p><b>သော</b>—ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အဟံ</b>—ငါသည်၊ <b>ကဿစိ</b>—တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ <b>အပ္ပံ ဝါ ဗဟု ဝါ</b>—နည်းသည်ဖြစ်စေ၊ များသည်ဖြစ်စေ၊ <b>ကိဉ္စိ</b>—တစ်စုံတစ်ခုသော စီးပွားဥစ္စာကို၊ <b>န ဓာရေမိ</b>—ဆောင်ယူ၍ ပေးစရာမလို၊ ဝါ—ကြွေးဆပ်စရာ မလို၊ <b>ဣတိ</b>—ဤသို့လျှင် ကြံစည်စိတ်ကူးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌၊ <b>သုခံ</b>—ချမ်းသာသုခကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b>—ရရှိနိုင်ပါပေ၏။ <b>သောမနဿံ</b>—နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း သောမနဿတရားကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b>—ရရှိနိုင်ပါပေ၏။</p> <p><b>ဣဒံ</b>—ဤကဲ့သို့သော ချမ်းသာသုခမျိုးကို၊ <b>အနဏသုခံ</b>—ကြွေးမြီကင်းရှင်းနေတဲ့ ချမ်းသာသုခဟူ၍ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။</p> <p>မိမိမှာ ကြွေးဆပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးတဲ့။ စဉ်းစားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ နှစ်သက်မှု ဝမ်းမြောက်မှုတရားတွေ ပေါ်လာတယ်။ ကြွေးမြီကင်းရှင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော ချမ်းသာသုခတစ်မျိုးပဲ။ ကြွေးတင်နေပြီဆိုရင် ကြွေးတင်နေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်မှာ ဘာဖြစ်မလဲ? ဒီကြွေးတွေတော့ ငါဆပ်ရတော့မယ်ဆိုပြီးတော့ အမြဲတမ်း ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား? ဖြစ်နေရတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု - ကြွေးမဆပ်နိုင်ရခြင်းဆိုတဲ့ ပူပန်မှု ဒေါမနဿတရားတွေရော ဖြစ်မနေရဘူးလား? ကြွေးရှင်တို့ကို အချိန်တန်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ကြွေးမဆပ်နိုင်ရခြင်းကြောင့် ကြွေးရှင်တို့ရဲ့ ယုတ်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကိုလည်း ခံစားမနေရဘူးလား?</p> <p>အေး ... ဒီထက်မှ မနေနိုင်ကြလို့ ကြွေးရှင်တွေက ကြွေးမရလို့ တရားစွဲဆိုမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း တရားဥပဒေလမ်းကြောင်းအရ မိမိဟာ အရေးယူခံရတဲ့အဆင့်အထိ မရောက်နိုင်ဘူးလား? ရောက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြွေးမြီကင်းရှင်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အဲဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ရရှိနိုင်ပါဦးမလား? မရတော့ဘူး။ မရတဲ့အပြင် သူမှာ ကြွေးကင်းခြင်းကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ဝမ်းသာတဲ့ သုခတွေ ရရှိနိုင်တယ်။ အဲဒီလို ဝမ်းသာတဲ့ သုခချမ်းသာမျိုးကိုတော့ <b>အာနဏျသုခ</b>-လို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု နံပါတ်(၄) <b>အနဝဇ္ဇသုခ</b> (<b>ကတမေ</b>)</p> <p><b>"ဣဓ၊ ဂဟပတိ၊ အရိယသာဝကော အနဝဇ္ဇေန ကာယကမ္မေန သမန္နာဂတော ဟောတိ၊ အနဝဇ္ဇေန ဝစီကမ္မေန သမန္နာဂတော ဟောတိ၊ အနဝဇ္ဇေန မနောကမ္မေန သမန္နာဂတော ဟောတိ။"</b></p> <p><b>ဂဟပတိ</b>—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ <b>အနဝဇ္ဇသုခံ</b>—အပြစ်မရှိတဲ့ ချမ်းသာဟူသည်၊ <b>ကတမံ စ</b>—အဘယ်နည်း။ <b>ဂဟပတိ</b>—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ <b>ဣဓ</b>—ဤလောက၌၊ <b>အရိယသာဝကော</b>—အရိယာဖြစ်တော်မူသော ငါဘုရားရှင်၏ တပည့်သာဝကသည်၊ <b>အနဝဇ္ဇေန ကာယကမ္မေန</b>—အပြစ်မရှိသော ကာယကံနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>အနဝဇ္ဇေန ဝစီကမ္မေန</b>—အပြစ်မရှိသော ဝစီကံနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>အနဝဇ္ဇေန မနောကမ္မေန</b>—အပြစ်မရှိသော မနောကံနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b>—ပြည့်စုံသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</p> <p>လောကမှာ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါဘုရားရှင်ရဲ့ တပည့်သာဝကတစ်ဦး၊ အရိယာဖြစ်တော်မူတဲ့ ငါဘုရားရှင်ရဲ့ သာဝကတစ်ဦး ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ။ အပြစ်ကင်းရှင်းနေတဲ့ ကာယကံတွေနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်၊ အပြစ်ကင်းရှင်းနေတဲ့ ဝစီကံတွေနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်၊ အပြစ်ကင်းရှင်းနေတဲ့ စင်ကြယ်နေတဲ့ မနောကံတွေနဲ့လည်း ပြည့်စုံတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုရှိတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုရှိတယ်၊ မနောကံတွေနဲ့လည်း စင်ကြယ်မှုရှိနေပြီနော်။</p> <p><b>"သော 'အနဝဇ္ဇေန ကာယကမ္မေန သမန္နာဂတောမှိ၊ အနဝဇ္ဇေန ဝစီကမ္မေန သမန္နာဂတောမှိ၊ အနဝဇ္ဇေန မနောကမ္မေန သမန္နာဂတောမှိ' တိ အဓိဂစ္ဆတိ သုခံ၊ အဓိဂစ္ဆတိ သောမနဿံ။"</b></p> <p><b>သော</b>—ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အနဝဇ္ဇေန ကာယကမ္မေန</b>—အပြစ်ကင်းသော၊ စင်ကြယ်သော ကာယကံနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍၊ <b>အနဝဇ္ဇေန ဝစီကမ္မေန</b>—အပြစ်ကင်းသော၊ စင်ကြယ်သော ဝစီကံနှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍၊ <b>အနဝဇ္ဇေန မနောကမ္မေန</b>—အပြစ်ကင်းသော၊ စင်ကြယ်သော မနောကံနှင့် ပြည့်စုံသည် ဖြစ်ရပေ၏။ <b>ဣတိ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>သုခံ</b>—ချမ်းသာသုခကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b>—ရရှိလေ၏။</p> <p><b>ဂဟပတိ</b>—ကျောင်းဒါယကာကြီး၊ <b>ဣဒံ</b>—ဤကဲ့သို့သော ချမ်းသာသုခမျိုးကို၊ <b>အနဝဇ္ဇသုခံ</b>—အပြစ်ကင်းတဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ ချမ်းသာသုခဟူ၍ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။</p> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပေါ့နော်၊ မိမိက ကာယကံ စင်ကြယ်မှုလည်း မရှိဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုလည်း မရှိဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုလည်း မရှိ။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘဲနဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ စုဆောင်းရှာဖွေထားတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘဲနဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ စုဆောင်းရှာဖွေထားတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု မရှိဘဲနဲ့လည်း ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ စုဆောင်းရှာဖွေထားပြီ။ ဒီလို မစင်ကြယ်ဘဲ စုဆောင်းရှာဖွေထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီပစ္စည်းတွေကို သတိရတိုင်း သတိရတိုင်း အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ စိတ်ချမ်းသာမှု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>ဩော် - ငါ ဒီလို ခိုးပြီးတော့၊ ဩော် - ငါ ဒီလို သတ်ပြီးတော့၊ ငါ ဒီလို လုပ်ရက်ပြီးတော့ ဒီစီးပွားဥစ္စာတွေ ငါရှာဖွေထားတာပဲ၊ ဒီလို ငါမုသားပြောပြီးတော့၊ ငါဒီလို ကုန်းတိုက်ပြီးတော့ ဒီလို ငါရှာဖွေထားတာပဲ - စသည်ဖြင့် မိမိရရှိတဲ့ စီးပွားဥစ္စာတွေကို ပြန်အာရုံယူလိုက်တဲ့အခါမှာ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေထားတဲ့ စီးပွားဥစ္စာတွေမှန်ရင် ထိုပစ္စည်းဥစ္စာတွေ အခြေခံပြီးတော့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ချမ်းသာသုခဆိုတဲ့ သဘောတရား ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါမလား? မဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါ - သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်။ သေခါနီးကာလမှာ ဒုက္ခပေးမဲ့တရားတွေ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>စီးပွားတော့ မရှာပါဘူး။ တပည့်တော်တို့ဟာ တရားဘာဝနာကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ်အားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်ဆိုရင်ကော မိမိတို့ သူတော်ကောင်းဘဝကို ကူးလာတဲ့ အချိန်ကာလကစပြီး ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိဖို့လိုတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိဖို့လိုတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိဖို့လိုတယ်။</p> <p>သေခါနီးကာလတစ်ချိန် ဆိုကြပါစို့ - သို့မဟုတ် တစ်ချိန် သို့မဟုတ် တစ်ည ဆိုကြပါစို့။ မိမိရဲ့ ကာယကံတွေကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တယ်။ မိမိရဲ့ ကာယကံကလည်း စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ မိမိရဲ့ ဝစီကံတွေကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဝစီကံတွေက စင်ကြယ်မှု မရှိဘူး။ ငါ မုသားတွေ ပြောမိပြီ၊ ငါ ကုန်းတိုက်တဲ့စကားတွေ ပြောမိပြီ၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေ ငါ ပြောမိပြီ၊ ပြိန်ဖျင်းတဲ့စကားတွေ ငါ ပြောမိပြီ - လို့ ပြန်စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ချမ်းသာသုခ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ - သတိရှိဖို့ လိုတယ်နော်။</p> <p>ငါ ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကို စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ် - ဆိုပြီးတော့ စိတ်မချမ်းသာမှုတွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ သတိသိပ်ရှိဖို့လိုတယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ သိပ်ရှိဖို့လိုတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေဖို့ လိုတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေလည်း တတ်အားသမျှ အမြဲတမ်း ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?</p> <p>သေခြင်းတရားဆိုတာက နေ့ရယ်၊ ညရယ်မဟူ သေနိုင်တဲ့သဘောတရား ရှိပါတယ်။ သေလွန်သွားတဲ့အချိန်အခါမှာ ကုသိုလ်ကံတရားကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကုသိုလ်ကံတရားကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဝယ်ပိုက်ထွေးပြီး သေလွန်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်အခါမှာ အကုသိုလ်ကံတစ်ခုက မတော်တဆ <b>အမ္ဗပါလီ</b>-တို့လိုပေါ့။ <b>အမ္ဗပါလီ</b>ထေရီမအလောင်းတို့လို မကောင်းတဲ့အကုသိုလ် ဝစီကံတစ်ခုက အကျိုးပေးဖို့ အခွင့်သင့်လာပြီဆိုရင် မိမိတို့ အပါယ်လေးဘုံ မရောက်နိုင်ဘူးလား? ရောက်နိုင်တယ်။</p> <p>အေး ... ရှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်၊ ရှင်သာရိပုတ္တရာတို့ကို ပြစ်မှားမိတဲ့ အရှင်ကောကာလိကတို့လို မူမမှန်တဲ့ ဝစီကံတစ်ခုက အကျိုးပေးဖို့ရာ အခါအခွင့်သင့်လာပြီ ဆိုလို့ရှိရင်ရော အပါယ်လေးဘုံ မရောက်ဘူးလား? ရောက်နိုင်တယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် မိမိတို့ သေတဲ့အချိန်အခါမှာ မိမိရဲ့ သီလကို ပြန်ပြီးတော့ ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေဖို့လိုတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေဖို့လိုတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေဖို့ လိုပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလို စင်ကြယ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘဝတစ်ခုကို အဆုံးသတ်ရမယ်ဆိုလို့ရှိရင် မိမိရဲ့ စင်ကြယ်နေတဲ့ ကိုယ်ကျင့်သီလတွေကို အာရုံယူပြီးတော့ နှစ်သက်ခြင်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီသဘောတရားတွေ၊ ချမ်းသာခြင်းဆိုတဲ့ သုခသဘောတရားတွေ ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား။ ဒီနေရာမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ခု သတိရတော့ ထုံးကလေးတစ်ခု ထပ်ပြောပါဦးမယ်။ ခဏခဏတော့ ပြောဖူးပါတယ်။ နာဖူးထပ်မံပဲ -</p> <p>ဘုန်းကြီးတို့ရဲ့ သာသနာတော်မှာ ၅-နှစ်သားနဲ့ ရဟန္တာမထေရ်တစ်ပါး ထင်ထင်ရှားရှား ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ အပါဒါန်ပါဠိတော်မှာကတော့ <b>ပဉ္စသီလသမာဒါနိယ</b>မထေရ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ ဒီမထေရ်အလောင်းကို ပြန်ပြောင်း ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်က ဆိုကြစို့ ...</p> <p>လောကမှာ လူတို့ရဲ့ သက်တမ်း အနှစ်တစ်သိန်းတန်းမှာ အနောမဒဿီဘုရား ပွင့်ထွန်းခဲ့ပါတယ်။ ထိုအနောမဒဿီဘုရားရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ ဒီအမျိုးသားကောင်းကလေးက သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ လူငှားဘဝနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတယ်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်တွင်း ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် သာသနာတော်ကို ကြည်ညိုတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက ဘာလုပ်ကြသလဲ?</p> <p>ဥပုသ်နေ့တို့လို အခါကြီးရက်ကြီးတွေ၊ အဲဒီလို နေ့အခါတွေ မိမိတို့ စွမ်းအားရှိသမျှ မိမိတို့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ညီမျှသလောက် ပန်းတွေလက်စွဲလို့၊ ဆီမီးတွေလက်စွဲလို့၊ အဖျော်ယမကာတွေ လက်စွဲလို့၊ ဆေးပစ္စည်းတွေ လက်စွဲလို့ ဘုရားကျောင်းတော်ကို သွားကြတယ်။ တရားနာကြတယ်၊ တရားတွေ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ကြတယ်။ ဒီအမျိုးသားလေးက သူများအိမ်မှာ လူငှားဖြစ်နေတော့ သူများခိုင်းတဲ့ အလုပ်တာဝန်တွေနဲ့ ပိပြီးတော့ ကုသိုလ်လုပ်ငန်းတွေ သူဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ မလုပ်နိုင်တော့ တစ်နေ့ စဉ်းစားတယ်။ ဘယ်လို စဉ်းစားသလဲ?</p> <p>ငါသည် အတိတ်သံသရာတစ်လျှောက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ အားနည်းခဲ့တယ်။ ဒီလို အားနည်းခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက် လာဖြစ်ရတယ်။ အကယ်၍ ဒီဘဝမှာလည်း ငါ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခုကို ကျကျနန ထူထောင်မှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အလွန်စပ်ခါးတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခအတိရှိနေတဲ့ အပါယ်သံသရာကြီးကတော့ ငါ့ကို ဆီးကြိုနေလိမ့်မယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဒီလို ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်နဲ့ ကြုံကြိုက်တဲ့အခိုက်မှာ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခုကို ငါသည် ဆည်းပူးရှာဖွေသင့်တယ်။ သူ ဒီလို စဉ်းစားတယ်။ သူ့စဉ်းစားခန်းလေးက မှန်လား၊ မမှန်ဘူးလား? မှန်တယ်နော်။ ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်။ မအိုမီမှာ၊ မနာမီမှာ၊ မသေမီမှာသာ ရှာဖွေစုဆောင်းနိုင်တဲ့ ကံမျိုးဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>သူ စဉ်းစားလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူ ဒါနကုသိုလ်ကံ ပထမ စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ငါက ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူတစ်ပါးလို ငါက ဒါနမပြုနိုင်ဘူး။ သီလ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ငါးပါးသီလ ငါတတ်နိုင်တယ်။ ဒီတော့ ငါးပါးသီလ ငါစောင့်ထိန်းမယ်ဆိုပြီးတော့ သူ ဘာလုပ်သလဲ? အနောမဒဿီဘုရားရှင်ရဲ့ လက်ယာရံ အဂ္ဂသာဝက အရှင်နိသဘမထေရ်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး "အရှင်ဘုရား တပည့်တော်အား ငါးပါးသီလ ပေးသနားတော်မူပါ" ဆိုပြီးတော့ ရိုသေစွာ ငါးပါးသီလ ခံယူလိုက်တယ်။</p> <p>ဒီခံယူလိုက်တဲ့ သီလကို ဘယ်လောက်ဖြည့်ကျင့်လိုက်သလဲဆိုတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း။ အနှစ်တစ်သိန်းကာလအတွင်းမှာ ဒီငါးပါးသီလကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ ကျိုးအောင်၊ ပေါက်အောင်၊ ကျားအောင် မပြုလုပ်ခဲ့ဘူး။ သီလကို ဦးတည်ပြီးတော့ ပါရမီဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် သီလကို ပြောတာပါနော် -</p> <p>ဘုရားရှင်ရဲ့သာသနာတော်နဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက် ဆုံဆည်းခဲ့တဲ့ ဒီသူတော်ကောင်းတစ်ဦးသည် ဆွမ်းကလေးတစ်ဇွန်းသော်လည်း မလှူခဲ့ဖူးဘူး။ ဆီမီးလေးတစ်တိုင်သော်လည်း မလှူဖူးဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါနလည်း ထိုက်သင့်သလောက် ပြုနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သူများလို အဆင့်မြင့်မြင့် မပြုနိုင်ပေမဲ့လို့ ဆွမ်းကလေး တစ်ဇွန်းလောက်တော့ လှူကောင်းလှူနိုင်တယ်။ ဆီမီးလေးတစ်တိုင်လောက်တော့ လှူကောင်းလှူခဲ့ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက် သူများ လူငှားလုပ်ပြီး စီးပွားဥစ္စာရှာဖွေခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးက လှူနိုင်ပါလိမ့်မယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ - အားကိုးထိုက်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတဲ့အပိုင်းမှာ အနှစ်တစ်သိန်းကာလပတ်လုံး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို အားမထုတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ပြောနိုင်သလဲ? ဒီပဉ္စနန္ဒီယမထေရ်က ဦးပဉ္စင်းတို့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ ဉာဏ် ၄-ပါးကို ရရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ရှေးရှေးဘုရားရှင်ရဲ့သာသနာတော်တွင်းမှာ အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ <b>အနုလောမဉာဏ်</b> လောက်ထိရောက်အောင် ဝိပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်း အားထုတ်ထားတဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်းတစ်ခု ရှိရမယ်ဆိုပြီး အင်္ဂါရပ်တစ်ခု ဖော်ပြထားပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် မထေရ်က သီလကိုအခြေခံပြီး ပါရမီတွေ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် သီလကို ဦးတည်ပြီး ဟောထားပါတယ်။ သေခါနီးကာလရောက်လာပြီဆိုကြစို့ - သေခါနီးကာလရောက်လာတော့ မိမိရဲ့သီလတွေကို ပြန်ပြီးဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေရှိရဲ့လား ဆိုပြီးတော့ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အနှစ်တစ်သိန်းကာလပတ်လုံး မိမိဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ သီလတွေသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ ကျိုးမှု ပေါက်မှု ကျားမှု မရှိဘူးဆိုတော့ ဝမ်းသာလိုက်တာ အကြီးအကျယ်ဝမ်းသာတယ်။</p> <p>မိမိ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုတွေ၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုတွေ၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေကို ပြန်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ တစ်နည်းတစ်ဖုံပြောရင်တော့ မိမိ၏ သီလကုသိုလ်ကို အာရုံယူပြီး ဆင်ခြင် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကုသိုလ်ဇောတွေ ထပ်ထပ်ဖြစ်နေတယ်။ မိမိကုသိုလ်ဇောတွေ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေတုန်းမှာ ဗြုန်းကနဲ ဘဝတစ်ခု အဆုံးသတ်လိုက်တဲ့အခါ မရဏသန္နဇောရဲ့နေရာကို သီလနုဿတိလို့ခေါ်တဲ့ မိမိရဲ့ကုသိုလ်ကို ပြန်ဆင်ခြင်နေတဲ့ ပစ္စဝက္ခဏာကုသိုလ်ဇောတွေက နေရာယူသွားပြီး။ ဘယ်ရောက်သလဲ?</p> <p>နတ်ပြည်ရောက်။ နတ်ပြည်ကနေ လူ့ပြည်။ လူ့ပြည်နတ်ပြည် စုန်ဆန်ကျင်လည်နေလိုက်တာ ဘယ်လောက်ကြာသလဲ? တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းကြာတယ်။ အပါယ်ကို တစ်ခါမှ မလားခဲ့ရဘူး။ သူ အားထုတ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ။ သီလကုသိုလ်တွေကို စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တာ တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းကြာတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့မှာ သူ့သန္တာန်မှာ ကုသိုလ်တရားတွေ ဘယ်လောက်ဖြစ်မလဲ? အနှစ်တစ်သိန်းအတွင်း ကုသိုလ်စိတ်စေတနာတွေ ဘယ်လောက်ဖြစ်မလဲ? ကုသိုလ်စိတ်စေတနာတစ်ခုသည် အင်အားပြည့်ဝခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘဝတစ်ခုကို ပဋိသန္ဓေ အကျိုးပေးနိုင်တဲ့စွမ်းအား ရှိပါတယ်။</p> <p>ဒီတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းလောက် သီလကုသိုလ်စေတနာတွေကို မကျိုးမပေါက် မပျောက်မကျားအောင် ထိန်းသိမ်းခဲ့တဲ့ စေတနာတွေသည် ဆက်တိုက် အကျိုးပေးနေတယ်။ အရှိန်အဝါက သိပ်အားကောင်းတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဆက်တိုက် အကျိုးပေးရသလဲမေးတော့ -</p> <p>ဒီသီလကုသိုလ်မှာ သမာဓိဘာဝနာတွေကလည်း ထုံမွမ်းထားတယ်။ ဝိပဿနာဘာဝနာတွေကလည်း ထုံမွမ်းထားတယ်။ သမာဓိမှာဆိုရင် သမာဓိရှိမှ ဘုရားဟောတဲ့ ရုပ်၊ ဘုရားဟောတဲ့ နာမ်တွေကို သိနိုင်တယ်။ သမာဓိရှိမှ ဘုရားဟောတဲ့ ကြောင်းကျိုးဆက် ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကို သိနိုင်မယ်။ သမာဓိရှိမှလည်း ဘုရားဟောတဲ့ ရုပ်,နာမ်ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရသဘောတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စ အခြင်းအရာ၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ အနတ္တအခြင်းအရာတို့ကို သိနိုင်တယ်။ ဒီသမာဓိလုပ်ငန်းရပ်တွေကိုလည်း သူ စနစ်တကျ ထူထောင်ခဲ့တယ်။ ဝိပဿနာပိုင်း ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်အထိ ဆည်းပူးခဲ့တယ်။</p> <p>အဲဒီလို စီးဖြန်းခဲ့ခြင်းတည်းဟူသောအကြောင်းကြောင့် သူ့ရဲ့သီလ ကုသိုလ်စေတနာကို သမာဓိဘာဝနာ၊ ဝိပဿနာဘာဝနာတွေနဲ့ (အလွန်အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ ဘာဝနာတွေနဲ့) ခြံရံထားတယ်။ ခြံရံတဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ရဲ့ သီလကုသိုလ်စေတနာတွေ အကျိုးပေးတဲ့အချိန်အခါမှာ အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် အကျိုးပေးတယ်။ ဘယ်လို အကျိုးပေးသလဲ?</p> <p>လူ့ပြည်နတ်ပြည်ဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခတွေကို တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းတိုင်တိုင် အကျိုးပေးနေတယ်။ အဲဒီလို တစ်သင်္ချေနဲ့ကမ္ဘာတစ်သိန်းတိုင်တိုင် ဆက်တိုက်အကျိုးပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ လူမင်းစည်းစိမ်၊ နတ်မင်းစည်းစိမ်၊ စကြဝတေးမင်းစည်းစိမ်ဆိုတာတွေဟာ အကြိမ်ကြိမ် ရရှိခဲ့ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ရရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ ဘဝကို ကျင်လည်တဲ့အချိန်အခါမှာ သူ့မှာ ထူးခြားချက် သုံးချက်ရှိတယ်။ သူတစ်ပါးတွေထက် ရုပ်အဆင်းအင်္ဂါ ပိုလှတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေထက် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပိုရှိတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေထက် အသိအလိမ္မာပိုတယ်တဲ့ - ကြည့်စမ်း!</p> <p>လောကမှာ လူသားတွေ ရှာဖွေနေတာ ဒီ သုံးချက် မဟုတ်လား? ပိုပြီး ရုပ်လှရမယ်၊ ပိုပြီး ချမ်းသာရမယ်၊ ပိုပြီး ဉာဏ်ပညာကြီးမားရမယ်။ ဒီသုံးခုကို အဓိကထားပြီး ရှာဖွေနေကြတာ။ ဒီသုံးခုကို ဒီပါရမီကုသိုလ်ကံတွေက ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုရင် ဒီသီလ ဦးဆောင်နေတဲ့ ပါရမီကုသိုလ်ကံတွေကို ထူထောင်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်တယ်။</p> <p>သံသရာခရီးဆုံးအောင် လုပ်နိုင်တာတော့ အကောင်းဆုံးပဲနော်။ သံသရာခရီး မဆုံးကြသေးဘူးဆိုရင်တော့ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကံကလေးတွေကို အခုလို အသိဉာဏ်ရှိနေတဲ့ဘဝမှာ ထူထောင်တတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လေရာဘဝမှာ ရုပ်အဆင်းလှရသလဲ? သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းမှန်ရင် ရုပ်အဆင်းလှပါတယ်။</p> <p>ကာယကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု ရှိတယ်။ အဲဒီလို စင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းက ကာယကံနဲ့လည်း သူတစ်ပါးကို ပြစ်မှားမှု မရှိဘူး၊ ဝစီကံနဲ့လည်း သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ပြစ်မှားမှု မရှိဘူး၊ မနောကံနဲ့လည်း သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ပြစ်မှားမှု မရှိဘူး။ ဖွေးဖွေးလက်နေတယ်။</p> <p>ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ မကျေနပ်ချက်ဆိုတာလည်း ရှိသေးသလား? သူတစ်ပါးအပေါ်၌ ရွံရှာမုန်းတီးတဲ့စိတ်ထားတွေရော ရှိသေးသလား? မရှိဘူး။ <b>သီလတော သုခိတာ</b> = သီလကြောင့် ကိုယ်၏ကျန်းမာခြင်း၊ စိတ်၏ ချမ်းသာခြင်းဆိုတာတွေ ရရှိနိုင်တယ်။ စိတ်ဓာတ်တွေက အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့အတွက်ကြောင့် ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ ရုပ်အဆင်းအင်္ဂါတွေဟာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတယ်။</p> <p>စင်ကြယ်နေတဲ့ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ကြဲချလိုက်တဲ့ ဆွမ်းကလေး တစ်ဇွန်းပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ ပန်းကလေး တစ်ပွင့်ပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ ဆီမီးလေး တစ်တိုင်ပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ ဒီဒါနတည်းဟူသော ကုသိုလ်ကံသည် သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ကြဲချလိုက်တဲ့အတွက် <b>ဒါနတော ဘောဂဝါ</b> - ဆိုတဲ့အတိုင်း စည်းစိမ်ဥစ္စာများပြားခြင်းဟူသော အကျိုးကို ပေးနိုင်တယ်။</p> <p>အရှင်အနုရုဒ္ဓါကို ဆွမ်းတစ်ဇွန်း လောင်းလှူခဲ့ဖူးတဲ့ အိန္နကနတ်သားရဲ့စွမ်းအင်ဟာ ဟို တစ်ဆယ်ယူဇနာအတွင်း ဖိုခနောင့်ခြင်းဆက်ပြီး လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ အင်္ဂုရနတ်သားရဲ့ အလှူစွမ်းအားတွေထက် အဆင့်အတန်းမြင့်နေတာကို မတွေ့ရဘူးလား? တွေ့ရတယ်။</p> <p>သာသနာတော်အတွင်းမှာ ကြဲချစိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ ဒါနဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနတည်းဟူသော ကုသိုလ်ကံစေတနာတွေက သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ကြဲချလိုက်တဲ့ <b>ပုညခေတ္တ</b> လို့ခေါ်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို လယ်ယာမြေကောင်းဖြစ်တဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာ ကြဲချစိုက်ပျိုးခွင့်ရခဲ့တယ်။ ကုသိုလ်ပြုခွင့် ရခဲ့တယ်။</p> <p>ဒီကောင်းမှုကုသိုလ် ဒါနကုသိုလ်တွေမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ သမထဘာဝနာ ဝိပဿနာဘာဝနာတွေက ခြံရံထားတယ်။ ခြံရံထားတဲ့အတွက် ဒီဒါနကုသိုလ်ဟာလည်း အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်နေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်ရပြန်တယ်။ အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ ကုသိုလ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ရောက်လေရာ ဘဝမှာ သူတစ်ပါးထက် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု - သူတစ်ပါးထက် အသိဉာဏ်ပညာ ပိုကြီးတယ်။ သူ ဆည်းပူးရှာဖွေထားတဲ့ ပညာမျိုးစေ့ကလေးကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်ပါ။ ခန္ဓာအိမ်မှာ ရုပ်ကလာပ်အမှုန်ကလေးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတယ်။ ၃၁-ဘုံ အကုန်လုံး ရုပ်ကလာပ်အမှုန်ကလေးတွေနဲ့ တည်ောက်ထားတယ်။ အဲဒီ ကလာပ်အမှုန်ကလေးတွေသည် အက်တမ်လို့ ယနေ့ အဏုမြူလို့ခေါ်တဲ့ အမှုန်ကလေးတွေထက် သေးမယ်လို့ ယူဆတယ်။</p> <p>အဲဒီ ကလာပ်မှုန်အတွင်းမှာ ပထဝီ အာပေါ တေဇော ဝါယော အဆင်း အနံ့ အရသာစတဲ့ သဘောတရားလေးတွေ (၈)ခု (၉)ခု (၁၀)ခု ရှိကြပါတယ်။ ထိုသဘောတရားလေးတွေသည် ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်တယ်။ ဒီသဘောတရားလေးတွေက မဖြစ်ခင်ကလည်း မရှိဘူး၊ ဖြစ်ပြီးတော့လည်း မရှိဘူး။ မရှိခြင်း နှစ်ခုတို့ရဲ့အလယ်မှာ ယာယီဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဓမ္မသဘာဝပဲ။ တစ်စက္ကန့်လို့ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အချိန်ကာလကို ကုဋေငါးထောင်ပုံလိုက်ရင် တစ်ပုံလောက်သာ သက်တမ်းရှိတဲ့ ကာလပါ။ အဲဒီလောက် လျင်လျင်မြန်မြန်ကြီး ထိုးထွင်းသိတယ်ဆိုတဲ့ဉာဏ်သည် အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ ဉာဏ်မျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ပါဘူး။ အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ ဉာဏ်ပါ။</p> <p>ဒီထက် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ဉာဏ်တွေက ဘုရားရှင်ဟောထား နာမ်တရားတွေ စနစ်တကျ သိတယ်။ ဒီနေ့ သိပ္ပံပညာက လုံးဝ ရှာဖွေလို့ မရရှိတဲ့ သဘောတရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ နာမ်တရားတွေကိုလည်း <b>သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b> ဉာဏ်ပညာဖြင့် စနစ်တကျ ထွင်းဖောက် သိခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီဉာဏ်သည် အဆင့်အတန်းနိမ့်နေတဲ့ဉာဏ် ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒီဉာဏ်သည် အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဉာဏ်ပဲ။</p> <p>ဒီထက် ရှေ့တစ်ဆင့်တက်လိုက်တော့ ဒီရုပ်, ဒီနာမ်တွေသည် ဘာကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို စနစ်တကျ သိခဲ့တယ်။ အတိတ် သံသရာ အဆက်အဆက်က ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ အဝိဇ္ဇာ တဏှာ ဥပါဒါန် သင်္ခါရ ကံ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် ဝိညာဏ် နာမ်ရုပ်စတဲ့ အကျိုးတရားတွေ အထင်အရှား ဖြစ်နေတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ထူထောင်နေတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် နောင်အနာဂတ်မှာ အကျိုးတရားဖြစ်မယ်။ နောင်အနာဂတ်မှာ ဆက်လက်ထူထောင်မဲ့ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် နောက်နောင် အနာဂတ်တွေမှာ အကျိုးတရားတွေ ဖြစ်မယ်။ အတိတ် အနာဂတ် ပစ္စုပ္ပန် ကာလအတွင်းမှာ အကြောင်းတရားအဆက်ဆက် အကျိုးတရားအဆက်ဆက်တွေကို <b>သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b> ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ အဲဒီ အသိဉာဏ်ဟာလည်းပဲ အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ အသိဉာဏ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား?</p> <p>အဲဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လိုက်တဲ့အခါ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို အနုလောမဉာဏ်တိုင်အောင် ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။</p> <p>ဤသို့ အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ ဉာဏ်ပညာမျိုးစေ့တွေပါတဲ့ ပါရမီတွေကို ထူထောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ထိုပါရမီမျိုးစေ့တွေ ခြံရံထားတဲ့ သီလကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးတဲ့ဘဝမှာ ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ရတယ်။ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ယှဉ်လိုက်ယှဉ်လိုက် အသိဉာဏ်ပညာတွေဟာ အလွန် ကြီးမားတယ်။ အလွန် ထက်မြက်တယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒကာကြီးတွေ ...<br> ၁။ ရုပ်လှချင်တယ်ဆိုရင်<br> ၂။ ကြီးပွားချမ်းသာချင်တယ်ဆိုရင်<br> ၃။ ဉာဏ်ပညာကြီးမားချင်တယ်ဆိုရင် - ဘာလုပ်ရမလဲ?</p> <p>သီလကုသိုလ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ ဖြည့်ကျင့်ပါ။ သမာဓိကုသိုလ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ ထူထောင်ပါ။ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ကျင့်ပါ။ သီလကုသိုလ်တွေကို စွမ်းအားရှိသမျှ ဖြည့်ကျင့်ပါ။ စွမ်းအားရှိသမျှ ဒါနကုသိုလ်တွေလည်း ပြုပါ။</p> <p>အဲဒီလို ဒါန သီလ ဘာဝနာလို့ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို စုံစုံစေ့စေ့ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ခုပြောနေတဲ့ ပဉ္စနန္ဒီယမထေရ်တို့ကဲ့သို့ ဖြစ်လေရာ ဘဝတိုင်း ဘဝတိုင်းမှာ ချမ်းသာသုခတွေ အမျိုးမျိုး မရနိုင်ဘူးလား? ရနိုင်တယ်။</p> <p>ဒီ ပဉ္စနန္ဒီယမထေရ်က ဦးပဉ္စင်းတို့ ဘုရားရှင်လက်ထက်ရောက်လာပြီး သာဝတ္ထိပြည်မှာ အမျိုးသားကောင်းလေးတစ်ဦး လာဖြစ်တယ်။ မိဘနှစ်ပါးက ရှေးခေတ် ယဉ်ကျေးမှုအတိုင်း ဝါဆိုခါနီးအချိန်ရောက်တော့ ရဟန်းတော် ပင့်ဖိတ်ပြီးတော့ ငါးပါးသီလ ခံယူဆောက်တည်ကြတယ်။ ခံယူဆောက်တည်တဲ့ အချိန်အခါမှာ စာမှာတော့ အတိအကျ ဖွင့်မထားပါဘူး။ သို့သော်လည်း သာဝကတို့ထံမှာ သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကား မနာကြားဘူးဆိုရင် တရားထူးမရနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ဥပဒေသက ရှိပါတယ်။</p> <p>ရှိတော့ ... ဒီရဟန်းတော်ကလည်း ဝတ္တရားသိသိဖြင့် ငါးပါးသီလ ချီးမြှင့်ပြီးတဲ့အခါမှာ သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကားဟောကြားတော်မူတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ ဒီကလေးလေးက ငါးနှစ်သားအရွယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မိဘနှစ်ပါး သီလဆောက်တည်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ အနားက ထိုင်ပြီးနားထောင်နေတယ်။ နားထောင်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ငါးပါးသီလ မိဘတွေ ဆောက်တည်လိုက်တဲ့ အသံလည်းကြားလိုက်ရော -</p> <p>ဟိုး ... တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းထက်က မိမိဆောက်တည်ထားတဲ့ ငါးပါးသီလ ချက်ချင်း သွားသတိရတယ်။ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဝမ်းသာတဲ့ ပီတိသောမနဿတွေ ထင်ရှားဖြစ်နေတုန်း ထိုရဟန်းတော်ကလည်း သမထ ကျင့်စဉ်၊ သီလကျင့်စဉ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်၊ ပညာကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကားတွေကို အစဉ်အတိုင်း ဆိုဆုံးမလိုက်တဲ့အတွက် ထိုတစ်ထိုင်အတွင်းမှာပဲ ထိုကလေးကလည်း ဝိပဿနာဘာဝနာတရားတွေကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တဲ့အတွက် အရဟတ္တဖိုလ်တည်သွားတယ်။</p> <p>ငါးနှစ်သားအရွယ်မှာ အရဟတ္တဖိုလ်ထိ ရရှိတယ်ဆိုလို့ရှိရင် ထိုဉာဏ်ပညာမျိုးသည် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တဲ့ ဉာဏ်ပညာမျိုးမဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဘာကြောင့်လဲ? ဘဝတစ်ခုမှာ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေရှိအောင် အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်အောင် ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တယ်။ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် -</p> <p><b>"အနဝဇ္ဇံ ကာယကမ္မံ၊ ဝစီကမ္မံ အနဝဇ္ဇံ။</b><br> <b>အနဝဇ္ဇံ မနောကမ္မံ၊ သုခဉ္စ အဓိဂစ္ဆတိ။"</b></p> <blockquote><b>အနဝဇ္ဇေန ကာယကမ္မေန</b> - အပြစ်မရှိသော စင်ကြယ်သော ကာယကံနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b> - ပြည့်စုံရသည် အမည်ရှိပေ၏။</blockquote> <blockquote><b>ဝစီကမ္မေန အနဝဇ္ဇေန</b> - ဝစီကံဘေး၌ အပြစ်ကင်းသော စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော ဝစီကံနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b> - ပြည့်စုံရသည် ဖြစ်ရပေ၏။</blockquote> <blockquote><b>အနဝဇ္ဇေန မနောကမ္မေန</b> - အပြစ်ကင်းသော စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော မနောကံနှင့်၊ <b>သမန္နာဂတော</b> - ပြည့်စုံရသည် အမည်ရှိပေ၏။</blockquote> <p><b>ဣတိ</b> - ဤသို့လျှင်၊ <b>စိန္တေန္တော</b> - ကြံစည်စိတ်ကူးခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>သုခံ</b> - ချမ်းသာသုခကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b> - ရရှိနိုင်ပေ၏။ <b>သောမနဿံ</b> - နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း သောမနဿကို၊ <b>အဓိဂစ္ဆတိ</b> - ရရှိနိုင်ပါပေ၏။</p> <p>ကျောင်းဒါယကာကြီး ... ဤကဲ့သို့သော ချမ်းသာမျိုးကို အပြစ်ကင်းသော ချမ်းသာသုခမျိုးဟူ၍ ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏၊ ဒီလို ချမ်းသာမျိုးကိုတော့ <b>အနဝဇ္ဇသုခ</b> = အပြစ်ကင်းသော ချမ်းသာသုခလို့ ခေါ်တယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ ချမ်းသာသုခ ဘယ်နှစ်မျိုးလဲ? လေးမျိုး -<br> ၁။ <b>အတ္ထိသုခ</b> = စီးပွားဥစ္စာရှိတယ်လို့ အာရုံယူပြီး ဖြစ်ပေါ်တဲ့ သုခ။</p> <p>၂။ <b>ဘောဂသုခ</b> = ရှာဖွေထားတဲ့ ဥစ္စာတွေကို သုံးဆောင်ခံစားတဲ့သုခ။ (ဒီ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို လှူဒါန်းလိုက်ခြင်းကြောင့် ရရှိလာတဲ့ ချမ်းသာသုခ)</p> <p>၃။ <b>အာဏဏျသုခ</b> = ကြွေးမြီကင်းရှင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ သုခ။</p> <p>၄။ <b>အနဝဇ္ဇသုခ</b> = ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု အပြစ်ကင်းရှင်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ သုခ။ အဲဒီ ချမ်းသာသုခ လေးမျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ဂါထာလေးနဲ့ ဆက်ပြီးဟောတယ်။</p> <p><b>"အာဏဏျသုခံ ဉတွာန၊ အထော အတ္ထိသုခံ ပရံ။</b><br> <b>ဘုဉ္စံ ဘောဂသုခံ မစ္စော၊ ပညာရတော ဝိပဿတိ။"</b></p> <p><b>အာဏဏျသုခံ</b> - ကြွေးမြီကင်းရှင်းခြင်း ချမ်းသာသုခကို၊ <b>ဉတွာ</b> - သိရှိခဲ့သည်ဖြစ်၍၊ <b>အထော ပရံ</b> - ထို့ပြင်တစ်ပါးသော၊ <b>အတ္ထိသုခံ</b> - စီးပွားဥစ္စာရှိခြင်းဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အတ္ထိသုခကိုလည်းပဲ သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>ဘုဉ္စံ ဘောဂသုခံ</b> - စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို သုံးဆောင်ခံစားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်၍လာရသော ဘောဂသုခကိုလည်းပဲ သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>မစ္စော</b> - ထိုကဲ့သို့ သိနေတဲ့ သတ္တဝါသည်၊ ထို့ထက်အလွန် <b>ပညာရတော</b> - ဝိပဿနာဉာဏ်ပညာဖြင့်၊ <b>ဝိပဿတိ</b> - ရှုပွား၍ နေလေ၏။</p> <p><b>"ဝိပဿမာနော ဇာနာတိ၊ ဥဘော ဘာဂေ သုမေဓသော။</b><br> <b>အနဝဇ္ဇသုခဿေတံ၊ ကလံ နာဂ္ဃတိ သောဠသိံ။"</b></p> <p>ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် ရှုပွားခဲ့သည်ရှိသော် <b>ဥဘော ဘာဂေ</b> - နှစ်ဖက်သော အဖို့အစုတို့ကို၊ <b>သုမေဓသော</b> - ကောင်းသော ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သိရှိရလေ၏။</p> <p>ချမ်းသာသုခ လေးမျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက နှစ်ပုံပုံလိုက်တယ်။ ကြွေးမြီကင်းရှင်းခြင်း ချမ်းသာသုခကို သိရှိခဲ့သည်ဖြစ်၍၊ ထို့ပြင် စီးပွားဥစ္စာရှိခြင်း သုခကိုလည်း သိရှိသည်ဖြစ်၍၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို သုံးဆောင်ခြင်း သုခကိုလည်း သိရှိသည်ဖြစ်၍ ထိုကဲ့သို့ သိနေသော သတ္တဝါသည် ဝိပဿနာပညာဖြင့် ရှုပွားသုံးသပ်၍ နေပေ၏။ ဝိပဿနာဉာဏ်ပညာဖြင့် ရှုပွားသုံးသပ်ဆင်ခြင်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် နှစ်ဘက်သော အကျိုးစီးပွားကို သိရှိနိုင်ပါပေ၏။</p> <p>ချမ်းသာသုခ လေးမျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက နှစ်ပုံ ပုံလိုက်တယ် -<br> ကြွေးမြီကင်းစင်ခြင်းဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခက တစ်ခု၊ အပြစ်ကင်းခြင်းဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခက တစ်ခု၊ စီးပွားဥစ္စာရှိခြင်းဆိုတဲ့ အတ္ထိသုခက တစ်ခု၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ခံစားသုံးဆောင်ခြင်း၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုခြင်းဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခက တစ်ဘက်။ နောက် ချမ်းသာသုခကတော့ <b>အနဝဇ္ဇသုခ</b> = အပြစ်မရှိခြင်းဆိုတဲ့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှု ဆိုတဲ့ အနဝဇ္ဇသုခ။</p> <p>ဒီအနဝဇ္ဇသုခက တစ်ဘက်၊ ဒီချမ်းသာသုခ နှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ပြီးတော့ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ရှုကြည့်တယ်။ ဝိပဿနာနဲ့ ရှုတယ်ဆိုတော့ - ဒီအထဲမှာ ဒီအဆင့်အထိ ဝိပဿနာရှုတတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ပါကောင်း ပါလိမ့်မယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ရှုလိုက်တဲ့အခါမှာ မိမိရဲ့အနဝဇ္ဇသုခက ခုနက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ကာယကံ စင်ကြယ်တယ်၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်တယ်၊ မနောကံ စင်ကြယ်တယ်ဆိုတာက - ဒီကာယကံစင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံစင်ကြယ်မှု၊ မနောကံစင်ကြယ်မှုတွေကို သမထဘာဝနာ၊ ဝိပဿနာဘာဝနာတွေနဲ့ ထုံမွမ်းထားမှ ပိုပြီး စင်ကြယ်တဲ့သဘော ရှိတယ်။</p> <p>ဒီ အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ ကာယကံစင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံစင်ကြယ်မှု၊ မနောကံစင်ကြယ်မှုဆိုတဲ့ ဒီသုခတွေကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ရှုလိုက်တဲ့အခါမှာ အနဝဇ္ဇသုခခေါ်တဲ့ အပြစ်ကင်းရှင်းတဲ့သုခက ပိုပြီးတော့ အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတာ သွားတွေ့ရတယ်။ ဘယ်လိုတွေ့သလဲ?</p> <p>ကြွေးမြီကင်းရှင်းခြင်းဆိုတဲ့ဘဝ။ အဲဒီဘဝမှာ ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို သိမ်းဆည်းပြီးတော့ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးရှု။ စီးပွားဥစ္စာ ရှိနေခဲ့ရင် စီးပွားဥစ္စာရှိတဲ့ဘဝကို ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ သိမ်းဆည်းပြီးတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန်တင်ပြီးတော့ ရှုတယ်။ အဲဒီ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကိုလည်း ဓာတ်လေးပါးစိုက်ကြည့်။ ရုပ်ကလာပ်အမှုန်ကလေးတွေပဲ။ အဲဒီ ရုပ်ကလာပ်အမှုန်ကလေးတွေ ဓာတ်ခွဲလိုက်ရင် ဥတုတေဇောဓာတ်ရဲ့ အစီးအပွားဖြစ်တဲ့ ရုပ်ကလာပ်အမှုန်လေးတွေပဲ။ ရုပ်ကလာပ်အမှုန်လေး တစ်မှုန်အတွင်းမှာရှိတဲ့ တေဇောဓာတ်ကြောင့် ဥတုဇရုပ်တွေဖြစ်တယ်။ အဲဒီ ဥတုဇရုပ်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကိုလည်း အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးရှုတယ်။</p> <p>မိမိ သုံးဆောင်ခံစားနေရတဲ့ ဘောဂသုခခေါ် မိမိသုံးဆောင်ခံစားနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဖြစ်ပေါ်တဲ့ ရုပ်တရား၊ နာမ်တရားတွေကို သိမ်းဆည်းတယ်။ ပြီးတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးရှုတယ်။ ဒီ ဝိပဿနာရှုတာက တစ်ဘက်။ အဲဒီလို ဝိပဿနာ ရှုနေတဲ့အချိန်မှာ အနဝဇ္ဇလို့ခေါ်တဲ့ အပြစ်ကင်းစင်နေတဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေရှိအောင် မိမိက ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မိမိရဲ့သီလ စင်ကြယ်မှုမှာ သမာဓိဘာဝနာ၊ ဝိပဿနာဘာဝနာတွေက ထုံမွမ်းထားတယ်။ အဲဒီလို ထုံမွမ်းထားတဲ့အတွက် အလွန် စင်ကြယ်နေတဲ့ ကာယကံစင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံစင်ကြယ်မှု၊ မနောကံစင်ကြယ်မှုဆိုတဲ့ သီလကုသိုလ်စေတနာ။ အဲဒီ စေတနာတွေကိုလည်း အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန်တင်ပြီး ဝိပဿနာရှုကြည့်တယ်။ ရှုကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘယ်သုခက အဆင့်အတန်းမြင့်သလဲဆိုတော့ -</p> <p><b>"အနဝဇ္ဇသုခဿေတံ၊ ကလံ နဂ္ဃတိ သောဠသိံ"</b> ဧတံ ဤသုခသုံးပါးသည်၊ အနဝဇ္ဇသုခဿ အနဝဇ္ဇသုခ၏၊ သောဠသိံ ကလံ တစ်ဆယ့်ခြောက်စိတ် တစ်စိတ်သော အဖို့ကိုမျှလည်းပဲ၊ န အဂ္ဃတိ မထိုက်တန်ပေ။</p> အတ္ထိသုခ၊ ဘောဂသုခ၊ အာဏဏျသုခလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သုခသုံးမျိုးကတော့ အနဝဇ္ဇသုခကို တစ်ဆယ့်ခြောက်စိတ် တစ်စိတ်တောင် မမီတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?</p> <p>မိမိ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှာဖွေလို့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ရရှိတယ်။ အဲဒီ ချမ်းသာလေးသည် ဘယ်လောက်များ အဆင့်အတန်းမြင့်သလဲ? ဘယ်လောက်များ ဘဝတွေကို ဆက်တိုက် အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလဲ?</p> <p>နောက်တစ်ခု <b>ဘောဂသုခ</b> = မိမိတို့ ကိုယ်ရှာဖွေတဲ့ပစ္စည်း စားဖူးကြတယ်။ သုံးစွဲဖူးကြတယ်။ သုံးစွဲခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် ဒီစိတ်စေတနာတွေက ဘယ်လိုများ အဆင့်အတန်းမြင့်မားတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို အကျိုးပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလဲ ပြန်ကြည့်ပေါ့။ ဒါ ဘောဂသုခရဲ့ စွမ်းအား။ အေး ... အဲဒီမှာ မိမိက ဒါနကလေး ပြုနိုင်ရင်တော့ ဘဝကောင်းတစ်ခု ရကောင်းရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်ပြီးတော့ ဒါနပြုမှသာလျှင် အကျိုးပေးနိုင်တယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု - <b>အာဏဏျသုခ</b> = ငါ့မှာ ကြွေးမရှိဘူးဆိုတဲ့ သုခ။ အဲဒီ သုခလေးကရော ဘယ်လောက် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ဘဝကို ဖြစ်စေနိုင်သလဲ။ ဖြစ်စေနိုင်တဲ့စွမ်းအား သိပ်ပြီးတော့ မရှိပါဘူး။</p> <p><b>အနဝဇ္ဇသုခ</b> = မိမိရဲ့ကာယကံတွေ စင်ကြယ်ခဲ့တယ်။ ဝစီကံတွေ စင်ကြယ်ခဲ့တယ်။ မနောကံတွေ စင်ကြယ်ခဲ့တယ်။ သီလကျင့်စဉ်တွေ၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေကို တကယ်လက်တွေ့ ဖြူဖြူစင်စင် ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တယ်။ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့အတွက် ကာယကံစင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံစင်ကြယ်မှု၊ မနောကံစင်ကြယ်မှုတွေကတော့ ဘဝတစ်ခုပြီးတစ်ခု သံသရာခရီးတစ်လျှောက်မှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားတဲ့ ဘဝတွေကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့စွမ်းအား မရှိဘူးလား?</p> <p>နောက်ဆုံး မိမိရဲ့ပါရမီတွေက ရင့်ညောင်းလာပြီဆိုရင် ကာယကံစင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေက ခုနက ပဉ္စနန္ဒီယမထေရ်လို တစ်သင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကောင်းရာသုဂတိမှာပဲ ကျင်လည်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးဘဝမှာလည်း အရဟတ္တမဂ်၊ အရဟတ္တဖိုလ်ဆိုတဲ့ အကောင်းဆုံး ချမ်းသာကြီးကို ရရှိတယ်ဆိုရင် အနဝဇ္ဇသုခ = အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ သုခက ချမ်းသာလေးမျိုးတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ယနေ့ သူတော်ကောင်းတွေဟာလည်း အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဘုရားရှင်နှစ်ခြိုက်တော်မူတဲ့ ချမ်းသာသုခကို ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ကြပါလို့ ဘုန်းကြီးက တိုက်တွန်းပါတယ်။</p> <p>ကဲ ... ဒီနေရာမှာ ယနေ့ဟောနေတာက မာတာပိတု ဥပဋ္ဌာနံ ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာကို အခြေခံပြီးတော့ ဟောခဲ့တယ်။</p> 1m017ohfttti97f69eg85htlawsy3ts 0 6282 21932 2026-04-18T17:06:17Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၅/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၄..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21932 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၅/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၄/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၆/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ် - ၅၅</h3> <p><b>မာတာပိတု ဥပဋ္ဌာနံ</b>-ဆိုတဲ့ မင်္ဂလာလေးပေါ့။ မင်္ဂလာရေတွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် <b>မာတာပိတု ဥပဋ္ဌာနံ</b> = မိဘကို ရိုသေစွာ လုပ်ကျွေးခြင်းက မင်္ဂလာတစ်ခု၊ <b>ပုတ္တဒါရဿ သင်္ဂဟော</b> = သားမယားတို့အား သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်းက မင်္ဂလာတစ်ခု၊ <b>အနာကုလာစ ကမ္မန္တာ</b> = ရောယှက်ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိ အပြစ်ကင်းစင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်၊ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်ရှိခြင်းဆိုတဲ့ မင်္ဂလာကတစ်ခု ပေါင်းလိုက်တော့ မင်္ဂလာ ဘယ်နှစ်ခုလဲ? သုံးခု။ ဒါက တစ်နည်း ရေတွက်ပုံပဲ။</p> <p>နောက်တစ်နည်း ရေတွက်ပုံကတော့ <b>မာတုဥပဋ္ဌာနံ</b> အမိကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း၊ <b>ပိတုဥပဋ္ဌာနံ</b> အဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း၊ နှစ်ခုခွဲလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်္ဂလာလေးခု။</p> <p>နောက်တစ်နည်း ခွဲလိုက်မယ်ဆိုရင် <b>မာတုဥပဋ္ဌာန</b> = အမိကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း၊ <b>ပိတု ဥပဋ္ဌာန</b> = အဖကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခြင်း၊ <b>ပုတ္တသင်္ဂဟ</b> = သားသမီးတို့ကို သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်း၊ <b>ဒါရဿသင်္ဂဟ</b> = အိမ်ရှင်ဇနီးကို သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်း၊ <b>အနာကုလာစ ကမ္မန္တာ</b> = ရောယှက်ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိ အပြစ်ကင်းစင်သော၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသော ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ ရှိခြင်း၊ ပေါင်းလိုက်တော့ ဘယ်နှစ်ပါး ဖြစ်သွားသလဲ? ငါးပါး။</p> <p>အဲဒီတော့ မင်္ဂလာ ၃-ပါး၊ ၄-ပါး၊ ၅-ပါး ဟောကြားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း နောက်ထပ် မင်္ဂလာတွေကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောပြန်တယ်။ ဒီနေ့ဟောမဲ့ မင်္ဂလာက ဒါနအကြောင်း ဖြစ်နေတယ်။ မနက်ဖြန်မှာ တစ်နေ့တာဆွမ်းအလှူ၊ သိမ်အလှူတွေကို လှူဒါန်းမဲ့ မိုးဆမ်းလက်ခြောက်ပိုင်ရှင် ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမကြီးတွေလည်း ရှိနေတော့ ဒါနမင်္ဂလာအကြောင်းကို နာကြားကြရအောင် ...</p> <p><b>ဒါနဉ္စ ဓမ္မစရိယာ စ၊ ဉာတကာနဉ္စ သင်္ဂဟော။</b><br> <b>အနဝဇ္ဇာနိ ကမ္မာနိ၊ ဧတံမင်္ဂလမုတ္တမံ။</b></p> <p><b>ဒါနဉ္စ</b> - ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း ဒါနကုသိုလ် စေတနာသည် လည်းကောင်း၊ <b>ဝါ</b> - ဝတ္ထုဒါန ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း ဒါနကုသိုလ် စေတနာသည် လည်းကောင်း၊ <b>ဝါ</b> - ဒါနကုသိုလ် စေတနာနှင့် ယှဉ်တွဲလျက်ရှိသော အလောဘတရားသည် လည်းကောင်း၊ <b>ဓမ္မစရိယာ စ</b> - သုစရိုက်တရား ဖြည့်ကျင့်ခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ <b>ဉာတကာနဉ္စ သင်္ဂဟော</b> - ဆွေမျိုးတို့အား သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ <b>အနဝဇ္ဇာနိ ကမ္မာနိ စ</b> - အပြစ်မရှိသော လုပ်ငန်းရပ်တို့သည် လည်းကောင်း၊ <b>ဧတံ</b> - ဤတရားလေးပါးအပေါင်းကို၊ <b>ဥတ္တမံ</b> - မြင့်မြတ်လှစွာသော၊ <b>မင်္ဂလံ</b> - မင်္ဂလာဟူ၍၊ <b>ဝုစ္စတိ</b> - ခေါ်ဆိုအပ်ပါပေ၏။</p> <p>မင်္ဂလာတရား မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီးဟောတယ်နော်။ နံပါတ်တစ်-ကတော့ ဒါန၊ ဘာကို ဒါန ခေါ်သလဲ? ဒီအပိုင်းမှာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဘာပြောသလဲ?</p> <p><b>ဒါနံ နာမ ပရံ ဥဒ္ဒိဿ သုဗုဒ္ဓိပုဗ္ဗိကာ အန္နာဒိဒသဒါနဝတ္ထုပရိစ္စာဂစေတနာ၊ တံသမ္ပယုတ္တော ဝါ အလောဘော။</b></p> <p><b>ဒါနန္တိ</b> - ဒါနမည်သည်ကား၊ <b>ပရံ</b> - သူတစ်ပါးကို၊ <b>ဥဒ္ဒိဿ</b> - ရည်ညွှန်း၍၊ <b>သုဗုဒ္ဓိပုဗ္ဗိကာ</b> - ကောင်းမွန်စင်ကြယ် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်လျှင် ရှေ့သွားရှိခြင်း ရှိသော၊ <b>အန္နာဒီနံ ဒါနဝတ္ထူနံ</b> - ဆွမ်းအစရှိသော ဆယ်ပါးသော ဒါနဝတ္ထုတို့ကို၊ <b>ပရိစ္စာဂစေတနာ</b> - စွန့်လွှတ်ကြောင်းဖြစ်သော စေတနာသည် လည်းကောင်း၊ <b>တံသမ္ပယုတ္တော ဝါ</b> - ထိုဒါနစေတနာနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလျက် ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော၊ <b>အလောဘော</b> - အလောဘတရားသည် လည်းကောင်း၊ <b>ဒါနံ နာမ</b> - ဒါနမည်၏။</p> <p>ဒါနဆိုတာ သုတ္တန်နည်းအရ ဆွမ်း၊ အဖျော်ယမကာ၊ ဆီမီး၊ ပန်း၊ ရေချမ်း၊ အဝတ်သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ အိပ်ရာနေရာ စသည်ဖြင့် လှူဒါန်းဖွယ်ရာ ၁၀-မျိုးလာတယ်။ အဲဒီ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေကို စွန့်လွှတ်ကြောင်းဖြစ်နေတဲ့ စေတနာ။ အဲဒီ စွန့်လွှတ်လှူဒါန်းကြောင်းဖြစ်နေတဲ့ စေတနာတွေက သူတစ်ပါးကို ရည်ညွှန်းပြီးတော့ စွန့်လွှတ်လှူဒါန်းနေတဲ့ စေတနာတွေပဲ။</p> <p>အဲဒီ ပရလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ဘုရားအစရှိတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေကတော့ အမြတ်ဆုံး ဖြစ်နေကြပါတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်အထဲမှာ ဘုရားအမှူးပြုတဲ့ သံဃာကတော့ အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နေပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ဘုရားအမှူးပြုတဲ့ သံဃာတော်တို့အား ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ဉာဏ်ပညာ ရှေ့သွားပြဓာန်းပြီးတော့ လှူနေတဲ့စေတနာတဲ့။ ဒီလိုဆိုရင် ဉာဏ်မပါတဲ့ ဒါနကုသိုလ်တွေကရော ဒါနမဖြစ်တော့ဘူးလားဆိုတော့ ဖြစ်တော့ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>ဒီနေရာမှာတော့ အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ ဉာဏသမ္ပယုတ်-ဒါနကို ဒါနစေတနာအဖြစ်ဖြင့် အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖွင့်ဆိုနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဉာဏ်မပါတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေလည်း ဒါနအရာမှာ တည်ပါတယ်။ သို့သော် ဉာဏ်ပါနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လောက်တော့ အဆင့်မမြင့်ဘူး။ အလှူပေးနေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က ဉာဏ်က မြင့်မားနေခဲ့ရင် အလှူဒါနသည် အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားတယ်။ အလှူပေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ဉာဏ်က အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားရင် အလှူဒါနသည်လည်း အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတယ်။ ဒီသဘောလေးတော့ ရှိတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဒါနကုသိုလ်စေတနာကိုလည်း ဒါန = ပေးလှူစွန့်လွှတ်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ စေတနာတွေကိုလည်း ဒါန။ ထိုဒါနနှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ မိမိလှူဖွယ်ပစ္စည်းစုအပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောမှု မရှိတဲ့ အလောဘတရားကိုလည်း ဒါနဆိုပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။ အဲဒီ ဒါနသည်လည်း မင်္ဂလာဖြစ်တယ်တဲ့နော်။ မြတ်စွာဘုရား ဟို ... ဒက္ခိဏဝိဘင်းသုတ္တန်များမှာ ဒါနတွေ အမျိုးမျိုးဟောထားပါတယ်။</p> <p><b>‘‘ယော သီလဝါ သီလဝန္တေသု ဒဒါတိ ဒါနံ၊ ဓမ္မေန လဒ္ဓံ သုပသန္နစိတ္တော၊ အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ၊ တံ ဝေ ဒါနံ ဝိပုလပ္ဖလန္တိ ဗြူမိ။</b></p> <p>ဒါကတော့ ... အဆင့်မြင့်တဲ့ ဒါနတစ်မျိုး ဘုရားဟောတယ်။</p> <p>"<b>ယော သီလဝါ</b> - အကြင် သီလရှိတဲ့ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ဓမ္မေန လဒ္ဓံ</b> - တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေသက်မွေး၍ ရရှိအပ်သော လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို၊ <b>သုပ္ပသန္နစိတ္တော</b> - အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>ဥဠာရံ ကမ္မဖလံ</b> - ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှစွာသော ကံ၊ ကံ၏အကျိုးတရားကို၊ <b>အဘိသဒ္ဒဟံ</b> - အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>သီလဝန္တေသု</b> - သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌၊ <b>ဒါနံ</b> - အလှူဒါနကို၊ <b>ဒေတိ</b> - ပေးလှူ၏။ <b>တံ ဒါနံ</b> - ထိုကဲ့သို့သော အလှူဒါနမျိုးကို၊ <b>ဝေ</b> - စင်စစ်ဧကန် အမှန်အားဖြင့်၊ <b>မဟာပ္ဖလံ</b> - ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး မြတ်သောအကျိုးရှိသည်ဟူ၍၊ <b>အဟံ</b> - ငါဘုရားသည်၊ <b>ဝဒါမိ</b> - ဟောတော်မူ၏။"</p> <p>ဒါကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ ဒါနတစ်ခုပေါ့နော်။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက် ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် နံပါတ်တစ် သီလရှိတယ်၊ သီလ စင်ကြယ်တယ်။ နံပါတ်နှစ် လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေက တရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိအပ်သော လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေဖြစ်တယ်။ အင်္ဂါ ၂-ချက်။ နံပါတ်သုံးကတော့ ပေးလှူနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလွန် ကြည်လင်နေတဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။ နံပါတ်လေးက ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာ ယုံကြည်သက်ဝင်နေတဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ အလှူပေးရမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ ရှိရမဲ့ အင်္ဂါ ၄-ချက်။</p> <p>အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက် ကြည့်လိုက်တော့ ခုနပြောခဲ့တဲ့ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတော်များကဲ့သို့ အလွန် သီလစင်ကြယ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဖြစ်တယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါ ဘယ်နှစ်ချက် ဖြစ်သွားသလဲ? ငါးချက်။</p> <p>အဲဒီ အင်္ဂါငါးချက်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ အလှူဒါနမျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက မဟာပ္ဖလ = ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး အကျိုးရှိတဲ့ ဒါနလို့ ဟောတယ်။ ဘယ်လောက်အထိ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး အကျိုးရှိသလဲလို့မေးရင် အသင်္ချေ အပမေယျပဲ။ ရေတွက်လို့ မရဘူး။ ဒီဒါန ကုသိုလ်စေတနာ၏ ဒါနသည် ဤ၍ဤမျှသာရှိတယ်လို့ ရေတွက်ပြမယ်ဆိုရင် ရေတွက်လို့ မရနိုင်အောင် အကျိုးကြီးလှတယ်။ အကောင်းစားလို့တော့ မဆိုလိုဘူးနော်။ သို့သော် အဲဒီမှာ နည်းနည်း ဆက်သွယ်ပြီးတော့ ဒါက ဒီနေ့အလှူရှင်ဖြစ်နေတဲ့ မိုးဆမ်းလက်ခြောက်ပိုင်ရှင် ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ ရရှိနိုင်တဲ့ အလှူဒါနမျိုးပဲ။ နောက်ထပ် ဒါနလေးတွေလည်း ဗဟုသုတအဖြစ် မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောထားတာ ရှိတယ်။</p> <p><b>‘ယော သီလဝါ ဒုဿီလေသု ဒဒါတိ ဒါနံ၊ ဓမ္မေန လဒ္ဓံ သုပသန္နစိတ္တော၊ အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ၊ သာ ဒက္ခိဏာ ဒါယကတော ဝိသုဇ္ဈတိ။</b></p> <p><b>ယော သီလဝါ</b> - အကြင် သီလရှိတဲ့ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ဓမ္မေန လဒ္ဓံ</b> - တရားသောနည်းဖြင့် ရရှိအပ်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို၊ <b>သုပ္ပသန္နစိတ္တော</b> - အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>ဥဠာရံ ကမ္မဖလံ</b> - ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှစွာသော ကံ၊ ကံ၏အကျိုးတရားကို၊ <b>အဘိသဒ္ဒဟံ</b> - အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>ဒုဿီလေသု</b> - သီလမရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌၊ <b>ဒဒါတိ</b> - ပေးလှူ၏။ <b>တံ</b> - ထိုကဲ့သို့သော အလှူဒါနမျိုးသည်၊ <b>ဒါယကတော</b> - အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က၊ <b>ဝိသုဇ္ဈတိ</b> - စင်ကြယ်နိုင်ပါပေ၏။</p> <p>စင်ကြယ်တယ်ဆိုတာကတော့ အကျိုးရှိတန်သလောက် ရှိတယ်လို့ ပြောတာပါ။ ဒီတော့ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ နံပါတ်တစ် သီလရှိခြင်း။ နံပါတ်နှစ် တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစုဖြစ်ခြင်း။ နံပါတ်သုံး ပေးလှူနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလွန် ကြည်လင်နေတဲ့ စိတ်ထားရှိခြင်း။ နံပါတ်လေး ပြန့်ပြောကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှတဲ့ ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရား အထင်အရှားရှိခြင်းဆိုတဲ့ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ အင်္ဂါလေးချက် စုံညီနေတယ်။</p> <p>အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက် လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒုဿီလ = သီလမရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီလို ဒါနမျိုးဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ အကျိုးမပေးတော့ဘူးလားလို့ မေးရင်တော့ အကျိုးတော့ပေးတယ်။ ဘယ်လို အကျိုးပေးသလဲလို့ ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်က စင်ကြယ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဒါနဟာလည်း စင်ကြယ်တဲ့ ဒါနတစ်ခုဖြစ်တယ်လို့ ဟောတယ်။ အကျိုးပေးတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ? ပုံစံလေး ဘာထုတ်ပြထားသလဲဆိုတော့ -</p> <p>ဦးပဉ္စင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော် ဝေဿန္တရာမင်းကြီးက သီလမရှိတဲ့ ဒုဿီလဖြစ်တဲ့ စူဇကာပုဏ္ဏားကို သားတော် သမီးတော်ဖြစ်တဲ့ ဇာလီ ဂဏှာဇိန် လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေကို ဖြူစင်သော စိတ်စေတနာဖြင့် ပြန့်ပြောကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှတဲ့ ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက် စိတ်စေတနာဖြင့် လှူဒါန်းတယ်။ ဘာကို ဦးတည်နေသလဲ?</p> <p>ဒီ ဒါန ကုသိုလ်စေတနာသည် သဗ္ဗညုတဉာဏ်ရရှိရေးအတွက် စွမ်းအား အပြည့်အဝရှိတယ်ဆိုတဲ့ ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါ အလောင်းတော် ဝေဿန္တရာမင်းကြီးရဲ့သန္တာန်မှာ အထင်အရှားရှိတယ်။</p> <p>ဒီတော့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကို ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဇာလီ ဂဏှာဇိန်ဆိုတဲ့ သားတော်၊ သမီးတော်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကလည်း တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေအပ်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေ ဖြစ်နေပြန်တယ်။</p> <p>သီလ - မိမိအလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက် ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင်လည်း သီလက စင်ကြယ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်တယ်။ ပေးလှူတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဤကောင်းမှုကုသိုလ်ကံကြောင့် ငါသည် သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်မြတ်ကြီးကို ဧကန်ရရှိလိမ့်မယ်ဆိုပြီးတော့ အလွန် ဝမ်းမြောက်ပြီး ကြည်လင်နေတဲ့ စိတ်ထားတွေကလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီ စိတ်ထားတွေရှိပြီး ခုနက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ဒီကောင်းမှု ဒါနကုသိုလ်စေတနာကံက ဧကန်ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုပြီးတော့ ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရားကလည်း ထင်ရှားရှိနေပြန်တယ်။ ဒီအင်္ဂါလေးချက် အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ ရှိတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အလှူခံ စူဇကာပုဏ္ဏားဘက်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သီလမရှိတဲ့ ဒုဿီလပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေတယ်။ သို့သော် ဒီဒါနသည် အကျိုးမပေးဘူးလား? ပေးတယ်။ ဒါကတော့ ဝိသုဒ္ဓိ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့် ဒီဒါနဟာ စင်ကြယ်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ စင်ကြယ်သွားတယ်လို့ ပြောနိုင်သလဲ? ဦးပဉ္စင်းတို့ ဘုရားအလောင်းတော်ဟာ ဒါ နောက်ဆုံး ပါရမီဖြည့်ခြင်းပဲ။ ဒီဒါနပွဲကြီးတစ်ခု အောင်အောင်မြင်မြင် ကျင်းပနိုင်လိုက်တဲ့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရဖို့ရန်အတွက် ပါရမီ ၁၀-ပါး အားလုံးပြည့်ဝသွားပြီ။</p> <p>ရှေးရှေးက ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ လေးသင်္ချေနဲ့ကမ္ဘာတစ်သိန်းချီပြီးတော့ ဖြည့်ကျင့်ခဲ့တဲ့ ပါရမီ ၁၀-ပါးဟာ ဒီ ဒါနမှာ အားလုံးလာပြီးတော့ အဆုံးသတ်သွားတယ်။ ဒီ ဒါနပွဲကြီး အောင်မြင်သွားတဲ့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရရှိဖို့ရန်အတွက် ပါရမီတွေ လုံလောက်သွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အသက်ထက်ဆုံး အသက်၏ အဆုံးအပိုင်းအခြားနောက် တုသိတာနတ်ပြည်က သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရရှိဖို့ရန် စောင့်ဆိုင်းနေရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလို ဒါနမျိုးဟာလည်း အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့် စင်ကြယ်နိုင်တယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု ဒါနတစ်မျိုး -</p> <p><b>‘‘ယော ဒုဿီလော သီလဝန္တေသု ဒဒါတိ ဒါနံ၊ အဓမ္မေန လဒ္ဓံ အပ္ပသန္နစိတ္တော၊ အနဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ၊ သာ ဒက္ခိဏာ ပဋိဂ္ဂါဟကတော ဝိသုဇ္ဈတိ။</b></p> <p><b>ယော ဒုဿီလော</b> - အကြင် သီလမရှိတဲ့ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အဓမ္မေန လဒ္ဓံ</b> - မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိအပ်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကို၊ <b>အပ္ပသန္နစိတ္တော</b> - ကြည်လင်သော စိတ်ထားမရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>န အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ</b> - ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှစွာသော ကံ၊ ကံ၏အကျိုးတရားကို အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားမရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>သီလဝန္တေသု</b> - သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်းအရှင်မြတ်တို့၌၊ <b>ဒါနံ</b> - အလှူဒါနကို၊ <b>ဒေတိ</b> - ပေးလှူ၏။ <b>တံ ဒါနံ</b> - ထိုကဲ့သို့သော အလှူဒါနမျိုးသည်၊ <b>ပဋိဂ္ဂါဟကတော</b> - အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့်၊ <b>ဝိသုဇ္ဈတိ</b> - စင်ကြယ်နိုင်ပါပေ၏။</p> <p>ဒီလို ဒါနမျိုးလည်း အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့် စင်ကြယ်တာရှိတယ်။ အကျိုးမပေးဘူးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပေးတန်သလောက်တော့ ပေးတယ်။ အင်္ဂါရပ်ကတော့ ချို့တဲ့နေတယ်။ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဘက် ကြည့်လိုက်ရင် အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က သီလ မရှိဘူး။ ကာယကံ စင်ကြယ်မှု၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှု၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုတွေက မရှိပြန်ဘူး။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစု ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိထားတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုအစုတွေ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>သူ့အသက်သတ်လို့၊ သူ့ပစ္စည်း မတရားယူလို့၊ သူတစ်ပါး သားမယားတွေ ပြစ်မှားလို့ ရရှိတဲ့ပစ္စည်း၊ မုသားပြောလို့ ရရှိတဲ့ပစ္စည်း၊ ကုန်းတိုက်လို့ ရရှိတဲ့ပစ္စည်း၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားတွေ၊ ပြိန်ဖျင်းတဲ့စကားတွေ ပြောဆိုလို့ ရရှိတဲ့ပစ္စည်းဆိုပြီးတော့ အဲဒီလို ကာယဒုစရိုက်၊ ဝစီဒုစရိုက်ကို အခြေခံပြီး ရရှိတဲ့ မစင်ကြယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေ ရှိနေပြီ။</p> <p>အဲဒီ ပစ္စည်းစုတွေကို ပေးလှူတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ကြည်လင်တဲ့စိတ်ထားက မရှိပြန်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုလို့ မိမိက သိနေမယ်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ ကြည်လင်တဲ့စိတ်ဆိုတာ ဖြစ်ဖို့ လွယ်ကူပါ့မလား? သိပ်မလွယ်ဘူး။</p> <p>မကြည်လင်တဲ့စိတ်ရှိပြီးတော့ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်မြင့်မြတ်နေတဲ့ ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးကို နားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်က ရှေ့သွားပြုနေတဲ့ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရားကလည်း အားမကောင်းပြန်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အလွန်အားကောင်းလို့ရှိရင် လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုတွေကို သူ၊ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရား အလွန် အားပျော့နေတဲ့အတွက်ကြောင့်သာလျှင် မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် စီးပွားဥစ္စာတွေ ရှာဖွေစုဆောင်းနေခြင်းဖြစ်တယ်။ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရားဘက် ကြည့်လိုက်တော့လည်း အားပျော့နေတယ်။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ အင်္ဂါ ဘယ်နှစ်ချက် ချို့တဲ့နေသလဲ? လေးချက်။</p> <p>သီလ မရှိခြင်း၊ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုတွေဖြစ်ခြင်း၊ ကြည်လင်သောစိတ်ထား မရှိခြင်း၊ ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရား အလွန်အားမကောင်းခြင်း၊ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါဘယ်နှစ်ချက် ဖြစ်သွားသလဲ? လေးချက်။</p> <p>အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ အင်္ဂါလေးချက် စုံညီနေတယ်။ သို့သော် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်ကို လှမ်းမျှော်ပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်အခါ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေက သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ်တွေ ဖြစ်နေပြန်တယ်။ အဲဒီလို အလှူဒါနမျိုးဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ဤအလှူဒါနသည် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကြောင့် စင်ကြယ်နိုင်ပါတယ်။ အကျိုးပေးနိုင်သေးတယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။</p> <p>ဘယ်လို အကျိုးပေးသလဲဆိုတော့ - ကလျာနီမြစ်ဝမှာ တံငါသည်တစ်ဦးရဲ့ထုံးကို ထောက်ပြထားပါတယ်။ ထိုတံငါသည် ဒါယကာကြီးက မိမိတံငါလုပ်ငန်းဖြင့် ရှာဖွေထားတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေကို အရှင်ဒီဃသောမ အမည်ရှိတဲ့ မထေရ်မြတ်ကြီး (ရဟန္တာလို့ ယူဆရပါတယ်) အဲဒီ မထေရ်မြတ်ကြီးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆွမ်းဖြင့် ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ လုပ်ကျွေးခဲ့ဖူးတဲ့အချိန်အခါမှာ သူ့ရဲ့အိမ်ရှင်မကို ပြောပြသွားတယ်။ ဘာဆိုလိုတာလဲလို့မေးတော့ ဒီဃသောမ မထေရ်မြတ်ကြီးကို ဆွမ်းလှူဒါန်းခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်စေတနာတွေက နတ်ရွာသုဂတိသို့ရောက်အောင် ပို့ဆောင်လိုက်ပြီလို့ ဒီလို ပြောသွားတယ်။ ဒါက ဒါနတစ်မျိုး။ နောက် ဒါနတစ်မျိုး မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ် ...</p> <p><b>‘‘ယော ဒုဿီလော ဒုဿီလေသု ဒဒါတိ ဒါနံ၊ အဓမ္မေန လဒ္ဓံ အပ္ပသန္နစိတ္တော၊ အနဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ၊ န တံ ဒါနံ ဝိပုလပ္ဖလန္တိ ဗြူမိ။</b></p> <p><b>ယော</b> - အကြင် သီလမရှိတဲ့ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အဓမ္မေန လဒ္ဓံ</b> - မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေသဖြင့် ရရှိအပ်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို၊ <b>အပ္ပသန္နစိတ္တော</b> - မကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>အနဘိသဒ္ဒဟန္တော ကမ္မဖလံ</b> - ကံ ကံ၏အကျိုးတရားကို အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားမရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>ဒုဿီလေသု</b> - ထိုသီလမရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌၊ <b>ဒါနံ</b> - အလှူဒါနကို၊ <b>ဒဒါတိ</b> - ပေးလှူ၏။ <b>တံ</b> - ထိုကဲ့သို့သောအလှူဒါနမျိုးကို၊ <b>ဝိပုလ္ဖလန္တိ</b> - ကြီးကျယ်ပြန့်ပြောတဲ့ အကျိုးတရားရှိနေတဲ့ အလှူဒါနမျိုးဟူ၍၊ <b>အဟံ</b> - ငါဘုရားသည်၊ <b>န ဝဒါမိ</b> - ဟောတော်မမူ။</p> <p>ဒီလို ဒါနမျိုးကျတော့ သိပ်ပြီးတော့ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး အကျိုးရှိတဲ့ ဒါနမျိုးလို့ ငါဘုရား ဟောတော်မမူပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီလ မရှိခြင်း၊ မတရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေအပ်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုဖြစ်ခြင်း၊ ကြည်လင်သော စိတ်ထားမရှိခြင်း၊ ကံ၊ ကံ၏ အကျိုးတရားကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရား အလွန်အားနည်းနေခြင်း၊ အားပျော့နေခြင်း၊ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါ လေးချက်။<br> # ဒါနအဆင့်အတန်းနှင့် အကျိုးတရားများ</p> <p>အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက် ကြည့်လိုက်တော့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေက သီလ မရှိတဲ့ <b>ဒုဿီလ</b>ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါငါးချက် စုံသွားပြီ။ အင်္ဂါငါးချက် စုံညီနေတဲ့ ဒါနမျိုးကိုတော့ ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုးများမြတ်တဲ့ ဒါနမျိုးလို့ ငါဘုရား မဟောပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အကျိုးတရားတွေက စွမ်းအင် သိပ်အားပျော့နေပြီ။ ဘာလေး ပုံစံထုတ်ပြထားသလဲဆိုတော့ -</p> <p>မုဆိုးဖြစ်တဲ့ ဒါယကာကြီးတစ်ဦး ကွယ်လွန်သွားတယ်။ အိမ်ရှင်မကနေ ဒါနပြုပြီး အမျှဝေတယ်။ မုဆိုးဒါယကာကြီး သာဓု မခေါ်နိုင်ဘူး။ သာဓု မခေါ်နိုင်တော့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင်လောက် ထင်ပါတယ်နော် ဒါနပြုလိုက်တဲ့အခါ သာဓု မခေါ်နိုင် ဖြစ်နေတယ်။ သုံးကြိမ်မြောက်ကျတော့ သူ ဘာပြောသလဲ? <b>ဒုဿီလ</b>ကြီး ငါ့ကို လုယက်ပြီး စားသောက်နေတယ်။ သူ ဝင်ပူးပြီးပြောတယ်။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတော့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်က <b>ဒုဿီလ</b> ဖြစ်နေတော့ ကုသိုလ်စေတနာရဲ့စွမ်းအားကလည်း အလွန်အားပျော့နေတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာဖြစ်နေတော့ - သူ သာဓုခေါ်မရဘဲ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ဒါနမျိုးဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ တော်တော်လေး အဆင့်နိမ့်တယ်။ အဲဒီတော့ နောက်တစ်ခါကျမှ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း, အရှင်မြတ်တစ်ပါး ရဟန္တာမထေရ်လို့ ယူဆရပါတယ်နော်။ မထေရ်မြတ်တစ်ပါးကို ပင့်ဖိတ်ပြီး ဒါနပြုပြီးတော့ အမျှဝေလိုက်တဲ့အခါကျတော့မှ သာဓု ခေါ်နိုင်တဲ့ ထုံးကလေးတစ်ခု ထောက်ပြထားပါတယ်။ အဲ ...ပြီးတော့မှ ဘုန်းကြီး အစအဆုံး ဟောခဲ့တဲ့ ဒါနတစ်မျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ဟောပါတယ်နော်။</p> <h3>သီလရှိသူတို့၏ ဒါနအဆင့်အတန်း</h3> <p><b>‘‘ယော သီလဝါ သီလဝန္တေသု ဒဒါတိ ဒါနံ, ဓမ္မေန လဒ္ဓံ သုပသန္နစိတ္တော၊ အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ, တံ ဝေ ဒါနံ ဝိပုလပ္ဖလန္တိ ဗြူမိ။"</b></p> <p><b>ယော သီလဝါ</b> = အကြင်သီလရှိတဲ့ အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်သည် တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေသဖြင့် ရရှိအပ်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှစွာသော ကံ, ကံ၏ အကျိုးတရားကို အလွန် သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိသည်ဖြစ်၍။ <b>သီလဝန္တေသု</b> = သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း, အရှင်မြတ်တို့၌ ပေးလှူ၏၊ ထိုကဲ့သို့သော အလှူဒါနမျိုးကို စင်စစ်ဧကန်အမှန်အားဖြင့် ပြန့်ပြောကြီးကျယ် များမြတ်သော အကျိုးတရား ထင်ရှားရှိသည်ဟု ငါဘုရားသည် ဟောတော်မူ၏၊ ဒီလို ဒါနမျိုးကျတော့ အင်မတန် ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုးများမြတ်တဲ့ အကျိုးရှိတဲ့ဒါနလို့ ငါဟောတယ်။</p> <p>အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မှာ -<br> ၁။ သီလရှိခြင်း။<br> ၂။ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစုဖြစ်ခြင်း။<br> ၃။ ပေးလှူတဲ့အချိန်အခါမှာ အလွန် ကြည်လင်တဲ့စိတ်ထားရှိနေခြင်း။</p> <p>၄။ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှတဲ့ ကံ, ကံ၏ အကျိုးကို <b>ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b> ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေခြင်း။</p> <p>ပေါင်းလိုက်တော့ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ အင်္ဂါ လေးချက်။ အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်ကျတော့လည်း ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတော်တို့ကဲ့သို့ အလွန် စင်ကြယ်သော သီလရှိတဲ့သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်နေခြင်း၊ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါဘယ်နှစ်ချက်လဲ? ငါးချက်။</p> <p>အဲဒီလို အင်္ဂါငါးချက်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒါနမျိုးကျတော့ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တဲ့ အကျိုးတရား ရှိနေတဲ့ ဒါနမျိုးလို့ ငါဘုရားဟောတယ်။ ဒါဖြင့်ရင် ဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ဒါန မရှိတော့ဘူးလားလို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ဒါနမျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လို ဟောသလဲ?</p> <h3>အာမိသဒါနတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဒါန</h3> <p><b>‘‘ယော ဝီတရာဂေါ ဝီတရာဂေသု ဒဒါတိ ဒါနံ, ဓမ္မေန လဒ္ဓံ သုပသန္နစိတ္တော၊ အဘိသဒ္ဒဟံ ကမ္မဖလံ ဥဠာရံ, တံ ဝေ ဒါနံ အာမိသဒါနာနမဂ္ဂံ။"</b></p> <p><b>ယော ဝီတရာဂေါ</b> = အကြင် ရာဂကင်းပြီးသော (ရဟန္တာ) အလှူပေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ဓမ္မေန လဒ္ဓံ</b> = တရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေသဖြင့် ရရှိအပ်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုကို၊ <b>သုပ္ပသန္နစိတ္တော</b> = စိတ်အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>အဘိသဒ္ဒဟန္တော ကမ္မဖလံ</b> = ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှစွာသော ကံ ကံ၏အကျိုးတရားကို အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်သော သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>ဝီတရာဂေသု</b> = ရာဂကင်းပြီးသော အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌၊ <b>ဒါနံ</b> = အလှူဒါနကို၊ <b>ဒဒါတိ</b> = ပေးလှူ၏။ <b>တံ</b> = ထိုကဲ့သို့သောအလှူဒါနမျိုးကို၊ <b>ဝေ</b> = စင်စစ်ဧကန်အမှန်အားဖြင့်၊ <b>အာမိသဒါနာနံ</b> = ပစ္စည်းအာမိသကို လှူဒါန်းကြကုန်သော အာမိသဒါနဟူသမျှတို့တွင်၊ <b>အဂ္ဂံ</b> = အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဒါနဟူ၍၊ <b>အဟံ</b> = ငါဘုရားသည်၊ <b>ဝဒါမိ</b> = ဟောတော်မူ၏။</p> <p>အမြတ်ဆုံးဒါနတစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ်။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက် ကြည့်လိုက်ရင် -<br> ၁။ ရာဂကင်းနေတဲ့ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တယ်။<br> ၂။ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေတဲ့ ပစ္စည်းစုဖြစ်ခြင်း။<br> ၃။ ပေးလှူတဲ့အချိန်အခါမှာ အလွန် ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားရှိခြင်း။</p> <p>၄။ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လှတဲ့ ကံ, ကံ၏ အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ <b>ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b> ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေခြင်း။</p> <p>ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါဘယ်နှစ်ချက်လဲ? လေးချက်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ရာဂတဏှာ ကင်းနေတဲ့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တွေ ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါဘယ်နှစ်ချက်ရှိသလဲ? အင်္ဂါ ငါးချက်။ ဒီလို အင်္ဂါငါးချက် စုံညီလို့ရှိရင်တော့ ဒီလို ဒါနမျိုးကို <b>အာမိသဒါန</b> ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုကို လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒါနဝတ္ထုတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးလို့ ငါဘုရားဟောတယ်။</p> <h3>အကျိုးရှိသောဒါန နှင့် အကျိုးမရှိသောဒါန</h3> <p>ကဲ ... ဒကာကြီးတွေ ဘယ်လို သဘောပေါက်ကြသလဲ? များသောအားဖြင့် ဘုန်းကြီး နည်းနည်းလေးတော့ ကြိုမေးကြည့်ပါဦးမယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုကြပြီ ဆိုကြပါစို့။ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် အကျိုးရှိတာနဲ့ အကျိုးမရှိတာ ဘယ်ဒင်းကို နှစ်ခြိုက်ကြသလဲ? အကျိုးရှိတာကို နှစ်ခြိုက်ကြတယ်။ ဒါကတော့ များသောအားဖြင့် ဒီအတိုင်းပဲ။</p> <p>ခုနက ဒါနတစ်ခုမြတ်စွာဘုရား အဆင့်မြင့်မြင့် ဟောထားတယ်။ အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သီလရှိခြင်း၊ တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေထားအပ်သော ပစ္စည်းစုဖြစ်ခြင်း၊ ပေးလှူတဲ့အချိန်အခါမှာ အလွန်ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားရှိခြင်း၊ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်နေတဲ့ ကံ, ကံ၏ အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ <b>ကမ္မဿကတာသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b> ဉာဏ်ပညာပြဓာန်းနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေခြင်း။ ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါလေးပါး။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်ကလည်း သီလရှိခြင်းဆိုတဲ့ အင်္ဂါတစ်ချက် ပေါင်းလိုက်တော့ အင်္ဂါ ငါးချက်။</p> <p>အဲဒီ အင်္ဂါငါးချက်နှင့် ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒါနမျိုးကို ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုးမြင့်မြတ်တဲ့ အကျိုးတရားရှိတဲ့ ဒါနမျိုးလို့ ငါဘုရားဟောတယ်။ အကျိုးတရားတွေ သိပ်များတယ်။ ခု နောက်ဆုံးဟောနေတဲ့ ဒါနကျတော့ မြတ်စွာဘုရားက <b>အာမိသဒါန</b>တို့တွင် အမြတ်ဆုံးဒါနဆိုပြီးတော့ ဒီလို ပြန်ပြီး ဟောပြန်တယ်။</p> <p>အလှူပေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် အလှူပေးလို့ ဘာမှ အကျိုးမရဘူးဆိုရင် လှူပါ့မလား? အေး ... အဲဒါက ထုံးစံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားရှင်က အကျိုးရှိတဲ့ ဒါနနဲ့ အကျိုးမရှိတဲ့ ဒါန၊ ၂-ခုမှာ အကျိုးမရှိတဲ့ ဒါနကို ဘုရားက ကြိုက်တယ်။ နားလည်ကြသလား?</p> <p>အဲဒီ အင်္ဂါငါးချက်နှင့် စုံညီနေတဲ့ ဒါနမျိုးဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တဲ့ အကျိုးတွေရှိမယ်။ ဘာ အကျိုးတွေ ရမလဲ? လူချမ်းသာရမယ်၊ နတ်ချမ်းသာရမယ်။ အကယ်၍ ဒီဒါနကို အခြေခံပြီးတော့ စိတ်တွေ ကြည်လင်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ စွမ်းအားရှိလို့ သမထဘာဝနာ <b>ကမ္မဋ္ဌာန်း</b> (သို့) အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အပေါ်၌ မေတ္တာ<b>ကမ္မဋ္ဌာန်း</b>၊ မေတ္တာဘာဝနာတွေ ပက်ဖြန်း၍ မေတ္တာဈာန်တွေသာ ဝင်စားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မေတ္တာဈာန်တွေ ရရှိမယ်။ ထိုမေတ္တာဈာန်တွေကြောင့်လည်း ဗြဟ္မာပြည် မရောက်နိုင်ဘူးလား? ရောက်နိုင်တယ်။ လူချမ်းသာ, နတ်ချမ်းသာ, ဗြဟ္မာချမ်းသာဆိုတဲ့ အလွန်ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်နေတဲ့ ချမ်းသာကြီးတွေ ရနိုင်တယ်။</p> <p>ကောင်းပြီ။ အဲဒီ ချမ်းသာသုခတွေ ကြည့်လိုက်ပါ။ လူချမ်းသာ ကြည့်လိုက်ဦး။ ပဋိသန္ဓေတည်နေတဲ့ ဒုက္ခ, အိုရတဲ့ ဒုက္ခ, နာရတဲ့ဒုက္ခ, သေရတဲ့ဒုက္ခရှိတယ်။ မိမိက ရာဂမကင်းသေးဘူး ဆိုလို့ရှိရင် ဘာရှိမလဲ? စိုးရိမ်ရတဲ့ဒုက္ခ, ပူဆွေးရတဲ့ဒုက္ခ, ငိုကြွေးရတဲ့ဒုက္ခ, ကိုယ်ဆင်းရဲရတဲ့ဒုက္ခ, စိတ်ဆင်းရဲရတဲ့ဒုက္ခ ရှိပြန်တယ်။ သားသေလို့ ငိုရတဲ့ဒုက္ခ, သမီးသေလို့ ငိုရတဲ့ဒုက္ခ, လင်သေလို့ ငိုရတဲ့ဒုက္ခ, မယားသေလို့ ငိုရတဲ့ဒုက္ခတွေ ရှိတယ်။</p> <p>နတ်ချမ်းသာကြည့်လိုက်ဦး။ နတ်ချမ်းသာကလည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်ထား တစ်နေ့မှာ သူ့မှာ ပဋိသန္ဓေနေရတဲ့ ဒုက္ခ, အိုရတဲ့ ဒုက္ခ, နာရတဲ့ဒုက္ခ, သေရတဲ့ဒုက္ခ မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။ အဲဒီမှာလည်း တစ်ဘက် ငါးရာဆိုတော့ ဥပုသ်ကလေးတောင် ဖြောင့်ဖြောင့်စောင့်လို့ ရပါ့မလား? တစ်ဘက်ငါးရာတွေ ကြည့်ပြီးတော့ မေ့နေမှာပဲ။ အဲဒီ မေ့နေတုန်း ဗြုန်းခနဲ သေလိုက်လို့ရှိရင်ရော ဘယ်ရောက်မလဲ? ငရဲရောက်ဦးမယ်။</p> <p>သုဗြဟ္မာနတ်သားကို ကြည့်ပါလား? ပန်းဥယျာဉ်မှာ သွားပြီး ပန်းခူးနေတုန်း ပျော်မြူးနေတုန်း စုတိစိတ်ကျလိုက်တာ နတ်သမီးငါးရာ ဗြုန်းဆို ငရဲရောက်သွားတယ်။ ဒို့ရော ဘယ်လိုနေမလဲဆိုပြီး ကျန်နေတဲ့ ငါးရာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ နောင် ၇-ရက်ကြာရင် ငရဲရောက်တော့မယ်ဆိုတာသိတော့ ချက်ချင်း ဘုရားဆီ ပြေးလာရတယ်။ ငရဲဆိုတဲ့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးက ထိုကဲ့သို့သော တစ်ဘက်ငါးရာနဲ့ ပျော်မွေ့နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လှမ်းပြီး ဆီးကြိုမနေဘူးလား? ဆီးကြိုနေတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် နတ်စည်းစိမ်ဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခက အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာလို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား? မပြောနိုင်ဘူး။</p> <p>ဗြဟ္မာချမ်းသာကြည့်! ဈာန်ချမ်းသာကြောင့် ဗြဟ္မာပြည်မှာ အသက်ရှည်တယ်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ပဋိသန္ဓေနေရတဲ့ ဒုက္ခ, အိုရတဲ့ ဒုက္ခ, နာရတဲ့ဒုက္ခ, သေရတဲ့ဒုက္ခ ရှိတယ်။ ဗြဟ္မာပြည်မှာ နေပြီး သံသရာခရီးကို အဆုံးသတ်နိုင်တဲ့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ မရရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် လူ့ပြည် နတ်ပြည်ကို တစ်ဖန် ပြန်လာရတယ်။ လူ့ပြည် နတ်ပြည်ကတစ်ဆင့် အပါယ်လေးဘုံကိုလည်း မရောက်နိုင်ဘူးလား? ရောက်နိုင်ပြန်တယ်။ ဒါကြောင့် ဗြဟ္မာပြည်မှာ တဝင်းဝင်း ဝက်စာကျင်းမှာ တရှုပ်ရှုပ်ဆိုပြီး ရှေးဆရာတော်ကြီးတွေ ဆိုဆုံးမကြတယ်။</p> <h3>ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့၏ ဒါန (အမြတ်ဆုံးဒါန)</h3> <p>မည်သည့်အကျိုး တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက်ကြောင့် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဒါနတဲ့။ အကျိုးရှိတဲ့ ဒါနနဲ့ အကျိုးမရှိတဲ့ ဒါန၊ ဘုရားရှင်က ဘယ်ဒင်း နှစ်ခြိုက်သလဲ? အကျိုးမရှိတဲ့ ဒါန နှစ်ခြိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုတယ်ထား၊ ကုသိုလ်တော့ မခေါ်ဘူး <b>ကြိယာ</b>ခေါ်တယ်။ ထိုကောင်းမှုတွေသည် အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့စွမ်းအား ဘယ်လိုမှ မရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ပရိနိဗ္ဗာန်နစုတိရဲ့နောက်ဆွယ်မှာ သံသရာခရီး အဆုံးသတ်ရတော့မယ်။</p> <p>ပရိနိဗ္ဗာန်နစုတိနောက်ဆွယ်၌ ပဋိသန္ဓေနေရတဲ့ ဒုက္ခ မရှိတော့ဘူး။ အိုရတဲ့ ဒုက္ခ, နာရတဲ့ဒုက္ခ, သေရတဲ့ဒုက္ခ မရှိတော့ဘူး။ စိုးရိမ်ရတဲ့ ဒုက္ခ, ပူဆွေးရတဲ့ဒုက္ခ, ငိုကြွေးရတဲ့ဒုက္ခ, ကိုယ်ဆင်းရဲရတဲ့ဒုက္ခ, စိတ်ဆင်းရဲရတဲ့ဒုက္ခ, ပြင်းစွာပူပန်ရတဲ့ဒုက္ခတွေ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်သွားပြီ။ ဒီကောင်းမှုကြောင့် အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်ပေါ်မလာတော့ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် ရှေးရှေးဆရာတော်ကြီးတွေ ကျမ်းစာတစ်ခု ရေးသားကြတယ်။ ကျမ်းစာနိဂုံး ပြီးဆုံးတဲ့အချိန်အခါမှာ ဘာဆုတောင်းသလဲ? <b>"ဤကောင်းမှုကြောင့် မည်သည့်အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာမျှ မဖြစ်ပါစေသတည်း"</b> တဲ့။ ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲ? <b>ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်</b> သံသရာချားရဟတ် လည်ပတ်ပုံကို နားလည်တဲ့ ဆုတောင်းပဲ။</p> <p>တချို့တချို့ သုတ္တန်များမှာ ရာဂကင်းပြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ရာဂကင်းအောင် ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် ၂-မျိုး ရှိပြီ။ မိမိတို့ဘက်က ရာဂ, ဒေါသ, မောဟ မကင်းသေးပေမဲ့လို့ ရာဂ, ဒေါသ, မောဟ ကင်းစေရမယ်လို့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဒါနတစ်ခု ပြုခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက်ကလည်း ရာဂ, ဒေါသ, မောဟကင်းအောင် တကယ်လက်တွေ့ သမထ ဝိပဿနာဘာဝနာတွေ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ်အားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် တကယ် ရာဂကင်းနေတဲ့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ကို လှူဒါန်းသကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း မမြင့်မားစေကာမူ ဒီဒါနမျိုးကိုလည်း အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးလို့ ပြောနိုင်တယ်။</p> <p>ရာဂကင်းစေရမယ်ဆိုတာက တစ်နည်းအားဖြင့် ရာဂဆိုတာက လူ့စည်းစိမ် တွယ်တာတယ်၊ လူချမ်းသာ တွယ်တာတယ်၊ နတ်စည်းစိမ်၊ နတ်ချမ်းသာ တွယ်တာတယ်၊ ဗြဟ္မာစည်းစိမ်၊ ဗြဟ္မာချမ်းသာ တွယ်တာတယ်။ အဲဒီ တပ်မက်မှု ရာဂတရားရှိနေရင် ရာဂတန်းလန်းနဲ့ လှူနေတာ ဒီအလှူဒါနက သိပ်မမြတ်ဘူး။ လူချမ်းသာ၊ နတ်ချမ်းသာ၊ ဗြဟ္မာချမ်းသာတွေကို လိုလားတောင့်တမှု မရှိပါဘူး။ ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟကုန်ရာ နိဗ္ဗာန်ကို ရည်ရွယ်တောင့်တပြီးတော့ တပည့်တော်တို့က အလှူပေးလှူနေပါတယ်ဆိုရင် ထိုနိဗ္ဗာန်ကို ရည်ရွယ်တောင့်တပြီးတော့ ပြုတဲ့ဒါနတွေက နိဗ္ဗာန်ရောက်အောင်သာ ရွက်ဆောင်ပေးမဲ့ အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယသတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုပေးလိမ့်မယ်။</p> <p>အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက် ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင်လည်း ရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းတဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို ရည်ရွယ်၍ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီဒါနမျိုးဟာ အခုန ရဟန္တာ အချင်းချင်း လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒါနလောက် မမြင့်မားစေကာမူ အာမိသဒါနတို့တွင် အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးလို့တော့ ပြောနိုင်ပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒါနသည် သံသရာရှည်တယ်ဆိုတာက ဘာကြောင့်ရှည်သလဲဆိုရင် မိမိက ရှည်ချင်လို့ ရှည်ရတာပါ။ မိမိက တိုချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း တိုလို့ရပါတယ်။ တိုချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဘယ်လို တိုရမလဲ? တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် ပြောရင်တော့ ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် မည်သည့်အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာမျှ မဖြစ်ပါစေသတည်းလို့ ဆုတောင်းရမယ်။ အဲဒါကို ကြိုက်ချင်မှကြိုက်မယ်။ ဒါကြောင့် ရှေးရှေးဆရာတော်ကြီးများနဲ့ ဘုရားရှင်က -</p> <p><b>”ဣဒံမေ ပုညံ နိဗ္ဗာနဿ ပစ္စယော ဟောတု။”</b></p> <p>ဒီလိုဆိုတော့ နားချိုသွားတယ်။ ငါ၏ ဤကောင်းမှုသည် နိဗ္ဗာန်ရောက်ခြင်း၏ အကြောင်းအထောက်အပံ့ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းခိုင်းတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ လှည့်ပြီး ဆုတောင်းခိုင်းလိုက်တော့ သူပြုံးပြုံးဖြစ်သွားတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို ရပါစေဆိုတာက နိဗ္ဗာန်မှာ ဘာရှိလို့လဲ? ဘာမှ မရှိဘူး။ ရှိနေသေးမယ်ဆိုလို့ရှိရင် နိဗ္ဗာန် မဟုတ်သေးပါဘူး။ နိဗ္ဗာန်မှာ ဘာနာမ် ဘာရုပ်မှ မရှိဘူး။ နောက်ထပ် ပဋိသန္ဓေဒုက္ခ၊ အို၊ နာ၊ သေဒုက္ခ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဘာအကျိုးတစ်စုံတစ်ရာမှ နိဗ္ဗာန်မှာ မရှိဘူး။ ဘာအကျိုးတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိတဲ့ ဒီနိဗ္ဗာန်ကို ရ၊ ရပါလို၏လို့ ဆုတောင်းခိုင်းတာပဲ။ လူချမ်းသာ၊ နတ်ချမ်းသာ၊ ဗြဟ္မာချမ်းသာကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြုတဲ့ဒါနကတော့ သံသရာကို ရှည်စေတတ်ပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ပေးလှူနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဝိဝတ္တဒါနမျိုးဖြစ်အောင် အလောဘ ခြံရံရမယ်။ ဒီဒါနတစ်ခုမှာ အလောဘဆိုတာက လူချမ်းသာ၊ နတ်ချမ်းသာ၊ ဗြဟ္မာချမ်းသာတို့အပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ သဘောတရားလည်း မရှိရဘူး။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုအပေါ်၌ တွယ်တာနေတဲ့ သဘောတရားလည်း မရှိစေရဘူး။ အဲဒီလို ဒါနမျိုးဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဒါနမျိုးသည် နိဗ္ဗာန်ကိုရောက်အောင် ရွက်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် မင်္ဂလာလို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောပါတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခုက လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုအပေါ်မှာ လောဘတွယ်တာတဲ့ စိတ်ထား ထင်ရှားရှိနေရင် လှူနိုင်တဲ့စွမ်းအား ရှိပါ့မလား? မရှိဘူး။ ဝတ္ထုပစ္စည်းစုအပေါ်မှာ တွယ်တာနေတဲ့လောဘ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကို လှူနိုင်တဲ့စွမ်းအား ရှိလာတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနဟာ များစွာသော လူအပေါင်းတို့ရဲ့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကိုလည်း ရရှိနိုင်တယ်။ တမလွန်ဘဝမှာ ချမ်းသာသုခအမျိုးမျိုးကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တယ်။ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကိုလည်း အားကြီးသော မှီရာအဖြစ် ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဒီနေရာမှာ ထုံးကလေးတစ်ခု အဋ္ဌကထာက ထောက်ပြထားပါတယ်နော် -</p> <p>ဦးပဉ္စင်းတို့ ရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်မြတ်ဆိုကြပါစို့။ ရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်မြတ်က ဘုရားရှင်ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးတဲ့ ဒေသနာတော် အကျဉ်းလေးတွေကို အကျယ်ချဲ့ပြီး ဝေဖန် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမတဲ့နေရာမှာ ဧတဒဂ်ရတော်မူတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ ဧတဒဂ် ဘွဲ့ထူးကြီး ရရှိဖို့ရန် ရည်ရွယ်တောင့်တပြီး ပဒုမမြတ်စွာဘုရားရှင် သာသနာတော်တွင်းထဲက ကောင်းမှုကုသိုလ်မျိုးစေ့တွေ ကြဲချပြီး ဆုထူးပန်ထွာခဲ့တဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>ကမ္ဘာတစ်သိန်းခရီးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး ကဿပမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်မှာ အမျိုးကောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ ကဿပဘုရား ရွှေတုံးရွှေခဲကဲ့သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်တော်ကြီး အစိုင်အခဲအတုံးကြီးကို ရွှေစေတီတည်ပြီး ကိုးကွယ်တဲ့အပိုင်းမှာ ရွှေစေတီကြီးမှာ သူက ရွှေအုတ်တွေ လှူဒါန်းခဲ့ပါတယ်။ လှူဒါန်းပူဇော်လို့အပြီးမှာ သူက ပန်းချီကားလေးတစ်ချပ် ရေးဆွဲလိုက်တယ်။</p> <p><b>ဘဂဝါ မယှံ နိဗ္ဗတ္တနိဗ္ဗတ္တဋ္ဌာနေ သရီရံ သုဝဏ္ဏဝဏ္ဏံ ဟောတု</b></p> <p><b>ဘဂဝါ</b> = ဘုန်းတော်နေဝန်း ထွန်းလင်းတောက်ပတော်မူပါပေသော မြတ်စွာဘုရား၊ <b>မမ</b> = ဘုရားတပည့်တော်၏၊ <b>သရီရံ</b> = ခန္ဓာကိုယ်သည်၊ <b>နိဗ္ဗတ္တနိဗ္ဗတ္တဋ္ဌာနေ</b> = ဖြစ်လေရာရာ ဘုံဘဝ၌၊ <b>သုဝဏ္ဏဝဏ္ဏံ</b> = ရွှေအဆင်းနဲ့တူတဲ့ အရောင်အဆင်းရှိသည်၊ <b>ဟောတု</b> = ဖြစ်ပါစေသတည်း။</p> <p>သူ့ရဲ့ ဆုတောင်းပန်ထွာမှုလေးပဲ။ ဟို... ပဒုမမြတ်စွာဘုရားရှင် လက်ထက်တုန်းကတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ အကြီးအကျယ် လှူဒါန်းပူဇော်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်တို့ ဆိုဆုံးမဟောပြနေတဲ့ ဒေသနာတော်တွေကို အကျယ်ဝေဖန် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမဖို့ရန် ဧတဒဂ်ဘွဲ့ထူးရဖို့ရန်အတွက် ဆုထူးပန်ထွာခဲ့တယ်။</p> <p>ကဿပဘုရားရှင် လက်ထက်တော်ကျတော့ သူ ကမ္ဘာတစ်သိန်းတိုင်တိုင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ထူးတွေကို စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးခဲ့ပါတယ်။ ပဒုမဘုရားရှင် သာသနာတော်တွင်းမှာထဲက သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်တိုင်အောင် ဝိပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို သူက ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်ထားပြီးတဲ့ သူတော်ကောင်းဖြစ်တယ်။</p> <p>သူ့ရဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့တွေကလည်း လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ရင့်ကျက်လာပြီဖြစ်တယ်။ အလွန်ကြီးတော့ မမှည့်သေးဘူး။ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်ကျမှ ရင့်ကျက်မဲ့သဘောတော့ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကဿပဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်အတွင်းမှာကျတော့ ဝဋ္ဋနိဿိတ ဒါနတစ်ခု ကျင်းပလိုက်တယ်။</p> <p>အဲဒီ ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားရှင် လက်ထက်ရောက်လာပြီ ဆိုကြပါစို့။ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားရှင် လက်ထက်ရောက်လာတော့ ဥဇ္ဇေနီပြည်မှာ စန္ဒပဇ္ဇောတမင်းကြီးရဲ့ ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဏားကြီးရဲ့သား သွားဖြစ်တယ်။ မွေးလာကတည်းက ရွှေအဆင်းနဲ့ ဝင်းပြီး တူတယ်၊ ရုပ်ကလည်း လှတယ်၊ အသားအရေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ရွှေအဆင်းလို ဝင်းနေတယ်ဆိုတော့ တစ်ဘက်ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အလွန်သဘောကျဖို့တော့ မကောင်းဘူးလား? ကောင်းနေတယ်။ သောရီယ သူဌေးသားလား? သူ့ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ကူးတွေ ယဉ်လိုက်တာနဲ့ပဲ မိန်းမဘဝပြောင်းသွားရတာပဲ။</p> <p>လောကမှာ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကလည်း ပွင့်ထွန်းပေါ်ပေါက်လာပြီ။ စန္ဒပဇ္ဇောတမင်းကြီးကလည်း ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ချင်နေပြီ။ ဒီတော့ သူ့ရဲ့ မှူးကြီးမတ်ရာတွေကို တောင်းဆိုတယ်။ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကို ဥဇ္ဇေနီပြည် ပင့်ဖိတ်ပေးရန် အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။</p> <p>ဒီအခါမှာ အားလုံးရဲ့ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ပုရောဟိတ် ပုဏ္ဏားကြီးရဲ့သား ရှင်မဟာကစ္စည်းအလောင်းပေါ့ (<b>ကစ္စာယန</b> = ရွှေအဆင်းလို ဝင်းနေတဲ့အတွက်) သူ့ကို လွှတ်လိုက်မှ တော်မယ်ဆိုပြီး တောင်းဆိုကြတယ်။ သူကလည်း တစ်ဘက်က ပါရမီမျိုးစေ့တွေက ရင့်ကျက်လာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူ ဘာလုပ်သလဲ? သူ့ကို ရှင်ရဟန်းပြုခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ သူသွားပြီး ပင့်ပါမယ်။ မင်းကြီးကလည်း ရှင်ရဟန်းပြုချင်လည်း ပြုပါ။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုသာ ရအောင်ပင့်ခဲ့ပါဆိုပြီး ခွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဘုရားရှင်တို့ထံ သွားရင်တော့ ပရိသတ်များများသွားရင် မတော်ဘူးဆိုပြီးတော့ နောက်လိုက် ၈-ဦးပဲ ခေါ်သွားပါတယ်။ နောက်လိုက် တပည့် ၈-ဦးပဲခေါ်ပြီး ဘုရားပင့်ရန် သွားကြပါတယ်။ ဘုရားရှင်ထံ ရောက်တဲ့အခါ ဘုရားက ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် ကျွတ်တန်းဝင်တော့မယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကားတွေ ပြောဆိုဆုံးမလိုက်တဲ့အခါ အရဟတ္တဖိုလ် အားလုံး ဆိုက်သွားကြတယ်။ အရဟတ္တဖိုလ်တည်ပြီး ဘုရားရှင်ထံမှာ ရှင်ရဟန်းပြုခွင့် တောင်းတော့ ဧဟိဘိက္ခုခေါ်လိုက်တဲ့အခါ အကုန်လုံး သပိတ် ပရိက္ခရာ ဆင်မြန်းပြီးဖြစ်တဲ့ ဧဟိဘိက္ခုရဟန်းတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်။ ဖြစ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့လည်း မေ့မေ့လျော့လျော့တော့ မနေပါဘူး။ စန္ဒပဇ္ဇောတမင်းကြီး လျှောက်ထားတောင်းပန်လိုက်တဲ့အတိုင်း မြတ်စွာဘုရားကို ပင့်ဖိတ်တော်မူပါတယ်။ အဲဒီလို ပင့်ဖိတ်တဲ့အခါ ဘုရားရှင်တို့က ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ဆန္ဒမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲ?</p> <p><b>ဗုဒ္ဓါ စ နာမ ဧကံ ကာရဏံ ပဋိစ္စ အဂန္တုဗ္ဗဋ္ဌာနံ န ဂစ္ဆန္တိ။</b></p> <p><b>ဗုဒ္ဓါနံ</b> = မြတ်စွာဘုရားရှင်တို့၏၊ <b>သဘောမည်သည်ကား</b>၊ <b>ဧကံ ကာရဏံ</b> = တစ်ခုသောအကြောင်းအရာကို၊ <b>ပဋိစ္စ</b> = အစွဲပြု၍၊ <b>အဂန္တုဗ္ဗဋ္ဌာနံ</b> = ကြွသွားခြင်းငှာ မသင့်တင့် မလျှောက်ပတ်သော နေရာဌာနသို့၊ <b>န ဂစ္ဆန္တိ</b> = ကြွတော်မမူကြလေကုန်။</p> <p>ဘုရားရှင်တို့ရဲ့ ဓမ္မတာတစ်ခုကတော့ ကြွဖို့ရန် မသင့်လျော်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းထူးတစ်ခုရှိခဲ့ရင် ဒီအကြောင်းကို အစွဲပြုပြီးတော့ မကြွသင့်တဲ့နေရာကို မြတ်စွာဘုရား ဘယ်တော့မှ မကြွဘူး။ ဥဇ္ဇေနီတိုင်းပြည်က မြတ်စွာဘုရား ကြွဖို့ရာ မသင့်တဲ့အကြောင်းအရာ တစ်ခုက ရှိနေတယ်။ ရှိနေတဲ့အတွက်ကြောင့် အရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်ကိုပဲ အမိန့်ရှိတယ်။</p> <p><b>‘‘တွံယေဝ ဘိက္ခု တတ္ထ ဂစ္ဆ, တယိ ဂတေပိ ရာဇာ ပသီဒိဿတီ’’</b></p> <p><b>ဘိက္ခု</b> = ချစ်သားရဟန်း၊ <b>တွံယေဝ</b> = အသင်ချစ်သား ကိုယ်တိုင်သာလျှင်၊ <b>ဂစ္ဆ</b> = သွားတော်မူပါ၊ <b>တယိ ဂတေ</b> = အသင်ချစ်သား ကြွသွားခဲ့သည်ရှိသော်လည်း၊ <b>ရာဇာ စဏ္ဍပဇ္ဇောတော ပိ</b> = စဏ္ဍပဇ္ဇောတမင်းကြီးသည်လည်း၊ <b>ပသီဒိဿတိ</b> = စိတ်နှလုံး ကြည်လင်ပါလိမ့်မယ်။</p> <p>ချစ်သားကိုယ်တိုင်သာလျှင် ကြွသွားတော်မူပါ။ သင်ချစ်သားသည် ကြွသွားခဲ့သည်ရှိသော်လည်း စန္ဒပဇ္ဇောတမင်းကြီးသည် စိတ်ကြည်လင်ပါလိမ့်မယ်ဆိုပြီး ဘုရားရှင်က အမိန့်ရှိလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်မဟာကစ္စည်းကလည်း စဉ်းစားတယ်။</p> <p><b>ဗုဒ္ဓါနံ ဒွေကထာ နတ္ထိ</b></p> <p>ဘုရားရှင်တို့ဟာတော့ စကားနှစ်ခွ ပြောကြားရိုး မရှိဘူး။ မကြွဘူးဆိုရင် မကြွဘူးဘဲ။ ဒါဆိုရင် ငါသွားမှ တော်မယ်ဆိုပြီးတော့ သူ့ရဲ့နောက်လိုက် ၇-ပါး သူပါပေါင်းလိုက်တော့ ၈-ပါး ကြွကြတယ်။ လမ်းခုလတ် တစ်နေရာ ရောက်တဲ့အခါ သေလမလာနိခေါ်တဲ့ နိဂုံးရွာလေးတစ်ရွာ ရောက်သွားတယ်။</p> <p>နိဂုံးရွာအတွင်းကို ဆွမ်းခံဝင်ပြီး အဲဒီရွာမှာလည်း သူဌေးနှစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူဌေးတစ်ဦးကတော့ ပျက်စီးမှု မရှိဘူး။ သူဌေးတစ်ဦးကတော့ ပျက်စီးသွားတယ်။ စီးပွားဥစ္စာတွေလည်း ပျက်စီးတယ်။ အသက်လည်း သေကျေပျက်စီးသွားတယ်။ သမီးရတနာလေးတစ်ဦး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒီ သမီးလေးက ဆင်းရဲတယ်။ နို့ထိန်းကြီးကို မှီပြီးတော့ အသက်မွေးနေရတယ်။ မိခင်ကလည်း မရှိတော့ဘူး။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကလည်း အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။</p> <p>အဲဒီအချိန်အခါမှာ သူ့မှာ ဆံပင်က အလွန်ကောင်းတော့ ဟိုတစ်ဘက်က ကျန်နေတဲ့ မိတ်ဆွေ သူဌေးသမီးတစ်ဦးကနေပြီး သူ့ဆံပင်ကို တောင်းပြီး ဝယ်တယ်။ ၁-ကျပ်ကနေစပြီး တစ်ထောင်အထိ တိုးပေးလိုက်တယ်။ ဘယ်လိုမှ မရောင်းနိုင်ဘူး။ သူ့ဆံပင်ကို သူ မက်မောနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်မြတ် ဦးဆောင်နေတဲ့ ရဟန္တာ ၈-ပါးတို့ ဒီရွာတွင်းသို့ ဆွမ်းခံကြွလာတာ သူမြင်လိုက်ပြီ။ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲ ဘယ်လို ဖြစ်သွားသလဲ?</p> <p><b>‘‘အယံ သုဝဏ္ဏဝဏ္ဏော ဧကော ဗြဟ္မဗန္ဓုဘိက္ခု ယထာဓောတေနေဝ ပတ္တေန အာဂစ္ဆတိ’’</b></p> <p><b>အယံ သုဝဏ္ဏဝဏ္ဏော</b> = ဤရွှေအဆင်းကဲ့သို့ ဝါဝင်းသော အဆင်းရှိသော၊ <b>ဗြဟ္မဗန္ဓု ဘိက္ခု</b> = ဗြဟ္မာမင်းနှင့်တူသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော ရဟန်းသည်၊ <b>ယထာဓောတေန ပတ္တေန</b> = ဆေးကြောထားပြီးစဖြစ်သော (ဗလာဖြစ်သော) သပိတ်ဖြင့်၊ <b>အာဂစ္ဆတိ</b> = ဆွမ်းခံကြွလာတော်မူ၏။</p> <p>သပိတ်ထဲ သူက လှမ်းကြည့်တယ်။ သပိတ်ထဲ ဘာမှ မရှိဘူး။ ရေဆေးထားတဲ့အတိုင်း အကုန်လုံး ပြောင်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သပိတ်အဖုံးမပါဘူး။ ဘုရားရှင်လက်ထက်က သပိတ်ဖုံး သိပ်ပြီး အသုံးမပြုကြဘူး။ များသောအားဖြင့်ပေါ့လေ ခုလို ခရီးကြွပြီဆိုရင် ဘုရားရှင်လက်ထက်က ဧကသီသင်္ကန်းခေါ်တဲ့ သင်္ကန်းတစ်ထပ်။ အဲဒီ ဧကသီသင်္ကန်းရဲ့အပေါ်က ၂-ထပ်သင်္ကန်း ၂-ခု ထပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သင်္ကန်းရုံလိုက်တယ်။ ဧကသီအတွင်းဘက်ကထားပြီးတော့ သင်္ကန်းဖြင့် သပိတ်ကို ဖုံးသွားတယ်။</p> <p>ဘုရားရှင်လက်ထက်က သပိတ်ဖုံး သိပ်မရှိဘူး။ နောက်ပိုင်း အဋ္ဌကထာဆရာတော်များက ခွင့်ပြုထားတဲ့အတွက် ခုခေတ်မှာတော့ သပိတ်ဖုံးကို သုံးနေကြတယ်။ သပိတ်ဖုံး မရှိတော့ သပိတ်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်မြင်နေပြီ။ ဆွမ်းခံကြွလာတဲ့ ကိုယ်တော် ကြည့်လိုက်တော့လည်း ရွှေအဆင်းလို ဝင်းနေတဲ့ ကိုယ်တော်၊ ဗြဟ္မာမင်းကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်ဝင်းတဲ့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်နေပြီ။ သပိတ်ထဲ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဘာမှမရှိဘဲ ဖြစ်နေပါလား? စိတ်ထဲမှာလည်း ကြည်ညိုနေပြီ။</p> <p><b>မယှဉ္စ အညံ ဓနံ နတ္ထိ။</b></p> <p><b>မယှဉ္စ</b> = ငါ့မှာလည်း၊ <b>အညံ ဓနံ</b> = အခြားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာသည်၊ <b>နတ္ထိ</b> = မရှိပေ။ ဟိုဘက်က သူဌေးသမီးကတော့ တစ်ချိန်တုန်းက ငါ့ထံကို ဆံပင်တွေ ရောင်းချဖို့ရန် စေခိုင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ ဒီဆံပင်လေးဖြတ်ပြီးတော့ ရောင်းလိုက်မယ်။ ဒီ ဆံပင်က ရရှိတဲ့ တန်ဖိုးဖြင့် ဒီ မထေရ်တွေကို ငါ ဆွမ်းလှူမယ်ဆိုရင်တော့ လှူလို့ ရနိုင်ကောင်းရဲ့လို့ စဉ်းစားပြီးတော့ သူ့ရဲ့အထိန်းတော်ကြီးကို ခေါ်တယ်။ ခေါ်ပြီးတော့ မထေရ်တွေကို အိမ်တွင်းသို့ ပင့်ဖိတ်၍ ခေတ္တသီတင်းသုံးဖို့ရန် လျှောက်ထားခိုင်းလိုက်တယ်။ မထေရ်တွေကလည်း အိမ်တွင်းသို့ ကြွပြီး ခေတ္တသီတင်းသုံးကြပါတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါကျတော့မှ မိမိဆံပင်တွေကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖြတ်လိုက်တယ်။ ဖြတ်ပြီးတော့ ဒီ ဆံပင်တွေကို အထိန်းတော်ကြီးပေး။ အမေ ... ဟိုသူဌေးသမီးဆီမှာ သွားပြီး ဒီဆံပင်တွေ သွားရောင်းချပေးပါ။ ရောင်းချပြီးတော့ သူပေးသလောက်ပစ္စည်းကို ယူခဲ့ပါ။ ခပ်မြန်မြန်သာ ပြန်လာခဲ့။ အရှင်ကောင်းအရှင်မြတ်တွေကို ဆွမ်းဖြင့် လှူဒါန်းကြရအောင်လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>အထိန်းတော်ကြီးကလည်း သမီးအရင်းလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အင်မတန် မချိတင်ကဲဖြစ်ပြီး မျက်ရည်စက်လက်ကျပြီးတော့ ဆံပင်လေးပိုက်ပြီး မထေရ်ကြီးတွေမမြင်အောင် ဝှက်သွားရတယ်။ ပစ္စည်းဆိုတာက သူဝယ်ချင်တဲ့အချိန်မှာ တန်ဖိုးရှိတာမှန်တယ်။ ကိုယ်က အခက်အဲရှိလို့ ခုလို သွားရောင်းရင် တစ်ဘက်က ဘာလုပ်တတ်သလဲ? နှိမ်ပြီး။ ထုံးစံပဲ။ လူ့လောကရဲ့ဓမ္မတာပဲ။ အဲဒီလို နှိမ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါကျတော့ ၈-ကျပ်ပဲ ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီ ၈-ကျပ်ပဲ ယူလာပြီးတော့ တစ်ပါးတစ်ကျပ်တန် ဆွမ်းလေးတွေ ပြုပြင်ပြီးတော့ လှူဒါန်းရတယ်။ လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း မထေရ်ကြီးတွေ သိသွားမှာစိုးတဲ့အတွက် သူက အိမ်ပြင် မထွက်ပါဘူး။ အိမ်ထဲကပဲ နေလိုက်တယ်။</p> <p>အဲဒီအခါမှာ ရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်ကလည်း စျာန်အဘိညာဏ်ရရှိနေတဲ့ မထေရ်မြတ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အဘိညာဏ်တန်ခိုးနဲ့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကြောင်းကျိုးစုံလင် အကုန်သိတယ်။ အကုန်သိတော့ အလှူရှင် ကလေးမလေးကို ခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p><b>သာ စ ထေရေသု ဂါရဝေန ဧကဝစနေနေဝ အာဂန္တွာ ထေရေ ဝန္ဒိတွာ ဗလဝသဒ္ဓံ ဥပ္ပါဒေသိ။</b></p> <p><b>သာ စ</b> = ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း၊ <b>ထေရေသု</b> = မထေရ်မြတ်တို့အပေါ်၌၊ <b>ဂါရဝေန</b> = ရိုသေလေးစားသော ဂါရဝတရား ရှိခြင်းကြောင့်၊ <b>ဧကေနေဝ ဝစနေန</b> = တစ်ခွန်းတည်းသော စကားဖြင့်ပင်၊ <b>အာဂန္တွာ</b> = လာ၍၊ <b>ထေရေ</b> = မထေရ်မြတ်တို့ကို၊ <b>ဝန္ဒိတွာ</b> = ရှိခိုး၍၊ <b>ဗလဝသဒ္ဓံ</b> = အလွန်အားကောင်းသော သဒ္ဓါတရားကို၊ <b>ဥပ္ပါဒေသိ</b> = ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေပြီ။</p> <p>မထေရ်တို့အပေါ်၌ ရိုသေလေးစားသော ဂါရဝတရားရှိသည်ဖြစ်၍ မထေရ်များက တစ်ခွန်းတည်းခေါ်လိုက်တာနဲ့ လာတယ်။ အားကောင်းသော သဒ္ဓါတရားနှင့် ရှိခိုးလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဒိဋ္ဌဓမ္မ လက်ငင်း အကျိုးပေးပြီ။ အလွန် အားကောင်းသော ဆံပင်တွေ ပင်ကိုယ်ပကတိအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါမှာ ရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်မြတ်ကလည်း ဝမ်းသာတယ်။ အမျိုးသမီးလေးကလည်း ဝမ်းပိုပြီး သာသွားတယ်။ အဲဒီကနေပြီး ရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်မြတ်တို့ ကြွပြီ။ စန္ဒပဇ္ဇောတမင်းကြီး ဥယျာဉ်တော်ရောက်ပြီ။ ဥယျာဉ်စောင့်က အကြောင်းကြားတဲ့အတွက် စန္ဒပဇ္ဇောတမင်းကြီးကလည်း ရှင်မဟာကစ္စည်းအမှူးပြုနေတဲ့ ရဟန်းတော်များကို လာပြီး ဝတ်ပြုပါတယ်။ ရှိခိုး ဝတ်ပြုတဲ့အချိန်အခါမှာ - ဒီနေ့ဆွမ်းကိစ္စ ဘယ်မှာ ပြီးစီးအောင် ကျင့်သုံးခဲ့ပါသလဲလို့ မေးမြန်းလျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရှင်မဟာကစ္စည်းမထေရ်ကလည်း အမျိုးသမီးလေးရဲ့အကြောင်းကို ကုန်စင်အောင် ပြောပြတယ်။</p> <p>မင်းကြီးက ဝမ်းသာလွန်းလို့ ထိုနေ့မှာပဲ ချက်ချင်း ဒီအမျိုးသမီးလေးကို အဂ္ဂမဟေသီ မိဖုရားခေါင်ကြီးအရာမှာ ထားပြီးတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြုစေတယ်။ ဒါနဟာ ဒိဋ္ဌဓမ္မိက မျက်မှောက်ဘဝမှာ ချမ်းသာသုခကို ရစေတတ်တဲ့အကြောင်းလည်း ရှိမနေဘူးလား? ရှိနေတယ်။ ဒိဋ္ဌဓမ္မအကျိုးက ဒီလောက်ပဲလားလို့ဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ သီဟစစ်သူကြီးက မြတ်စွာဘုရားကို မေးခွန်းလေးတွေ မေးခဲ့ဖူးပါတယ်။</p> <p><b>‘‘သက္ကာ နု ခေါ, ဘန္တေ, ဘဂဝါ သန္ဒိဋ္ဌိကံ ဒါနဖလံ ပညာပေတုံ’’</b></p> <p>မြတ်စွာဘုရား ... လောကမှာ လက်ငင်းအကျိုးရနိုင်တဲ့ ဒါနရဲ့အကျိုးကို မြတ်စွာဘုရား ပညတ်တော်မူနိုင်ပါသလားဆိုပြီး မေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအခါမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကလည်း ဒကာတော်သီဟ ... ငါဘုရား တတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါနရဲ့အကျိုးတရားတွေကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးရန် သီဟစစ်သူကြီးက မြတ်စွာဘုရားကို တောင်းပန်တယ်။</p> <p><b>‘‘ဒါယကော, သီဟ, ဒါနပတိ ဗဟုနော ဇနဿ ပိယော ဟောတိ မနာပေါ။</b></p> <p><b>သီဟ</b> = သီဟစစ်သူကြီး၊ <b>ဒါယကော</b> = ပေးတတ်သော အလှူရှင်၊ <b>ဒါနပတိ</b> = ဒါန၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ဗဟုနော ဇနဿ</b> = များစွာသော လူအပေါင်း၏၊ <b>ပိယော</b> = ချစ်အပ်သူ၊ <b>မနာပေါ</b> = နှစ်သက်မြတ်နိုးအပ်သူ၊ <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်ပါ၏။</p> <p>ဒါယကဆိုတာ ပေးလှူတဲ့နေရာမှာ ရဲရင့်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကို ခေါ်တယ်။ သဒ္ဓါထင်ရှားရှိရုံမျှကို ဒါယကာလို့ ခေါ်နေတာမဟုတ်ဘူး။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကို တကယ်စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကိုသာ ဒါယကာလို့ ခေါ်တာ။ ယနေ့ အလှူရှင်တို့လိုပေါ့။ နက်ဖြန်ခါ လှူတော့မယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ကတည်းက တကယ်စွန့်လွှတ်တော့မယ်ဆိုပြီးတော့ လာနေတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ မြတ်စွာဘုရားက ဒါယကာလို့ မသုံးဘဲနဲ့ ဒါနပတိဆိုပြီးတော့ သုံးထားတယ်။</p> 1wp9u24ik226gvkb9hp0sh46reg7282 0 6283 21933 2026-04-18T17:07:12Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၆/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၄..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21933 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၆/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၄/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၇/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ်-၅၆</h3> <p><b>ဒါနပတီတိ ယံ ဒါနံ ဒေတိ, တဿ ပတိ ဟုတွာ ဒေတိ, န ဒါသော, န သဟာယော။</b></p> <p><b>ဒါနပတီတိ</b> - ဒါန၏ အရှင်သခင်ဟူသည်ကား - <b>ယံ ဒါနံ</b> အကြင်ဒါနကို ပေးလှူ၏။ <b>တဿ</b> - ထိုသို့သော အလှူဒါန၏ <b>ပတိ</b> အရှင်သခင်သည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။ <b>ဒါသော</b> - ဒါန၏ ကျွန်အဖြစ်ဖြင့် ပေးလှူသည်ကား <b>န</b> - မဟုတ်၊ <b>သဟာယော</b> - ဒါန၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်၍ ပေးလှူသည်ကား <b>န</b> - မဟုတ်။</p> <p>ဒါနတစ်ခု ကျင်းပတဲ့အချိန်အခါမှာ ဒါနတစ်ခု ပြုပြီဆိုရင် ဘုရားသခင်က ဒါန၏ အရှင်သခင်အဖြစ် ပေးလှူတာကို နှစ်ခြိုက်တယ်။ ဒါန၏ ကျေးကျွန်အဖြစ်ဖြင့် လှူတာကိုလည်း ဘုရားက မချီးမွမ်းဘူး။ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ် ပေးလှူနေတာကိုလည်း မြတ်စွာဘုရားက မချီးမွမ်းဘူး။ ကဲ ... ဒကာကြီးတွေ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူတယ်၊ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတယ်၊ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ လှူတယ်။ ဘာလဲလို့ သိဖို့ မလိုဘူးလား? အကယ်၍များ သိခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ကြိုမေးထားဦးမယ်။ ကိုယ့်ဒကာကြီးတွေ သိပ်စိတ်မချရလို့ပါ။</p> <p><b>ယော ဟိ အတ္တနာ မဓုရံ ဘုဉ္ဇတိ, ပရေသံ အမဓုရံ ဒေတိ, သော ဒါနသင်္ခါတဿ ဒေယျဓမ္မဿ ဒါသော ဟုတွာ ဒေတိ။</b></p> <p>ကောင်းလိုက်တာလေးနော် -</p> <p><b>ယော</b> အကြင်အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင်က <b>မဓုရံ</b> ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဘုဉ္ဇတိ</b> စား၏။ <b>ပရေသံ</b> သူတစ်ပါးကို ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အား <b>အမဓုရံ</b> မချိုမြိန် မကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။</p> <p>မိမိတော့ ဒီကောင်းတာလေး စားတယ်။ သူများ ဒီ မကောင်းတာလေး ပေးလိုက်လေ။ ဒီ မကောင်းတာလေး ပေးလိုက်ပါ။ ဘယ့်နှယ်တုံး ဒကာကြီးတွေ လှူဖူးသလား? ဟင်! လှူဖူးတယ်။ ဟန်ကျပြီ ...။ ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ ကျွန်သည်ဖြစ်၏၊ တချို့နေရာမှာ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကိုလည်း ဒါနလို့ခေါ်တယ်။ ဒါန ကုသိုလ်စေတနာနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ အလောဘကိုလည်း ဒါနလို့ခေါ်တယ်။</p> <p>မိမိက ကောင်းတာစားပြီးတော့ သူတစ်ပါးတို့အား မကောင်းတာ ပေးလှူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် လှူဖွယ်ဝတ္ထုလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလှူဝတ္ထုတရားဓမ္မဝတ္ထုရဲ့ ကျွန်အနေနဲ့ လှူတာ။ မိမိက ကောင်းတာစားပြီး သူတစ်ပါးတို့အား မကောင်းတာ ပေးလှူတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်သည် အကျိုးပေးတဲ့အခါ ဘယ်လိုပေးမလဲ? အဲဒါ စဉ်းစားကြည့်။</p> <p>အလှူခံ တစ်ကျိပ်လေး၊ ခွေးတောင်ပါတယ် ဆိုပြီး ခွေးကို ကျွေးချင်သလို ကျွေးခဲ့တယ်။ ကိုယ်က အကောင်းစားပြီး သူတစ်ပါးကို အညံ့လှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူတစ်ပါးကို နှိမ့်ချတဲ့စိတ်ထား ရှိနေတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတွေကို တစ်ဘက်ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို နှိမ့်ချတဲ့ စိတ်ထားကလေး ရှိတော့ သူတစ်ပါးကို နှိပ်ကွပ်တဲ့ စိတ်ထားကလေး ခြံရံပြီး လှူလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီကံကလေးက အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ နှိမ့်ကျတဲ့ဘဝ ရောက်ရတယ်။ မကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ လှူမဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဝိုင်းနေလိမ့်မယ်။ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်း လှူမဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က မရှိတော့ဘူး။ ဒီဒါနက ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတဲ့ဒါန။</p> <p>နောက်တစ်ခုက မိတ်ဆွေအဖြစ်ဖြင့် ပေးလှူတာ -</p> <p><b>ယော ယံ အတ္တနာ ဘုဉ္ဇတိ, တဒေဝ ဒေတိ, သော သဟာယော ဟုတွာ ဒေတိ။</b></p> <p><b>ယော</b> အကြင်အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင် <b>ဘုဉ္ဇတိ</b> စား၏။ <b>တဒေဝ</b> မိမိစားသုံးတဲ့ အစာအာဟာရကိုပင်လျှင် <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>သဟာယော</b> လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ အဆွေခင်ပွန်းသည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူသည်မည်၏။</p> <p>မိတ်ဆွေအနေနဲ့ လှူတာပဲ။ မိမိစားနေတဲ့ အစာအာဟာရကို ဒါနဝတ္ထုရဲ့ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ပေးလှူတာ။ ပေးလှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မိမိလည်း ပဲပြုတ်ပဲ စားတယ်။ သူတစ်ပါးလည်း ပဲပြုတ်ပဲ လှူတယ်ဆိုတော့ အကျိုးပေးလို့ရှိရင် ဘယ်လို အကျိုးပေးမလဲ? တန်းတူပဲ အကျိုးပေးမှာပေါ့။ အထက်တန်းကျကျတော့ အကျိုးပေးပါ့မလား? မပေးပါဘူး။</p> <p><b>ယော ပန အတ္တနာ ယေန ကေနစိ ယာပေတိ, ပရေသံ မဓုရံ ဒေတိ, သော ပတိ ဇေဋ္ဌကော သာမီ ဟုတွာ ဒေတိ,</b></p> <p><b>ယော ပန</b> အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်ကား၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင်က <b>ယေန ကေနစိ</b> တစ်စုံတစ်ခုသော အရာဝတ္ထုဖြင့် <b>ယာပေတိ</b> မျှတ၍ နေ၏။ သင့်သလိုပဲ စားလိုက်တယ် ကိုယ်ကတော့နော်။ <b>ပရေသံ</b> အလှူခံဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းတို့အား <b>မဓုရံ</b> ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။</p> <p>"ပထမ ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု အပေါ်မှာ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာတရားကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား? မရှိဘူး။ မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် တဏှာကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူလိုက်တာ။ မိမိကတော့ တော်သလို ရေသလိုပဲ၊ ဖြစ်သလို စားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်ကျတော့ ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်နေတဲ့ အစာအာဟာရတွေကို ပေးလှူတယ်။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>ပတိသေဋ္ဌော</b> လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ အကြီးအကဲ၊ <b>သာမီ</b> အရှင်သခင်သည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူသည်မည်၏။</p> <p>လှူဖွယ်ဝတ္ထုရဲ့ အပေါ်၌ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာတရားရှိတယ်။ ဒီတဏှာတရားကို သူက စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလို့ သူ့ကို အလှူဝတ္ထုရဲ့ အရှင်သခင်အနေနဲ့ လှူတယ်လို့ ခေါ်တယ်။"</p> <p>အလယ်ပုဂ္ဂိုလ် မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ လှူတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ တန်းတူထားတယ်။ တန်းတူထားတယ် ဆိုတာက ကိုယ်ထက်မြင့်မြင့် လှူနိုင်တဲ့စိတ်ထား ရှိသလား? မရှိဘူး။ သူက အရှင်သခင် မဟုတ်ဘူး။ မိတ်ဆွေ အဆင့်အတန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။</p> <p>နောက်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်မှာ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာတရားကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အနိုင်ယူနိုင်တယ်။ မိမိက တော်သလိုပဲ စားလိုက်တယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့်နဲ့ လှူတယ်။ စနစ်တကျ လှူတယ်။ အဲဒီ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် လှူတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လူများအပေါင်းက ချစ်မြတ်နိုးကြတယ်။ ဒါက နံပါတ်တစ် အကျိုးတရားပဲ။</p> <p>သို့သော် သူတစ်ပါး ချစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မချစ်သည်ဖြစ်စေ အလောင်းတော်တို့ကတော့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်မြတ်ကြီးကို တောင့်တပြီးတော့ လှူတယ်။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဒီတောင့်တချက်ကလေး ကြည်ညိုလွန်းလို့ ခဏခဏတော့ ဟောဖူးပါတယ် -</p> <p>အကိတ္တိဇာတ်မှာ ဆိုကြပါတော့ - သိကြားမင်းကြီးက အကိတ္တိရှင်ရသေ့ကို နောက်ဆုံး လိုတဲ့ဆု တောင်းပါဆိုတော့ အကိတ္တိရှင်ရသေ့ တောင်းတဲ့ဆုကလေးတစ်ခု ...</p> <p><b>တထော</b> ------</p> <p>ဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ တောင်းတဲ့ဆုကလေးတစ်ခုပေါ့နော် -</p> <p>ထိုနေ့ည၏ အဆုံး၌ နေအရုဏ်တက်သော အချိန်အခါကာလ၌ နတ်၌ဖြစ်သော ဩဇာတို့သည် ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာကြပါကုန်စေသတည်း။ သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်း ထင်ရှားဖြစ်ပေါ် လာကြပါစေကုန်သတည်း။</p> <p>ဒီနေ့ညအဆုံး နေအရုဏ်တက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်၌ဖြစ်သော နတ်ဩဇာတို့သည် ထင်ရှားဖြစ်ပေါ် လာကြပါစေကုန်သတည်း။ ဒီဆုတောင်းတယ်။ ဒီ နတ်ဩဇာဟာ သူစားတဲ့ အစာအာဟာရမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ သူစားတာက ကံပြင်းပင်ကြီးအောက်မှာ နေပြီးတော့ အရွက်နုတဲ့အချိန် ရွက်နုလေးတွေပဲ ပြုတ်စားတယ်။ အဖူးဖူးတဲ့အချိန် အဖူးလေးတွေပဲ ပြုတ်စားတယ်။ အသီးသီးတဲ့အချိန် အသီးလေးတွေပဲ ပြုတ်စားနေတယ်။ ဆားလည်း မပါဘူး, ဆီလည်း မပါဘူး။ သူလှူချင်တဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု ကြည့်လိုက်တော့ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားနေတဲ့ နတ်၌ဖြစ်သော နတ်ဩဇာတွေ ဖြစ်တယ်။ နတ်ဩဇာဆိုတာ အလွန်အရသာရှိတယ်။ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။</p> <p>ပြီးတော့ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း, အရှင်မြတ်တွေကို သိပ်ပြီးတော့ လှူချင်တယ်။ ဒီဒါနသည် အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဒါနဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ပြဿနာလေးတွေ ရှိတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာလို့ ဆိုကြပါစို့။ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း, အရှင်မြတ်တွေက ကြွလာပြီ။ မိမိကလည်း လှူဒါန်းနေပြီ။ တစ်ခါတစ်ရံ လှူဖွယ်ဝတ္ထုကလည်း ကုန်မသွားဘူးလား? ကုန်သွားတယ်။ ကုန်သွားလို့ရှိရင် ဘာလုပ်သလဲ? ဇွန်းဖျားလေးနဲ့ကပ်ပြီး နည်းနည်းလေး မျက်ချေးလောက်လေး လှူရတယ်။ အဲဒီပုံစံမျိုး ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဒီရှင်ရသေ့ကလည်း ဖားအောက်တောရအကြောင်း သိများနေသလား မသိဘူး။ ဒါကြောင့် အကိတ္တိရှင်ရသေ့က ပေးလှူ၍နေသော ငါအား မကုန်ခန်းနိုင်ပါစေသတည်း။ ပေးလှူတဲ့ အချိန်အခါမှာ လှူဖွယ်ဝတ္ထုတွေ ကုန်မသွားပါစေနဲ့။ ကုန်သွားတဲ့အခါ စိတ်ချမ်းသာပါ့မလား? မချမ်းသာဘူး။ နောက်တစ်ခု သူက ဆက်ပြီး ဆုတောင်းတယ် -</p> <p>ပေးလှူပြီးတဲ့အခါ နောင်တတစ်ဖန် မဖြစ်စေရပါစေသတည်း။ ငါကွာ- ဒီလူတွေ လှူလိုက်ရတာ မှားတာပဲ? တစ်ခါတစ်ရံ မဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်တတ်တယ်။ ပေးလှူပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်၌ နှမြောတသနေတဲ့စိတ်ထား၊ မကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားလေး တစ်ခါတစ်ရံ မဖြစ်ဘူးလား? ဖြစ်တတ်တယ်။ အဲဒီလောက်တင် ကျေနပ်ပြီးလားဆိုတော့ မကျေနပ်သေးဘူး။</p> <p>ပေးလှူနေတဲ့ အကိတ္တိ ရှင်ရသေ့၏ စိတ်ထားသည် ကြည်လင်နေပါစေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဒါနတစ်ခု ကျင်းပနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလွန် ကြည်လင်သော စိတ်ရှိရမယ်။ ပေးလှူတဲ့ အချိန်မှာ စိတ်တွေက မကြည်လင်ဘူးဆိုရင် အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်နေတဲ့ အကျိုးပေးနိုင်ပါ့မလား? မပေးနိုင်ဘူး။ ပါးစပ်ကတော့ လောကွပ်ကလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ ဟိုမှာ ရှိတယ်လေ၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဗီဒိုထဲမှာ ဟောလစ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။ အလိုရှိသလို စားပါ၊ ဟိုကလည်း အလိုရှိသလို စားသွားလိုက်တာ ကုန်ရော၊ ကုန်ပြီးတဲ့အခါမှာ ဘာပြောသလဲ? ဒင်းတို့ဖြင့် မညှာမတာ စားသွားလိုက်တာ ကုန်ရောပဲတဲ့။ စိတ်ကြည်လင်မှု ရှိသလား? မရှိဘူး။ ဒီလူ ဒီလောက်တောင် စားသွားရက်လေခြင်းဆိုပြီး ဖြစ်တတ်တယ်။ အဲဒီလို စိတ်ထားလေးတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ အကိတ္တိရှင်ရသေ့က ထည့်ပြီး ဆုတောင်းတယ်။ ဒီလို အထက်တန်းကျတဲ့ ကံတွေသာလျှင် အလွန် အင်မတန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ဆိုတဲ့ အကျိုးထူးတရားတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။ အလွန် အဆင့်အတန်း နိမ့်နေတဲ့ ကံတွေက အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အကျိုးကို ပေးနိုင်ပါ့မလား? မပေးနိုင်ဘူး။</p> <p>မိမိတို့က ဘာအလုပ်ပဲ လုပ်လုပ်ပေါ့။ ဒါနပဲ ပြုပြု၊ သီလပဲ ဆောက်တည်၊ ဘာဝနာတွေ ပွားများသည်ပဲ ဖြစ်စေ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေကို ထူထောင်နေတာပဲ။ ဒီကံတွေကို ထူထောင်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေသည် အဆင့်အတန်း မြင့်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်ပါတယ်။ လှူဒါန်းခြင်းဆိုတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လည်း ပြုလိုက်ရသေးတယ်။ စိတ်ဓာတ်က နိမ့်ကျခဲ့ရင် ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒီအလှူသည် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတယ်။ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်သွားရင်လည်း ဒီအလှူသည် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတယ်။ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီအလှူသည် အဆင့်အတန်း မြင့်သွားပြီ။ ဒီလိုသာ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူပါ။ ပေးလှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လူများအပေါင်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးတယ်။</p> <p>နံပါတ်နှစ် အကျိုးတရားက ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်ထံသို့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က ကြွရောက်ပြီး ချီးမြှင့်ပေးတော်မူတယ်။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း! မိမိအိမ်ပေါ့။ ဘုရားအစရှိတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေ ကြွလာပြီး ချီးမြှောက်တယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာဖို့ မကောင်းဘူးလား? ဒီလို သူတော်ကောင်းတွေဆိုတာက ကမ္ဘာအသင်္ချေနဲ့ချီပြီးမှ တွေ့ရတာ။ ဒီလို သူတော်ကောင်းတွေက မိမိအိမ် ကြွလာပြီး ချီးမြှောက်တယ်ဆိုတော့ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားမလာနိုင်ဘူးလား? ဘုရားအစရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့က မိမိအိမ်ကို ချဉ်းကပ်တယ်။ ချဉ်းကပ်ရုံနဲ့ ပြီးပြီလား၊ မပြီးသေးပါဘူး။ ကြွလာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘုရားရှင် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါနရှင်ရဲ့ အဇ္ဈာသယဓာတ်ခံနှင့် လျော်ညီစွာ တရားစကားတွေကို ဟောကြားပေးမှာ သေချာတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ဟောကြားပြသပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလှူရှင်ကလည်း သောတာပတ္တိ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ အရိယာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကို ရရှိနိုင်တဲ့ သူတော်ကောင်းသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘုရားအစရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတို့က သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်သော တရားစကားများကို ဟောကြားပြသ ပြီးသည့်အဆုံး၌ မိမိက မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရရှိနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ကူးမသွားနိုင်ဘူးလား? ကူးသွားနိုင်တယ်။</p> <p>နံပါတ်သုံး အကျိုးတရားတစ်ခု ဆက်ဟောတယ်။ မဆံဘဝဂ် ပျံ့နှံ့တက်၏လို့ ရှေးဆရာတော်ကြီးများက ဘာသာပြန်ကြပါတယ်။ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ် ပေးလှူနေတဲ့ ဒီအလှူရှင်ရဲ့ ကောင်းသတင်းတွေဟာ ပျံ့နှံ့ပြီးတော့ ထွက်နေတယ်။ ဒီဒကာကြီး သိပ်တော်တယ် ... ဒီဒကာကြီး သိပ်တော်တယ် ... စသည်ဖြင့်ပေါ့။ သူ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ သီလဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ၊ ကောင်းတဲ့ သမာဓိ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ၊ ကောင်းတဲ့ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ အစရှိတဲ့ ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးတွေဟာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ တတိယမြောက် မျက်မှောက်ဘဝမှာ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားပဲ။ နောက်ထပ် အကျိုးတရားတစ်ခုက ဘာလဲ?</p> <p>မင်းပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ ပုဏ္ဏား ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ သူဌေးသူကြွယ် ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ ရဟန်း ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ ဒီပရိသတ်လေးပါး ဘယ်ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်ပါစေ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင် အဖြစ်ဖြင့် ပေးလှူနေတဲ့ ဒီအလှူရှင်တစ်ဦးက ချဉ်းကပ်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာတဲ့ စိတ်ထားရှိပြီးတော့ ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်မှု မရှိဘဲ တန်ခိုး ထက်မြက်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လို့ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?</p> <p>မိမိက ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမဆို မင်းပရိသတ်က လာပြီး အလှူခံရင်လည်း ရဲရဲရင့်ရင့် လှူတာပဲ၊ ပုဏ္ဏားပရိသတ်က လာပြီး အလှူခံရင်လည်း ရဲရဲရင့်ရင့် လှူတယ်နေ၊ သူဌေးသူကြွယ်ပရိသတ် လာရင်လည်း လှူတာပဲ၊ ရဟန်းပရိသတ်တွေ လာရင်လည်း ရဲရဲရင့်ရင့် လှူနေတာပဲ။ အဲဒီလို ပေးလှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ အလှူပေးပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ အလွန် အကျွမ်းဝင်တဲ့ သဘော မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။ ဒါနက အောင်သွယ်ပေးလိုက်တာပဲ။ မိမိကို ရိုရိုသေသေ လေးလေးစားစားနဲ့ လာပြီးလှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အပေါ်မှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း မေတ္တာဓာတ်တစ်ဖန် ကိန်းဝပ် မလာဘူးလား? ကိန်းဝပ်လာတယ်။ မေတ္တာဓာတ်ချင်း ကူးလူး ဆက်ဆံနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်း အချင်းချင်းဟာ ကြောက်ရွံ့နေဖို့ လိုသေးသလား? မလိုတော့ဘူး။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ပဲ ချဉ်းကပ်လို့ရတယ်။ ဒါဟာ စတုတ္ထမြောက် ဒိဋ္ဌဓမ္မိက ဒါနကြောင့် ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားဖြစ်တယ် ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာ ဘုရားဟောတယ်။ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဘာဟောသလဲ?</p> <p>ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ် လှူဒါန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ ကောင်းမှုကုသိုလ် သုစရိုက်တရားတို့ လားရောက်ရာဖြစ်တဲ့ နတ်ပြည်နတ်လောကသို့ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်ပြီး တည်နေရတယ်။ ဒါဟာ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရား ဖြစ်တယ်လို့ မြတ်စွာဘုရားက ဟောတော်မူပါတယ်။ အဲဒီလို အကျိုးတရားငါးပါးက မျက်မှောက်ဘဝမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားက လေးပါး, တမလွန် လောကမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားက တစ်ပါး, ပေါင်းလိုက်တော့ ငါးပါး။</p> <p>ဒါနရဲ့အကျိုးဟာ ဒီလောက်သာ ရှိသလား? ဒီလိုတော့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒီဒါနသည် မိမိတို့က သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ဒါနသာဆိုရင် သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓိဉာဏ်ကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘုရားအလောင်းတော်တို့ ဖြည့်ကျင့်ရမယ့် ပါရမီတော်ဆယ်ပါးထဲမှာ ဒီဒါနပါရမီလည်း ပါဝင်နေပါတယ်။ အလားတူ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်၊ သာဝကဗောဓိဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကို လိုလားတောင့်တခဲ့ရင်လည်း ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကို ရအောင် အားကြီးသော ဥပနိဿယ သတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒါနရဲ့ အကျိုးတရားတွေဟာ ဒီလို အထက်တန်းကျတဲ့ အကျိုးတင် ရနိုင်သလားဆိုတော့ မကသေးဘူး။ လူမင်းစည်းစိမ်, နတ်မင်းစည်းစိမ်, စကြဝတေးမင်းစည်းစိမ် အစရှိတဲ့ ဒီစည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို လိုလားတောင့်တခဲ့ရင်လည်း ဒါနကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေက ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို စွမ်းအား ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်အပေါ်မှာ မူတည်ပြီးတော့ အကျိုးပေးသလဲလို့မေးတော့ ဒီလို အကျိုးတရားတွေ ရရှိနိုင်တယ်ဆိုတာ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်သာ ငါဘုရား ဟောတာပါ။ သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ငါဘုရား မဟောပါဘူးတဲ့။ ဒီလိုဆိုရင် သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို ကြဲချဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား? လိုအပ်တယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ စိတ်ရဲ့ တောင့်တချက် မှန်သမျှသည် မချွတ်ဧကန် ပြည့်စုံတဲ့သဘော ရှိနေတယ်။ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်မှာသာလျှင် ဒီအကျိုးတရားတွေ ရနိုင်တယ်လို့ ငါဘုရား ဟောတာပါ။ သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ဒီလို အကျိုးတရားတွေ ရနိုင်တယ်လို့ ငါဘုရား မဟောဘူး။ သို့သော် တချို့ချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ဒီဒါနရဲ့ အကျိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယုံကြည်ချက် မရှိကြဘူး။ ယုံကြည်ချက် မရှိတဲ့အတွက် မိမိကိုယ်တိုင်ကတော့ စားသုံးတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေ အတွက်ကျတော့ လှူဖို့တန်းဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ သံသရာ နောင်ရေး ဘဝနောင်ရေးမှာ အရှုံးထွက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာ မိမိကိုယ်တိုင်က စားသုံးတဲ့အတွက် ဒီဘဝအတွက်တော့ တော်သေးတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။</p> <p>တချို့တချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ သူတစ်ပါးလည်း မလှူဘူး၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မစားရက်၊ မသောက်ရက်၊ မသုံးရက် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ပိုပြီးတော့ ရှုံးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေကို ပန်းထိမ်သမားတို့ရဲ့ ဖားဖိုကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေလျက် မရှင်သူ၊ သေသူဆိုပြီးတော့ ပညာရှိတွေက ပြောကြတယ်။ ပန်းထိမ်သမားတွေရဲ့ ဖားဖိုက လူက သွားဆွဲလိုက်ရင် ရှူးရှဲ ရှူးရှဲဆိုပြီး အသက်ရှိတဲ့ သဘောရှိတယ်။ မဆွဲရင် ရပ်သွားတာပဲ။ ခုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် သံသရာခရီးမှာ ကြည့်လိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် သူတို့က အသက် ရှူရုံပဲ ရှူနေတာပဲ။ သံသရာခရီးမှာ လူသေတွေ အမြဲဖြစ်နေတယ်။ ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ မပြုလုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အပါယ်လေးပါးမှ ကျွတ်လွတ်ခွင့်ဆိုတာ ရှိပါ့မလား? အပါယ်လေးဘုံမှာ ထပ်တလဲလဲ သေရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ ရှင်နေပေမယ့် သေရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>ထပ်ခါ ထပ်ခါ အပါယ်မှာ သေရတဲ့ ဘဝက မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ထပ်ခါ ထပ်ခါ သံသရာမှာ သေရတဲ့ ဒုက္ခကလည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ကောင်းမှုကုသိုလ် မျိုးစေ့တွေကို ကြဲချနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသာလျှင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်မယ်။ အထူးသဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး အကျင့်မြတ်တရားတွေကို ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေရဲ့ သန္တာန်မှာသာလျှင် အပါယ်သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခက လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို စွမ်းအားတွေထဲမှာ ဒီဒါန ကျင့်ဝတ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်ပါတယ်။</p> <p>ဒီဒါနပြုနေတဲ့ အချိန်အခါ ဒီဒါနကို ပြုရမှာ သူတော်ကောင်းတွေ အနေနဲ့ မကြောက်ထိုက်ပါဘူး။ ဒီဒါနပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့ အပေါ်၌ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ မေတ္တာရော မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေချင်တဲ့ ကရုဏာရော မရှိဘူးလား? အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီပစ္စည်းဝတ္ထုကို စားသုံးရခြင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခ ရရှိစေချင်တဲ့ မုဒိတာတရားလည်း ရှိနေတယ်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာဆိုတဲ့ တရားတွေက ထိုဒါနရှင်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ထိုအချိန်အခါမှာ ကိန်းဝပ်နေတယ် -</p> <p>အဲဒီလို ကိန်းဝပ်နေတဲ့ အချိန်အခါ လှူဖွယ်ဝတ္ထု အပေါ်မှာ တွယ်တာ မက်မောနေတဲ့ လောဘတရားတွေ၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းစုတွေကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ မာနတရားတွေ၊ အကြောင်း အမျိုးမျိုးကို အခြေခံပြီးတော့ မကျေနပ်ချက် ဒေါသတရားတွေ၊ ကိုယ့်ထက်သာ မနာလိုတဲ့ ဣဿာ တရားတွေ၊ ဝန်တိုခြင်းဆိုတဲ့ မစ္ဆရိယတရားတွေဟာ ဒါနရဲ့ အရှင်အဖြစ်နဲ့ ကျင်းပနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့် ရှိပါ့မလား? မရှိဘူး။ ဒါနရဲ့ ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဝိုင်းရံကောင်း ဝိုင်းရံ နိုင်ပါတယ်။ သို့သော် ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အနေနဲ့ ဒါနပွဲတစ်ခုကို လှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာတော့ ဖြစ်နိုင်သလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနကို အထက်တန်းကျကျ ပြုနိုင်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီဒါနက သမ္ဗညုတဉာဏ်အထိ ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။</p> <p>သူတော်ကောင်းတွေကို အာရုံယူပြီးတော့ ထိုသူတော်ကောင်းတွေ အပေါ်၌ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ တရားတွေ တိုးပွားနေတယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီလို ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားရာ အကြောင်းလည်း ဖြစ်ပြီးတော့ လောဘ၊ မာန၊ ဣဿာ အစရှိတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေ ဆုတ်ယုတ်ကြောင်းလည်း ဖြစ်နေတယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီဒါနမျိုးကို သူတော်ကောင်းတွေ မပြုသင့်ဘူးလား? ပြုသင့်တယ်။ ထို တချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မစားရက်၊ မလှူရက် နောင်သံသရာအတွက်လည်း မရှုံးဘူးလား? အဲဒီ ရှုံးတဲ့ ထုံးကလေး မြတ်စွာဘုရား အပုတ်တကသုတ္တန်မှာ ဟောထားပါတယ်။ ဟောရခြင်း ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ -</p> <p>သာဝတ္ထိမှာ သူဌေးသားတစ်ဦးပေါ့။ သားသမီး အမွေခံလည်း မရှိဘူး။ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကလည်း အလွန်များတယ်။ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေကလည်း သိန်းနဲ့ သန်းနဲ့ချီ ရှိပါတယ်။ အသုံးအဆောင် ပရိဘောဂတွေလည်း အလွန်များတယ်။ ဒီပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို ကောသလမင်းက မင်းဘဏ္ဍာအဖြစ် သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်ထံ ရောက်လာတယ်။ အဲဒီ သူဌေးက စားတဲ့အချိန်မှာလည်း ဆန်ကွဲနဲ့ ပုန်းရည်ဟင်းလေးပဲ စားတယ်။ အကောင်းဆို သူနည်းနည်းမှ မကြိုက်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သူ သက္ကစ္စဒါန လှူခဲ့တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး။ အသက္ကစ္စဒါန သူတစ်ပါးတွေကို မကောင်းတာဘဲ လှူခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကောင်းတာ မကြိုက်တော့ဘူး။ မကောင်းတာဘဲ ကြိုက်တယ်။</p> <p>အဝတ် ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း သူက လျှော်တေ အဝတ်ကလေးသာ သုံးလွှာလောက် စပ်ပြီးတော့ ဝတ်တယ်။ သူက အညံ့ပဲ ကြိုက်တယ်။ မင်းတို့ အဝတ်ချောချောတွေကွာ ငါ ဝတ်ရမှန်းတောင် မသိပါဘူး။ ခါးပေါ်ရှိတယ်လို့တောင် မအောက်မေ့ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သူက တစ်ချိန်က သူတစ်ပါးတွေကို မကောင်းတာဘဲ လှူခဲ့တယ်။ သင်္ကန်းတောင် ကောင်းတာ လှူခဲ့တာ မဟုတ်၊ အစုတ်ပဲ လှူခဲ့တယ်။ ဘုန်းကြီးက သင်္ကန်းကောင်းကောင်း လှူစေချင်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ တော်ကြာ ကိုယ်ဘက်လည်း လှည့်လာမှာ စိုးရသေးတယ်။ ခက်ပုံက -</p> <p>သူသုံးစွဲတဲ့ ယာဉ်ကလည်း အစုတ်ပဲ သုံးတယ်။ ထီးကလေးတွေ၊ ဖိနပ်ကလေးတွေလည်း ခပ်ညံ့ညံ့ပဲ စီးတယ်၊ ဆောင်းတယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ် ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မစားရက်၊ မသောက်ရက်ဘူး၊ တမလွန်အတွက်လည်း မလှူရက်၊ မတန်းရက်ဘူး၊ သိပ်ပြီးတော့ နှမြောဝန်တိုတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ချိန်က ဒါနပြုစဉ် အချိန်အခါမှာ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခု လှူခဲ့တာ။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူခဲ့တဲ့အတွက် လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်၌လည်း တွယ်တာမက်မောတဲ့ စိတ်ထားကလည်း ရှိတယ်။ မလှူ မတန်းလိုဘူး၊ မတတ်သာလို့သာ လှူလိုက်ရတယ်။ အဲဒီလို ကံမျိုးက လာအကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ လှူဖွယ်ဝတ္ထု အကျိုးစုခေါ်တဲ့ ဒါနကြောင့် ဘောဂ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ချမ်းသာတော့ ရရှိပါရဲ့၊ ရရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား? မရှိပါဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် ရှေးရှေး သူတော်ကောင်းတွေက ဒါနတစ်ခု ပြုတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီဒါနကြောင့် မည်သည့် အကျိုးတရားများ ရပါစေလို့ ဘယ်တော့မှ ဆုမတောင်းဘူး။ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးကြဲချခဲ့မယ်ဆိုရင် <b>ဒါနတော ဘောဂဝါ</b> = ဒါနကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ အကျိုးက ရမယ်ဆိုတာ ကျိန်းသေနေတယ်။ ဆုတောင်းနေဖို့ မလိုဘူး။ ဒါ နားလည်တယ်။ သူတို့ ဘာဆုတောင်းသလဲ? စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ရန် ဆုတောင်းတယ်။ သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ဖို့ရန် ဆုမတောင်းဘူး။ စွန့်လွှတ်နိုင်တာနဲ့ မစွန့်လွှတ်နိုင်တာ ဘယ်ဟာက အကျိုး ပိုကြီးသလဲ? စွန့်လွှတ်နိုင်တာက အကျိုးပိုကြီးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ စွန့်လွှတ်ကြမလား? ဘယ်လိုတုံး ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ စွန့်လွှတ်ကြမလား? အဲဒါပဲ ကောင်းတယ်ဆိုတာကတော့ သိတယ်။ မလိုက်နာ နိုင်ဘူး။ ဒီလို သဘော ရှိတယ်။</p> <p><b>ဧဝမေတံ မဟာရာဇ</b> ----------<br> ဒကာတော် ကောသလမင်းကြီး ... မင်းပြောတာ အကုန်မှန်တယ်။ မသူတော်ဆိုတာ ပြန့်ပြောကြီးကျယ်နေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရရှိခဲ့ပြီဆိုရင် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ချမ်းသာအောင်လည်း မလုပ်ဘူး၊ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်အောင်လည်း မလုပ်ဘူး၊ မိဘတွေကိုလည်း နှစ်သက် ချမ်းသာမှု မဖြစ်စေဘူး။ မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရမှာ ကြောက်နေတဲ့ သမီးဆိုတာ လောကမှာ မရှိလား? ရှိကြပါတယ်။ မိဘမှာ ပေးစရာ ဥစ္စာ မရှိရင် သားကလည်း အနားမကပ်ဘူး၊ ချွေးမကလည်း သွားတာ မကြိုက်ဘူး။ ဘယ့်နှယ်လဲ? ဒကာကြီးတွေ ဟုတ်သလား၊ ဒကာမကြီးတွေ ထောက်ခံနေတယ်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။</p> <p>မိဘဆိုတာက သားသမီးတွေဆီက တစ်ကျပ်တစ်ပြားပဲ ဖြစ်ဖြစ် သိတတ်မှုဆိုတာကို သိပ်ကြိုက်တယ်။ မိဘသည် စကြဝတေးမင်းကြီးပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ သားသမီးတွေထံမှာ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်မှု ရှိနေတယ်။ စကြဝတေးမင်းဆိုတာ သိပ်ပြည့်စုံပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ပြည့်စုံနေပါစေ ဒို့သားက ဒို့ကိုလာပြီးတော့ လှူဒါန်းတယ်ဆိုတာကို သိပ်ဝမ်းသာကြတယ်။ ဒီစိတ်ထား ရှိကြပါတယ်။ နောက်တစ်ခုက သားသမီးတွေကိုလည်း မချမ်းသာ မနှစ်သက်စေဘူး။ သားသမီးတွေကို ကျွေးမွေးချင်တဲ့ ပေးကမ်းချင်တဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူး၊ နောက်တစ်ခု အိမ်မှာ ခိုင်းစေနေတဲ့ အလုပ်သမား အစေခံ ကျေးကျွန်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း ချမ်းသာနှစ်သက်မှု ရှိအောင် မပေးကမ်းဘူး၊ မလှူဒါန်းဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတို့ကိုလည်း ချမ်းသာနှစ်သက်အောင် မလုပ်ဘူး၊ လှူဒါန်းမှု မရှိဘူး၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ ဒီလောက်တွင်လား မဟုတ်သေးဘူး။ အထက်အထက် နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ အရပ်ရပ်တွေကို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ ကောင်းကျိုး ရှိနေတဲ့ အလှူဒါနမျိုးကို သာမဏ ဗြဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့ အပေါ်၌လည်း မတည်စေဘူးတဲ့။ ဘယ်တော့မှ မလှူဘူး။ သာမဏ ဗြဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လှူလိုက်မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒါနတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး တရားသဖြင့် ရှာဖွေထားအပ်တဲ့ ပစ္စည်းအစုသာ ဖြစ်ပါစေ နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ အလွန် အထက်တန်းကျနေတဲ့ ကောင်းကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။</p> <p>လူ့ပြည် လူ့လောကမှာ လူတစ်ယောက် ချမ်းသာတယ်ဆိုတာ မိုင်တစ်ရာလောက် ကျယ်တဲ့အိမ် ဘယ်နှစ်လုံး ရှိသလဲ? တစ်လုံးမှ မရှိပါဘူး။ နတ်ဘုံဗိမာန် တစ်ခုဆိုတာ ယူဇနာ ၃၀-၄၀ ထိ ကျယ်ပြန့်တော့ တစ်ယူဇနာ ဆယ်မိုင်နှုန်းနဲ့ တွက်လိုက်ရင် မိုင် ၃၀၀-၄၀၀ လောက် ရှိပါတယ်။ မိုင် ၃၀၀-၄၀၀ လောက်ရှိတဲ့ ဗိမာန်ကြီးတွေက ရွှေ ငွေ ရတနာ ၇-ပါးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်တယ်။ လူ့စည်းစိမ်နဲ့ နတ်စည်းစိမ် တိုင်းတာလိုက်ရင် ဘယ်ဟာက ကြီးကျယ်သလဲ? နောက်တစ်ခုက ဘာလဲ?</p> <p>ရေ မီး မင်း ခိုးသူ မချစ်မနှစ်သက်သောသူလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရန်သူမျိုး ငါးပါးကြောင့် ဒီစည်းစိမ်တွေဟာ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ မိမိကိုယ်တိုင် သုံးဆောင်ခံစားမှု ရှိသလား? မရှိဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင် ခံစားခွင့် မရှိဘူး။ တမလွန်မှာလည်း ဒီဒါနကြောင့် ရရှိမယ့် အကျိုးတွေကို သုံးဆောင် ခံစားရမှု မရှိဘူး။ ရေ မီး မင်း ခိုးသူ မချစ်မနှစ်သက်သောသူ အမွေခံဆိုးတို့ကြောင့်သာလျှင် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ကုန်ခန်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတယ်။</p> <p>ဒကာတော် ကောသလမင်း ... ဥပမာတစ်ခု ပြောမယ်။ လူတွေ ဘယ်လိုမှ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အင်မတန် ကြည်လင်တဲ့၊ အင်မတန် အေးမြတဲ့၊ အင်မတန် ချိုမြိန်တဲ့၊ အင်မတန် ဖြူတဲ့ဆိပ်ကမ်းလည်းရှိတဲ့ ရေကန်ကြီးတစ်ခုရှိတယ် ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီ ရေတွေကို လူများအပေါင်းက သွားလည်း မသယ်နိုင်ဘူး၊ လူသူ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာမှာ သွားရှိတယ်။ သောက်မယ် ဆိုရင်လည်း သောက်မရဘူး။ ရေချိုးမယ် ဆိုလည်း ချိုးမရဘူး။ အေး ... စိုက်ပျိုးရေးအတွက် တစ်ခုခု အသုံးချမယ် ဆိုရင်လည်း အသုံးမချနိုင်ဘူး။ တစ်နေ့ နေအပူရှိန် ပြင်းပြလာတဲ့ အခါမှာ ဒီရေတွေဟာ မသုံးရဘဲ ခန်းခြောက်ပြီး ကုန်မသွားနိုင်ဘူးလား? ကုန်သွားနိုင်တယ်။ သုံးဆောင်ရတဲ့အတွက် ကုန်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဒကာတော် ကောသလမင်းကြီး ... ဤဥပမာ အတူသာလျှင် မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပြန့်ပြောကြီးကျယ် မြင့်မြတ်လှစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရရှိသည်ဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကို မချမ်းသာစေ၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှုလည်း မဖြစ်စေ၊ သူတစ်ပါးတို့၏ ချမ်းသာရွှင်လန်းမှုကိုလည်း မဖြစ်စေဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ရေ မီး မင်း ခိုးသူ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အမွေခံဆိုးတွေက ရရှိသွားမယ်။ ဒီ မသူတော် ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေဟာ ကောင်းစွာ မသုံးစွဲရခြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်သို့ ရောက်သွားမယ်။ ဒါက ဦးပဉ္စင်းတို့ ဒါနကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အကျိုးတရားပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ် -</p> <p><b>မဟာရာဇ</b> ----------<br> သူတော်ကောင်းဆိုတာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရရှိလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် မိမိကိုယ်ကို ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်။ မိမိလည်း သုံးစွဲတယ်၊ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ ရွှင်လန်းစေတယ်၊ မိဘတို့ကိုလည်း လှူဒါန်းတယ်၊ မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတွေ သားသမီးတွေ အလုပ်သမားတွေ သာမဏ ဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အထက်တန်းကျကျ ဒါနတွေ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တယ်။ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် မင်းတွေကလည်း မဆောင်ယူတော့ဘူး။ ကောင်းကောင်းကြီး သူက အသုံးချလိုက်တယ်။ မလှူရသေးရင်တော့ မီးလောင်ချင် လောင်နိုင်တယ်။ မလှူရသေးရင်တော့ သူခိုး ခိုးချင်ခိုးနိုင်တယ်။ လှူပြီးပြီဆိုတော့ ခိုးစရာ ရှိသေးသလား? မရှိတော့ဘူး။ ရေလည်း မသယ်ဆောင်တော့ဘူး။ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အမွေခံဆိုးတို့သည်လည်း မယူဆောင်ကြလေကုန်။</p> <p>ဒီလို ကောင်းစွာ သုံးစွဲခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ သုံးစွဲခြင်း အဆင့်သို့သာ ရောက်သွားတယ်၊ ကုန်ခန်းခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်သွားဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင်တယ်။ နောင်တမလွန်မှာလည်း ဒါနရဲ့ ကုသိုလ်ကံစေတနာတွေကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ထပ်ပြီးတော့ မသုံးဆောင်ရဘူးလား? သုံးဆောင်ရတယ်။ ခုနက ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ သုံးဆောင်ရတဲ့အဆင့် ရှိသလား? ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မသုံးဆောင်ရဘူး။ နောင်တမလွန်မှာ ဒီဒါန မပြုခဲ့တဲ့အတွက် ဒါနအကျိုးကို ထိုင်ပြီးတော့ သုံးဆောင်မှုဆိုတာ ရှိသလား? မရှိတော့ဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတယ် -</p> <p><b>သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ</b> -----------<br> ဒါနမှာ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန ဆိုပြီးတော့ ဒါန နှစ်မျိုး ရှိတယ်။ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန နှစ်မျိုးရှိတဲ့အနက်က ဓမ္မဒါနကို အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဆိုပြီး ဟောတယ်။ အလုံးစုံသော ဒါနတို့ကို ဓမ္မဒါနက အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏၊ အရသာ အားလုံးကို တရားအရသာက အောင်နိုင်၏၊ မွေ့လျော်ဖွယ် အားလုံးကို တရား၌ မွေ့လျော်ခြင်းက အောင်နိုင်၏၊ ဒုက္ခအားလုံးကို တဏှာကုန်ခြင်းက အောင်ပွဲယူနိုင်ပါပေ၏၊ အလုံးစုံသော ဒါနတို့ကို ဓမ္မဒါနက အောင်နိုင်ပုံကိုတော့ ဘုန်းကြီး ဒီနေ့ဟောဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး။</p> <p>အရသာ အားလုံးကို တရားအရသာက အောင်နိုင်၏၊ ယောဂီတွေ သဘောပေါက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ မနက်က လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ထောပတ်ဆွမ်း ဒံပေါက်ဆွမ်း စားပြီးပြီ။ ဘယ်လောက် အရသာရှိသလဲ? နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်။ တရား ထိုင်လိုက်တယ်။ ပထမဈာန် သမာဓိ ရပြီ၊ ဒုတိယဈာန် သမာဓိ၊ တတိယဈာန် သမာဓိရပြီ၊ စတုတ္ထဈာန် သမာဓိ ရပြီ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီ ဈာနသုခနဲ့ မနက်စားတဲ့ ဒံပေါက်ထမင်းရဲ့ အရသာ ကာမသုခ ဘယ်ဒင်းက ပိုပြီး ကြီးကျယ်သလဲ? ဈာနသုခက ပိုကောင်းတယ်။ တစ်နာရီထိုင်နေရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ ကာမသုခက ဗိုက်သာ ဝသွားပါစေ ထပ်စားပါအုံးဆိုရင် စားအုံးမလား? မစားတော့ဘူး။ တကယ်ကောင်းတဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ လည်ချောင်း လွန်သွားတာနဲ့ ချမ်းသာသုခက ပျောက်မသွားဘူးလား? ပျောက်သွားတယ်။</p> <p>ဈာန်ချမ်းသာက တစ်နာရီနေရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ နှစ်နာရီနေရင် နှစ်နာရီလုံးလုံး ဈာနသုခတွေက ဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတယ်။ နှစ်နာရီ ခံစားလို့ရတယ်။ ဟိုမှာက နှစ်နာရီ သုံးနာရီ ခံစားလို့ ရသလား? မရဘူး။ လည်ပင်းလေး လွန်သွားတာနဲ့ သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကာမသုခထက် ဈာနသုခက ပိုပြီး မကြီးကျယ်ဘူးလား? ကြီးကျယ်တယ်။ ဈာနသုခထက် ဝိပဿနာသုခက ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ် ဒီနာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲဒီလို သိတဲ့ အသိဉာဏ်တွေကို အထူးသဖြင့် ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်သို့ ရောက်လာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ဝိပဿနာရတိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလွန်ချမ်းသာတဲ့ သုခတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။</p> i6335mavnoa2baib3bi12h5cc7wvoum 21934 21933 2026-04-18T17:08:51Z Tejinda 173 21934 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၆/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၄/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၇/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်။ ရာဇဝင်၌ လူကိုယ်တိုင်းရေး ရှိသည်-56 <h3>ဒါန၏ အရှင်သခင်၊ မိတ်ဆွေနှင့် ကျေးကျွန်</h3> <p>ဒါနပတီတိ ယံ ဒါနံ ဒေတိ, တဿ ပတိ ဟုတွာ ဒေတိ, န ဒါသော, န သဟာယော။<br> <b>ယံ ဒါနံ</b> အကြင်ဒါနကို ပေးလှူ၏။ တဿ - ထိုသို့သော အလှူဒါန၏ <b>ပတိ</b> အရှင်သခင်သည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။ ဒါသော-ဒါန၏ ကျွန်အဖြစ်ဖြင့် ပေးလှူသည်ကား န-မဟုတ်၊ သဟာယော-ဒါန၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်၍ ပေးလှူသည်ကား န-မဟုတ်။</p> <p>ဒါနတစ်ခု ကျင်းပတဲ့အချိန်အခါမှာ၊ အလှူဒါနတစ်ခု ပြုပြီဆိုရင် မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူတာကို ချီးမွမ်းတော်မူတယ်။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတာကိုလည်း ဘုရားက မချီးမွမ်းဘူး၊ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ ပေးလှူနေတာကိုလည်း မြတ်စွာဘုရားကတော့ မချီးမွမ်းဘူးတဲ့။ ကဲ... ဒကာကြီးတွေ၊ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူတယ်၊ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတယ်၊ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ လှူတယ်ဆိုတာ ဘာလဲလို့ သိဖို့ မလိုဘူးလား။ အကယ်၍များ သိခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ကြိုမေးထားရဦးမယ်။</p> <h3>ဒါန၏ ကျေးကျွန်အဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း (ဒါသဒါန)</h3> <p><b>ယော ဟိ အတ္တနာ မဓုရံ ဘုဉ္ဇတိ, ပရေသံ အမဓုရံ ဒေတိ, သော ဒါနသင်္ခါတဿ ဒေယျဓမ္မဿ ဒါသော ဟုတွာ ဒေတိ။ </b> ကောင်းလိုက်တာလေးနော်။ <b>ယော</b> အကြင်အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင်က <b>မဓုရံ</b> ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဘုဉ္ဇတိ</b> စား၏။ <b>ပရေသံ</b> သူတစ်ပါးကို ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အား <b>အမဓုရံ</b> မချိုမြိန် မကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။</p> <p>ကိုယ်ကတော့ ကောင်းတာလေး စားတယ်၊ သူများတော့ "အို... ပေးလိုက်လေ၊ ဒီမကောင်းတာလေး သူများပေးလိုက်ပါ" ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီတော့ ဒကာကြီးတွေ လှူဖူးလား။ ဟမ်... လှူဖူးတယ်။ အဟမ်း... ကြာပြီ။ မိမိက ကောင်းတာလေး စားပြီးတော့ သူတစ်ပါးကို မကောင်းတာလေး လှူတယ်တဲ့နော်။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>ဒါနသင်္ခါတ</b> ဒါနဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော တရားဓမ္မ၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ (တချို့နေရာမှာ မနေ့ကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ဒါနကုသိုလ်စေတနာကိုလည်း ဒါနလို့ခေါ်တယ်၊ ဒါနကုသိုလ်စေတနာနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ အလောဘကိုလည်း ဒါနလို့ခေါ်တယ်၊ ဒီနေရာမှာကျတော့ ပေးလှူဖွယ်ဝတ္ထုကိုလည်း ဒါနဝတ္ထုလို့ ခေါ်တယ်)။ ဒါကြောင့် <b>ဒါနသင်း္ခါတ</b> ဒါနခေါ်ဆိုသော တရားဓမ္မ၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ <b>ဒါသ</b> ကျေးကျွန်အနေနဲ့ လှူတာတဲ့။ ဒါ ကျေးကျွန်၊ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတာပဲ။</p> <p>ဒီတော့ မိမိက ကောင်းတာစားပြီး သူတစ်ပါးကို မကောင်းတာ လှူခဲ့ရင်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုပေးမလဲဟင်။ အဲ့ဒါ စဉ်းစားကြည့်။ အလှူခံ တစ်ကြိမ်လေး "ခွေးတောင် ပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ခွေးကို ကျွေးချင်သလို ကျွေးခဲ့တယ်နော်။ ကျွေးချင်သလိုကျွေးရင် ကိုယ်က အကောင်းတွေစားပြီးတော့ သူတစ်ပါးကို အညံ့လှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီစေတနာက သူတစ်ပါးကို နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတွေကို၊ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုပေါ့နော်၊ နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေး ရှိတော့ အဲ့ဒီကံက တစ်ဖက်သားကို နှိပ်ကွက်တဲ့ စိတ်ထားလေး ခြံရံပြီး လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ဒါနဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဒီဒါနကံမျိုးက အကျိုးပေးတဲ့အချိန်မှာ မိမိက ဘာဖြစ်လဲ။ နိမ့်ကျတဲ့ ဘဝရရှိမယ်။ မိမိကို မကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ လှူမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဝိုင်းနေလိမ့်မယ်။ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို လှူမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်က မရှိတော့ဘူး။ ဒါ "ဒါသဒါန" အဖြစ်နဲ့ လှူတဲ့ ဒါနနော်။</p> <h3>ဒါန၏ မိတ်ဆွေအဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း (သဟာယဒါန)</h3> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ လှူတယ်ဆိုတာက ဘာလဲ။ <b>ယော ယံ အတ္တနာ ဘုဉ္ဇတိ, တဒေဝ ဒေတိ, သော သဟာယော ဟုတွာ ဒေတိ။ ယော</b> အကြင်အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင် <b>ဘုဉ္ဇတိ</b> စား၏။ <b>တဒေဝ</b> မိမိစားသုံးတဲ့ အစာအာဟာရကိုပင်လျှင် <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>သဟာယော</b> လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ အဆွေခင်ပွန်းသည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူသည်မည်၏။</p> <p>မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ဆိုတာ အဲ့ဒါပဲ။ မိမိစားနေတဲ့ အစာအာဟာရကိုပဲ ပေးတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်က ဒါနဝတ္ထုရဲ့ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ပေးလှူတာ။ ပေးလှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မိမိက ပဲလှူတယ်၊ ကိုယ်လည်း ပဲပြုတ်ပဲစားတယ်၊ သူကလည်း ပဲလှူတယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ နောက်ထပ်အကျိုးပေးလို့ရှိရင် ဘယ်လိုအကျိုးပေးမလဲ။ ဟမ်... တန်းတူပဲ အကျိုးပေးမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အထက်တန်းကျကျ အကျိုးပေးပါ့မလား။ မပေးနိုင်ဘူး။</p> <h3>ဒါန၏ အရှင်သခင်အဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း (ဒါနပတိဒါန)</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>ယော ပန အတ္တနာ ယေန ကေနစိ ယာပေတိ, ပရေသံ မဓုရံ ဒေတိ, သော ပတိ ဇေဋ္ဌကော သာမီ ဟုတွာ ဒေတိ။ ယော ပန</b> အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်ကား၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင်က <b>ယေန ကေနစိ</b> တစ်စုံတစ်ခုသော အရာဝတ္ထုဖြင့် <b>ယာပေတိ</b> မျှတ၍ နေ၏။ သင့်သလိုပဲ စားလိုက်တယ် ကိုယ်ကတော့နော်။ <b>ပရေသံ</b> အလှူခံဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းတို့အား <b>မဓုရံ</b> ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။</p> <p>မိမိကတော့ တော်သလို ရေသလိုပဲ၊ ဖြစ်သလို စားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်ကျတော့ ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်နေတဲ့ အစာအာဟာရတွေကို ပေးလှူတယ်။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>ပတိသေဋ္ဌော</b> လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ အကြီးအကဲ၊ <b>သာမီ</b> အရှင်သခင်သည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူသည်မည်၏။</p> <p>လှူဖွယ်ဝတ္ထုရဲ့ အပေါ်၌ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာတရားရှိတယ်။ ဒီတဏှာတရားကို သူက စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလို့ သူ့ကို အလှူဝတ္ထုရဲ့ အရှင်သခင်အနေနဲ့ လှူတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ ပထမပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ လှူဝတ္ထုအပေါ်၌ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာတရားကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလား။ မရှိဘူး။ မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် တဏှာ့ကျွန်အဖြစ်နဲ့၊ သူက တဏှာ့ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူလိုက်တာ။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုရဲ့ ကျွန်ဆိုတာက လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်မှာ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာရဲ့ ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတာ။ အလယ်ပုဂ္ဂိုလ် မိတ်ဆွေအနေနဲ့ လှူတာကျတော့ တန်းလှူထားတယ်၊ တန်းလှူထားတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ထက် မြင့်မြင့်လှူနိုင်တဲ့ စိတ်ထားရှိသလား။ မရှိဘူး။ သူက အရှင်သခင် မဟုတ်ဘူး၊ သူက မိတ်ဆွေအနေနဲ့ အဆင့်အတန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။</p> <p>အဲ... နောက်ဆုံး နံပါတ်သုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ သူက လှူဝတ္ထုအပေါ်မှာ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာကို သူက စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အနိုင်ယူနိုင်တယ်။ မိမိက သင့်သလို တော်သလို ရေသလိုပဲ စားလိုက်တယ်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့်မားမား စနစ်တကျ လှူတယ်၊ ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစားအစာတွေကို ပေးလှူတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါကြောင့် <b>ဒါနသမ္ပဒံ ဟုတွာ ဒါနပတိ ဒါနံ</b>။ ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်မျိုးကို ရည်ရွယ်တော်မူ၍ <b>ဒါနပတိ</b> ဒါန၏ အရှင်သခင်ဟူ၍ <b>ဝုတ္တံ</b> ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဒီလိုအလှူရှင်မျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဟောနေတာနော်။</p> <h3>အဂ္ဂိတ္တိရသေ့၏ ဒါနပတိ ဆုတောင်းဂါထာ</h3> <p>အဲ့ဒီလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ လူအများအပေါင်းက ဒီဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းကို ချစ်မြတ်နိုးကြတယ်။ ဒါက နံပါတ်တစ် အကျိုးတရားပဲ။ သို့သော် သူတို့ ချစ်သည်ဖြစ်စေ မချစ်သည်ဖြစ်စေပေါ့၊ ဒီနေရာမှာ ဘုရားအလောင်းတော်တို့ကတော့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကြီးကို ရည်ရွယ်တောင်းတပြီးတော့ ဒီလိုဒါနပြုတဲ့အချိန်မှာ ဘုရားအလောင်းတော်တွေရဲ့ တောင်းတချက်ကလေး တစ်ခုရှိတယ်နော်။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဒီတောင်းတချက်ကလေး ကြည်ညိုလွန်းလို့ ခဏခဏတော့ ဟောဖူးပါတယ်။</p> <p>အဂ္ဂိတ္တိဇာတ်မှာ ဆိုကြပါစို့နော်။ သိကြားမင်းကြီးက အဂ္ဂိတ္တိရသေ့ကို ပေးတဲ့ဆုမှာ၊ နောက်ဆုံး ဒီဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဂ္ဂိတ္တိရသေ့ တောင်းတဲ့ ဆုလေးတစ်ခုနော်။<br> <b>"တောရတ္တေ ဝိဝသေနေသု၊ သူရိယုဂ္ဂမနံ ပတိ။</b><br> <b>ဒိဗ္ဗာ ဘက္ခာ ပါတုဘဝန္တု၊ သီလဝန္တော စ ယာစကာ။</b><br> <b>သဒ္ဒဟတော မေ နိယျန္တဿ၊ န တရဟံ သရဏံ စိတ္တံ ပသာယံ၊ ဧတံ သက္က ဝရံ ဝုတေ။"</b></p> <p>အေး... ဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတောင်းတဲ့ ဆုလေးတစ်ခုပဲ။ <b>တောရတ္တေ ဝိဝသေနေသု</b> ထိုညဉ့်၏ အဆုံး၌၊ <b>သူရိယုဂ္ဂမနံ ပတိ</b> နေဝန်းထွက်ပေါ်လာသော အချိန်အခါကာလ၌၊ <b>ဒိဗ္ဗာ ဘက္ခာ</b> နတ်၌ဖြစ်သော နတ်စာတို့သည် <b>ပါတုဘဝန္တု</b> ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်း။ <b>သီလဝန္တော စ ယာစကာ</b> သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ <b>ပါတုဘဝန္တု</b> ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်း။</p> <p>သူတောင်းတဲ့ ဆုက၊ နောက်တစ်နေ့ ညအဆုံး နေဝန်းထွက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်နဲ့တူတဲ့ နတ်စာတွေ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းတယ်။ အဲ့ဒီ နတ်စာဟာ သူစားတဲ့ အစာအာဟာရမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ သူစားနေတာက ထိုအချိန်အခါမှာ ကန္နီပင်ကြီး (ကင်ပွန်းပင်ကြီး) အောက်မှာနေပြီးတော့ အရွက်နုတဲ့ အချိန် အရွက်ပဲ ပြုတ်စားတယ်၊ အဖူးဖူးတဲ့ အချိန် အဖူးလေးတွေပဲ ပြုတ်စားတယ်၊ အသီးသီးတဲ့ အချိန် အသီးလေးတွေပဲ ပြုတ်စားနေတယ်။ အဲ့ဒီပြုတ်စားတဲ့ ဒီကန္နီရွက်၊ ကန္နီဖူး၊ ကန္နီသီးမှာ ဆားလည်း မပါဘူး၊ ဆီလည်း မပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုသူလှူချင်နေတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု၊ သူတောင်းတတဲ့ဆုကျတော့ ကြည့်လိုက်တော့ "ဒိဗ္ဗာ" တဲ့နော်၊ နတ်စာ ဖြစ်နေတယ်။ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ နတ်စာကို သူက ပေးလှူချင်နေတယ်။ နတ်စာဟာ အလွန်အရသာရှိတယ်၊ သူစားတဲ့ အစာအာဟာရမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။</p> <h3>မကုန်ခမ်းသော အလှူနှင့် ကြည်လင်သော စေတနာ</h3> <p>ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်။ နတ်၌ဖြစ်ရှိတဲ့ နတ်စာတွေ နေဝန်းထွက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်းလို့ ဆုတစ်ခုတောင်းတယ်။ ပြီးတော့ <b>သီလဝန္တော စ ယာစကာ</b> သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ <b>ပါတုဘဝန္တု</b> ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်း။ လှူချင်လိုက်တာ၊ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ် သူတော်ကောင်းတွေကို သိပ်ပြီး လှူချင်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း ဒကာကြီးတွေနော်။ နေဝန်းထွက်တဲ့အချိန် နတ်စာကဲ့သို့ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တွေကို၊ ခုလို တရားဘာဝနာတွေကို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ်တွေကို လှူဒါန်းနေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက် ဝမ်းမြောက်ဖို့ ကောင်းလဲဟင်။ ဒီဒါနသည် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဒါနတစ်ခုတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။</p> <p>သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ပြဿနာလေးတွေ ရှိတတ်တယ်နော်။ ပြဿနာရှိတဲ့အတွက် သူက ဘာဆက်ပြီး ဆုတောင်းလဲ။ <b>"သဒ္ဒဟတော မေ နိယျန္တဿ၊ န တရဟံ သရဏံ စိတ္တံ ပသာဒေထ၊ ဧတံ သက္က ဝရံ ဝုတေ။"</b> <b>သဒ္ဒဟတော</b> ပေးလှူ၍နေသော၊ <b>မေ</b> အကျွန်ုပ် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့အား၊ <b>န ခီယေထ</b> မကုန်ခမ်းနိုင်ပါစေကုန်သတည်း။ တစ်ခါတစ်လေ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတို့ ဆိုကြပါစို့နော်၊ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ်တွေက ကြွလာပြီ။ မိမိကလည်း လှူဒါန်းနေပြီ။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုက တစ်ခါတစ်ရံ ကုန်မသွားဘူးလား။ ကုန်သွားတယ်။ ကုန်သွားလို့ရှိရင် ဘာလုပ်လဲ။ ဘာလုပ်ကြလဲ။ ဇွန်းလေးတွေနဲ့ ကပ်ပြီး နည်းနည်းချင်းစီ "မျက်စိလောက်လေး" ဆိုတာမျိုး ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီလို အဖြစ်မျိုးမှာ စိုးလို့နော်။ အဂ္ဂိတ္တိရသေ့က သူက ဆုတောင်းတဲ့ နေရာမှာ တော်တော်လေး အကွက်စစ်တယ်၊ ပုံမှန်ကြည့်ရတာ ဒီဖောက်သည်တွေကို သူတော်တော်လေး နားလည်နေသလားတော့ မသိဘူးနော်။</p> <p>အဲ့ဒါ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ <b>သဒ္ဒဟတော</b> ပေးလှူ၍နေသော၊ <b>မေ</b> အကျွန်ုပ် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့အား၊ <b>န ခီယေထ</b> မကုန်ခမ်းနိုင်ပါစေသတည်း။ ဟော... ပေးလှူတဲ့ အချိန်အခါမှာ လှူတဲ့ဝတ္ထုတွေကလည်း ကုန်မသွားပါစေနဲ့။ ကုန်သွားလို့ရှိရင် နောက်ထပ် မလှူရတဲ့အတွက် စိတ်ချမ်းသာပါ့မလား။ မချမ်းသာနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက လှူချင်တယ်၊ ဝအောင် လှူချင်တယ်၊ များများလည်း လှူချင်တယ်၊ ကောင်းကောင်းလည်း လှူချင်တယ်၊ ပြည့်ပြည့်စုံစုံလေးလည်း လှူချင်တယ်။ မကုန်မခမ်းစေချင်ဘူးတဲ့နော်။</p> <p>နောက်တစ်ခုက ဆက်ဆုတောင်းသေးတယ်။ သူ့ဆုတောင်းချက်က အကွက်ရှိလို့ပါနော်။ <b>ဒတွာ</b> ပေးလှူမိတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလ၌၊ <b>န အနုတပ္ပေယျံ</b> နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်မှု မဖြစ်ရပါလို၏။ ဟော... ပေးလှူပြီးတဲ့အခါ တစ်ခါတည်း "ငါကွာ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီလူတွေ ငါလှူလိုက်ရတာ မှားတာပဲ" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် တစ်ခါတစ်ရံ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်တတ်တယ်။ ပေးလှူပြီးတဲ့နောက်မှ လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်၌ နှမြောတွန့်တိုပြီး "ငါလှူမိတာတော့ မှားလေပြီ" ဆိုတဲ့ စိတ်ထား၊ ဒီစိတ်ထား မကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားလေးတွေ တစ်ခါတစ်ရံ ဖြစ်တတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ပေးလှူပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလမှာလည်းပဲ နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်မှု မဖြစ်ရပါလို၏ ဆိုတဲ့ဆုကို တောင်းတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလောက်တင် ကျေနပ်သလားဆိုတော့ မကျေနပ်သေးဘူးနော်။ <b>ဒဒတော မေ စိတ္တံ ပသာဒေထ</b>။ <b>ဒဒတော</b> ပေးလှူနေဆဲ အချိန်အခါကာလ၌၊ <b>မေ</b> အကျွန်ုပ် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့၏၊ <b>စိတ္တံ</b> စိတ်သည်၊ <b>ပသာဒေထ</b> ကြည်လင်၍ နေပါစေ။ ပေးလှူနေတဲ့ အချိန်မှာလည်း စိတ်ထားဟာ ကြည်လင်နေပါစေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ညက ဟောခဲ့ပြီးပြီနော်။ ဒါနတစ်ခု ကျင်းပ လှူဒါန်းနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ <b>သုမနစိတ္တ</b> အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထား ရှိရမယ်။ ဒီကြည်လင် ဝမ်းမြောက်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကသာ အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့၊ အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝ၊ အထက်တန်းကျတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ပေးနိုင်တယ်။</p> <p>ပေးလှူတဲ့ အချိန်အခါမှာ စိတ်တွေက မကြည်လင်ဘူးဆိုလို့ရှိရင်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အကျိုးတရား ပေးနိုင်ပါ့မလား။ မပေးနိုင်ဘူး။ ပါးစပ်ကတော့ "လောကလေး လောကုကလေး" နဲ့ ပြောလိုက်တယ်— "အို... ဟိုမှာလေ ရှိတယ်လေ၊ အဲ့ဒီ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ၊ ဟိုဗီရိုထဲမှာ ဟော... လိပ်တွေ (Biscuit) လည်း ရှိပါတယ်၊ နို့ဆီတွေလည်း ရှိပါတယ်၊ အလိုရှိသလို စားသွား"။ ဟိုကလည်း အလိုရှိသလို စားသွားလိုက်တာ ကုန်ရောပဲ။ ကုန်ပြီဆိုတဲ့ အခါကျတော့ ပြီးတဲ့အခါ ဘာပြောလဲ— "အမလေး... မင်းတို့ မျှမသောက် စားသွားလိုက်တာ ကုန်ရောပဲ"။ ဟော... စိတ်ကြည်လင်မှု ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ပေးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ "ဒီလောက်တောင် စားသွားရဲ့လေ" ဆိုပြီးတော့ စိတ်တွေ ညစ်တာ ဖြစ်တတ်တယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒီလို စိတ်ကလေးတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ အဂ္ဂိတ္တိရသေ့က ထည့်ပြီး ဆုတောင်းတယ်။ အဲ့ဒီလို အဂ္ဂိတ္တိရသေ့ရဲ့ ဆုတောင်းမှာ ကြည့်လိုက်ပေါ့၊ သူက ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခုကို လှူချင်တယ်။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ သူလှူချင်တာ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ ပေးလှူပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလမှာ စိတ်တွေက မကျေမလင်ဖြစ်တယ်၊ နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်တယ်၊ ပေးလှူနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း စိတ်ဓာတ်တွေက မကြည်လင်ဘူး ဆိုတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန် ဖြစ်နေတာနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်၌ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးတဲ့နော်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့ တွန့်ဆုတ် တွန့်ဆုတ် ဖြစ်နေလို့ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်တွေ မကြည်လင်ဘူး ဆိုရင်တော့ မိမိရဲ့ ဒါနကုသိုလ်ကံ စေတနာမှာ အကုသိုလ်တရားတွေက ဝန်းရံထားတဲ့အတွက်၊ ဒီဒါနသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကုသိုလ်ကံမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဒီဥက္ကဋ္ဌဒါန ကုသိုလ်ကံမျိုး ဖြစ်ချင်တဲ့အတွက် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့က ဒီဆုတွေ တောင်းနေတာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကသာလျှင် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အထက်တန်းကျတဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကြီး အစရှိသော အကျိုးထူးတရားတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ အလွန်အဆင့်အတန်း နိမ့်နေတဲ့ ကံကြီးက ဒီလောက် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ အကျိုးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါ့မလား။ မရှိနိုင်ဘူး။</p> <h3>ဒါန၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများ</h3> <p>ဒါ့ကြောင့် မိမိတို့ဟာ ဘာအလုပ်ပဲ လုပ်လို့ပေါ့၊ ဒါနပဲ ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ သီလဆောက်တည်သည်ဖြစ်စေ၊ သမာဓိပွားသည်ဖြစ်စေ၊ ဝိပဿနာပွားသည်ပဲ ဖြစ်စေ၊ ဒါ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထောင်နေတာပဲ။ ဒီကံတွေကို ထောင်တဲ့အချိန်အခါမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးတွေ ဖြစ်ဖို့ မလိုဘူးလားလို့ ဆိုအပ်ပါတယ်။</p> <p>လှူလည်း လှူသေးတယ်၊ လှူလည်း လှူလိုက်ရတယ်၊ ပစ္စည်းလည်း ကုန်သွားတယ်၊ စိတ်ဓာတ်က အဆင့်အတန်းမမြင့်တဲ့အတွက် <b>ဒါန၏ ကျေးကျွန်</b> ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒီအလှူသည် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတယ်။ <b>ဒါန၏ မိတ်ဆွေ</b> ဖြစ်သွားရင်လည်း ဒီအလှူသည် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတယ်။ <b>ဒါန၏ အရှင်သခင်</b> ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီဒါနသည် အဆင့်အတန်း မြင့်သွားပြီ။</p> <h3>ဒါနအရှင်သခင်အဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း၏ မျက်မှောက်အကျိုး (၄) ပါး</h3> <p>ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုဒါနမျိုးကို ဘုရားရှင်က နံပါတ်တစ် ဘယ်လိုအကျိုးလဲဆိုတော့—</p> <blockquote><b>"ဒါယကာ သီဟ၊ ဒါနပတိ ဒါယကော သတ္တံ ပိယော ဟောတိ မနာပေါ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ဒါနကို ပေးလှူတတ်တဲ့ ဒါန၏ အရှင်သခင်သည်၊ ဇနားသော— သတ္တဝါအပေါင်း၏၊ ပိယော— ချစ်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ မနာပေါ— စိတ်နှလုံးကို တိုးပွားစေအပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဟောတိ— ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ဒီလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့သာ ပေးလှူပါ။ ဒီလိုပေးလှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လူအများအပေါင်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးတယ်။ ဒါဟာ ပထမ ဒါနကြောင့် ဒိဋ္ဌဓမ္မ မျက်မှောက်ဘဝမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးတစ်ခုပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ခု နံပါတ်နှစ် အကျိုးကတော့—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိံ ဒါယကံ သန္တော သပ္ပုရိသာ ဘဇန္တိ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ပုန စပရံ— နောက်ထပ်တစ်မျိုးကား၊ ဒါယကံ— ပေးလှူတတ်တဲ့၊ ဒါနပတိံ— ဒါန၏ အရှင်သခင်သို့၊ သန္တော သပ္ပုရိသာ— သူတော်ကောင်းတို့သည်၊ ဘဇန္တိ— ချည်းကပ်ကြလေကုန်၏။</p> <p>ဒီလိုဒါနကို လှူတဲ့အချိန်မှာ ခုနကပြောသလိုပေါ့၊ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့လည်း မလှူဘူး၊ မိတ်ဆွေအနေနဲ့လည်း မလှူဘူး၊ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ရိုရိုသေသေ လေးလေးစားစားနဲ့ မွန်မွန်မြတ်မြတ်နဲ့ လှူဒါန်းနေကြတယ်။ အဲ့ဒီလို လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်ထံသို့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းများ ကြွရောက်ပြီး ချီးမြှင့်ပေးတော်မူတယ်။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ မိမိအိမ်ပေါ် သက်တော်ထင်ရှား မြတ်စွာဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတွေ ကြွလာပြီး ချီးမြှောက်တယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက် ဝမ်းမြောက်ဖွယ် မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်နော်။ ဒီလိုသူတော်ကောင်းတွေဆိုတာက ကမ္ဘာအသင်္ချေနဲ့ ရှိပြီးတစ်ခါ တရားမှတ်တွေ့ရတာ။ ဒီလိုသူတော်ကောင်းမျိုးတွေက မိမိအိမ်သို့ ကြွရောက်ပြီးတော့ ချီးမြှောက်ပေးကြတယ်ဆိုရင် မိမိမှာ ကုသိုလ်တရားတွေ များစွာမတိုးပွားနိုင်ဘူးလား။ တိုးပွားနိုင်တယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဘုရားစသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က မိမိအိမ်သို့ ချဉ်းကပ်တယ်၊ ချဉ်းကပ်ပြီးလို့ရှိရင် ချဉ်းကပ်ရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ တာဝန်တရားနဲ့ လျော်ညီစွာ၊ အကယ်၍ ဘုရားရှင်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါနရှင်ရဲ့ သစ္စာအဓိဋ္ဌာန် ဓာတ်ခံနှင့် လျော်ညီစွာ ဘုရားစကားတွေကို ဟောကြားပေးမှာ။ အဲ့ဒီလို ဟောကြားပြသပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလှူရှင်ကလည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကို ရနိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်း ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ထိုဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က သစ္စာလေးပါးနဲ့ စတဲ့ တရားစကား ဟောကြားပြသသည့်အဆုံးမှာ မိမိဟာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရရှိနိုင်တဲ့ စိတ်အထိ ကူးမသွားနိုင်ဘူးလား။ ကူးသွားနိုင်တယ်။</p> <p>ဒါဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က မိမိထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်းကို အကြောင်းခံပြီးတော့ ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားပဲ။ အကယ်၍သာ မိမိက ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတွေက ဒီလိုလာပြီး ချီးမြှောက်ပါ့မလား။ မချီးမြှောက်ဘူး။ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ချီးမြှောက်မှုကို ရရှိခြင်းသည် ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနပြုနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကြောင့် လာပြီး ချီးမြှောက်ခြင်း ဖြစ်ကြတယ်နော်။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေခြင်းပေါ့။ ဒီလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခု လှူနိုင်တယ်ဆိုတာ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိလို့လား၊ မရှိလို့လား။ ရှိလို့ပါပဲ။ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား စွမ်းအင်တွေက သိပ်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့အတွက် ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ သူတို့က ဒါနတစ်ခု လှူဒါန်းတယ်။ ဒါဟာ ဒုတိယ ရရှိနိုင်တဲ့ မျက်မှောက်အကျိုးတရားတစ်ခုပဲ။</p> <p>နံပါတ်သုံး အကျိုးတရားတစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောတယ်—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိဿ ဒါယကဿ ကလျာဏော ကိတ္တိသဒ္ဒေါ အဗ္ဘုဂ္ဂစ္ဆတိ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ စစ်သူကြီး ဒကာတော်သီဟ... ပုန စပရံ— နောက်ထပ်တစ်မျိုးကား၊ ဒါနပတိဿ ဒါယကဿ— ပေးလှူတတ်တဲ့ အလှူရှင်၏၊ ကလျာဏော— ကောင်းမွန်သော၊ ကိတ္တိသဒ္ဒေါ— ကျော်ဇောသံသည်၊ အဗ္ဘုဂ္ဂစ္ဆတိ— ပျံ့နှံ့၍ ထွက်၏။</p> <p>မိုးဆက်ဘဝဂ် ပျံ့နှံ့တက်တယ်ဆိုပြီး ရှေ့ဆရာတော်ကြီးတွေကတော့ ဒီလို ဘာသာပြန်ကြပါတယ်နော်။ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူနေတဲ့ ဒီအလှူရှင်ရဲ့ ကောင်းတဲ့ ကျော်ဇောသတင်းတွေဟာ ပျံ့နှံ့ပြီးတော့ ထွက်နေတယ်။ "ဒီဒကာကြီး သိပ်တော်တယ်၊ ဒီဒကာကြီး သိပ်တော်တယ်" စသည်ဖြင့်ပေါ့နော်။ သူ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ သီလဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ၊ ကောင်းတဲ့ သမာဓိဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ၊ ကောင်းတဲ့ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ အစရှိတဲ့ ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးတွေဟာ အလုံးစုံ ပြန့်နှံ့သွားတယ်။ ဒါဟာ မျက်မှောက်ဘဝမှာ တတိယမြောက် ရရှိနိုင်တဲ့ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားပဲ။</p> <p>နောက်ထပ် အကျိုးတရားတစ်ခုကတော့—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိ ဒါယကော ယံ ယဒေဝ ပရိသံ ဥပသင်္ကမတိ၊ ယဒိ ခတ္တိယပရိသံ၊ ယဒိ ဗြာဟ္မဏပရိသံ၊ ယဒိ ဂဟပတိပရိသံ၊ ယဒိ သမဏပရိသံ၊ ဝိသာရဒေါ ဥပသင်္ကမတိ အမင်္ကုဘူတော။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ပုန စပရံ— နောက်တစ်မျိုးကား၊ ဒါနပတိ ဒါယကော— ပေးလှူထားတဲ့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်သည်၊ ယံ ယဒေဝ ပရိသံ— အကြင် ပရိသတ်တို့သို့၊ ယဒိ ခတ္တိယပရိသံ— အကြင် မင်းပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ယဒိ ဗြာဟ္မဏပရိသံ— အကြင် ဗြာဟ္မဏပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ယဒိ ဂဟပတိပရိသံ— အကြင် ဂဟပတိပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ယဒိ သမဏပရိသံ— အကြင် သမဏပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ဥပသင်္ကမတိ— ချည်းကပ်လေအံ့၊ ဝိသာရဒေါ— ရဲရင့်သည်ဖြစ်၍၊ အမင်္ကုဘူတော— မျက်မှောင်ကုတ်ခြင်း မပြုရဘဲ၊ ဥပသင်္ကမတိ— ချည်းကပ်နိုင်လေ၏။</p> <p>မင်းပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ ပုဏ္ဏားပရိသတ်ထံသို့ ဖြစ်စေ၊ ဂဟပတိခေါ်တဲ့ သူဌေးကြွယ် ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ သမဏပရိသတ်ခေါ်တဲ့ ရဟန်းပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ... အေး ဒီပရိသတ်လေးပါး ဘယ်ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူနေတဲ့ ဒီအလှူရှင်က ချည်းကပ်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဝိသာရဒေါ— ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့၊ အမင်္ကုဘူတော— မျက်မှောင်ကုတ်မှုမရှိဘဲ တန်ခိုးအာနိသင် ထက်မြတ်စွာဖြင့် ချည်းကပ်လို့ရတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မိမိက ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမဆို မင်းပရိသတ်က လာအလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့် လှူတာပဲ၊ ပုဏ္ဏားပရိသတ်က လာအလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ လှူနေတယ်၊ ဂဟပတိပရိသတ်တွေက လာအလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ လှူတယ်၊ သမဏပရိသတ်က အလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ လှူတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ပေးလှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ပေးလှူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ အလွန် အကျွမ်းဝင်တဲ့ သဘောမရှိဘူးလား။ ရှိသွားတယ်။ ဒါနက အောင်သွယ်ပေးလိုက်တာပဲ။ မိမိကိုယ်တိုင် ရိုရိုသေသေ လေးလေးစားစားနဲ့ လာပြီး လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိတယ်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း တုံ့ပြန်တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ မေတ္တာဓာတ်တွေ ကိန်းဝပ်မလာဘူးလား။ ကိန်းဝပ်လာတယ်။ မေတ္တာဓာတ်ဖြင့် ဆက်ဆံနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်း အခြေအနေဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကြောက်ရွံ့နေဖို့ လိုသေးလား။ မလိုတော့ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ပဲ ချည်းကပ်လို့ရတယ်နော်။ ဒါဟာ စတုတ္ထမြောက် ဒိဋ္ဌဓမ္မ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောတယ်နော်။</p> <h3>တမလွန်အကျိုးနှင့် ဗောဓိဉာဏ်အထိ ရည်မှန်းခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဘာဟောလဲဆိုတော့—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိ ဒါယကော ကာယဿ ဘေဒါ ပရံ မရဏာ သုဂတိံ သဂ္ဂံ လောကံ ဥပပဇ္ဇတိ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ပုန စပရံ— နောက်တစ်မျိုးကား၊ ဒါနပတိ ဒါယကော— လှူတတ်တဲ့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်သည်၊ ကာယဿ ဘေဒါ— ခန္ဓာကိုယ်၏ ပျက်စီးခြင်းကြောင့်၊ ပရံ မရဏာ— စုတေပြုသင်လွန်သည်မှ နောက်၌၊ သုဂတိံ— ကောင်းမွန်လှသော သုစရိုက်သုံးပါးတို့၏ လာရောက်ရာဖြစ်သော၊ သဂ္ဂံ လောကံ— နတ်ပြည်လောကသို့၊ ဥပပဇ္ဇတိ— ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။</p> <p>ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူဒါန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သေပြီးသည်၏ အခြားမဲ့၌၊ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးပြီးသည်မှ နောက်ကာလ၌၊ ကောင်းမှုပြုသူ သုစရိုက်သမားတို့ရဲ့ လာရောက်ရာဖြစ်တဲ့ နတ်ပြည်လောကသို့ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်ပြီး နေရတယ်။ ဒါဟာ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရား (၅) ပါး ဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောပါတယ်နော်။</p> <p>ဒါ့ကြောင့် အဲ့ဒီလို အကျိုးတရား (၅) ပါးက မျက်မှောက်ဘဝမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးကလေးပါး၊ တမလွန်လောကမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးကတော့ တစ်ပါး၊ ပေါင်းလိုက်တော့ အကျိုးဘယ်နှပါးလဲ။ (၅) ပါး။ ဒါနအကျိုးဟာ ဒီလောက်သာ ရှိသလားဆိုတော့ ဒီလိုတော့ မဆိုလိုပါဘူးနော်။ မေးနေတဲ့ သီဟစစ်သူကြီးရဲ့ အလိုဆန္ဒ၊ ဓာတ်ခံနဲ့ လျော်ညီစွာ မြတ်စွာဘုရား ဟောနေခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။ ဒီဒါနသည် မိမိတို့က သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်ကို ရည်ရွယ်တောင့်တဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ဒါနဖြစ်ခဲ့ရင်၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်ကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘုရားအလောင်းတော်တို့ ဖြည့်ကျင့်ရမယ့် ပါရမီ (၁၀) ပါးထဲမှာ ဒီဒါနပါရမီဟာလည်း တစ်ခုအဖြစ်နဲ့ ပါဝင်နေပါတယ်။ အလားတူပဲ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်၊ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ပကတိသာဝကဗောဓိဉာဏ်ခေါ်တဲ့ ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကို လွှတ်လပ်တောင့်တခဲ့ရင်လည်း ထိုဗောဓိဉာဏ်တွေကို ရအောင် အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယသတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသေးတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနရဲ့ အကျိုးတရားတွေဟာ ဒီလို အဆင့်အတန်းကျတဲ့ အကျိုးတွေသာ ရနိုင်သလားဆိုတော့ မကသေးဘူး။ လူမင်းစည်းစိမ်၊ နတ်မင်းစည်းစိမ်၊ စကြာမင်းစည်းစိမ် အစရှိတဲ့ ဒီဝဋ္ဋနိဿိတဖြစ်တဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို လွှတ်လပ်တောင့်တခဲ့ရင်လည်း ဒီကုသိုလ်ကံစေတနာတွေက ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ် ။</p> <h3>သီလအခြေခံပေါ်မှ ဒါနမျိုးစေ့</h3> <p>ဒါဖြင့် အဲ့ဒီလို စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုတာက ဘယ်အပေါ်မှာ မူတည်ပြီးတော့ အကျိုးပေးသလဲလို့ မေးတော့—</p> <blockquote><b>"တံ ခေါ ပန သီလဝတော ဝဒါမိ၊ နော ဒုဿီလဿ။ သီလဝတော ဘိက္ခဝေ စေတောပဏိဓိ ဝိသုဒ္ဓတ္တာ ဣဇ္ဈတိ။"</b></blockquote> <p>ခေါ်— ထိုကဲ့သို့ ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားကိုလည်းပဲ၊ သီလဝတော— သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ အဟံ— ငါဘုရားသည်၊ ဝဒါမိ— ဟောတော်မူ၏။ ဒုဿီလဿ— သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ အဟံ— ငါဘုရားသည်၊ နော ဝဒါမိ— ဟောတော်မမူ။</p> <p>ဒီအကျိုးတရားတွေကို ရနိုင်တယ်ဆိုတာ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်သာ ငါဘုရားဟောတာပါ။ သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်တော့ ငါဘုရား မဟောပါဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား။ လိုအပ်တယ်နော်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့—</p> <p>ဘိက္ခဝေ— ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဝိသုဒ္ဓတ္တာ— သီလစင်ကြယ်နေသည့်အတွက်ကြောင့်၊ သီလဝတော— သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၏၊ စေတောပဏိဓိ— စိတ်၏ တောင့်တချက်ဟူသမျှသည်၊ ဣဇ္ဈတိ— မချွတ်ဧကန် ပြည့်စုံတတ်ပေ၏။</p> <p>သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ရဲ့ တောင့်တချက်ဟူသမျှသည် မချို့မငှ ပြည့်စုံတတ်တဲ့ သဘောရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်မှာသာလျှင် ဒီအကျိုးတရားတွေ ရနိုင်တယ်လို့ ငါဘုရား ဟောပါတယ်၊ သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ဒီလိုအကျိုးတရားတွေ ရနိုင်တယ်လို့ ငါဘုရား မဟောဘူးတဲ့။</p> <h3>ဒါနမပြုသူတို့၏ အရှုံးနှင့် အပါယ်ဘေး</h3> <p>သို့သော် တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ဒီဒါနရဲ့ အကျိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ယုံကြည်ချက်မရှိကြဘူးနော်။ ယုံကြည်ချက်မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်ကတော့ စားသုံးတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေကို လှူဖို့တန်းဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ဘဝနောင်ရေးအတွက် သူတို့က ရှုံးသွားတယ်။ သံသရာခရီးတော်မှာတော့ အရှုံးထွက်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီဘဝမှာ မိမိကိုယ်တိုင်က စားသုံးတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဘဝအတွက်တော့ သူတို့ တော်သေးတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်။</p> <p>တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ သူတစ်ပါးလည်း မလှူဘူး၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မစားရက် မသောက်ရက် မသုံးရက် ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ပိုပြီးတော့ ရှုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်နော်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေကို ပန်းတိမ်သမားတို့ရဲ့ ဖားဖိုကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေလျက် အသက်မယှဉ်သူ၊ သေသူဆိုပြီးတော့ ပညာရှိတွေကတော့ ပြောကြတယ်။ ပန်းတိမ်သမားတွေရဲ့ ဖားဖိုထဲမှာ လူကသွားဆွဲလိုက်ရင်တော့ ရှူရှူးရှဲရှဲနဲ့ အသက်ရှူတဲ့ သဘောရှိတယ်နော်၊ မဆွဲရင် ရပ်သွားတာပဲ။</p> <p>အခုလည်း ဒီတိုင်းပဲ၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် သံသရာခရီးမှာ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူတို့က အသက်ရှူရုံပဲ ရှူနေတာပဲတဲ့။ သူတို့ဟာ သံသရာမှာ ရှည်မယ့်အသက် လူသေတွေ အမြဲဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုကောင်းမှုကုသိုလ်မပြုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အပါယ်လေးပါးမှ ကျွတ်လွတ်ခွင့်ဆိုတာ ရှိပါ့မလား။ မရှိတော့ အပါယ်လေးဘုံမှာ ထပ်တလဲလဲ သေရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ အသက်ရှင်နေလျက်နဲ့ သေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ ခေါ်တယ်နော်။ ထပ်ခါထပ်ခါ သေရတဲ့ ဒီအပါယ်သံသရာမှလည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ထပ်ခါထပ်ခါ သင်္ချေပျက်စီးနေရတဲ့ ဒီသံသရာခရီးမှလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မလား။ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။</p> <p>ကောင်းမှုကုသိုလ်မျိုးစေ့ကို ကြဲချစိုက်ပျိုးနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသာလျှင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်မယ်။ အထူးသဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး အကျင့်မြတ်တရားတွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ သန္တာန်မှာသာလျှင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်နော်။</p> <h3>ဒါနရှင်၏ သန္တာန်၌ ကိန်းဝပ်သော ဗြဟ္မစိုရ်တရားများ</h3> <p>ဒီတော့ အဲ့ဒီလို စွမ်းအားတွေထဲမှာ ဒီဒါနကျင့်ဝတ်တစ်ခုလည်း ပါပါတယ်။ ဒီဒါနပြုနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒါနကို ပြုရမှာအတွက် သူတော်ကောင်းတွေအနေနဲ့ မကြောက်ထိုက်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ မကြောက်ထိုက်လဲလို့ မေးလို့ရှိရင်တော့ ဒီဒါနပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အပေါ်၌ ချစ်မြတ်နိုးမှုဆိုတဲ့ မေတ္တာတရားလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေလိုတဲ့ ကရုဏာတရားတွေလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီပစ္စည်းဝတ္ထုကို စားသုံးရခြင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခရစေလိုတဲ့ ဝမ်းမြောက်မှု မုဒိတာတရားလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိသေးတယ်။</p> <p>မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေက ထိုဒါယကာသန္တာန်မှာ ထိုအချိန်အခါမှာ ကိန်းဝပ်နေတယ်နော်။ အဲဒီလို ကိန်းဝပ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုအပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ လောဘတရားတွေ၊ ဒီလှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစု အစရှိတဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးတွေကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ မာနတရားတွေ၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို အခြေခံပြီးတော့ မကျေနပ်ချက် ဒေါသတရားတွေ၊ သူတစ်ပါးအပေါ် မနာလိုတဲ့ ဣဿာတရားတွေ၊ ဝန်တိုခြင်းဆိုတဲ့ မစ္ဆရိယတရားတွေဟာ ခုနကလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခု ကျင်းပနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့်ရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။</p> <p>သို့သော် ဒါနရဲ့ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာတော့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါနရဲ့မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း ဒီလောဘ၊ မာန၊ ဒေါသ၊ မစ္ဆရိယ အကုသိုလ်တရား ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဝန်းရံကောင်း ဝန်းရံနိုင်တယ်။ သို့သော် ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပလှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာတော့ ဖြစ်နိုင်မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနကို အထက်တန်းကျကျ ပြုနိုင်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီဒါနက သဗ္ဗညုတဉာဏ်အထိ ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာတို့ရဲ့ ယုတ်ကြောင်းလည်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ဒီလိုဒါနမျိုးကို သူတော်ကောင်းတွေ မပြုသင့်ဘူးလား။ ပြုသင့်ပါတယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ တချို့က ခုနက အဆုံးအရှုံးကြီး ရှုံးသွားကြတယ်။<br> ဤသည်မှာ တရားဒေသနာတော်၏ မူလအသံထွက်အတိုင်း အတိအကျ ပြန်လည်စိစစ်တည်းဖြတ်ထားသော စာသားဖြစ်ပါသည်။</p> <h3>ပစ္စုပ္ပန်နှင့် သံသရာ နှစ်ဖြာရှုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်</h3> <p>ဘယ်လိုရှုံးလဲ။ မိမိလည်း မလှူဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ စားရက်၊ စားလည်း မစားရက်ဘူး။ မသောက်လည်း မသောက်ရက်ဘူး။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ပစ္စုပ္ပန်၊ သံသရာ နှစ်ဖြာလုံးမှာ မရှုံးဘူးလား။ ရှုံးတယ်။ အဲ့ဒီ "ရှုံးတယ်" ဆိုတဲ့ ထုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက "အပုတ္တကသုတ္တန်" ဆိုပြီးတော့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု ဟောထားပါတယ်နော်။</p> <p>ဟောရခြင်း အကြောင်းရင်း ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ကောသလမင်းကြီးကလည်း သာဝတ္ထိမှာ သူဌေးတစ်ဦးပေါ့။ သူဌေးတစ်ဦးက သားသမီးလည်း အမွေခံမရှိ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကလည်း အလွန်များတယ်။ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေကလည်း သိန်းနဲ့ သန်းနဲ့ချီရှိပါတယ်နော်။ အဲ့ဒီ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေမှာ အသုံးအဆောင် ပရိဘောဂတွေ ကြည့်လိုက်လည်း အလွန်များပြားတယ်။ အဲ့ဒီ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေ မင်းဘဏ္ဍာအဖြစ်နဲ့ သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်ထံ ရောက်လာတယ်။</p> <h3>သက္ကစ္စဒါနနှင့် အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>အဲ့ဒီ သူဌေးက ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲလို့ ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူက စားတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း ကွဲထက်မင်း (ဆန်ကွဲထမင်း)၊ ဟင်းလေးနဲ့ပဲ စားတယ်။ အကောင်းစားကို နည်းနည်းမှ မကြိုက်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ မကြိုက်ဘူးလဲဆိုတော့ "သက္ကစ္စဒါန" သူက ပြုခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ဘူးနော်။ သက္ကစ္စဒါန (ရိုရိုသေသေ လှူဒါန်းခြင်း) မရှိဘဲ သူတစ်ပါးတွေကို မကောင်းတာပဲ လှူခဲ့တော့ မိမိအကျိုးရတဲ့ အခါမှာ ကိုယ်က ကောင်းတာမကြိုက်တော့ဘူး၊ မကောင်းတာပဲ ကြိုက်တယ်။</p> <p>အဝတ် ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း သူက လျော်တေအဝတ်ကလေး သာသူက ချုပ်စပ်ပြီးတော့ သုံးထောင့်လောက် ဆက်ပြီးတော့ ဝတ်တယ်။ အညံ့စားပဲ ဝတ်တယ်။ အကောင်းကို သူ မကြိုက်ဘူး။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းတို့ အဝတ်ချောချောတွေကွာ ငါဝတ်ရမှာတော့ မသိပါဘူး" သူက ဒီလို ခါးပေါ်တင်တယ် ရှိတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သက္ကစ္စဒါန မဟုတ်ဘူး။ တစ်ချိန်က သူများကို သူက လှူတဲ့အချိန်အခါမှာ သင်က ခပ်ညံ့ညံ့ ရွေးလှူခဲ့တာ မဟုတ်လား။ သူက အကောင်းစား လှူခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဘုန်းကြီးက သံဃာအကောင်းလှူချင်လို့၊ လှူစေချင်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်။ ကိုယ့်ဘက်လည်း လှည့်လာမှာ စိုးရသေးတယ်။ ခက်ပုံက သူလှူခဲ့ချိန်က ခပ်ညံ့ညံ့ကို လှူခဲ့တဲ့အတွက် သူ အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက ခပ်ညံ့ညံ့ပဲ သုံးစွဲချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိတယ်။ နောက်တစ်ခု စီးခဲ့တဲ့ ယာဉ်ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် အစုတ်ကလေးပဲ ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဲ့ဒါလည်း ဘာဖြစ်လို့ ပြောလို့တော့ သိပ်မကောင်းဘူးနော်။ သူက ခပ်စုတ်စုတ်ပဲ သူများကို သုံးစွဲစေချင်တဲ့ ဆန္ဒဖြင့် သူက ခပ်ညံ့ညံ့ လှူခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတော့ ကိုယ်က ပြန်ပြီး ဒီအကျိုး ရရှိလိုက်တဲ့ အခါမှာလည်း ခပ်ညံ့ညံ့လေးပဲ။ အဲ့ဒါ ထီးလေးတွေ၊ ဖိနပ်ကလေးတွေကျ ခပ်ခြံခပ်စုတ်စုတ်ပဲ သူက စီးတယ်၊ ဆောင်းတယ်နော်။</p> <h3>ဒါန၏ အရှင်သခင်နှင့် ဒါန၏ ကျေးကျွန်</h3> <p>အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သူ မစားရက် မသောက်ရက်ဘူး။ တမလွန်အတွက်လည်း မလှူရက် မတန်းရက်ဘူး။ သိပ်ပြီးတော့ နှမြောဝန်တိုတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ချိန်က ဒါနပြုစဉ် အချိန်အခါမှာ သူက ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခု လှူခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ဘူး။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ သူက ဒါနတစ်ခု လှူခဲ့တာ။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူခဲ့တဲ့အခါကျတော့ ဒီလှူဖွယ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းစုအပေါ်၌ သေတံပင် (နှမြောတွန့်တို) နေတဲ့ စိတ်ထားကလည်း ရှိတယ်။ မလှူမကောင်းတတ်လို့သာ လှူလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီလိုမျိုးက လာအကျိုးပေးတဲ့ အချိန်ခါမှာ "လူဝန်တို ပစ္စည်းစု" ခေါ်တဲ့ ဒါနရဲ့ အကျိုးကြောင့် ဘောဂဝါခေါ်တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ချမ်းသာမှုတော့ ရရှိပါရဲ့။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား၊ မရှိဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် ရှေးရှေးသူတော်ကောင်းတွေက ဒါနတစ်ခု ပြုတဲ့အချိန်အခါမှာ "ဒီဒါနကြောင့် မည်သည့် အကျိုးတရားများ ရပါစေ" ဆိုပြီး ဘယ်တော့မှ ဆုမတောင်းဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သီလတည်းဟူသော စင်ကြယ်တဲ့ မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို ကြဲချ စိုက်ပျိုးခဲ့မယ်ဆိုရင် "ဒါနတော ဘောဂဝါ" ဆိုတဲ့အတိုင်း ဒါနကြောင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာ အကျိုးက ရမယ်ဆိုတာ ကျိန်းသေနေတယ်။ ဒါ သူတို့သိတယ်၊ ဆုတောင်းနေဖို့ မလိုဘူး။ ဒါ နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာဆုတောင်းလဲ၊ "စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ရန်" ဆုတောင်းတယ်။ သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ဖို့ရန်အတွက် ဆုမတောင်းဘူး။</p> <p>စွန့်လွှတ်နိုင်တာနဲ့ မစွန့်လွှတ်နိုင်တာ ဘယ်အရာက အကျိုးပိုကြီးလဲ။ စွန့်လွှတ်နိုင်တာက ပိုပြီးတော့ အကျိုးကြီးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ စွန့်လွှတ်ကြမလား။ ဘယ်လိုတုန်း ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ စွန့်လွှတ်ကြမလား။ အဲ့ဒါပဲ၊ ကောင်းတယ်ဆိုတာတော့ သိတယ်၊ မလိုက်နာဘူးတဲ့နော်။ သူက ဒီသဘောရှိတယ်။ အဲ့ဒီတော့ စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ရန်အတွက်သာ ဆုတောင်းကြတယ်။ ရရှိဖို့ ဘယ်တော့မှ ဆုမတောင်းဘူး။ ခုဒီနေရာမှာ အဲ့ဒီလို သူဌေးကြီးက သေသွားတော့ မင်းဘဏ္ဍာအဖြစ်နဲ့ သူ့ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပိုက်တယ်။ အမွေခံလည်း မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို သိမ်းပိုက်တဲ့အကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ တင်ပြလျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ မြတ်စွာဘုရားက ဒီသုတ္တန်လေး ဟောပေးတယ်နော်။</p> <h3>အပုတ္တကသုတ္တန် ပါဠိတော်နှင့် နိဿယ</h3> <p>ကဲ အဲ့ဒီ သုတ္တန်လေး နာကြည့်ကြရအောင်။</p> <p><b>မဟာရာဇ၊</b> တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ <b>ဧတံ၊</b> ဤသဘောတရားသည်။ <b>ဧဝံ၊</b> ဤဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း။ <b>ဟောန္တိ၊</b> မှန်လှပေ၏။ <b>မဟာရာဇ၊</b> တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ <b>ဧတံ၊</b> ဤသဘောတရားသည်။ <b>ဧဝံ၊</b> ဤဆိုခဲ့သည့်အတိုင်းသာ မှန်ပေ၏။</p> <p>သူဌေးကြီးရဲ့ အကြောင်းကို တင်ပြလျှောက်ထားတော့ "မင်းပြောတဲ့အတိုင်း အကုန်မှန်တယ်" တဲ့ ဘုရားကနော်။</p> <p><b>မဟာရာဇ၊</b> ကောသလမင်းမြတ်။ <b>အသပ္ပုရိသော၊</b> မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ <b>ဥဠာရေ၊</b> ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များသော။ <b>ဘောဂေ၊</b> စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို။ <b>လဘိတွာ၊</b> ရရှိခဲ့သည်ရှိသော်။ <b>အတ္တာနံ၊</b> မိမိကိုယ်ကိုယ်။ <b>နေဝ သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>နေဝ ပီဏေတိ၊</b> နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု မဖြစ်စေ။</p> <p>မသူတော်ဆိုတာ ပြန်ပြောမယ်။ ကြီးကျယ်နေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရရှိခဲ့ပြီဆိုရင် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာအောင်လည်း မလုပ်ဘူး၊ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်အောင်လည်း မလုပ်ဘူး။ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း မချမ်းသာစေဘူး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သက်မှုလည်း မဖြစ်စေဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>မာတာပိတရော၊</b> မိဘနှစ်ပါးတို့ကို။ <b>နေဝ သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေ။ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာမှု မဖြစ်စေဘူး၊ နှစ်သက်မှုလည်း မဖြစ်စေဘူး။ မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရမှာ ကြောက်နေတဲ့ သားသမီးဆိုတာလည်း လောကမှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိကြပါတယ်နော်။</p> <p>တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း မိဘမှာ ဥစ္စာမရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ "တို့ ပေးရတော့မယ်၊ ကျွေးရတော့မယ်၊ မွေးရတော့မယ်" ဆိုပြီးတော့ သားကလည်း အနားမကပ်ဘူး၊ ချွေးမကလည်း သွားတာမကြိုက်ဘူးတဲ့။ ဘယ့်နှယ့်၊ ဟုတ်လားဟင်။ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒကာကြီးတွေ ထောက်ခံနေတယ်ဆိုရင်တော့နော်။ ဒါကြောင့် သူက သားသမီးတွေက အဲ့ဒီမိဘကိုလည်း ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး၊ မိဘကိုလည်း နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေဘူး။</p> <p>မိဘဆိုတာက တော်တော်ခက်တယ်။ ခက်တယ်ဆိုတာက ဒီလိုပါ၊ ကဲ့ရဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သားသမီးတွေထံမှ သူတို့က ဘာလိုချင်လဲ၊ နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် သားမိဘကို ကျေးဇူးတင် သိတတ်လို့ လာပြီး လှူဒါန်းတယ်ဆိုတာကို သူတို့က အင်မတန် ဂုဏ်ယူကြတယ်၊ သိပ်ပြီးတော့ မျှော်လင့်ကြတယ်။ အဲ့ဒီမိဘသည် စကြဝတေးမင်းကြီးပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ သားသမီးတွေထံမှ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်မှု ရှိနေတယ်။ ဒါက စကြဝတေးမင်းဆိုတာက အင်မတန် ပြည့်စုံပါတယ်၊ ပြည့်စုံခြင်းလည်း ပြည့်စုံပါတယ်။ "တို့သားက တို့ကို ဒီလိုလာပြီး လှူဒါန်းတယ်" ဆိုတာကို သူတို့က သိပ်ပြီးတော့ ဝမ်းသာကြတယ်။ ဒီစိတ်ထား ရှိကြပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ဒီမသူတော်က စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဖြင့် မိဘတို့ကိုလည်း ချမ်းသာမှု မဖြစ်စေ၊ နှစ်သက်မှုလည်း မဖြစ်စေ။</p> <h3>သားမယားနှင့် အလုပ်သမားများအပေါ် ဝန်တိုမှု</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>ပုတ္တဒါရံ၊</b> သားသမီး မယားတို့ကို။ <b>န သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> မနှစ်သက်စေ။ သားသမီးတွေကိုလည်း ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး၊ မနှစ်သက်စေဘူး။ သားတွေ သမီးတွေကိုတောင် ကျွေးမွေးချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ ပေးကမ်းချင်တဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူးတဲ့နော်။</p> <p>တစ်ခု၊ <b>ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ၊</b> ကျွန်း အလုပ်သမား အစေခံတို့ကိုလည်းပဲ။ <b>န သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> မနှစ်သက်စေ။ ဘေးမှာ ခိုင်းစေနေတဲ့ အစေခံတွေ ရှိတယ်၊ အလုပ်သမားတွေ ရှိတယ်၊ ကျေးကျွန်တွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ချမ်းသာသုခ ဖြစ်အောင်၊ နှစ်သက်မှု ဖြစ်အောင် သူ မပေးကမ်းဘူး၊ မလှူဒါန်းဘူးတဲ့နော်။</p> <p><b>မိတ္တာမစ္စေ၊</b> မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတို့ကိုလည်းပဲ။ <b>န သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု မဖြစ်စေ။ မိတ်ဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း သူက ချမ်းသာအောင် မလုပ်ဘူး၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု ဖြစ်အောင် မလုပ်ဘူး။ ဘယ်တော့မှ မပေးဘူးနော်၊ လှူဒါန်းမှု မရှိဘူး။</p> <p>ဒီလောက်တင်ဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။<br> <b>သမဏဗြာဟ္မဏေသု၊</b> သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌။ <b>ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ၊</b> အထက်ဘဝ၌ ဖြစ်စေတတ်သော အကျိုးရှိသော။ <b>သောဝဂ္ဂိကံ၊</b> သုဂတိဘဝ၏ အစီးအပွားဖြစ်သော။ <b>သုခဝိပါကံ၊</b> ချမ်းသာသော အကျိုးရှိသော။ <b>သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ၊</b> ကောင်းမြတ်သော နတ်ရွာသုဂတိ စသည်တို့ကို ဖြစ်စေတတ်သော။ <b>ဒက္ခိဏံ၊</b> မြတ်သောအလှူကို။ <b>န ပတိဋ္ဌာပေတိ၊</b> မတည်စေ။</p> <p>အထက်နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာအရပ်ကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ အလှူဒါနမျိုးကို သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အစဉ်အထက် မြင့်မားနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာလည်း မတည်စေဘူးတဲ့။ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မလှူဘူး။ လှူမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီသမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုသာ လှူလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေက အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့အတွက်ကြောင့်၊ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိထားတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းစုသာ ဖြစ်ပါစေ၊ ဒီအလှူသည် မိမိရရှိထားတဲ့ စည်းစိမ်ထက် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားနေတဲ့ နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ အလွန်အထက်တန်းကျတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။</p> <p>လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ လူတစ်ယောက် ချမ်းသာတဲ့အိမ်ဆိုတာက မိုင်တစ်ရာလောက်ကျယ်တဲ့ အိမ် ဘယ်နှလုံးရှိလဲ။ တစ်လုံးမှ မရှိပါဘူးနော်။ နောက်ဘဝတစ်ခုဆိုတာ ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ယူဇနာ ၃၄၀ အထိ ကျယ်ပြန့်တော့၊ တစ်ယူဇနာ ၁၀ မိုင်နဲ့ တွက်လိုက်ရင် မိုင် ၃၄၀၀ လောက်အထိ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ မိုင် ၃၄၀၀ လောက်က တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ရွှေတို့၊ ငွေတို့၊ ရတနာခုနစ်ပါးတို့နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မိဗိမာန် (နတ်ဗိမာန်) ကြီးတွေ ဖြစ်တယ်နော်။ ကဲ လူစည်းစိမ်နဲ့ နတ်စည်းစိမ် တိုင်းတာကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်သလဲဟင်။ ဒီလောက် အစဉ်အထက် မြင့်မားတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ ဒက္ခိဏကို သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရှိနေတဲ့ အလှူကောင်းတွေ၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်၌ တည်ထားမှု မရှိဘူးနော်။</p> <h3>မသုံးဆောင်ရဘဲ ပျက်စီးရသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>တဿ ဧဝံ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာနိ၊</b> မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ဤသို့လျှင် ကောင်းမွန်စွာ မသုံးဆောင်ခဲ့သည်ရှိသော်။ <b>ရာဇာနော ဝါ ဟရန္တိ၊</b> မင်းတို့သည်လည်း ဆောင်ယူကြကုန်၏။ <b>စောရာ ဝါ ဟရန္တိ၊</b> ခိုးသူတို့သည်လည်း ဆောင်ယူကြကုန်၏။ <b>အဂ္ဂိ ဝါ ဍဟတိ၊</b> မီးသည်လည်း လောင်ကျွမ်း၍ သွား၏။ <b>ဥဒကံ ဝါ ဝဟတိ၊</b> ရေသည်လည်း မျှောဆောင်၍ သွားတတ်၏။ <b>အပ္ပိယေ ဝါ ဒါယာဒါ ဟရန္တိ၊</b> မချစ်မနှစ်သက်အပ်တဲ့ အမွေခံပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်း ဆောင်ယူသွားကြကုန်၏။</p> <p>ရေ၊ မီး၊ ခိုးသူ၊ မချစ်မနှစ်သက်သူ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရန်သူမျိုးငါးပါးကြောင့် ဒီစည်းစိမ်တွေဟာ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ ဆောင်ယူသွားကြမယ်နော်။</p> <p><b>ဧဝံ သန္တေ၊ မဟာရာဇ၊ တေ ဘောဂါ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ နော ပရိဘောဂံ ဂစ္ဆန္တိ။</b><br> မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဧဝံ၊ ဤသို့လျှင်။ တေ ဘောဂါ၊ ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည်။ သမ္မာ၊ ကောင်းမွန်စွာ။ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ၊ မသုံးဆောင်ကြရပါဘဲလျက်။ ပရိက္ခယံ၊ ကုန်ခန်းခြင်းသို့။ ဂစ္ဆန္တိ၊ ရောက်ရှိ၍ သွားကြကုန်၏။ ပရိဘောဂံ၊ သုံးဆောင်ခြင်းသို့။ နော ဂစ္ဆန္တိ၊ မရောက်ရှိကြကုန်။</p> <p>မိမိကိုယ်တိုင် သုံးဆောင်ခံစားရတဲ့ အဆင့် ရောက်ရှိလား။ မရောက်ရှိဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင်ခံစားမှု မရှိဘူး။ တမလွန်ကျတော့လည်း ဒီဒါနကြောင့် ရရှိမယ့် အကျိုးတွေကို သုံးဆောင်ခံစားရမှု ရှိသလား။ မရှိဘူးတဲ့နော်။ ရေ၊ မီး၊ မင်း၊ ခိုးသူ၊ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့သူ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အမွေခံ ရန်သူငါးတန်တို့ကြောင့်သာလျှင် ကုန်ခမ်းခြင်းသို့ ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရောက်ရှိသွားတယ်နော်။</p> <h3>တောအုပ်ထဲက ရေကန်ကြီး ဥပမာ</h3> <p><b>သေယျထာပိ၊ မဟာရာဇ၊ အမနုဿဋ္ဌာနေ ပေါက္ခရဏီ အဿ ဝိပ္ပသန္နောဒကာ သီတောဒကာ သာတောဒကာ သေတောဒကာ သုပတိတ္ထာ ရမဏီယာ။</b><br> မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဥပမာအားဖြင့်။ အမနုဿဋ္ဌာနေ၊ လူတို့ မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အရပ်ဌာန၌။ ဝိပ္ပသန္နောဒကာ၊ ကြည်လင်သော ရေရှိသော။ သီတောဒကာ၊ အေးမြသော ရေရှိသော။ သာတောဒကာ၊ ချိုမြိန်သော ရေရှိသော။ သေတောဒကာ၊ ဖြူဖွေးသော ရေရှိသော။ သုပတိတ္ထာ၊ ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်းလည်း ရှိသော။ ရမဏီယာ၊ မွေ့လျော်ဖွယ် ကောင်းသော။ ပေါက္ခရဏီ၊ ရေကန်ကြီးတစ်ခုသည်။ အတ္ထိ၊ ရှိလေရာ၏။</p> <p>ဥပမာတစ်ခု ပြောမယ်။ လူတွေ ဘယ်လိုမှ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အင်မတန် ကြည်လင်တဲ့၊ အင်မတန် အေးမြတဲ့၊ အင်မတန် ချိုမြိန်တဲ့၊ အင်မတန် ဖြူဖွေးပြီး ဆိပ်ကမ်းလည်း ကောင်းနေတဲ့ မွေ့လျော်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ် ဆိုကြစို့။</p> <p><b>တံ ဇနော နေဝ အာဟရေယျ၊ န ပိဝေယျ၊ န နှာယေယျ၊ န ယထာပစ္စယံ ဝါ ကရေယျ။</b><br> ထိုရေကို ဇနော၊ လူသားအပေါင်းသည်။ နေဝ အာဟရေယျ၊ သယ်ဆောင်မှုကိုလည်း မပြုလုပ်နိုင်လျက်။ န ပိဝေယျ၊ သောက်လည်း မသောက်နိုင်လျက်။ န နှာယေယျ၊ မချိုးနိုင်လျက်။ န ယထာပစ္စယံ ဝါ ကရေယျ၊ အလိုရှိတိုင်းလည်း မပြုလုပ်နိုင်လျက်။</p> <p>အဲ့ဒီ ရေတွေကို လူအများအပေါင်းက သွားပြီးတော့ သယ်မယ်ဆိုရင်လည်း သယ်လို့နိုင်မလား၊ မသယ်နိုင်ဘူး။ လူမရောက်တဲ့ နေရာမှာ ဖြစ်နေတာ။ သောက်မယ်ဆိုရင်လည်း သောက်လို့မရဘူး၊ ရေချိုးမယ်ဆိုလည်း ချိုးလို့မရဘူး။ အေး... သို့မဟုတ် စိုက်ပျိုးရေးအတွက် တစ်ခုခု အသုံးချမယ်ဆိုရင်လည်း အသုံးချလို့ ရနိုင်မလား၊ မရနိုင်ဘူး။</p> <p><b>ဧဝံ ဟိ တံ၊ မဟာရာဇ၊ ဥဒကံ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနံ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆတိ၊ နော ပရိဘောဂံ ဂစ္ဆတိ။</b><br> မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဧဝံ၊ ဤသို့လျှင်။ တံ ဥဒကံ၊ ထိုရေသည်။ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနံ၊ ကောင်းမွန်စွာ မသုံးဆောင်ရပါဘဲလျက်။ ပရိက္ခယံ၊ ကုန်ခန်းခြင်းသို့။ ဂစ္ဆတိ၊ ရောက်ရှိလေ၏။ တစ်နေ့ အပူချိန် ပြင်းပြလာတဲ့ အခါမှာ ဒီရေတွေဟာ အလဟဿ တဖြည်းဖြည်း မသုံးရဘဲနဲ့ ခမ်းခြောက်ပြီး ကုန်မသွားနိုင်ဘူးလား၊ ကုန်သွားနိုင်တယ်။ သုံးဆောင်ရခြင်းကြောင့် ကုန်သွားတာမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။</p> <h3>မသူတော်နှင့် မသုံးဆောင်ရသော စည်းစိမ်</h3> <p><b>ဧဝမေဝ ခေါ၊ မဟာရာဇ၊ အသပ္ပုရိသော ဥဠာရေ ဘောဂေ လဘိတွာ အတ္တာနံ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ မာတာပိတရော နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ ပုတ္တဒါရံ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ မိတ္တာမစ္စေ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ သမဏဗြာဟ္မဏေသု ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ သောဝဂ္ဂိကံ သုခဝိပါကံ သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ ဒက္ခိဏံ န ပတိဋ္ဌာပေတိ။</b></p> <p>မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဧဝမေဝ၊ ဤဥပမာ အတူသာလျှင်။ အသပ္ပုရိသော၊ မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ဥဠာရေ ဘောဂေ၊ များစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို။ လဘိတွာ၊ ရရှိသည်ဖြစ်၍။ အတ္တာနံ၊ မိမိကိုယ်ကို။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှုကိုလည်း မဖြစ်စေ။ မာတာပိတရော၊ မိဘနှစ်ပါးတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေ။ ပုတ္တဒါရံ၊ သားသမီး မယားတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှုကို မဖြစ်စေ။ ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ၊ အလုပ်သမား အစေခံတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မှုကို မဖြစ်စေ။ မိတ္တာမစ္စေ၊ မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှုကို မဖြစ်စေ။ သမဏဗြာဟ္မဏေသု၊ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ မြတ်သောအလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၌။ ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ၊ အထက်ဘုံ၌ ဖြစ်စေတတ်သော အကျိုးရှိသော။ သောဝဂ္ဂိကံ၊ ကာမသုဂတိ ဘုံဘဝ၏ အကျိုးစီးပွားဖြစ်သော။ သုခဝိပါကံ၊ ချမ်းသာသော အကျိုးရှိသော။ သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ၊ ကောင်းမြတ်သော နတ်ရွာသုဂတိ စသည်တို့ကို ဖြစ်စေတတ်သော။ ဒက္ခိဏံ၊ မြတ်သောအလှူကို။ န ပတိဋ္ဌာပေတိ၊ မတည်စေ။</p> <p>မိမိအတွက်လည်း ချမ်းသာမှု မရဘူး၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှုလည်း မရဘူး။ သားတွေ မယားတွေကိုလည်း နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှု မဖြစ်စေဘူး။</p> <h3>စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ကောင်းစွာမသုံးစွဲသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အဆုံးသတ်</h3> <p>မိဘတွေကိုလည်း နှစ်သက်မှု၊ ရွှန်းလန်းမှု မဖြစ်စေဘူး၊ ချမ်းသာသုခကို မဖြစ်စေဘူး။ အိမ်မှာ ခစားနေတဲ့ ကျွန်ယောကျာ်းတွေ၊ အလုပ်သမားတွေ၊ အစေခံတွေကိုလည်း ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု မဖြစ်စေဘူး။ အဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း နှစ်သက်စေ၊ ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး။ နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေဘူး။ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်၌လည်းပဲ ဟိုအထက်အထက် နတ်ပြည်သို့ ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ချမ်းသာသုခအမျိုးမျိုးကို ပြီးစီးစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့ ဒါနကုသိုလ် စေတနာတွေကိုလည်း မတည်ထားဘူးတဲ့။</p> <p>နော်... မတည်ထားတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ် ဘာလို့လဲဆိုတော့...</p> <blockquote><b>“တေ တဿ ဘောဂေ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနေ ရာဇာနော ဝါ ဟရန္တိ၊ စောရာ ဝါ ဟရန္တိ၊ အဂ္ဂိ ဝါ ဍဟတိ၊ ဥဒကံ ဝါ ဝဟတိ၊ အပ္ပိယာ ဝါ ဒါယာဒါ ဟရန္တိ။”</b></blockquote> <p>အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ခုနက မင်းတွေကလည်း ဆောင်ယူခြင်း ဆောင်ရွက်မယ်။ ကောသလမင်းကြီးက ဆောင်ယူတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့နော်။ မီးလောင်ချင်လည်း လောင်သွားမယ်။ ရေက မျှောဆောင်ပြီးတော့ သယ်ဆောင်သွားချင်လည်း သယ်ဆောင်သွားလိမ့်မယ်။ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အမွေခံဆိုးတွေကလည်း လာပြီးတော့ ယူသွားလိမ့်မယ်။</p> <blockquote><b>“ဧဝံ တေ မဟာရာဇ ဘောဂါ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ နော ပရိဘောဂံ။”</b></blockquote> <p>ဒကာတော် ကောသလ၊ ဒီလို မသုံးသပ်ရရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဟာ ဒီလို ကောင်းစွာ မသုံးစွဲရဘဲနဲ့ ကုန်ခန်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားမယ်။ သုံးစွဲရခြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ မရောက်တော့ဘူးတဲ့။ နော်... ဒါက ဦးဇင်းတို့ ဒီဒါနကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားပဲ။ အဲဒီမှာ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင်ပေါ့နော်၊ အကယ်၍သာ သူက မိဘတွေကိုလည်း ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့မယ်၊ သားမယားတွေကိုလည်း ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့မယ်၊ ချမ်းသာအောင် ဆောင်ရွက်ပေးမယ်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း စနစ်တကျ လှူဒါန်းခဲ့မယ်၊ မိမိလည်း စားသုံးခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီဒါနကုသိုလ်ကံ စေတနာကြောင့် မိမိကသာ အကယ်၍သာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကြီးကို ရည်မှန်းထားခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီဒါနကုသိုလ် စေတနာတွေက ဝေဿန္တရာမင်းကြီးရဲ့ ဒါနမျိုးလိုပေါ့နော်၊ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားအထိ မပြည့်ဝနိုင်ဘူးလား။ ပြည့်ဝလာနိုင်တယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်အများ ထိုထိုတွေလည်း မလှူဒါန်းဘူး၊ ဘာအကျိုးရှိသေးလဲ။ ဘာအကျိုးမှ မရှိတော့ဘူးနော်။</p> <h3>သူတော်ကောင်းတို့၏ စည်းစိမ်သုံးစွဲပုံ နိဿယ</h3> <p>နောက် မြတ်စွာဘုရား တစ်ခုဆက်ဟောတယ်။</p> <blockquote><b>“ပုရိသသပ္ပုရိသော ဘောဂေ လဒ္ဓါ အတ္တာနံ သုခေတိ ပီဏေတိ၊ မာတာပိတရော သုခေတိ ပီဏေတိ၊ ပုတ္တဒါရံ သုခေတိ ပီဏေတိ၊ မိတ္တာမစ္စေ သုခေတိ ပီဏေတိ၊ သမဏဗြာဟ္မဏေသု ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ ဒက္ခိဏံ ပတိဋ္ဌာပေတိ သောဝဂ္ဂိကံ သုခဝိပါကံ သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ။”</b></blockquote> <p><b>မဟာရာဇ</b>—မြတ်သောမင်းကြီး၊ <b>သပ္ပုရိသော</b>—သူတော်ကောင်းသည်၊ <b>ဘောဂေ</b>—စီးပွားဥစ္စာတို့ကို၊ <b>လဒ္ဓါ</b>—ရရှိခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>အတ္တာနံ</b>—မိမိကိုယ်ကို၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေ၏။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရရှိလာပြီဆိုလို့ရှိရင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်။ မိမိလည်း သုံးစွဲတယ်နော်။</p> <p><b>မာတာပိတရော</b>—မိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေ၏။ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်၊ မိဘတွေကိုလည်း လှူဒါန်းတယ်နော်။</p> <p><b>ပုတ္တဒါရံ</b>—သားမယားကို၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေ၏။ <b>ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ</b>—ကျွန်အမှုလုပ် အလုပ်သမား အစေခံတို့ကိုလည်းပဲ၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်စေ၏။ <b>မိတ္တာမစ္စေ</b>—မိတ်ဆွေအဆွေခင်ပွန်းတို့ကိုလည်းပဲ၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်စေ၏။</p> <p><b>သမဏဗြာဟ္မဏေသု</b>—သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ မြတ်သောအလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၌၊ <b>ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ</b>—အထက်၌ ဖြစ်စေတတ်သော အကျိုးရှိသော၊ <b>သောဝဂ္ဂိကံ</b>—ကာမသုဂတိဘဝရဲ့ အစီးအပွားဖြစ်သော၊ <b>သုခဝိပါကံ</b>—ချမ်းသာသောအကျိုးရှိသော၊ <b>သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ</b>—နတ်ပြည်သို့ ရောက်စေတတ်သော စွမ်းအားရှိသော (ဒါနကို)၊ <b>ပတိဋ္ဌာပေတိ</b>—တည်စေ၏။</p> <p>မိမိလည်း စတင်သုံးတယ်။ သားတွေ၊ မယားတွေ၊ မိဘတွေ၊ ရံရောက်တွေ၊ အလုပ်သမားတွေ၊ အစေခံတွေ၊ မိတ်ဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း စားသုံးစေတယ်၊ ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်။ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်၌လည်း အဆင့်အတန်းကျကျ ဒါနတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တယ်။</p> <h3>အလှူဒါနပြုခြင်းကြောင့် ဘေးဥပဒ်မှ ကင်းဝေးခြင်း</h3> <p>ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။</p> <blockquote><b>“တေ တဿ ဘောဂေ သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနေ နေဝါ ရာဇာနော ဟရန္တိ၊ န စောရာ ဟရန္တိ၊ န အဂ္ဂိ ဍဟတိ၊ န ဥဒကံ ဝဟတိ၊ န အပ္ပိယာ ဒါယာဒါ ဟရန္တိ။”</b></blockquote> <p><b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>တဿ</b>—ထိုသူတော်ကောင်း၏၊ <b>တေ ဘောဂါ</b>—ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို၊ <b>သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနေ</b>—ကောင်းစွာ သုံးဆောင်ခံစားအပ်သည်ရှိသော်၊ <b>ရာဇာနော</b>—မင်းတို့သည်၊ <b>န ဟရန္တိ</b>—ဆောင်ယူခြင်း မရှိကြကုန်။</p> <p>မင်းတွေကလည်း မဆောင်ယူတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချလိုက်တယ်နော်။ မိမိကိုယ်မိမိလည်း သုံးစွဲတယ်၊ သားတွေမယားတွေ အစရှိသဖြင့် သူတော်ကောင်းတွေကိုလည်း လှူဒါန်းတယ်၊ မိဘတွေလည်း လှူဒါန်းတယ်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်များ၊ ထိုထိုမိတ်ဆွေခင်ပွန်း အစရှိတဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်များကိုလည်း စနစ်တကျ လှူဒါန်းလိုက်တော့ ကုန်ခမ်းသွားပြီ။ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက လာပြီးတော့ သယ်ဆောင်နေဖို့ လိုသေးလား။ မလိုတော့ဘူးနော်။</p> <p><b>စောရာ</b>—ခိုးသားများတို့သည်၊ <b>န ဟရန္တိ</b>—မဆောင်ယူကြကုန်။ <b>အဂ္ဂိ</b>—မီးသည်လည်းပဲ၊ <b>န ဍဟတိ</b>—လောင်ကျွမ်းမှု မရှိပေ။ မလှူရသေးရင်တော့ မီးလောင်ချင် လောင်နိုင်တယ်၊ မလှူရသေးရင်တော့ သူခိုးခိုးချင် ခိုးနိုင်တယ်။ အခု လှူလိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ ခိုးစရာရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူးနော်။ မီးလောင်ဖို့ရော မရှိတော့ဘူး။</p> <p><b>ဥဒကံ</b>—ရေသည်၊ <b>န ဝဟတိ</b>—ဆောင်ယူ၍ မသွားပေ။ အခုလို လှူဒါန်းမိလိုက်တဲ့အတွက် ရေလည်း သယ်ဆောင်ဖို့ လိုသေးလား။ မလိုတော့ဘူး။ <b>အပ္ပိယာ ဒါယာဒါ</b>—မချစ်မနှစ်သက်အပ်တဲ့ အမွေခံဆိုးတို့သည်လည်းပဲ၊ <b>န ဟရန္တိ</b>—မဆောင်ယူနိုင်ကြကုန်။ အားလုံးသူက စနစ်တကျ လှူဒါန်းသွားလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် အမွေခံဆိုးတွေကလည်း လာပြီးတော့ လုယူနိုင်သေးလား။ မလုယူတော့ဘူး။</p> <p><b>ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>တေ ဘောဂါ</b>—ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည်၊ <b>သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ</b>—ကောင်းမွန်စွာ သုံးဆောင်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>ပရိဘောဂံ</b>—သုံးဆောင်ခြင်းသို့၊ <b>ဂစ္ဆန္တိ</b>—ရောက်၍၊ <b>ပရိက္ခယံ</b>—ကုန်ခန်းခြင်းသို့၊ <b>န ဂစ္ဆန္တိ</b>—မရောက်ရှိကြကုန်။</p> <p>ဒီလို ကောင်းစွာ သုံးစွဲခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက သုံးစွဲခြင်းကြောင့် သုံးစွဲခြင်းအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသွားတယ်၊ ကုန်ခန်းခြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်သို့ ရောက်သေးလား။ မရောက်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီပရိဘောဂအဖြစ် ရောက်သွားတယ်ဆိုတာ အားလုံး သုံးဆောင်လို့ရတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင်တယ်၊ နောင်တမလွန်မှာလည်း ဒီဒါနရဲ့ ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ထပ်ပြီးတော့ မသုံးဆောင်ရဘူးလား။ သုံးဆောင်ရတယ်။ ခုနက ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ကုန်သွားတယ်၊ သုံးဆောင်ရတဲ့ အဆင့်ရှိလား။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မသုံးဆောင်ရဘူး၊ နောင်တမလွန်မှာလည်း ဒီဒါနမပြုခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဒါနရဲ့အကျိုးကို ထိုင်ပြီးတော့ သုံးဆောင်မှုဆိုတာ ရှိမလား။ မရှိတော့ဘူးတဲ့။</p> <h3>ကြည်လင်အေးမြသော ရေကန်ပမာ ဥပမာတော်</h3> <p>မြတ်စွာဘုရား ဥပမာလေး ဆက်ပြီးဟောတယ်။<br> <b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>သေယျထာပိ</b>—ဥပမာအားဖြင့်၊ <b>ဂါမဿ ဝါ နိဂမဿ ဝါ အဝိဒူရေ</b>—ရွာ၏လည်းကောင်း၊ နိဂုံး၏လည်းကောင်း မလှမ်းမကမ်း၌၊ <b>အစ္ဆောဒကာ</b>—ကြည်လင်သော ရေရှိသော၊ <b>သီတောဒကာ</b>—အေးမြသော ရေရှိသော၊ <b>သေတောဒကာ</b>—ဖြူဖွေးသော ရေရှိသော၊ <b>သုပတိတ္ထာ</b>—ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်းရှိသော၊ <b>ရမဏီယာ</b>—မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိသော၊ <b>ပေါက္ခရဏီ</b>—ရေကန်ကြီးသည်၊ <b>အတ္ထိ</b>—ရှိသည် ဖြစ်လေရာ၏။</p> <p>ရွာနဲ့ နိဂုံးနဲ့ မလှမ်းမကမ်း တစ်နေရာဆိုကြစို့၊ အင်မတန် ကြည်လင်ပြီးတော့ အင်မတန် အေးမြချိုမြိန်တဲ့၊ ဖြူဖွေးနေတဲ့ ဆိပ်ကမ်းကောင်းလည်းရှိတယ်၊ မွေ့လျော်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရေကန်ကြီး တစ်ခုရှိတယ်ဆိုကြစို့။</p> <p><b>တံ ဥဒကံ</b>—ထိုရေကို၊ <b>ဇနော</b>—လူအပေါင်းသည်၊ <b>ဟရိယေယျ</b>—သယ်ဆောင်လေရာ၏၊ <b>ပိဝေယျ</b>—သောက်လေရာ၏၊ <b>နှာယေယျ</b>—ချိုးလေရာ၏၊ <b>ယထာပစ္စယံ ဝါ ကရေယျ</b>—အလိုရှိတိုင်းလည်း ပြုလုပ်လေ၏။ ရေတွေကို ရွာနဲ့ နိဂုံးနဲ့ နီးကပ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် လူသားအပေါင်းက ရေတွေကို သွားခတ်ချင်လည်း ခပ်မယ်၊ သောက်ချင်လည်း သောက်မယ်၊ ချိုးချင်လည်း ချိုးမယ်၊ အလိုရှိတိုင်း စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းစတဲ့ ထိုထိုလုပ်ငန်းတွေမှာလည်း အလိုရှိတိုင်း သုံးဆောင်လိမ့်မယ်။</p> <p><b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>တံ ဥဒကံ</b>—ထိုရေသည်၊ <b>သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနံ</b>—ကောင်းမွန်စွာ သုံးဆောင်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>ပရိဘောဂံ ဂစ္ဆေယျ</b>—သုံးဆောင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိလေရာ၏၊ <b>န ပရိက္ခယံ</b>—အလိုလို ကုန်ခြင်းသို့ မရောက်လေရာ။ နွေလအခါမှာ ရေတွေ ခြောက်သွေ့ပြီးတော့ ကုန်ခမ်းသွားတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ဦးမလား။ မဖြစ်တော့ဘူး။ သုံးဆောင်လို့သာ ကုန်ခန်းခြင်းဆိုတဲ့ သဘော ရောက်သွားမယ်။</p> <p>နော်... ဒီမိခေါ မဟာရာဇ—ဒကာတော် ကောသလ၊ သူတော်ကောင်းဟာ မြင့်မြတ်နေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ရရှိပြီဆိုရင် မိမိကိုယ်လည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ သားမယားတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ ကျွန်အလုပ်သမား အစေခံတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ အဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်များ ထိုထိုထံမှာလည်း အထက်တန်းကျကျ နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ ကောင်းတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့ အလှူဒါနတွေကို တည်စေတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက ဒီပုံစံအတိုင်း သုံးစွဲခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲသည်မည်တယ်။ အဲဒီလို ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲတဲ့အတွက် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို မင်းတွေကလည်း သယ်ဆောင်လို့မရဘူး၊ ခိုးသားဓားပြတွေကလည်း သယ်ဆောင်လို့မရဘူး၊ မီးလည်း လောင်လို့မရဘူး၊ ရေလည်း သယ်ဆောင်သွားလို့မရဘူး၊ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အမွေခံဆိုးတွေလည်း လာပြီးတော့ လုယူလို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒကာတော် ကောသလ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲခဲ့တယ်။ ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲတဲ့အတွက် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက သုံးစွဲခြင်းဆိုတဲ့ အခြေအနေသို့သာ ရောက်ရှိသွားတယ်၊ ကုန်ခန်းခြင်းဆိုတဲ့ အခြေအနေသို့ ရောက်သလား၊ မရောက်တော့ဘူးဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဒီလိုဟောတယ်နော်။</p> <h3>ဒါနနှင့် သံသရာရှည်ခြင်းအပေါ် အမြင်</h3> <p>အဲဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ လောကမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဒါနတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကြောက်နေဖို့ လိုသေးလား။ မလိုပါဘူး။ ဒါနပြုခြင်းကြောင့် နောက်ထပ် အကျိုးတွေဟာ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ တိုးပွားမလာဘူးလား။ ဒါနကို ကြောက်နေဖို့တော့ မလိုဘူး။ သို့သော် ဒါနက သံသရာရှည်တယ်ဆိုတာက ဒါနကြောင့် ရှည်တာလား၊ မိမိကြောင့် ရှည်တာလား။ မိမိကြောင့် ရှည်တာပဲ။ မိမိက အဲ... ဘာတဲ့လဲ၊ “ငှက်ပင်ဖြစ်လည်း သစ်တစ်ကိုင်း၊ တုန်သိုက်တန်းလှုံတယ်” တဲ့။ စလေဦးပုည ပြောနေတာနော်။ ငှက်ဖြစ်တောင် တစ်ကိုင်းတည်း နားချင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိပြီးတော့ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ရှည်မနေဘူးလား။ ရှည်သွားမှာပဲ။ မိမိက တိုချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း တိုးလို့မရဘူးလား။ ရပါတယ်။</p> <p>သို့သော် ဒီနေရာမှာ စေတနာတိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့နော် ဦးဇင်းတို့ မြတ်စွာဘုရားက ဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား နောက်ထပ် ဟောထားတာ တစ်ခုရှိနေသေးတယ်။ အဲဒီတော့ ဒီရှည်လည်းရှည် တိုအောင်လုပ်ချင်လည်း ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို တိုအောင် ရှည်အောင်လုပ်တဲ့အထဲမှာ ဒါနထဲမှာ ဘယ်ဒါနက အမြတ်ဆုံးလဲ။ အဲဒီဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ဥစ္စာက...</p> <h3>ဓမ္မဒါန၏ အောင်နိုင်ခြင်းနှင့် အမြတ်ဆုံးအရသာ</h3> <blockquote><b>“သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ၊ သဗ္ဗရသံ ဓမ္မရသော ဇိနာတိ၊ သဗ္ဗရတိံ ဓမ္မရတိ ဇိနာတိ၊ တဏှက္ခယော သဗ္ဗဒုက္ခံ ဇိနာတိ။”</b></blockquote> <p>ဒီလိုဟောထားတယ်နော်။ ဒါနက အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါနဆိုပြီးတော့ ဒါနဘယ်နှမျိုးရှိလဲ။ နှစ်မျိုးရှိတယ်။ အဲဒီ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန နှစ်မျိုးရှိတဲ့အနက်က မြတ်စွာဘုရားကတော့ အာမိသဒါနနဲ့ ဓမ္မဒါန နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ဓမ္မဒါနကို အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဒါနဆိုပြီး ဒီလိုဟောတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် <b>သဗ္ဗဒါနံ</b>—ဒါနဟူသမျှတို့ကို၊ <b>ဓမ္မဒါနံ</b>—ဓမ္မဒါနက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ <b>သဗ္ဗရသံ</b>—အလုံးစုံသော အရသာကို၊ <b>ဓမ္မရသော</b>—ဓမ္မရသတည်းဟူသော အရသာက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ <b>သဗ္ဗရတိံ</b>—မွေ့လျော်ဖွယ် အားလုံးကို၊ <b>ဓမ္မရတိ</b>—တရားနဲ့ မွေ့လျော်ခြင်းဆိုတဲ့ ဓမ္မရတိတရားက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ <b>သဗ္ဗဒုက္ခံ</b>—ခပ်သိမ်းကုန်သော အလုံးစုံသော ဒုက္ခကို၊ <b>တဏှက္ခယော</b>—တဏှာကုန်ခြင်းက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ ဒီလိုဟောထားတယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဒါနဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မဒါနသည်၊ ဓမ္မဒါနကို အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးလို့ ဘုရားက ဟောတယ်။ ဓမ္မဒါနကသာလျှင် ဒါနဟူသမျှကို အနိုင်ယူလို့ရတယ်။ အရသာဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မရသခေါ်တဲ့ တရားအရသာက အောင်ပွဲယူလို့ရတယ်။ မွေ့လျော်ခြင်းဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မရတိတရားနဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်ခြင်းကသာလျှင် အောင်ပွဲယူလို့ရတယ်။ ဒုက္ခဟူသမျှတို့ကို တဏှာကုန်ခြင်းက အောင်ပွဲယူနိုင်တယ်ဆိုပြီး ဒီလိုဟောထားတယ်။ အဲဒီမှာ “သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ” ဓမ္မဒါနက အနိုင်ယူပုံနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဘုန်းကြီးတို့ ဒီညဟောဖို့ အချိန်တော့ မမီတော့ဘူးနော်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ သဗ္ဗရသ—အရသာဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မရသ တရားအရသာက ပိုပြီးတော့ အောင်ပွဲယူနိုင်တယ်ဆိုတာ နည်းနည်း ယောဂီတွေတော့ သဘောပေါက်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်နော်။ မနက်က လှူဒါန်းတဲ့ ထောပတ်ဆွမ်း၊ ဒန်ပေါက်ဆွမ်း စားပြီးပြီ၊ ဘယ်လောက် အရသာရှိလဲ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်။ နောက်တစ်ခု တရားထိုင်လိုက်တယ်၊ ပထမဈာန် သမာဓိရပြီ၊ ဒုတိယဈာန် သမာဓိရပြီ၊ တတိယဈာန် သမာဓိရပြီ၊ စတုတ္ထဈာန် သမာဓိရပြီ ဆိုကြပါစို့နော်။</p> <p>အဲဒီ သမာဓိချမ်းသာသုခ၊ နတ်သုခနဲ့ ခုနက မနက်ကစားခဲ့တဲ့ ဒန်ပေါက်ရဲ့ အရသာက ကာမသုခလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ကာမသုခ ချမ်းသာနဲ့ ဒီဈာနသုခ ချမ်းသာ ဘယ်ကပိုပြီးတော့ ကြီးကျယ်လဲ။ ဈာနသုခက ပိုကောင်းဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူက တစ်နာရီ ထိုင်နေရင် တစ်နာရီလုံးလုံး ရောင့်ရဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလား၊ မရှိဘူး။ ဟိုဥစ္စာက ဗိုက်သာ ပြည့်သွားပါစေ၊ နောက်ထပ် “အမေ စားစမ်းပါဦး၊ စားစမ်းပါဦး” ဆိုရင် စားပါဦးမလား။ ဗိုက်သာ တင်းသွားပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ လှည့်ကြည့်လို့ရပါဦးမလား။ မရတော့ဘူး။ သူက တကယ်ကောင်းတဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ လည်ချောင်းလွန်သွားတာနဲ့ သူက ချမ်းသာသုခက ပျောက်မသွားဘူးလား။ ပျောက်သွားတယ်။</p> <p>ဈာန်ချမ်းသာဆိုလို့ရှိရင် သူက တစ်နာရီနေရင် တစ်နာရီလုံး မချမ်းသာဘူးလား။ ချမ်းသာတယ်။ နှစ်နာရီ နေနိုင်ရင် နှစ်နာရီလုံးလုံးသည် ဈာနသုခတွေက ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတယ်နော်။ နှစ်နာရီ ခံစားလို့ရတယ်။ ဟိုမှာက နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီ ခံစားလို့ ရနိုင်သလား။ မရနိုင်ဘူး။ လျှာဖျားလေး လွန်သွားတာနဲ့ ကုန်သွားပြီ။ ကာမသုခထက် ဈာနသုခက ပိုပြီးတော့ မကြီးကျယ်ဘူးလား။ ကြီးကျယ်တယ်။ ဈာနသုခထက် ဝိပဿနာသုခက ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲဒီလိုသိတဲ့ အသိဉာဏ်က အထူးသဖြင့် ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်ပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီဆိုလို့ရှိရင် ဝိပဿနာရသလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလွန်ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်နေတဲ့ ချမ်းသာသုခ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။</p> <p>ဒကာတော် ကောသလမင်းကြီး ... ဤဥပမာ အတူသာလျှင် မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပြန့်ပြောကြီးကျယ် မြင့်မြတ်လှစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရရှိသည်ဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကို မချမ်းသာစေ၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှုလည်း မဖြစ်စေ၊ သူတစ်ပါးတို့၏ ချမ်းသာရွှင်လန်းမှုကိုလည်း မဖြစ်စေဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ရေ မီး မင်း ခိုးသူ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အမွေခံဆိုးတွေက ရရှိသွားမယ်။ ဒီ မသူတော် ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေဟာ ကောင်းစွာ မသုံးစွဲရခြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်သို့ ရောက်သွားမယ်။ ဒါက ဦးပဉ္စင်းတို့ ဒါနကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အကျိုးတရားပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ် -</p> <p><b>မဟာရာဇ</b> ----------<br> သူတော်ကောင်းဆိုတာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရရှိလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် မိမိကိုယ်ကို ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်။ မိမိလည်း သုံးစွဲတယ်၊ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ ရွှင်လန်းစေတယ်၊ မိဘတို့ကိုလည်း လှူဒါန်းတယ်၊ မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတွေ သားသမီးတွေ အလုပ်သမားတွေ သာမဏ ဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အထက်တန်းကျကျ ဒါနတွေ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တယ်။ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် မင်းတွေကလည်း မဆောင်ယူတော့ဘူး။ ကောင်းကောင်းကြီး သူက အသုံးချလိုက်တယ်။ မလှူရသေးရင်တော့ မီးလောင်ချင် လောင်နိုင်တယ်။ မလှူရသေးရင်တော့ သူခိုး ခိုးချင်ခိုးနိုင်တယ်။ လှူပြီးပြီဆိုတော့ ခိုးစရာ ရှိသေးသလား? မရှိတော့ဘူး။ ရေလည်း မသယ်ဆောင်တော့ဘူး။ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အမွေခံဆိုးတို့သည်လည်း မယူဆောင်ကြလေကုန်။</p> <p>ဒီလို ကောင်းစွာ သုံးစွဲခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ သုံးစွဲခြင်း အဆင့်သို့သာ ရောက်သွားတယ်၊ ကုန်ခန်းခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်သွားဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင်တယ်။ နောင်တမလွန်မှာလည်း ဒါနရဲ့ ကုသိုလ်ကံစေတနာတွေကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ထပ်ပြီးတော့ မသုံးဆောင်ရဘူးလား? သုံးဆောင်ရတယ်။ ခုနက ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ သုံးဆောင်ရတဲ့အဆင့် ရှိသလား? ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မသုံးဆောင်ရဘူး။ နောင်တမလွန်မှာ ဒီဒါန မပြုခဲ့တဲ့အတွက် ဒါနအကျိုးကို ထိုင်ပြီးတော့ သုံးဆောင်မှုဆိုတာ ရှိသလား? မရှိတော့ဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတယ် -</p> <p><b>သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ</b> -----------<br> ဒါနမှာ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန ဆိုပြီးတော့ ဒါန နှစ်မျိုး ရှိတယ်။ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန နှစ်မျိုးရှိတဲ့အနက်က ဓမ္မဒါနကို အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဆိုပြီး ဟောတယ်။ အလုံးစုံသော ဒါနတို့ကို ဓမ္မဒါနက အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏၊ အရသာ အားလုံးကို တရားအရသာက အောင်နိုင်၏၊ မွေ့လျော်ဖွယ် အားလုံးကို တရား၌ မွေ့လျော်ခြင်းက အောင်နိုင်၏၊ ဒုက္ခအားလုံးကို တဏှာကုန်ခြင်းက အောင်ပွဲယူနိုင်ပါပေ၏၊ အလုံးစုံသော ဒါနတို့ကို ဓမ္မဒါနက အောင်နိုင်ပုံကိုတော့ ဘုန်းကြီး ဒီနေ့ဟောဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး။</p> <p>အရသာ အားလုံးကို တရားအရသာက အောင်နိုင်၏၊ ယောဂီတွေ သဘောပေါက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ မနက်က လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ထောပတ်ဆွမ်း ဒံပေါက်ဆွမ်း စားပြီးပြီ။ ဘယ်လောက် အရသာရှိသလဲ? နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်။ တရား ထိုင်လိုက်တယ်။ ပထမဈာန် သမာဓိ ရပြီ၊ ဒုတိယဈာန် သမာဓိ၊ တတိယဈာန် သမာဓိရပြီ၊ စတုတ္ထဈာန် သမာဓိ ရပြီ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီ ဈာနသုခနဲ့ မနက်စားတဲ့ ဒံပေါက်ထမင်းရဲ့ အရသာ ကာမသုခ ဘယ်ဒင်းက ပိုပြီး ကြီးကျယ်သလဲ? ဈာနသုခက ပိုကောင်းတယ်။ တစ်နာရီထိုင်နေရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ ကာမသုခက ဗိုက်သာ ဝသွားပါစေ ထပ်စားပါအုံးဆိုရင် စားအုံးမလား? မစားတော့ဘူး။ တကယ်ကောင်းတဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ လည်ချောင်း လွန်သွားတာနဲ့ ချမ်းသာသုခက ပျောက်မသွားဘူးလား? ပျောက်သွားတယ်။</p> <p>ဈာန်ချမ်းသာက တစ်နာရီနေရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ နှစ်နာရီနေရင် နှစ်နာရီလုံးလုံး ဈာနသုခတွေက ဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတယ်။ နှစ်နာရီ ခံစားလို့ရတယ်။ ဟိုမှာက နှစ်နာရီ သုံးနာရီ ခံစားလို့ ရသလား? မရဘူး။ လည်ပင်းလေး လွန်သွားတာနဲ့ သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကာမသုခထက် ဈာနသုခက ပိုပြီး မကြီးကျယ်ဘူးလား? ကြီးကျယ်တယ်။ ဈာနသုခထက် ဝိပဿနာသုခက ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ် ဒီနာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲဒီလို သိတဲ့ အသိဉာဏ်တွေကို အထူးသဖြင့် ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်သို့ ရောက်လာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ဝိပဿနာရတိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလွန်ချမ်းသာတဲ့ သုခတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။</p> mwagcfbve2cp8pzbhw2fbgbvvpowxv6 21935 21934 2026-04-18T17:09:37Z Tejinda 173 21935 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၆/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၅/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၇/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်။ ရာဇဝင်၌ လူကိုယ်တိုင်းရေး ရှိသည်-56 <h3>ဒါန၏ အရှင်သခင်၊ မိတ်ဆွေနှင့် ကျေးကျွန်</h3> <p>ဒါနပတီတိ ယံ ဒါနံ ဒေတိ, တဿ ပတိ ဟုတွာ ဒေတိ, န ဒါသော, န သဟာယော။<br> <b>ယံ ဒါနံ</b> အကြင်ဒါနကို ပေးလှူ၏။ တဿ - ထိုသို့သော အလှူဒါန၏ <b>ပတိ</b> အရှင်သခင်သည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။ ဒါသော-ဒါန၏ ကျွန်အဖြစ်ဖြင့် ပေးလှူသည်ကား န-မဟုတ်၊ သဟာယော-ဒါန၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်၍ ပေးလှူသည်ကား န-မဟုတ်။</p> <p>ဒါနတစ်ခု ကျင်းပတဲ့အချိန်အခါမှာ၊ အလှူဒါနတစ်ခု ပြုပြီဆိုရင် မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူတာကို ချီးမွမ်းတော်မူတယ်။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတာကိုလည်း ဘုရားက မချီးမွမ်းဘူး၊ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ ပေးလှူနေတာကိုလည်း မြတ်စွာဘုရားကတော့ မချီးမွမ်းဘူးတဲ့။ ကဲ... ဒကာကြီးတွေ၊ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူတယ်၊ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတယ်၊ ဒါနရဲ့ မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ လှူတယ်ဆိုတာ ဘာလဲလို့ သိဖို့ မလိုဘူးလား။ အကယ်၍များ သိခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ကြိုမေးထားရဦးမယ်။</p> <h3>ဒါန၏ ကျေးကျွန်အဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း (ဒါသဒါန)</h3> <p><b>ယော ဟိ အတ္တနာ မဓုရံ ဘုဉ္ဇတိ, ပရေသံ အမဓုရံ ဒေတိ, သော ဒါနသင်္ခါတဿ ဒေယျဓမ္မဿ ဒါသော ဟုတွာ ဒေတိ။ </b> ကောင်းလိုက်တာလေးနော်။ <b>ယော</b> အကြင်အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင်က <b>မဓုရံ</b> ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဘုဉ္ဇတိ</b> စား၏။ <b>ပရေသံ</b> သူတစ်ပါးကို ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အား <b>အမဓုရံ</b> မချိုမြိန် မကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။</p> <p>ကိုယ်ကတော့ ကောင်းတာလေး စားတယ်၊ သူများတော့ "အို... ပေးလိုက်လေ၊ ဒီမကောင်းတာလေး သူများပေးလိုက်ပါ" ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီတော့ ဒကာကြီးတွေ လှူဖူးလား။ ဟမ်... လှူဖူးတယ်။ အဟမ်း... ကြာပြီ။ မိမိက ကောင်းတာလေး စားပြီးတော့ သူတစ်ပါးကို မကောင်းတာလေး လှူတယ်တဲ့နော်။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>ဒါနသင်္ခါတ</b> ဒါနဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော တရားဓမ္မ၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ (တချို့နေရာမှာ မနေ့ကပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ဒါနကုသိုလ်စေတနာကိုလည်း ဒါနလို့ခေါ်တယ်၊ ဒါနကုသိုလ်စေတနာနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ အလောဘကိုလည်း ဒါနလို့ခေါ်တယ်၊ ဒီနေရာမှာကျတော့ ပေးလှူဖွယ်ဝတ္ထုကိုလည်း ဒါနဝတ္ထုလို့ ခေါ်တယ်)။ ဒါကြောင့် <b>ဒါနသင်း္ခါတ</b> ဒါနခေါ်ဆိုသော တရားဓမ္မ၊ လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ <b>ဒါသ</b> ကျေးကျွန်အနေနဲ့ လှူတာတဲ့။ ဒါ ကျေးကျွန်၊ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတာပဲ။</p> <p>ဒီတော့ မိမိက ကောင်းတာစားပြီး သူတစ်ပါးကို မကောင်းတာ လှူခဲ့ရင်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုပေးမလဲဟင်။ အဲ့ဒါ စဉ်းစားကြည့်။ အလှူခံ တစ်ကြိမ်လေး "ခွေးတောင် ပါတယ်" ဆိုပြီးတော့ ခွေးကို ကျွေးချင်သလို ကျွေးခဲ့တယ်နော်။ ကျွေးချင်သလိုကျွေးရင် ကိုယ်က အကောင်းတွေစားပြီးတော့ သူတစ်ပါးကို အညံ့လှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီစေတနာက သူတစ်ပါးကို နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတဲ့ ထိုသူတော်ကောင်းတွေကို၊ တစ်ဖက်ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုပေါ့နော်၊ နှိမ်ချတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလေး ရှိတော့ အဲ့ဒီကံက တစ်ဖက်သားကို နှိပ်ကွက်တဲ့ စိတ်ထားလေး ခြံရံပြီး လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ဒါနဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဒီဒါနကံမျိုးက အကျိုးပေးတဲ့အချိန်မှာ မိမိက ဘာဖြစ်လဲ။ နိမ့်ကျတဲ့ ဘဝရရှိမယ်။ မိမိကို မကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ လှူမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဝိုင်းနေလိမ့်မယ်။ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို လှူမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်က မရှိတော့ဘူး။ ဒါ "ဒါသဒါန" အဖြစ်နဲ့ လှူတဲ့ ဒါနနော်။</p> <h3>ဒါန၏ မိတ်ဆွေအဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း (သဟာယဒါန)</h3> <p>နောက်တစ်ခုကတော့ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ လှူတယ်ဆိုတာက ဘာလဲ။ <b>ယော ယံ အတ္တနာ ဘုဉ္ဇတိ, တဒေဝ ဒေတိ, သော သဟာယော ဟုတွာ ဒေတိ။ ယော</b> အကြင်အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင် <b>ဘုဉ္ဇတိ</b> စား၏။ <b>တဒေဝ</b> မိမိစားသုံးတဲ့ အစာအာဟာရကိုပင်လျှင် <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>သဟာယော</b> လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ အဆွေခင်ပွန်းသည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူသည်မည်၏။</p> <p>မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ဆိုတာ အဲ့ဒါပဲ။ မိမိစားနေတဲ့ အစာအာဟာရကိုပဲ ပေးတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်က ဒါနဝတ္ထုရဲ့ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ပေးလှူတာ။ ပေးလှူလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ မိမိက ပဲလှူတယ်၊ ကိုယ်လည်း ပဲပြုတ်ပဲစားတယ်၊ သူကလည်း ပဲလှူတယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ နောက်ထပ်အကျိုးပေးလို့ရှိရင် ဘယ်လိုအကျိုးပေးမလဲ။ ဟမ်... တန်းတူပဲ အကျိုးပေးမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အထက်တန်းကျကျ အကျိုးပေးပါ့မလား။ မပေးနိုင်ဘူး။</p> <h3>ဒါန၏ အရှင်သခင်အဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း (ဒါနပတိဒါန)</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>ယော ပန အတ္တနာ ယေန ကေနစိ ယာပေတိ, ပရေသံ မဓုရံ ဒေတိ, သော ပတိ ဇေဋ္ဌကော သာမီ ဟုတွာ ဒေတိ။ ယော ပန</b> အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်ကား၊ <b>အတ္တနာ</b> မိမိကိုယ်တိုင်က <b>ယေန ကေနစိ</b> တစ်စုံတစ်ခုသော အရာဝတ္ထုဖြင့် <b>ယာပေတိ</b> မျှတ၍ နေ၏။ သင့်သလိုပဲ စားလိုက်တယ် ကိုယ်ကတော့နော်။ <b>ပရေသံ</b> အလှူခံဟု ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတော်ကောင်းတို့အား <b>မဓုရံ</b> ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစာအာဟာရကို <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူ၏။</p> <p>မိမိကတော့ တော်သလို ရေသလိုပဲ၊ ဖြစ်သလို စားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်ကျတော့ ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်နေတဲ့ အစာအာဟာရတွေကို ပေးလှူတယ်။ <b>သော</b> ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်သည် <b>ပတိသေဋ္ဌော</b> လှူဖွယ်ဝတ္ထု၏ အကြီးအကဲ၊ <b>သာမီ</b> အရှင်သခင်သည် <b>ဟုတွာ</b> ဖြစ်၍ <b>ဒေတိ</b> ပေးလှူသည်မည်၏။</p> <p>လှူဖွယ်ဝတ္ထုရဲ့ အပေါ်၌ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာတရားရှိတယ်။ ဒီတဏှာတရားကို သူက စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလို့ သူ့ကို အလှူဝတ္ထုရဲ့ အရှင်သခင်အနေနဲ့ လှူတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ ပထမပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ လှူဝတ္ထုအပေါ်၌ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာတရားကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသလား။ မရှိဘူး။ မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် တဏှာ့ကျွန်အဖြစ်နဲ့၊ သူက တဏှာ့ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူလိုက်တာ။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုရဲ့ ကျွန်ဆိုတာက လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်မှာ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာရဲ့ ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူတာ။ အလယ်ပုဂ္ဂိုလ် မိတ်ဆွေအနေနဲ့ လှူတာကျတော့ တန်းလှူထားတယ်၊ တန်းလှူထားတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ထက် မြင့်မြင့်လှူနိုင်တဲ့ စိတ်ထားရှိသလား။ မရှိဘူး။ သူက အရှင်သခင် မဟုတ်ဘူး၊ သူက မိတ်ဆွေအနေနဲ့ အဆင့်အတန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။</p> <p>အဲ... နောက်ဆုံး နံပါတ်သုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ သူက လှူဝတ္ထုအပေါ်မှာ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာကို သူက စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ အနိုင်ယူနိုင်တယ်။ မိမိက သင့်သလို တော်သလို ရေသလိုပဲ စားလိုက်တယ်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့်မားမား စနစ်တကျ လှူတယ်၊ ချိုမြိန်ကောင်းမြတ်တဲ့ အစားအစာတွေကို ပေးလှူတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါကြောင့် <b>ဒါနသမ္ပဒံ ဟုတွာ ဒါနပတိ ဒါနံ</b>။ ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်မျိုးကို ရည်ရွယ်တော်မူ၍ <b>ဒါနပတိ</b> ဒါန၏ အရှင်သခင်ဟူ၍ <b>ဝုတ္တံ</b> ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဒီလိုအလှူရှင်မျိုးကို မြတ်စွာဘုရားက ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်ဆိုပြီးတော့ ဒီလိုဟောနေတာနော်။</p> <h3>အဂ္ဂိတ္တိရသေ့၏ ဒါနပတိ ဆုတောင်းဂါထာ</h3> <p>အဲ့ဒီလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ လူအများအပေါင်းက ဒီဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းကို ချစ်မြတ်နိုးကြတယ်။ ဒါက နံပါတ်တစ် အကျိုးတရားပဲ။ သို့သော် သူတို့ ချစ်သည်ဖြစ်စေ မချစ်သည်ဖြစ်စေပေါ့၊ ဒီနေရာမှာ ဘုရားအလောင်းတော်တို့ကတော့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကြီးကို ရည်ရွယ်တောင်းတပြီးတော့ ဒီလိုဒါနပြုတဲ့အချိန်မှာ ဘုရားအလောင်းတော်တွေရဲ့ တောင်းတချက်ကလေး တစ်ခုရှိတယ်နော်။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဒီတောင်းတချက်ကလေး ကြည်ညိုလွန်းလို့ ခဏခဏတော့ ဟောဖူးပါတယ်။</p> <p>အဂ္ဂိတ္တိဇာတ်မှာ ဆိုကြပါစို့နော်။ သိကြားမင်းကြီးက အဂ္ဂိတ္တိရသေ့ကို ပေးတဲ့ဆုမှာ၊ နောက်ဆုံး ဒီဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဂ္ဂိတ္တိရသေ့ တောင်းတဲ့ ဆုလေးတစ်ခုနော်။<br> <b>"တောရတ္တေ ဝိဝသေနေသု၊ သူရိယုဂ္ဂမနံ ပတိ။</b><br> <b>ဒိဗ္ဗာ ဘက္ခာ ပါတုဘဝန္တု၊ သီလဝန္တော စ ယာစကာ။</b><br> <b>သဒ္ဒဟတော မေ နိယျန္တဿ၊ န တရဟံ သရဏံ စိတ္တံ ပသာယံ၊ ဧတံ သက္က ဝရံ ဝုတေ။"</b></p> <p>အေး... ဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတောင်းတဲ့ ဆုလေးတစ်ခုပဲ။ <b>တောရတ္တေ ဝိဝသေနေသု</b> ထိုညဉ့်၏ အဆုံး၌၊ <b>သူရိယုဂ္ဂမနံ ပတိ</b> နေဝန်းထွက်ပေါ်လာသော အချိန်အခါကာလ၌၊ <b>ဒိဗ္ဗာ ဘက္ခာ</b> နတ်၌ဖြစ်သော နတ်စာတို့သည် <b>ပါတုဘဝန္တု</b> ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်း။ <b>သီလဝန္တော စ ယာစကာ</b> သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ <b>ပါတုဘဝန္တု</b> ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်း။</p> <p>သူတောင်းတဲ့ ဆုက၊ နောက်တစ်နေ့ ညအဆုံး နေဝန်းထွက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်နဲ့တူတဲ့ နတ်စာတွေ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းတယ်။ အဲ့ဒီ နတ်စာဟာ သူစားတဲ့ အစာအာဟာရမျိုး ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ သူစားနေတာက ထိုအချိန်အခါမှာ ကန္နီပင်ကြီး (ကင်ပွန်းပင်ကြီး) အောက်မှာနေပြီးတော့ အရွက်နုတဲ့ အချိန် အရွက်ပဲ ပြုတ်စားတယ်၊ အဖူးဖူးတဲ့ အချိန် အဖူးလေးတွေပဲ ပြုတ်စားတယ်၊ အသီးသီးတဲ့ အချိန် အသီးလေးတွေပဲ ပြုတ်စားနေတယ်။ အဲ့ဒီပြုတ်စားတဲ့ ဒီကန္နီရွက်၊ ကန္နီဖူး၊ ကန္နီသီးမှာ ဆားလည်း မပါဘူး၊ ဆီလည်း မပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုသူလှူချင်နေတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု၊ သူတောင်းတတဲ့ဆုကျတော့ ကြည့်လိုက်တော့ "ဒိဗ္ဗာ" တဲ့နော်၊ နတ်စာ ဖြစ်နေတယ်။ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ နတ်စာကို သူက ပေးလှူချင်နေတယ်။ နတ်စာဟာ အလွန်အရသာရှိတယ်၊ သူစားတဲ့ အစာအာဟာရမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။</p> <h3>မကုန်ခမ်းသော အလှူနှင့် ကြည်လင်သော စေတနာ</h3> <p>ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်။ နတ်၌ဖြစ်ရှိတဲ့ နတ်စာတွေ နေဝန်းထွက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်းလို့ ဆုတစ်ခုတောင်းတယ်။ ပြီးတော့ <b>သီလဝန္တော စ ယာစကာ</b> သီလရှိတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းပဲ <b>ပါတုဘဝန္တု</b> ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာကြပါစေကုန်သတည်း။ လှူချင်လိုက်တာ၊ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ် သူတော်ကောင်းတွေကို သိပ်ပြီး လှူချင်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း ဒကာကြီးတွေနော်။ နေဝန်းထွက်တဲ့အချိန် နတ်စာကဲ့သို့ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တွေကို၊ ခုလို တရားဘာဝနာတွေကို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ်တွေကို လှူဒါန်းနေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက် ဝမ်းမြောက်ဖို့ ကောင်းလဲဟင်။ ဒီဒါနသည် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဒါနတစ်ခုတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။</p> <p>သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ပြဿနာလေးတွေ ရှိတတ်တယ်နော်။ ပြဿနာရှိတဲ့အတွက် သူက ဘာဆက်ပြီး ဆုတောင်းလဲ။ <b>"သဒ္ဒဟတော မေ နိယျန္တဿ၊ န တရဟံ သရဏံ စိတ္တံ ပသာဒေထ၊ ဧတံ သက္က ဝရံ ဝုတေ။"</b> <b>သဒ္ဒဟတော</b> ပေးလှူ၍နေသော၊ <b>မေ</b> အကျွန်ုပ် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့အား၊ <b>န ခီယေထ</b> မကုန်ခမ်းနိုင်ပါစေကုန်သတည်း။ တစ်ခါတစ်လေ ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတို့ ဆိုကြပါစို့နော်၊ သီလရှိတဲ့ အရှင်ကောင်း အရှင်မြတ်တွေက ကြွလာပြီ။ မိမိကလည်း လှူဒါန်းနေပြီ။ လှူဖွယ်ဝတ္ထုက တစ်ခါတစ်ရံ ကုန်မသွားဘူးလား။ ကုန်သွားတယ်။ ကုန်သွားလို့ရှိရင် ဘာလုပ်လဲ။ ဘာလုပ်ကြလဲ။ ဇွန်းလေးတွေနဲ့ ကပ်ပြီး နည်းနည်းချင်းစီ "မျက်စိလောက်လေး" ဆိုတာမျိုး ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီလို အဖြစ်မျိုးမှာ စိုးလို့နော်။ အဂ္ဂိတ္တိရသေ့က သူက ဆုတောင်းတဲ့ နေရာမှာ တော်တော်လေး အကွက်စစ်တယ်၊ ပုံမှန်ကြည့်ရတာ ဒီဖောက်သည်တွေကို သူတော်တော်လေး နားလည်နေသလားတော့ မသိဘူးနော်။</p> <p>အဲ့ဒါ သူက ဘာလုပ်သလဲ။ <b>သဒ္ဒဟတော</b> ပေးလှူ၍နေသော၊ <b>မေ</b> အကျွန်ုပ် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့အား၊ <b>န ခီယေထ</b> မကုန်ခမ်းနိုင်ပါစေသတည်း။ ဟော... ပေးလှူတဲ့ အချိန်အခါမှာ လှူတဲ့ဝတ္ထုတွေကလည်း ကုန်မသွားပါစေနဲ့။ ကုန်သွားလို့ရှိရင် နောက်ထပ် မလှူရတဲ့အတွက် စိတ်ချမ်းသာပါ့မလား။ မချမ်းသာနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက လှူချင်တယ်၊ ဝအောင် လှူချင်တယ်၊ များများလည်း လှူချင်တယ်၊ ကောင်းကောင်းလည်း လှူချင်တယ်၊ ပြည့်ပြည့်စုံစုံလေးလည်း လှူချင်တယ်။ မကုန်မခမ်းစေချင်ဘူးတဲ့နော်။</p> <p>နောက်တစ်ခုက ဆက်ဆုတောင်းသေးတယ်။ သူ့ဆုတောင်းချက်က အကွက်ရှိလို့ပါနော်။ <b>ဒတွာ</b> ပေးလှူမိတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလ၌၊ <b>န အနုတပ္ပေယျံ</b> နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်မှု မဖြစ်ရပါလို၏။ ဟော... ပေးလှူပြီးတဲ့အခါ တစ်ခါတည်း "ငါကွာ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီလူတွေ ငါလှူလိုက်ရတာ မှားတာပဲ" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် တစ်ခါတစ်ရံ မဖြစ်ဘူးလား။ ဖြစ်တတ်တယ်။ ပေးလှူပြီးတဲ့နောက်မှ လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်၌ နှမြောတွန့်တိုပြီး "ငါလှူမိတာတော့ မှားလေပြီ" ဆိုတဲ့ စိတ်ထား၊ ဒီစိတ်ထား မကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားလေးတွေ တစ်ခါတစ်ရံ ဖြစ်တတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ပေးလှူပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလမှာလည်းပဲ နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်မှု မဖြစ်ရပါလို၏ ဆိုတဲ့ဆုကို တောင်းတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလောက်တင် ကျေနပ်သလားဆိုတော့ မကျေနပ်သေးဘူးနော်။ <b>ဒဒတော မေ စိတ္တံ ပသာဒေထ</b>။ <b>ဒဒတော</b> ပေးလှူနေဆဲ အချိန်အခါကာလ၌၊ <b>မေ</b> အကျွန်ုပ် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့၏၊ <b>စိတ္တံ</b> စိတ်သည်၊ <b>ပသာဒေထ</b> ကြည်လင်၍ နေပါစေ။ ပေးလှူနေတဲ့ အချိန်မှာလည်း စိတ်ထားဟာ ကြည်လင်နေပါစေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ညက ဟောခဲ့ပြီးပြီနော်။ ဒါနတစ်ခု ကျင်းပ လှူဒါန်းနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ <b>သုမနစိတ္တ</b> အလွန်ကြည်လင်သော စိတ်ထား ရှိရမယ်။ ဒီကြည်လင် ဝမ်းမြောက်နေတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကသာ အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့၊ အထက်တန်းကျတဲ့ ဘဝ၊ အထက်တန်းကျတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ပေးနိုင်တယ်။</p> <p>ပေးလှူတဲ့ အချိန်အခါမှာ စိတ်တွေက မကြည်လင်ဘူးဆိုလို့ရှိရင်၊ ဒီကံက အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ အကျိုးတရား ပေးနိုင်ပါ့မလား။ မပေးနိုင်ဘူး။ ပါးစပ်ကတော့ "လောကလေး လောကုကလေး" နဲ့ ပြောလိုက်တယ်— "အို... ဟိုမှာလေ ရှိတယ်လေ၊ အဲ့ဒီ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ၊ ဟိုဗီရိုထဲမှာ ဟော... လိပ်တွေ (Biscuit) လည်း ရှိပါတယ်၊ နို့ဆီတွေလည်း ရှိပါတယ်၊ အလိုရှိသလို စားသွား"။ ဟိုကလည်း အလိုရှိသလို စားသွားလိုက်တာ ကုန်ရောပဲ။ ကုန်ပြီဆိုတဲ့ အခါကျတော့ ပြီးတဲ့အခါ ဘာပြောလဲ— "အမလေး... မင်းတို့ မျှမသောက် စားသွားလိုက်တာ ကုန်ရောပဲ"။ ဟော... စိတ်ကြည်လင်မှု ရှိသလား။ မရှိဘူး။ ပေးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ "ဒီလောက်တောင် စားသွားရဲ့လေ" ဆိုပြီးတော့ စိတ်တွေ ညစ်တာ ဖြစ်တတ်တယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒီလို စိတ်ကလေးတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ အဂ္ဂိတ္တိရသေ့က ထည့်ပြီး ဆုတောင်းတယ်။ အဲ့ဒီလို အဂ္ဂိတ္တိရသေ့ရဲ့ ဆုတောင်းမှာ ကြည့်လိုက်ပေါ့၊ သူက ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခုကို လှူချင်တယ်။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ သူလှူချင်တာ ဟုတ်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ ပေးလှူပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလမှာ စိတ်တွေက မကျေမလင်ဖြစ်တယ်၊ နောင်တတစ်ဖန် ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်တယ်၊ ပေးလှူနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း စိတ်ဓာတ်တွေက မကြည်လင်ဘူး ဆိုတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန် ဖြစ်နေတာနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လှူဖွယ်ဝတ္ထုအပေါ်၌ တွယ်တာတပ်မက်နေတဲ့ တဏှာကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူးတဲ့နော်။</p> <p>အဲ့ဒီတော့ တွန့်ဆုတ် တွန့်ဆုတ် ဖြစ်နေလို့ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်တွေ မကြည်လင်ဘူး ဆိုရင်တော့ မိမိရဲ့ ဒါနကုသိုလ်ကံ စေတနာမှာ အကုသိုလ်တရားတွေက ဝန်းရံထားတဲ့အတွက်၊ ဒီဒါနသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကုသိုလ်ကံမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဒီဥက္ကဋ္ဌဒါန ကုသိုလ်ကံမျိုး ဖြစ်ချင်တဲ့အတွက် အဂ္ဂိတ္တိရသေ့က ဒီဆုတွေ တောင်းနေတာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီလို အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကသာလျှင် အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့၊ အထက်တန်းကျတဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကြီး အစရှိသော အကျိုးထူးတရားတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ အလွန်အဆင့်အတန်း နိမ့်နေတဲ့ ကံကြီးက ဒီလောက် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ အကျိုးကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါ့မလား။ မရှိနိုင်ဘူး။</p> <h3>ဒါန၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများ</h3> <p>ဒါ့ကြောင့် မိမိတို့ဟာ ဘာအလုပ်ပဲ လုပ်လို့ပေါ့၊ ဒါနပဲ ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ သီလဆောက်တည်သည်ဖြစ်စေ၊ သမာဓိပွားသည်ဖြစ်စေ၊ ဝိပဿနာပွားသည်ပဲ ဖြစ်စေ၊ ဒါ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံတွေ ထောင်နေတာပဲ။ ဒီကံတွေကို ထောင်တဲ့အချိန်အခါမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးတွေ ဖြစ်ဖို့ မလိုဘူးလားလို့ ဆိုအပ်ပါတယ်။</p> <p>လှူလည်း လှူသေးတယ်၊ လှူလည်း လှူလိုက်ရတယ်၊ ပစ္စည်းလည်း ကုန်သွားတယ်၊ စိတ်ဓာတ်က အဆင့်အတန်းမမြင့်တဲ့အတွက် <b>ဒါန၏ ကျေးကျွန်</b> ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒီအလှူသည် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတယ်။ <b>ဒါန၏ မိတ်ဆွေ</b> ဖြစ်သွားရင်လည်း ဒီအလှူသည် အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတယ်။ <b>ဒါန၏ အရှင်သခင်</b> ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီဒါနသည် အဆင့်အတန်း မြင့်သွားပြီ။</p> <h3>ဒါနအရှင်သခင်အဖြစ် လှူဒါန်းခြင်း၏ မျက်မှောက်အကျိုး (၄) ပါး</h3> <p>ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုဒါနမျိုးကို ဘုရားရှင်က နံပါတ်တစ် ဘယ်လိုအကျိုးလဲဆိုတော့—</p> <blockquote><b>"ဒါယကာ သီဟ၊ ဒါနပတိ ဒါယကော သတ္တံ ပိယော ဟောတိ မနာပေါ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ဒါနကို ပေးလှူတတ်တဲ့ ဒါန၏ အရှင်သခင်သည်၊ ဇနားသော— သတ္တဝါအပေါင်း၏၊ ပိယော— ချစ်မြတ်နိုးအပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ မနာပေါ— စိတ်နှလုံးကို တိုးပွားစေအပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဟောတိ— ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ဒီလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့သာ ပေးလှူပါ။ ဒီလိုပေးလှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လူအများအပေါင်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးတယ်။ ဒါဟာ ပထမ ဒါနကြောင့် ဒိဋ္ဌဓမ္မ မျက်မှောက်ဘဝမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးတစ်ခုပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ခု နံပါတ်နှစ် အကျိုးကတော့—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိံ ဒါယကံ သန္တော သပ္ပုရိသာ ဘဇန္တိ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ပုန စပရံ— နောက်ထပ်တစ်မျိုးကား၊ ဒါယကံ— ပေးလှူတတ်တဲ့၊ ဒါနပတိံ— ဒါန၏ အရှင်သခင်သို့၊ သန္တော သပ္ပုရိသာ— သူတော်ကောင်းတို့သည်၊ ဘဇန္တိ— ချည်းကပ်ကြလေကုန်၏။</p> <p>ဒီလိုဒါနကို လှူတဲ့အချိန်မှာ ခုနကပြောသလိုပေါ့၊ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့လည်း မလှူဘူး၊ မိတ်ဆွေအနေနဲ့လည်း မလှူဘူး၊ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ရိုရိုသေသေ လေးလေးစားစားနဲ့ မွန်မွန်မြတ်မြတ်နဲ့ လှူဒါန်းနေကြတယ်။ အဲ့ဒီလို လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်ထံသို့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းများ ကြွရောက်ပြီး ချီးမြှင့်ပေးတော်မူတယ်။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ မိမိအိမ်ပေါ် သက်တော်ထင်ရှား မြတ်စွာဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ သံဃာတွေ ကြွလာပြီး ချီးမြှောက်တယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက် ဝမ်းမြောက်ဖွယ် မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်နော်။ ဒီလိုသူတော်ကောင်းတွေဆိုတာက ကမ္ဘာအသင်္ချေနဲ့ ရှိပြီးတစ်ခါ တရားမှတ်တွေ့ရတာ။ ဒီလိုသူတော်ကောင်းမျိုးတွေက မိမိအိမ်သို့ ကြွရောက်ပြီးတော့ ချီးမြှောက်ပေးကြတယ်ဆိုရင် မိမိမှာ ကုသိုလ်တရားတွေ များစွာမတိုးပွားနိုင်ဘူးလား။ တိုးပွားနိုင်တယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဘုရားစသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က မိမိအိမ်သို့ ချဉ်းကပ်တယ်၊ ချဉ်းကပ်ပြီးလို့ရှိရင် ချဉ်းကပ်ရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ တာဝန်တရားနဲ့ လျော်ညီစွာ၊ အကယ်၍ ဘုရားရှင်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါနရှင်ရဲ့ သစ္စာအဓိဋ္ဌာန် ဓာတ်ခံနှင့် လျော်ညီစွာ ဘုရားစကားတွေကို ဟောကြားပေးမှာ။ အဲ့ဒီလို ဟောကြားပြသပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလှူရှင်ကလည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကို ရနိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်း ရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ထိုဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က သစ္စာလေးပါးနဲ့ စတဲ့ တရားစကား ဟောကြားပြသသည့်အဆုံးမှာ မိမိဟာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရရှိနိုင်တဲ့ စိတ်အထိ ကူးမသွားနိုင်ဘူးလား။ ကူးသွားနိုင်တယ်။</p> <p>ဒါဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့က မိမိထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်းကို အကြောင်းခံပြီးတော့ ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားပဲ။ အကယ်၍သာ မိမိက ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတွေက ဒီလိုလာပြီး ချီးမြှောက်ပါ့မလား။ မချီးမြှောက်ဘူး။ ဘုရားအစရှိသော အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ချီးမြှောက်မှုကို ရရှိခြင်းသည် ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနပြုနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကြောင့် လာပြီး ချီးမြှောက်ခြင်း ဖြစ်ကြတယ်နော်။ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိနေခြင်းပေါ့။ ဒီလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခု လှူနိုင်တယ်ဆိုတာ သဒ္ဓါတရား ထင်ရှားရှိလို့လား၊ မရှိလို့လား။ ရှိလို့ပါပဲ။ ယုံကြည်ချက် သဒ္ဓါတရား စွမ်းအင်တွေက သိပ်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့အတွက် ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ သူတို့က ဒါနတစ်ခု လှူဒါန်းတယ်။ ဒါဟာ ဒုတိယ ရရှိနိုင်တဲ့ မျက်မှောက်အကျိုးတရားတစ်ခုပဲ။</p> <p>နံပါတ်သုံး အကျိုးတရားတစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောတယ်—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိဿ ဒါယကဿ ကလျာဏော ကိတ္တိသဒ္ဒေါ အဗ္ဘုဂ္ဂစ္ဆတိ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ စစ်သူကြီး ဒကာတော်သီဟ... ပုန စပရံ— နောက်ထပ်တစ်မျိုးကား၊ ဒါနပတိဿ ဒါယကဿ— ပေးလှူတတ်တဲ့ အလှူရှင်၏၊ ကလျာဏော— ကောင်းမွန်သော၊ ကိတ္တိသဒ္ဒေါ— ကျော်ဇောသံသည်၊ အဗ္ဘုဂ္ဂစ္ဆတိ— ပျံ့နှံ့၍ ထွက်၏။</p> <p>မိုးဆက်ဘဝဂ် ပျံ့နှံ့တက်တယ်ဆိုပြီး ရှေ့ဆရာတော်ကြီးတွေကတော့ ဒီလို ဘာသာပြန်ကြပါတယ်နော်။ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူနေတဲ့ ဒီအလှူရှင်ရဲ့ ကောင်းတဲ့ ကျော်ဇောသတင်းတွေဟာ ပျံ့နှံ့ပြီးတော့ ထွက်နေတယ်။ "ဒီဒကာကြီး သိပ်တော်တယ်၊ ဒီဒကာကြီး သိပ်တော်တယ်" စသည်ဖြင့်ပေါ့နော်။ သူ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ သီလဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ၊ ကောင်းတဲ့ သမာဓိဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ၊ ကောင်းတဲ့ ပညာဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ အစရှိတဲ့ ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးတွေဟာ အလုံးစုံ ပြန့်နှံ့သွားတယ်။ ဒါဟာ မျက်မှောက်ဘဝမှာ တတိယမြောက် ရရှိနိုင်တဲ့ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားပဲ။</p> <p>နောက်ထပ် အကျိုးတရားတစ်ခုကတော့—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိ ဒါယကော ယံ ယဒေဝ ပရိသံ ဥပသင်္ကမတိ၊ ယဒိ ခတ္တိယပရိသံ၊ ယဒိ ဗြာဟ္မဏပရိသံ၊ ယဒိ ဂဟပတိပရိသံ၊ ယဒိ သမဏပရိသံ၊ ဝိသာရဒေါ ဥပသင်္ကမတိ အမင်္ကုဘူတော။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ပုန စပရံ— နောက်တစ်မျိုးကား၊ ဒါနပတိ ဒါယကော— ပေးလှူထားတဲ့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်သည်၊ ယံ ယဒေဝ ပရိသံ— အကြင် ပရိသတ်တို့သို့၊ ယဒိ ခတ္တိယပရိသံ— အကြင် မင်းပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ယဒိ ဗြာဟ္မဏပရိသံ— အကြင် ဗြာဟ္မဏပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ယဒိ ဂဟပတိပရိသံ— အကြင် ဂဟပတိပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ယဒိ သမဏပရိသံ— အကြင် သမဏပရိသတ်သို့ လည်းကောင်း၊ ဥပသင်္ကမတိ— ချည်းကပ်လေအံ့၊ ဝိသာရဒေါ— ရဲရင့်သည်ဖြစ်၍၊ အမင်္ကုဘူတော— မျက်မှောင်ကုတ်ခြင်း မပြုရဘဲ၊ ဥပသင်္ကမတိ— ချည်းကပ်နိုင်လေ၏။</p> <p>မင်းပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ ပုဏ္ဏားပရိသတ်ထံသို့ ဖြစ်စေ၊ ဂဟပတိခေါ်တဲ့ သူဌေးကြွယ် ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ၊ သမဏပရိသတ်ခေါ်တဲ့ ရဟန်းပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ... အေး ဒီပရိသတ်လေးပါး ဘယ်ပရိသတ်ထံသို့ပဲ ဖြစ်စေ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ပေးလှူနေတဲ့ ဒီအလှူရှင်က ချည်းကပ်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဝိသာရဒေါ— ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့၊ အမင်္ကုဘူတော— မျက်မှောင်ကုတ်မှုမရှိဘဲ တန်ခိုးအာနိသင် ထက်မြတ်စွာဖြင့် ချည်းကပ်လို့ရတယ်နော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မိမိက ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုမဆို မင်းပရိသတ်က လာအလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့် လှူတာပဲ၊ ပုဏ္ဏားပရိသတ်က လာအလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ လှူနေတယ်၊ ဂဟပတိပရိသတ်တွေက လာအလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ လှူတယ်၊ သမဏပရိသတ်က အလှူခံလည်း ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ လှူတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ပေးလှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ပေးလှူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ အလွန် အကျွမ်းဝင်တဲ့ သဘောမရှိဘူးလား။ ရှိသွားတယ်။ ဒါနက အောင်သွယ်ပေးလိုက်တာပဲ။ မိမိကိုယ်တိုင် ရိုရိုသေသေ လေးလေးစားစားနဲ့ လာပြီး လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိတယ်။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း တုံ့ပြန်တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတော့ မေတ္တာဓာတ်တွေ ကိန်းဝပ်မလာဘူးလား။ ကိန်းဝပ်လာတယ်။ မေတ္တာဓာတ်ဖြင့် ဆက်ဆံနေတဲ့ ဒီသူတော်ကောင်း အခြေအနေဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကြောက်ရွံ့နေဖို့ လိုသေးလား။ မလိုတော့ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ပဲ ချည်းကပ်လို့ရတယ်နော်။ ဒါဟာ စတုတ္ထမြောက် ဒိဋ္ဌဓမ္မ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောတယ်နော်။</p> <h3>တမလွန်အကျိုးနှင့် ဗောဓိဉာဏ်အထိ ရည်မှန်းခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဘာဟောလဲဆိုတော့—</p> <blockquote><b>"ပုန စပရံ သီဟ၊ ဒါနပတိ ဒါယကော ကာယဿ ဘေဒါ ပရံ မရဏာ သုဂတိံ သဂ္ဂံ လောကံ ဥပပဇ္ဇတိ။"</b></blockquote> <p>သီဟဒါယကာ၊ သီဟစစ်သူကြီး... ပုန စပရံ— နောက်တစ်မျိုးကား၊ ဒါနပတိ ဒါယကော— လှူတတ်တဲ့ ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်သည်၊ ကာယဿ ဘေဒါ— ခန္ဓာကိုယ်၏ ပျက်စီးခြင်းကြောင့်၊ ပရံ မရဏာ— စုတေပြုသင်လွန်သည်မှ နောက်၌၊ သုဂတိံ— ကောင်းမွန်လှသော သုစရိုက်သုံးပါးတို့၏ လာရောက်ရာဖြစ်သော၊ သဂ္ဂံ လောကံ— နတ်ပြည်လောကသို့၊ ဥပပဇ္ဇတိ— ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်တည်နေရပေ၏။</p> <p>ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ လှူဒါန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သေပြီးသည်၏ အခြားမဲ့၌၊ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးပြီးသည်မှ နောက်ကာလ၌၊ ကောင်းမှုပြုသူ သုစရိုက်သမားတို့ရဲ့ လာရောက်ရာဖြစ်တဲ့ နတ်ပြည်လောကသို့ ပဋိသန္ဓေအားဖြင့် ကပ်ရောက်ပြီး နေရတယ်။ ဒါဟာ ဒါနကြောင့် ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရား (၅) ပါး ဖြစ်တယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောပါတယ်နော်။</p> <p>ဒါ့ကြောင့် အဲ့ဒီလို အကျိုးတရား (၅) ပါးက မျက်မှောက်ဘဝမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးကလေးပါး၊ တမလွန်လောကမှာ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးကတော့ တစ်ပါး၊ ပေါင်းလိုက်တော့ အကျိုးဘယ်နှပါးလဲ။ (၅) ပါး။ ဒါနအကျိုးဟာ ဒီလောက်သာ ရှိသလားဆိုတော့ ဒီလိုတော့ မဆိုလိုပါဘူးနော်။ မေးနေတဲ့ သီဟစစ်သူကြီးရဲ့ အလိုဆန္ဒ၊ ဓာတ်ခံနဲ့ လျော်ညီစွာ မြတ်စွာဘုရား ဟောနေခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။ ဒီဒါနသည် မိမိတို့က သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်ကို ရည်ရွယ်တောင့်တဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ဒါနဖြစ်ခဲ့ရင်၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်ကိုလည်း ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘုရားအလောင်းတော်တို့ ဖြည့်ကျင့်ရမယ့် ပါရမီ (၁၀) ပါးထဲမှာ ဒီဒါနပါရမီဟာလည်း တစ်ခုအဖြစ်နဲ့ ပါဝင်နေပါတယ်။ အလားတူပဲ ပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်၊ အဂ္ဂသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ မဟာသာဝကဗောဓိဉာဏ်၊ ပကတိသာဝကဗောဓိဉာဏ်ခေါ်တဲ့ ဒီဗောဓိဉာဏ်တွေကို လွှတ်လပ်တောင့်တခဲ့ရင်လည်း ထိုဗောဓိဉာဏ်တွေကို ရအောင် အားကြီးသော မှီရာ ဥပနိဿယသတ္တိနဲ့ ကျေးဇူးပြုပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိသေးတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနရဲ့ အကျိုးတရားတွေဟာ ဒီလို အဆင့်အတန်းကျတဲ့ အကျိုးတွေသာ ရနိုင်သလားဆိုတော့ မကသေးဘူး။ လူမင်းစည်းစိမ်၊ နတ်မင်းစည်းစိမ်၊ စကြာမင်းစည်းစိမ် အစရှိတဲ့ ဒီဝဋ္ဋနိဿိတဖြစ်တဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို လွှတ်လပ်တောင့်တခဲ့ရင်လည်း ဒီကုသိုလ်ကံစေတနာတွေက ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ် ။</p> <h3>သီလအခြေခံပေါ်မှ ဒါနမျိုးစေ့</h3> <p>ဒါဖြင့် အဲ့ဒီလို စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုတာက ဘယ်အပေါ်မှာ မူတည်ပြီးတော့ အကျိုးပေးသလဲလို့ မေးတော့—</p> <blockquote><b>"တံ ခေါ ပန သီလဝတော ဝဒါမိ၊ နော ဒုဿီလဿ။ သီလဝတော ဘိက္ခဝေ စေတောပဏိဓိ ဝိသုဒ္ဓတ္တာ ဣဇ္ဈတိ။"</b></blockquote> <p>ခေါ်— ထိုကဲ့သို့ ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးတရားကိုလည်းပဲ၊ သီလဝတော— သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ အဟံ— ငါဘုရားသည်၊ ဝဒါမိ— ဟောတော်မူ၏။ ဒုဿီလဿ— သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အား၊ အဟံ— ငါဘုရားသည်၊ နော ဝဒါမိ— ဟောတော်မမူ။</p> <p>ဒီအကျိုးတရားတွေကို ရနိုင်တယ်ဆိုတာ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်သာ ငါဘုရားဟောတာပါ။ သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်တော့ ငါဘုရား မဟောပါဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား။ လိုအပ်တယ်နော်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့—</p> <p>ဘိက္ခဝေ— ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဝိသုဒ္ဓတ္တာ— သီလစင်ကြယ်နေသည့်အတွက်ကြောင့်၊ သီလဝတော— သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၏၊ စေတောပဏိဓိ— စိတ်၏ တောင့်တချက်ဟူသမျှသည်၊ ဣဇ္ဈတိ— မချွတ်ဧကန် ပြည့်စုံတတ်ပေ၏။</p> <p>သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ရဲ့ တောင့်တချက်ဟူသမျှသည် မချို့မငှ ပြည့်စုံတတ်တဲ့ သဘောရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်မှာသာလျှင် ဒီအကျိုးတရားတွေ ရနိုင်တယ်လို့ ငါဘုရား ဟောပါတယ်၊ သီလမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ဒီလိုအကျိုးတရားတွေ ရနိုင်တယ်လို့ ငါဘုရား မဟောဘူးတဲ့။</p> <h3>ဒါနမပြုသူတို့၏ အရှုံးနှင့် အပါယ်ဘေး</h3> <p>သို့သော် တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ ဒီဒါနရဲ့ အကျိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ယုံကြည်ချက်မရှိကြဘူးနော်။ ယုံကြည်ချက်မရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်ကတော့ စားသုံးတယ်၊ သူတစ်ပါးတွေကို လှူဖို့တန်းဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ဘဝနောင်ရေးအတွက် သူတို့က ရှုံးသွားတယ်။ သံသရာခရီးတော်မှာတော့ အရှုံးထွက်တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့ ဒီဘဝမှာ မိမိကိုယ်တိုင်က စားသုံးတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီဘဝအတွက်တော့ သူတို့ တော်သေးတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်။</p> <p>တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ သူတစ်ပါးလည်း မလှူဘူး၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မစားရက် မသောက်ရက် မသုံးရက် ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ပိုပြီးတော့ ရှုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောနိုင်တယ်နော်။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေကို ပန်းတိမ်သမားတို့ရဲ့ ဖားဖိုကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေလျက် အသက်မယှဉ်သူ၊ သေသူဆိုပြီးတော့ ပညာရှိတွေကတော့ ပြောကြတယ်။ ပန်းတိမ်သမားတွေရဲ့ ဖားဖိုထဲမှာ လူကသွားဆွဲလိုက်ရင်တော့ ရှူရှူးရှဲရှဲနဲ့ အသက်ရှူတဲ့ သဘောရှိတယ်နော်၊ မဆွဲရင် ရပ်သွားတာပဲ။</p> <p>အခုလည်း ဒီတိုင်းပဲ၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် သံသရာခရီးမှာ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူတို့က အသက်ရှူရုံပဲ ရှူနေတာပဲတဲ့။ သူတို့ဟာ သံသရာမှာ ရှည်မယ့်အသက် လူသေတွေ အမြဲဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုကောင်းမှုကုသိုလ်မပြုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အပါယ်လေးပါးမှ ကျွတ်လွတ်ခွင့်ဆိုတာ ရှိပါ့မလား။ မရှိတော့ အပါယ်လေးဘုံမှာ ထပ်တလဲလဲ သေရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ အသက်ရှင်နေလျက်နဲ့ သေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလို့ ခေါ်တယ်နော်။ ထပ်ခါထပ်ခါ သေရတဲ့ ဒီအပါယ်သံသရာမှလည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ထပ်ခါထပ်ခါ သင်္ချေပျက်စီးနေရတဲ့ ဒီသံသရာခရီးမှလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မလား။ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။</p> <p>ကောင်းမှုကုသိုလ်မျိုးစေ့ကို ကြဲချစိုက်ပျိုးနေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေသာလျှင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်မယ်။ အထူးသဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး အကျင့်မြတ်တရားတွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် ပွားများအားထုတ်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ သန္တာန်မှာသာလျှင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါ်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်နော်။</p> <h3>ဒါနရှင်၏ သန္တာန်၌ ကိန်းဝပ်သော ဗြဟ္မစိုရ်တရားများ</h3> <p>ဒီတော့ အဲ့ဒီလို စွမ်းအားတွေထဲမှာ ဒီဒါနကျင့်ဝတ်တစ်ခုလည်း ပါပါတယ်။ ဒီဒါနပြုနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒါနကို ပြုရမှာအတွက် သူတော်ကောင်းတွေအနေနဲ့ မကြောက်ထိုက်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ မကြောက်ထိုက်လဲလို့ မေးလို့ရှိရင်တော့ ဒီဒါနပြုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အပေါ်၌ ချစ်မြတ်နိုးမှုဆိုတဲ့ မေတ္တာတရားလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း အစရှိတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေလိုတဲ့ ကရုဏာတရားတွေလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိတယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီပစ္စည်းဝတ္ထုကို စားသုံးရခြင်းကြောင့် ချမ်းသာသုခရစေလိုတဲ့ ဝမ်းမြောက်မှု မုဒိတာတရားလည်း မရှိဘူးလား။ ရှိသေးတယ်။</p> <p>မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေက ထိုဒါယကာသန္တာန်မှာ ထိုအချိန်အခါမှာ ကိန်းဝပ်နေတယ်နော်။ အဲဒီလို ကိန်းဝပ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ လှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစုအပေါ်၌ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ လောဘတရားတွေ၊ ဒီလှူဖွယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းစု အစရှိတဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးတွေကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ မာနတရားတွေ၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို အခြေခံပြီးတော့ မကျေနပ်ချက် ဒေါသတရားတွေ၊ သူတစ်ပါးအပေါ် မနာလိုတဲ့ ဣဿာတရားတွေ၊ ဝန်တိုခြင်းဆိုတဲ့ မစ္ဆရိယတရားတွေဟာ ခုနကလို ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခု ကျင်းပနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဖြစ်ခွင့်ရှိပါ့မလား။ မရှိဘူး။</p> <p>သို့သော် ဒါနရဲ့ကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာတော့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါနရဲ့မိတ်ဆွေအဖြစ်နဲ့ လှူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာလည်း ဒီလောဘ၊ မာန၊ ဒေါသ၊ မစ္ဆရိယ အကုသိုလ်တရား ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဝန်းရံကောင်း ဝန်းရံနိုင်တယ်။ သို့သော် ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပလှူဒါန်းနေတဲ့ သူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်မှာတော့ ဖြစ်နိုင်မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီဒါနကို အထက်တန်းကျကျ ပြုနိုင်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီဒါနက သဗ္ဗညုတဉာဏ်အထိ ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာတို့ရဲ့ ယုတ်ကြောင်းလည်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ဒီလိုဒါနမျိုးကို သူတော်ကောင်းတွေ မပြုသင့်ဘူးလား။ ပြုသင့်ပါတယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ တချို့က ခုနက အဆုံးအရှုံးကြီး ရှုံးသွားကြတယ်။<br> ဤသည်မှာ တရားဒေသနာတော်၏ မူလအသံထွက်အတိုင်း အတိအကျ ပြန်လည်စိစစ်တည်းဖြတ်ထားသော စာသားဖြစ်ပါသည်။</p> <h3>ပစ္စုပ္ပန်နှင့် သံသရာ နှစ်ဖြာရှုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်</h3> <p>ဘယ်လိုရှုံးလဲ။ မိမိလည်း မလှူဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ စားရက်၊ စားလည်း မစားရက်ဘူး။ မသောက်လည်း မသောက်ရက်ဘူး။ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေကျတော့ ပစ္စုပ္ပန်၊ သံသရာ နှစ်ဖြာလုံးမှာ မရှုံးဘူးလား။ ရှုံးတယ်။ အဲ့ဒီ "ရှုံးတယ်" ဆိုတဲ့ ထုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက "အပုတ္တကသုတ္တန်" ဆိုပြီးတော့ သုတ္တန်လေးတစ်ခု ဟောထားပါတယ်နော်။</p> <p>ဟောရခြင်း အကြောင်းရင်း ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ကောသလမင်းကြီးကလည်း သာဝတ္ထိမှာ သူဌေးတစ်ဦးပေါ့။ သူဌေးတစ်ဦးက သားသမီးလည်း အမွေခံမရှိ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကလည်း အလွန်များတယ်။ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေကလည်း သိန်းနဲ့ သန်းနဲ့ချီရှိပါတယ်နော်။ အဲ့ဒီ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေမှာ အသုံးအဆောင် ပရိဘောဂတွေ ကြည့်လိုက်လည်း အလွန်များပြားတယ်။ အဲ့ဒီ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေ မင်းဘဏ္ဍာအဖြစ်နဲ့ သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်ထံ ရောက်လာတယ်။</p> <h3>သက္ကစ္စဒါနနှင့် အကျိုးပေးပုံ</h3> <p>အဲ့ဒီ သူဌေးက ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်လဲလို့ ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ သူက စားတဲ့အချိန်အခါမှာလည်း ကွဲထက်မင်း (ဆန်ကွဲထမင်း)၊ ဟင်းလေးနဲ့ပဲ စားတယ်။ အကောင်းစားကို နည်းနည်းမှ မကြိုက်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ မကြိုက်ဘူးလဲဆိုတော့ "သက္ကစ္စဒါန" သူက ပြုခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ဘူးနော်။ သက္ကစ္စဒါန (ရိုရိုသေသေ လှူဒါန်းခြင်း) မရှိဘဲ သူတစ်ပါးတွေကို မကောင်းတာပဲ လှူခဲ့တော့ မိမိအကျိုးရတဲ့ အခါမှာ ကိုယ်က ကောင်းတာမကြိုက်တော့ဘူး၊ မကောင်းတာပဲ ကြိုက်တယ်။</p> <p>အဝတ် ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း သူက လျော်တေအဝတ်ကလေး သာသူက ချုပ်စပ်ပြီးတော့ သုံးထောင့်လောက် ဆက်ပြီးတော့ ဝတ်တယ်။ အညံ့စားပဲ ဝတ်တယ်။ အကောင်းကို သူ မကြိုက်ဘူး။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းတို့ အဝတ်ချောချောတွေကွာ ငါဝတ်ရမှာတော့ မသိပါဘူး" သူက ဒီလို ခါးပေါ်တင်တယ် ရှိတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သက္ကစ္စဒါန မဟုတ်ဘူး။ တစ်ချိန်က သူများကို သူက လှူတဲ့အချိန်အခါမှာ သင်က ခပ်ညံ့ညံ့ ရွေးလှူခဲ့တာ မဟုတ်လား။ သူက အကောင်းစား လှူခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဘုန်းကြီးက သံဃာအကောင်းလှူချင်လို့၊ လှူစေချင်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်။ ကိုယ့်ဘက်လည်း လှည့်လာမှာ စိုးရသေးတယ်။ ခက်ပုံက သူလှူခဲ့ချိန်က ခပ်ညံ့ညံ့ကို လှူခဲ့တဲ့အတွက် သူ အကျိုးပေးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက ခပ်ညံ့ညံ့ပဲ သုံးစွဲချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိတယ်။ နောက်တစ်ခု စီးခဲ့တဲ့ ယာဉ်ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် အစုတ်ကလေးပဲ ရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဲ့ဒါလည်း ဘာဖြစ်လို့ ပြောလို့တော့ သိပ်မကောင်းဘူးနော်။ သူက ခပ်စုတ်စုတ်ပဲ သူများကို သုံးစွဲစေချင်တဲ့ ဆန္ဒဖြင့် သူက ခပ်ညံ့ညံ့ လှူခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတော့ ကိုယ်က ပြန်ပြီး ဒီအကျိုး ရရှိလိုက်တဲ့ အခါမှာလည်း ခပ်ညံ့ညံ့လေးပဲ။ အဲ့ဒါ ထီးလေးတွေ၊ ဖိနပ်ကလေးတွေကျ ခပ်ခြံခပ်စုတ်စုတ်ပဲ သူက စီးတယ်၊ ဆောင်းတယ်နော်။</p> <h3>ဒါန၏ အရှင်သခင်နှင့် ဒါန၏ ကျေးကျွန်</h3> <p>အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သူ မစားရက် မသောက်ရက်ဘူး။ တမလွန်အတွက်လည်း မလှူရက် မတန်းရက်ဘူး။ သိပ်ပြီးတော့ နှမြောဝန်တိုတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ချိန်က ဒါနပြုစဉ် အချိန်အခါမှာ သူက ဒါနရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ်နဲ့ ဒါနတစ်ခု လှူခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ဘူး။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ သူက ဒါနတစ်ခု လှူခဲ့တာ။ ဒါနရဲ့ ကျေးကျွန်အဖြစ်နဲ့ လှူခဲ့တဲ့အခါကျတော့ ဒီလှူဖွယ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းစုအပေါ်၌ သေတံပင် (နှမြောတွန့်တို) နေတဲ့ စိတ်ထားကလည်း ရှိတယ်။ မလှူမကောင်းတတ်လို့သာ လှူလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီလိုမျိုးက လာအကျိုးပေးတဲ့ အချိန်ခါမှာ "လူဝန်တို ပစ္စည်းစု" ခေါ်တဲ့ ဒါနရဲ့ အကျိုးကြောင့် ဘောဂဝါခေါ်တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ချမ်းသာမှုတော့ ရရှိပါရဲ့။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသလား၊ မရှိဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် ရှေးရှေးသူတော်ကောင်းတွေက ဒါနတစ်ခု ပြုတဲ့အချိန်အခါမှာ "ဒီဒါနကြောင့် မည်သည့် အကျိုးတရားများ ရပါစေ" ဆိုပြီး ဘယ်တော့မှ ဆုမတောင်းဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သီလတည်းဟူသော စင်ကြယ်တဲ့ မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ဒါနတည်းဟူသော မျိုးစေ့ကို ကြဲချ စိုက်ပျိုးခဲ့မယ်ဆိုရင် "ဒါနတော ဘောဂဝါ" ဆိုတဲ့အတိုင်း ဒါနကြောင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာ အကျိုးက ရမယ်ဆိုတာ ကျိန်းသေနေတယ်။ ဒါ သူတို့သိတယ်၊ ဆုတောင်းနေဖို့ မလိုဘူး။ ဒါ နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာဆုတောင်းလဲ၊ "စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ရန်" ဆုတောင်းတယ်။ သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ဖို့ရန်အတွက် ဆုမတောင်းဘူး။</p> <p>စွန့်လွှတ်နိုင်တာနဲ့ မစွန့်လွှတ်နိုင်တာ ဘယ်အရာက အကျိုးပိုကြီးလဲ။ စွန့်လွှတ်နိုင်တာက ပိုပြီးတော့ အကျိုးကြီးတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ စွန့်လွှတ်ကြမလား။ ဘယ်လိုတုန်း ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ စွန့်လွှတ်ကြမလား။ အဲ့ဒါပဲ၊ ကောင်းတယ်ဆိုတာတော့ သိတယ်၊ မလိုက်နာဘူးတဲ့နော်။ သူက ဒီသဘောရှိတယ်။ အဲ့ဒီတော့ စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ရန်အတွက်သာ ဆုတောင်းကြတယ်။ ရရှိဖို့ ဘယ်တော့မှ ဆုမတောင်းဘူး။ ခုဒီနေရာမှာ အဲ့ဒီလို သူဌေးကြီးက သေသွားတော့ မင်းဘဏ္ဍာအဖြစ်နဲ့ သူ့ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပိုက်တယ်။ အမွေခံလည်း မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို သိမ်းပိုက်တဲ့အကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ တင်ပြလျှောက်ထားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ မြတ်စွာဘုရားက ဒီသုတ္တန်လေး ဟောပေးတယ်နော်။</p> <h3>အပုတ္တကသုတ္တန် ပါဠိတော်နှင့် နိဿယ</h3> <p>ကဲ အဲ့ဒီ သုတ္တန်လေး နာကြည့်ကြရအောင်။</p> <p><b>မဟာရာဇ၊</b> တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ <b>ဧတံ၊</b> ဤသဘောတရားသည်။ <b>ဧဝံ၊</b> ဤဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း။ <b>ဟောန္တိ၊</b> မှန်လှပေ၏။ <b>မဟာရာဇ၊</b> တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ <b>ဧတံ၊</b> ဤသဘောတရားသည်။ <b>ဧဝံ၊</b> ဤဆိုခဲ့သည့်အတိုင်းသာ မှန်ပေ၏။</p> <p>သူဌေးကြီးရဲ့ အကြောင်းကို တင်ပြလျှောက်ထားတော့ "မင်းပြောတဲ့အတိုင်း အကုန်မှန်တယ်" တဲ့ ဘုရားကနော်။</p> <p><b>မဟာရာဇ၊</b> ကောသလမင်းမြတ်။ <b>အသပ္ပုရိသော၊</b> မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ <b>ဥဠာရေ၊</b> ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များသော။ <b>ဘောဂေ၊</b> စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို။ <b>လဘိတွာ၊</b> ရရှိခဲ့သည်ရှိသော်။ <b>အတ္တာနံ၊</b> မိမိကိုယ်ကိုယ်။ <b>နေဝ သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>နေဝ ပီဏေတိ၊</b> နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု မဖြစ်စေ။</p> <p>မသူတော်ဆိုတာ ပြန်ပြောမယ်။ ကြီးကျယ်နေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရရှိခဲ့ပြီဆိုရင် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာအောင်လည်း မလုပ်ဘူး၊ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်အောင်လည်း မလုပ်ဘူး။ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း မချမ်းသာစေဘူး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သက်မှုလည်း မဖြစ်စေဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>မာတာပိတရော၊</b> မိဘနှစ်ပါးတို့ကို။ <b>နေဝ သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေ။ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာမှု မဖြစ်စေဘူး၊ နှစ်သက်မှုလည်း မဖြစ်စေဘူး။ မိဘကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရမှာ ကြောက်နေတဲ့ သားသမီးဆိုတာလည်း လောကမှာ မရှိဘူးလား၊ ရှိကြပါတယ်နော်။</p> <p>တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း မိဘမှာ ဥစ္စာမရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ "တို့ ပေးရတော့မယ်၊ ကျွေးရတော့မယ်၊ မွေးရတော့မယ်" ဆိုပြီးတော့ သားကလည်း အနားမကပ်ဘူး၊ ချွေးမကလည်း သွားတာမကြိုက်ဘူးတဲ့။ ဘယ့်နှယ့်၊ ဟုတ်လားဟင်။ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒကာကြီးတွေ ထောက်ခံနေတယ်ဆိုရင်တော့နော်။ ဒါကြောင့် သူက သားသမီးတွေက အဲ့ဒီမိဘကိုလည်း ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး၊ မိဘကိုလည်း နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေဘူး။</p> <p>မိဘဆိုတာက တော်တော်ခက်တယ်။ ခက်တယ်ဆိုတာက ဒီလိုပါ၊ ကဲ့ရဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သားသမီးတွေထံမှ သူတို့က ဘာလိုချင်လဲ၊ နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် သားမိဘကို ကျေးဇူးတင် သိတတ်လို့ လာပြီး လှူဒါန်းတယ်ဆိုတာကို သူတို့က အင်မတန် ဂုဏ်ယူကြတယ်၊ သိပ်ပြီးတော့ မျှော်လင့်ကြတယ်။ အဲ့ဒီမိဘသည် စကြဝတေးမင်းကြီးပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပါစေ၊ သားသမီးတွေထံမှ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်မှု ရှိနေတယ်။ ဒါက စကြဝတေးမင်းဆိုတာက အင်မတန် ပြည့်စုံပါတယ်၊ ပြည့်စုံခြင်းလည်း ပြည့်စုံပါတယ်။ "တို့သားက တို့ကို ဒီလိုလာပြီး လှူဒါန်းတယ်" ဆိုတာကို သူတို့က သိပ်ပြီးတော့ ဝမ်းသာကြတယ်။ ဒီစိတ်ထား ရှိကြပါတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ဒီမသူတော်က စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရရှိတဲ့အချိန်အခါမှာ ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဖြင့် မိဘတို့ကိုလည်း ချမ်းသာမှု မဖြစ်စေ၊ နှစ်သက်မှုလည်း မဖြစ်စေ။</p> <h3>သားမယားနှင့် အလုပ်သမားများအပေါ် ဝန်တိုမှု</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>ပုတ္တဒါရံ၊</b> သားသမီး မယားတို့ကို။ <b>န သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> မနှစ်သက်စေ။ သားသမီးတွေကိုလည်း ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး၊ မနှစ်သက်စေဘူး။ သားတွေ သမီးတွေကိုတောင် ကျွေးမွေးချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ ပေးကမ်းချင်တဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူးတဲ့နော်။</p> <p>တစ်ခု၊ <b>ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ၊</b> ကျွန်း အလုပ်သမား အစေခံတို့ကိုလည်းပဲ။ <b>န သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> မနှစ်သက်စေ။ ဘေးမှာ ခိုင်းစေနေတဲ့ အစေခံတွေ ရှိတယ်၊ အလုပ်သမားတွေ ရှိတယ်၊ ကျေးကျွန်တွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ချမ်းသာသုခ ဖြစ်အောင်၊ နှစ်သက်မှု ဖြစ်အောင် သူ မပေးကမ်းဘူး၊ မလှူဒါန်းဘူးတဲ့နော်။</p> <p><b>မိတ္တာမစ္စေ၊</b> မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတို့ကိုလည်းပဲ။ <b>န သုခေတိ၊</b> မချမ်းသာစေ။ <b>န ပီဏေတိ၊</b> နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု မဖြစ်စေ။ မိတ်ဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း သူက ချမ်းသာအောင် မလုပ်ဘူး၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု ဖြစ်အောင် မလုပ်ဘူး။ ဘယ်တော့မှ မပေးဘူးနော်၊ လှူဒါန်းမှု မရှိဘူး။</p> <p>ဒီလောက်တင်ဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။<br> <b>သမဏဗြာဟ္မဏေသု၊</b> သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့၌။ <b>ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ၊</b> အထက်ဘဝ၌ ဖြစ်စေတတ်သော အကျိုးရှိသော။ <b>သောဝဂ္ဂိကံ၊</b> သုဂတိဘဝ၏ အစီးအပွားဖြစ်သော။ <b>သုခဝိပါကံ၊</b> ချမ်းသာသော အကျိုးရှိသော။ <b>သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ၊</b> ကောင်းမြတ်သော နတ်ရွာသုဂတိ စသည်တို့ကို ဖြစ်စေတတ်သော။ <b>ဒက္ခိဏံ၊</b> မြတ်သောအလှူကို။ <b>န ပတိဋ္ဌာပေတိ၊</b> မတည်စေ။</p> <p>အထက်နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာအရပ်ကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ အလှူဒါနမျိုးကို သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အစဉ်အထက် မြင့်မားနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာလည်း မတည်စေဘူးတဲ့။ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မလှူဘူး။ လှူမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီသမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုသာ လှူလိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေက အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့အတွက်ကြောင့်၊ သီလတည်းဟူသော မြေပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး တရားသောနည်းလမ်းဖြင့် ရှာဖွေရရှိထားတဲ့ လှူဖွယ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းစုသာ ဖြစ်ပါစေ၊ ဒီအလှူသည် မိမိရရှိထားတဲ့ စည်းစိမ်ထက် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားနေတဲ့ နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ အလွန်အထက်တန်းကျတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။</p> <p>လူ့ပြည်လူ့လောကမှာ လူတစ်ယောက် ချမ်းသာတဲ့အိမ်ဆိုတာက မိုင်တစ်ရာလောက်ကျယ်တဲ့ အိမ် ဘယ်နှလုံးရှိလဲ။ တစ်လုံးမှ မရှိပါဘူးနော်။ နောက်ဘဝတစ်ခုဆိုတာ ပြန်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ယူဇနာ ၃၄၀ အထိ ကျယ်ပြန့်တော့၊ တစ်ယူဇနာ ၁၀ မိုင်နဲ့ တွက်လိုက်ရင် မိုင် ၃၄၀၀ လောက်အထိ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ မိုင် ၃၄၀၀ လောက်က တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ရွှေတို့၊ ငွေတို့၊ ရတနာခုနစ်ပါးတို့နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မိဗိမာန် (နတ်ဗိမာန်) ကြီးတွေ ဖြစ်တယ်နော်။ ကဲ လူစည်းစိမ်နဲ့ နတ်စည်းစိမ် တိုင်းတာကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်သလဲဟင်။ ဒီလောက် အစဉ်အထက် မြင့်မားတဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ ဒက္ခိဏကို သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရှိနေတဲ့ အလှူကောင်းတွေ၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်၌ တည်ထားမှု မရှိဘူးနော်။</p> <h3>မသုံးဆောင်ရဘဲ ပျက်စီးရသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ</h3> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>တဿ ဧဝံ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာနိ၊</b> မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ဤသို့လျှင် ကောင်းမွန်စွာ မသုံးဆောင်ခဲ့သည်ရှိသော်။ <b>ရာဇာနော ဝါ ဟရန္တိ၊</b> မင်းတို့သည်လည်း ဆောင်ယူကြကုန်၏။ <b>စောရာ ဝါ ဟရန္တိ၊</b> ခိုးသူတို့သည်လည်း ဆောင်ယူကြကုန်၏။ <b>အဂ္ဂိ ဝါ ဍဟတိ၊</b> မီးသည်လည်း လောင်ကျွမ်း၍ သွား၏။ <b>ဥဒကံ ဝါ ဝဟတိ၊</b> ရေသည်လည်း မျှောဆောင်၍ သွားတတ်၏။ <b>အပ္ပိယေ ဝါ ဒါယာဒါ ဟရန္တိ၊</b> မချစ်မနှစ်သက်အပ်တဲ့ အမွေခံပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်း ဆောင်ယူသွားကြကုန်၏။</p> <p>ရေ၊ မီး၊ ခိုးသူ၊ မချစ်မနှစ်သက်သူ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ရန်သူမျိုးငါးပါးကြောင့် ဒီစည်းစိမ်တွေဟာ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ ဆောင်ယူသွားကြမယ်နော်။</p> <p><b>ဧဝံ သန္တေ၊ မဟာရာဇ၊ တေ ဘောဂါ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ နော ပရိဘောဂံ ဂစ္ဆန္တိ။</b><br> မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဧဝံ၊ ဤသို့လျှင်။ တေ ဘောဂါ၊ ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည်။ သမ္မာ၊ ကောင်းမွန်စွာ။ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ၊ မသုံးဆောင်ကြရပါဘဲလျက်။ ပရိက္ခယံ၊ ကုန်ခန်းခြင်းသို့။ ဂစ္ဆန္တိ၊ ရောက်ရှိ၍ သွားကြကုန်၏။ ပရိဘောဂံ၊ သုံးဆောင်ခြင်းသို့။ နော ဂစ္ဆန္တိ၊ မရောက်ရှိကြကုန်။</p> <p>မိမိကိုယ်တိုင် သုံးဆောင်ခံစားရတဲ့ အဆင့် ရောက်ရှိလား။ မရောက်ရှိဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင်ခံစားမှု မရှိဘူး။ တမလွန်ကျတော့လည်း ဒီဒါနကြောင့် ရရှိမယ့် အကျိုးတွေကို သုံးဆောင်ခံစားရမှု ရှိသလား။ မရှိဘူးတဲ့နော်။ ရေ၊ မီး၊ မင်း၊ ခိုးသူ၊ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့သူ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အမွေခံ ရန်သူငါးတန်တို့ကြောင့်သာလျှင် ကုန်ခမ်းခြင်းသို့ ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရောက်ရှိသွားတယ်နော်။</p> <h3>တောအုပ်ထဲက ရေကန်ကြီး ဥပမာ</h3> <p><b>သေယျထာပိ၊ မဟာရာဇ၊ အမနုဿဋ္ဌာနေ ပေါက္ခရဏီ အဿ ဝိပ္ပသန္နောဒကာ သီတောဒကာ သာတောဒကာ သေတောဒကာ သုပတိတ္ထာ ရမဏီယာ။</b><br> မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဥပမာအားဖြင့်။ အမနုဿဋ္ဌာနေ၊ လူတို့ မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အရပ်ဌာန၌။ ဝိပ္ပသန္နောဒကာ၊ ကြည်လင်သော ရေရှိသော။ သီတောဒကာ၊ အေးမြသော ရေရှိသော။ သာတောဒကာ၊ ချိုမြိန်သော ရေရှိသော။ သေတောဒကာ၊ ဖြူဖွေးသော ရေရှိသော။ သုပတိတ္ထာ၊ ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်းလည်း ရှိသော။ ရမဏီယာ၊ မွေ့လျော်ဖွယ် ကောင်းသော။ ပေါက္ခရဏီ၊ ရေကန်ကြီးတစ်ခုသည်။ အတ္ထိ၊ ရှိလေရာ၏။</p> <p>ဥပမာတစ်ခု ပြောမယ်။ လူတွေ ဘယ်လိုမှ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အင်မတန် ကြည်လင်တဲ့၊ အင်မတန် အေးမြတဲ့၊ အင်မတန် ချိုမြိန်တဲ့၊ အင်မတန် ဖြူဖွေးပြီး ဆိပ်ကမ်းလည်း ကောင်းနေတဲ့ မွေ့လျော်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ် ဆိုကြစို့။</p> <p><b>တံ ဇနော နေဝ အာဟရေယျ၊ န ပိဝေယျ၊ န နှာယေယျ၊ န ယထာပစ္စယံ ဝါ ကရေယျ။</b><br> ထိုရေကို ဇနော၊ လူသားအပေါင်းသည်။ နေဝ အာဟရေယျ၊ သယ်ဆောင်မှုကိုလည်း မပြုလုပ်နိုင်လျက်။ န ပိဝေယျ၊ သောက်လည်း မသောက်နိုင်လျက်။ န နှာယေယျ၊ မချိုးနိုင်လျက်။ န ယထာပစ္စယံ ဝါ ကရေယျ၊ အလိုရှိတိုင်းလည်း မပြုလုပ်နိုင်လျက်။</p> <p>အဲ့ဒီ ရေတွေကို လူအများအပေါင်းက သွားပြီးတော့ သယ်မယ်ဆိုရင်လည်း သယ်လို့နိုင်မလား၊ မသယ်နိုင်ဘူး။ လူမရောက်တဲ့ နေရာမှာ ဖြစ်နေတာ။ သောက်မယ်ဆိုရင်လည်း သောက်လို့မရဘူး၊ ရေချိုးမယ်ဆိုလည်း ချိုးလို့မရဘူး။ အေး... သို့မဟုတ် စိုက်ပျိုးရေးအတွက် တစ်ခုခု အသုံးချမယ်ဆိုရင်လည်း အသုံးချလို့ ရနိုင်မလား၊ မရနိုင်ဘူး။</p> <p><b>ဧဝံ ဟိ တံ၊ မဟာရာဇ၊ ဥဒကံ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနံ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆတိ၊ နော ပရိဘောဂံ ဂစ္ဆတိ။</b><br> မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဧဝံ၊ ဤသို့လျှင်။ တံ ဥဒကံ၊ ထိုရေသည်။ သမ္မာ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနံ၊ ကောင်းမွန်စွာ မသုံးဆောင်ရပါဘဲလျက်။ ပရိက္ခယံ၊ ကုန်ခန်းခြင်းသို့။ ဂစ္ဆတိ၊ ရောက်ရှိလေ၏။ တစ်နေ့ အပူချိန် ပြင်းပြလာတဲ့ အခါမှာ ဒီရေတွေဟာ အလဟဿ တဖြည်းဖြည်း မသုံးရဘဲနဲ့ ခမ်းခြောက်ပြီး ကုန်မသွားနိုင်ဘူးလား၊ ကုန်သွားနိုင်တယ်။ သုံးဆောင်ရခြင်းကြောင့် ကုန်သွားတာမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။</p> <h3>မသူတော်နှင့် မသုံးဆောင်ရသော စည်းစိမ်</h3> <p><b>ဧဝမေဝ ခေါ၊ မဟာရာဇ၊ အသပ္ပုရိသော ဥဠာရေ ဘောဂေ လဘိတွာ အတ္တာနံ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ မာတာပိတရော နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ ပုတ္တဒါရံ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ မိတ္တာမစ္စေ နေဝ သုခေတိ၊ န ပီဏေတိ။ သမဏဗြာဟ္မဏေသု ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ သောဝဂ္ဂိကံ သုခဝိပါကံ သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ ဒက္ခိဏံ န ပတိဋ္ဌာပေတိ။</b></p> <p>မဟာရာဇ၊ တကာတော် ကောသလမင်းကြီး။ ဧဝမေဝ၊ ဤဥပမာ အတူသာလျှင်။ အသပ္ပုရိသော၊ မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ဥဠာရေ ဘောဂေ၊ များစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို။ လဘိတွာ၊ ရရှိသည်ဖြစ်၍။ အတ္တာနံ၊ မိမိကိုယ်ကို။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှုကိုလည်း မဖြစ်စေ။ မာတာပိတရော၊ မိဘနှစ်ပါးတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေ။ ပုတ္တဒါရံ၊ သားသမီး မယားတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှုကို မဖြစ်စေ။ ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ၊ အလုပ်သမား အစေခံတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မှုကို မဖြစ်စေ။ မိတ္တာမစ္စေ၊ မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတို့ကိုလည်းပဲ။ နေဝ သုခေတိ၊ မချမ်းသာစေ။ န ပီဏေတိ၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှုကို မဖြစ်စေ။ သမဏဗြာဟ္မဏေသု၊ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ မြတ်သောအလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၌။ ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ၊ အထက်ဘုံ၌ ဖြစ်စေတတ်သော အကျိုးရှိသော။ သောဝဂ္ဂိကံ၊ ကာမသုဂတိ ဘုံဘဝ၏ အကျိုးစီးပွားဖြစ်သော။ သုခဝိပါကံ၊ ချမ်းသာသော အကျိုးရှိသော။ သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ၊ ကောင်းမြတ်သော နတ်ရွာသုဂတိ စသည်တို့ကို ဖြစ်စေတတ်သော။ ဒက္ခိဏံ၊ မြတ်သောအလှူကို။ န ပတိဋ္ဌာပေတိ၊ မတည်စေ။</p> <p>မိမိအတွက်လည်း ချမ်းသာမှု မရဘူး၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှုလည်း မရဘူး။ သားတွေ မယားတွေကိုလည်း နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှု မဖြစ်စေဘူး။</p> <h3>စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ကောင်းစွာမသုံးစွဲသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အဆုံးသတ်</h3> <p>မိဘတွေကိုလည်း နှစ်သက်မှု၊ ရွှန်းလန်းမှု မဖြစ်စေဘူး၊ ချမ်းသာသုခကို မဖြစ်စေဘူး။ အိမ်မှာ ခစားနေတဲ့ ကျွန်ယောကျာ်းတွေ၊ အလုပ်သမားတွေ၊ အစေခံတွေကိုလည်း ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု မဖြစ်စေဘူး။ အဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း နှစ်သက်စေ၊ ချမ်းသာသုခ မဖြစ်စေဘူး။ နှစ်သက်မှု မဖြစ်စေဘူး။ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်၌လည်းပဲ ဟိုအထက်အထက် နတ်ပြည်သို့ ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ချမ်းသာသုခအမျိုးမျိုးကို ပြီးစီးစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့ ဒါနကုသိုလ် စေတနာတွေကိုလည်း မတည်ထားဘူးတဲ့။</p> <p>နော်... မတည်ထားတဲ့အတွက် ဒီပုဂ္ဂိုလ် ဘာလို့လဲဆိုတော့...</p> <blockquote><b>“တေ တဿ ဘောဂေ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနေ ရာဇာနော ဝါ ဟရန္တိ၊ စောရာ ဝါ ဟရန္တိ၊ အဂ္ဂိ ဝါ ဍဟတိ၊ ဥဒကံ ဝါ ဝဟတိ၊ အပ္ပိယာ ဝါ ဒါယာဒါ ဟရန္တိ။”</b></blockquote> <p>အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ခုနက မင်းတွေကလည်း ဆောင်ယူခြင်း ဆောင်ရွက်မယ်။ ကောသလမင်းကြီးက ဆောင်ယူတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့နော်။ မီးလောင်ချင်လည်း လောင်သွားမယ်။ ရေက မျှောဆောင်ပြီးတော့ သယ်ဆောင်သွားချင်လည်း သယ်ဆောင်သွားလိမ့်မယ်။ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အမွေခံဆိုးတွေကလည်း လာပြီးတော့ ယူသွားလိမ့်မယ်။</p> <blockquote><b>“ဧဝံ တေ မဟာရာဇ ဘောဂါ အပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ နော ပရိဘောဂံ။”</b></blockquote> <p>ဒကာတော် ကောသလ၊ ဒီလို မသုံးသပ်ရရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဟာ ဒီလို ကောင်းစွာ မသုံးစွဲရဘဲနဲ့ ကုန်ခန်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားမယ်။ သုံးစွဲရခြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ မရောက်တော့ဘူးတဲ့။ နော်... ဒါက ဦးဇင်းတို့ ဒီဒါနကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရရှိတဲ့ အကျိုးတရားပဲ။ အဲဒီမှာ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင်ပေါ့နော်၊ အကယ်၍သာ သူက မိဘတွေကိုလည်း ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့မယ်၊ သားမယားတွေကိုလည်း ပြုစုလုပ်ကျွေးခဲ့မယ်၊ ချမ်းသာအောင် ဆောင်ရွက်ပေးမယ်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း စနစ်တကျ လှူဒါန်းခဲ့မယ်၊ မိမိလည်း စားသုံးခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီဒါနကုသိုလ်ကံ စေတနာကြောင့် မိမိကသာ အကယ်၍သာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကြီးကို ရည်မှန်းထားခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီဒါနကုသိုလ် စေတနာတွေက ဝေဿန္တရာမင်းကြီးရဲ့ ဒါနမျိုးလိုပေါ့နော်၊ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ကို ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားအထိ မပြည့်ဝနိုင်ဘူးလား။ ပြည့်ဝလာနိုင်တယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်အများ ထိုထိုတွေလည်း မလှူဒါန်းဘူး၊ ဘာအကျိုးရှိသေးလဲ။ ဘာအကျိုးမှ မရှိတော့ဘူးနော်။</p> <h3>သူတော်ကောင်းတို့၏ စည်းစိမ်သုံးစွဲပုံ နိဿယ</h3> <p>နောက် မြတ်စွာဘုရား တစ်ခုဆက်ဟောတယ်။</p> <blockquote><b>“ပုရိသသပ္ပုရိသော ဘောဂေ လဒ္ဓါ အတ္တာနံ သုခေတိ ပီဏေတိ၊ မာတာပိတရော သုခေတိ ပီဏေတိ၊ ပုတ္တဒါရံ သုခေတိ ပီဏေတိ၊ မိတ္တာမစ္စေ သုခေတိ ပီဏေတိ၊ သမဏဗြာဟ္မဏေသု ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ ဒက္ခိဏံ ပတိဋ္ဌာပေတိ သောဝဂ္ဂိကံ သုခဝိပါကံ သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ။”</b></blockquote> <p><b>မဟာရာဇ</b>—မြတ်သောမင်းကြီး၊ <b>သပ္ပုရိသော</b>—သူတော်ကောင်းသည်၊ <b>ဘောဂေ</b>—စီးပွားဥစ္စာတို့ကို၊ <b>လဒ္ဓါ</b>—ရရှိခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>အတ္တာနံ</b>—မိမိကိုယ်ကို၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေ၏။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရရှိလာပြီဆိုလို့ရှိရင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်။ မိမိလည်း သုံးစွဲတယ်နော်။</p> <p><b>မာတာပိတရော</b>—မိဘနှစ်ပါးတို့ကို၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေ၏။ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်၊ မိဘတွေကိုလည်း လှူဒါန်းတယ်နော်။</p> <p><b>ပုတ္တဒါရံ</b>—သားမယားကို၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေ၏။ <b>ဒါသကမ္မကရပေါရိသေ</b>—ကျွန်အမှုလုပ် အလုပ်သမား အစေခံတို့ကိုလည်းပဲ၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်စေ၏။ <b>မိတ္တာမစ္စေ</b>—မိတ်ဆွေအဆွေခင်ပွန်းတို့ကိုလည်းပဲ၊ <b>သုခေတိ</b>—ချမ်းသာစေ၏၊ <b>ပီဏေတိ</b>—နှစ်သက်စေ၏။</p> <p><b>သမဏဗြာဟ္မဏေသု</b>—သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ မြတ်သောအလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၌၊ <b>ဥဒ္ဓဂ္ဂိကံ</b>—အထက်၌ ဖြစ်စေတတ်သော အကျိုးရှိသော၊ <b>သောဝဂ္ဂိကံ</b>—ကာမသုဂတိဘဝရဲ့ အစီးအပွားဖြစ်သော၊ <b>သုခဝိပါကံ</b>—ချမ်းသာသောအကျိုးရှိသော၊ <b>သဂ္ဂသံဝတ္တနိကံ</b>—နတ်ပြည်သို့ ရောက်စေတတ်သော စွမ်းအားရှိသော (ဒါနကို)၊ <b>ပတိဋ္ဌာပေတိ</b>—တည်စေ၏။</p> <p>မိမိလည်း စတင်သုံးတယ်။ သားတွေ၊ မယားတွေ၊ မိဘတွေ၊ ရံရောက်တွေ၊ အလုပ်သမားတွေ၊ အစေခံတွေ၊ မိတ်ဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း စားသုံးစေတယ်၊ ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်။ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်၌လည်း အဆင့်အတန်းကျကျ ဒါနတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တယ်။</p> <h3>အလှူဒါနပြုခြင်းကြောင့် ဘေးဥပဒ်မှ ကင်းဝေးခြင်း</h3> <p>ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်လဲ။</p> <blockquote><b>“တေ တဿ ဘောဂေ သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနေ နေဝါ ရာဇာနော ဟရန္တိ၊ န စောရာ ဟရန္တိ၊ န အဂ္ဂိ ဍဟတိ၊ န ဥဒကံ ဝဟတိ၊ န အပ္ပိယာ ဒါယာဒါ ဟရန္တိ။”</b></blockquote> <p><b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>တဿ</b>—ထိုသူတော်ကောင်း၏၊ <b>တေ ဘောဂါ</b>—ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို၊ <b>သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနေ</b>—ကောင်းစွာ သုံးဆောင်ခံစားအပ်သည်ရှိသော်၊ <b>ရာဇာနော</b>—မင်းတို့သည်၊ <b>န ဟရန္တိ</b>—ဆောင်ယူခြင်း မရှိကြကုန်။</p> <p>မင်းတွေကလည်း မဆောင်ယူတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချလိုက်တယ်နော်။ မိမိကိုယ်မိမိလည်း သုံးစွဲတယ်၊ သားတွေမယားတွေ အစရှိသဖြင့် သူတော်ကောင်းတွေကိုလည်း လှူဒါန်းတယ်၊ မိဘတွေလည်း လှူဒါန်းတယ်၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်များ၊ ထိုထိုမိတ်ဆွေခင်ပွန်း အစရှိတဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်များကိုလည်း စနစ်တကျ လှူဒါန်းလိုက်တော့ ကုန်ခမ်းသွားပြီ။ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက လာပြီးတော့ သယ်ဆောင်နေဖို့ လိုသေးလား။ မလိုတော့ဘူးနော်။</p> <p><b>စောရာ</b>—ခိုးသားများတို့သည်၊ <b>န ဟရန္တိ</b>—မဆောင်ယူကြကုန်။ <b>အဂ္ဂိ</b>—မီးသည်လည်းပဲ၊ <b>န ဍဟတိ</b>—လောင်ကျွမ်းမှု မရှိပေ။ မလှူရသေးရင်တော့ မီးလောင်ချင် လောင်နိုင်တယ်၊ မလှူရသေးရင်တော့ သူခိုးခိုးချင် ခိုးနိုင်တယ်။ အခု လှူလိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ ခိုးစရာရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူးနော်။ မီးလောင်ဖို့ရော မရှိတော့ဘူး။</p> <p><b>ဥဒကံ</b>—ရေသည်၊ <b>န ဝဟတိ</b>—ဆောင်ယူ၍ မသွားပေ။ အခုလို လှူဒါန်းမိလိုက်တဲ့အတွက် ရေလည်း သယ်ဆောင်ဖို့ လိုသေးလား။ မလိုတော့ဘူး။ <b>အပ္ပိယာ ဒါယာဒါ</b>—မချစ်မနှစ်သက်အပ်တဲ့ အမွေခံဆိုးတို့သည်လည်းပဲ၊ <b>န ဟရန္တိ</b>—မဆောင်ယူနိုင်ကြကုန်။ အားလုံးသူက စနစ်တကျ လှူဒါန်းသွားလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် အမွေခံဆိုးတွေကလည်း လာပြီးတော့ လုယူနိုင်သေးလား။ မလုယူတော့ဘူး။</p> <p><b>ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>တေ ဘောဂါ</b>—ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည်၊ <b>သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနာ</b>—ကောင်းမွန်စွာ သုံးဆောင်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>ပရိဘောဂံ</b>—သုံးဆောင်ခြင်းသို့၊ <b>ဂစ္ဆန္တိ</b>—ရောက်၍၊ <b>ပရိက္ခယံ</b>—ကုန်ခန်းခြင်းသို့၊ <b>န ဂစ္ဆန္တိ</b>—မရောက်ရှိကြကုန်။</p> <p>ဒီလို ကောင်းစွာ သုံးစွဲခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက သုံးစွဲခြင်းကြောင့် သုံးစွဲခြင်းအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသွားတယ်၊ ကုန်ခန်းခြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်သို့ ရောက်သေးလား။ မရောက်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီပရိဘောဂအဖြစ် ရောက်သွားတယ်ဆိုတာ အားလုံး သုံးဆောင်လို့ရတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင်တယ်၊ နောင်တမလွန်မှာလည်း ဒီဒါနရဲ့ ကုသိုလ်ကံ စေတနာတွေကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ထပ်ပြီးတော့ မသုံးဆောင်ရဘူးလား။ သုံးဆောင်ရတယ်။ ခုနက ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ကုန်သွားတယ်၊ သုံးဆောင်ရတဲ့ အဆင့်ရှိလား။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မသုံးဆောင်ရဘူး၊ နောင်တမလွန်မှာလည်း ဒီဒါနမပြုခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဒါနရဲ့အကျိုးကို ထိုင်ပြီးတော့ သုံးဆောင်မှုဆိုတာ ရှိမလား။ မရှိတော့ဘူးတဲ့။</p> <h3>ကြည်လင်အေးမြသော ရေကန်ပမာ ဥပမာတော်</h3> <p>မြတ်စွာဘုရား ဥပမာလေး ဆက်ပြီးဟောတယ်။<br> <b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>သေယျထာပိ</b>—ဥပမာအားဖြင့်၊ <b>ဂါမဿ ဝါ နိဂမဿ ဝါ အဝိဒူရေ</b>—ရွာ၏လည်းကောင်း၊ နိဂုံး၏လည်းကောင်း မလှမ်းမကမ်း၌၊ <b>အစ္ဆောဒကာ</b>—ကြည်လင်သော ရေရှိသော၊ <b>သီတောဒကာ</b>—အေးမြသော ရေရှိသော၊ <b>သေတောဒကာ</b>—ဖြူဖွေးသော ရေရှိသော၊ <b>သုပတိတ္ထာ</b>—ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်းရှိသော၊ <b>ရမဏီယာ</b>—မွေ့လျော်ဖွယ်ရှိသော၊ <b>ပေါက္ခရဏီ</b>—ရေကန်ကြီးသည်၊ <b>အတ္ထိ</b>—ရှိသည် ဖြစ်လေရာ၏။</p> <p>ရွာနဲ့ နိဂုံးနဲ့ မလှမ်းမကမ်း တစ်နေရာဆိုကြစို့၊ အင်မတန် ကြည်လင်ပြီးတော့ အင်မတန် အေးမြချိုမြိန်တဲ့၊ ဖြူဖွေးနေတဲ့ ဆိပ်ကမ်းကောင်းလည်းရှိတယ်၊ မွေ့လျော်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရေကန်ကြီး တစ်ခုရှိတယ်ဆိုကြစို့။</p> <p><b>တံ ဥဒကံ</b>—ထိုရေကို၊ <b>ဇနော</b>—လူအပေါင်းသည်၊ <b>ဟရိယေယျ</b>—သယ်ဆောင်လေရာ၏၊ <b>ပိဝေယျ</b>—သောက်လေရာ၏၊ <b>နှာယေယျ</b>—ချိုးလေရာ၏၊ <b>ယထာပစ္စယံ ဝါ ကရေယျ</b>—အလိုရှိတိုင်းလည်း ပြုလုပ်လေ၏။ ရေတွေကို ရွာနဲ့ နိဂုံးနဲ့ နီးကပ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် လူသားအပေါင်းက ရေတွေကို သွားခတ်ချင်လည်း ခပ်မယ်၊ သောက်ချင်လည်း သောက်မယ်၊ ချိုးချင်လည်း ချိုးမယ်၊ အလိုရှိတိုင်း စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းစတဲ့ ထိုထိုလုပ်ငန်းတွေမှာလည်း အလိုရှိတိုင်း သုံးဆောင်လိမ့်မယ်။</p> <p><b>မဟာရာဇ</b>—ကောသလမင်းကြီး၊ <b>ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>တံ ဥဒကံ</b>—ထိုရေသည်၊ <b>သမ္မာ ပရိဘုဉ္ဇိယမာနံ</b>—ကောင်းမွန်စွာ သုံးဆောင်ခဲ့သည်ရှိသော်၊ <b>ပရိဘောဂံ ဂစ္ဆေယျ</b>—သုံးဆောင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိလေရာ၏၊ <b>န ပရိက္ခယံ</b>—အလိုလို ကုန်ခြင်းသို့ မရောက်လေရာ။ နွေလအခါမှာ ရေတွေ ခြောက်သွေ့ပြီးတော့ ကုန်ခမ်းသွားတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ဦးမလား။ မဖြစ်တော့ဘူး။ သုံးဆောင်လို့သာ ကုန်ခန်းခြင်းဆိုတဲ့ သဘော ရောက်သွားမယ်။</p> <p>နော်... ဒီမိခေါ မဟာရာဇ—ဒကာတော် ကောသလ၊ သူတော်ကောင်းဟာ မြင့်မြတ်နေတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ရရှိပြီဆိုရင် မိမိကိုယ်လည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ သားမယားတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ ကျွန်အလုပ်သမား အစေခံတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ အဆွေခင်ပွန်းတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်စေတယ်၊ သမဏဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်များ ထိုထိုထံမှာလည်း အထက်တန်းကျကျ နတ်ရွာသုဂတိ အစရှိတဲ့ ကောင်းတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့ အလှူဒါနတွေကို တည်စေတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက ဒီပုံစံအတိုင်း သုံးစွဲခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲသည်မည်တယ်။ အဲဒီလို ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲတဲ့အတွက် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို မင်းတွေကလည်း သယ်ဆောင်လို့မရဘူး၊ ခိုးသားဓားပြတွေကလည်း သယ်ဆောင်လို့မရဘူး၊ မီးလည်း လောင်လို့မရဘူး၊ ရေလည်း သယ်ဆောင်သွားလို့မရဘူး၊ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အမွေခံဆိုးတွေလည်း လာပြီးတော့ လုယူလို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးနော်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒကာတော် ကောသလ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲခဲ့တယ်။ ကောင်းမွန်စွာ သုံးစွဲတဲ့အတွက် ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက သုံးစွဲခြင်းဆိုတဲ့ အခြေအနေသို့သာ ရောက်ရှိသွားတယ်၊ ကုန်ခန်းခြင်းဆိုတဲ့ အခြေအနေသို့ ရောက်သလား၊ မရောက်တော့ဘူးဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဒီလိုဟောတယ်နော်။</p> <h3>ဒါနနှင့် သံသရာရှည်ခြင်းအပေါ် အမြင်</h3> <p>အဲဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ လောကမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဒါနတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကြောက်နေဖို့ လိုသေးလား။ မလိုပါဘူး။ ဒါနပြုခြင်းကြောင့် နောက်ထပ် အကျိုးတွေဟာ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ တိုးပွားမလာဘူးလား။ ဒါနကို ကြောက်နေဖို့တော့ မလိုဘူး။ သို့သော် ဒါနက သံသရာရှည်တယ်ဆိုတာက ဒါနကြောင့် ရှည်တာလား၊ မိမိကြောင့် ရှည်တာလား။ မိမိကြောင့် ရှည်တာပဲ။ မိမိက အဲ... ဘာတဲ့လဲ၊ “ငှက်ပင်ဖြစ်လည်း သစ်တစ်ကိုင်း၊ တုန်သိုက်တန်းလှုံတယ်” တဲ့။ စလေဦးပုည ပြောနေတာနော်။ ငှက်ဖြစ်တောင် တစ်ကိုင်းတည်း နားချင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိပြီးတော့ ခြံရံပြီးတော့ ကံတွေ ထူထောင်မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ရှည်မနေဘူးလား။ ရှည်သွားမှာပဲ။ မိမိက တိုချင်တယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း တိုးလို့မရဘူးလား။ ရပါတယ်။</p> <p>သို့သော် ဒီနေရာမှာ စေတနာတိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့နော် ဦးဇင်းတို့ မြတ်စွာဘုရားက ဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား နောက်ထပ် ဟောထားတာ တစ်ခုရှိနေသေးတယ်။ အဲဒီတော့ ဒီရှည်လည်းရှည် တိုအောင်လုပ်ချင်လည်း ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို တိုအောင် ရှည်အောင်လုပ်တဲ့အထဲမှာ ဒါနထဲမှာ ဘယ်ဒါနက အမြတ်ဆုံးလဲ။ အဲဒီဒါနနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ဥစ္စာက...</p> <h3>ဓမ္မဒါန၏ အောင်နိုင်ခြင်းနှင့် အမြတ်ဆုံးအရသာ</h3> <blockquote><b>“သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ၊ သဗ္ဗရသံ ဓမ္မရသော ဇိနာတိ၊ သဗ္ဗရတိံ ဓမ္မရတိ ဇိနာတိ၊ တဏှက္ခယော သဗ္ဗဒုက္ခံ ဇိနာတိ။”</b></blockquote> <p>ဒီလိုဟောထားတယ်နော်။ ဒါနက အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါနဆိုပြီးတော့ ဒါနဘယ်နှမျိုးရှိလဲ။ နှစ်မျိုးရှိတယ်။ အဲဒီ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန နှစ်မျိုးရှိတဲ့အနက်က မြတ်စွာဘုရားကတော့ အာမိသဒါနနဲ့ ဓမ္မဒါန နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ဓမ္မဒါနကို အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဒါနဆိုပြီး ဒီလိုဟောတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် <b>သဗ္ဗဒါနံ</b>—ဒါနဟူသမျှတို့ကို၊ <b>ဓမ္မဒါနံ</b>—ဓမ္မဒါနက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ <b>သဗ္ဗရသံ</b>—အလုံးစုံသော အရသာကို၊ <b>ဓမ္မရသော</b>—ဓမ္မရသတည်းဟူသော အရသာက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ <b>သဗ္ဗရတိံ</b>—မွေ့လျော်ဖွယ် အားလုံးကို၊ <b>ဓမ္မရတိ</b>—တရားနဲ့ မွေ့လျော်ခြင်းဆိုတဲ့ ဓမ္မရတိတရားက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ <b>သဗ္ဗဒုက္ခံ</b>—ခပ်သိမ်းကုန်သော အလုံးစုံသော ဒုက္ခကို၊ <b>တဏှက္ခယော</b>—တဏှာကုန်ခြင်းက၊ <b>ဇိနာတိ</b>—အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။ ဒီလိုဟောထားတယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဒါနဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မဒါနသည်၊ ဓမ္မဒါနကို အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးလို့ ဘုရားက ဟောတယ်။ ဓမ္မဒါနကသာလျှင် ဒါနဟူသမျှကို အနိုင်ယူလို့ရတယ်။ အရသာဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မရသခေါ်တဲ့ တရားအရသာက အောင်ပွဲယူလို့ရတယ်။ မွေ့လျော်ခြင်းဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မရတိတရားနဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်ခြင်းကသာလျှင် အောင်ပွဲယူလို့ရတယ်။ ဒုက္ခဟူသမျှတို့ကို တဏှာကုန်ခြင်းက အောင်ပွဲယူနိုင်တယ်ဆိုပြီး ဒီလိုဟောထားတယ်။ အဲဒီမှာ “သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ” ဓမ္မဒါနက အနိုင်ယူပုံနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဘုန်းကြီးတို့ ဒီညဟောဖို့ အချိန်တော့ မမီတော့ဘူးနော်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ သဗ္ဗရသ—အရသာဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မရသ တရားအရသာက ပိုပြီးတော့ အောင်ပွဲယူနိုင်တယ်ဆိုတာ နည်းနည်း ယောဂီတွေတော့ သဘောပေါက်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်နော်။ မနက်က လှူဒါန်းတဲ့ ထောပတ်ဆွမ်း၊ ဒန်ပေါက်ဆွမ်း စားပြီးပြီ၊ ဘယ်လောက် အရသာရှိလဲ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်။ နောက်တစ်ခု တရားထိုင်လိုက်တယ်၊ ပထမဈာန် သမာဓိရပြီ၊ ဒုတိယဈာန် သမာဓိရပြီ၊ တတိယဈာန် သမာဓိရပြီ၊ စတုတ္ထဈာန် သမာဓိရပြီ ဆိုကြပါစို့နော်။</p> <p>အဲဒီ သမာဓိချမ်းသာသုခ၊ နတ်သုခနဲ့ ခုနက မနက်ကစားခဲ့တဲ့ ဒန်ပေါက်ရဲ့ အရသာက ကာမသုခလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ကာမသုခ ချမ်းသာနဲ့ ဒီဈာနသုခ ချမ်းသာ ဘယ်ကပိုပြီးတော့ ကြီးကျယ်လဲ။ ဈာနသုခက ပိုကောင်းဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူက တစ်နာရီ ထိုင်နေရင် တစ်နာရီလုံးလုံး ရောင့်ရဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလား၊ မရှိဘူး။ ဟိုဥစ္စာက ဗိုက်သာ ပြည့်သွားပါစေ၊ နောက်ထပ် “အမေ စားစမ်းပါဦး၊ စားစမ်းပါဦး” ဆိုရင် စားပါဦးမလား။ ဗိုက်သာ တင်းသွားပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ လှည့်ကြည့်လို့ရပါဦးမလား။ မရတော့ဘူး။ သူက တကယ်ကောင်းတဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုး ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူး။ လည်ချောင်းလွန်သွားတာနဲ့ သူက ချမ်းသာသုခက ပျောက်မသွားဘူးလား။ ပျောက်သွားတယ်။</p> <p>ဈာန်ချမ်းသာဆိုလို့ရှိရင် သူက တစ်နာရီနေရင် တစ်နာရီလုံး မချမ်းသာဘူးလား။ ချမ်းသာတယ်။ နှစ်နာရီ နေနိုင်ရင် နှစ်နာရီလုံးလုံးသည် ဈာနသုခတွေက ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတယ်နော်။ နှစ်နာရီ ခံစားလို့ရတယ်။ ဟိုမှာက နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီ ခံစားလို့ ရနိုင်သလား။ မရနိုင်ဘူး။ လျှာဖျားလေး လွန်သွားတာနဲ့ ကုန်သွားပြီ။ ကာမသုခထက် ဈာနသုခက ပိုပြီးတော့ မကြီးကျယ်ဘူးလား။ ကြီးကျယ်တယ်။ ဈာနသုခထက် ဝိပဿနာသုခက ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲဒီလိုသိတဲ့ အသိဉာဏ်က အထူးသဖြင့် ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်ပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီဆိုလို့ရှိရင် ဝိပဿနာရသလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလွန်ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်နေတဲ့ ချမ်းသာသုခ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။</p> <p>ဒကာတော် ကောသလမင်းကြီး ... ဤဥပမာ အတူသာလျှင် မသူတော်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပြန့်ပြောကြီးကျယ် မြင့်မြတ်လှစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို ရရှိသည်ဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကို မချမ်းသာစေ၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းမှုလည်း မဖြစ်စေ၊ သူတစ်ပါးတို့၏ ချမ်းသာရွှင်လန်းမှုကိုလည်း မဖြစ်စေဘူး။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ရေ မီး မင်း ခိုးသူ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အမွေခံဆိုးတွေက ရရှိသွားမယ်။ ဒီ မသူတော် ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေဟာ ကောင်းစွာ မသုံးစွဲရခြင်းဆိုတဲ့ အဆင့်သို့ ရောက်သွားမယ်။ ဒါက ဦးပဉ္စင်းတို့ ဒါနကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အကျိုးတရားပဲ။</p> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ် -</p> <p><b>မဟာရာဇ</b> ----------<br> သူတော်ကောင်းဆိုတာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရရှိလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် မိမိကိုယ်ကို ချမ်းသာစေတယ်၊ နှစ်သက်ရွှင်လန်းစေတယ်။ မိမိလည်း သုံးစွဲတယ်၊ မိဘတွေကိုလည်း ချမ်းသာစေတယ်၊ ရွှင်လန်းစေတယ်၊ မိဘတို့ကိုလည်း လှူဒါန်းတယ်၊ မိတ်ဆွေ ခင်ပွန်းတွေ သားသမီးတွေ အလုပ်သမားတွေ သာမဏ ဗြာဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အထက်တန်းကျကျ ဒါနတွေ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တယ်။ ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့အတွက် မင်းတွေကလည်း မဆောင်ယူတော့ဘူး။ ကောင်းကောင်းကြီး သူက အသုံးချလိုက်တယ်။ မလှူရသေးရင်တော့ မီးလောင်ချင် လောင်နိုင်တယ်။ မလှူရသေးရင်တော့ သူခိုး ခိုးချင်ခိုးနိုင်တယ်။ လှူပြီးပြီဆိုတော့ ခိုးစရာ ရှိသေးသလား? မရှိတော့ဘူး။ ရေလည်း မသယ်ဆောင်တော့ဘူး။ မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အမွေခံဆိုးတို့သည်လည်း မယူဆောင်ကြလေကုန်။</p> <p>ဒီလို ကောင်းစွာ သုံးစွဲခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ သုံးစွဲခြင်း အဆင့်သို့သာ ရောက်သွားတယ်၊ ကုန်ခန်းခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်သွားဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း သုံးဆောင်တယ်။ နောင်တမလွန်မှာလည်း ဒါနရဲ့ ကုသိုလ်ကံစေတနာတွေကြောင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ထပ်ပြီးတော့ မသုံးဆောင်ရဘူးလား? သုံးဆောင်ရတယ်။ ခုနက ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ သုံးဆောင်ရတဲ့အဆင့် ရှိသလား? ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း မသုံးဆောင်ရဘူး။ နောင်တမလွန်မှာ ဒီဒါန မပြုခဲ့တဲ့အတွက် ဒါနအကျိုးကို ထိုင်ပြီးတော့ သုံးဆောင်မှုဆိုတာ ရှိသလား? မရှိတော့ဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတယ် -</p> <p><b>သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ</b> -----------<br> ဒါနမှာ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန ဆိုပြီးတော့ ဒါန နှစ်မျိုး ရှိတယ်။ အာမိသဒါန၊ ဓမ္မဒါန နှစ်မျိုးရှိတဲ့အနက်က ဓမ္မဒါနကို အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဆိုပြီး ဟောတယ်။ အလုံးစုံသော ဒါနတို့ကို ဓမ္မဒါနက အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏၊ အရသာ အားလုံးကို တရားအရသာက အောင်နိုင်၏၊ မွေ့လျော်ဖွယ် အားလုံးကို တရား၌ မွေ့လျော်ခြင်းက အောင်နိုင်၏၊ ဒုက္ခအားလုံးကို တဏှာကုန်ခြင်းက အောင်ပွဲယူနိုင်ပါပေ၏၊ အလုံးစုံသော ဒါနတို့ကို ဓမ္မဒါနက အောင်နိုင်ပုံကိုတော့ ဘုန်းကြီး ဒီနေ့ဟောဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး။</p> <p>အရသာ အားလုံးကို တရားအရသာက အောင်နိုင်၏၊ ယောဂီတွေ သဘောပေါက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ မနက်က လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ထောပတ်ဆွမ်း ဒံပေါက်ဆွမ်း စားပြီးပြီ။ ဘယ်လောက် အရသာရှိသလဲ? နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်။ တရား ထိုင်လိုက်တယ်။ ပထမဈာန် သမာဓိ ရပြီ၊ ဒုတိယဈာန် သမာဓိ၊ တတိယဈာန် သမာဓိရပြီ၊ စတုတ္ထဈာန် သမာဓိ ရပြီ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီ ဈာနသုခနဲ့ မနက်စားတဲ့ ဒံပေါက်ထမင်းရဲ့ အရသာ ကာမသုခ ဘယ်ဒင်းက ပိုပြီး ကြီးကျယ်သလဲ? ဈာနသုခက ပိုကောင်းတယ်။ တစ်နာရီထိုင်နေရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ ကာမသုခက ဗိုက်သာ ဝသွားပါစေ ထပ်စားပါအုံးဆိုရင် စားအုံးမလား? မစားတော့ဘူး။ တကယ်ကောင်းတဲ့ ချမ်းသာသုခမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ လည်ချောင်း လွန်သွားတာနဲ့ ချမ်းသာသုခက ပျောက်မသွားဘူးလား? ပျောက်သွားတယ်။</p> <p>ဈာန်ချမ်းသာက တစ်နာရီနေရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ နှစ်နာရီနေရင် နှစ်နာရီလုံးလုံး ဈာနသုခတွေက ဖြစ်နေတယ်။ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတယ်။ နှစ်နာရီ ခံစားလို့ရတယ်။ ဟိုမှာက နှစ်နာရီ သုံးနာရီ ခံစားလို့ ရသလား? မရဘူး။ လည်ပင်းလေး လွန်သွားတာနဲ့ သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကာမသုခထက် ဈာနသုခက ပိုပြီး မကြီးကျယ်ဘူးလား? ကြီးကျယ်တယ်။ ဈာနသုခထက် ဝိပဿနာသုခက ပိုပြီးတော့ ချမ်းသာတယ်။ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ် ဒီနာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ အဲဒီလို သိတဲ့ အသိဉာဏ်တွေကို အထူးသဖြင့် ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်သို့ ရောက်လာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ဝိပဿနာရတိလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အလွန်ချမ်းသာတဲ့ သုခတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။</p> ld2nwuv928907umx05175gljrz5jbr1 0 6284 21936 2026-04-18T17:10:09Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၇/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၆..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21936 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၇/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၆/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၈/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ် - ၅၇</h3> <p>ဝိပဿနာရတိပေါ့နော်။ ဝိပဿနာ၌ မွေ့လျော်နှစ်ခြိုက် ပျော်ပိုက်ခြင်းဆိုတဲ့ အမာနုရဿတိလို့ အမည်ရပါတယ်။ လူသာမန်တို့ နတ်သာမန်တို့ သုံးဆောင်ခံစားခြင်းငှာ မထိုက်တန်တဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်မှု တစ်မျိုးကိုတော့ အမာနုရဿတိလို့ ခေါ်ပါတယ်။ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းဟူသမျှတို့တွင် တရား၌ မွေ့လျော်ခြင်းက အောင်နိုင်၏၊ နောက်တစ်ခုက တဏှာ ကုန်ခြင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ အားလုံးကို အောင်ပွဲယူနိုင်၏၊ ဘယ်ခါမှာ ဖြစ်သလဲဆိုတော့ -</p> <p>ခုနက ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရင့်ကျက်လာပြီ ဆိုကြစို့။ ထိုဝိပဿနာဉာဏ်ရဲ့ အဆုံး၌ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ ပေါ်လာမယ်။ ထိုအရိယ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တို့က အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို အာရုံယူကြတယ်။ အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးရဲ့ သန္တိသုခကို ခံစားကြတယ်။ ထိုအချိန်မှာ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့သန္တာန်၌ မဂ်သုခခေါ်တဲ့ မဂ်ချမ်းသာ, ဖလသုခခေါ်တဲ့ ဖိုလ်ချမ်းသာ, သန္တိသုခခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန် ချမ်းသာ-ကြီးတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီ ချမ်းသာသုခကြီးတွေက ကာမသုခထက်လည်း အဆင့်မြင့်တယ်၊ ဈာနသုခထက်လည်း အဆင့်မြင့်တယ်၊ ဝိပဿနာသုခထက်လည်း ပိုပြီး အဆင့်မြင့် သွားတယ်။</p> <p>အဆင့်အတန်း မြင့်မားရခြင်း၏ အကြောင်းကို ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်-လိုက်တော့ အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ်နိဗ္ဗာန်ကြီးက ငြိမ်သက်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ တစ်နာရီထိုင်ရင် တစ်နာရီလုံးလုံး ချမ်းသာနေတယ်၊ နှစ်နာရီထိုင်ရင် နှစ်နာရီလုံးလုံး ချမ်းသာနေတယ်၊ နှစ်သက် ရောင့်ရဲမှုကို မပေးနိုင်ဘူး။ တချို့ယောဂီတွေ ဘာလျှောက်ကြသလဲ? ထိုင်လို့ ကောင်းလိုက်တာဘုရား ထကို မထချင်တော့ဘူးတဲ့။ ကောင်းလွန်းလို့။ အဲဒီ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီး၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အမာနုရဿတိလို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီ ချမ်းသာသုခရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ထိ ကြီးမားသလဲ-ဆိုတော့ သောတာပတ္တိ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်, သဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်, အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်, အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ဖလ-သမာပတ်တွေက ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ ကိလေသာတွေကို တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ပယ်သတ်သွားပါတယ်။ နောက်ဆုံး အရဟတ္တမဂ်, အရဟတ္တ-ဖိုလ်အဆင့်သို့ ရောက်သွားခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ တဏှာအားလုံး ကုန်သွားပြီ။ တဏှာအားလုံး ကုန်ပြီဆိုရင်တော့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံး ကုန်ပြီဆိုရင်တော့ ဒုက္ခအားလုံးကို တဏှာကုန်ခြင်းက အောင်ပွဲယူသွားနိုင်ပြီ။</p> <p>အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ရှိရေးအတွက် ဘာလိုအပ်သလဲလို့ မေးတော့ ဘုရား အစရှိတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံမှ သစ္စာလေးပါးနှင့် စပ်တဲ့တရား နာကြားခွင့်ရှိမှ သူတော်ကောင်း တစ်ဦးသည် သောတာပတ္တိ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ အရိယာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကို ရရှိနိုင်ပါတယ်။ အရိယာ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိပါမှလည်း သန္တိသုခခေါ်တဲ့ အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး ချမ်းသာသုခကြီးကို ရရှိမှာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>ဒီလို ချမ်းသာသုခကြီးတွေ ရရှိဖို့ရန် ဘုရား အစရှိတဲ့ အရိယာ သူတော်ကောင်းကြီးတွေက ဓမ္မဒါနပွဲကြီးတွေနဲ့ ဆိုဆုံးမပေးတဲ့အတွက် တရားနာယူနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည် ဒီ သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သတ္တဝါတစ်ဦး သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးက လွတ်အောင်, အိုဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင်, နာဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင်, သေဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင် ထုတ်ဆောင် ကယ်-တင်ပေးနေတဲ့ ဒါနတစ်ခုဖြစ်ရင် ဒီဒါနက ပိုပြီး ကြီးကျယ်ဖွံ့ဖြိုး များမြတ်တဲ့ သဘော ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါန အားလုံးကို ဓမ္မဒါနက အောင်နိုင်၏၊ ဒီ အောင်ပွဲယူပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတဲ့ သုတ္တန် ဒေသနာလေးတစ်ခုကို အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဟောထားပါတယ်။</p> <p>ဒီသုတ္တန်လေးက နာကြားသင့်တဲ့ သုတ္တန် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဒီသုတ္တန်ကို ဘုန်းကြီး ဟောဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်မှာ ဟောခဲ့သလဲ မေးတော့ အင်္ဂုတ္တရနိပါတ် ပဉ္စကနိပါတ်မှာ ဟောခဲ့ပါတယ်။ သုတ္တန် နာမည်ကတော့ ဝိမုတ္တာယတနသုတ္တန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကဲ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လို ဟောသလဲ?</p> <p>ပစ္ဆိမာ ---------</p> <p>ဝိမုတ္တာယတနတရား ငါးမျိုးရှိတယ်။ ဒီဝိမုတ္တာယတနတရား ငါးပါးမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက မမေ့လျော့ခြင်းဆိုတဲ့ အပ္ပမာဒ တရားတွေကို လက်ကိုင်ထားပြီး နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာတွေကို မမေ့လျော့ရမှာလဲ? ကာယနုပဿနာသတိပဋ္ဌာန်, ဝေဒနာနုပဿနာသတိပဋ္ဌာန်, စိတ္တာ-နုပဿနာသတိပဋ္ဌာန်, ဓမ္မာနုပဿနာသတိပဋ္ဌာန်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး ရှိတယ်နော်။ သတိရဲ့တည်ရာဖြစ်တဲ့ ရုပ် ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရ လေးမျိုး ရှိပါတယ်။ ရုပ် ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရဆိုတဲ့ ဒီတရားတွေကို ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့သတိ ထင်ရှား ရှိနေရမယ်။ ကာယ ဝေဒနာ စိတ္တ ဓမ္မခေါ်တဲ့ တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမ်းဆည်းတတ်တဲ့ သတိ ထင်ရှားရှိရမယ်။</p> <p>ရုပ် ဝေဒနာ စိတ္တ ဓမ္မတရားတွေရဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမ်းဆည်းတတ်ရမယ်။ ထို ရုပ် ဝေဒနာ စိတ္တ ဓမ္မတရားတွေရဲ့ အနိစ္စအချက် ဒုက္ခအချက် အနတ္တအချက်တွေကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း သိမ်းဆည်းတတ်တဲ့ သတိ ရှိရမယ်။ ဒီလို သတိရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို အပ္ပမာဒတရား ထင်ရှားရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မမေ့ပျောက်ဘူး၊ မမေ့လျော့ သတိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။</p> <p>အဲဒီလို မမေ့လျော့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ကိလေသာတွေ လောင်ကျွမ်း-စေတတ်တဲ့ ဝီရိယတရားလည်း ထင်ရှားရှိရမယ်။ မဖြစ်ပေါ်သေးတဲ့ အကု-သိုလ်တရားတွေကို မဖြစ်အောင်၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီးတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို ပယ်နိုင်အောင်၊ မဖြစ်ပေါ်သေးတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေကို ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာအောင်၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီးတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ အတိုင်းထက်အလွန် တိုးပွားအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းဆိုတဲ့ လုံ့လ, ဝီရိယ ရှိရမယ်။ ဒီလုံ့လ, ဝီရိယမှာ အရိုးကြွင်းစေ, အရေကြွင်းစေ, အကြောကြွင်းစေ, အသား-အသွေးတွေ ခန်းခြောက်ချင် ခန်းခြောက်ပါစေ ယောက်ျားတို့၏ ဇွဲ, လုံ့လ, ဝီရိယဖြင့် ရနိုင်တဲ့ အရာမှန်ခဲ့ရင် ရောက်နိုင်တဲ့ အရာမှန်ခဲ့ရင် ငါဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ဒီလို ပြင်းထန်နေတဲ့ လုံ့လ, ဝီရိယမျိုးကို သမ္မပ္ပဓာန် လုံ့လ, ဝီရိယလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီ လုံ့လ, ဝီရိယတွေက ကိလေသာတွေကို ပူလောင်စေတတ် နှိပ်စက်စေတတ် လောင်ကျွမ်းစေတတ်တဲ့ စွမ်းအား-ရှိတယ်။</p> <p>ဒီတော့ သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးနှင့် အပ္ပမာဒတရားကို လက်ကိုင်ထားနေ-တဲ့ သူတော်ကောင်းသည် ကိလေသာတို့ကို ပူလောင် နှိပ်စက် လောင်ကျွမ်းစေတတ်သော လုံ့လ, ဝီရိယလည်း ရှိရမယ်။ အဲဒီလို လုံ့လ, ဝီရိယရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ယောဂီရဲ့စိတ်သည် ဘယ်ဘက်ကို စေလွှတ်ထားရမလဲ? နိဗ္ဗာန်သို့ စိတ်က စေလွှတ်ထားရမယ်။ ဥပမာ ရန်ကုန်သွားမယ့်ပုဂ္ဂိုလ် ရန်ကုန် မသွားသေးပေမယ့်လို့ ရန်ကုန်ဘက်သို့ စိတ်ကို စေလွှတ်ထားတယ်။ သွားနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ရန်ကုန် မရောက်သေးပေမယ့်လို့ ရန်ကုန် ရောက်စေရမယ်ဆိုပြီး စိတ်ကို စေလွှတ်ထားတယ်။ အဲဒီ ပုံစံလိုပဲ။</p> <p>နောက်တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရင်တော့ နိဗ္ဗာန်ဘက်ကို စိတ်ကို စေလွှတ်တယ်ဆိုတာက နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို အမြဲ စေလွှတ်ထားရမယ်။ သမာဓိ ထူထောင်နေရင် သမာဓိအာရုံ၊ ဝိပဿနာ ရှုပွားက ဝိပဿနာအာရုံ၊ အမြဲတမ်း ဝိပဿနာ ရှုပွားနေရမယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံပေါ်၌ စိတ်ကို အမြဲတမ်း စေလွှတ်ပြီးတော့ နေထိုင်နေတဲ့ ဒီရဟန်းတော်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ရဟန်းတော်၏ စိတ်သည် အကယ်၍ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း လွတ်မြောက်-သွားမယ်။ ထိုရဟန်းတော်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အာသဝေါတရားတွေ မကုန်-သေးဘူး ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ ထိုရဟန်းတော်သည် အရိယမဂ်ဖိုလ်သို့ မရောက်သေးဘူး ဆိုရင် ယောဂလေးပါးတို့ ကုန်ဆုံးရာ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်သွားနိုင်တယ်။</p> <p>အဲဒီ တရားက ဘယ်နှစ်ပါးရှိတယ် ပြောသလဲ? ဝိမုတ္တာယတနတရား ငါးပါးမှာ မြတ်စွာဘုရားက အစဉ်အတိုင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်ပြီးတော့ ဟောပါတယ်။ ဒီနေရာမှာက ဒါနအားလုံးတို့တွင် ဓမ္မဒါနက အသာလွန်ဆုံးဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းနှင့်ပဲ ဆိုင်ပါတယ်။ သို့သော် ဝိမုတ္တာယတနတရား ငါးပါးစလုံး ဒီည ဟောဖို့ ဘုန်းကြီး ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။</p> <p><b>ဣဓ ဘိက္ခဝေ</b> ---</p> <p>အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ ကရုဏာ ရှိတော်မူသော ဘုရားရှင်က ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကို ဒီသာသနာတော်အတွင်းမှာ တရားဟောပြီ သို့မဟုတ် လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာနမှာ တည်ရှိနေတဲ့ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးကသော်လည်းကောင်း ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးပြီ။ တရား နာယူလိုက်တယ်၊ နားမလည်ဘူး၊ အကျိုးရှိပါ့မလား? မရှိဘူး။</p> <p>ဘာတွေ နားလည်ရမလဲဆိုတော့ အတ္ထနက်အဓိပ္ပါယ်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းပြီး နားလည်ရမယ်။ ဓမ္မလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ပါဠိပုဒ် အက္ခရာလေးတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်းပြီး သိရမယ်။ ဗြုန်းကနဲ သဘောပေါက်ချင်လည်း ပေါက်မယ်၊ သဘော မပေါက်ချင်လည်း ရှိမယ်။ ဥပမာ - ပထဝီဓာတ်, တေဇောဓာတ်, အာပေါဓာတ်, ဝါယောဓာတ်။ ဓာတ်ကြီးလေးပါး ရှိတယ်။ ပထဝီဓာတ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ? နားမလည်ဘူး။ တရား ဘယ်လိုလုပ် ရှုမလဲ? ဖြစ်ပါ့မလား? မဖြစ်တော့ဘူး။ တရားနာယူတယ် သင်ယူတယ်ဆိုတာက ပထဝီဓာတ်ဆိုတာလည်း မှတ်မိရမယ်၊ ပထဝီဓာတ်ဆိုတာ ဘာတွေ ပြောနေတယ်ဆိုတာ သူရဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်လည်း နားလည်ရမယ်။ အဲဒီလို နားလည်မှ ရှုလို့လည်း မရနိုင်ဘူးလား? ရနိုင်မယ်။</p> <p>တလောက ဘုန်းကြီး ပြောခဲ့သလိုပေါ့ ... ငှက်ပျောသီးက စိမ်းနေတော့ ဖုတ်စားရင် ကောင်းမလား၊ ပြုတ်စားရင် ကောင်းမလား စဉ်းစားနေတဲ့အထဲ ကိုယ်ပါ ပါရင် ကောင်းမလား? မကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် တရားနာယူတဲ့ အချိန်အခါမှာ တရားတော်ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုလည်း နားလည်ရမယ်၊ ပါဠိစကားလုံးလေးတွေကိုလည်း နားလည်ရမယ်။ ဒီတော့ ပထဝီဓာတ်ကို သင်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ပထဝီဓာတ်ကို မှတ်မိရမယ်။ တေဇောဓာတ် အာပေါဓာတ် ဝါယောဓာတ်။ ဓာတ်ကြီးလေးပါး သင်ပေးလိုက်ရင် ဓာတ်ကြီး လေးပါးကို အစဉ်အတိုင်း မှတ်မိရမယ်။ ပထဝီဓာတ်ဆိုတာက ဘာပြောသလဲ? မာ, ကြမ်း, လေး, ပျော့, ချော, ပေါ့ကို ပထဝီဓာတ် ခေါ်တယ်။ ယိုစီး, ဖွဲ့စည်းကို အာပေါဓာတ်လို့ ခေါ်တယ်။ ပူတဲ့သဘော, အေးတဲ့သဘောကို တေဇောဓာတ်လို့ ခေါ်တယ်။ ထောက်ကန်တဲ့သဘော, တွန်းကန်တဲ့-သဘောကို ဝါယောဓာတ်လို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>ဒီလောက် သိရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီလား? မလုံလောက်သေးဘူး။ အခုလို ဓာတ်ကြီးလေးပါးကို စနစ်တကျ သင်ပေးလိုက်တဲ့အခါမှာ အနက်အ-ဓိပ္ပါယ်တွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ထွင်းဖောက်ပြီး သိတဲ့အဆင့်ထိ ဘုရားက ရည်ညွှန်းထားတယ်။ မာ, ကြမ်း, လေး, ပျော့, ချော, ပေါ့, ယိုစီး, ဖွဲ့စည်း, ပူ, အေး, ထောက်, တွန်းဆိုတဲ့ ဒီဓာတ်ကြီးလေးပါးကို ခန္ဓာအိမ်ထဲမှာ စနစ်တကျ ရှုတတ်ရမယ်။ ဒါက ဓာတ်ကြီးလေးပါး အဆင့်ပါ။ ဒီက တစ်ဆင့်တက်ပြီး ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သင်ပေးမယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သင်ပေးမယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စ, ဒုက္ခ, အနတ္တ သဘောတွေကို သင်ပေးမယ်။</p> <p>အဲဒါတွေကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီးသိတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာအဆင့်ထိ ကူးသွားရမယ်။ တရားနာယူတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က အဲဒီအဆင့်ထိ ကူးသွားရန် ရည်ညွှန်းပါတယ်နော်။ တရားတွေ နာယူလိုက်တယ်။ ကျကျနန နားလည်လိုက်တယ်။ ဟောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ အားလုံး မှတ်မိသွားတယ်။ မှတ်မိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တရားနာယူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ပီတိ အသေးစားလေး ပေါ်လာတယ်။ ပီတိ အနုစားလေး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ ပီတိ အရင့်စားတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ပီတိတွေက သိပ်ပြီးတော့ အားကောင်းလာပြီ။ အားကောင်းလာရင် ထိုပီတိနှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ စိတ်သန္တာန်၌ အပူငွေ့တွေ ကင်းစင်ပြီးတော့ ငြိမ်းအေးလာတယ်။ စိတ်, စေတသိက်တွေ ငြိမ်းအေးသွားရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ချမ်းသာတဲ့ သုခဝေဒနာကို ခံစားရပြီ။</p> <p>ချမ်းသာခြင်း ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ တည်ကြည်လာပြီ။ ထိုင်လို့ သိပ်ကောင်းတယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာ သမာဓိ ဖြစ်မလာဘူးလား? ဖြစ်လာပြီ။ ဘယ်လို ဖြစ်လာသလဲလို့ မေးတော့ ဒီနေရာမှာ အလွန် အဆင့်မြင့်တဲ့ သမာဓိကို ဘုရားက ရည်ညွှန်းနေတယ်။ ဘယ်လို သမာဓိမျိုးကို ရည်ညွှန်းတယ်ဆိုတာ အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖွင့်ထားပါတယ်။ အရဟတ္တဖိုလ် သမာဓိဖြင့် ကောင်းစွာ တည်ကြည်၍ နေပေ၏၊ ဒီအဆင့်အထိ ဘုရား ရည်ညွှန်းနေတာပါ။ အဲဒီ အဆင့်အထိ ရောက်ဖို့ဆိုတာက ဘာလိုအပ်သလဲ? သူက တရား နာနေတယ်ဆိုရင် ရောက်တဲ့နေရာတိုင်း, ရောက်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ သိ,သိသွားတယ်။ ဘာတွေ သိသလဲ?</p> <p>အာနာပါနကို ဘယ်လို ရှုရမယ်။ အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်း အာရုံမှာ စိတ်ကို ဘယ်လို ငြိမ်အောင် ထိန်းရမယ်။ အတို, အရှည်, စလယ်ဆုံး စသည်ဖြင့် စနစ်တကျ ရှုတတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ရှုနိုင်သလဲ? ပွဲတိုး ထားတာပါ။ လေ့ကျင့်ခန်းက အောင်မြင်ပြီး ဖြစ်တယ်။ သံသရာ အဆက်ဆက် လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့ ပါရမီ မျိုးစေ့ကောင်းတွေ ရှိတယ်။ ဒီဘဝမှာ ဘုရား အစရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေထံ စနစ်တကျ နာယူ၍ လေ့ကျင့်နေတယ်။ အဲဒီလို လေ့ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က တရားဟောတဲ့ နေရာ ရောက်တိုင်း, ရောက်တိုင်း လိုက်ပြီးတော့ ရှုနိုင်တယ်။</p> <p>သမာဓိတွေက ပထမဈာန် ဘယ်လို ရှုရမယ်၊ ဒုတိယဈာန် ဘယ်လို ရှုရမယ်၊ တတိယဈာန်၊ စတုတ္ထဈာန် ဘယ်လို ရှုရမယ်လို့ ဆရာသမားက ဟောသွားရင် လိုက်ပြီးတော့ ရှုနိုင်တယ်။ ရုပ်တွေ ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ် ဆရာသမားက ဟောရင် ရုပ်တွေလိုက်ပြီး သိမ်းဆည်းနိုင်တယ်။ နာမ်တွေကို ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ် ဟောရင် နာမ်တွေကို လိုက်ပြီး သိမ်းဆည်းနိုင်တယ်။ အကြောင်းတရား, အကျိုးတရားတွေကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်း သိမ်းဆည်းရမယ်လို့ ဆရာသမားက ဟောပေးလိုက်ရင် ဟောပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း အကြောင်းတရား, အကျိုးတရားတွေကို လိုက်ပြီး သိမ်းဆည်းတတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဒီလမ်းကို သူက အခေါက်ခေါက် အခါအခါ လျှောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အတိတ် သံသရာ အဆက်ဆက်ကလည်း လျှောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီဘဝမှာလည်း အထိုက်အလျောက် လျှောက်ခဲ့ဖူးနေပြီ။</p> <p>အဲဒီတော့ ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ သူက စနစ်တကျ ရှုတတ်ပြီ။ ရှုတတ်ပြီဆိုတော့မှ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တွေကို လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးရှုဖို့ရန် ဆရာသမားက တစ်ဆင့်တက်ပြီး ဟောပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာလည်း ဒီရုပ်နာမ်တွေရဲ့ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ အနိစ္စအချက်, ဒုက္ခအချက်, အနတ္တအချက်တွေကို စနစ်တကျနဲ့ ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာနှင့် ထွင်းဖောက်ပြီး ရှုနိုင်ပြီ။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကို အဆင့်ဆင့် ဆရာသမားက ဟောပေးရင် အဆင့်ဆင့် လိုက်ပြီးတော့ ရှု-နိုင်တယ်။ ရှုပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ထိုဝိပဿနာဉာဏ်တို့၏ အဆုံး၌ အရိယာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တို့ ပေါ်လာခဲ့ရင် ထိုအရိယာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေက အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ်ကြီးကို လှမ်းပြီး အာရုံပြုတယ်ဆိုတယ်အထိ နိဗ္ဗာန်ပေါက်တဲ့အထိ တစ်နည်းအရ အရဟတ္တဖိုလ် ပေါက်တဲ့အထိ အဆင့်အဆင့် ဟောသွားပြီ။ ဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဟောတိုင်း, ဟောတိုင်း ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းကို စနစ်တကျ သူက သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်ပြီးတော့ သိတယ်။ အဲဒီလို အဆင့်မျိုးကို ဘုရားရှင်က ရည်ညွှန်းထားတဲ့အကြောင်း အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖွင့်ထားတယ်။</p> <p>အကြောင်းတရားတွေ ထိန်းသိမ်းတဲ့ အပိုင်းမှာ တချို့တချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မျက်ရည်တွေ တွေတွေ ကျတတ်ပြန်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ရှေးဖြစ်ဟောင်း အောက်မေ့ဖွယ် ဇာတ်လမ်းလေးကို သွားပြီး တွေ့တာကိုး။ ဘဝတစ်ခုက ကိုယ်မျှော်လင့်တဲ့အတိုင်း ကိုယ်ကျေနပ်လောက်တဲ့ ဘဝမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံး ဖြစ်တတ်ပါရဲ့၊ ကိုယ် မကျေနပ်တဲ့ ဘဝမျိုးသာ သွားပြီး တွေ့ခဲ့ရပြီဆိုရင်တော့ အဲဒီမှာ ချုံးပွဲချပြီး ငိုတတ်ပြန်တယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ တချို့လို့ ဘုန်းကြီး သုံးပါတယ်။ အားလုံးကို မဆိုလိုပါဘူး။ သို့သော် ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ယေဘုယျအနေဖြင့် ပြောရင်တော့ ဒီအကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားရှိလို့ အကျိုးတရားတွေ ထင်ရှား ဖြစ်ရပြီဆိုတာ သိရလို့ ဝမ်းမြောက်တဲ့ စိတ်ထားကတော့ ပေါ်တတ်ပါတယ်။</p> <p>ဒီလို ဆိုလို့ရှိရင် တရားနာယူခြင်းသည် အကျိုး မရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ တရားဟောတဲ့သူ ရှိလို့သာ တရားနာယူတဲ့ သူမှာ ဒီအကျိုးတရား ရတာ မဟုတ်ဘူးလား? သဗ္ဗညုတ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင် ပစ္စေက သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်က လွဲရင် သာဝကတွေဟာ သစ္စာလေးပါးနဲ့စပ်တဲ့ တရားစကား နာကြားခွင့် ရရှိမှသာလျှင် မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရရှိမယ့် သဘောရှိတယ်။ နာကြားခွင့် ရရှိတယ် ဆိုသော်လည်း နာကြားခွင့် ရရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်ပါသလားလို့ မေးရင်တော့ ပါရမီရှိမှပဲ ရနိုင်ပါတယ်။ စရဏမျိုးစေ့ကောင်း ဝိဇ္ဇာမျိုးစေ့ကောင်း၊ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်း ရှိမှသာလျှင် ရနိုင်ပါတယ်။ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်း မရှိဘဲ တရားနာကြားခွင့် ရရင် မဂ်ဉာဏ်-ဖိုလ်ဉာဏ် ရနိုင်မလား? မရနိုင်ဘူးတဲ့နော်။ ကဲ ဒါက ပထမ ဝိမုတ္တာယတန တရားပဲ။ နောက်တစ်ခု ဒုတိယ ဝိမုတ္တာယတနတရား မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောပြီ။</p> <p><b>ပုနစ ပရံ</b> ---------</p> <p>လူနတ်တို့ရဲ့ ဆရာတစ်ဆူဖြစ်တဲ့ ဘုရားရှင်ကလည်း တရား မဟောပေးဘူး၊ လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာနမှာ ရှိနေတဲ့ ရဟန်းတော် တစ်ပါးပါးကလည်း ထိုရဟန်းတော်ကို တရား မဟောပေးဘူး၊ မိမိက တရားနာတဲ့ဘက်မှာ မရှိဘူး၊ တရားဟောတဲ့ဘက်မှာ ရှိသွားပြီ။ မိမိကို တရား ဟောမပေးဘူး။ မိမိက တရားဟောတယ်။ ဘယ်လို တရားဟောသလဲ? မိမိ ဆရာသမားတွေထံမှ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ထံမှ ကြားနာပြီးတဲ့ တရား လေ့ကျက်-မှတ်သားပြီးတဲ့ တရားတွေ ဖြစ်တယ်။ အကျဉ်းအားဖြင့် သူတစ်ပါးတွေကို ဟောကြား ပြသပေးတယ်။ အဲဒီတော့ မိမိက သမာဓိပိုင်းကို စနစ်တကျ ရှုပွားတတ်ပြီဆိုရင် လေ့ကျက်ထားပြီးဖြစ်ရင် အကျယ်ပိုင်းတွေကို ဘယ်လို ရှုပွားရမယ်ဆိုတာ စနစ်တကျ ဟောပေးတယ်။</p> <p>ဥပမာ - အာနာပါနကို ဘယ်လို ရှုရမယ်ဆိုတာ သူတစ်ပါးကို သေချာ သင်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ ဘယ်လို ရှုရမယ်၊ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေ ဘယ်လို ရှုရမယ်၊ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တွေကို လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာကို ဘယ်လို ရှုရမယ်ဆိုပြီး အကျယ်တဝင့်အားဖြင့် စနစ်တကျ ဟောပေးလိုက်ပြီ။ ဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိက စနစ်တကျ လိုက်ပြီး ရှုသွားတယ်။</p> <p>ရုပ်တွေ ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ်ဆိုတာ သူတစ်ပါးကို စနစ်တကျ ဟောရင်း မိမိလည်း ရှုတယ်။ နာမ်တရားတွေကို ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ်ဆိုတာ သူတစ်ပါးကို ဟောပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်အခါမှာ မိမိလည်း ဟောရင်းနဲ့ စနစ်တကျ လိုက်ပြီးတော့ ရှုနေတယ်။ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ်ဆိုတာ သူတစ်ပါးကို စနစ်တကျ ဟောပေးတယ်။ ဟောရင်းနဲ့ မိမိလည်း လိုက်ပြီးတော့ ရှုပွားတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တွေကို လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီး ဘယ်ပုံ ဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းဖြင့် ဝိပဿနာ ရှုရမယ်ဆိုတာ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ဝိပဿနာဉာဏ်စဉ်တွေ ဟောကြားပေးတယ်။ မိမိကလည်း ဟောရင်းနဲ့ ရှုနေတယ်။</p> <p>အဲဒါဟာ ဘာသမာဓိမှလည်း မရသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဘယ်ရုပ်နာမ်ကိုမှ မသိသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။ ဒါလေ့ကျင့်ခန်း အောင်မြင်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအတွက် ဘုရားရှင်က အထူး ရည်မှန်းပြီးတော့ ဟောနေတယ်။ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်က တရားတော်ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဒီစကားလုံးတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတယ်။ သိပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ? နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်းဆိုတာ ဖြစ်လာပြီ။</p> <p>ပီတိ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အလွန် နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ အလွန်အားကောင်းသော ပီတိ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ စိတ်၊ စေတသိက်တွေ ငြိမ်းအေးလာပြီ၊ ရုပ်တွေလည်း ငြိမ်းအေးလာပြီဆိုရင် ရူပကာယ နာမကာယ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ချမ်းသာတဲ့ သုခ ခံစားရပြီ။ ချမ်းသာခြင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌ တည်ကြည်သော သမာဓိသည် ဖြစ်၏၊ ဘယ်လို တည်ကြည်သွားသလဲ? -</p> <p>အဆင့်ဆင့် တည်ကြည်သွားတဲ့အခါ နောက်ဆုံး အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်အထိ ရောက်သွားရင် အရဟတ္တဖိုလ် သမာဓိအထိ ကူးသွားပြီ။ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားလို့ ဒီလိုတော့ စဉ်းစားချင် စဉ်းစားမယ်။ ဘယ့်နှယ်တုံး ဒကာကြီးတွေ ဖြစ်ကော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘဲနဲ့တော့ မြတ်စွာဘုရား တရား မဟောပါဘူးနော်။ မြတ်စွာဘုရားအပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု တစ်ခုတော့ ရှိဖို့ လိုပါတယ်။ သို့သော် ထုံးတစ်ခု ထောက်ပြချင်လို့ပါ။</p> <p>တတိယ သင်္ဂါယတနာတင်ပွဲကို အကြီးအမှူးပြုပြီး သင်္ဂါယတနာတင်သွားတဲ့ မောဂ္ဂလိ မထေရ်ပေါ့။ ဆွမ်းခံသွားရင်းပေါ့လေ ဒါယကာကြီးကလည်း ဉာဏ်ထက်မြက်တဲ့ အလှူဒါယကာဖြစ်တော့ သုညတပတိ သံယုတ်ကထာခေါ်တဲ့ တရားဓမ္မတွေကို ဟောကြားပေးဖို့ရာ တောင်းပန်တယ်။ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿ မထေရ်လောင်းပေါ့လေ ထိုအချိန်မှာ ရဟန္တာ မဖြစ်သေးပါဘူး။ မဖြစ်သေးတော့ ဉာဏ်အလွန် ထက်မြက်တဲ့ သူတော်ကောင်း ရဟန္တာလည်း ဖြစ်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် အဲဒီမှာ တရားဟောလိုက်တယ် -</p> <p>သုညတဆိုတာကတော့ အတ္တမှ ကင်းဆိတ်နေတဲ့ သဘော၊ ရုပ် နာမ် ဓမ္မ သင်္ခါရသဘောတွေမှာ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ သတ္တဝါ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လောကဝေါဟာရအားဖြင့် စွဲနေတဲ့ အတ္တစွဲ၊ အသက်ကောင်၊ လိပ်ပြာကောင်၊ ဝိညာဏ်ကောင်၊ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ သာသနာပလူတွေ စွဲနေတဲ့ အတ္တစွဲ၊ အဲဒီ အတ္တတွေမှ ကင်းဆိတ်နေတဲ့ သဘော။ ဒီတရားဒေသနာတော်တွေကို စနစ်တကျ ဟောပေးတယ်။ အနိစ္စနုပဿနာဉာဏ်၊ ဒုက္ခနုပဿနာဉာဏ်၊ အနတ္တနုပဿနာဉာဏ် သုံးခုရှိတဲ့အနက် အနိစ္စနုပဿနာဉာဏ်၊ ဒုက္ခနုပဿနာဉာဏ်ကို အခြေခံအဖြစ်လောက်နဲ့သာ ဟောပြီးတော့ အနတ္တနုပဿနာဉာဏ်ကို ဦးစားပေးပြီး ဟောပါတယ်။ ဟောလိုက်တဲ့ အပိုင်းမှာ အခြေခံ အောက်ခြေက စ၊ဟောတယ်။</p> <p>သမာဓိကို ဘယ်လို ထူထောင်ရမယ်။ ရုပ်တွေ၊ နာမ်တွေ ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ်။ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို ဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဘယ်လို ထင်အောင်မြင်အောင် ရှုရမယ်။ နောက်ဆုံး ဒီအနတ္တနုပဿနာဉာဏ် ရင့်ကျက်လာအောင် ဒီသုညတနုပဿနာဉာဏ် ရင့်ကျက်လာအောင် ဘယ်ပုံ ဘယ်ပန်း ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ရှုပွားရမယ်ဆိုတာ ဟောလိုက်တယ်။ ဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဟောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း အစဉ်အတိုင်း လိုက်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်တယ်။ တရားနာနေတဲ့ ဒါယကာကြီးကလည်း ဟောတဲ့အတိုင်း ဉာဏ်စေလွှတ်ပြီး ရှုပွားသုံးသပ်တယ်။ တရားဒေသနာတော်နိဂုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာ တရားနာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း သောတာပတ္တိ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်သွားတယ်။ တရားဟောနေတဲ့ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလိမထေရ်မြတ်ကြီးလည်း သောတာပတ္တိ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်သွားတယ်။</p> <p>အဲဒီထုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စာပေက ဘယ်လို မှတ်ချက်ချသလဲ? မြားတစ်စင်းထဲနဲ့ သမင်နှစ်ကောင်ကို မှန်အောင် ပစ်လိုက်တယ်။ တရားနာနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ကျွတ်တန်းဝင်သွားတယ်။ တရားဟောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ကျွတ်တန်းဝင်သွားတယ်။ ပစ်လိုက်တာ မြားဘယ်နှစ်စင်းလဲ? တစ်စင်းထဲ။ သမင် ဘယ်နှစ်ကောင် ရသွားသလဲ? နှစ်ကောင် ရသွားတယ်။ ဒီစကားမျိုးဟာ သာသနာတော်မှာ တန်ဖိုးမရှိဘူးလား? ရှိတယ်နော်။ မိမိလည်း မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိတယ်။ တရားနာယူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိသွားကြတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီလို ဓမ္မဒါနမျိုးသည် အာမိသဒါနခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒါနထက် ပိုပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်</p> <p><b>သဗ္ဗဒါနံ</b> -----------</p> <p>အလုံးစုံသော ဓမ္မဒါနတို့ကို ဓမ္မဒါနက အောင်ပွဲယူနိုင်ပါတယ်။</p> <p>သတ္တဝါတစ်ယောက်ပေါ့ ... မိမိက ပစ္စည်းလေးပါး သွားလှူတယ်။ စိတ်မထားတတ်ဘူးဆိုရင် ဒီပစ္စည်းကြောင့် အပါယ်တောင် မရောက်နိုင်ဘူးလား? ရောက်နိုင်တယ်။ ကဿပဘုရားရှင် လက်ထက်က ရဟန်းတော်တွေ ကြည့်ပေါ့။ သီလ မစင်ကြယ်ဘဲနဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးတွေကို သုံးစွဲမိခဲ့တဲ့အတွက် ဒီပစ္စည်းလေးပါးက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်တာ ငရဲ ရောက်မသွားဘူးလား? ရောက်သွားတယ်။</p> <p>ဦးပဉ္စင်းတို့ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာလည်း တိဿရဟန်းပေါ့။ သင်္ကန်းဆိုတဲ့ ပစ္စည်းကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ သန်းဆိုတဲ့ ဘဝကို ရောက်မသွားဘူးလား? ရောက်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ပစ္စည်းလေးပါးနဲ့ လှူဒါန်းခြင်းဆိုတဲ့ ဒါနတစ်ခုသည် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာ နည်းနည်း အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တတ်ဘူးလား? ဖြစ်တတ်တယ်။ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက်မှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပေမယ့် အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီဒါနအလှူသည် သိပ်ပြီး အဆင့်မမြင့်ဘူးလို့ ပြောလိုတာပါ။ နိဗ္ဗာန်ကို ရည်ရွယ်တောင့်တပြီး ပြုရင်လည်း နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်စေတဲ့ ဒါနမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ နိဗ္ဗာန် ရောက်ဖို့ရာအတွက် ကူညီထောက်ပံ့တဲ့ အကြောင်းတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်စေတာက အခုလို ဓမ္မဒါနမျိုးပဲ ရှိတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာမကြီးတွေ ဓမ္မကထိက လုပ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား? ဘယ့်နှယ်တုံး သီလရှင်တွေ ... ဓမ္မကထိက လုပ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား? ကောင်းတယ်ဆိုရင် ဓမ္မကထိက လုပ်ကြမလား? ဟင်! ငြိမ်သွားပြီ ... ငြိမ်သွားပြီ။ တွတ်တွတ် တွတ်တွတ် လုပ်နေမယ့်အစား ဓမ္မကထိက လုပ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား? ကောင်းတယ်။ စိတ်ဓာတ်လေးတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား? လိုအပ်ပါတယ်။ အကျိုးမရှိတဲ့စကား ငါ၊မပြောဘူးလို့ စိတ်ဓာတ် ခိုင်ခိုင်မာမာ ထားပြီးတော့ မိမိလည်း အကျိုးရှိတယ်၊ ထိုင်ပြီး နားထောင်နေတဲ့သူလည်း အကျိုးရှိမယ့်စကား၊ စျာနစကား စျာန်ကုသိုလ် ဝိပဿနာ မဂ်ကုသိုလ် အစရှိတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားပြီး မလာနိုင်ဘူးလား? လာနိုင်တယ်။ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်။</p> <p><b>ဣဓ ဘိက္ခဝေ</b> --------</p> <p><b>ဘိက္ခဝေ</b> = ချစ်သားရဟန်းတို့ ... ဒါက ဒုတိယ ဝိမုတ္တတရားပဲ။ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားတစ်ခုပဲ။ ကိလေသာတို့ လွတ်မြောက်ကြောင်း ဝိမုတ္တာတရားမှ မမေ့မလျော့သော အပ္ပမာဒတရား လက်ကိုင်ထားပြီးတော့ ကိလေသာတွေကို ပူလောင်စေတတ်သော လုံ့လရှိလျက် နိဗ္ဗာန်ကို စေလွှတ်ထားသော စိတ်ရှိသော ရဟန်းတော်သည် အကယ်၍ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးဘူးဆိုရင် ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့သန္တာန်မှာ အာသဝေါတရားတွေ မကုန်သေးဘူးဆိုရင်လည်း ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ သူဟာ ယောဂလေးပါးတို့ရဲ့ ကုန်ရာ အတုမဲ့ အရဟတ္တဖိုလ် မဆိုက်သေးဘူးဆိုရင်လည်း ဆိုက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ဒုတိယ ဝိမုတ္တာ-ယတနတရားပဲ။ အဲဒီ ဒုတိယ ဝိမုတ္တာယတနတရားကိုပဲ ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ဓမ္မဒါနလို့ ဟောထားပါတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် အာမိသဒါနနဲ့ ဓမ္မဒါန ရှိတဲ့အနက် ဘယ်ဒါနက ပိုပြီး ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သလဲ? ဓမ္မဒါနက ပိုပြီး ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တယ်။ အဲဒီ ဓမ္မဒါနက ပိုပြီး ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံ ဘယ်နှစ်ပြားများ ကုန်သလဲ? မကုန်ပါဘူး။ မိမိရဲ့ ပါးစပ်ကလေးကို ကောင်းမွန် ရိုသေစွာ အသုံးချတတ်ခြင်းသာ မဟုတ်ဘူးလား? တွတ်တွတ် ... တွတ်တွတ် ... လို့ ပြောကြားနေမယ့်အစား အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားနေခြင်းသည် မိမိအတွက်လည်း သူတော်ကောင်းတစ်ဦးလို့ ဘေးက မပြောနိုင်ဘူးလား? သူတစ်ပါးတွေ အတွက်လည်း အကျိုးရှိတဲ့ ပြောကြားချက်တွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်အောင် မိမိတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကလေးကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ မလိုဘူးလား? ငါ ပါးစပ်ရှိတာပဲ ငါ ပြောချင်တာ ပြောမယ်ဆိုရင် အကျိုး ရှိပါ့မလား? အကျိုးမရှိဘူး။</p> <p>တလောက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။ မွေးလာတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ဓားမကြီး တစ်လက် ပါလာတယ်။ ဒီ ဓားမက အသုံးချတတ်ရင်တော့ ထင်းခွဲလို့တော့ မရဘူးလား? ရပါတယ်။ အသုံးမချတတ်ဘူး ဆိုရင်တော့ မိမိကိုယ်ကို မိမိ ပိုင်းဖြတ်ပြီး သွားတတ်တယ်။ သတိရှိဖို့ မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းဆိုတာ မွေးကတည်းက ကောင်းတာမျိုး ဟုတ်သလား? မဟုတ်ပါဘူး။ များသောအားဖြင့် ပါရမီရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ ကောင်းချင် ကောင်းမယ်။ ပါရမီ အလွန်ကြီး မရင့်ညောင်းသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ မွေးကတည်းက ကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မိမိတို့က တဖြည်းဖြည်း ပြုပြင် ပြောင်းလဲပေးရပါတယ်။</p> <p>အရှင်သာရိပုတ္တရာ၊ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန် အလောင်းတွေတောင်မှ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို ပြုပြင် ပြောင်းလဲမှု မလုပ်ရဘူးလား? လုပ်ရတယ်။ ကြိုးစားရတယ်၊ ကြိုးစားရင် ဘုရားတောင် ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီလက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ပါးစပ်ကလေးကို ပိတ်ဆို့ပြီး ကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောကြားဖို့ မလိုဘူးလား? အခုလို အများနဲ့ စုပေါင်းပြီး နေထိုင်တဲ့အပိုင်းမှာ ကောင်းတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုတယ်။</p> <p>အထူးသဖြင့် မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်နဲ့ စပ်ဆက်နေတဲ့ စကားမျိုးကို တွင်တွင်ကြီး ပြောတတ်ဖို့ လိုတယ်။ တွင်တွင်ကြီးဆိုပြီးတော့ တရား မထိုင်ဘဲ ပြောကြဖို့ ဒီလိုတော့ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ပါဘူး။ အကျိုးရှိတဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏအားဖြင့် ပြောကြားတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခု တတိယ ဝိမုတ္တာယတန နာကြည့်ရအောင် -</p> <p><b>ပုနစ ဘိက္ခဝေ</b> --------</p> <p><b>ဘိက္ခဝေ</b> = ချစ်သားရဟန်းတို့ ... နောက်တစ်မျိုး ငါဘုရား ဟောဦးမယ်။ ဆရာဖြစ်တော်မူတဲ့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကလည်း တရား ဟောမပေးဘူး။ လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာနမှာ တည်ရှိနေတဲ့ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော် တစ်ပါးပါးကလည်း တရား ဟောမပေးဘူး။ မိမိ ကြားနာထားတဲ့၊ သင်ယူထားတဲ့ ပရိယတ္တိ တရားတော်ကိုလည်း အကျယ်တဝင့်အားဖြင့် သူတစ်ပါးတွေကို တရား ဟောမပေးဘူး။ သို့သော် မိမိ သင်ယူထားတဲ့အတိုင်း ကြားနာထားတဲ့အတိုင်း ပရိယတ္တိ တရားတော်ကို စနစ်တကျ သရဇ္ဈာယ်တယ်။</p> <p>ဓမ္မစကြာ ရွတ်တယ်၊ ဓမ္မစကြာမှာ လာရှိတဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ သမုဒယသစ္စာကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ နိရောဓသစ္စာကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ မဂ္ဂသစ္စာကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ အနတ္တလက္ခသုတ် ရွတ်ပြီး အနတ္တလက္ခသုတ်မှာ လာတဲ့အတိုင်း -</p> <p><b>ယံကိစ္စိရူပံ</b> -------</p> <p>စသည်ဖြင့် ဒါလေး ရွတ်လိုက်ပြီ၊ ရွတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ ဩဠာရိက၊ သုခုမ အစရှိတဲ့ (၁၁)မျိုးသော အခြင်းအရာအားဖြင့် တည်နေတဲ့ ဒီရုပ်တရားတွေကို ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာ ရှုပွားသုံးသပ်နိုင်တယ်။ ရွတ်ရင်းနဲ့ လိုက်ပြီးတော့ ရှုတယ်။ ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရ ဝိညာဏ်တွေနဲ့ ပုံစံတူပဲ။ အဲဒီလို တရားတွေကို ရွတ်ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ တရားတော်မှာ လာရှိတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်တဲ့ အဆင့်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ရှုပွား သုံးသပ်တယ်။ ရှုပွား သုံးသပ်လိုက်တော့ ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်သလဲ? အနတ္တလက္ခဏသုတ် ဘာနဲ့ အဆုံးသတ်ထားသလဲ?</p> <p><b>ဒိတာနတိ</b> -----</p> <p>ပဋိသန္ဓေနေမှု ကုန်ပြီ။ သာသနာတော်မှာ ကျင့်သင့် ကျင့်ထိုက်သော မဂ်တည်းဟူသော အကျင့်ကို ငါ၊ ကျင့်ပြီးပြီ။ သာသနာတော်မှာ ပြုသင့်ပြုထိုက်သော မဂ်တည်းဟူသော အကျင့်တွေကို ငါပြုပြီးပြီ။ ဒီ မဂ်ကိစ္စ ရရှိရေးအတွက် ငါ့မှာ ပြုဖွယ်ကိစ္စ မရှိပြီလို့ မိမိကိုယ်ကိုယ်ကို သိတဲ့ အဆင့်ထိ ရောက်သွားတယ်။ အရဟတ္တဖိုလ်ကို ဆိုက်သွားတယ်။ အဲဒီ ပုံစံအတိုင်းပဲ ရဟန်းတော်က တရားတော်ကို ရွတ်ဖတ်တယ်။ ရွတ်ဖတ်တဲ့အတိုင်း တရားတော်ကို အစဉ်တစိုက် ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ရှုပွား သုံးသပ်နိုင်တယ်။ စျာန်-အရာမှာ စျာန်တရားတွေကို ရှုနိုင်တယ်။ ဝိပဿနာအရာမှာ ဝိပဿနာတရားတွေကို ရှုနိုင်တယ်။ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်တဲ့နေရာမှာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်သည့်တိုင်အောင် ဝိပဿနာတရားတွေကို ရှုပွား သုံးသပ်နိုင်တယ်။</p> <p><b>တဿ</b> --------</p> <p>တရားတော်ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေကို ထွင်းဖောက် သိနေတယ်။ စကားလုံးတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထွင်းဖောက် သိနေတယ်။ အဲဒီလို သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပါမောက်ဇ္ဇ တရား၊ ပီတိ အနုစား ဖြစ်ပေါ်လာပြီ။</p> <p><b>သမုဒိ ပီတိ</b> ---</p> <p>အလွန် အားကောင်းနေတဲ့ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိရှိနေတဲ့ ယောဂါဝစရ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရူပကာယ နာမကာယဟာလည်း ငြိမ်းအေးလာပြီ။ ငြိမ်းအေးသော ရူပကာယ နာမကာယ ရှိနေသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ချမ်းသာသော သုခဝေဒနာကို ခံစားရပြီ။ ချမ်းသာခြင်း ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏စိတ်သည် တည်ကြည်၍ နေပေ၏၊ အရဟတ္တဖိုလ် ဆိုက်သည်အထိ ကောင်းစွာ တည်ကြည်သွားပြီ။</p> <p><b>ဣဓ ဘိက္ခဝေ</b> -----</p> <p>ဒါဟာ တတိယမြောက် ဝိမုတ္တာယတန တရားပဲ။</p> h51582olbjapkfoadhns45k7enihwto 21937 21936 2026-04-18T17:11:16Z Tejinda 173 21937 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၇/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၆/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၈/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} AI နှင့်ရေးထားလို့ မပြည့်စုံနိုင်။ ရာဇဝင်၌ လူကိုယ်တိုင်ရေး ရှိသည်-57 <h3>ဝိပဿနာ၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့် ဓမ္မရတိ၏ အောင်ပွဲ</h3> <p>ဝိပဿနာရတိ၊ ဝိပဿနာ၌ မွေ့လျော်ပျော်ဖက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းဆိုတဲ့ အနက်တွေ အမည်ရတဲ့ "ဓီ" ဆိုပြီးတော့ ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်ပိုင်းမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ လူမန်တို့ နတ်သံမန်တို့ သုံးဆောင်ခံစားခြင်းငှာ မထိုက်တန်တဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်မှုတစ်မျိုးကိုတော့ <b>အနုဿတိ</b> လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းဟူသမျှတို့တွင် <b>"သဗ္ဗရတိံ ဓမ္မရတိ ဇိနာတိ"</b> — အလုံးစုံသော မွေ့လျော်ပျော်နှစ်ခြိုက်ခြင်းတို့ကို ဓမ္မရတိ၊ တရား၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းက အောင်ပွဲယူနိုင်ပါတယ်။ တရား၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းသည် အားလုံးသော မွေ့လျော်ခြင်းတို့ကို အောင်ပွဲယူနိုင်ပါတယ်။</p> <h3>တဏှာကုန်ခြင်းနှင့် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ</h3> <p>နောက်တစ်ခုတော့ ဟောထားတယ်၊ <b>"တဏှက္ခယော သဗ္ဗဒုက္ခံ ဇိနာတိ"</b> — ထိုတဏှာကုန်ခြင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို အောင်ပွဲယူနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်အခါမှာ ဖြစ်သလဲဆိုတော့ ခုနက ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရင့်ကျက်လာပြီဆိုကြစို့နော်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရင့်ကျက်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ထိုဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့အဆုံး၌ အရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ ပေါ်လာမယ်။ ထိုအရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တို့က <b>အသင်္ခတ</b> အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီးတော့ အာရုံယူကြတယ်။ အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးရဲ့ သန္တိသုခ အရသာကြီးကို သုံးဆောင်ခံစားကြတယ်။</p> <p>ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းရဲ့ သန္တာန်၌ <b>မဂ္ဂသုခ</b> ခေါ်တဲ့ မဂ်ချမ်းသာ၊ <b>ဖလသုခ</b> ခေါ်တဲ့ ဖိုလ်ချမ်းသာ၊ <b>သန္တိသုခ</b> ခေါ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီးတွေ အဆင့်ဆင့် ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီချမ်းသာသုခတွေက ကာမသုခထက်လည်း ပိုပြီးအဆင့်မြင့်တယ်၊ ဈာနသုခထက်လည်း ပိုပြီးအဆင့်မြင့်တယ်၊ ဝိပဿနာသုခထက်လည်း ပိုပြီးတော့ အဆင့်မြင့်သွားတယ်။</p> <p>အသင်္ခတ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီး၏ သန္တိသုခ အငြိမ်းဓာတ်အရသာကြီးက ငြိမ်သက်တဲ့သဘော၊ ငြိမ်သက်တဲ့ ချမ်းသာသဘောရှိတယ်။ တစ်နာရီထိုင်ရင် တစ်နာရီလုံးလုံး ချမ်းသာတယ်၊ နှစ်နာရီထိုင်ရင် နှစ်နာရီလုံးလုံး ချမ်းသာနေတယ်။ အဲဒါဟာ နှစ်သက်ရောင့်ရဲမှု ကျေနပ်မှုကို မပေးနိုင်ဘူး (ဆိုလိုသည်မှာ ရောင့်ရဲသွားခြင်းမရှိဘဲ ထပ်ကာထပ်ကာ ခံစားလိုခြင်းဖြစ်သည်)။ တချို့ယောဂီတွေ ဘာလျှောက်ကြလဲဆိုရင် "ထိုင်လို့ ကောင်းလိုက်တာ ဘုရား၊ ထကို မထချင်တော့ဘူး" လို့ လျှောက်ကြတယ်။ အဲဒီ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာသုခနဲ့ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီလိုနှစ်ခြိုက်မှုကို <b>ဓမ္မရတိ</b> လို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>ဒီလိုဓမ္မရတိကတော့ <b>"သဗ္ဗရတိံ ဓမ္မရတိ ဇိနာတိ"</b> — သဗ္ဗရတိံ၊ အလုံးစုံသော မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းဟူသမျှတို့ကို၊ ဓမ္မရတိ၊ တရား၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်းက၊ ဇိနာတိ၊ အောင်ပွဲယူနိုင်၏။ ဤသို့ ဟောထားပါသည်။</p> <h3>မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်နှင့် ဆင်းရဲငြိမ်းခြင်း</h3> <p>အဲဒီချမ်းသာသုခရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ကြီးမားသလဲလို့ မေးတော့ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဒီမဂ္ဂသုခ၊ ဖလသုခ အဆင့်သို့ ရောက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ တဏှာအားလုံး ကုန်သွားပြီ။ တဏှာအားလုံး ကုန်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီးအားလုံး ကုန်ပြီ။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီးအားလုံး ကုန်ပြီဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒုက္ခဟူသမျှကို ဒီတဏှာကုန်ခြင်းက အောင်ပွဲယူသွားနိုင်ပြီ။</p> <h3>ဓမ္မဒါန၏ မြင့်မြတ်ပုံ</h3> <p>အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ရှိရေးအတွက် ဘာလိုသလဲလို့ မေးတော့၊ <b>"သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ"</b> — သဗ္ဗဒါနံ၊ အလုံးစုံသော ဒါနဟူသမျှတို့ကို၊ ဓမ္မဒါနံ၊ ဓမ္မဒါနတရားက၊ ဇိနာတိ၊ အောင်ပွဲယူနိုင်၏။ ဒါနဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မဒါနက အောင်ပွဲယူနိုင်တယ်၊ ဒါနအသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဖြစ်တယ်တူ။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးတော့၊ အရိယာသူတော်ကောင်းတို့ထံမှ အနည်းဆုံးအားဖြင့် သစ္စာလေးပါးနဲ့ စတဲ့ တရားစကား နာကြားခွင့်ရရှိမှ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးသည် သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ အရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကို ရရှိနိုင်ပါတယ်။ အရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိမှလည်း နိဗ္ဗာနသုခ ခေါ်တဲ့၊ သန္တိသုခ ခေါ်တဲ့ တကယ့်အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်တဲ့ ချမ်းသာသုခကို ရရှိမှာဖြစ်တယ်။</p> <p>တရားနာယူနေတဲ့ သူတော်ကောင်းသည် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီးမှ လွတ်အောင်၊ အိုမင်းဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင်၊ နာဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင်၊ သေမင်းဆိုးကြီးမှ လွတ်အောင် ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်ပေးနေတဲ့ ဒါနတစ်ခုဖြစ်ရင် ဒီဒါနက ပိုပြီးကြီးကျယ် မြင့်မြတ်တဲ့ သဘောရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် <b>သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ</b> — အလုံးစုံသော ဒါနဟူသမျှကို ဓမ္မဒါနတရားက အောင်ပွဲယူနိုင်ပေ၏။</p> <h3>ဝိမုတ္တာယတနသုတ်တော် အဖွင့်</h3> <p>အဲဒီအောင်ပွဲယူနိုင်ပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတဲ့ သုတ္တန်လေးတစ်ခုကို အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖော်ပြထားပါတယ်။ ထိုသုတ္တန်သည် နာကြားသင့်တဲ့ သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဒီနေ့ အဲဒီသုတ္တန်ကို ဘုန်းကြီးဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်မှာဟောခဲ့သလဲလို့ မေးတော့ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ပဉ္စကနိပါတ်မှာ ဟောတော်မူခဲ့ပါတယ်။ သုတ္တန်နာမည်က <b>ဝိမုတ္တာယတနသုတ်</b> လို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီဝိမုတ္တာယတနသုတ်မှာ မြတ်စွာဘုရားက ဤသို့ ဟောတော်မူသည် —<br> <b>"ပဉ္စိမာနိ ဘိက္ခဝေ ဝိမုတ္တာယတနာနိ၊ ယတ္ထ ဘိက္ခုနော အပ္ပမတ္တဿ အာတာပိနော ပဟိတတ္တဿ ဝိဟရတော အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ ဝိမုစ္စတိ၊ အပရိက္ခိဏာ ဝါ အာသဝါ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ အနုပါပုဏာတိ။"</b></p> <p>ဘိက္ခဝေ၊ ချစ်သားရဟန်းတို့။ ဝိမုတ္တာယတနာနိ၊ ဝိမုတ္တတရား၊ ဝိမုတ္တာယတန တရားတို့သည်။ ဣမာနိ ပဉ္စ၊ ဤငါးမျိုးတို့တည်း။ ဝိမုတ္တာယတန တရားငါးမျိုးရှိတယ်နော်။ ယတ္ထ၊ အကြင်ဝိမုတ္တတရား၌။ အပ္ပမတ္တဿ၊ မမေ့မလျော့သော အပ္ပမာဒတရားကို လက်ကိုင်ထားလျက်ရှိသော။ အာတာပိနော၊ ကိလေသာတို့ကို ပူပန်စေတတ် လောင်ကျွမ်းစေတတ်သော လုံ့လဝီရိယရှိသော။ ပဟိတတ္တဿ၊ နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်ထားအပ်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသော၊ ဝါ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံပေါ်သို့ စေလွှတ်ထားအပ်သော စိတ်ထားရှိလျက်။ ဝိဟရတော၊ နေထိုင်သော။ ဘိက္ခုနော၊ ယောဂါဝစရ ရဟန်း၏။ အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ၊ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးတဲ့ စိတ်သည်လည်း။ ဝိမုစ္စတိ၊ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်၍ သွားနိုင်ပေ၏။ အပရိက္ခိဏာ ဝါ အာသဝါ၊ မကုန်ခမ်းသေးတဲ့ အာသဝေါ တရားတို့သည်လည်း။ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ ကုန်ခမ်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိ၍ သွားနိုင်ကြလေကုန်၏။ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ၊ မရောက်ရှိသေးအပ်သော အတုမရှိသော ယောဂလေးပါးတို့၏ ကုန်ရာ (နိဗ္ဗာန်) ကိုလည်း။ အနုပါပုဏာတိ၊ အစဉ်တစိုက် ဆိုက်ရောက်နိုင်ပေ၏။</p> <h3>သတိပဋ္ဌာန်နှင့် လုံ့လဝီရိယ</h3> <p>ဒီဝိမုတ္တာယတန တရားငါးပါးမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးက မမေ့လျော့ခြင်းဆိုတဲ့ အပ္ပမာဒတရားတွေ လက်ကိုင်ထားပြီးတော့ နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာတွေကို မမေ့လျော့ရမှာလဲ။ <b>ကာယာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊ ဝေဒနာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊ စိတ္တာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊ ဓမ္မာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်</b> လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သတိပဋ္ဌာန်တရားလေးပါး ရှိတယ်နော်။</p> <p>သတိရဲ့ တည်ရာအာရုံဖြစ်တဲ့ ရုပ်၊ ဝေဒနာ၊ သင်္ခါရ၊ ဝိညာဏ် ခေါ်တဲ့ ဒီတရားတွေကို ရှုပွားသုံးသပ်တတ်တဲ့ သတိထင်ရှား ရှိနေရမယ်။ ကာယ၊ ဝေဒနာ၊ စိတ္တ၊ ဓမ္မ ခေါ်တဲ့ တရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမ်းဆည်းတတ်တဲ့ သတိထင်ရှား ရှိရမယ်။ ထိုရုပ်၊ ဝေဒနာ၊ စိတ္တ၊ ဓမ္မတို့ရဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို သိမ်းဆည်းတတ်တဲ့ သတိ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ရှိရမယ်။ အကြောင်းတရားနှင့် တကွသော ထိုရုပ်နာမ် ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ကွဲကွဲကွင်းကွင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမ်းဆည်းတတ်တဲ့ သတိရှိရမယ်။ ဒီလိုသတိရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို <b>အပ္ပမတ္တ</b>၊ အပ္ပမာဒတရား ထင်ရှားရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>အဲဒီလိုသတိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က <b>အာတာပီ</b> — ကိလေသာတွေကို ပူပန်စေတတ် လောင်ကျွမ်းစေတတ်တဲ့ လုံ့လဝီရိယတရားလည်း ထင်ရှားရှိရမယ်။ မဖြစ်ပေါ်သေးတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို မဖြစ်အောင်၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီးတဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို ပယ်နိုင်အောင်၊ မဖြစ်ပေါ်သေးတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာအောင်၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီးတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ အလွန်တိုးပွားအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းဆိုတဲ့ လုံ့လဝီရိယ ရှိရမယ်။</p> <p>အဲဒီလုံ့လဝီရိယမှာ "အရိုးကြွင်းစေ၊ အရေကြွင်းစေ၊ အကြောကြွင်းစေ၊ အသားအသွေးတွေ ခမ်းခြောက်ပါစေ၊ ဤဇွဲလုံ့လဝီရိယဖြင့် ရနိုင်တဲ့အရာမှန်ခဲ့ရင် ငါဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ဘူး" လို့ ဒီလိုပြင်းထန်နေတဲ့ လုံ့လဝီရိယမျိုးကို <b>ပဓာနဝီရိယ</b> လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီလုံ့လဝီရိယက ကိလေသာကို ပူပန်စေတတ်၊ နှိပ်စက်စေတတ်၊ လောင်ကျွမ်းစေတတ်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။</p> <h3>စိတ်ကို နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်ခြင်း</h3> <p>အဲဒီလို လုံ့လဝီရိယရှိတဲ့ အချိန်အခါမှာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ယောဂါဝစရ ပုဂ္ဂိုလ်သည် စိတ်ကို နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်ထားရမယ်။ ဥပမာ ရန်ကုန်သွားမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် မသွားသေးပေမယ့်လို့ ရန်ကုန်ကို မိမိရဲ့စိတ်ကလေးကို ပြေးလွှတ်ထားသလို၊ သွားနေတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ရန်ကုန်မရောက်သေးပေမယ့် စိတ်က ရန်ကုန်ဘက်ကိုပဲ စေလွှတ်ထားတယ်။ အဲဒီပုံစံလိုပဲ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း တရားလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို အမြဲတမ်း စေလွှတ်ထားရမယ်။ သမာဓိထောင်ချိန်မှာ သမာဓိအာရုံ၊ ဝိပဿနာရှုချိန်မှာ ဝိပဿနာအာရုံကို အမြဲတမ်း ရှုပွားသုံးသပ်နေရမယ်။ ဒီလိုဆိုလိုပါတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံပေါ်၌ စိတ်ကိုစေလွှတ်ပြီး အမြဲတမ်း နေထိုင်နေတဲ့ ရဟန်းတော်ရဲ့ သန္တာန်မှာ စိတ်တွေဟာ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း လွတ်မြောက်သွားမယ်။ အာသဝေါတရားတွေ မကုန်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ အရိယာမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်သို့ မဆိုက်ရောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း ဆိုက်ရောက်သွားနိုင်တယ်တဲ့။</p> <h3>တရားနာယူခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး</h3> <p>ဝိမုတ္တာယတန တရားငါးပါးမှာ မြတ်စွာဘုရားက အစဉ်အတိုင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်ပြီးဟောပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဓမ္မဒါန အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဆိုတာကတော့ အဲဒီငါးခုထဲက တစ်မျိုးနဲ့ပဲ ဆိုင်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဒီငါးမျိုးလုံးဟာ ပရိသတ်တွေအတွက် နာကြားသင့်တဲ့အတွက် ငါးမျိုးလုံးပဲ ဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။</p> <p><b>"ဘိက္ခုနော ဓမ္မံ ဒေသေတိ... အညတရော ဂုရုဌာနီယော သဗြဟ္မစာရီ..."</b><br> ဘိက္ခဝေ၊ ချစ်သားရဟန်းတို့။ ဧတ၊ ဤဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်မြတ်အတွင်း၌။ ဘိက္ခုနော ယောဂါဝစရအား၊ ဆရာဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်သည် ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို၊ ဒေသေတိ၊ ဟောကြားပြသ ဆုံးမတော်မူ၏။ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ ကရုဏာရှိတော်မူသော ဘုရားရှင်က ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကို တရားဟောပေးပြီ။ သို့မဟုတ် လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာန၌ တည်ရှိနေတဲ့ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးက တရားကို ဟောကြားပြသ ဆုံးမပေးပြီ။</p> <p>အဲဒီလို တရားဟောကြားတဲ့အခါ ဘာဖြစ်သလဲ။ <b>"အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ ဟောတိ၊ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ။"</b><br> ထိုတရားနာယူနေတဲ့ ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည် ဆုံးမလိုက်တဲ့ တရားဒေသနာတော်၌ <b>အတ္ထပဋိသံဝေဒီ</b>၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်း၍ သိသည် ဖြစ်၏။ <b>ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ</b>၊ ပုဒ်အက္ခရာ ပါဠိတော်ကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုးထွင်း၍ သိသည် ဖြစ်၏။</p> <p>တရားနာယူလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နားမလည်ဘူးဆိုရင် အကျိုးရှိပါ့မလား။ မရှိဘူးနော်။ တရားနာယူလိုက်တဲ့အခါ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း သိရမယ်၊ ပါဠိပုဒ်အက္ခရာလေးတွေကိုလည်း သိရမယ်။ ဥပမာ ပထဝီဓာတ်၊ အာပေါဓာတ်၊ တေဇောဓာတ်၊ ဝါယောဓာတ် ဆိုတဲ့ ဓာတ်ကြီးလေးပါး ရှိတယ်။ "ဘုန်းကြီး ဘယ်နှစ်ပါး ဟောသွားသလဲ၊ ပထမတစ်ခုက ဘာလဲ၊ နောက်တစ်ခုက ဘာပါလိမ့်" ဆိုပြီး ဘာမှန်းမသိ၊ စကားလုံးလည်း မမှတ်မိဘူးဆိုရင် တရားဘယ်လိုလုပ် ရှုမလဲ။</p> <p>ပထဝီဓာတ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ နားမလည်ရင် ရှုလို့မရတော့ဘူး။ တရားနာယူတယ်၊ သင်ယူတယ်ဆိုတာက ပထဝီဓာတ်ဆိုတာကိုလည်း မှတ်မိရမယ်၊ သူ့ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း စနစ်တကျ နားလည်ရမယ်။ အဲဒီလို နားလည်မှ ရှုလို့ရမှာပါ။ တရားတော့ နာလိုက်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ "ပုစ္ဆာကောင်းမလား၊ ပြုတ်စရာကောင်းမလား" စဉ်းစားနေတဲ့အထဲမှာ ကိုယ်ပါနေရင်တော့ တရားနားမလည်တော့ဘူး။</p> <p>ဒါကြောင့် တရားနာယူတဲ့ အချိန်အခါမှာ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရမယ်၊ စကားလုံးတွေကိုလည်း တတ်သိနားလည်ရမယ်။ ပထဝီဓာတ်ကို သင်ပေးလိုက်ရင် ပထဝီဓာတ်ကို မှတ်မိရမယ်။ ဓာတ်ကြီးလေးပါးကို အစဉ်အတိုင်း မှတ်မိရမယ်။<br> * မာကျောတဲ့သဘော၊ ပျော့ပျောင်းတဲ့သဘောကို <b>ပထဝီဓာတ်</b> လို့ ခေါ်တယ်။<br> * ယိုစီးတဲ့သဘော၊ ဖွဲ့စည်းတဲ့သဘောကို <b>အာပေါဓာတ်</b> လို့ ခေါ်တယ်။<br> * ပူတဲ့သဘော၊ အေးတဲ့သဘောကို <b>တေဇောဓာတ်</b> လို့ ခေါ်တယ်။<br> * ထောက်ကန်တဲ့သဘော၊ တွန်းကန်တဲ့သဘောကို <b>ဝါယောဓာတ်</b> လို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>ဒါတွေကို သိရမယ်။ အဲဒီလောက် သိရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပြီလားဆိုတော့ မလုံလောက်သေးပါဘူး။</p> <h3>ဓာတ်ကြီးလေးပါးမှ ဝိပဿနာကူးပြောင်းပုံ</h3> <p>ဒီနေရာမှာ သိစေလိုတာက အဲ့ဒီဓာတ်ကြီးလေးပါးကို အခုလို စနစ်တကျ သင်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အနက်အဓိပ္ပာယ်တွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်သိမြင်တဲ့ အဆင့်အထိ ဘုရားက ရည်ရွယ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီတော့ <b>မာ၊ ကြမ်း၊ လေး၊ ပျော့၊ ချော၊ ဖော့၊ ယို၊ စီး၊ ပူ၊ နွေး၊ ထောက်၊ ကန်</b> ဆိုတဲ့ ဒီဓာတ်ကြီးလေးပါးကို ခန္ဓာအိမ်ထဲမှာ စစ်ဆေးရှုမှတ်ရမယ်။ ဒါက ဓာတ်ကြီးလေးပါးအဆင့်မှာ။ အဲ့ဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သင်ပေးမယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သင်ပေးမယ်။ အကြောင်းတရားတွေက ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို သင်ပေးမယ်။ တစ်ဆင့်ချင်း အဲဒါတွေကို စနစ်တကျ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီး သိမြင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ကူးသွားရမယ်။ တရားနာယူတဲ့ အချိန်အခါမှာ အဲဒီအဆင့်ထိ ကူးနိုင်ဖို့ ဘုရားရှင်က ရည်ညွှန်းထားပါတယ်နော်။</p> <h3>ဒေသနာတော်၏ အနက်နှင့် ဓမ္မကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်း</h3> <p>ဒါကြောင့် <b>“ယထာ ယထာ၊ ဘိက္ခဝေ၊ တဿ ဘိက္ခုနော သတ္ထု ဓမ္မံ ဒေသေတိ၊ အညတရော ဝါ သဗြဟ္မစာရီ။ တထာ တထာ သော တသ္မိံ ဓမ္မေ အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ ဟောတိ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ။”</b></p> <p><b>ဘိက္ခဝေ</b>—ချစ်သားရဟန်းတို့၊ <b>ယထာ ယထာ</b>—အကြင်အကြင်သို့သော အခြင်းအရာအားဖြင့်၊ <b>တဿ ဘိက္ခုနော</b>—ထိုယောဂါဝစရရဟန်းအား၊ <b>သတ္ထာ</b>—လူနတ်တို့၏ ဆရာတစ်ဆူဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်သည်၊ <b>ဓမ္မံ</b>—တရားတော်မြတ်ကို၊ <b>ဒေသေတိ</b>—ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမ၍ ပေးတော်မူ၏။ <b>အညတရော ဝါ သဗြဟ္မစာရီ</b>—လေးစားအပ်သော အရာဌာန၌ တည်ရှိသော သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးပါးကလည်း၊ <b>ဓမ္မံ</b>—တရားတော်မြတ်ကို၊ <b>ဒေသေတိ</b>—ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမ၍ ပေးတော်မူ၏။</p> <p><b>တထာ တထာ</b>—ထိုသို့ ဆိုဆုံးမတိုင်းသော အခြင်းအရာအားဖြင့်၊ <b>သော</b>—ထိုယောဂါဝစရရဟန်းသည်၊ <b>တသ္မိံ ဓမ္မေ</b>—ထိုဟောကြားအပ်သော တရားဒေသနာတော်၌၊ <b>အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ</b>—အနက်ကို ထိုးထွင်း၍ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် သိရှိသည်လည်း၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။ <b>ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ</b>—ပါဠိစကားလုံးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်၍ သိရှိသည်လည်း၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</p> <p>နောက်တစ်နည်း ပြောရင်တော့ <b>အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ</b>—အကျိုးတရားကို ထိုးထွင်း၍ သိရှိသည်လည်း ဖြစ်၏။ <b>ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ</b>—အကြောင်းတရားကို ထိုးထွင်း၍ သိရှိသည်လည်း ဖြစ်၏။ ဒါလည်း တချို့နေရာမှာ ဖွင့်ထားတယ်နော်။ အဲ့ဒီလို ထိုးထွင်းသိတဲ့ အဆင့်ထိရောက်အောင်တော့ တရားကို နာယူရတယ်၊ သင်ယူရတယ်၊ ကျင့်ရတယ်နော်။</p> <h3>တရားသိမှုမှ ပီတိနှင့် ပဿဒ္ဓိသို့ ကူးပြောင်းခြင်း</h3> <p>ကဲ၊ <b>“တဿ အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော ပါမောဇ္ဇံ ဇာယတိ။”</b><br> <b>အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော</b>—သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ထိုးထွင်း၍ သိမြင်သော၊ <b>ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော</b>—ပါဠိစကားလုံးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်သော၊ <b>တဿ</b>—ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ ထိုယောဂါဝစရရဟန်း၏ သန္တာန်၌၊ <b>ပါမောဇ္ဇံ</b>—နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပါမောဇ္ဇတရားသည်၊ <b>ဇာယတိ</b>—ဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။</p> <p>တရားတွေ နာယူလိုက်တယ်၊ ကျကျနန နားလည်လိုက်တယ်၊ မှန်မှန်ကန်ကန်လည်း မှတ်မိတယ်။ ဟောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ အားလုံးလည်း မှတ်မိသွားတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တရားကို အာရုံယူပြီး နာယူလိုက်တဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှုဆိုတဲ့ ပီတိအနုစားလေး ပေါ်လာတယ်။</p> <p><b>“ပမုဒိတဿ ပီတိ ဇာယတိ။”</b><br> <b>ပမုဒိတဿ</b>—နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ <b>ပီတိ</b>—အားကောင်းသော နှစ်သက်ရွှင်လန်းခြင်းဆိုတဲ့ ပီတိတရားသည်၊ <b>ဇာယတိ</b>—ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။</p> <p>ပီတိအနုစားလေး ဖြစ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ပီတိအရင့်စားတွေ ပေါ်လာတယ်။<br> <b>“ပီတိမနဿ ကာယော ပဿမ္ဘတိ။”</b><br> <b>ပီတိမနဿ</b>—ပီတိနှင့် ယှဉ်တွဲလျက်ရှိသော စိတ်ရှိသော ယောဂါဝစရရဟန်း၏၊ <b>ကာယော</b>—နာမကာယသည်၊ <b>ပဿမ္ဘတိ</b>—ငြိမ်းအေး၍ လာပေ၏။ ပီတိတွေက သိပ်ပြီး အားကောင်းလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပီတိနှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ ယောဂါဝစရရဟန်းရဲ့ နာမကာယ အစဉ်သည် ငြိမ်းအေးလာတယ်၊ စိတ်တွေ အေးသွားတယ်၊ အပူငွေ့တွေ ရှင်းသွားတယ်။</p> <h3>ချမ်းသာသုခမှသည် အရဟတ္တဖလသမာဓိအထိ</h3> <p><b>“ပဿဒ္ဓကာယော သုခံ ဝေဒေတိ။”</b><br> <b>ပဿဒ္ဓကာယော</b>—ငြိမ်းအေးသော နာမကာယရှိသော ထိုယောဂါဝစရရဟန်းသည်၊ <b>သုခံ</b>—ချမ်းသာသုခကို၊ <b>ဝေဒေတိ</b>—ခံစားရပေ၏။ ဒီနေရာမှာ ပဿဒ္ဓကာယဆိုတာ စိတ်စေတသိက်တွေ ငြိမ်းအေးသွားတာနော်။ စိတ်စေတသိက်တွေ ငြိမ်းအေးလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ချမ်းသာတဲ့ သုခဝေဒနာကို ခံစားရပြီ။</p> <p>စိတ်တွေ ချမ်းသာလာပြီဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ— <b>“သုခိနော စိတ္တံ သမာဓိယတိ။”</b><br> <b>သုခိနော</b>—ချမ်းသာခြင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏၊ <b>စိတ္တံ</b>—စိတ်ဓာတ်သည်၊ <b>သမာဓိယတိ</b>—တည်ကြည်၍ လာပေ၏။</p> <p>ချမ်းသာခြင်းရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တည်ကြည်လာပြီ၊ တရားထိုင်လို့ သိပ်ကောင်းတယ်၊ စိတ်တွေလည်း ချမ်းသာတယ်ပေါ့။ အဲ့ဒီအခါမှာ သမာဓိ ဖြစ်မလာဘူးလား၊ ဖြစ်လာတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲလို့ မေးတော့ ဒီနေရာမှာက အလွန်အဆင့်မြင့်နေတဲ့ သမာဓိကို ဘုရားက ရည်ညွှန်းနေတယ်။ ဘယ်လိုသမာဓိမျိုးကို ရည်ညွှန်းတယ်ဆိုတာကို အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖွင့်ထားပါတယ်နော်။ <b>“သမာဓိယတီတိ အရဟတ္တဖလသမာဓိနာ သမာဓိယတိ။”</b> အဆင့် သိပ်မြင့်သွားပြီ။ <b>သမာဓိယတိ</b>—စိတ်တည်ကြည်၏ ဟူသည်ကား၊ <b>အရဟတ္တဖလသမာဓိနာ</b>—အရဟတ္တဖိုလ်သမာဓိဖြင့်၊ <b>သမာဓိယတိ</b>—ကောင်းစွာ တည်ကြည်၍ နေပေ၏။ ဒီအဆင့်ထိ ဘုရားက ရည်ညွှန်းနေတာပါတဲ့။</p> <h3>ဈာန်၊ ဝိပဿနာနှင့် မဂ်ဖိုလ် အဆင့်ဆင့် သိမြင်ပုံ</h3> <p>အဲ့ဒီအဆင့်ထိ ရောက်ဖို့ဆိုတာ ဘာလိုအပ်သလဲ။ လိုအပ်ပုံလေးက ဒီလို။<br> <b>“ယထာ ဟိ တံ ဓမ္မံ သုဏန္တော အာဂတာဂတဋ္ဌာနေ ဈာနဝိပဿနာမဂ္ဂဖလာနိ ဇာနာတိ။”</b><br> <b>ဟိ</b>—မှန်၏၊ <b>သော</b>—ထိုယောဂါဝစရရဟန်းသည်၊ <b>တံ ဓမ္မံ</b>—ထိုတရားတော်ကို၊ <b>သုဏန္တော</b>—နာကြားလျက်၊ <b>အာဂတာဂတဋ္ဌာနေ</b>—ရောက်တိုင်း ရောက်တိုင်းသော နေရာ၌၊ <b>ဈာနဝိပဿနာမဂ္ဂဖလာနိ</b>—ဈာန်၊ ဝိပဿနာ၊ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တို့ကို၊ <b>ဇာနာတိ</b>—သိရှိ၍ သွားပေ၏။</p> <p>ဟော... အဆင့်က မြင့်မသွားဘူးလား၊ မြင့်သွားပြီ။ ဘာပြောသလဲလို့ မေးတော့ တရားနာနေတယ်၊ တရားနာနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ရောက်တဲ့နေရာတိုင်း ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ သူက သိသိသွားတယ်။ ဘာတွေသိလဲ။ အာနာပါနကို ဘယ်လိုရှုရမယ် ဆရာသမားက ဟောပေးတယ်။ အာနာပါနတွေ စိတ်ငြိမ်အောင် ဘယ်လိုထိန်းရမယ်၊ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး အကုန်လုံး ထင်ရှားသိအောင် ရှုရမယ် စသဖြင့် ညွှန်ကြားပေးလိုက်တယ်၊ စနစ်တကျ ရှုတတ်တယ်။</p> <p>အဲ့ဒီကနေပြီးတော့ ငြိမ်အောင် ဘယ်လိုရှုရမယ်၊ စိတ်ကလေး ငြိမ်းသက်သွားအောင်၊ အာနာပါန သိမ်မွေ့သွားအောင် ဘယ်လိုရှုရမယ် ဆရာသမားက သင်ပေးလိုက်တယ်၊ လိုက်ပြီး ရှုနိုင်တယ်။ ရှုပေးလိုက်တဲ့ အခါမှာကျတော့ စိတ်တွေငြိမ်ရင် ဒီမှာ အာနာပါနနိမိတ်တွေ ပေါ်လာမယ်။ ပရိကမ္မနိမိတ်—မီးခိုးရောင် ပေါ်လာမယ်၊ ဥဂ္ဂဟနိမိတ်—ဝါဂွမ်းဆိုင် အရောင်တွေ ပေါ်လာမယ်၊ ပဋိဘာဂနိမိတ်—အလွန်ကြည်လင် တောက်ပနေတဲ့ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်တွေ ပေါ်လာမယ် စသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ဟောသွားလိုက်တယ်၊ အဲ့ဒီနေရာကျ အကုန်လုံး သူက လိုက်ရှုလို့ရတယ်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပွဲတိုးထားတာပါ၊ သူက ခုမှ အစိမ်းသက်သက်မဟုတ်ဘူးနော်။ လေ့ကျင့်ခန်းက အောင်မြင်ပြီးသား ဖြစ်တယ်၊ အတိတ်ဘဝ သံသရာအဆက်ဆက်ကလည်း လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်၊ ပါရမီမျိုးစေ့ကောင်းတွေ ရှိတယ်။ ဒီဘဝမှာလည်း ဘုရားအဆုံးအမရှိတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေထံ ကပ်ပြီးတော့ အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်နေတယ်။ အဲ့ဒီလို လေ့ကျင့်မှု အောင်မြင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ခုလို တရားဟောသွားပြီဆိုရင် ဟောတဲ့နေရာ ရောက်တိုင်း ရောက်တိုင်း သူက လိုက်ပြီးတော့ ရှုနိုင်တယ်။</p> <p>ပထမဈာန် ဘယ်လိုရှုရမယ်၊ ဒုတိယဈာန်၊ တတိယဈာန်၊ စတုတ္ထဈာန် ဘယ်လိုရှုရမယ် အဆင့်ဆင့် ဆရာသမားက ဟောသွားရင် လိုက်ပြီး ရှုနိုင်တယ်။ စတုတ္ထဈာန်ပေါက်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ ဘယ်လိုသိမ်းဆည်းရမယ်၊ နာမ်တွေကို ဘယ်လိုရှုရမယ် ဆရာသမားက ဟောပြတယ်၊ ဟောတဲ့အတိုင်း လိုက်ပြီး သိမ်းဆည်းနိုင်တယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်း သိမ်းဆည်းရမယ်လို့ ဟောပေးလိုက်တယ်၊ ဟောပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ လိုက်ပြီးတော့ သိမ်းဆည်းတတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီလမ်းကို သူက အခေါက်ခေါက် လျှောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်နော်။ အတိတ်သံသရာ အဆက်ဆက်ကလည်း လျှောက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီဘဝမှာလည်း အထိုက်အလျောက် လျှောက်ခဲ့ဖူးနေပြီနော်။</p> <h3>ဝိပဿနာမှသည် နိဗ္ဗာန်ပေါက် သိမြင်ခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီလို ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ သူက စနစ်တကျ ရှုတတ်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးပါး တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာရှုဖို့ရန် ဆရာသမားက တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ဟောပေးလိုက်တယ်။ ဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဟောတဲ့အတိုင်း အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ရုပ်နာမ် သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို စနစ်တကျ ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်ပြီး သိမြင်အောင် ရှုနိုင်ပြီ။</p> <p>ရှုနိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကို အဆင့်ဆင့် ဆရာသမားက ဟောပေးရင် အဆင့်ဆင့် လိုက်ပြီးတော့ ရှုနိုင်တယ်။ ရှုပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ထိုဝိပဿနာဉာဏ်တို့၏ အဆုံး၌ အရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ ပေါ်လာခဲ့ရင်၊ ထိုအရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တို့က အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်း လှမ်းပြီး အာရုံပြုတယ်ဆိုတဲ့အထိ၊ နိဗ္ဗာန်ပေါက်တဲ့အထိ၊ တစ်နည်း အရဟတ္တဖိုလ် ပေါက်တဲ့အထိ ဆရာသမားက အဆင့်ဆင့် ဟောသွားပြီ။ ဟောသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဟောတိုင်း ဟောတိုင်း ရောက်တဲ့နေရာတိုင်း နေရာတိုင်းကို စနစ်တကျ သူက သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီးတော့ သိတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို အဆင့်မျိုးကို ဘုရားရှင်က ရည်ညွှန်းထားတဲ့အကြောင်း အဋ္ဌကထာဆရာတော်က ဖွင့်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် <b>“ယထာ ဟိ တံ ဓမ္မံ သုဏန္တော အာဂတာဂတဋ္ဌာနေ ဈာနဝိပဿနာမဂ္ဂဖလာနိ ဇာနာတိ။”</b></p> <p>ဒီတရားကို နာယူနေတဲ့အခါ ရောက်တဲ့နေရာတိုင်း နေရာတိုင်းမှာ ဈာန်ကိုဟောရင် ဈာန်ကို၊ ဝိပဿနာဟောရင် ဝိပဿနာ၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဟောရင် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကို လိုက်ပြီးတော့ သူက ရှုနိုင်တဲ့အတွက် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်သိပြီ။</p> <h3>ဝိပဿနာ၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုပီတိ</h3> <p><b>“တဿ ဧဝံ ဇာနတော ပီတိ ဥပ္ပဇ္ဇတိ။”</b><br> <b>ဧဝံ</b>—ဤသို့၊ <b>ဇာနတော</b>—သိရှိ၍ နေသော၊ <b>တဿ</b>—ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ <b>ပီတိ</b>—နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိတရားတွေသည်၊ <b>ဥပ္ပဇ္ဇတိ</b>—ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာတတ်ပေ၏။</p> <p>ဒကာကြီးတွေ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား၊ ကိုယ့်အဆင့်လေးနဲ့ကိုယ်ပေါ့နော်။ ကိုယ်က သမာဓိထွန်းလို့ အောင်မြင်ပြီ ဆိုလို့ရှိရင်တော့ စိတ်ထဲမှာ ပီတိလေးတွေကတော့ ဖြန်းခနဲ ဖြန်းခနဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်မဟုတ်လား။ တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဓာတ်ကြီးလေးပါး ရှုတတ်ပြီဆိုရင်ပဲ တချို့က အင်မတန် ဝမ်းသာနေပြီ။ အဲ့ဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်လို့ အကြည်ဓာတ်တွေ ဆိုက်သွားပြီဆိုရင် ပိုပြီးတော့ ဝမ်းသာတယ်။ အလင်းရောင်တွေ အားကောင်းလာပြီဆိုရင် ပိုပြီး ဝမ်းသာတယ်။ အဲ့ဒီကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီး ၃၂ ကောဋ္ဌာသ ရှုတတ်မယ်၊ ကသိုဏ်းတွေ ကူးတတ်မယ်၊ ဈာန်တွေ ကူးတတ်မယ်၊ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ သိမ်းဆည်းတတ်မယ်၊ အဆင့်ဆင့် အကုန်ဝမ်းသာသွားတာပဲ။</p> <p>အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိမ်းဆည်းတတ်ရင် ပိုပြီးတော့တောင် တချို့ဝမ်းသာသေးတယ်။ တချို့လို့ ပြောရတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အကြောင်းတရားတွေ လေ့လာတဲ့အပိုင်းမှာ တချို့တချို့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘူးဆိုရင် မျက်ရည်တွေ သံယောဇဉ်နဲ့ ကျတတ်ပြန်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ရှေ့အတိတ်ဇာတ်လမ်းဟောင်း အောက်မေ့ဖွယ်လေးတွေကို သွားတွေ့တာကိုး။ ဘဝတစ်ခုက ကိုယ်မျှော်လင့်တဲ့အတိုင်း၊ ကိုယ်ကျေနပ်တဲ့ ဘဝမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံး ဖြစ်တတ်ပါရဲ့။ ကိုယ်မကျေနပ်တဲ့ ဘဝမျိုးကို သွားပြီး တွေ့ခဲ့ရပြီဆိုရင်တော့ အဲဒီမှာ တချို့ စိတ်မထိန်းနိုင်ရင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတတ်ပြန်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် အပိုင်းမှာတော့ တချို့လို ဘုန်းကြီး သုံးပါးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းတော့ မဆိုလိုသော်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယေဘုယျအနေနဲ့ ပြောရင်တော့ ဒီအကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားရှိလို့ ဒီအကျိုးတရား ထင်ရှားဖြစ်ရပြီဆိုတာ သိခဲ့ရင်တော့ ဝမ်းမြောက်တဲ့ စိတ်ထားကတော့ ပေါ်တတ်ပါတယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒီ ပီတိဖြစ်ပေါ်လာပြီ၊ အဲ့ဒီကနေမှ နောက်တစ်ဆင့် ပြောတယ်။ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ <b>“သဗ္ဗရတိံ ဓမ္မရတိ ဇိနာတိ”</b> ဆိုတဲ့အတိုင်း <b>“အာနုတ္တရ ရတိ”</b> လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ဝိပဿနာ၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်နေတဲ့ ရတိတွေ ပေါ်လာပြီ။ ဝိပဿနာ ချမ်းသာသုခတွေ ပေါ်လာပြီ။ အဲ့ဒီအခါမှာလည်း ပီတိတွေက ဖြစ်လျက်ပဲ။ အဲ့ဒီကနေ အဆင့်တက်လို့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်ခဲ့မယ်ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ထိုမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တွဲပြီးတော့ တချို့တချို့ သူတော်ကောင်းများမှာ ပီတိ ယှဉ်တွဲပြီး ပါတတ်ပါတယ်။ စတုတ္ထဈာန်ကဲ့သို့ ပီတိမပါတဲ့ ဈာန်တွေ၊ သုခပါတဲ့ ဈာန်တွေကို ဝိပဿနာရှုခဲ့လို့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ပီတိသုခ မပါသော်လည်း ရှိကောင်းရှိတတ်ပါတယ်၊ နည်းတယ်နော်။</p> <h3>ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကမှသည် အရဟတ္တဖိုလ်သို့</h3> <p>ကဲ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့နေရာနဲ့သူ ရောက်တဲ့နေရာမှာ ပီတိဆိုတာ ဖြစ်တတ်တယ်။<br> <b>“ဧဝံ ဇာနတော ပီတိ ဥပ္ပဇ္ဇတိ။”</b><br> <b>တဿ</b>—ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏၊ <b>ဧဝံ ဇာနတော</b>—ဤသို့ သိရှိ၍ နေသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ <b>ပီတိ</b>—နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိသည်၊ <b>ဥပ္ပဇ္ဇတိ</b>—ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာတတ်ပေ၏။</p> <p><b>“သော ပီတိယာ အန္တရာ အဝေါတက္ကန္တော ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကော ဟုတွာ ဝိပဿနံ ဝဍ္ဎေတွာ အရဟတ္တံ ပါပုဏာတိ။”</b><br> <b>သော</b>—ထိုယောဂါဝစရရဟန်းသည်၊ <b>တဿ ပီတိယာ</b>—ထိုပီတိ၏၊ <b>အန္တရာ</b>—အကြားကာလ၌၊ အန္တရာ—အရဟတ္တဖိုလ် မရမီ စပ်ကြားကာလ၌၊ <b>အဝေါတက္ကန္တော</b>—နောက်ဆုတ်၍ သွားခြင်းငှာ အခွင့်မပေးဘဲ၊ <b>ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကော</b>—ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာန်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ဟုတွာ</b>—ဖြစ်၍၊ <b>ဝိပဿနံ</b>—ဝိပဿနာဉာဏ်ကို၊ <b>ဝဍ္ဎေတွာ</b>—တိုးပွားစေ၍၊ <b>အရဟတ္တံ</b>—အရဟတ္တဖိုလ်သို့၊ <b>ပါပုဏာတိ</b>—ဆိုက်ရောက်၍ သွားနိုင်ပေ၏။</p> <p>သူက မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ရတဲ့ အဆင့်ထိ ကူးသွားပြီ။ အဲ့ဒီ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေက အဆင့်ဆင့်ပေါ့— သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်၊ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်၊ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စသဖြင့် အဆင့်ဆင့် ကူးသွားပြီ။ အဲဒီလို ကူးသွားတဲ့ အပိုင်းလေးမှာ အရဟတ္တဖိုလ် မရမီ စပ်ကြားကာလအတွင်းမှာ ဒီပီတိလေးကို ပျက်တောက်သွားအောင် သူက ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး၊ နောက်ကို တွန်းသွားအောင် မလုပ်ဘူး။ နောက်မဆုတ်စတမ်းဆိုပြီးတော့ ဒီတစ်ထိုင်အတွင်းမှာပဲ သူက စစ်တိုက်သလို အားကြိုးပမ်းလိုက်တယ်နော်။ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ အဆင့်ဆင့် ပေါ်လာအောင် သူက ကြိုးပမ်းတယ်။</p> <p>ကြိုးပမ်းလိုက်တဲ့ အပိုင်းမှာ ဒီပီတိက <b>“ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကော”</b> ဟု ဆိုပြီးတော့ သူက ဒီလို ဖော်ပြထားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တကယ် ဥပစာရသမာဓိ အစစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ ဦးဇင်းတို့ အခု ဝိပဿနာ ရှုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များတော့ တော်တော်လေး နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ဘုန်းကြီး ယူဆပါတယ်နော်။ ပထမတော့ သမာဓိ ထောင်လိုက်တယ်၊ မိမိက စတုတ္ထဈာန်အထိ သမာဓိထောင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိခဲ့ရင်တော့ ဒီစတုတ္ထဈာန် သမာဓိကနေ ထပ်ပြီးတော့ ရုပ်တွေ နာမ်တွေကို သိမ်းဆည်းတယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ဆင်ခြင်တယ်။ အကြောင်းတရားတွေနဲ့တကွ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်၊ ဒုက္ခအချက်၊ အနတ္တအချက်တွေကို ကွဲကွဲပြားပြား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာနဲ့ ကြည့်ပြီးတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လို့ ရှုတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ရှုနေတဲ့ အပိုင်းမှာ အနိစ္စအခြင်းအရာမှာ သော်လည်းကောင်း၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာမှာ သော်လည်းကောင်း၊ အနတ္တအခြင်းအရာမှာ သော်လည်းကောင်း ဝိပဿနာဘာဝနာစိတ်တွေ ကပ်ပြီးတော့ တည်နေတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီသမာဓိမျိုးကိုတော့ ဒီနေရာမှာ <b>“ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကော”</b> ဆိုပြီး ဒီလို သုံးထားတယ်။ တကယ့် ဥပစာရသမာဓိလား ဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကလို့ သုံးနေရသလဲလို့ မေးရင်တော့ သူက မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကတော့ အပ္ပနာဈာန် အစစ်ပါ၊ အပ္ပနာတရား အစစ်ပဲ။ အဲ့ဒီ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်နဲ့ နီးကပ်နေတဲ့ အတွက်ကြောင့် သူ့ကို ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကဆိုပြီး ဒီလို သုံးတာပါနော်။ ဟောဒါက လောကီဈာန် သမာပတ်တွေနဲ့ နီးကပ်နေတဲ့ ဥပစာရသမာဓိမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ လောကုတ္တရာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်နဲ့ ကပ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ကို ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာနိကဆိုပြီး ဒီလို သုံးတာ။</p> <h3>သမာဓိနှင့် ဝိပဿနာဉာဏ် အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းပုံ</h3> <p>တကယ်စင်စင်အားဖြင့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ အနတ္တအခြင်းအရာမှာ ညီညွတ်စွာ ကပ်ပြီးတည်နေတဲ့ ဒီသမာဓိကို "ခဏိကစိတ္တေကဂ္ဂတာ သမာဓိ" မည်တယ်ဆိုပြီးတော့၊ ဟို အာနာပါနသတိ သမာဓိပိုင်းမှာ ဝိသုဒ္ဓိမဂ်အထိ တိတိကျကျ ဖွင့်ထားပါတယ်နော်။ <b>ခဏိကစိတ္တေကဂ္ဂတာ သမာဓိ</b> လို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဒီခဏိကစိတ္တေကဂ္ဂတာ သမာဓိ အဆင့်မြင့်နေတာက ဒီနေရာမှာကတော့ အထူးသဖြင့် သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်လောက်အထိ ရောက်သွားပြီ။ သင်္ခါရတရားတွေကို ကြောင့်ကြဖို့ တောင်းတမှုမရှိ၊ ဒီဘက်ကြောင့်ကြပြေ၍ တောင့်တပြေ၍ သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ၊ ဒုက္ခအခြင်းအရာ၊ သို့မဟုတ် အနတ္တအခြင်းအရာမှာ ညီညွတ်စွာ ကပ်ပြီးတည်နေတဲ့ သမာဓိပဲ။</p> <p>အဲ့ဒီသမာဓိက မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်နဲ့ အလွန်နိကပ် (နီးကပ်) နေတဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ကို <b>ဥပစာရကမ္မဋ္ဌာန်း</b> နီးပါးဆိုပြီး ဒီလိုသုံးထားတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီဥပစာရကမ္မဋ္ဌာန်းအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးတဲ့အခါ ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ရပ်တန့်ပြီးမနေဘဲနဲ့ တိုးပွားအောင် ဆက်လက်ပြီးတော့ ကြိုးပမ်းတယ်။ ကြိုးပမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ဆိုက်ရောက်ပြီးသွားပါတယ်။</p> <h3>တရားနာယူခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်သော ဝိမုတ္တရတနာတရား</h3> <p><b>တံ သမ္မောဒုတ္တံ စိတ္တံ သမာဓိယတိ</b> - တံ၊ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို။ သမ္မောဒုတ္တံ၊ ဝမ်းမြောက်စေတော်မူ၍။ စိတ္တံ၊ စိတ်ဓာတ်သည်။ သမာဓိယတိ၊ တည်ကြည်၍ နေပေ၏ ဟူ၍။ တံ၊ ထိုသို့ ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခြင်း ဖြစ်ပါပေ၏။ ဒီလို အထက်ကတည်းက ရှင်းထားတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ခုနက ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်၊ ရောဂါဝစရ (ယောဂါဝစရ) ရဟန်းတော်က ဘုရားရှင်၊ သို့မဟုတ် လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာနမှာ တည်ရှိနေတဲ့ အရှင်သာရိပုတ္တရာတို့လို၊ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလန်တို့လို၊ အရှင်မဟာကဿပတို့လို၊ အရှင်အာနန္ဒာတို့လို၊ အရှင်မဟာကစ္စည်းတို့လို ပေါ့နော်၊ လေးစားထိုက်တဲ့အရပ်မှာ တည်နေတဲ့ သီတင်းသုံးဖော်တစ်ဦး၊ ဆရာသမားတစ်ဦးက တရားတော်ကို ဟောလိုက်တယ်။ ဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဟောတိုင်းဟောတိုင်းသော နေရာ၊ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ထိုတရားတော်ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်တွေကို <b>သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာ</b> ဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ ထိုတရားတော်ရဲ့ စကားလုံးလေးတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထွင်းဖောက်သိတယ်။</p> <p>ဖဿ၊ ဝေဒနာ၊ ပညာ၊ စေတနာ စသည်ဖြင့်ပေါ့လေ၊ ဒီလိုသင်ပေးလိုက်တဲ့ စကားလုံး၊ ဟောပေးလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေလည်း သေချာနားလည်တယ်။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေရဲ့ ဖဿက ဘာပြောနေတယ်၊ ဝေဒနာက ဘာပြောနေတယ်ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း ကျကျနန သိတယ်။ အဲ့ဒီပုံစံစနစ်အားဖြင့် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် သွားလိုက်တာ၊ ရောက်တဲ့နေရာတိုင်း ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်ပြီး သိသွားပြီ။ သိသွားလိုက်တဲ့အတွက် ဒီလိုအသိထူးဉာဏ်ထူး ရရှိပြီဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဝမ်းသာမလား၊ ဝမ်းနည်းမလား။ ဝမ်းသာမှာပေါ့။</p> <h3>ပီတိမှသည် ငြိမ်းအေးသော သမာဓိသို့</h3> <p><b>တဿ ပမုဒိတဿ ပီတိ ဇာယတိ</b> - ပမုဒိတဿ၊ ဝမ်းမြောက်၍နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌။ ပီတိ၊ အလွန်အားကောင်းနေတဲ့ ပီတိ၊ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိတရားသည်။ ဇာယတိ၊ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။</p> <p><b>ပီတိမနဿ ကာယော ပဿမ္ဘတိ</b> - ပီတိမနဿ၊ ပီတိနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်၏။ ကာယော၊ နာမကာယဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော စေတသိက်နာမ်တရားအပေါင်းသည်။ ပဿမ္ဘတိ၊ ငြိမ်းအေး၍ လာပေ၏။ စေတသိက်တင် ငြိမ်းအေးသလားဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ စေတသိက် ငြိမ်းအေးပြီဆိုရင် ငြိမ်းအေးနေတဲ့ ဒီစေတသိက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တဲ့ စိတ္တဇရုပ်တွေကလည်း တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ အဲ့ဒီစိတ္တဇရုပ်တွေမှာ အငြိမ်းဓာတ်တွေက ကူးစက်ပြီးတော့ ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံးကလည်း အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ ချမ်းသာနေတယ်နော်။</p> <p>ဒါကြောင့် ပီတိမနဿ၊ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိယှဉ်သော စိတ်ရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်၏။ ကာယော၊ နာမကာယသည် ဝါ နာမကာယ ရူပကာယသည်။ ပဿမ္ဘတိ၊ ငြိမ်းအေး၍ နေပေ၏။</p> <p><b>ပဿဒ္ဓကာယော သုခံ ဝေဒေတိ</b> - ပဿဒ္ဓကာယော၊ ငြိမ်းအေးသော နာမကာယ ရူပကာယရှိသော ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည်။ သုခံ၊ ချမ်းသာသုခကို။ ဝေဒေတိ၊ ခံစား၍ နေရပေ၏။</p> <p><b>သုခိနော စိတ္တံ သမာဓိယတိ</b> - သုခိနော၊ ချမ်းသာခြင်းရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်၏။ စိတ္တံ၊ စိတ်သည်။ သမာဓိယတိ၊ ကောင်းစွာ တည်ကြည်၍ နေပေ၏။</p> <p>ချမ်းသာသုခကို သူက ခံစားနေတယ်ဆိုတော့၊ သူက တရားနာယူတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဈာန်အပိုင်းရောက်လာပြီဆိုရင် ဈာန်ချမ်းသာတစ်ခု ခံစားနေပြီ။ ဝိပဿနာပိုင်းရောက်လာတော့ ဝိပဿနာချမ်းသာ၊ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ပိုင်း ရောက်လာတော့ မဂ်ချမ်းသာ ဖိုလ်ချမ်းသာတွေကို သူက အဆင့်ဆင့် ခံစားနေပြီ။ အဲ့ဒီလို ခံစားနေတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ "သုခိနော စိတ္တံ သမာဓိယတိ" ချမ်းသာခြင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့စိတ် ကောင်းစွာ တည်ကြည်၍ နေပေ၏။ ဘယ်အဆင့်ထိ တည်ကြည်သွားလဲ။ အရဟတ္တဖိုလ်နှင့် ယှဉ်တဲ့ သမာဓိအဆင့်အထိ အဆင့်ဆင့် တည်ကြည်သွားပြီ။</p> <h3>ပထမဝိမုတ္တာယတနတရား</h3> <p><b>ဣဒံ ဘိက္ခဝေ ပထမံ ဝိမုတ္တာယတနံ</b> - ဘိက္ခဝေ၊ ချစ်သားရဟန်းတို့။ ဣဒံ၊ ဤသည်ကား။ ပထမံ ဝိမုတ္တာယတနံ၊ ပထမဝိမုတ္တာယတန တရားဖြစ်ပေသည်။ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း လုပ်ငန်းခွင်လေးတစ်ခုပဲ။</p> <p><b>ဝိမုတ္တာယတန ယထာ ဘိက္ခုနော အပ္ပမတ္တဿ အာတာပိနော ပဟိတတ္တဿ ဝိဟရတော အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ ဝိမုစ္စတိ၊ အပရိက္ခီဏာ ဝါ အာသဝါ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ အနုပါပုဏာတိ</b>။</p> <p>ဝိမုတ္တာယတန တရား၌၊ ဘိက္ခုနော၊ မမေ့မလျော့ခြင်း အပ္ပမာဒတရား လက်ကိုင်ထားလျက်ရှိသော။ အာတာပိနော၊ ကိလေသာတို့ကို ပူပန်စေတတ် လောင်မြိုက်စေတတ်သော သမ္မပ္ပဓာန် လုံ့လဝီရိယရှိသော။ ပဟိတတ္တဿ၊ နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်ထားအပ်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသော။ ဝိဟရတော၊ နေထိုင်လျက်ရှိသော ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်၏။ အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ၊ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးတဲ့ စိတ်သည်။ ဝိမုစ္စတိ၊ လွတ်မြောက်၍ သွားပေ၏။ အပရိက္ခီဏာ ဝါ အာသဝါ၊ မကုန်သေးတဲ့ အာသဝတရားတို့သည်။ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ ကုန်ခမ်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိ၍ သွားကုန်၏။ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ၊ ယောဂလေးပါးတို့၏ ကုန်ရာဖြစ်တဲ့၊ မဆိုက်ရောက်သေးတဲ့ အတုမရှိတဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်သို့။ အနုပါပုဏာတိ၊ အစဉ်အတိုင်း ဆိုက်ရောက်၍ သွားနိုင်ပေ၏။</p> <p>ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် တရားနာယူခြင်းသည် အကျိုးမရှိဘူးလား။ ရှိနေတယ်။ အေး၊ တရားနာယူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အကျိုးတရားသည် တရားဟောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရှိလို့သာ ဒီအကျိုးတရားရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရတယ်နော်။ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်နဲ့ ပစ္စေကဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တို့ကလွဲရင် သာဝကတွေဟာ "ပရတောဃောသ" ခေါ်တဲ့ သူတစ်ပါးတို့ထံမှ သစ္စာလေးပါးနဲ့ စပ်တဲ့ တရားစကား နာကြားခွင့်ရရှိမှသာ သိနိုင်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ နာကြားခွင့်ရရှိတယ် ဆိုသော်လည်း၊ နာကြားခွင့်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ရနိုင်ပါသလားလို့ မေးရင်တော့ ပါရမီရှိမှပဲ ရနိုင်ပါတယ်နော်။ ဝိဇ္ဇာမျိုးစေ့၊ စရဏမျိုးစေ့ ခေါ်တဲ့ ပါရမီမျိုးစေ့ရှိမှသာ ရနိုင်ပါတယ်။ ပါရမီမျိုးစေ့က မရှိခဲ့ရင်လည်း နာကြားခွင့်ရပေမယ့်လို့ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန် ရနိုင်ပါ့မလား။ မရနိုင်ဘူးတဲ့နော်။ ကဲ၊ ဒါက ပထမဝိမုတ္တာယတန တရားပဲ။</p> <h3>ဒုတိယဝိမုတ္တာယတနတရား- တရားဟောကြားခြင်း</h3> <p>နောက်တစ်ခု ဒုတိယဝိမုတ္တာယတန တရားကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောတယ်။<br> <b>ပုန စပရံ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခုနော န ဟေဝ ခေါ သတ္ထာ ဓမ္မံ ဒေသေတိ၊ အညတရော ဝါ သဗြဟ္မစာရီ ဂရုဌာနီယော</b>။</p> <p>ဘိက္ခဝေ၊ ချစ်သားရဟန်းတို့။ ပုန စပရံ၊ တစ်မျိုးသောကား။ ဘိက္ခုနော၊ ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်အား။ သတ္ထာ၊ လူနတ်တို့၏ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်သည်။ ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို။ န ဟေဝ ခေါ ဒေသေတိ၊ ဟောကြားတော်မမူသည် သာလျှင်တည်း။ အညတရော ဝါ သဗြဟ္မစာရီ ဂရုဌာနီယော၊ လေးစားထိုက်သည့် အရာဌာန၌ တည်ရှိသော သီတင်းသုံးဖော် တစ်ပါးပါးကလည်း။ ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို။ န ဟေဝ ခေါ ဒေသေတိ၊ ဟောကြားတော်မမူသည် သာလျှင်တည်း။</p> <p>ဆရာတစ်ဆူဖြစ်တော်မူတဲ့ ဘုရားရှင်ကလည်း ထိုရဟန်းအား တရားဟောမပေးဘူး၊ လေးစားတဲ့ အရာဌာနမှာ တည်ရှိနေတဲ့ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးပါးကလည်း ထိုရဟန်းတော်ကို တရားဟောမပေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လာလဲ။<br> <b>ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန ပရေသံ ဒေသေတိ</b>။</p> <p>ဒီအပိုင်းလေးပဲ ဘုရားဟောနေတာနော်။ အခုပြောချင်တာကတော့ တကယ်စင်စစ်အားဖြင့် ယထာသုတံ၊ ကြားနာအပ်တိုင်း ဖြစ်သော။ ယထာပရိယတ္တံ၊ လေ့ကျက်အပ် သင်ယူထားအပ်တိုင်း ဖြစ်သော။ ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို။ ဝိတ္ထာရေန၊ အကျယ်အားဖြင့်။ ပရေသံ၊ သူတစ်ပါးတို့အား။ ဒေသေတိ၊ ဟောကြားပြသ၍ ပေးလေ၏။</p> <p>မိမိက တရားနာယူတဲ့ဘက်မှာတော့ မရှိဘူးနော်၊ တရားဟောတဲ့ဘက်မှာ ရှိသွားပြီ။ မိမိကို တရားဟောမပေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိမိက တရားဟောတယ်။ ဘယ်လိုတရားဟောလဲ။ "ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ" မိမိဆရာသမားတွေထံမှ သို့မဟုတ် ဘုရားရှင်ထံမှ ကြားနာအပ်ပြီးတဲ့တရား၊ လေ့ကျက်သင်ကြားအပ်ပြီးတဲ့ ပရိယတ်တရားအတိုင်းပဲ အကျယ်အားဖြင့် သူတစ်ပါးတွေကို ဟောကြားပြသပေးတယ်။ အဲ့ဒီတော့ မိမိက သမာဓိပိုင်းကို စနစ်တကျ ရှုပွားတတ်ပြီဆိုရင်၊ လေ့ကျင့်ထားပြီးဖြစ်ရင် သမာဓိပိုင်းတွေကိုလည်း အကျယ်နည်းအားဖြင့် ဘယ်လိုထူထောင်ရမယ်ဆိုတဲ့ စနစ်တကျ ဟောပေးတယ်။ ဥပမာ အာနာပါနကို ဘယ်လိုရှုရမယ်၊ သူတစ်ပါးကို သေချာသင်ပေးလိုက်တယ်၊ ဟောပေးနေတယ်။ အဲ့ဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့်တက်ပြီးတော့ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေ ဘယ်လိုရှုရမယ်၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဘယ်လိုရှုရမယ်၊ အကြောင်းတရားတွေနဲ့တကွ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးပါး တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာဘယ်လိုရှုရမယ် ဆိုတာကို အကျယ်တဝင်အားဖြင့် စနစ်တကျ ကျကျနန သူတစ်ပါးတွေကို ဟောပေးလိုက်ပြီနော်။</p> <h3>ဟောကြားရင်း ရှုပွားခြင်းနှင့် ဝိမုတ္တိသို့ ဆိုက်ရောက်ခြင်း</h3> <p>ဟောပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။<br> <b>ယထာ ယထာ ဘိက္ခု ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန ပရေသံ ဒေသေတိ၊ တထာ တထာ သော တသ္မိံ ဓမ္မေ အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ ဟောတိ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ</b>။</p> <p>ဘိက္ခဝေ၊ ချစ်သားရဟန်းတို့။ ယထာ ယထာ၊ အကြင်အကြင် အခြေအရာအားဖြင့်။ ဘိက္ခု၊ ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည်။ ယထာသုတံ၊ ကြားနာအပ်ပြီးသောအတိုင်း။ ယထာပရိယတ္တံ၊ လေ့ကျက်အပ်ပြီးသောအတိုင်း။ ဓမ္မံ၊ တရားတော်မြတ်ကို။ ဝိတ္ထာရေန၊ အကျယ်အားဖြင့်။ ပရေသံ၊ သူတော်ကောင်းတို့အား။ ဒေသေတိ၊ ဟောကြားပြသ၍ ပေးလေ၏။ တထာ တထာ၊ ထိုထိုကဲ့သို့သော ဟောကြားပြသမှု၌။ အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ၊ တရားတော်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်လည်း။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ၊ ပါဠိစကားလုံးတို့ကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်လည်း။ ဟောတိ၊ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>သူတစ်ပါးတွေကို မိမိက စနစ်တကျ ဟောပြီ။ ကဲ၊ အာနာပါန ဘယ်လိုရှုရမယ်ဆိုပြီး ဟောပြီ၊ ဟောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မိမိလည်း လက်တွေ့လိုက်ပြီး ရှုသွားတယ်။ ဟောလည်းဟောတယ်၊ ရုပ်တွေဘယ်လို သိမ်းဆည်းရမယ်ဆိုတာ သူတစ်ပါးကို ဟောပေးတယ်၊ ဟောနေရင်းနဲ့ မိမိလည်း လိုက်ပြီးတော့ ရုပ်တွေကို စနစ်တကျ ရှုတယ်။ နာမ်တရားတွေကို ဘယ်လိုရှုပွား ဆင်ခြင်ရမယ်ဆိုတာ သူတစ်ပါးကို ဟောပေးတယ်၊ ဟောတဲ့အချိန်အခါမှာ မိမိလည်း ဟောရင်းနဲ့ ဒီနာမ်တရားတွေကို စနစ်တကျ လိုက်ပြီးတော့ ရှုနေတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ ဘယ်လိုသိမ်းဆည်းရမယ်ဆိုတာ သူတစ်ပါးကို ဟောပေးတယ်၊ ဟောရင်းနဲ့လည်း မိမိက တိတိကျကျ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို လိုက်ပြီးတော့ သိမ်းဆည်းတယ်၊ ရှုပွားတယ်။ အကြောင်းတရားတွေနဲ့တကွ ရုပ်နာမ်တွေကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးပါး တင်ပြီးတော့ ဘယ်ပုံဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ဝိပဿနာရှုရမယ် ဆိုတာကို ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ အဆင့်ဆင့် ဟောကြားပေးတယ်။ ဟောတဲ့အတိုင်း မိမိက စနစ်တကျ သေချာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိအောင် လိုက်ပြီးတော့ ရှုတယ်။</p> <p>ဟောရင်းနဲ့ရှု။ အဲ့ဒါဟာ ဘာသမာဓိမှလည်း မရသေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဘာရုပ် ဘာနာမ်မှန်းလည်း မသိသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်။ ဒါ လေ့ကျင့်ခန်း အောင်မြင်နေတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေအတွက် ဘုရားရှင်က အထူးရည်ညွှန်းပြီးတော့ ဟောနေတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလို သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က "အတ္ထပဋိသံဝေဒီ" တရားတော်ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်တွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်၊ "ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ" သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဒီစကားလုံးတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိနေတယ်။ သိပြီးတဲ့အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အတ္ထပဋိသံဝေဒီအဆင့်၊ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီအဆင့်က ဘယ်လောက်အထိ ရည်ရွယ်ထားလဲလို့ မေးတော့၊ ဝိပဿနာ၊ မဂ်၊ ဖိုလ်၊ နိဗ္ဗာန်အထိ ရည်ရွယ်တယ်။</p> <p><b>တဿ အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော ပါမောဇ္ဇံ ဇာယတိ</b>။<br> အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် တရားတော်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်လျက်ရှိသော။ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော၊ ပါဠိစကားလုံးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်လျက်ရှိသော။ ထိုယောဂါဝစရ ဓမ္မကထိကရဟန်းတော်၏ သန္တာန်၌။ ပါမောဇ္ဇံ၊ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပါမောဇ္ဇတရားသည်။ ဇာယတိ၊ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။</p> <p>အဲ့ဒီလို တရားဟောရင်းနဲ့ မိမိကိုယ်တိုင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ဒီတရားတွေကို အဆင့်အဆင့် သိတယ်။ ဘယ်လောက်အထိ အဆင့်ဆင့် သိလဲဆိုရင် ခုနက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဝိပဿနာ၊ မဂ်၊ ဖိုလ်၊ နိဗ္ဗာန်အထိ ရောက်တဲ့နေရာတွေမှာ ဈာန်တွေကိုလည်း သိတယ်၊ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေကိုလည်း သိတယ်၊ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကိုလည်း သိတယ်။ အဲ့ဒီလို ရရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပါမောဇ္ဇတရား ထင်ရှားဖြစ်လာပြီ။</p> <p><b>ပမုဒိတဿ ပီတိ ဇာယတိ</b> - နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တာန်၌၊ ပီတိ၊ အလွန်အားကောင်းနေသော နှစ်သက်ရွှင်လန်းခြင်း ပီတိတရားသည် ဇာယတိ၊ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာတတ်ပေ၏။ နုနယ်နေသေးတဲ့ ပီတိကို "ပမောဇ္ဇ" လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ "မုဒိတာ" လို့ ခေါ်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဝမ်းမြောက်မှုတရား ထင်ရှားရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အလွန်နှစ်သက်ရွှင်လန်းခြင်းဆိုတဲ့ ပီတိတရား ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာပြီ။</p> <p><b>ပီတိမနဿ ကာယော ပဿမ္ဘတိ</b> - ပီတိမနဿ၊ အလွန်အားကောင်းတဲ့ ပီတိနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏။ ကာယော၊ ရူပကာယ နာမကာယသည်။ ပဿမ္ဘတိ၊ ငြိမ်းအေး၍ လာပေ၏။</p> <p><b>ပဿဒ္ဓကာယော သုခံ ဝေဒေတိ</b> - ကာယော၊ ငြိမ်းအေးသော ရူပကာယ နာမကာယရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်သည်။ သုခံ၊ ချမ်းသာသုခကို။ ဝေဒေတိ၊ သိခံစားရပေ၏။</p> <p>စေတသိက်တွေရော၊ ရုပ်တွေရော ငြိမ်းအေးလာပြီ။ ငြိမ်းအေးတဲ့ ရူပကာယ နာမကာယရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ချမ်းသာတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားရပြီ။ ခံစားရတဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ။<br> <b>သုခိနော စိတ္တံ သမာဓိယတိ</b> - သုခိနော၊ ချမ်းသာခြင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့။ စိတ္တံ၊ စိတ်သည်။ သမာဓိယတိ၊ ကောင်းစွာ တည်ကြည်၍ လာပေ၏။</p> <p>ဘယ်လိုတည်ကြည်သွားလဲ။ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ အဆင့်ဆင့် ရသွားတဲ့အခါ၊ နောက်ဆုံး အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်တွေ ဆိုက်သွားလို့ရှိရင် အရဟတ္တဖိုလ်သမာဓိဖြင့် တည်ကြည်တဲ့အဆင့် ရောက်သွားပြီတဲ့။</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား" လို့ ဒီလိုတော့ စဉ်းစားချင် စဉ်းစားမယ်နော် ဒကာကြီးတွေ။ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ၊ မဖြစ်နိုင်ဘဲနဲ့တော့ မြတ်စွာဘုရား တရားမဟောပါဘူးနော်။ ဘုရားအပေါ်မှာ ယုံကြည်ချက်ရှိဖို့တော့ လိုတယ်။ သို့သော် ထုံးတစ်ခု ဘုန်းကြီးက ထောက်ပြချင်လို့ပါ။ တတိယသင်္ဂါယနာတင်ပွဲကို အကြီးအမှူးအဖြစ်နဲ့ သင်္ဂါယနာတင်သွားတော်မူတဲ့ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿ မထေရ်ပေါ့။ ဆွမ်းဒါယကာအိမ် ဆွမ်းခံသွားရင်းပေါ့လေ၊ ဒါယကာကြီးကလည်း ဉာဏ်ထက်မြက်တဲ့ ဒါယကာ။ သူက "သုညတပဋိသံယုတ္တကထာ" ခေါ်တဲ့ တရားဓမ္မတွေကို ဟောကြားပြသပေးဖို့ရန် တောင်းပန်တယ်။</p> <p>တောင်းပန်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿ မထေရ်လောင်းပေါ့နော်၊ မထေရ်ကလည်း၊ အဲ့ဒီအချိန်အခါမှာ ရဟန္တာမဖြစ်သေးပါဘူး။ မဖြစ်သေးတော့ သူက ဉာဏ်အလွန်ထက်မြက်တဲ့ သူတော်ကောင်း၊ ရဟန္တာလည်း ဖြစ်မယ့်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် အဲ့ဒီမှာ တရားဟောလိုက်တယ်။ "သုညတ" ဆိုတာကတော့ အတ္တမကင်းဆိတ်နေတဲ့ သဘော။ ရုပ်၊ နာမ်၊ ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတွေမှာ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ လူ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ လောကဝေါဟာရအားဖြင့် စွဲနေတဲ့ လောကအတ္တ၊ အသက်ကောင်၊ လိပ်ပြာကောင်၊ အတ္တကောင်လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒ၊ သာသနာပ အယူဝါဒရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ စွဲလမ်းနေတဲ့ အတ္တတွေမှာ ကင်းဆိတ်နေတဲ့သဘော၊ ကင်းဆိတ်မှုနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ တရားဒေသနာတွေကို စနစ်တကျ ဟောပေးတယ်။ အနတ္တနုပဿနာဉာဏ် ပေါ့။</p> <h3>အနတ္တနုပဿနာဉာဏ်နှင့် မဂ်ဖိုလ်ဆိုက်ကြောင်း တရားဒေသနာ</h3> <p>အထူးအားဖြင့်နော် အနိစ္စနုပဿနာဉာဏ်၊ ဒုက္ခနုပဿနာဉာဏ်၊ အနတ္တနုပဿနာဉာဏ် သုံးခုရှိတဲ့အနက်က အနိစ္စနုပဿနာဉာဏ်နဲ့ ဒုက္ခနုပဿနာဉာဏ်ကို အခြေခံအဖြစ်လောက်သာ ဟောပြီးတော့ <b>အနတ္တနုပဿနာဉာဏ်</b>ကို ဦးစားပေးပြီးတော့ ဟောပါတယ်။ ဟောလိုက်တဲ့အပိုင်းမှာ အခြေခံအောက်ကစဟောတယ်၊ သမာဓိကို ဘယ်လိုထူထောင်ရမယ်၊ ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဘယ်လိုသင်ရမလဲ၊ အကြောင်းတရား အကျိုးတရား ဘယ်လိုသိရမယ်၊ အကြောင်းတရားအနေနဲ့ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ဒုက္ခသဘော၊ အနတ္တသဘောတွေကို ဘယ်လိုထင်အောင် မြင်အောင် ရှုရမယ်၊ နောက်ဆုံး ဒီအနတ္တနုပဿနာဉာဏ်ကို ရင့်ကျက်အောင်၊ သုညတနုပဿနာဉာဏ် ရင့်ကျက်လောက်အောင် ဘယ်ပုံဘယ်ဘက် ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် ရှုပွားသုံးသပ်ရမယ်ဆိုတာ ဟောလိုက်တယ်။</p> <p>ဟောလိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ဟောတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း အဲ့ဒီတရားတွေကို အစဉ်အတိုင်းလိုက်ပြီးတော့ ရှုပွားသုံးသပ်တယ်၊ တရားနာနေတဲ့ ဒါယကာကြီးကလည်း ဟောတဲ့တရားနောက်ကို ဉာဏ်စေလွှတ်ပြီးတော့ အစဉ်အတိုင်းလိုက်ပြီးတော့ ရှုပွားသုံးသပ်တယ်။ အဲဒီလို ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တရားဒေသနာတော် နိဂုံးပြီးဆုံးသွားတဲ့အချိန်အခါ ဘာဖြစ်လဲ၊ တရားနာနေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်လည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်သွားတယ်။ တရားဟောနေတဲ့ အရှင်မဟာမိပုတ္တိ (အရှင်မဟာပုဏ္ဏ) ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးလည်း သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်သွားတယ်။</p> <p>ဒီထုံးတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲ့ဒီထုံးနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ စာပေက ဘယ်လိုမှတ်ချက်ချလဲဆိုရင် "မြားတစ်စင်းတည်းနဲ့ သမင်နှစ်ကောင်ကို မှန်အောင် ပစ်လိုက်တယ်" တဲ့။ ဘယ်နှစ်လဲ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလားဟင်။ တရားနာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ကျွတ်တန်းဝင်သွားတယ်၊ တရားဟောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ကျွတ်တန်းဝင်မသွားဘူးလား၊ ကျွတ်တန်းဝင်သွားတယ်။ မြားက ပစ်လိုက်တာ ဘယ်နှစ်စင်းလဲ၊ တစ်စင်းပဲ။ ဟင် သမင်ဘယ်နှကောင်ရလဲ၊ နှစ်ကောင်ရသွားတယ်။ အဲ့ဒီစကားမျိုးဟာ သာသနာတော်မှာ တန်ဖိုးမရှိဘူးလား၊ ရှိပါတယ်နော်။ မိမိလည်း မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ရတယ်၊ သူတို့ တရားနာယူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိသွားကြတယ်။</p> <h3>ဓမ္မဒါန၏ မြင့်မြတ်ပုံနှင့် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ခြင်း</h3> <p>အဲ့ဒီလို မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ရရှိရင် ဒီသတ္တဝါသည် တရားနာယူနေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ တရားဟောနေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးလုံးသည် အပါယ်သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမှာ လွတ်မသွားဘူးလား၊ လွတ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့်တက်ပြီး ကြိုးစားလိုက်တဲ့အခါ သကဒါဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ရမယ်။ အနာဂါမိမဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ရမယ်ဆိုရင် ကာမ ၁၁ ဘုံမှာ ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်မသွားဘူးလား၊ လွတ်သွားမယ်။ ကာမ ၁၁ ဘုံမှာ ကွင်းလုံးကျွတ်လွတ်ပြီဆိုရင် ကာမ ၁၁ ဘုံမှာ ခံစားရမယ့် ဒုက္ခအဝဝတွေမှာလည်း ကွင်းလုံးကျွတ် မလွတ်ဘူးလား၊ လွတ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီကနေ ရှေ့တက်လိုက်လို့ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ၃၁ ဘုံမှာ ခံစားရမယ့် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံး ကွင်းလုံးကျွတ် လွတ်မသွားဘူးလား၊ လွတ်သွားပြီ။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် ဒီလိုဓမ္မဒါနမျိုးသည် အာမိသဒါနခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို လှူဒါန်းနေတဲ့ဒါနထက် ပိုပြီးတော့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား၊ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် <b>"သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ"</b>။<br> <b>သဗ္ဗဒါနံ</b> - ဒါနဟူသမျှတို့၊ <b>ခပ်သိမ်းသောအလုံးစုံသောဒါနကို</b>၊ <b>ဓမ္မဒါနံ</b> - ဓမ္မဒါနတရားက၊ <b>ဇိနာတိ</b> - အောင်ပွဲယူနိုင်ပါပေ၏။<br> ဒါနဟူသမျှကို ဓမ္မဒါနက အောင်ပွဲယူနိုင်တယ်ဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဘုရားဟောထားတယ်နော်။</p> <p>သတ္တဝါတစ်ယောက်ပေါ့ မိမိက ပစ္စည်းလေးပါးသွားပြီးတော့ လှူတယ်နော်။ စိတ်မချတတ်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဒီပစ္စည်းအကြောင်းပြုပြီးတော့ အပါယ်တောင် ရောက်ကောင်းမရောက်နိုင်ဘူးလား၊ ရောက်နိုင်တယ်။ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်လက်ထက်က ရဟန်းတော်တွေ ကြည့်ပေါ့နော်၊ သီလမစင်ကြယ်ဘဲနဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးတွေကို သုံးစွဲမိခဲ့တဲ့အတွက် ဒီပစ္စည်းလေးပါးက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်တဲ့အခါ ငရဲရောက်မသွားကြဘူးလား၊ ရောက်သွားတယ်။ ဦးဇင်းတို့ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာလည်း ရဟန်းတော်တွေ သိသာရဟန်းတော်နားလည်ခဲ့တယ်နော်၊ သင်္ကန်းလေးတစ်စုံ (တိစီဝရိက်) ကို စွဲလမ်းတဲ့အခါ ဒီပစ္စည်းလေးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ သန်းဆိုတဲ့ ဘဝကို ပြောင်းမသွားဘူးလား၊ တိရစ္ဆာန်ဘဝကို ရောက်မသွားဘူးလား၊ ရောက်သွားတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီပစ္စည်းလေးပါးနဲ့ လှူဒါန်းခြင်းဆိုတဲ့ ဒါနတစ်ခုသည် တစ်ခါတစ်ရံ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအပေါ်မှာ နည်းနည်း အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တတ်ဘူးလား၊ ဖြစ်တတ်သေးတယ်။ သို့သော် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာ ဖြစ်တတ်ပေမယ့် အလှူပေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဘက်မှာတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တော့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကုသိုလ်သည် အလွန်ကြီးငြိမ်းတဲ့ အဆင့်အထိ မမြင့်ဘူးလို့ ဘုန်းကြီး ပြောချင်တာပါ။ နိဗ္ဗာန်ကို ရည်ရွယ်တောင့်တပြီး ပြုရင်လည်း နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက်သူက ရောက်စေနိုင်တဲ့ ဌာနမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ နိဗ္ဗာန်ရောက်ဖို့ရာအတွက် ကူညီအားပေး ထောက်ပံ့တဲ့ အကြောင်းတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ ဒါနသည် နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက်ရောက်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတော့ မရှိဘူး၊ နိဗ္ဗာန်ကို တိုက်ရိုက်ရောက်စေနိုင်တဲ့ ဒါနက အခုလို ဓမ္မဒါနမျိုးပဲ ရှိတယ်နော်။</p> <h3>နှုတ်ကိုစောင့်စည်း၍ အကျိုးရှိသောစကားကို ပြောဆိုခြင်း</h3> <p>ရိုးရိုးဒီအာမိသဒါနက ဒါကြောင့် အာမိသဒါနထက် ဓမ္မဒါနကို ဘုရားရှင်က အသာဆုံး အမြတ်ဆုံးဖြစ်တယ်လို့ ဒီလိုဟောတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ ဒကာမကြီးတွေ ဓမ္မကထိကလုပ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ဟမ်။ သီလရှင်တွေ ဓမ္မကထိကလုပ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ ဟော ကောင်းတယ်ဆိုရင် ဓမ္မကထိက လုပ်ကြမှာလား၊ ဟမ် ငြိမ်သွားပြီ ငြိမ်သွားပြီ ဟုတ်လား။ ကဲ နောက်တစ်ခု တတွတ်တွတ် တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောနေမယ့်အစား အဲ့လို ဓမ္မကထိကလုပ်တာက ပိုအကျိုးမရှိဘူးလား၊ ရှိတယ်။ ဒါ စိတ်ဓာတ်လေးတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်ပါတယ်။</p> <p>အကျိုးမရှိတဲ့စကားတွေ ငါမပြောဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်ခိုင်မာမာလေးထားပြီးတော့ ဒီလိုအကျိုးရှိတဲ့စကား၊ မိမိလည်း အကျိုးရှိတယ်၊ တစ်ဖက်သားလည်း အကျိုးရှိတဲ့ စကားတွေ ထိုင်ပြီး ပြောကြမယ်ဆိုရင် ပြောနေတဲ့မိမိကိုယ်တိုင်နဲ့ နားထောင်နေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးလုံးရဲ့ သန္တာန်မှာ ဈာန်တရား၊ ဈာန်ကုသိုလ်၊ ဝိပဿနာကုသိုလ်၊ မဂ်ကုသိုလ် အစရှိတဲ့ အဆင့်အတန်းအလွန်မြင့်နေတဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားမလာနိုင်ဘူးလား၊ လာနိုင်တယ်။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်နော်။</p> <p>မိမိရဲ့ ပါးစပ်ကလေးကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးချဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တတွတ်တွတ် တတွတ်တွတ် ပုတွတ်ပုတွတ် လုပ်မယ့်အစား အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ စကားတွေကို ပြောကြားခြင်းသည် မိမိအတွက်လည်း တန်ဖိုးရှိတယ်၊ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးလို့ ဘေးက အသိအမှတ် မပြုနိုင်ဘူးလား၊ ပြုနိုင်တယ်။ သူတော်ကောင်းတွေအတွက်လည်း အကျိုးစီးပွားရှိတဲ့ ပြောကြားချက်တွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်အောင် ဘာလုပ်ရမလဲ၊ မိမိတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကလေးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပစ်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်ပါတယ်။ ငါ့ပါးစပ်ရှိတာပဲ ငါပြောချင်တာ ပြောမယ်ဆိုရင် အကျိုးရှိပါ့မလား၊ အကျိုးမရှိဘူး။ တစ်လောက ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ မွေးလာတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပုဆိန်ကြီး (ဓားကြီး) တစ်လက် ပါလာတယ်၊ ဒီပုဆိန်က အသုံးချရင်တော့ ထင်းခွဲလို့တော့ မရဘူးလား၊ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသုံးမချတတ်ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ၊ မိမိကိုယ်ကိုမိမိ ပိုင်းဖြတ်သွားတတ်တယ်၊ သတိရှိဖို့ မကောင်းဘူးလား၊ သိပ်ကောင်းတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းဆိုတာက မွေးကတည်းက ကောင်းတာမျိုး ဟုတ်သလား၊ များသောအားဖြင့်တော့ မဟုတ်တတ်ပါဘူး။ အတိတ်က ပါရမီအခံရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ ကောင်းချင်ကောင်းတယ်နော်၊ ပါရမီ အလွန်ကြီးမရင့်ကျက်သေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့ မွေးလာတဲ့အခါ ကောင်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး၊ မိမိတို့က တဖြည်းဖြည်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီးတော့ ပေးသွားရတာ။ အရှင်သာရိပုတ္တရာ၊ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်တို့ အလောင်းတွေတောင်မှ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို မိမိတို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးမှုဆိုတာ မလုပ်ရဘူးလား၊ လုပ်ရတယ်၊ ကြိုးစားရတယ်နော်။ ကြိုးစားရင် ဘုရားတပည့် ဖြစ်နေတယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီလက်နှစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ ပါးစပ်ကလေးကို လုံခြုံအောင် ပိတ်ဆို့ပြီးတော့ ကောင်းတဲ့စကားတွေကို ပြောကြားတတ်ဖို့ မလိုဘူးလား၊ လိုအပ်တယ်။ ခုလို အများနဲ့ စုပေါင်းပြီး နေထိုင်တဲ့အပိုင်းမှာ ကောင်းတဲ့စကားတွေကို ပိုပြီးတော့ ပြောကြည့်တတ်ဖို့ အရေးမကြီးဘူးလား၊ ကြီးတယ်။ အထူးသဖြင့် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်၊ နိဗ္ဗာန်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ စကားမျိုးကို ပြောတတ်ဖို့တော့ မလိုဘူးလား၊ လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ တရားမထိုင်ဘဲနဲ့ ထိုင်ပြီးတော့ပဲ ပြောနေဖို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ အကျိုးရှိတဲ့ အတိုင်းအတာ ပမာဏအားဖြင့် ပြောကြားတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။</p> <h3>ဒုတိယဝိမုတ္တာယတန - တရားနာယူခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်း</h3> <p>ကဲ နောက် မြတ်စွာဘုရား ဘာဟောလဲ။<br> <b>"ဣဒံ ဘိက္ခဝေ ဒုတိယံ ဝိမုတ္တာယတနံ ယတ္ထ ဘိက္ခုနော အပ္ပမတ္တဿ အာတာပိနော ပဟိတတ္တဿ ဝိဟရတော အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ ဝိမုစ္စတိ၊ အပရိက္ခီဏာ ဝါ အာသဝါ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ အနုပ္ပါပုဏာတိ"</b>။<br> ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဒါက ဒုတိယဝိမုတ္တာယတနတရားပဲ၊ ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားတစ်ခုပဲနော်။ ယင်းကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ဝိမုတ္တာယတနတရားမှာ မမေ့မလျော့သော အပ္ပမာဒကို ကိုင်ထားပြီးတော့ ကိလေသာတွေကို ပူပန်စေတတ် လောင်ကျွမ်းစေတတ်တဲ့ လုံ့လဝီရိယရှိလျက်၊ နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်ထားသော စိတ်ဓာတ်ရှိပြီးတော့ နေထိုင်တဲ့ ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မလွတ်မြောက်သေးတဲ့ စိတ်သည် အကယ်၍ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးဘူးဆိုရင်လည်း သူ့စိတ် ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့သန္တာန်မှာ အာသဝေါတရားတွေ မကုန်သေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ သူဟာ အကယ်၍ အတုမရှိတဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်၊ ယောဂလေးပါးတို့ရဲ့ ကုန်ရာဖြစ်တဲ့ အတုမဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ မဆိုက်ရောက်သေးဘူးဆိုလို့ရှိရင်လည်း အစဉ်အတိုင်း ဆိုက်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါ ဒုတိယဝိမုတ္တာယတနပဲနော်။ အဲ့ဒီ ဒုတိယဝိမုတ္တာယတနကိုပဲ ရည်ညွှန်းပြီးတော့ ဓမ္မဒါနလို့ ဒီလိုဟောထားပါတယ်နော်။</p> <h3>တတိယဝိမုတ္တာယတန - တရားရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ခြင်း၏ အကျိုး</h3> <p>ကဲ နောက်တစ်ခု ဆက်ပြီးတော့ နည်းနည်း တတိယဝိမုတ္တာယတန ကြည့်ကြရအောင်နော်။<br> <b>"ပုန စပရံ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခုနော န ဟေဝ ခေါ သတ္ထာ ဓမ္မံ ဒေသေတိ၊ နာပိ အညတရော ဂရုဋ္ဌာနီယော သဗြဟ္မစာရီ၊ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန သဇ္ဈာယံ ကရောတိ"</b>။<br> ချစ်သားရဟန်းတို့၊ နောက်တစ်မျိုး ငါဘုရားဟောဦးမယ်။ ဆရာဖြစ်တော်မူတဲ့ ဘုရားရှင်ကလည်း ထိုယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်အား တရားဟောမပေးဘူး၊ လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာနမှာ တည်ရှိနေတဲ့ သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးပါးကလည်း ထိုရဟန်းတော်အား တရားဟောမပေးဘူး၊ မိမိ ကြားနာထားတဲ့ သင်ယူထားတဲ့ ပရိယတ်တရားတော်ကိုလည်း သင်ယူထားတဲ့အတိုင်း ကြားနာထားတဲ့အတိုင်း အကျယ်တဝင်အားဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတစ်ပါးတို့ကို တရားဟောမပေးဘူးနော်။ တရားဟောတာနဲ့တော့ မတူတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်သလဲ။</p> <p><b>"အပိ စ ခေါ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန သဇ္ဈာယံ ကရောတိ"</b>။<br> တကယ်စင်စစ်အားဖြင့်သော်ကား၊ <b>ယထာသုတံ</b> - ကြားနာအပ်တိုင်းသော၊ <b>ယထာပရိယတ္တံ</b> - လေ့လာဆည်းပူးအပ်တိုင်းသော၊ <b>ဓမ္မံ</b> - တရားတော်မြတ်ကို၊ <b>ဝိတ္ထာရေန</b> - အကျယ်ဝိတ္ထာရအားဖြင့်၊ <b>သဇ္ဈာယံ</b> - ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ခြင်းကို၊ <b>ကရောတိ</b> - ပြု၍နေ၏။ ဓမ္မစကြာ ရွတ်နေတယ်၊ အနတ္တလက္ခဏသုတ် ရွတ်တယ် စသည်ဖြင့်ပေါ့နော်။ မိမိသင်ယူထားတဲ့အတိုင်း ကြားနာထားတဲ့အတိုင်း ဒီပရိယတ်တရားတော်ကို စနစ်တကျ ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်လိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲ။</p> <p><b>"ယထာ ယထာ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခု ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန သဇ္ဈာယံ ကရောတိ၊ တထာ တထာ သော တသ္မိံ ဓမ္မေ အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ ဟောတိ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ"</b>။<br> ဘိက္ခဝေ - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဘိက္ခု - ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည်၊ <b>ယထာသုတံ</b> - ကြားနာအပ်တိုင်းသော၊ <b>ယထာပရိယတ္တံ</b> - လေ့လာဆည်းပူးအပ်တိုင်းသော၊ <b>ဓမ္မံ</b> - တရားတော်မြတ်ကို၊ <b>ဝိတ္ထာရေန</b> - အကျယ်ဝိတ္ထာရအားဖြင့်၊ <b>သဇ္ဈာယံ</b> - ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ခြင်းကို၊ <b>ကရောတိ</b> - ပြု၏။ <b>တထာ တထာ</b> - ထိုထိုရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်သော အချိန်အရာ၌၊ သော - ထိုယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည်၊ <b>တသ္မိံ ဓမ္မေ</b> - ထိုတရားတော်မြတ်၌၊ <b>အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ</b> - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် တရားတော်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ</b> - ပါဠိစကားလုံးကိုလည်းပဲ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။</p> <p>အဆင့်အတန်း မြင့်သွားပြီ။ ဓမ္မစကြာ ရွတ်တယ်။ ဓမ္မစကြာမှာ လာရှိတဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ သမုဒယသစ္စာကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ နိရောဓသစ္စာကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ မဂ္ဂသစ္စာကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတယ်။ အဲ... အနတ္တလက္ခဏသုတ် ရွတ်ပြီ။ အနတ္တလက္ခဏသုတ်မှာ လာတဲ့အတိုင်း <b>"ယံကိဉ္စိ ရူပံ အတီတာနာဂတပစ္စုပ္ပန္နံ အဇ္ဈတ္တံ ဝါ ဗဟိဒ္ဓါ ဝါ သြဠာရိကံ ဝါ သုခုမံ ဝါ ဟီနံ ဝါ ပဏီတံ ဝါ ယံ ဒူရေ သန္တိကေ ဝါ၊ သဗ္ဗံ ရူပံ "နေတံ မမ၊ နေသောဟမသ္မိ၊ န မေသော အတ္တာ"တိ ဧဝမေတံ ယထာဘူတံ သမ္မပ္ပညာယ ဒဋ္ဌဗ္ဗံ"</b> လို့ ရွတ်လိုက်ပြီ။</p> <p>ရွတ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာလည်း အဲ့ဒီ အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အဇ္ဈတ္တ၊ ဗဟိဒ္ဓ၊ သြဠာရိက၊ သုခုမ၊ ဟီန၊ ပဏီတ၊ ဒူရ၊ သန္တိက ခေါ်တဲ့ ၁၁ မျိုးသော အခြင်းအရာအားဖြင့် တည်နေတဲ့ ဒီရုပ်တရားနဲ့ ဒီရုပ်တရားတွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဝိပဿနာဉာဏ်ပညာဖြင့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာရေးသုံးတန် တင်ပြီးတော့ ဝိပဿနာ ရှုပွားသုံးသပ်နိုင်တယ်။ ရွတ်ရင်းနဲ့ လိုက်ပြီးတော့ ရှုတယ်၊ ဝေဒနာ၊ သညာ၊ သင်္ခါရ၊ ဝိညာဉ်တွေလည်း ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ။ အဲ့ဒီလိုပေါ့ ရွတ်ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ ရွတ်ဖတ်တဲ့ တရားတော်မှာ လာရှိတဲ့အတိုင်း စနစ်တကျ လိုက်ပြီးတော့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီး သိမြင်တဲ့အဆင့်သို့ တိုင်အောင် ရှုပွားသုံးသပ်တယ်။</p> <p>ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တော့ နောက်ဆုံး ဘယ်အဆင့်ထိရောက်လဲ။ အနတ္တလက္ခဏသုတ် ဘာနဲ့ အဆုံးသတ်ထားလဲ၊ <b>"ခီဏာ ဇာတိ၊ ဝုသိတံ ဗြဟ္မစရိယံ၊ ကတံ ကရဏီယံ၊ နာပရံ ဣတ္ထတ္တာယာတိ ပဇာနာတိ"</b>။<br> ပဋိသန္ဓေနေမှု ကုန်ပြီ၊ သာသနာတော်မှာ ကျင့်သင့်ကျင့်ထိုက်တဲ့ အရဟတ္တမဂ် ဟူသော မြတ်သောအကျင့်ကို ငါကျင့်ပြီးပြီ၊ သာသနာတော်မှာ ပြုသင့်ပြုထိုက်တဲ့ မဂ်ကိစ္စတွေကို ငါပြုပြီးပြီ၊ ဒီမဂ်ကိစ္စရရှိရေးအတွက်၊ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ရရှိရေးအတွက် နောက်ထပ်တစ်ဖန် ပြုဖွယ်ကိစ္စ မရှိတော့ပြီ ဆိုပြီးတော့ ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိတဲ့အဆင့်အထိ အကုန်လုံး ရောက်သွားတယ်၊ အရဟတ္တဖိုလ် စိုက်သွားတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ အခုရဟန်းတော်ကလည်း တရားတော်ကို သူက ရွတ်ဖတ်တယ်၊ ရွတ်ဖတ်လိုက်တဲ့အချိန်အခါမှာ ရွတ်ဖတ်တဲ့ တရားတော်တွေကို အစဉ်တစိုက် လိုက်ပြီးတော့ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ရှုပွားသုံးသပ်နိုင်တယ်။ ဈာန်အရာမှာ ဈာန်တရားတွေကို ရှုနိုင်တယ်၊ ဝိပဿနာအရာမှာ ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ရှုနိုင်တယ်၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်တဲ့အပိုင်းကျတော့လည်း မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် စိုက်သည်တိုင်အောင် သူက ရှုပွားသုံးသပ်နိုင်တယ်နော်။</p> <p>အဲ့ဒီလို ရှုပွားသုံးသပ်လိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်သလဲ။ <b>"အတ္ထပဋိသံဝေဒီ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ"</b>၊ ထိုတရားတော်ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်တွေကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်သိနေတယ်။ စကားလုံးတွေကိုလည်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်သိနေတယ်။ အဲ့ဒီလို သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်းတည်းဟူသော ပါမောဇ္ဇတရား၊ ပီတိအနုစား ဖြစ်ပေါ်လာပြီ။ <b>"တဿ ပါမုဇ္ဇတဿ ပီတိ ဇာယတိ"</b>၊ ဝမ်းမြောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အလွန်နှစ်သက်ရွှင်လန်းနေတဲ့ ပီတိဟာ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာပြီ။ <b>"ပီတိမနဿ ကာယော ပဿမ္ဘတိ"</b>၊ အလွန်အားကောင်းနေတဲ့ နှစ်သက်ရွှင်လန်းနေတဲ့ ပီတိနဲ့ယှဉ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ ယောဂါဝစရ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရူပကာယ နာမကာယဟာလည်း ငြိမ်းအေးလာပြီ။ <b>"ပဿဒ္ဓကာယော သုခံ ဝေဒေတိ"</b>၊ ငြိမ်းအေးတဲ့ ရူပကာယ နာမကာယ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ချမ်းသာတဲ့ သုခဝေဒနာကို ခံစားရပြီး၊ <b>"သုခိနော စိတ္တံ သမာဓိယတိ"</b>၊ သုခိနော - ချမ်းသာခြင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏၊ စိတ္တံ - စိတ်သည်၊ သမာဓိယတိ - ကောင်းစွာ တည်ကြည်၍ နေပေ၏။ ဘယ်လောက်အထိကောင်းလဲ၊ အရဟတ္တဖိုလ်စိုက်တဲ့အထိ ကောင်းစွာ တည်ကြည်သွားပြီတဲ့နော်။</p> <p><b>"ဘိက္ခဝေ တတိယံ ဝိမုတ္တာယတနံ ယတ္ထ ဘိက္ခုနော အပ္ပမတ္တဿ အာတာပိနော ပဟိတတ္တဿ ဝိဟရတော အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ ဝိမုစ္စတိ၊ အပရိက္ခီဏာ ဝါ အာသဝါ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ အနုပ္ပါပုဏာတိ"</b>။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ဒါ တတိယမြောက် ဝိမုတ္တာယတနတရားပဲ။ ဝိမုတ္တ...</p> ittnmr85rkc7iv60qj1czqtn1mf2oad 0 6285 21938 2026-04-19T01:36:16Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၈/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၇..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21938 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၈/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၇/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၉/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ်(၅၈)</h3> <p>ကဲ ... ဒီနေ့လည်း ဝိမုတ္တာယတနတရား ငါးပါးအနက်က တတိယ ဝိမုတ္တာယတနတရားလေး စပြီး ဟောကြစို့ ...။ ညက ဘာပြောခဲ့သလဲ? တတိယမြောက် ဝိမုတ္တာယတနတရားမှာ ရပ်တည်ပြီးတော့ ကာယ, ဝေဒနာ, စိတ္တ, ဓမ္မ အမည်ရတဲ့ သတိရဲ့တည်ရာ အာရုံမျိုးအပေါ်မှာ မမေ့ပျောက်ခြင်းဆိုတဲ့ အပ္ပမာဒတရား လက်ကိုင်ထားပြီးတော့ ကိလေသာတွေကို ပူပန်စေတတ် လောင်ကျွမ်းစေတတ်တဲ့ သမ္မာပ္ပဓာန် လုံ့လဝီရိယတွေ ခြံရံလျက် နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်သော စိတ်ဓာတ် အပြည့်အဝဖြင့် သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေ ဆက်လက်ပြီး စီးဖြန်းအားထုတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် -</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အားထုတ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ စိတ်ဓာတ်သည် အာသဝေါတရားတွေမှ မလွတ်မြောက်သေးဘူး ဆိုလို့ရှိရင်လည်း လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရုပ်နာမ်အစဉ်မှာ အာသဝေါတရားတွေက မကုန်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း ကုန်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p>ထိုယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်သည် အတုမရှိ ယောဂါဝစရ တရားတို့၏ ကုန်ရာ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ မဆိုက်ရောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း ဆိုက်ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဒီလို ဟောထားတယ်။ တတိယ ဝိမုတ္တာယတန တရားပဲ။ စတုတ္ထ ဝိမုတ္တာယတနတရား မြတ်စွာဘုရား ဆက်ပြီး ဟောပြန်တယ်။</p> <p><b>‘‘ပုန စပရံ, အာဝုသော, ဘိက္ခုနော န ဟေဝ ခေါ သတ္ထာ ဓမ္မံ ဒေသေတိ, အညတရော ဝါ ဂရုဋ္ဌာနိယော သဗြဟ္မစာရီ, နာပိ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန ပရေသံ ဒေသေတိ။ အပိ စ ခေါ, ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန သဇ္ဈာယံ ကရောတိ။"</b></p> <p>ဘိက္ခဝေ - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ပုန စပရံ - ထိုမှတစ်ပါး အခြားသော အချက်ကတော့၊ ဘိက္ခုနော - ယောဂါဝစရ ရဟန်းတို့အား၊ သတ္ထာ - လူနတ်တို့၏ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်သည်၊ ဓမ္မံ - တရားတော်မြတ်ကို၊ နော ဟေဝ ခေါ ဒေသေတိ - ကိုယ်တိုင်လည်း ဟောကြားတော်မမူသည်သာတည်း။ အညတရော ဂရုဋ္ဌာနိယော သဗြဟ္မစာရီ - လေးစားထိုက်သည့် အရာဌာန၌ တည်ရှိ၍နေသော သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်တစ်ပါးပါးကမူလည်း၊ နောပိဿ ဓမ္မံ ဒေသေတိ - တရားတော်ကို ဟောကြားတော်မမူသည်သာတည်း။ ယထာသုတံ - ကြားနာအပ်ပြီးသော၊ ယထာပရိယတ္တံ - လေ့လာဆည်းပူး သင်ယူအပ်ခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း၊ ဓမ္မံ - တရားတော်ကိုလည်းပဲ၊ ဝိတ္ထာရေန - အကျယ်အားဖြင့်၊ ပရေသံ - သူတစ်ပါးတို့အား၊ နောပိ ဒေသေတိ - ဟောကြားမပြသပေ။ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ - ကြားနာ သင်ယူအပ်ပြီးသော တရားတော်မြတ်ကို၊ ဝိတ္ထာရေန - အကျယ်ဝိတ္ထာရအားဖြင့်၊ သဇ္ဈာယံ - ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်ခြင်းကို၊ နော ကရောတိ - မပြုလုပ်ပေ။</p> ချစ်သားရဟန်းတို့ ... လူနတ်တို့ရဲ့ ဆရာတစ်ဆူဖြစ်သော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း တရား ဟောမပေးဘူး။ လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာနမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ရဟန်းတော် တစ်ပါးပါးကသော်လည်း တရားတော်ကို ဆိုဆုံးမ ဟောကြားမပေးဘူး။ မိမိ ကြားနာခဲ့ပြီးတဲ့, သင်ယူလေ့ကျက်အပ်ခဲ့ပြီးတဲ့ တရားတော်တွေကိုလည်း ရဟန်းတော်က သူတစ်ပါးကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမမှု မရှိဘူး။ တစ်ခါ သင်ယူခဲ့တဲ့အတိုင်း, ကြားနာထားတဲ့အတိုင်း, လေ့ကျက်ထားတဲ့အတိုင်း တရားတော်ကို အကျယ်ရွတ်ဖတ်မှု မပြုဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလုပ်သလဲ?</p> <p><b>"အတ္ထ ခေါ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ စေတသာ အနုဝိတက္ကေတိ အနုဝိစာရေတိ မနသာနုပက္ခေတိ။"</b><br> အတ္ထ ခေါ - တကယ်စင်စစ်အားဖြင့်သော်၊ ယထာသုတံ - ကြားနာအပ်ခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း၊ ယထာပရိယတ္တံ - လေ့လာဆည်းပူး သင်ကြားအပ်ခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း၊ ဓမ္မံ - တရားတော်မြတ်ကို၊ စေတသာ - စိတ်ဖြင့်၊ အနုဝိတက္ကေတိ - အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ကြံစည်စဉ်းစား၍ နေလေ၏။ အနုဝိစာရေတိ - အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်၍ နေလေ၏။ မနသာနုပက္ခေတိ - စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့ငုငု ကြည့်ရှုဆင်ခြင် သုံးသပ်ရှုပွား၍ နေလေ၏။</p> <p>မိမိ သင်ယူခဲ့သည့် ကြားနာခဲ့သည့်အတိုင်း ဒီတရားတော်တွေကို စနစ်တကျ စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စိတ်ဖြင့် ကြံစည်တယ်၊ အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် သုံးသပ်တယ်၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်ပြီး သိသည့်တိုင်အောင် ထွင်းဖောက်ပြီး ဆင်ခြင်တယ်။ အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးတဲ့ သဘောပေါ့။ အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်းကို ရှုရင် အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်း အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးတယ်။ ရုပ်တရားတွေကို ရှုရင် ရုပ်တရားတွေအပေါ် စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးတယ်။ နာမ်တရားတွေကို ရှုရင် နာမ်တရားတွေအပေါ် စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို ရှုရင်လည်း အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေအပေါ် စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးတယ်။ ရုပ်နာမ် ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်, ဒုက္ခအချက်, အနတ္တအချက်တွေကို ရှုနေတယ် ဆိုရင်လည်း ထို ရုပ်နာမ် ကြောင်းကျိုး သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ, ဒုက္ခအခြင်းအရာ, အနတ္တအခြင်းအရာသို့ ရောက်အောင် စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးတယ်။</p> <p>အဲဒီလို တင်ပေးနေတဲ့သဘောကို အနုဝိတက္ကေတိလို့ ခေါ်တာ။ ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်၊ ဆေးတံလေး သောက်ပြီး စဉ်းစားချင်တာ စဉ်းစားနေတာကို အနုဝိတက္ကေတိလို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ သင်ကြားထားတဲ့အတိုင်း လေ့လာဆည်းပူးထားတဲ့အတိုင်း ဒီတရားတွေကို အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ရှုပွားသုံးသပ်နေတယ်။ အနုဝိတက္ကေတိ စိတ်ဖြင့် မြင်အောင် လေ့ကျင့်တယ်ဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ ခေတ်ပြောနေတဲ့ စကားလေး တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဒကာကြီးတွေ ဒကာမကြီးတွေ စဉ်းစားဖို့ ဘုန်းကြီး တင်ပြတာပါ။ ဒီတရားတွေဟာ စာတရားတွေပဲ ဒီလို ဘုန်းကြီး ခဏခဏ အပြောခံရတယ်။ ဘုရားက အဲဒီ စာတရားတွေ၊ ဘုရားဟောတဲ့ တရားတွေကို အနုဝိတက္ကေတိ အနုဝိစာရေတိ မနသာနုပေက္ခေတိ။ ဒီတရားအာရုံပေါ်သို့ ရောက်အောင် ရှေးရှု တင်ပေးပါ။ ဒီတရားအာရုံတွေကို ထပ်ခါ ထပ်ခါ သုံးသပ်ပါ။ စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့ငုကြည့်ရှုပါ။</p> <p>စာတရားတွေကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ? ဉာဏ်ဖြင့် မြင်အောင် ရှုရမယ်။ ဝိတက်, ဝိစာရတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရှုရတာပါ။ အဲဒီ ရှုတဲ့အပိုင်းမှာ ဒီစိတ်က ဉာဏ်ပြဓာန်းနေတဲ့ စိတ်ကို အထူးသဖြင့် ရည်ညွှန်းတယ်။ ဝိတက်, ဝိစာရတွေ ခြံရံထားတဲ့ ဉာဏ်ပြဓာန်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ရုပ်နာမ် ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်, ဒုက္ခအချက်, အနတ္တအချက်တွေကို ရှုပွား သုံးသပ်ပါလို့ ပြောတာ။ ဘုရားဟောနေတဲ့ တရားတွေဟာ သတိပဋ္ဌာန် လေးပါးမှာ လာပြီး ဦးတိုက်ပါတယ်။ တစ်နည်း မဂ္ဂင် ရှစ်ပါးမှာ လာပြီး ဦးတိုက်ပါတယ်။ အားလုံး ကာယ, ဝေဒနာ, စိတ္တ, ဓမ္မ အမည်ရနေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတို့ရဲ့ အနိစ္စအချက်, ဒုက္ခအချက်, အနတ္တအချက်တွေကို မြင်အောင် ရှုဖို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောနေခြင်း ဖြစ်တယ်။</p> <p>အဲဒီ ဟောထားတဲ့ တရားတွေကို နာယူခဲ့သည့်အတိုင်း သင်ကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ဒီတရားတွေကို စိတ်ဖြင့် ရှေးရှုတင်ပေးပါ။ စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် သုံးသပ်နေပါ။ စိတ်ဖြင့် ပရမတ်ဆိုက်သည့်တိုင်အောင် ရှုပွားသုံးသပ် ဆင်ခြင်နေပါဆိုပြီး ညွှန်ကြားနေတယ်။ အဲဒီလို ရဟန်းတော် တစ်ပါးက လေ့ကျင့်ပြီး၊ လေ့ကျင့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <p><b>ယထာ,အာဝုသော, ဘိက္ခု ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ စေတသာ အနုဝိတက္ကေတိ အနုဝိစာရေတိ မနသာနုပေက္ခတိ တထာ တထာ သော တသ္မိံ ဓမ္မေ အတ္ထပ္ပဋိသံဝေဒီ စ ဟောတိ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ။ </b><br> <p>ဘိက္ခဝေ - ချစ်သားတို့၊ ဘိက္ခု - ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည်၊ ယထာ ယထာ - အကြင်အကြင်သို့သော အခြေအရာအားဖြင့်၊ ယထာသုတံ - ကြားနာအပ်တိုင်း ဖြစ်သော၊ ယထာပရိယတ္တံ - လေ့လာဆည်းပူး သင်ကြားအပ်ပြီးတိုင်းသော၊ ဓမ္မံ - တရားတော်မြတ်ကို၊ စေတသာ - စိတ်ဖြင့်၊ အနုဝိတက္ကေတိ - အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ရှေးရှုတင်ပေး၏၊ အနုဝိစာရေတိ - အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် သုံးသပ်၏၊ မနသာနုပက္ခေတိ - စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် စေ့စေ့ငုငု ကြည့်ရှုဆင်ခြင် ရှုပွားသုံးသပ်၍ နေပေ၏။ တထာ တထာ - ထိုထိုကဲ့သို့သော အခြေအရာအားဖြင့်၊ သော - ထိုရဟန်းသည်၊ တသ္မိံ ဓမ္မေ - ထိုတရားတော်မြတ်၌၊ အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ - အနက်သဘောတရားကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်လည်း၊ ဟောတိ - ဖြစ်၏။ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ပါဠိစကားလုံးဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော ဓမ္မသဘောကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်လည်း၊ ဟောတိ - ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ပထဝီဓာတ်, အာပေါဓာတ်, တေဇောဓာတ်, ဝါယောဓာတ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးတွေလည်း သိတယ်။ ပထဝီဓာတ်ဆိုတာ ဘာပြောတယ်ဆိုတဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေလည်း စနစ်တကျ သိတယ်၊ အာပေါဓာတ်, တေဇောဓာတ်, ဝါယောဓာတ်တို့ရဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေလည်း စနစ်တကျ သိတယ်၊ ရှုလည်း ရှုတတ်တယ်၊ အလားတူပဲ။ ရုပ်တွေနာမ်တွေ သိတယ်။ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိတယ်၊ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တွေရဲ့ အနိစ္စသဘော, ဒုက္ခသဘော, အနတ္တသဘောတွေကို သိတယ်၊ အကြောင်းတရားတွေလည်း သိတယ်၊ အကျိုးတရားတွေလည်း သိတယ်၊ အားလုံးကို သိနေတယ်။ အဲဒီလို သိလိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <p><b>အတ္ထဝေဒံ ဓမ္မဝေဒံ</b> ---<br> <b>"အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော ပါမောဇ္ဇံ ဇာယတိ။"</b><br> အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော - အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်လျက်ရှိသော၊ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော - ပါဠိစကားလုံးတို့၏ သဘောကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်လျက်ရှိသော ထိုယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌၊ ပါမောဇ္ဇံ - နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပါမောဇ္ဇတရားသည်၊ ဇာယတိ - ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။</p> <p>စနစ်တကျ သိပြီ။ ရုပ်တွေ, နာမ်တွေ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိပြီ။ အဲဒီ ရှေ့နားကတော့ ဈာန်တရားတွေ သိပြီ။ ဈာန်တရားတွေကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် သိတယ်။ ဒီဈာန်တရားတွေကို အခြေခံပြီး ရုပ်တွေ,နာမ်တွေ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေ သိတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ဒီရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အနိစ္စသဘော, ဒုက္ခသဘော, အနတ္တသဘောတွေကို သိတယ်။ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်သည့်တိုင်အောင် ထိုးထွင်းပြီး သိတယ်။ သိလိုက်တော့မှ ဒီလို အသိထူး ဉာဏ်ထူး ရရှိတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးရဲ့ သန္တာန်မှာ ပါမောဇ္ဇ (=နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း)ဆိုတဲ့ တရားတစ်ခု ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလား?</p> <p><b>"ပမုဒိတဿ ပီတိ ဇာယတိ။"</b><br> ပမုဒိတဿ - နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌၊ ပီတိ - အလွန်နှစ်သက် ရွှင်လန်းအားရခြင်းဆိုတဲ့ ပီတိတရားသည်၊ ဇာယတိ - ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။<br> နူးညံ့နေတဲ့ ပီတိကိုပဲ ပါမောဇ္ဇ ခေါ်တယ်။ ရင့်ကျက်နေတဲ့၊ အားကောင်းနေတဲ့ ပီတိကိုတော့ ပီတိလို့ပဲ ခေါ်တယ်။ <p><b>"ပီတိမနဿ ကာယော ပဿမ္ဘတိ။"</b><br> ပီတိမနဿ - အလွန်အားကောင်းသော နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပီတိတရားနှင့် ယှဉ်တွဲသော စိတ်ရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်၌၊ ကာယော - ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ ရူပကာယ၊ နာမကာယတို့သည်၊ ပဿမ္ဘတိ - ငြိမ်းအေး၍ လာပေ၏။<br> ပီတိယှဉ်တွဲနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရူပကာယ၊ နာမကာယတွေဟာ ငြိမ်းအေးလာပြီတဲ့နော်။ အလွန်အဆင့်အတန်း မြင့်တဲ့ ပီတိကို ပြောတာပါနော်၊ သာမန် ပီတိမျိုး၊ ကာမဂုဏ်နဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ပီတိမျိုးကိုတော့ မဆိုလိုဘူး။</p> အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်တဲ့ ပီတိပြောတာပါနော်။ ကာမဂုဏ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ပီတိမျိုးကိုတော့ မဆိုလိုဘူး။ <p><b>"ပဿဒ္ဓကာယော သုခံ ဝေဒေတိ။"</b><br> ပဿဒ္ဓကာယော - ကိုယ်စိတ်တို့၏ ငြိမ်းအေးခြင်းရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ သုခံ - ချမ်းသာသုခကို၊ ဝေဒေတိ - ခံစားရ၏။ စိတ်စေတသိက်တွေ ငြိမ်းအေးလာပြီ၊ ကိုယ်တွေလည်း ငြိမ်းအေးလာပြီ ဆိုရင်တော့ ချမ်းသာတဲ့ သုခဝေဒနာကို ထိုသူတော်ကောင်းသည် ခံစားရတယ်။</p><p><b>"သုခိနော စိတ္တံ သမာဓိယတိ။"</b><br> သုခိနော - ချမ်းသာခြင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏၊ စိတ္တံ - စိတ်သည်၊ သမာဓိယတိ - တည်ကြည်၍ လာပေ၏။ ချမ်းသာခြင်း ရှိနေတဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ တည်ကြည်လာပြီ။ စိတ်တွေက ဆင်းရဲနေပြီ။ တည်ကြည်မှု ဖြစ်ပါ့မလား? မဖြစ်ဘူး။ ဘယ်လောက်ထိ တည်ကြည်သလဲမေးတော့ အရဟတ္တဖိုလ် ဆိုက်သည့်တိုင်အောင် တည်ကြည်လာပြီ။</p> <p>ဈာနသမ္မာဒိဋ္ဌိနှင့် ယှဉ်တွဲနေသော သမာဓိ၊ ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိနှင့် ယှဉ်တွဲနေသော သမာဓိ၊ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိနှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ၊ ဖလသမ္မာဒိဋ္ဌိနှင့် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ။ အဲဒီ အဆင့်တိုင်အောင် ဒီသမာဓိတွေကို ဒီသူတော်ကောင်းက ရရှိသွားပြီ။ ရရှိလိုက်တဲ့အတွက် ဘာဖြစ်သလဲ? <b>"ဣဒံ ဘိက္ခဝေ စတုတ္ထံ ဝိမုတ္တာယတနံ။"</b><br> ဘိက္ခဝေ - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ ဣဒံ - ဤတရားသည်ကား၊ စတုတ္ထံ ဝိမုတ္တာယတနံ - စတုတ္ထ ဝိမုတ္တာယတန တရားပါပေတည်း။<br>ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ စတုတ္ထ ဝိမုတ္တာယတန တရားပဲ။ ဒီကျင့်စဉ်လေးကို ကြည့်လိုက်ရင်ပေါ့။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို သင်ယူပြီးတော့ သင်ယူထားခဲ့တဲ့အတိုင်း သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေရော တရားတော်တွေကိုရော ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းသည် ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် တစ်ချိန်တုန်းက ပြဿနာ ပေါ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလေး သွားသတိရတယ်။ သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားဟာ တောထွက်တုန်းက ပိဋကတ်သုံးပုံ ထမ်းပြီးတော့ တောထွက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူးတဲ့။ ရန်ကုန်မှာ တော်တော်လေး ပြဿနာ ဖြစ်သွားတယ်။ မှန်တော့ မှန်ပါတယ်။ သိဒ္ဓတ္ထ မင်းသားက တောထွက်တုန်းက ပိဋကတ်သုံးပုံ ထမ်းပြီးတော့ တောထွက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သို့သော် ဒီပိဋကတ်သုံးပုံကို ဟောကြားနိုင်ရေးအတွက် တောထွက်သွားတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုဆိုလို့ရှိရင် ပိဋကတ်တွေ ဟောနေတာက အဓိပ္ပါယ် မရှိဘူးလို ဖြစ်မသွားဘူးလား? မြတ်စွာဘုရား ဒီပိဋကတ်တွေ ဘာအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဟောသလဲ? သာဝကတွေ သစ္စာလေးပါး သိရေးအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဟောတာပါ။</p> <p>တစ်ချိန် မြတ်စွာဘုရားက ယင်းတိုက်တော တစ်ခုမှာ သီတင်းသုံးပါတယ်။ နေ့သန့်စင်တော်မူပြီးနောက်ပိုင်း ညနေပိုင်းရောက်တော့ ရဟန်းသံဃာတော်တွေက မြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်ပြီး လာကြတယ်။ ထိုအခါမှာ ဘုရားရှင်က တရားဟောချင်တဲ့အတွက် ဘာလုပ်သလဲ? ယင်းတိုက်ရွက်ကလေး အနည်းငယ်ကို ယူပြီး လက်ဝါးပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။ တင်ထားလိုက်ပြီးတဲ့ အချိန်အခါကျတော့မှ ရဟန်းတော်တွေကို မေးတယ်။</p> <p>ချစ်သားရဟန်းတို့ ... ငါဘုရားရှင်ရဲ့ လက်ဝါးပေါ်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ယင်းတိုက်ရွက်နဲ့ ဒီယင်းတိုက်တော တစ်တောလုံးမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ယင်းတိုက်ရွက် နှစ်ခု တိုင်းတာ နှိုင်းစာကြည့်ရင် ဘယ်ဒင်းက များသလဲလို့ မေးလိုက်တယ်။ ရဟန်းတော်တွေက ဘာပြန်လျှောက်ထားသလဲ? မြတ်စွာဘုရား လက်ဝါးပေါ်တွင် တည်ရှိနေသော ယင်းတိုက်ရွက်သည် ယင်းတိုက်တော တစ်တောလုံးမှာ ရှိနေတဲ့ ယင်းတိုက်ရွက်တွေနဲ့ တိုင်းတာ နှိုင်းစာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် အလွန့်အလွန် နည်းပါးလှပါသည် မြတ်စွာဘုရားလို့ ပြန်ပြီး လျှောက်ထားတယ်။</p> <p>အေး ချစ်သားရဟန်းတို့ ... ဒီအတိုင်းပဲ။ ငါဘုရား သိရှိပြီး ဟောကြားတဲ့ တရားတော်တွေဟာ လက်ဝါးပေါ်တင်ထားတဲ့ ယင်းတိုက်ရွက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ငါဘုရား သိရှိပြီး မဟောကြားတဲ့ တရားတော်တွေက ယင်းတိုက်တောမှာ ရှိနေတဲ့ ယင်းတိုက်ရွက်လောက် များပြားပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ငါဘုရား ထိုယင်းတိုက်တော တစ်တောလုံးမှာ တည်ရှိနေတဲ့ များပြားသော တရားတော်တွေကို ဆိုဆုံးမ မပေးသလဲ?</p> <p>သင်ချစ်သားတို့ သန္တာန်မှာ ရာဂကုန်ဖို့ အကြောင်းတရားလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကိလေသာ အပူမီးတွေ ငြိမ်းအေးဖို့ရန် အကြောင်း မဟုတ်ဘူး။ သင်ချစ်သားတို့ နိဗ္ဗာန် ရရှိဖို့ရန်အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါဘုရား ဒီတရားတွေကို မဟောဘူး။ လက်ဝါးပေါ် တင်ထားတဲ့ ယင်းတိုက်ရွက်လောက်ပဲရှိတဲ့ တရားတွေကိုသာ ငါဘုရား ဟောတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ? အဲဒီ အနည်းငယ်သော တရားတွေက သင်ချစ်သားတို့ နိဗ္ဗာန်ရရှိရေးအတွက် ဖြစ်တယ်။ သင်ချစ်သားတို့ သန္တာန်မှာ ကိလေသာ အပူမီးတွေ ငြိမ်းအေးဖို့ရန် အကြောင်းဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် လက်ဝါးပေါ် တင်ထားတဲ့ အနည်းငယ်သော တရားတော်တွေကိုသာလျှင် ဟောကြားပါတယ်လို့ အမိန့်ရှိတယ်။</p> <p>အဲဒီလို အမိန့်ရှိပြီးတော့ လက်ဝါးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အနည်းငယ်သော တရားဆိုတာက ဘယ်တရားတွေလဲ? <p>* <b>ဣဒံ ဒုက္ခန္တိ</b> - ဤကား ဒုက္ခသစ္စာတရားတည်းဟူ၍ ငါဘုရားဟောတယ်။<br> * <b>အယံ ဒုက္ခသမုဒယောတိ</b> - ဤကား ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း သမုဒယသစ္စာတရားတည်းဟူ၍ ငါဘုရားဟောတယ်။<br> * <b>အယံ ဒုက္ခနိရောဓောတိ</b> - ဤကား ဒုက္ခချုပ်ရာ နိရောဓသစ္စာတရားတည်းဟူ၍ ငါဘုရားဟောတယ်။<br> * <b>အယံ ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနီ ပဋိပဒါတိ</b> - ဤကား ဒုက္ခချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ် မဂ္ဂအရိယာသစ္စာတရားတည်းဟူ၍ ငါဘုရားဟောတယ်။</p><p>ဒီသစ္စာလေးပါးတရားကိုပဲ ငါဘုရားဟောတယ်။ ဒါကြောင့် သင်ချစ်သားတို့တတွေဟာ ဤကား ဒုက္ခသစ္စာလို့ သိအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ကြပါ။ ဤကား သမုဒယသစ္စာလို့ သိအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ကြပါ။ ဤကား နိရောဓသစ္စာလို့ သိအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ကြပါ။ ဤကား ဒုက္ခချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မဂ္ဂသစ္စာလို့ သိအောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ကြပါ ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဒီလို တိုက်တွန်းတယ်။</p> <p>အဲဒီလို တိုက်တွန်းထားတဲ့ စကားလေး ကြည့်လိုက်ရင် မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝကတွေ နိဗ္ဗာန်ရရေးနဲ့ သက်ဆိုင်နေတဲ့ တရားတွေပဲ ဟောသွားတာပါ။ ဒီတော့ ဘုရားဟောနေတဲ့ တရားတော်တွေဟာ သာဝကတွေ နိဗ္ဗာန်ရရေးအတွက် ဟုတ်သလား, မဟုတ်ဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ? ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီအတိုင်း ကျင့်ရမလား, မကျင့်ရဘူးလားလို့ မေးရင်ကော ကျင့်ရပါမယ်။ သာဝကတွေ နိဗ္ဗာန်ရရေးအတွက် ဟောထားတဲ့တရားသည် ဘာလဲလို့ မေးရင် သစ္စာလေးပါးပဲ။ သစ္စာလေးပါးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီးသိအောင် ကျင့်ရမယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဦးပဉ္စင်းတို့ စကားဆိုတာ ကိုယ်ပြောချင်သလို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ စည်းလွတ်ဝါးလွတ် ပြောရင် အကျိုးတရားတွေ များစွာ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီး မသွားနိုင်ဘူးလား? သိပ်သတိရှိဖို့ ကောင်းတယ်။ ကဲ စတုတ္ထ ဝိမုတ္တာတရား ဒီအချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့</p> <b>"ယတော ဘိက္ခုနော အပ္ပမတ္တဿ အာတာပိနော ပဟိတတ္တဿ ဝိဟရတော အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ ဝိမုစ္စတိ၊ အပရိက္ခီဏာ ဝါ အာသဝါ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ အနုပါပုဏာတိ"</b>။</p> ဘုရားဟောတဲ့ တရားတွေကို စနစ်တကျ သင်ယူပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိအောင် ကျင့်တယ်။ ကျင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဈာနသမာဓိနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ၊ ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ၊ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ၊ ဖလသမ္မာဒိဋ္ဌိနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ၊ အရဟတ္တဖိုလ်တိုင်အောင် အဆင့်ဆင့် သမာဓိတွေ ရပြီ။ ရခဲ့ရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သန္တာန်မှာ ဘာဖြစ်မလဲ?</p> <p>ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်အဖို့ မမေ့မလျော့ခြင်းဆိုတဲ့ အပ္ပမာဒတရား လက်ကိုင်ထားပြီးတော့ ကိလေသာတွေကို လွန်စွာနှိပ်စက် ပူလောင်စေတတ်တဲ့ သမ္မာပ္ပဓာန် လုံ့လဝီရိယ တရားတွေ ခြံရံလျက် နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်ထားသော စိတ်ဓာတ် အပြည့်အဝရှိလျက် နေထိုင်နေတဲ့ ထိုရဟန်းတော်ရဲ့ စိတ်အစဉ်သည် ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း လွတ်မြောက်သွားပေလိမ့်မယ်။ ထိုရဟန်းတော်ရဲ့သန္တာန်မှာ အာသဝေါတရားတွေ မကုန်သေးဘူးဆိုရင်လည်း အာသဝေါတရားတွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ ထိုရဟန်းတော်သည် အတုမရှိတဲ့ ယောဂလေးပါးတို့ရဲ့ ကုန်ရာဖြစ်တဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ မဆိုက်ရောက်သေးဘူး ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဒီဝိမုတ္တာယတန တရားမှာ ရပ်တည်ပြီး ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ယောဂကုန်ရာဖြစ်တဲ့ အတုမဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ဆိုက်ရောက် သွားနိုင်ပါတယ်လို့ ဘုရားရှင်က ဟောတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဘုရားရှင်ဟောတဲ့ တရားတော်တွေသည် သာဝကတွေ အရဟတ္တမဂ်, အရဟတ္တဖိုလ် ဆိုက်ရေးကို ဦးတည်ထားတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ဒါကြောင့် ဘုရားဟောတရားကို အရမ်း မပယ်မိဖို့တော့ သတိရှိရမယ်နော်။ နောက်ထပ် ပဉ္စမ ဝိမုတ္တာယတနတရားဆိုတာက ဘာလဲ?</p> <p><<b>‘ပုန စပရံ, အာဝုသော, ဘိက္ခုနော န ဟေဝ ခေါ သတ္ထာ ဓမ္မံ ဒေသေတိ, အညတရော ဝါ ဂရုဋ္ဌာနိယော သဗြဟ္မစာရီ, နာပိ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန ပရေသံ ဒေသေတိ, နာပိ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ ဝိတ္ထာရေန သဇ္ဈာယံ ကရောတိ, နာပိ ယထာသုတံ ယထာပရိယတ္တံ ဓမ္မံ စေတသာ အနုဝိတက္ကေတိ အနုဝိစာရေတိ မနသာနုပေက္ခတိ၊ </b>။<br> ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကို မြတ်စွာဘုရားကလည်း တရား မဟောဘူး။ လေးစားထိုက်တဲ့ အရာဌာနမှာ တည်နေတဲ့ ရဟန်းတော် တစ်ပါးပါးကလည်း တရား မဟောဘူး။ ထိုရဟန်းတော်ကလည်း မိမိ ကြားနာထားပြီးသည့်အတိုင်း၊ မိမိ သင်ယူထားပြီးသည့်အတိုင်း တရားတော်ကို သူတစ်ပါးတို့ကို ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမ မပေးဘူး။ မိမိ သင်ယူထားခဲ့သည့်အတိုင်း နားထောင်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း တရားတော်ကိုလည်း အကျယ် ရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်မှု မပြုဘူး။ မိမိ သင်ယူထားခဲ့သည့်အတိုင်း နားထောင် ထားခဲ့သည့်အတိုင်း စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ရှေးရှု မတင်ပေးဘူး။ စိတ်ဖြင့် အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် မသုံးသပ် မဆင်ခြင်ဘူး။ စိတ်ဖြင့် စေ့စေ့ငုငု သုံးသပ်ဆင်ခြင်ခြင်း မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <b>အပိ စ ခွဿ အညတရံ သမာဓိနိမိတ္တံ သုဂ္ဂဟိတံ ဟောတိ သုမနသိကတံ သူပဓာရိတံ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓံ ပညာယ။</b>။</p> <p>တကယ်စင်စစ်အားဖြင့်သော်ကား၊ <b>အဿ</b> - ထိုယောဂါဝစရရဟန်းတော်ရဲ့ သန္တာန်၌၊ <b>အညတရံ</b> - အမှတ်မထား တစ်ပါးသော၊ <b>သမာဓိနိမိတ္တံ</b> - သမာဓိဖြစ်ကြောင်း နိမိတ်ကို၊ <b>သုဂ္ဂဟိတံ</b> - ကောင်းစွာယူ၍ ထားအပ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>သုမနသိကတံ</b> - ကောင်းစွာ နှလုံးသွင်း၍ ထားအပ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>သူပဓာရိတံ</b> - ကောင်းစွာ ခိုင်ခံ့အောင် ဆောင်ထားအပ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>ပညာယ</b> - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏပညာဖြင့်၊ <b>သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓံ</b> - ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်၍ သိမြင်အပ်ပြီးသည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။</p> <h3>ဝိမုတ္တာယတနသုတ် ဓမ္မဒါန သလေယျကသုတ်</h3> <p>သမာဓိ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ မေးတော့။ အဲဒီ သမာဓိမှာ သမာဓိဖြစ်ကြောင်း နိမိတ်ဆိုတာက -</p> <p>အာနာပါနနိမိတ် ရှုနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အာနာပါနကို ရှုလိုက်ပြီဆိုရင် အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ ပဋိဘာဂနိမိတ်ကို အာရုံယူထားပြီးတော့ ပထမဈာန် သမာဓိလည်း ထူထောင်နိုင်ပြီ၊ ဒုတိယဈာန် သမာဓိလည်း ထူထောင်နိုင်ပြီ၊ တတိယဈာန် သမာဓိလည်း ထူထောင်နိုင်ပြီ၊ စတုတ္ထဈာန် သမာဓိလည်း ထူထောင်နိုင်ပြီ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ဟာ သမာဓိနိမိတ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီနိမိတ်ကို <b>သုဂ္ဂဟိတံ</b> - ကောင်းစွာ ဉာဏ်နဲ့ ပိုင်းခြားပြီးတော့ ယူထားတယ်။ <b>သုမနသိကတံ</b> - စိတ်နဲ့ ကောင်းစွာ နှလုံးသွင်းထားတယ်။ <b>သူပဓာရိတံ</b> - ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ကြီး ကောင်းစွာဆောင်ထားနိုင်တယ်၊ ဒီနိမိတ် ပျောက်ပျက်မသွားအောင် ဆောင်ထားနိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခုက <b>သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓံ ပညာယ</b> - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဒီပဋိဘာဂနိမိတ်ကို ထွင်းဖောက်ပြီးတော့ သိနေတယ်။</p> အကယ်၍ ကသိုဏ်းပွားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဆိုကြပါစို့ -</p> <p>ဓာတ်ကြီးလေးပါးကို အခြေခံပြီးတော့ လင်းရောင်ခြည် စွမ်းအားတွေ အားကောင်းလာတဲ့အခါ ၃၂-ကောဋ္ဌာသ ကူး၊ ၃၂-ကောဋ္ဌာသကနေ အရိုးစု၊ အရိုးစုကနေ အဖြူရောင် ကသိုဏ်းကူးလိုက်ပြီ ဆိုကြပါစို့။ ထိုအဖြူရောင် ကသိုဏ်းဝန်းကို အရပ် ၁၀-မျက်နှာ ဖြန့်ပြီးတော့ ပထမဈာန် သမာဓိ, ဒုတိယဈာန် သမာဓိ, တတိယဈာန် သမာဓိ, စတုတ္ထဈာန် သမာဓိ ရောက်အောင် သမာဓိတွေကို အဆင့်ဆင့် ထူထောင်နိုင်ပြီ ဆိုကြပါစို့။</p> <p>အဲဒီလို ထူထောင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အလွန် ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ ကသိုဏ်းနိမိတ်သည် သမာဓိဖြစ်ကြောင်း နိမိတ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သမာဓိရဲ့ အကြောင်းတရားပဲ။ အဲဒီ သမာဓိ နိမိတ်ကို သူက ကောင်းစွာ သင်ယူထားတယ်။ သင်ယူတယ်ဆိုတာက လက်တွေ့ကျင့်တာကို ပြောတာ။ ကျင့်ပြီးတဲ့ အခါမှာ သုမနသီကတ - ဒီသမာဓိဖြစ်ကြောင်း ပဋိဘာဂ အဖြူရောင်ကသိုဏ်းနိမိတ်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နှလုံးသွင်းနေတယ်။ တခြား ဘာမှ နှလုံးမသွင်းဘူး။ သမာဓိဖြစ်ကြောင်း နိမိတ်ကိုပဲ စူးစူးစိုက်စိုက် နှလုံးသွင်းနေတယ်။ နှလုံးသွင်းပြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီနိမိတ်ကို ကောင်းစွာခိုင်ခံ့အောင် ဆောင်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း ရှိတယ်။ ဈာနသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေသော အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတယ်။ အဲဒီလို အဆင့်ရောက်တဲ့အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <p><b>"ယထာ ယထာ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခုနော အညတရံ သမာဓိနိမိတ္တံ သုဂ္ဂဟိတံ ဟောတိ သုမနသိကတံ သူပဓာရိတံ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓံ ပညာယ"</b></p> <p>စနစ်တကျ သိသွားပြီ။ ဒီထက် စွမ်းနိုင်ရင်တော့ သမာပတ် ၈-ပါး။ ဒီထက် စွမ်းနိုင်ရင်တော့ ကသိုဏ်း ၁၀-ပါး ပေါက်သည်အထိ မိမိ စွမ်းအင်တွေ သိပ်အားကောင်းပြီ ဆိုကြစို့။ ဒီထက်စွမ်းနိုင်ရင် မေတ္တာကမ္မဋ္ဌာန်း, ဗုဒ္ဓါနုဿတိကမ္မဋ္ဌာန်း, မရဏာနုဿတိကမ္မဋ္ဌာန်း, အသုဘကမ္မဋ္ဌာန်းဆိုတဲ့ စတုရာရက္ခ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေလည်း စနစ်တကျ ပွားနိုင်ပြီ ဆိုကြပါစို့နော်။ သမာဓိဖြစ်ကြောင်း နိမိတ်တွေကို သူက စနစ်တကျ သင်ယူနိုင်ပြီ။ ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ကြီး တည်ဆောက်ထားနိုင်ပြီ။ ဒီ သမာဓိ ဖြစ်ကြောင်း နိမိတ်ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ထွင်းဖောက်ပြီး သိပြီ။ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <p><b>"တထာ တထာ သော တသ္မိံ ဓမ္မေ အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ ဟောတိ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ"</b>။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အခြင်းအရာအားဖြင့် ထိုယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည် ထိုတရားတော်၌ အနက်သဘောတရားကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်လည်း <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။ စကားလုံးတို့ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်လည်း <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? မြတ်စွာဘုရား ဟောထားတာ ရှိတယ်။</p> <b>"သမာဓိံ ဘိက္ခဝေ ဘာဝေထ၊ သမာဟိတော ဘိက္ခု ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ"</b>။</p> <p>ချစ်သားရဟန်းတို့ ... သမာဓိကို ဖြစ်စေကြပါကုန်လော့ (ဝါ) ပွားများကြပါကုန်လော့။ သမာဓိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် မဖောက်မပြန် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိ၏။</p> <p>ဘာတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိမလဲ?</p> <p><b>ဣဒံ ဒုက္ခန္တိ ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ</b> -ဤကား ဒုက္ခ အရိယသစ္စာတရားဟူ၍ ကွဲကွဲပြားပြား ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိ၏၊ <b>အယံ ဒုက္ခသမုဒယောတိ ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ</b> -ဤကား ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း အရိယသစ္စာတရားဟူ၍ မဖောက်မပြန် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိ၏၊ <b>အယံ ဒုက္ခနိရောဓောတိ ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ</b> - ဤကား ဒုက္ခချုပ်ရာ နိရောဓ အရိယသစ္စာတရားဟူ၍ မဖောက်မပြန် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိ၏၊ <b>အယံ ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနီ ပဋိပဒါတိ ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ</b> - ဤကား ဒုက္ခချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ မဂ္ဂ အရိယသစ္စာတရားဟူ၍ မဖောက်မပြန် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိ၏။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ထိ သိသလဲ? သမာဓိရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတွေကို ရှေးယခင်ကတည်းက စနစ်တကျ သင်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ သင်ထားခဲ့ဖူးတဲ့အတွက် ဒီလို သမာဓိနိမိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ ရလာတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒုက္ခသစ္စာကို သိချင်တဲ့ စိတ်ထားဖြင့် ဒုက္ခသစ္စာပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှု တင်ပေးလိုက်ရင် ဒုက္ခသစ္စာအာရုံဖြစ်တဲ့ ရုပ်နာမ်ဓမ္မ ကြောင်းကျိုးတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ သမုဒယသစ္စာပေါ်သို့ ရှေးရှု တင်ပေးလိုက်လို့ ရှိရင်လည်း သမုဒယသစ္စာတရားတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သမာဓိရှိနေလို့။ သမာဓိ မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သိနိုင်ပါတယ်လို့ ဘုရားက မဟောပါဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု နိရောဓသစ္စာ အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှု တင်ပေးမယ်၊ မဂ္ဂသစ္စာ အာရုံပေါ်သို့ စိတ်ကို ရှေးရှု တင်ပေးမယ် ဆိုရင်လည်း မဂ္ဂသစ္စာ နိရောဓသစ္စာတွေကို ပါရမီ အားလျော်စွာ ထိုးထွင်းပြီး သိနိုင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခု ခန္ဓဝဂ္ဂ သံယုတ်တော်ကျတော့ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်လို လှည့်ဟောသလဲ?</p> <p><b>"သမာဓိံ ဘိက္ခဝေ ဘာဝေထ၊ သမာဟိတော ဘိက္ခု ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ"</b>။</p> <p>ချစ်သားရဟန်းတို့ ... သမာဓိကို ဖြစ်စေကြပါကုန်လော့ (ဝါ) ပွားများကြပါကုန်လော။ သမာဓိရှိတဲ့ ရဟန်းသည် မဖောက်မပြန် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ကွဲကွဲပြားပြား သိ၏၊ ဘာတွေကို သိသလဲ?</p> <b>"ဣတိ ရူပံ၊ ဣတိ ရူပဿ သမုဒယော၊ ဣတိ ရူပဿ အတ္ထင်္ဂမော။ ဣတိ ဝေဒနာ... ဣတိ သညာ... ဣတိ သင်္ခါရာ... ဣတိ ဝိညာဏံ၊ ဣတိ ဝိညာဏဿ သမုဒယော၊ ဣတိ ဝိညာဏဿ အတ္ထင်္ဂမော"</b>။</p> <p>ဤကား ရုပ် ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရ ဝိညာဏ်ဆိုပြီး ခန္ဓာငါးပါးကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမယ်။ ဤကား ရုပ် ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရ ဝိညာဏ် တို့ရဲ့ ဖြစ်ခြင်းသဘော, ဖြစ်ခြင်းအကြောင်းအရာတွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမယ်။ ဤကား ရုပ် ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရ ဝိညာဏ်တို့ရဲ့ ချုပ်ခြင်းသဘော, ချုပ်ခြင်းအကြောင်းကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သေချာသိမယ်။ အဲဒီလို သိရှိရေးအတွက် သင်ချစ်သားတို့ သမာဓိကို ထူထောင်ကြပါဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား ဟောတာ။</p> <p>အဲဒီ ဟောကြားထားတဲ့ သုတ္တန်ဒေသနာတော်နဲ့အညီပေါ့ ခုလို သမာဓိ တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ တည်တည်တံ့တံ့နဲ့ ရရှိထားတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦးက ဒီဤကား ရုပ် ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရ ဝိညာဏ် အမည်ရနေတဲ့ ခန္ဓာငါးပါး ရုပ်နာမ်တရားတွေကို လှမ်းပြီး ရှုလိုက်မယ်ဆိုရင် မသိနိုင်ဘူးလား? သိနိုင်တယ်။ သမာဓိကို အခြေခံပြီး သူက တက်လာတာနော်။ သမုဒယသစ္စာ အမည်ရနေတဲ့ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရား အကျိုးတရားတွေကို လှမ်းပြီး ရှုရင်လည်း သိနိုင်ပါတယ်။ အကြောင်းတရားနှင့်တကွ ထိုခန္ဓာငါးပါးရဲ့ အနိစ္စအခြင်းအရာ, ဒုက္ခအခြင်းအရာ, အနတ္တအခြင်းအရာတွေကို လှမ်းပြီး ရှုရင်လည်း မသိနိုင်ဘူးလား? သိနိုင်ပါတယ်။</p> <p>အေး ... ဒီသမာဓိတွေကို အခြေခံပြီးတော့ ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိကို ရင့်ကျက်အောင် ဆက်လက်ပြီး ကြိုးပမ်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံး၌ အရိယမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ထိုအရိယ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်တွေဖြင့် နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းပြီး အာရုံယူလို့ ရသွားမယ်။</p> <p>ထိုအချိန်အခါမှာ ထိုသူတော်ကောင်းသည် ဒုက္ခသစ္စာ, သမုဒယသစ္စာ, နိရောဓသစ္စာ, မဂ္ဂသစ္စာခေါ်တဲ့ သစ္စာလေးပါးကို ထိုးထွင်းသိမြင်တဲ့ အဆင့်လည်း ရောက်မယ်။ ရုပ် ဝေဒနာ သညာ သင်္ခါရ ဝိညာဏ် အမည်ရနေတဲ့ ခန္ဓာငါးပါး။ ဒီခန္ဓာငါးပါးကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိမယ်။ ထိုခန္ဓာငါးပါးကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ သမုဒယသစ္စာကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ ထိုးထွင်းသိမယ်။ ထိုခန္ဓာငါးပါးတို့ရဲ့ ချုပ်ကြောင်းလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမယ်။ ထိုခန္ဓာငါးပါးတို့ရဲ့ ဖြစ်မှု ပျက်မှု ချုပ်မှု ဆိုတဲ့ ဥဒယဝယ သဘောတွေကိုလည်း ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိမယ်။ အဲဒီ အသိဉာဏ်က ဘာကို အခြေခံပြီး ရရှိတယ်လို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောသလဲ? သမာဓိနိမိတ် တစ်ခုခုကို အခြေခံပြီး ရရှိတယ်လို့ ဟောပါတယ်။ ဒါကြောင့် သမာဓိကို အထင်သေးသင့်သလား? မသေးသင့်ဘူး။</p> <p>မြတ်စွာဘုရားသည် မဂ္ဂင် ၈-ပါး ဟောကြားသည့်အထဲမှာ သမ္မာသမာဓိ မဂ္ဂင်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းဟောခဲ့ပါတယ်။ မဂ္ဂင် ၈-ပါးစုံညီမှ နိဗ္ဗာန်ကို ရမယ်ဆိုတာ လက်ခံနိုင်ခဲ့ရင် မဂ္ဂင် ၈-ပါးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ သမ္မာသမာဓိကိုလည်း နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ်တရားလို့ လက်ခံနိုင်ရမယ်။ ဘာကို သမ္မာသမာဓိ ခေါ်ဆိုသလဲ?</p> <p>ပထမဈာန် သမာဓိ, ဒုတိယဈာန် သမာဓိ, တတိယဈာန် သမာဓိ, စတုတ္ထဈာန် သမာဓိတွေကို သမ္မာသမာဓိ ခေါ်ဆိုတယ်ဆိုပြီး မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ္တန်မှာ ဘုရားရှင် အတိအလင်း ရှင်းထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သမာဓိ ထူထောင်သင့်သလား, မထူထောင်သင့်ဘူးလားမေးရင် ဘယ်လို ဖြေကြမလဲ? ထူထောင်သင့်ပါတယ်။ အထင် မသေးသင့်ဘူး။ ခေတ်ကတော့ ဘာပြောသလဲ? ဒီသမထ တရားတွေဟာ သာသနာတွင်းတရား မဟုတ်ဘူး။ သာသနာပ တရားတွေပဲ။ ဝိပဿနာသာလျှင် သာသနာတွင်းတရားလို့ ပြောကြတယ်။ မိမိ ရှုပွားနေတာသည် ဝိပဿနာ ဟုတ်၏, မဟုတ်၏ မဆန်းစစ်ဘူး။ ဝိပဿနာ ဟုတ်တယ်လို့ ပုံသေယူထားတယ်။ သူများ သမာဓိထူထောင်တာကျတော့ နင်တို့ဟာတွေက သမထတွေ အလကား သာသနာတွင်းတရား မဟုတ်ဘူး။ သာသနာပ တရားတဲ့။ ဘေး ပိတ်ကန်ပစ်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူကို ကန်တာလဲလို့မေးတော့ ဘယ်လိုပြောမလဲ?</p> <p><b> ဒုပ္ပဋိပန္နော ဟိ သာသနံ ဘိန္ဒန္တော သတ္ထု ဓမ္မသရီရေ ပဟာရံ ဒေတိ နာမ။ </b><br> <b>ဒုပ္ပဋိပန္နော</b> - ကျင့်စဉ်လွဲချော်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>သာသနံ ဘိန္ဒန္တော </b> - သာသနာတော်မြတ်ကို ဖျက်ဆီးလျက်၊ <b>သတ္ထု ဓမ္မသရီရေ</b> - ဘုရားရှင်၏ တရားတည်းဟူသော ခန္ဓာအိမ်ကို၊ <b>ပဟာရံ</b> - ပုတ်ခတ်စော်ကားခြင်းကို ဝါ ကန်ကျောက်ခြင်းကို၊ <b>ဒေတိ</b> - ပေး၍ နေပါပေ၏။</p>ဘယ်သူ့ကို ပိတ်ကန်တာလဲ? ဘုရားကို ပိတ်ကန်လိုက်တာ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတည်းဟူသော ခန္ဓာအိမ်ကို ပိတ်ကန်လိုက်တာ၊ ပုတ်ခတ်စော်ကားနေတာ။ အဲဒီလောက်တင်လား မဟုတ်သေးဘူး။ <b>သာသနံ ပိန္ဓန္တော</b> = သာသနာတော်ကိုလည်း ဖျက်နေတာ။ ဘာကို သာသနာတော်လို့ ခေါ်သလဲ? ဘုရားရှင်ရဲ့ အဆုံးအမကို သာသနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဘုရားရှင်ရဲ့ အဆုံးအမတွေကို သိမ်းကျုံးရေတွက်လိုက်တော့ သီလသာသနာ, သမာဓိ သာသနာ, ပညာ သာသနာ, သီလသိက္ခာ, သမာဓိသိက္ခာ, ပညာသိက္ခာ။ ဒီသိက္ခာသုံးရပ် အကျင့်မြတ်မှာ အားလုံး လာပြီး ဦးတိုက်ပါတယ်။ သမာဓိ ထူထောင်ဖို့ မလိုဘူးဆိုတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေထဲက ဘာကို ပိတ်ကန်လိုက်တာလဲ? သမာဓိသိက္ခာခေါ်တဲ့ ဒီကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ခြေထောက်နဲ့ ပိတ်ကန်လိုက်တာ။ တော်တော်များ အရသာ ရှိသလား? ဘယ်လိုတုန်း ယောဂီတွေ တော်တော်များ အရသာ ရှိသွားသလား? သူတို့ကတော့ တော်တော်လေး အရသာ ရှိသွားတယ် ထင်တယ်။</p> <p>ထင်လိုက်တော့ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘာဖြစ်သလဲ? ဘုရားဟောတဲ့ ရုပ်လည်း မသိဘူး။ ဘုရားဟောတဲ့ နာမ်လည်း မသိဘူး။ သို့သော် သူတို့က ရုပ်နာမ်သိတယ်။ သူတို့ ရှုနေတာ ဝိပဿနာလို့ ဒီလို ရဲရဲ ပြောနေတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ဝိမုတ္တာယတနတရားထဲမှာ ကိလေသာတို့ကို လွတ်မြောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ဒီသမာဓိနိမိတ်ကို ထည့်ဟောနေတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် သမာဓိကို သိပ်ပြီးတော့ အထင်မသေးပါနဲ့နော်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ အဆုံးအမ ဟုတ်သလား, မဟုတ်ဘူးလား မေးရင်ကော ဘယ်လိုဖြေမလဲ? ဟုတ်ပါတယ်။ အင်္ဂုတ္တိုရ် ပဉ္စကနိပါတ် ဝိမုတ္တာယတနသုတ္တန် စာမျက်နှာ ၁၉ မှာ ဒီအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရား ဟောနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝိမုတ္တာယတနတရားမှာ ရပ်တည်နေမယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ?</p> <b>တထာ တသ္မိံ တသ္မိံ အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ ဟောတိ ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ။</b><br> <b>တထာ</b> - ထိုကဲ့သို့သော အချိန်၊ ထိုကဲ့သို့သော အခြင်းအရာအားဖြင့်၊ <b>တသ္မိံ တသ္မိံ</b> - ထိုသမာဓိဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သော သမာဓိနိမိတ္တ၌၊ <b>အတ္ထပဋိသံဝေဒီ စ</b> - သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပရမတ္ထတရားတို့၏ အနက်သဘောကို ထိုးထွင်းသိမြင်သည်လည်း၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>ဓမ္မပဋိသံဝေဒီ စ</b> - ပရမတ္ထတရား စကားလုံးတို့ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်သည်လည်း၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။</p> သိသွားမယ်။ သိရင် ဘာဖြစ်မလဲ? <b>တဿ အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော ပါမောဇ္ဇံ ဇာယတိ။</b><br> <b>အတ္ထပဋိသံဝေဒီနော</b> - ပရမတ္ထဓမ္မတို့၏ အနက်သဘောကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်လျက်ရှိသော၊ <b>ဓမ္မပဋိသံဝေဒီနော</b> - ပရမတ္ထဓမ္မစကားလုံးတို့ကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိမြင်လျက်ရှိသော၊ ထိုယောဂါဝစရရဟန်းတော်၏ သန္တန်၌၊ <b>ပါမောဇ္ဇံ</b> - နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပါမောဇ္ဇတရားသည်၊ <b>ဇာယတိ</b> - ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။</p> အဲဒီ သိပါစေ အမှန်သာသိပါ။ မသိဖူးသေးတဲ့တရား သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်ပညာဖြင့် အဆင့်အတန်း စံချိန်မီသာ သိပါစေ၊ နှစ်သက် ဝမ်းမြောက်မှုတရား မပေါ်လာဘူးလား? ပေါ်လာမယ်။ <p><b>ပမုဒိတဿ ပီတိ ဇာယတိ။</b><br> <b>ပမုဒိတဿ</b> - နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏သန္တန်၌၊ <b>ပီတိ</b> - နှစ်သက်အာရုံရွှင်လန်းခြင်းဆိုတဲ့ ပီတိတရားသည်၊ <b>ဇာယတိ</b> - ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်၍ လာပေ၏။ ဝမ်းမြောက်မှုရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တန်မှာ နှစ်သက်အာရုံ ရွှင်လန်းခြင်းဆိုတဲ့ ဒီပီတိဟာ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်လာပြီ။</p> <p><b>ပီတိမနဿ ကာယော ပဿမ္ဘတိ။</b><br> <b>ပီတိမနဿ</b> - နှစ်သက်ရွှင်လန်း အားရခြင်းဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော ပီတိနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်၏ သန္တန်၌၊ <b>ကာယော</b> - ရူပကာယ နာမကာယသည်၊ <b>ပဿမ္ဘတိ</b> - တည်ငြိမ်းအေး၍ လာပေ၏။ နှစ်သက်အာရုံ ရွှင်လန်းခြင်းဆိုတဲ့ ပီတိနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ဓာတ်ရှိနေတဲ့ ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရူပကာယ၊ နာမကာယ ငြိမ်းအေးလာပြီ။</p> <p><b>ပဿဒ္ဓကာယော သုခံ ဝေဒေတိ။</b><br> <b>ပဿဒ္ဓကာယော</b> - ငြိမ်းအေးသော ရူပကာယ နာမကာယရှိသော ယောဂါဝစရပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>သုခံ</b> - ချမ်းသာသုခကို၊ <b>ဝေဒေတိ</b> - ခံစားရပေ၏။ ကိုယ်စိတ်တွေ ငြိမ်းအေးလာပြီ ဆိုလို့ရှိရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တန်မှာ ချမ်းသာခြင်း သုခဝေဒနာတရား ပေါ်မလာဘူးလား။ ပေါ်လာပြီ။ သုခဝေဒနာတွေကို ခံစားရပြီ။</p> <p>ခံစားရတဲ့ အချိန်အခါမှာ <b>သုခိနော စိတ္တံ သမာဓိယတိ။</b><br> <b>သုခိနော</b> - ချမ်းသာခြင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၏၊ <b>စိတ္တံ</b> - စိတ်သည်၊ <b>သမာဓိယတိ</b> - ကောင်းစွာ တည်ကြည်၍ နေပေ၏။ ဘာတွေနဲ့ ယှဉ်တွဲနေသလဲ?</p> <p>ဈာနသမ္မာဒိဋ္ဌိယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ, ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ၊ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ, ဖလသမ္မာဒိဋ္ဌိယှဉ်တွဲနေတဲ့ သမာဓိ။ အဲဒီ သမာဓိတွေနဲ့ ကောင်းစွာ တည်ကြည်နေပြီ။ အဆင့်ဆင့် ကူးသွားပြီ။ အရဟတ္တဖိုလ် သမာဓိအထိ ကူးသွားတယ်။</p> <p><b>ဣဒံ ဘိက္ခဝေ ပဉ္စမံ ဝိမုတ္တာယတနံ။</b><br> <b>ဘိက္ခဝေ</b> - ချစ်သားရဟန်းတို့၊ <b>ဣဒံ</b> - ဤသည်ကား၊ <b>ပဉ္စမံ</b> - ငါးခုမြောက်ဖြစ်သော၊ <b>ဝိမုတ္တာယတနံ</b> - ဝိမုတ္တာယတနတရား ပါပေသည် (ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း ငါးခုမြောက်ဖြစ်တဲ့ ဝိမုတ္တာယတနတရားပဲ)။</p> ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း ငါးခုမြောက် ဝိမုတ္တာယတန တရားပဲ။</p> <p><b>ယထာ ဘိက္ခုနော ------</b></p> <p><b>ယတ္ထ ဘိက္ခုနော အပ္ပမတ္တဿ အာတာပိနော ပဟိတတ္တဿ ဝိဟရတော အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ ဝိမုစ္စတိ၊ အပရိက္ခီဏာ ဝါ အာသဝါ ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆန္တိ၊ အနုပ္ပတ္တံ ဝါ အနုတ္တရံ ယောဂက္ခေမံ အနုပ္ပုဏာတိ။</b><br> ဤဝိမုတ္တာယတနတရား၌ <b>အပ္ပမတ္တဿ</b> - မမေ့မလျော့ခြင်း အပ္ပမာဒတရား လက်ကိုင်ထားလျက်ရှိသော၊ <b>အာတာပိနော</b> - ကိလေသာတို့ကို ပူပန်စေတတ် လောင်မြိုက်စေတတ်သော သမ္မပ္ပဓာန် လုံ့လဝီရိယရှိသော၊ <b>ပဟိတတ္တဿ</b> - နိဗ္ဗာန်သို့ စေလွှတ်အပ်သော စိတ်ရှိလျက်၊ <b>ဝိဟရတော</b> - နေထိုင်သော၊ <b>ဘိက္ခုနော</b> - ယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်၏၊ <b>စိတ္တံ</b> - စိတ်သည် (ဝါ) <b>အဝိမုတ္တံ ဝါ စိတ္တံ</b> - ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးတဲ့ စိတ်သည်၊ <b>ဝိမုစ္စတိ</b> - ကိလေသာတို့မှ လွတ်မြောက်၍ သွားပေ၏။</p> ထိုရဟန်းတော်ရဲ့ သန္တာန်မှာ အာသဝေါတရားတွေ မကုန်သေးဘူးဆိုရင်လည်း အာသဝေါတရားတွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ ထိုရဟန်းတော်ဟာ အကယ်၍များ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် မဆိုက်ရောက်သေးဘူး ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ထိုယောဂါဝစရ ရဟန်းတော်သည် အစဉ်အတိုင်း ယောဂလေးပါးတို့ရဲ့ ကုန်ဆုံးရာ အတုမရှိတဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်အထိ ဆိုက်ရောက် သွားနိုင်ပါတယ်။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် ဆိုက်ရောက်သွားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတဲ့ ဒီသမာဓိကို အထင်သေးသင့်သလား? မသေးသင့်ဘူး။ ဒါ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဝန်ခံပြီး ဟောထားတဲ့ တရားတော်တွေပါနော်။ အဲဒီတော့ ဝိမုတ္တာယတနတရား ဘယ်နှစ်ပါး ရှိသလဲ? ငါးပါးပဲ။ အဲဒီ ငါးပါးထဲက ဒုတိယမြောက်ဖြစ်တဲ့ တရားကို ဓမ္မဒါနလို့ ဒီနေရာမှာ ပြောနေပါတယ်နော်။ အဲဒီတော့ အဲဒီ ဓမ္မဒါနက ဘာလို့ သူ့ကို အသာဆုံး, အမြတ်ဆုံးလို့ ပြောရသလဲ?</p> <p><b>ဟိတလောက ပရလောက ------</b></p> <p>ဤလောက တမလွန်လောက၌ တည်ရှိနေသော ဒုက္ခအားလုံးကို ကုန်ခြင်းငှာ စွမ်းနိုင်သည့်အတွက်ကြောင့် ချမ်းသာသုခကို ရွက်ဆောင်တတ်သော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမ ထားတော်မူသော တရားတော်မြတ်ကို သူတစ်ပါးတို့၏ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် အကျိုးကို လိုလားတောင့်တသော စိတ်ထားဖြင့် ဒေသနာတရား ဟောကြား သွန်သင်ပြသခြင်းသည် ဓမ္မဒါန မည်ပါ၏၊ ဓမ္မဒါနဆိုတာက တရားတစ်ပွဲမှာ ဘယ်လောက်ပေးမှဆိုတဲ့ စိတ်ထားရှိရင်တော့ ဓမ္မဒါန ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ရည်ရွယ်ချက်ကလေးက ဘာဖြစ်ရမလဲ?</p> <p>ဒီလောကမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ အဝဝကို ကုန်ခန်းစေတဲ့ စွမ်းအားတွေ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်မှာ ရှိတယ်။ တမလွန် လောကမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ အဝဝကို ကုန်ခန်းစေတဲ့ စွမ်းအားတွေ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ပစ္စုပ္ပန် ကြီးပွားချမ်းသာမှု, တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာမှုဆိုတဲ့ ချမ်းသာသုခ နှစ်မျိုးကို ရွက်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေလည်း ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်မှာ ထင်ရှား ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီ စွမ်းအားတွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် ဟောကြား ပြသ ဆိုဆုံးမထားတော်မူသော တရားတွေကို နာယူသူလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သူတစ်ပါးတွေရဲ့ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် အကျိုးစီးပွားကို ရည်ရွယ်တောင့်တပြီးတော့ စင်ကြယ်သော စိတ်ထားဖြင့် ဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမပေးမှုကိုသာ ဓမ္မဒါနလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဓမ္မဒါနသည် ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <p><b>သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ၊ သဗ္ဗရသံ ဓမ္မရသော ဇိနာတိ။</b><br> <b>သဗ္ဗရတိံ ဓမ္မရတိ ဇိနာတိ၊ တဏှက္ခယော သဗ္ဗဒုက္ခံ ဇိနာတိ။</b><br> <b>သဗ္ဗဒါနံ</b> - ဒါနဟူသမျှ ဒါနအားလုံးကို၊ <b>ဓမ္မဒါနံ</b> - ဓမ္မဒါနတရားက၊ <b>ဇိနာတိ</b> - အောင်ပွဲယူနိုင်၏ (သာလွန်၏)။<br> <b>သဗ္ဗရသံ</b> - အရသာအလုံးစုံကို၊ <b>ဓမ္မရသော</b> - တရားတည်းဟူသော အရသာက၊ <b>ဇိနာတိ</b> - အောင်ပွဲယူနိုင်၏။<br> <b>သဗ္ဗရတိံ</b> - မွေ့လျော် ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်မှုဟူသမျှကို၊ <b>ဓမ္မရတိ</b> - တရား၌ မွေ့လျော် ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်ခြင်း ဓမ္မရတိတရားက၊ <b>ဇိနာတိ</b> - အောင်ပွဲယူနိုင်၏။<br> <b>သဗ္ဗဒုက္ခံ</b> - ဆင်းရဲဒုက္ခဟူသမျှကို၊ <b>တဏှက္ခယော</b> - တဏှာကုန်ခမ်းခြင်းသည်၊ <b>ဇိနာတိ</b> - အောင်ပွဲယူနိုင်၏။</p> <p>ဒီလို ဟောထားတယ်။ အဲဒီ ဓမ္မဒါနမျိုးကို ဒါနဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မဒါနက အောင်ပွဲယူနိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်ပေါ့။ မိမိ တရားဟောကြားပြသ ဆိုဆုံးမလိုက်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့သန္တာန်မှာ လောဘ, ဒေါသ, မောဟ အစရှိတဲ့ ကိလေသာတွေ အားလုံး ကုန်သွားတယ်။ သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီးလည်း ကုန်သွားတယ်။ အဲဒီလို ကုန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက်လည်း သိနေပြီ။ အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးရဲ့ သန္တိသုခ ချမ်းသာသုခကြီးကို ဒီဘဝမှာပဲ ရရှိသွားတယ်။ နောင်တမလွန်မှာလည်း သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခကြီး ကုန်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အကျိုးတရား ဘာရှိဦးမလဲ? မရှိတော့ဘူး။</p> <p>အဲဒီ အကျိုးတရားတွေကို ဘာကြောင့် ရရှိသလဲလို့ မေးတော့ ဘုရားရှင်ထံမှ ဖြစ်စေ၊ လေးစားထိုက်တဲ့ သီတင်းသုံးဖော်ထံမှ ဖြစ်စေ ဒေသနာတော်တွေကို စနစ်တကျ နာကြားရခြင်းဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားအပေါ်၌ ရပ်တည်ပြီးတော့ မနေဘူးလား? ရပ်တည်နေတယ်။</p> <p>ဒါန ဟူသမျှတို့တွင် ဓမ္မဒါနက အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး ဆိုပြီးတော့ ဘုရားရှင်က ဟောတာ။ အရသာ ဟူသမျှတို့တွင် တရား အရသာက အကောင်းဆုံးပဲ။ အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကို တစ်နာရီ အာရုံ ပြုနိုင်ရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ ဒီထက်သာတဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အရသာ ရှိဦးမလား? မရှိနိုင်ဘူး။</p> <p>မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်ခြင်း အားလုံးတို့တွင် တရားနှင့် မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပဲတဲ့။ တစ်နာရီ ထိုင်နိုင်ရင် တစ်နာရီ ချမ်းသာတယ်။ တစ်နာရီ စျာန်ဝင်စားနိုင်ရင် တစ်နာရီ ဝိပဿနာ ရှုပွားနိုင်ရင် တစ်နာရီ ဖလသမာပတ်တွေ ဝင်စားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် တစ်နာရီလုံးလုံး မချမ်းသာဘူးလား? ချမ်းသာတယ်။ အဲဒီမှာ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်နေတာက ဟိုး ... ကာမဂုဏ်၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက် နှစ်ခြိုက်နေတာနဲ့ တိုင်းတာ နှိုင်းစာကြည့်မယ်ဆိုရင် အများကြီး ကွာမသွားဘူးလား? ကွာသွားပြီ။</p> <p>ဒုက္ခ အားလုံးကို တဏှာကုန်ခြင်းက အောင်နိုင်တယ်။ တဏှာသာ ကုန်ပါစေ၊ ဒုက္ခအားလုံး မကုန်ဘူးလား? ကုန်သွားပြီ။ ခု ဝိမုတ္တာယတနတရားအရ ဝိမုတ္တာယတနတရားတွေကို စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒီဝိမုတ္တာယတနတရားတွေ အားထုတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ မကုန်သေးတဲ့ ကိလေသာတွေလည်း ကုန်မသွားဘူးလား? ကုန်သွားပြီ။ မကုန်သေးတဲ့ အာသဝေါတရားတွေလည်း ကုန်သွားတယ်။ ကိလေသာတို့မှ မလွတ်မြောက်သေးတဲ့ စိတ်ဟာလည်း လွတ်မြောက် မသွားဘူးလား? လွတ်မြောက်သွားတယ်။ ယောဂလေးပါးတို့ရဲ့ ကုန်ရာဖြစ်တဲ့ အတုမရှိတဲ့ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ဆိုက်ရောက် မသွားနိုင်ဘူးလား? ဆိုက်ရောက်သွားနိုင်တယ်။</p> <p>ဒီဓမ္မဒါနကို အခြေခံပြီး တရားနာယူနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံး ကုန်မသွားနိုင်ဘူးလား? ကုန်သွားနိုင်တယ်။ ဒီ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံး ကုန်ခြင်းသည် ဘာကို အခြေတည်ပါသလဲလို့ မေးတော့ တဏှာ ကုန်ခြင်းအပေါ်မှာ အခြေတည်ပါတယ်။ ဒီတော့ တဏှာကုန်ခြင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို အနိုင် မယူသွားနိုင်ဘူးလား? အနိုင် ယူသွားနိုင်တယ်။ အနိုင်ယူတဲ့ မင်္ဂလာတရားတွေ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည် ဘာကို အခြေတည်ပါသလဲလို့ မေးတော့ ဓမ္မဒါန ကုသိုလ်ထူးကြီးကို အခြေခံပြီးတော့ ဖြစ်ပေါ်လာရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီ ဓမ္မဒါနကို မင်္ဂလာဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဟောထားတယ်နော်။ ဒါနဉ္စ ပြီးပြီ။</p> <p><b>ဓမ္မစရိယာစ</b> တဲ့။<br> နောက်မင်္ဂလာတစ်ခုက ဘာလဲ? <b>ဓမ္မစရိယာစ</b> = တရားကို ကျင့်ခြင်း။ အဲဒီ တရားကို ကျင့်ခြင်းကိုလည်း မင်္ဂလာတစ်ခု အနေနဲ့ ဘုရားဟောထားပါတယ်။ ဒီ <b>ဓမ္မစရိယာစ</b> = တရားကို ကျင့်တယ် ဆိုတာက ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတော့</p> <blockquote><b>"ဓမ္မစရိယာ နာမ ဒသကုသလကမ္မပထစရိယာ"</b></blockquote> <blockquote>ဓမ္မစရိယ ဆိုတာ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ၁၀ ပါးကို ဖြည့်ကျင့်တာပဲ။</blockquote> <p><b>"သာ ပနေသာ ဓမ္မစရိယာ သဂ္ဂလောကူပပတ္တိဟေတုတော မင်္ဂလန္တိ ဝေဒိတဗ္ဗာ။"</b><br> ထိုဓမ္မစရိယ - ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ၁၀ ပါးဆိုတဲ့ ဓမ္မကို ကျင့်ခြင်း၊ ဓမ္မစရိယတရားသည် သဂ္ဂလောကူပပတ္တိဟေတုတော - လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာလို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ ကောင်းရာသုဂတိ၊ အကောင်းဆုံးသော ဘူမိသို့ ကပ်ရောက်ဖို့ရန်အတွက် အကြောင်းတရားဖြစ်ခြင်းကြောင့် မင်္ဂလာလို့ ခေါ်ပါတယ်နော်။အဲဒီတော့ မင်္ဂလာလို့ ခေါ်လို့ရှိရင် ဒီနေရာမှာ ကုသိုလ် ကမ္မပထ ၁၀ ပါးကို ဖြည့်ကျင့်ရတော့မယ်။</p> <p>ဒီလို ကုသိုလ် ကမ္မပထ ၁၀ ပါးကို ဖြည့်ကျင့်တာကို ဓမ္မစရိယ၊ သမ္မစရိယလို့ သုံးထားတယ်။ သာလေယျကသုတ္တန် ခေါ်ပါတယ်။ မဇ္ဈိမနိကာယ်မှာ ပါပါတယ်။ အဲဒီ သာလေယျကသုတ္တန်မှာ ဒီကုသိုလ်တရား ၁၀ ပါးကို ကျင့်ခြင်း ဓမ္မစရိယ၊ သမ္မစရိယနှင့် လျော်ညီသော ကျင့်ဝတ်ကို ကျင့်နေခြင်း, သမ္မစရိယတရားနှင့် ညီမျှသော ကျင့်ဝတ်ကို ကျင့်နေခြင်းဆိုပြီးတော့ ဒီလို ဟောထားတယ်။ ဒီတော့ တရားနှင့် လျော်ညီခြင်း ဓမ္မစရိယဆိုတာ ရှိရင် အဓမ္မစရိယတရားနှင့် မလျော်ညီခြင်း ဆိုတာလည်း မရှိဘူးလား? ရှိတယ်။ သမ္မစရိယ ရှိရင် ဝိသမ္မစရိယခေါ်တဲ့ မညီမညွတ် ကျင့်စဉ်တွေလည်း မရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ ဒီဓမ္မစရိယရဲ့ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်ချင်တယ်ဆိုရင် အဓမ္မစရိယ အကြောင်းလေးတော့ နည်းနည်း သိဖို့ လိုအပ်တယ်။ သမ္မစရိယရဲ့ လေးနက်ပုံကို လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဝိသမ္မစရိယရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို သဘောပေါက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲဒီ အပိုင်းကို နည်းနည်းလေး မြတ်စွာဘုရားက ခွဲခြားပြီး ဟောထားတယ်။ သာလေယျက သုတ္တန်မှာ ဘယ်လို ဟောသလဲ?</p> <b>‘‘တိဝိဓံ ခေါ, ဂဟပတယော, ကာယေန အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ, စတုဗ္ဗိဓံ ဝါစာယ အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ, တိဝိဓံ မနသာ အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ။</b></p> <p>အဓမ္မစရိယ - မတရားသော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်ခြင်း၊<br> ၁။ ကိုယ်ဖြင့် မတရားသော ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ကျင့်ခြင်း (ဝိသမစရိယ) က ၃ မျိုး။<br> ၂။ နှုတ်ဖြင့် မတရားသော အကျင့်ကို ကျင့်ခြင်း (ဝိသမစရိယ) က ၄ မျိုး။<br> ၃။ စိတ်ဖြင့် မတရားသော အကျင့်ကို ကျင့်ခြင်း (ဝိသမစရိယ) က ၃ မျိုး။<br> ပေါင်းလိုက်တော့ ဘယ်နှမျိုးလဲ? ၁၀ မျိုးနော်။ အားလုံး နားလည်ပြီးသားပဲနော်။</p> နာဖူးထပ်မံ အနေနဲ့ နာကြည့်ရအောင်နော်။</p> <b>‘‘ကထဉ္စ, ဂဟပတယော, တိဝိဓံ ကာယေန အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ? </b><br> ကိုယ်ဖြင့် မတရားသော မညီမညွတ် ကျင့်ခြင်း သုံးမျိုးဆိုတာ ဘာတွေလဲ?</p> <p><b>ဣဓ, ဂဟပတယော, ဧကစ္စော ပါဏာတိပါတီ ဟောတိ, လုဒ္ဒေါ လောဟိတပါဏိ ဟတပ္ပဟတေ နိဝိဋ္ဌော အဒယာပန္နော ပါဏဘူတေသု။</b><br> ဣဓေကစ္စော - အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ပါဏာတိပါတီ - သတ္တဝါကို သတ်လေ့ရှိသည်၊ ဟောတိ - ဖြစ်၏။ လုဒ္ဒေါ - ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၏။ လောဟိတပါဏိ - သွေးစွန်းသော လက်ရှိ၏။ ဟတပ္ပဟတေ - သတ်ဖြတ် ညှဉ်းဆဲခြင်း၌၊ နိဝိဋ္ဌော - သက်ဝင်သော စိတ်ထားရှိ၏၊၊ ဟောတိ - ဖြစ်၏။ အဒယာပန္နော - သနားခြင်းကင်းသော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ သဗ္ဗပါဏဘူတေသု - ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့အပေါ်၌၊ အဒယာပန္နော - ကြင်နာသနားခြင်း ကင်းသော စိတ်ထားရှိသည်၊ ဟောတိ - ဖြစ်၏။</p> <p>ဒီလူ့လောကမှာ ဒကာတို့ ...တချို့တချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ သူ့အသက်ကို သတ်လေ့ရှိတယ်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်၊ သွေးစွန်းသောလက် ရှိနေတယ်၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ သက်ဝင်နေတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိနေတယ်၊ သတ္တဝါတို့အပေါ်၌ ကြင်နာခြင်း ကင်းနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ရှိနေပြီ။</p> <p>နောက်တစ်ခုက <b>"အဒိန္နာဒါယီ ခေါ ပန ဟောတိ"</b> အရှင်သည် ကိုယ်နှုတ်ဖြင့် မပေးအပ်တဲ့ သူတစ်ပါးရဲ့ ဥစ္စာကို ယူလေ့ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။ သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်း အဆောက်အဦဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော ရွာ၌ တည်သည်လည်း ဖြစ်သော တော၌ တည်သည်လည်း ဖြစ်သော အကြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် <b>ဟောတိ</b> (=ရှိသည်ဖြစ်၏)။ ဤပစ္စည်းဥစ္စာကို အရှင်သည် မပေးအပ်ပါဘဲလျက် ခိုးလိုသော စိတ်အစုဖြင့် ယူတတ်သည်လည်း <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။</p> <p>သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပရိဘောဂတွေ ရွာမှာ တည်နေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တောမှ လျှို့ဝှက်ထားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ဘယ်နေရာမှာမဆို တည်နေတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို အရှင်သည် ကိုယ်နှုတ်တို့ဖြင့် မပေးပါဘဲ ယူတယ်။ ဒါက တစ်ခု။ နောက်တစ်ခုက -</p> <p> <b>"ကာမေသုမိစ္ဆာစာရီ ခေါ ပန ဟောတိ"</b> - ကာမတို့၌ မှားယွင်းဖောက်ပြန်နေတဲ့ အကျင့်တွေကို ကျင့်တယ်။<br> ဘယ်လိုလဲ? အမိ စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, အဖ စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, အမိအဖ နှစ်ဦးစလုံး စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, အကိုတွေ မောင်တွေ စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, အမ ညီမတွေ စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, အမျိုးအဆွေတွေ စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, အနွယ်က စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, တရားကျင့်ဖော် သီတင်းသုံးဖော်က စောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီး, အရှင်သခင်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ, ယုတ်စွ အဆုံးအားဖြင့် ဤမျှသော အမျိုးသမီးကို လွန်ကျူးခဲ့ရင် ဒဏ်ထိုက်စေ ဆိုပြီး ဒဏ်ထားထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အဆုံးအားဖြင့် ပြောရင် ပန်းကုံးလေး ချထားတဲ့ အမျိုးသမီး(ခုခေတ် ပြောရင်တော့ လက်စွပ်လဲထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေပေါ့) အဲဒီလို အမျိုးသမီးတွေ အချို့ မွေးကတည်းက (သို့မဟုတ်) အချို့ မမွေးခင် ကိုယ်ဝန် တည်ကတည်းက မင်းက သားမွေးရင် မင်းက သမီးမွေးရင် ငါ့ချွေးမဖြစ်ရမယ် ငါ့သမက် ဖြစ်ရမယ် စသည်ဖြင့်ပေါ့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သဘောတူထားပြီးရင် အဲဒီ အမျိုးသမီးအကုန်လုံး ပိုင်ရှင် ရှိနေတယ်။ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတွေ အပေါ်၌ ဖောက်ပြန်တယ်၊ မတရား ပြုကျင့်တယ်၊ <p><b>"ဧဝံ ခေါ ဂဟပတယော တိဝိဓံ ကာယေန အဓမ္မစရိယဝိသမစရိယံ ဟောတိ။"</b><br> ကိုယ်ဖြင့် မကောင်းသော အကျင့်ကို ကျင့်တယ်၊ ကိုယ်ဖြင့် မညီမညွတ် မတော်မတရား မတော်လောဘကျင့်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ဘယ်နှစ်ခု ရှိပြီးလဲ? သုံးခု။ ကာယကံ သုံးပါးပဲ။ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောပြီ။</p> <b>"ကထဉ္စ , ဂဟပတယော, စတုဗ္ဗိဓံ ဝါစာယ အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ??"</b><br> ဒကာတို့၊ နှုတ်ဖြင့် အဓမ္မစရိယာ - အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်း၊ ဝိသမစရိယာ -နှုတ်ဖြင့် မညီမညွတ် ကျင့်ခြင်းသည် အဘယ်သို့ လေးမျိုး ရှိလေသနည်း? ဝစီဒုစရိုက် လေးပါး။ ဘာလဲပေါ့။ နှုတ်နဲ့ မတော်မတရား ကျင့်မှုပဲ။ လူ့လောကမှာ အချို့အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မုသား ပြောတတ်တယ်။ ဘယ့်နှယ်တုံး ဒကာကြီးတွေ, ဒကာမကြီးတွေ မုသား ပြောတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တွေ့ဖူးလား? တွေ့ဖူးပါတယ်။ မတွေ့ဖူးရင်လည်း မှန်ထဲ သွားကြည့်ပေတော့။ မုသားပြောတတ်ပြီ။ စပ်မိလို့ ပြောရဦးမယ်။ ဘုန်းကြီး ဒီနေ့ စာလေးဖတ်မိတော့ ဒီအကြောင်းအရာလေး သွားပြီး သတိရတယ်။</p> <p>မိန်းမ မာယာ သဲကိုးဖြာတဲ့။ မိန်းမ မာယာ အခန်းထဲမှာ နောက်တစ်ခု ထပ်ထည့်ထားတာလေး ပါတယ်။ ရသေ့မာယာဆိုပြီးတော့ အဲဒီ ရသေ့က ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ - ကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာပဲ သူနေတယ် ဆိုကြပါစို့။ ကျောင်းဒကာကလည်း ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ပီသစွာပဲ ပြုစုပါတယ်။ အင်မတန်မှလည်း ကြည်ညိုပါတယ်။ ကြည်ညိုတဲ့ အခါကျတော့ ကိုယ့်ဆရာ ရသေ့ကို အားကိုးတဲ့ အနေအားဖြင့်ပေါ့လေ ပစ္စည်းဥစ္စာဆိုတာက ရန်သူငါးတန် ဖျက်ဆီးတတ်တော့ ဒီရန်သူငါးတန် မဖျက်ဆီးနိုင်အောင် ရွှေစင်လိပ်ခပ် တလိပ်ခပ်နဲ့ တူပါတယ်။ တလိပ်ခပ် ဆိုတာကတော့ ဘုန်းကြီး အတိအကျ မသိပေမယ့် ၁၂ ပိဿာ ကျော်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်နော်။</p> <p>အဲဒီ ရွှေစင်လိပ်ခပ် တစ်လိပ်ခပ်ကို ရသေ့ကျောင်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်း တောလမ်းလေးတစ်ခုမှာ မြှုပ်တယ်။ ဆရာရသေ့ကိုလည်း သူက သိပ်ပြီး ယုံကြည်တယ်၊ လေးစားတယ်၊ ကြည်ညိုတယ်။ အဲဒီ ယုံကြည်ချက်နဲ့ သူက ဘာလုပ်သလဲ? ဆရာရသေ့ကိုလည်း အကြောင်းကြားထားတယ်။ ဆရာ နည်းနည်းလေး တစေ့တစောင်း ကြည့်ပေးတော်မူပါ။</p> <p>ဟ, ဒကာ ... ဆရာရသေ့တို့ ရဟန်းတို့ဆိုတာ ဒီလို မခိုင်းကောင်းဘူးပေါ့။ သူက ခပ်တည်တည်ပဲ။ ကဲ မခိုင်းကောင်းရင်လည်း ရှိစေတော့ဆိုပြီး သူ ပြန်သွားတယ်။ ပြန်သွားတဲ့ အခါကျတော့ ရသေ့က စဉ်းစားတယ်။ နဂိုတုန်းကတော့ သူက သာသနာမှာ တစ်သက်လုံး နေမယ်လို့ စဉ်းစားထားတာပါ။ ရွှေစင်နိက္ခတ် တစ်လိပ်ခပဆိုတော့ ၁၂ ပိဿာ ကျော်ကျော်ဆိုတော့ လောကမှာ သားနဲ့ မယားနဲ့ တင့်တင့်တယ်တယ် နေလို့ရလောက်တယ် ဆိုပြီးတော့ အဲဒီလို စဉ်းစားတယ်။</p> <p>အဲဒီလို စဉ်းစားပြီးတော့ ဒကာရဲ့ အလစ်မှာ အဲဒီ ရွှေတွေ သူက တူး၊ တူးပြီးတော့ အဲဒီ ရွှေတွေကို သူပြန်မယ့် တောလမ်း တစ်နေရာမှာ ရွှေ့ပြီး မြှုပ်ထားလိုက်တယ်။ မြှုပ်ထားပြီးတော့ “ဟေ့ ဒကာ ... နေရာတစ်ခုမှာ ခပ်ကြာကြာ နေမယ်ဆိုရင် သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဖြစ်တတ်တယ်ကွယ်။ ရသေ့ ရဟန်းတို့မှာ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် ငါလည်း နေရာ ရွှေ့ဦးမယ်ကွယ်” ဟိုကလည်း သိပ်ကြည်ညိုတော့ “အရှင် မရွှေ့ပါနဲ့” အတန်တန် တောင်းပန်တာ မရဘူး။ “သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဖြစ်လာရင် မကောင်းဘူးကွယ်” ဆိုပြီး သွားရော။</p> <p>သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ လမ်းခုလတ် တစ်နေရာ ရောက်တော့ သူက ဘာလုပ်သလဲ? တစ်ခေါက် ပြန်လာတယ်။</p> <p>“ဟေ့ ဒကာ ... ရသေ့ရဟန်းတို့ဆိုတာ သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ ပစ္စည်း မြက်တစ်ပင်, ဝါးတစ်ပင်, ဝါးတစ်ခြမ်း, ဝါးတစ်စိပ်တောင် မယူကောင်းဘူး။ ခု မင်း အိမ်ခေါင်မိုးက ဝါးတစ်ခု၊ သက်ကယ်စလေးနဲ့ တူပါတယ်။ ငါ့ ဆံကျစ်မှာ စိုက်ပြီး ပါလာတယ်ကွယ်။ ခု ဒီပစ္စည်းလေးကို မင်းဆီ ပြန်ပို့တယ်”</p> <p>ဟာ သိပ်ပြီး ကြည်ညိုသွားတယ်။ ဒို့ဆရာ ရသေ့တော့ တော်တော် သီလရှိတဲ့ ရသေ့ပဲ။ သူက ဒီလို ထင်လိုက်တယ်။ မာယာ ပြောချင်တာပါ။ မိန်းမတို့ရဲ့ မာယာ သဲကိုးဖြာဆိုတော့ ရသေ့မာယာ ယောက်ျားတို့ရဲ့ မာယာလည်း ရှိတဲ့အကြောင်း ပြောနေတာ။ အဲဒီတော့ ဘုန်းကြီး မာယာလည်း ရှိတယ်၊ မယ်သီလရှင် မာယာလည်း ရှိတယ်ပေါ့။ ဒါ အကုန်လုံးပဲ။ အကုန်လုံးပဲ။ အဲဒီ ပုံစံနဲ့ လာပြီး ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <p>ဘုရားအလောင်းတော်ဟာ အဲဒီ အမျိုးသားရဲ့ အိမ်မှာ ရှိနေတယ်။ ဘုရားအလောင်းဆိုတော့ နည်းနည်း စဉ်းစားတတ်တယ်၊ ဉာဏ်ရှိတယ်။ ရသေ့ ပုံပန်းနဲ့ သူရဲ့ ပြောပုံဆိုပုံကို ကြည့်ပြီးတော့ ဘုရားအလောင်းကလည်း စဉ်းစားတယ်။ ရသေ့လည်း ပြန်ထွက်သွားရော -</p> <p>“မင်း ... ဆရာရသေ့ကို အပ်နှံထားတဲ့ ပစ္စည်း တစ်စုံတစ်ရာများ ရှိနေသလား?”</p> <p>“ဟာ ... ရှိတယ်”</p> <p>“အေး ... မင်း အဲဒီပစ္စည်း သွားကြည့်။ ဒီပစ္စည်းကို သူ ယူပြေးပြီးနဲ့ တူတယ်” ဟိုက ဒကာကလည်း နည်းနည်း စဉ်းစားပြီ။ နှစ်ယောက် အတူတူ သွားကြည့်တော့ သူ မြှုပ်ထားတဲ့ နေရာမှာ ဒီရွှေတွေက မရှိဘူး။ ကဲ ... ဆရာတပည့်နှစ်ယောက် နောက်ကနေ အတင်းလိုက်,လိုက်တာ ဆရာရသေ့ ရွှေတွေနဲ့ အကုန်လုံး ဖမ်းမိတာပဲ။ ရသေ့မှာလည်း မာယာ ရှိပါတယ်။ မိန်းမတို့ မာယာ သဲကိုးဖြာတဲ့၊ ယောက်ျားတို့ မာယာ သဲကိုးဖြာ မလောက်လို့ နောက်တစ်ဖြာတောင် ထပ်ပြီးတော့ ထည့်ရတယ် ဆိုပြီးတော့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီ ပုံစံပဲနော်။ ဒီနေရာမှာ သူက ပြောပြီး၊ မုသား ပြောပြီ။</p> <p>-----------</p> <p>သူက ဘာပြောသလဲ? သဘာဂတော - သဘင် အလယ်သို့ ရောက်ရှိ၍သော်လည်းကောင်း၊ ပရိသာဂတော ဝါ - ပရိသတ် အလယ်သို့ ရောက်ရှိ၍သော်လည်းကောင်း, ဉာတိမဇ္ဈဂတော ဝါ - ဆွေမျိုးတို့ အလယ် ရောက်ရှိခိုက်သော်လည်းကောင်း, ပူဂမဇ္ဈဂတော ဝါ -ဂိုဏ်းဂဏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိခိုက်သော်လည်းကောင်း, ရာဇကုလမဇ္ဈဂတော ဝါ - မင်းပရိသတ် အလယ်သို့ ရောက်ရှိခိုက်သော်လည်းကောင်း အဘိနီတော -ရှေးရှု ဆောင်ယူလျက်၊ သက္ခိပုဋ္ဌော - သက်သေအရာထားပြီး မေးမြန်းအပ်သည်ရှိသော် — အဲဒီ လူပုံအလယ်မှာ သူ့ကို သေချာမေးပြီ။ သက်သေနဲ့ မေးပြီ။ ထိုသို့ မေးမြန်းအပ်သည်ရှိသော် -</p> <p>ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ထိုပုဂ္ဂိုလ်က <b>"အဇာနံ ဝါ အာဟ ဇာနာမီတိ၊ ဇာနံ ဝါ အာဟ န ဇာနာမီတိ"</b> - မသိတဲ့အကြောင်းကိုလည်း သိပါသည်ဟု ပြောကြားတတ်၏၊ သိတဲ့ အကြောင်းကိုလည်း မသိဟု ပြောကြားတတ်၏၊ သိတာကိုလည်း မသိပါဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဟုတ်တာကိုလည်း မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူတော်ကောင်းဆိုရင် ဒီစကားမျိုး ပရိသတ်အလယ်မှာ ပြောသင့်ပါ့မလား? မပြောသင့်ဘူး။ ဟုတ်တာကိုလည်း မဟုတ်ပါဘူးလို့ မပြောသင့်ဘူး။ မဟုတ်တာကိုလည်း ဟုတ်တယ်လို့ မပြောသင့်ဘူး။ ပြောပြီဆိုရင်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတော်ကောင်း ဟုတ်သေးလား? မဟုတ်ဘူး။</p> <p>သူတော်ကောင်း မဟုတ်ခဲ့ရင် သူတော်ကောင်းတို့ကို ရည်ရွယ်တောင့်တပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းတွေ, သင်္ကန်းတွေ, ကျောင်းတွေ, ဆေးတွေ သုံးစွဲသင့်ပါ့မလား? မသုံးစွဲသင့်တော့ဘူး။ စဉ်းစားကြနော်။ ဒီဘဝမှာ ပါးစပ်ရှိလို့ စားတာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး မထင်နဲ့။</p> <p>ဘုန်းကြီး ခဏခဏ ပြောနေတဲ့ ကဿပဘုရားလက်ထက် ရဟန်းတွေ, ဘိက္ခူနီမတွေ, သာမဏေ ယောက်ျား, သာမဏေ မိန်းမတွေ ယနေ့အထိ ရာဇဂြိုဟ်မြို့ ကောင်းကင်မှာ ပြိတ္တာဘဝနဲ့ ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ခံနေရပါတယ်။ ဒါ ငရဲက လွတ်လာမှ ခံရတာ။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်။ တစ်ချိန်မှာ သေခါနီးကာလမှာ ဒီအကျိုးတွေဟာ ရစ်ဝဲရစ်ဝဲနဲ့ လာပေါ်တာပဲ။ စိတ်အစဉ်တွေဟာ ဟုတ်တာကို မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်တာကို ဟုတ်တယ် ပြောကြားနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အဖို့ သေခါနီးကာလမှာ ဒီကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရာ ရင့်ကျက်လာပြီဆိုရင် ဒီကံတွေကြောင့် မကောင်းတဲ့နိမိတ်တွေ လာပြီး ထင်ပြီ။ အဲဒီအခါကျမှ ဘာဖြစ်တတ်သလဲ?</p> <p>ငါသည် မကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ ပြုခဲ့တာ မှားပြီ၊ အားကိုးထိုက်တဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ မပြုခဲ့တာလည်း မှားပြီ ဆိုပြီးတော့ မျက်ရည်စက်လက် ကျတယ်။ အဲဒီလို မျက်ရည် စက်လက်ကျပြီးတော့ ဘဝတစ်ခု အဆုံးသတ်ခဲ့ရင် ဘယ်ရောက်မလဲ? အပါယ်လေးဘုံ တစ်ဘုံဘုံတော့ ကျိန်းသေဧကန် ရောက်တော့မယ်။ ဒါကြောင့် မိမိက အပါယ်သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲကြီးကို လိုလားတောင့်တတဲ့ စိတ်ထား ရှိသလား, မရှိဘူးလား? ကြိမ်ဖန်များစွာ ထပ်ခါ ထပ်ခါတော့ မမေးသင့်ဘူးလား? မေးသင့်ပါတယ်။ မေးပြီးရင် ဘာလုပ်ရမလဲ? မေးပြီးရင် ရှောင်ရမယ်။ ဟုတ်တယ်, မဟုတ်လား? သူတော်ကောင်းဆိုတာ သူတော်ကောင်းအကျင့်ကို ကျင့်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? သူတော်ကောင်းအကျင့် ကျင့်တယ်ဆိုတာက သူတော်ကောင်း လုပ်တဲ့အလုပ် လုပ်ရတယ်။ သူတော်ကောင်း ပြောတဲ့စကားကို ပြောရတယ်။</p> 1jsv4za8m5eg5t1u1wf4we5fsvv5aqq 0 6286 21940 2026-04-19T06:43:27Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၉/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၈..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21940 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၅၉/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၈/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၆၀/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ်(၅၉)</h3> <p>ကဲ ... ညတုန်းက သာလေယျကသုတ္တန် ဟောနေတယ်။ မုသာဝါဒပိုင်း ရောက်သွားပြီ ဆိုကြစို့။ ပရိသတ် စုံတဲ့ လူဘုံအလယ် ရောက်လာပြီ၊ ဆွေမျိုး အပေါင်းတို့ရဲ့ အလယ် အသင်းအဖွဲ့တို့ရဲ့ အလယ် ရောက်လာပြီ၊ မင်းမျိုးတို့ရဲ့ အလယ် စသည်ဖြင့် ဒီလို အလယ်မှာ တစ်ခုခုကို မေးမြန်းလိုက်တဲ့ အချိန်အခါ အမောင်ယောက်ျား အမောင်ယောက်ျား သိတာကို သိတဲ့အတိုင်း ပြောပါ။ မသိရင် မသိတဲ့အတိုင်း ပြောပါ။ ဒီလို ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူဘက်က ဘာဖြစ်သလဲ? သိတာကို မသိဘူးလို့ ပြောတယ်။ မသိတာကို သိတယ်လို့ ပြောတယ်။</p> <blockquote><b>အပဿံ ဝါ အာဟ – ‘ပဿာမီ’တိ, ပဿံ ဝါ အာဟ – ‘န ပဿာမီ’တိ</b></blockquote> <blockquote><b>အပဿံ ဝါ</b>—မမြင်တဲ့ အကြောင်းအရာကို၊ <b>ပဿာမီတိ</b>—"မြင်ပါ၏" ဟူ၍၊ <b>အာဟ</b>—ပြောဆိုလေ၏။</blockquote> <blockquote><b>ပဿံ ဝါ</b>—မြင်နေတဲ့ အကြောင်းအရာကိုမူကား၊ <b>န ပဿာမီတိ</b>—"မမြင်ပါ" ဟူ၍၊ <b>အာဟ</b>—ပြောဆိုလေ၏။</blockquote> ကိုယ်မသိ မမြင်တာကိုလည်း မြင်တယ်လို့ ပြောပြန်တယ်။ သူတော်ကောင်း ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒါ ဘုရားရှင်က ကြီးမားသော ကရုဏာဓာတ်ဖြင့် မပြောသင့်တဲ့ စကားကို မပြောပါနဲ့လို့ တားမြစ်ထားတယ်။ ရဟန်းဆိုရင်လည်း သိလျက်နဲ့ ချို့ယွင်းဖောက်ပြန်က ပါစိတ်အာပတ် သင့်စေ။ ဒီလို ဘုရား သိက္ခာပုဒ်တွေ ပညတ်ပြီးတော့ တားထားတယ်။ သာသနာမှာ နေလို့ရှိရင် ဒီ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို လိုက်နာရမယ်။ မလုပ်ရဘူး အတိအကျ တားထားတယ်၊ လုပ်တယ်။ လုပ်တယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ မုသားစကားတွေ ဗလေဗွေ ပြောပြီ။ မဟုတ်မတရားတွေ စွပ်စွဲပြီ။ ဘယ်ရောက်မလဲ? သီလ မစင်ကြယ်တဲ့ မုသားစကားတွေ ရေလိုသုံးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားရမယ့်လမ်းကို လျှောက်ရမယ်။ ကဲ ... မိမိ သွားနိုင်သလား, မသွားနိုင်ဘူးလားဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို မိမိ မေးကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <blockquote><b>ဣတိ ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>အတ္တဟေတု ဝါ</b>—မိမိအကြောင်းကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ <b>ပရဟေတု ဝါ</b>—သူတပါးတို့၏ အကြောင်းကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ <b>အာမိသကိဉ္စိက္ခဟေတု ဝါ</b>—ပစ္စည်းလေးပါး အာမိသတည်းဟူသော တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ <b>သမ္ပဇာနမုသာ</b>—သိလျက်နှင့် ဖောက်ပြန်မမှန်ကန်သော စကားကို၊ <b>ဘာသိတာ</b>—ပြောကြားတတ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</blockquote> <p>အဲဒီလို ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဓမ္မစရိယတရားကို ကျင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဓမ္မစရိယ မျှမျှတတ ညီညီညွတ်ညွတ် မှန်မှန်ကန်ကန် ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အဓမ္မစရိယ, ဝိသမ္မစရိယ မညီမညွတ် မမျှမတ ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် သာသနာတော်မှာ နေပြီးတော့ ဘုရား ပေးတဲ့၊ ဘုရားကျွေးတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါး သုံးစွဲပြီးတော့ ဘုရား မကြိုက်တဲ့ စကားတွေကို ထိုင်ပြီးတော့ ပြောနေကြတယ်။ နောက်တစ်ခု -</p> <p>နောက်တစ်ခု <b>ပိသုဏဝါစာ</b> ခေါ်တဲ့ ကုန်းတိုက်စကား။</p> <blockquote><b>ဣတော သုတွာ အမုတြ အက္ခာတာ ဣမေသံ ဘေဒါယ, အမုတြ ဝါ သုတွာ ဣမေသံ အက္ခာတာ အမူသံ ဘေဒါယ။</b></blockquote> <blockquote><b>ဣတော</b>—ဤအရပ်မှ၊ <b>သုတွာ</b>—ကြားရ၍၊ <b>အမုတြ</b>—ထိုအရပ်၌၊ <b>ဣမေသံ ဘေဒါယ</b>—ဤသူတို့၏ ကွဲပြားခြင်းအကျိုးငှာ၊ <b>အက္ခာတာ</b>—ပြောကြားတတ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</blockquote> မှန်ချင်လည်း မှန်ပါစေပေါ့နော်။ မှားချင်လည်း မှားပါစေ။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက ဒီပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ ကြားပြီးပြီ၊ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ထံကို သွားမပြောရဘူး။ ခု ဒီပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ ကြားပြီးပြီ၊ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ထံ သွားကုန်းချောတယ်။ ကုန်းချောတာကို ရှေးတုန်းက သူတစ်ပါးရဲ့ ကျောက်ကုန်းသားကို စားတဲ့အတွက် ကုန်းတိုက်တယ်လို့ ဒီလိုလဲ ပြောတယ်။</p> <p>ဤသူထံမှ ကြားပြီးတော့ ဤသူနှင့် ဟိုသူ ကွဲပြားသွားဖို့ရာ မေတ္တာဓာတ်တွေ ကွဲပြားသွားဖို့ရန် ရည်ရွယ်ပြီးတော့ ထိုသူထံ သွားပြောတယ်။ ယုတ်စွအဆုံး အမေ အမေကို အဖေက ဘာပြောနေတယ်ဆိုပြီး အမေနဲ့ အဖေကို စိတ်ဝမ်းကွဲစေတဲ့ စကားတောင် မပြောကြားရဘူး။</p> <p>ဘုရားရှင်က ကရုဏာရှေ့ထားပြီး ပြောနေတာပါ။ ဒီစကားတွေကို ပြောလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘုရားအားလုံး သိတယ်နော်။ ဒီစကားတွေကို ပြောကြားလိုက်တဲ့ စိတ်စေတနာတွေက အပါယ်လေးဘုံကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့စွမ်းအား ရှိတယ်ဆိုတာကို ဘုရားအားလုံး သိပါတယ်။ ဒါတင်ပဲလားဆိုတော့ မကသေးဘူး။ သံသရာခရီး ဆိုတာ ထင်ရှားရှိနေခဲ့လို့ လူပြည် နတ်ပြည် ထိုထိုဘဝတွေ ရောက်ခဲ့လို့ မိမိကို မေတ္တာတရား ပျက်ပြားအောင် စောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ မိမိ အမေနဲ့ စိတ်ဝမ်းကွဲအောင်၊ မိမိ အဖေနဲ့ စိတ်ဝမ်းကွဲအောင်၊ မိတ်ဆွေ အချင်းချင်းတွေ စိတ်ဝမ်းကွဲအောင် လာပြီးတော့ ပြောမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အခန့်သင့် ဖြစ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဒီကံတွေက အခန့်သင့်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးနေတယ်။</p> <blockquote><b>ဣတော</b>—ဤအရပ်မှ၊ <b>သုတွာ</b>—ကြားရ၍၊ <b>အမုတြ</b>—ထိုအရပ်၌၊ <b>ဣမေသံ ဘေဒါယ</b>—ဤသူတို့၏ ကွဲပြားခြင်းအကျိုးငှာ၊ <b>အက္ခာတာ</b>—ပြောကြားတတ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</blockquote> ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ စကားတစ်ခု ကြားခဲ့ပြီ။ “ညည်းကို ဘာပြောနေတယ်အေ့” ဟော ဟန်ကျလိုက်တာ။ ပြောရမလား? ဘယ်လိုတုန်း တရားနာတဲ့ ပရိသတ်တွေ ပြောရမလား, မပြောရဘူးလား? မပြောရပါဘူး။ ဟင်! ဟုတ်ကဲ့လား, ဟုတ်ကဲ့လားလို့ ဘုန်းကြီး ထပ်မေးနေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ နားလည်ကြသလား? ပြောနေကြလို့ ဘုန်းကြီးက ထပ်ပြီး မေးနေရတာ။ ဤသူထံမှ ကြား၊ ဟိုသူ သွားပြော။ ဟိုသူထံမှ ကြား၊ ဤသူ သွားပြော။ သူ့ခြေထောက် မညောင်းဘူးလား မပြောတတ်ပါဘူး။ သူ့ပါးစပ်က မညောင်းဘူးလား မပြောတတ်ပါဘူး။ အဲဒီလို ပြောတာတွေဟာ ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <blockquote><b>ဣတိ သမဂ္ဂါနံ ဝါ ဘေတ္တာ၊ ဘိန္နာနံ ဝါ အနုပ္ပဒါတာ၊ ဝဂ္ဂါရာမော ဝဂ္ဂရတော ဝဂ္ဂနန္ဒီ ဝဂ္ဂကရဏိံ ဝါစံ ဘာသိတာ ဟောတိ။</b></blockquote> <blockquote><b>ဣတိ ဧဝံ</b>—ဤသို့လျှင်၊ <b>သမဂ္ဂါနံ ဝါ</b>—ညီညွတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အား၊ <b>ဘေတ္တာ</b>—ကွဲပြားအောင် ပြုလုပ်တတ်သည်၊ <b>ဘိန္နာနံ ဝါ</b>—ကွဲပြားနေတဲ့၊ စိတ်ဝမ်းကွဲနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အား၊ <b>အနုပ္ပဒါတာ</b>—ထပ်ဆင့်၍ အားပေးတတ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</blockquote> ညီညွတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို စိတ်ဝမ်းကွဲအောင် မညီမညွတ် ဖြစ်အောင် သွားပြောတယ်။ စိတ်ဝမ်းကွဲနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုလည်း စိတ်ဝမ်းကွဲအောင် ထပ်ဆင့်ပြီး စကားတွေ ပြောတတ်တယ်။ ဘုရားရှင် ဟောလိုက်တဲ့ တရားကတော့ အကွက်က တော်တော် စိနေတယ်။ အုပ်စုတွေ ဟိုတစ်စု၊ ဒီတစ်စု ဖြစ်ဖို့ရန် မွေ့လျော်တယ်။ ဟိုအုပ်စု ဒီအုပ်စု ဖြစ်သွားအောင် ပျော်ပိုက်တယ်။ အဲဒီလို နေရမှ ပျော်တယ်။ အုပ်စု နှစ်စု သုံးစု လေးစု ကွဲသွားမှ ပျော်ပိုက်တယ်။ အုပ်စုတွေ ကွဲကြောင်းဖြစ်တဲ့ စကားမျိုးကိုပဲ ပြောနေတယ်။ ဘယ့်နှယ်တုံး ဒကာကြီး, ဒကာမကြီးတွေ တရားနာ-ပရိသတ်တွေ ဒီစကားရော မှန်သလား, မှားသလား? ဟင်! ဘယ်မှာ မှန်-တာလဲ? ဘယ်နေရာမှာ မှန်နေတာလဲ? ဖားအောက်တောရမှာလား? ဟင်! တင်ပါလည်း ပြောတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလည်း ပြောတယ်၊ ဘုန်းကြီး ဘယ်ဒင်း ယုံရမလဲ?</p> <p>အဲဒါ သူတော်ကောင်းအကျင့် ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီစိတ်ထားတွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတွေကို ရည်ညွှန်းပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ဆွမ်းတွေ ပစ္စည်းလေးပါးတွေ သုံးစွဲသင့်ပါ့မလား? မသုံးစွဲသင့်ဘူး။ ဒါ သတိရှိဖို့ သိပ်လိုတယ်။ ဘုရားရှင်က မေတ္တာ ကရုဏာတွေ ရှေ့ထားပြီး ဒီတရားတော်တွေကို ဟောနေတာပါနော်။ ဘုရားအပေါ်မှာ ယုံကြည်သလား, မယုံကြည်ဘူးလားလို့ ဘုန်းကြီးက မေးရင် ဘယ်လို ဖြေကြမလဲ? ယုံကြည်တယ်။ ဘုရားဟော တရားတွေကို ယုံကြည်ကြသလား, မယုံကြည်ကြဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လိုဖြေကြမလဲ? ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ဘုရားစကားလေးတွေ လိုက်နာဖို့ မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်။</p> <p>သူတော်ကောင်းဆိုတာက အုပ်စုဖွဲ့ချင်တဲ့ စိတ်ထား မရှိရဘူး၊ အုပ်စုမှာ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်နေတဲ့ စိတ်ထား မရှိရဘူး၊ အုပ်စုကွဲနေတာကို နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့ စိတ်ထား မရှိရဘူး။ ဒီစိတ်ထားတွေဟာ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ထား ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လို စိတ်ထားမျိုးဟာ သူတော်ကောင်းတွေမှာ ရှိရမယ့် စိတ်ထားဆိုတာ နောက်ထပ် ဟောမှာပါ။ ဒါက သူတော်ကောင်းတွေမှာ မရှိရမယ့် စိတ်ထား။</p> <p>အကယ်၍များ စကားတစ်ခု ပြောလိုက်လို့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရား ပျက်ပြားသွားမယ်ဆိုရင် အုပ်စုကွဲကြောင်းစကားလို့ ခေါ်တယ်။ ဒီစကားမျိုးကို သူတော်ကောင်းမှန်ရင် ပြောသင့်သလား, မပြောသင့်ဘူးလား? မပြောသင့်ဘူး။ မပြောရဘူးလို့ မြတ်စွာဘုရား ဟောတယ်။ အကယ်၍ ပြောပြီဆိုရင် အဓမ္မစရိယက ဓမ္မကို ကျင့်နေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဝိသမစရိယ မညီမညွတ် မမျှမတ ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ မမျှမတတာက ဘာလဲလို့မေးတော့ အဓမ္မကျင့်စဉ်ပါပဲ။ အဓမ္မကျင့်စဉ်က မမျှတဘူးလို့ ပြောတော့ သံသရာခရီးတစ်လျှောက်မှာ မိမိကိုယ်ကို မိမိ ချမ်းချမ်းသာသာ မျှတအောင် ကျင့်နေတာ ဟုတ်သလား, မဟုတ်ဘူးလား?</p> <p>ဒီလို မမျှတသော စကားပြောခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် အပါယ်လေးဘုံ ရောက်မယ်၊ ငရဲရောက်မယ်။ သံသရာမှာ ချမ်းချမ်းသာသာ မျှမျှတတ နေရပါ့မလား? မနေရအောင် ဘယ်သူ ကျင့်လိုက်တာလဲ? မိမိကပဲ ကျင့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ မမျှမတ မချမ်းမသာနဲ့ သွားပြီးတော့ နေချင်ကြသလားလို့ မေးရင်ကော ဘယ်လို ဖြေမလဲ? မနေချင်ဘူး။ မနေချင်-ဘူးဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ? အပါယ်လေးဘုံ ရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ဒီ-စကားမျိုးတွေ ပြောရမလား? သီလ ရှိပါတယ် အမည်ခံနေတဲ့ သူတော်-ကောင်း အမည်ခံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် ဒီစကားမျိုး ပြောရမလား? မပြောရဘူး။ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား ဝစီဒုစရိုက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဓမ္မစရိယ ကျင့်ပုံလေး ဆက်ပြီးဟောပြန်တယ်။</p> <blockquote><b>ဖရုသဝါစော ခေါ ပန ဟောတိ။ ယာ သာ ဝါစာ ကဏ္ဋကာ...။</b></blockquote> <blockquote><b>ဖရုသဝါစော</b>—ကြမ်းတမ်းသော စကားကို၊ <b>ဘာသိတာ</b>—ပြောကြားလေ့ရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b>—ဖြစ်၏။</blockquote> <p>"ကဏ္ဋက" ဆိုတာ ဆူးညောင့်နဲ့ တူအောင် ကြမ်းတမ်းတဲ့ သဘောရှိ၏။ အဋ္ဌကထာက ဖွင့်ထားတာက အဲဒီ သစ်ပင်မှာ ဆူးတွေရှိရင် အဲဒီ သစ်ပင်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့သဘော ရှိနေတယ်။ အဲဒီ ပုံစံလိုပဲ။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ပြောလိုက်တဲ့ စကားထဲမှာ ကြားလိုက်ရပြီဆိုရင် တစ်ခါထဲ နားထဲမှာ ဆူးငြောင့်တွေ သစ်ဖုတွေ ဝင်သွားသလိုပဲ နားထဲမှာ မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီ စကားမျိုး သူတော်ကောင်း မှန်ရင် ပြောရမလား? မပြောရဘူး။</p> <p>"ကဏ္ဋက"—ကြမ်းတမ်းသော သဘောရှိ၏။ လွှသွားလိုပဲ နားထဲ ဝင်သွားလို့ ရှိရင် ကြမ်းပြီးတော့ ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်ဘူး။ ငါ့ကို ဒီလို ပြောတာ မခံနိုင်ဘူး။ ရိုက်လိုက်တာမှ ခံနိုင်သေးတယ်။ တချို့ ဒီလို မပြောဘူးလား? ပြောပါတယ်။ တကယ်ရိုက်တော့ရော ခံနိုင်မလား? မခံနိုင်ပါဘူး။ တကယ်ရိုက်တာလည်း မခံနိုင်ဘူး၊ ဒီလို ပြောတာလည်း မခံနိုင်ဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု <b>ပရကဋုကာ</b>—သူတစ်ပါး နားထောင်လိုက်ရင် ချိုစိမ့်ပြီး မသွားဘူး။ ခါးသွားတယ်၊ စပ်သွားတယ်။ နားထဲမှာကို အခံရ အတော်လေး ခက်နေတယ်။ <b> ပရာဘိသဇ္ဇနီ</b>—သူတစ်ပါးကို ငြိကပ်စေတတ်တဲ့ စကားတဲ့။ ဘာပြောတာလဲ? “ဒီကောင်မနဲ့နော် ငါ့ကို ဒီလို ပြောရက်လေခြင်း၊ ဒီကောင်မနဲ့နော် ငါ့ကို ဒီလို ပြောရက်လေခြင်း” ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ ဒီလို မဖြစ်ဘူးလား? တနုံ့နုံ့ ဖြစ်နေတယ်။ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဒီနေရာလေးမှာ ဥပမာလေးတစ်ခု ပေးထားတယ် -</p> <p>လမ်းခရီးတစ်ခု သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာ ကောက်နေတဲ့ ဆူးတစ်ဆူး ဆူးမိရင် ထွင်းရတာ ပိုခက်တယ်တဲ့။ အဲဒီဆူးကို မထွင်းရင်လည်း ရှေ့ခရီး ဆက်ပြီးတော့ သွားလို့ ရမလား? မရဘူး။ မရတဲ့အတွက် အဲဒီဆူးကို ထွင်းပြန်တော့လည်း လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်သလား? ဆူးကလည်း ကောက်နေပြန်တယ်။ ကောက်နေတဲ့အတွက် အထွင်းကလည်း ခက်နေတဲ့အတွက် ရှေ့ဆက်သွားဖို့ရန် ငြိကပ်နေတဲ့ သဘော မရှိဘူးလား? ရှိနေတယ်။ အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ စကားတစ်ခု ကြားလိုက်ရရင် ကြားလိုက်ရတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က ဒီစကားကို ဖျောက်လို့ မရဘူး။ ငါနဲ့နော် ဒီလို ပြောရက် ခံရလေခြင်း၊ ငါနဲ့နော် ဒီလို ပြောရက် ခံရလေခြင်းဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ ငြိကပ်နေတယ်။ ငြိကပ်နေတဲ့အတွက် ဒီကပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲ?</p> <p>စိတ်မချမ်းသာမှု ဒေါမနဿ ပြဓာန်းနေတဲ့ တရားတွေ တိုးပွားနေပြီ။ သူတစ်ဖက်သားမှာ အကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားနေပြီဆိုတော့ ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွားလားလို့ ပြန်မေးလိုက်တော့ အ-ကုသိုလ်တရားတွေပဲ တိုးပွားနေတယ်။ သူတစ်ပါးကို မခံချင်တဲ့စကား ပြောချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ လောဘ, မောဟ, မာန်မာန, ဣဿာ, မစ္ဆရိယ အကုသိုလ်တရားတွေ ဖိစီးခံလိုက်ရလို့သာ ဒီစကားပြောတာ၊ ဖြူစင်ဖြောင့်စင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုရင် ဒီစကားမျိုး ပြောမလား? မပြောဘူး။ သူတစ်ပါးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငြိနေတယ်။ ရှေ့ကို မသွားနိုင်တော့ဘူး။ ရှေ့မသွားနိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ?</p> <p>မိမိက သီလကျင့်စဉ်တွေ တကယ်လက်တွေ့ ရှေ့ဆက်ပြီး ကျင့်ချင်-တယ်၊ သမာဓိကျင့်စဉ်တွေ ရှေ့ဆက်ပြီး ကျင့်ချင်တယ်၊ ပညာကျင့်စဉ်တွေ ရှေ့ဆက်ပြီး ကျင့်ချင်တယ်။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတော့ သမာဓိကလည်း ထူထောင်လို့ မရတော့ဘူး၊ လျောကျသွားတယ်။ ဝိပဿနာတွေ ဆက်ပြီး အားထုတ်တော့လည်း သမာဓိက မရတော့ ဆက်ပြီး အားထုတ်လို့ မရဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ သမာဓိက ဘာဖြစ်သလဲ? စိတ်ထဲမှာ ငြိကပ်နေတယ်။ ဒင်း ငါ့ဒီလို ပြောရက်လေခြင်းဆိုပြီး ငြိနေတယ်။ ဗြုန်းကနဲဆို ထွင်လို့ ရသလား? မရဘူး။ ရှေ့ဆက်သွားရမယ့် ခရီးကို သွားလို့ မရအောင် ဒီဆူးက တားထားတယ်။ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b> ကောဓသာမန္တာ</b> = အမျက်ဒေါသအနီးနဲ့ ဖြစ်လေ့ရှိသော စကားမျိုးသည်။ <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်း ကောဓနဲ့ သိပ်ပြီး နီးကပ်တယ်။ “တောက် တစ်နေ့တော့ တွေ့မှာပေါ့ကွာ။ ငါ့ကို ဒီလို ပြောတဲ့အကောင် တစ်နေ့ကျရင်တော့ သိမယ်” ။ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းဆိုတဲ့ စကားမျိုး ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ဒီစကားမျိုး သူတော်ကောင်းက ပြောရမလား? မပြောရဘူး။ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>အသမာဓိသံဝတ္တနိကာ</b> = သမာဓိကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သော စွမ်းအား မ-ရှိသည့် စကားမျိုးသည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ စကားတစ်ခွန်းကို နားထောင်လိုက်ရင် ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ သမာဓိကို ဖြစ်စေတဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး။ ကြားနာရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ သမာဓိကို ဖြစ်စေတဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး။ ဘာသမာဓိလဲလို့ မေးတော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာတော်က ဥပစာရ သမာဓိခေါ်တဲ့ ဈာန်နားကပ်နေတဲ့ သမာဓိ၊ အပ္ပနာ သမာဓိခေါ်တဲ့ ဈာန်သမာဓိဆိုတဲ့ သမာဓိ တစ်မျိုးမျိုးကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ဒီစကားမှာ မရှိဘူး။ ဘယ့်နှယ်တုံး? ဒကာကြီးတွေ၊ ဒကာ-မကြီးတွေ မှားသလား, မှန်သလား? ဟင်!</p> <p>ဒီလို အပြောခံရပြီဆိုရင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှာ စိတ်ထဲမှာ ဆူးဝင်နေတယ်။ မြားလိုပေါ့။ မြားဆိုတဲ့ သဘောတရားက ဆူးဝင်သွားတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း နာတယ်၊ ဆူးဝင်သွားတဲ့ ဒီမြားတစ်ခုကို နှုတ်ပြီ ဆိုရင်လည်း နာတယ်၊ နှစ်ချက် နာတယ်။ ဒီလို အပြောခံရတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း စိတ်က နာတယ်၊ ဒီစကားကို ဖယ်ရှားနေရတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း နာနေတယ်၊ ကျင်နေတယ်။ နာကျင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ သမာဓိဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ဦးမလား? မဖြစ်တော့ဘူး။ ရပြီးသား သမာဓိလေးတောင် လျောကျသွားတယ်။</p> <p>သူတစ်ပါးတွေကို အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဥပစာရ သ-မာဓိ၊ အပ္ပနာ သမာဓိတွေကနေ လျောကျသွားစေနိုင်တဲ့ ဒီစကားမျိုးတွေကို ပြောသင့်သလား, မပြောသင့်ဘူးလား? မပြောသင့်ဘူး။ ကဲ ဒီလိုဆိုရင် မပြောဘဲ နေကြမလား, မနေကြဘူးလားလို့ မေးရင်ကော ဘယ်လိုဖြေမလဲ? ဟင် ! နေရမှာပေါ့ပဲလား။ ကဲ ... ကဲ ... ဘုန်းကြီးကတော့ သိပ်မေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူး ထင်တယ်။ အထုပ်တွေ ဖြေပြသလို ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ သဘောရှိသော စကားမျိုးကို ပြောကြား၍ နေတတ်သည်။ <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။ အဓမ္မစရိယကို ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ထိုသို့သော စကားမျိုးကို ပြောတယ်။ ဒီလို စကားမျိုးကို ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အဓမ္မကို ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လား, ဓမ္မကို ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လားလို့ မေးရင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ? အဓမ္မကို ကျင့်တယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဒီဌာနမှာ လာနေတာက အဓမ္မကို ကျင့်ဖို့ လာနေတာလား, ဓမ္မကို ကျင့်ဖို့ လာနေတာလားလို့ ထပ်မေးရင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ? ဓမ္မကို ကျင့်ဖို့ လာနေတာ။ ဓမ္မဆိုတာ ထင်းခွဲတဲ့ ဓားမကို ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဓမ္မကို ကျင့်ဖို့ လာနေတယ်ဆိုရင်တော့ ဓမ္မကို ကျင့်တတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်က ကရုဏာ ရှေးရှုပြီး ဟောနေတဲ့ တရားတွေပါနော်။ ကဲ နောက်တစ်ခု အဓမ္မစရိယဝါစာ စကားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘုရား ဆက်ဟောပြန်တယ် -</p> <blockquote><b>သမ္ဖပ္ပလာပီ ခေါ ပန ဟောတိ။ အကာလဝါဒီ အဘူတဝါဒီ အနတ္ထဝါဒီ အဓမ္မဝါဒီ အဝိနယဝါဒီ။ အနိဓာနဝတိံ ဝါစံ ဘာသိတာ ဟောတိ။</b></blockquote> ပန= နောက်တစ်မျိုးသော်ကား <blockquote><b>သမ္ဖပ္ပလာပီ</b>—ပိန်ဖျင်းနေတဲ့၊ အနှစ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သိပ်ပြီးတော့ ပြောချင်တတ်တယ်နော်။</blockquote> ပြိန်ဖျင်းနေတဲ့ အနှစ်မရှိတဲ့ စကားမျိုးတွေ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သိပ်ပြီးတော့ ပြောကြားတတ်တယ်။ <blockquote><b>အကာလဝါဒီ</b>—မပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါကာလ၌ ပြောကြားလေ့ရှိသည် ဖြစ်၏။</blockquote> စကားတစ်ခုကို ပြောသင့်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ပြောကြားရမယ်။ မပြောကြားသင့်တဲ့ အချိန်မှာ သွားပြီးတော့ မပြောရဘူး။ ကဲ ဒီသိမ်ထဲမှာ စကားပြောသင့်သလား, မပြောသင့်ဘူးလားလို့ မေးရင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ? တရားထိုင်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ပြောသင့်တဲ့ စကားလည်း ရှိတယ်၊ မပြောသင့်တဲ့ စကားလည်း ရှိတယ်။ တရားထိုင်နေတဲ့ အချိန်ဆိုတာ ခေတ္တခဏ နားတဲ့အချိန်ကို ဘုန်းကြီးပြောတာ။ ၂၄-နာရီ အကုန်လုံး ပြောနေတာ။ ပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါကာလမှာ စကားဆိုတာ ပြောရပါတယ်။ မပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါကာလမှာ စကားဟာ မပြောရဘူး။ ဒီမှာ တရားထိုင်နေတယ်၊ ဟိုဘက်မှာ ဆူညံဆူညံ ကွက်ကွက် လာလုပ်တော့ ဒီမှာ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးလား? ပါးစပ်က ကွက်ကွက် ကွက်ကွက် လုပ်တာတွင် မကသေးဘူး၊ လက်က ကွက်ကွက် ကွက်ကွက် လုပ်တယ်။</p> <p>ခုနက ဘုန်းကြီး မဝင်သေးပါဘူး၊ ဘုန်းကြီးက ဟိုနားက စောင့်နေတယ်။ တံခါးက ဝုန်းကနဲ စောင့်တယ်၊ ဝုန်းကနဲ ဖြစ်တော့ ဝင်လာတယ်။ လှည့်ကြည့်တဲ့သူတွေက တပုံကြီးပဲ။ အဲဒါ ဘုန်းကြီးလို့များ ထင်သွားမလား မသိဘူး၊ ဘုန်းကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဘုန်းကြီးက အကုသိုလ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ ပြောတာပါ။ ဘုန်းကြီးရှေ့က သီလရှင်တစ်ပါးလား မသိဘူး ဖြတ်သွားတယ်။ ဘယ်လို စတိုင်နဲ့ ထွက်သွားတယ်တော့ မသိဘူး။ အဲဒါ သူက နောက် ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ချသွားလိုက်တာ တံခါးက ဝုန်းဆို ရိုက်လိုက်တာ အနားမှာ မီးငယ်ကလည်း ရပ်နေတော့ တပည့်တော် မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး သူကလည်း ပြောတယ်။</p> <p>ဘယ်လို စတိုင်ဆိုတာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ရုပ်ရှင်မင်းသား စတိုင်လား၊ ရုပ်ရှင်မင်းသမီး စတိုင်လား၊ လူပျက်စတိုင်လား ဘယ်လို စတိုင်လို့ ပြောရမလဲ? ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ တံခါးကို စာလုံးကြီးလည်း ချိတ်ထားပါတယ်။ ဒီစာလုံးကို မဖတ်မိသလား၊ မမြင်သလား မပြောတတ်ဘူး။ ဝုန်းဆိုတော့ ဒီမှာ သမာဓိလေးက နုနုနယ်နယ်ပါ။ သမာဓိ ထူထောင်ခါစ ရှိသေးတယ်။ တချို့ကလည်း မထိုင်နိုင်လို့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခဲနေရတဲ့ အချိန်၊ အဲဒီမှာ ဗြုန်းကနဲဆိုပြီး ချသွားတော့ သမာဓိကလေး ကျသွားရော။</p> <p>ဒီတော့ မပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မပြောသင့်တဲ့ စကားတွေ မပြောရဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက မလုပ်သင့်တဲ့ ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာ မလုပ်ရဘူး။ အချိန်အခါကို သိဖို့လိုတယ်၊ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လို့ရတယ်၊ ဖြည်းဖြည်း ပိတ်လို့ရတယ်။ တံခါးကို အသာလေး မ၊ပြီး ဖွင့်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာကြည့် <b>ကာလဝါဒီ</b>— မပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါသမယမှာ စကားတွေကို ဗလဗွေ ပြောနေတတ်တယ်။ <b>အဘူတဝါဒီ</b>—မဟုတ်တဲ့ စကားကို ပြောလေ့ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။</p> <p>ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ မှန်တာတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်တာတွေချည်းပဲ ထိုင်ထိုင် ပြောနေတယ်။ ဟိုလူလာလည်း ပြောလိုက်၊ ဒီလူ လာလည်း ပြောလိုက်။ ပြောချင်တာ မဟုတ်တာတွေပဲ ထိုင်ထိုင်ပြောပြီ။ <b>အနတ္ထဝါဒီ</b>—အကျိုးမရှိတဲ့ စကားကို ပြောလေ့ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။ လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာကို မရစေနိုင်တဲ့ စကားမျိုးကို အကျိုးမရှိတဲ့ စကားလို့ ပြောရတယ်။ အဲဒီ အကျိုးမရှိတဲ့ စကားကို အင်မတန် ပြောတတ်တယ်။ ဘယ်သူတွေလဲ? ဟင်! ဟော တစ်ယောက်မှ မဖြေတော့ဘူး။ ကဲ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>အဓမ္မဝါဒီ</b> = အဓမ္မကိုသာ ပြောကြားလေ့ ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> (=ဖြစ်၏)။ ဓမ္မအကြောင်း မပြောဘူး။ အဓမ္မတွေပဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။ မဟုတ်မတရား စကားပြော၊ မဟုတ်မတရား သူများတွေကို စွပ်စွဲတယ်။ လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ် ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ်နှင့် မသက်ဆိုင်သော စကားမျိုးကို ပြောကြားတတ်၏၊ ဝိနည်း စည်းကမ်းဥပဒေကို မပြောတတ်ဘူး၊ ဘောင်လွတ်ပြီးတော့ ပြောနေတယ်။ လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ် ရဟန်းဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ် သီလရှင်ဝိနည်း သီလရှင်ကျင့်ဝတ်တွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ ကျင့်ဝတ်တွေအကြောင်း တစ်ခုမှ မပြောဘူး။</p> <p>နောက်တစ်ခု <b>အနီဓါနဝတိံ</b> = အချိန်အခါမဟုတ်တဲ့ အခါမျိုး၌ <b>အနပဒေသံ</b>—ရည်ညွှန်းချက် စည်းကမ်းဥပဒေသ မရှိသော၊ <b>အပရိယန္တဝတိံ</b>—အပိုင်းအခြား ဘောင်ကန့်သတ်ထားမှု မရှိသော၊ <b>အနတ္ထသံဟိတံ</b>—အကျိုးစီးပွားနှင့် မစပ်ယှဉ်သော၊ <b>အနီဓါနဝတိံ</b>—နှလုံးအတွင်း၌ သိုမှီးသိမ်းဆည်းခြင်းငှာ မထိုက်တန်သော စကားမျိုးကို <b>ဘာသိတာ</b>—ပြောကြားလေ့ ရှိကြသည်။ <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်၏။ ဘုရားရှင် ဟောကြားထားတာ အကွက်က အင်မတန် စိပ်ပါတယ်။ မပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါကာလမှာ စကားတစ်ခုကို ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်ကာလမှာ ရည်ညွှန်းချက် စည်းကမ်းဥပဒေသ တစ်ခုမှ မပါဘူးတဲ့ ဟုတ်ပြီးလား? နည်းနည်း နားထောင်ကြည့်နော်။</p> <p>သေသေချာချာ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခုသည် မှတ်သားလောက်တဲ့ ဥပဒေသတစ်ခုခု ဖြစ်ရင်တော့ အကျိုးရှိပါတယ်။ ခု လိုက်နာဖွယ် ဥပဒေသ တစ်ခုမှ မပါတဲ့ စကားတဲ့၊ <b>အပရိယန္တဝတိံ</b>—အပိုင်းအခြား မရှိဘူးတဲ့၊ စည်းကမ်း ကာလနားလေး သတ်မှတ်ပြီး စကား မပြောဘူး။ ညနေ ပြန်သွားပြီဆိုရင် ပြောမယ်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လား? အိပ်တဲ့ အချိန်လည်း တွတ်တွတ် တွတ်တွတ် ဟိုဘက်က အိပ်တဲ့လူတွေလည်း ရှိတယ်၊ ဒီဘက်က အိပ်တဲ့လူတွေလည်း ရှိတယ်။ ထပြီး ပြောလို့ရှိရင်လည်း ရန်ဖြစ်မယ်။ နှုတ်သီးတွေက သိပ်ကောင်းကြတယ်လေ။ နှုတ်သီးက သိပ်ကောင်းတော့ ငါ့၊ ထပြီး ချမှာဆိုတော့ ဟိုက မပြောရဲဘူး။ အဲဒီပုံစံစနစ်နဲ့ စည်းကမ်းကလနား အပိုင်းအခြား မရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောတတ်တယ်၊ ဟုတ်သလား? ဟုတ်ပါတယ်ဆိုတော့ ဘုန်းကြီး တပည့်တွေက တော်တော် လိမ္မာတယ်လို့ ပြောရမှာပဲနော်။</p> <p>ကဲ နောက်တစ်ခုက <b>အနတ္ထသံဟိတံ</b>—လူ၊ နတ်၊ နိဗ္ဗာန် သုံးတန်သော ချမ်းသာနှင့် မစပ်ယှဉ်သော စကားမျိုးတွေပါ။ အဲဒီ စကားမျိုးတွေက ဘယ်လို စကားမျိုးတွေလည်းလို့မေးရင် <b>အနီဓါနဝတိံ</b>—သတင်းသေတ္တာနဲ့တူတဲ့ အင်မတန် ခိုင်ခံ့တဲ့ ခုခေတ် အပြောနဲ့ ပြောရင်တော့ မီးခံသေတ္တာနဲ့တူတဲ့ နှလုံးအိမ်အတွင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဟဒယဝတ္ထုမှာ သိုမှီးသိမ်းဆည်း သွတ်သွင်းဖို့ ဘယ်လိုမှ မသင့်တော်တဲ့ စကားတွေပဲ။ ဘယ်လိုမှ မမှတ်သားထိုက်တဲ့ စကားမျိုးတွေကို အပိုင်းအခြား မရှိ၊ စည်းကမ်းကလနား မရှိဘဲ ပြောနေတယ်။ အဲဒီလို ပြောနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် ဓမ္မစရိယာ-တရားကို ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လို ပုဂ္ဂိုလ်သာ ဟုတ်သလဲ? အဓမ္မစရိယာ- မတရားကို ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ။</p> <p>ဒီဌာနမှာ လာနေတာ တရားကို ကျင့်ဖို့ လာနေတာလား၊ မတရားကို ကျင့်ဖို့ လာနေတာလားလို့ မေးရင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ? တရားကို ကျင့်ဖို့ လာနေတာပါဘုရား။ ဒါဖြင့်ရင် တရားကို ကျင့်ပါသလား၊ မတရားကို ကျင့်ပါသလားလို့ ထပ်မေးရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲ? ဟင်! အဲဒါပဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် နေ့စဉ် ဒီမေးခွန်းလေးတွေ မေးမကြည့်သင့်ဘူးလား? မေးကြည့်သင့်တယ်။ မေးပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ? စောင့်စည်းရမှာ၊ စောင့်စည်းရမှာ၊ စောင့်စည်းသင့်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ဘုရားက ဟောနေတာပါ။</p> <p><b>ဧဝံ ခေါ, ဂဟပတယော, စတုဗ္ဗိဓံ ဝါစာယ အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ။</b>။<br> ဒကာတို့... ဤသို့လျှင် ဝါစာယ—နှုတ်ဖြင့်၊ အဓမ္မစရိယာ—အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်း၊ ဝိသမစရိယာ—မမျှမတ မညီမညွတ် ကျင့်ခြင်းသည် <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်ပေ၏။ ဝစီဒုစရိုက် ဘယ်နှစ်ပါး ဖြစ်သွားသလဲ? လေးပါး။ အားလုံး ကြားဖူးတဲ့ စကားတွေပဲ။ ကဲ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရားက ဆက်ဟောပြန်ပြီ။ မနောဒုစရိုက် ၃-ပါး။ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောမယ်။</p> <b>ကထဉ္စ, ဂဟပတယော, တိဝိဓံ မနသာ အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ?</b>။<br> ဂဟပတယော—ဒကာတို့... မနသာ—စိတ်ဖြင့်၊ အဓမ္မစရိယာ—အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်းသည်၊ ဝိသမစရိယ—မညီမမျှ ကျင့်ခြင်းသည်၊ ကထဉ္စ—အဘယ်သို့လျှင် <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်လေသနည်း။</p> <p>ဒကာတို့ စိတ်ဖြင့် အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်း၊ မညီမညွတ် မမျှမတ ကျင့်ခြင်း ဆိုတာ ဘယ်လိုဟာလဲ?</p> <b>ဣဓ, ဂဟပတယော, ဧကစ္စော အဘိဇ္ဈာလု ဟောတိ, ယံ တံ ပရဿ ပရဝိတ္တူပကရဏံ တံ အဘိဇ္ဈာတာ ဟောတိ – ‘အဟော ဝတ ယံ ပရဿ တံ မမဿာ’’’တိ!</b>။<br> ဂဟပတယော—ဒကာတို့... ဤလောက၌ ဧကစ္စော—အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အဘိဇ္ဈာလု—အဘိဇ္ဈာတရား များလျက်ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်၏။ ပရဿ—သူတစ်ပါး၏၊ ယံ ပရိဝိတ္တူပကရဏံ—အကြင် သူတစ်ပါး၏ အဆောင်အသုံး အစုံပရိက္ခရာသည် အတ္ထိ—ရှိ၏၊ ထိုသူတစ်ပါး၏ အသုံးအစုံ ပရိက္ခရာကို အဘိဇ္ဈာတာ—မတရား လောဘဖြင့် တောင့်တလျက်ရှိသည်၊ အဘိဇ္ဈာတာ—အလွန်မင်း မက်မောလျက်ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်၏။ ဘယ်လိုမက်မောသလဲဆိုရင်— <b>ယံ တံ ပရဿ သန္တကံ၊ တံ မမံ အဿာတိ</b>။ ပရဿ—သူတစ်ပါး၏၊ ယံ ဝတ္ထု—အကြင်ဝတ္ထုသည်၊ သန္တကံ—သူတစ်ပါး၏ ဝတ္ထုဝတ္တေသည် <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်၏။ ထိုသူတစ်ပါး၏ ဝတ္ထုသည် မမ—ငါ၏ ဝတ္ထုသည်၊ အဿ—ဖြစ်ခဲ့ပါမူ <b>အဟော ဝတ</b>—အော်... ကောင်းလေစွ။ ဣတိ—ဤသို့လျှင် အဘိဇ္ဈာတာ—အလွန် တွယ်တာမက်မောခြင်း၊ အဘိဇ္ဈာတရား များလျက်ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်၏။</p>အဘိဇ္ဈာတရားတွေ သိပ်ပြီးတော့ များနေတယ်။ အဲဒီတော့ အဘိဇ္ဈာတရား များတယ်ဆိုတာက သူတစ်ပါးရဲ့ ပစ္စည်းကို မိမိက လိုချင်ရုံမျှလေးတော့ မဆိုလိုဘူး၊ လိုချင်ရုံမျှလေးကို မဆိုလိုဘူး။ ဘာပြောနေသလဲဆိုတော့ -</p> <p>ဒီပစ္စည်းဟာ ငါ့ပစ္စည်းဖြစ်ရင် ကောင်းမယ်၊ ဒီပစ္စည်းဟာ ငါ့နောက် လိုက်ပါအောင် ဖြည့်ကျင့်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးတော့ လိုချင်တဲ့ လိုချင်ပုံမျိုးကို ပြောနေတာ။ ငါရအောင် ကြိုးစားမယ်၊ ဒီပစ္စည်းကိုတော့ ငါ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရအောင် ကြိုးစားမယ်။ ဝယ်ယူမယ်၊ တောင်းယူမယ်ဆိုတာက တရားသော နည်းလမ်း။ တရားသော နည်းလမ်းတွေကို မကျင့်သုံးဘူး။ ဒီလိုချင်နေတဲ့ ပစ္စည်းကို ငါ မရ၊ရအောင်ကို ယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ယူတာတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ယူလိုက်ရင်တော့ အဒိန္နာဒါနကံ ထိုက်သွားတယ်။ ခု ဒီမှာကတော့ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေတဲ့ သဘောလေးပဲ။ ဒီစိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေရုံလေးသည်ပင်လျှင် အပါယ်ကို ကျစေနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒီစိတ်ထားကလေးတွေ ရှောင်ကြဉ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား? သိပ်လိုအပ်တယ်နော်။ စိတ်မထားတတ်ရင် နေ့စဉ် အကုသိုလ်တရားတွေ တိုးပွား မနိုင်ဘူးလား? တိုးပွားနိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>ဗျာပါဒ</b> -----</p> <p>ပန-နောက်တစ်မျိုးကား ဗျာပန္နစိတ္တော—ဖောက်ပြန်ပျက်စီးလိုသော စိတ်ထားရှိသည်။ <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်၏ စိတ်ဓာတ်တွေက သိပ်ပျက်စီးနေပြီ။ သူတစ်ပါးကို ပျက်စီးစေတဲ့ စိတ်ထားတွေက သိပ်များနေပြီ။ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေတာ။ <b>ပဒုဋ္ဌမနသင်္ကပ္ပေါ</b>— ပြစ်မှားလိုသော အကြံအစည် ရှိသည်။ <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ ပြစ်မှားလိုသော စိတ်အကြံအစည်ဆိုတာက သူတစ်ပါးတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တဲ့ စိတ်အကြံအစည်တွေပဲ။ ဣမေ သတ္တာ—ဤသတ္တဝါတို့သည်၊ ဟညန္တု ဝါ—အညှဉ်းပန်း အနှိပ်စက်ခံရသည်မူလည်း ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း၊ ဝဇ္ဈန္တု ဝါ—အသတ်ခံရသည်မူလည်း ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း၊ ဥစ္ဆိဇ္ဈန္တု ဝါ—အဖြတ်ခံရသည်မူလည်း ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း၊ ဝိနဿန္တု ဝါ—ပျောက်ဖျက်ခံရသည်မူလည်း ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း။ မာ ဝါ အဟေသုံ—မရှိသည်မူလည်း ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း။ </p> <p>ဒင်းတို့ အညှဉ်းပန်း အနှိပ်စက် ခံရပါစေ၊ ဒင်းတို့ အသတ်ခံရပါစေ၊ ဒင်းတို့ အပြတ်အတောက် ခံရပါစေ၊ ဒင်းတို့ ပျက်စီးပါစေ၊ ဒင်းတို့ မရှိပါစေနဲ့ ဆိုတဲ့ စိတ်ထားတွေသည် တကယ် သတ်ဖြတ်တာ မဟုတ်သေးဘူး၊ တကယ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာ မဟုတ်သေးဘူး။ တကယ် သတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ပါဏာတိပါတကံ ထိုက်ပြီ။ ခု စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေတာ။ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်တာက သာမန်ကာလျှံကာလေး ဖြစ်တာတော့ မဟုတ်သေးဘူးနော်။ တကယ် စိတ်ထဲမှာကိုက ဒင်းတို့ကို ဒုက္ခရောက်ပါစေ၊ ဒင်းတို့ အသတ်ခံရပါစေ၊ ဒင်းတို့ သေကျေပျက်စီးပါစေ၊ ဒင်းတို့ မရှိပါစေနဲ့ဆိုပြီး စိတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန်လေး ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီ စိတ်ဓာတ်ကလေးက မိမိကို ဘယ်ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမလဲ? အပါယ်လေးဘုံရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမယ်။</p> <p>ဒီလိုဆိုရင် သူတော်ကောင်း မှန်ခဲ့ရင် ဒီစိတ်ထား ရှိသင့်သလား? မရှိသင့်ဘူး။ သူတစ်ပါးတွေ နစ်နာသွားမယ်၊ ထိခိုက်သွားမယ်၊ သေကျေ ပျက်စီးသွားမယ် ဒီလိုဟာမျိုးကို မိမိက ဝမ်းသာတယ်ဆိုရင် မိမိက သူတော်ကောင်း ဟုတ်သေးသလား? မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတော်ကောင်း မဟုတ်ရင် သူတော်ကောင်းတွေကို အာရုံယူပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ဒီပစ္စည်းလေးပါးတွေကို သုံးစွဲသင့်ပါ့မလား? မသုံးစွဲ သင့်ဘူးနော်။ အမှတ်တမဲ့ မနေနဲ့။ ဒီသင်္ကန်းတွေ၊ ဒီဆေးတွေ၊ ဒီကျောင်းတွေ၊ ဒီဆွမ်းတွေ အမှတ်တမဲ့ မသုံးစွဲနဲ့။ မိမိမှာ နေ့စဉ် ငါ့မှာ သုံးစွဲထိုက်တဲ့ သီလ ရှိပါရဲ့လား? ပြန်ပြီး ဆန်းစစ်ရတယ်။</p> <p>သုံးစွဲထိုက်တဲ့ ကာယကံတွေ ငါ့မှာ ရှိရဲ့လား၊ သုံးစွဲထိုက်တဲ့ ဝစီကံတွေ ငါ့မှာ ထင်ရှားရှိရဲ့လား၊ သုံးစွဲထိုက်တဲ့ မနောကံတွေ ငါ့မှာ ထင်ရှားရှိရဲ့လား ဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို နေ့စဉ် ပြန်ဆန်းစစ်ရတယ်။ ဒီ မဆန်းစစ်ဘဲနဲ့ သုံးစွဲထိုက်တဲ့ သီလ မရှိဘဲနဲ့ မိမိက ဒီပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးစွဲနေမယ်ဆိုရင် ဒီ သုံးစွဲခြင်းဆိုတဲ့ သဘောတရားတွေက မိမိကို ဘယ်ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမလဲ? အပါယ်လေးဘုံရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမယ်။</p> <p>သီလရှိတဲ့ လူတွေကို ရည်ရွယ်ပြီး လှူဒါန်းနေတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါး၊ သီလ မစင်ကြယ်ဘဲနဲ့ သီလ စင်ကြယ်ပါတယ် ဆိုပြီးတော့ အမည်ခံပြီးတော့ သုံးစွဲနေခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ တိုင်းသူပြည်သားတို့ရဲ့ ဆွမ်းကို ခိုးပြီးတော့ စားနေတာဘဲလို့ မြတ်စွာဘုရား ဒီလို ဟောထားတယ်။ ဟုတ်သလား၊ မဟုတ်ဘူးလား? ဟုတ်နေတယ်။ သူက ဣန္ဒြေရရလေးနဲ့ ခိုးတာပါ။ ဣန္ဒြေရရလေးနဲ့ ခေါင်းရင်းက သေသေချာချာ ထိုင်ပြီးတော့ ခိုးတာပဲ။ အဲဒီ သေသေချာချာ တင်ပလ္လင်ထိုင်ပြီး ခိုးလိုက်တော့ ကိုယ်၊ ဘယ်ရောက်မလဲ? ပြန်စဉ်းစားကြည့်။ သူများ လှူတာ စားတယ်ဆိုပေမယ့် မိမိမှာ စားထိုက်တဲ့ သီလလေး ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>ကာယကံ စင်ကြယ်မှုကလည်း မရှိပြန်ဘူး၊ ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုကလည်း မရှိပြန်ဘူး၊ မနောကံ စင်ကြယ်မှုကလည်း မရှိပြန်ဘူး၊ မရှိပါဘဲနဲ့ မိမိက ဒီဆွမ်းတွေ စားတယ်၊ ဒီကျောင်းမှာ နေတယ်၊ ဒီသင်္ကန်းတွေ ဝတ်ရုံနေတယ်၊ သင့်တော်ပါ့မလား? မတော်ဘူး။ သတိရှိကြ။ ဘာဖြစ်လို့ သတိရှိရမယ် ပြောသလဲ? မိမိကိုယ်ကို သနားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မိမိကိုယ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလို အမူအကျင့်တွေကို ပယ်ဖျောက်စေချင်လို့ ဘုန်းကြီး ဒီတရား ဟောနေတာပါ။ မိမိတို့က ဒီစိတ်ဓာတ်ကလေးတွေကို ပယ်ဖျောက် ပြောင်းလဲမှု မရှိဘူးဆိုရင်တော့ မိမိတို့နဲ့ ဒီအဝတ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါ့မလား? မထိုက်တန်ဘူး။ ဒါ သတိရှိရမယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု၊ <b>‘မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကော ခေါ ပန ဟောတိ ဝိပရီတဒဿနော – ‘နတ္ထိ ဒိန္နံ နတ္ထိ ယိဋ္ဌံ နတ္ထိ ဟုတံ, နတ္ထိ သုကတဒုက္ကဋာနံ ကမ္မာနံ ဖလံ ဝိပါကော, နတ္ထိ အယံ လောကော နတ္ထိ ပရော လောကော, နတ္ထိ မာတာ နတ္ထိ ပိတာ, နတ္ထိ သတ္တာ ဩပပါတိကာ၊ နတ္ထိ လောကေ သမဏဗြာဟ္မဏာ သမ္မဂ္ဂတာ သမ္မာပဋိပန္နာ ယေ ဣမဉ္စ လောကံ ပရဉ္စ လောကံ သယံ အဘိညာ သစ္ဆိကတွာ ပဝေဒေန္တီ’တိ။</b>။</p> <p>နံပါတ်သုံး အဓမ္မစရိယ တစ်မျိုး - <b>မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကော ခေါ ပန ဟောတိ ဝိပရီတဒဿနော</b>။ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ—အမှားသော ခံယူချက်ရှိသည်၊ ဝိပရီတဒဿနော—ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေတဲ့ ဒဿနအမြင် ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်၏။ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရင် မှားယွင်းသော ခံယူချက်တွေ ရှိနေတယ်။ ဖောက်ပြန် ပျက်စီးနေတဲ့ ဒဿနအမြင်တွေ ရှိနေပြန်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ? <p>* <b>နတ္ထိ ဒိန္နံ</b>—ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း ဒါနရဲ့ အကျိုးတရားသည် နတ္ထိ—မရှိ။<br> * <b>နတ္ထိ ယိဋ္ဌံ</b>—ပူဇော်ခြင်း ယဇ်ပူဇော်ခြင်းရဲ့ အကျိုးတရားသည် နတ္ထိ—မရှိ။ ဒါနဆိုတာကတော့ ခပ်သိမ်းသေး လှူတာပါပဲ။ ယိဋ္ဌဆိုတာကတော့ အလှူနည်းနည်း ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လှူတာပဲ။<br> * <b>နတ္ထိ ဟုတံ</b>—ဧည့်သည်တို့အလို့ငှာ လှူဒါန်းခြင်းသည် နတ္ထိ—မရှိ။ လှူဒါန်းတဲ့ အလှူဒါန အကျိုးတရားသည် နတ္ထိ—မရှိဘူး။ ဧည့်သည်တွေအတွက် ရည်မှန်းပြီးတော့ လှူဒါန်းနေတဲ့ အလှူဒါနတရားဆိုတာလည်း မရှိဘူး။<br> * <b>နတ္ထိ သုကတဒုက္ကဋာနံ ကမ္မာနံ ဖလံ ဝိပါကော</b>—သုစရိုက်တရား၊ ဒုစရိုက်တရား၊ ကုသိုလ်တရား၊ အကုသိုလ်တရား ကမ္မာနံ—ကံတို့၏၊ ဖလံ ဝိပါကော—အကျိုးရင့် အကျိုးဖြာသည် နတ္ထိ—မရှိ။ သုစရိုက်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်လို့လည်း အကျိုးမရနိုင်ဘူး၊ ဒုစရိုက်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်လို့လည်း မကောင်းတဲ့အကျိုး မရနိုင်ဘူး၊ ကုသိုလ်ကံတွေကို ဖြည့်ကျင့်လို့လည်း ကောင်းတဲ့အကျိုး မရနိုင်ဘူး၊ အကုသိုလ်ကံတွေ ဆည်းပူးလိုက်လို့လည်း မကောင်းတဲ့အကျိုး မရနိုင်ဘူး၊ ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတွေရဲ့ အကျိုးတရားသည် မရှိပါဘူး၊ သုစရိုက်တရား၊ ဒုစရိုက်တရားတို့ရဲ့ အကျိုးတရားသည် မရှိပါဘူးလို့ ဒီလို ယုံကြည်နေတယ်။</p> <p><b>နတ္ထိ အယံ လောကော</b>—ဤလောကသည် <b>နတ္ထိ</b> (= မရှိ)။ ဟိုးတမလွန် လောကကနေ ဒီလောက လာဖြစ်တယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ <b>နတ္ထိ ပရော လောကော</b>—တမလွန်လောကသည် နတ္ထိ—မရှိ။ ဒီလောကနေ တစ်ပါးသော လောက သွားဖြစ်တယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ သူက ဒီလို ယုံကြည်တယ်။ သူတို့က သေရင် ပြတ်သွားတယ်။ ဟိုမှာဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဟိုမှာ သေ ဟိုမှာ ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဒီမှာ ဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဒီမှာ သေ ဒီမှာ ပြတ်သွားတာပဲ။ ဟိုကနေ ဒီလာတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့က ဒီလို ယုံကြည်တယ်။ စကြာဝဠာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြောင်းလဲရိုး မရှိဘူး။ လောက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြောင်းလဲပြီး ဖြစ်ရိုးဓမ္မတာ မရှိဘူး။ သူတို့က ဒီလို ယုံကြည်တယ်။</p> <p><b>နတ္ထိ မာတာ</b>—အမိအပေါ် ပြုစုကျွေးမွေးအပ်တဲ့ ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုသည် <b>နတ္ထိ</b> (= မရှိ)။ <b>နတ္ထိ ပိတာ</b>—အဖအပေါ်၌ ပြုစုကျွေးမွေးအပ်တဲ့ ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုသည် <b>နတ္ထိ</b> (= မရှိ)။ အမေအပေါ်မှာ ကောင်းတဲ့ အကျိုးပြုသော်လည်း ကောင်းတဲ့ အကျိုး မရနိုင်ဘူး။ အမေအပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ အကုသိုလ်တရား ပြုသော်လည်း မကောင်းတဲ့အကျိုး မရနိုင်ဘူး။ အဖေအပေါ်မှာ ကောင်းတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ပြုသော်လည်း ကောင်းတဲ့အကျိုး မရနိုင်ဘူး။ အဖေအပေါ်မှာ ပြစ်မှားလို့လဲ မကောင်းတဲ့အကျိုး ဘယ်လိုမှ မရနိုင်ဘူး။ ဒီလို လက်ခံယုံကြည်တယ်။ သူက ကံ-ကံ၏အကျိုးကို လုံးလုံး ပစ်ပယ်နေတဲ့ ဝါဒပဲ။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်ပေါ့ ဒကာကြီးတွေ။ အမေ၊ အဖေဆိုတာ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ မေတ္တာနဲ့ သားသမီးတွေ အပေါ်မှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ မိဘဖြစ်ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း နားလည်ကြပါတယ်။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေရှိတဲ့ မိဘအပေါ်မှာ ပြစ်မှားတာတောင် အပြစ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒကာကြီးတွေ ဒီဝါဒထက် ဆိုးတဲ့ဝါဒ ရှိဦးမလား? မရှိတော့ဘူး။ ဒါဟာ တိရစ္ဆာန်အပေါ်မှာ ထားရှိတဲ့ စိတ်ထားမျိုးတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား? ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>နောက်တစ်ခု - <b>နတ္ထိ သတ္တာ ဩပပါတိကာ</b>—သေပြီးနောက် ဖြစ်နေတဲ့ သတ္တဝါဆိုတာ မရှိဘူး။ အပြတ်ပဲ။ သတ္တဝါဆိုတာ သေပြီးနောက် ဘာမှ မရှိဘူး။ ခေါင်းဟိုဘက် ဘာမှ မရှိဘူး။ ဘဝဆိုတာ ပုခက်နဲ့ ခေါင်းအကြားမှာပဲ ရှိတယ်။ ဟိုဘက် ဘာမှ မရှိပါဘူးဆိုပြီးတော့ တစ်ချိန်က ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ကမ္ဘာအေးမှာ ကြွေးကြော်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု <b>နတ္ထိ လောကေ သမဏဗြာဟ္မဏာ သမ္မဂ္ဂတာ သမ္မာပဋိပန္နာ ယေ ဣမဉ္စ လောကံ ပရဉ္စ လောကံ သယံ အဘိညာ သစ္ဆိကတွာ ပဝေဒေန္တီတိ</b>။ ဣမသ္မိံ လောကေ—ဤလောက၌ သမဏဗြာဟ္မဏာ—သမဏ ဗြဟ္မဏ အမည်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဣမဉ္စ လောကံ—ဤလောကကိုလည်းကောင်း၊ ပရဉ္စ လောကံ—တမလွန် လောကကိုလည်းကောင်း သယံ အဘိညာ— ကိုယ်တိင် ထူးသော ဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်ကြကုန်၍ သစ္ဆိကတွာ—မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြကုန်၍ ပဝေဒေန္တီ—ဆိုဆုံးမ နိုင်ကြကုန်၏၊ တထာရူပါ—ထိုကဲ့သို့ သဘောရှိကြကုန်သော၊ အညီအညွတ် ကျင့်ကြကုန်သော၊ ကောင်းစွာ ကျင့်ကြံကျိုးကုတ် အားထုတ်လျက် ရှိကြကုန်သော တေ သမဏဗြာဟ္မဏာ—ထိုကဲ့သို့သော သာမဏ ဗြဟ္မဏမျိုးသည် လောကေ—လောက၌ <b>နတ္ထိ</b> = မရှိပါ။</p> <p>ဒီလောက၊ တမလွန်လောက အကြောင်းတွေကို ထူးသော ဉာဏ်ဖြင့် ထွင်းဖောက်သိပြီးမှ ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ ကျင့်နေတဲ့ ဘုရားအစရှိတဲ့ သာမဏ၊ ဗြဟ္မဏဆိုတာ လောကမှာ မရှိပါဘူး။ ဘုရားရှင် လောက ရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့က လက်မခံဘူး။ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ လက်မခံဘူး။ သာမဏ၊ ဗြဟ္မဏ အမည်ရှိတဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ လက်မခံဘူး။ ဒီသူတော်ကောင်းတွေ အညီအညွတ် မဂ္ဂင် ၈-ပါး ကျင့်လိုက်တဲ့အတွက် သာမဏ ဗြဟ္မဏ ဖြစ်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>မဂ္ဂင်တရား အကျင့်မြတ်တွေကို ကောင်းမွန်စွာ ကျင့်ခြင်းကြောင့် သာမဏ၊ ဗြဟ္မဏဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လောကမှာ မရှိဘူး။ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ ဒီလို ကျင့်တဲ့အတွက် တမလွန်လောကကို ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် သိနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သာမဏ၊ ဗြဟ္မဏ အမည်ရနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မရှိဘူး။ နတ္ထိက သမားတွေပဲ။ နတ္ထိက ဒိဋ္ဌိလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို လုံးလုံး ပစ်ပယ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။ ပေါင်းလိုက်တော့ မနောကံ ဘယ်နှစ်ခု ဖြစ်သွားသလဲ? အဘိဇ္ဈာ၊ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ၊ ဗျာပါဒ ဆိုပြီးတော့ သုံးခု။</p> <b>ဧဝံ ခေါ, ဂဟပတယော, တိဝိဓံ မနသာ အဓမ္မစရိယာဝိသမစရိယာ ဟောတိ။/b>။<br> ဂဟပတယော-ဒကာတို့... ဧဝံ-ဤသို့လျှင် မနသာ—စိတ်ဖြင့်၊ အဓမ္မစရိယာ—အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်းသည်၊ ဝိသမစရိယာ—မမျှမတ ကျင့်ခြင်းသည်၊ <b>တိဝိဓံ</b>—သုံးမျိုးသုံးစား၊ <b>ဟောတိ</b> ဖြစ်ပေ၏။ မနောကံစိတ်နဲ့ အဓမ္မစရိယာ—အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်း၊ ဝိသမစရိယာ—မညီမျှမမျှမတ မညီမညွတ် ကျင့်ခြင်း သုံးမျိုးရှိတယ်—</p> <p>ဒါယကာတို့... <b>ဧဝံ</b> - ဤသို့လျှင်၊ <b>အဓမ္မစရိယ</b> - အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်းကြောင့်၊ <b>ဝိသမစရိယ</b> - မညီမညွတ် မမျှမတ ကျင့်ခြင်းကြောင့်၊ <b>အဓမ္မစရိယဟေတု</b> - အဓမ္မကို ကျင့်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်၊ <b>ဝိသမစရိယဟေတု</b> - မညီမညွတ် မမျှမတ ကျင့်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့်၊ <b>ဣဓ</b> - ဤလောက၌၊ <b>ဧကစ္စေ သတ္တာ</b> - အချို့ကုန်သော သတ္တဝါတို့သည်၊ <b>ကာယဿ ဘေဒါ</b> - ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ပျက်စီးခြင်း (အသက်သေခြင်း) ကြောင့်၊ <b>ပရံ မရဏံ</b> - စုတိပြတ်ကြွေ သေလွန်သည်မှ နောက်ကာလ၌၊ <b>အပါယံ</b> - ချမ်းသာဟူ၍ မြင်ခွင့်မျှမရှိသော အပါယ်သို့လည်းကောင်း၊ <b>ဒုဂ္ဂတိံ</b> - မကောင်းမှုပြုသူ ဒုစရိုက်သမားတို့၏ လာရောက်ရာဖြစ်သော ဒုဂ္ဂတိဘဝသို့လည်းကောင်း၊ <b>ဝိနိပါတံ</b> - အလိုအာသာ ဆန္ဒကင်းလျက် ဖရိုဖရဲ ပြိုကွဲပျက်စီးလျက် ကျရောက်ရာဖြစ်သော ဝိနိပါတသို့လည်းကောင်း၊ <b>နိရယံ</b> - ငရဲသို့၊ <b>ဥပပဇ္ဇန္တိ</b> - ကျရောက်ကြရပေကုန်၏။</p> <p>ဒီလို အဓမ္မကျင့်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် မညီမမျှ <b>ဝိသမလောဘ</b> ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် သတ္တဝါတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးပြီးသည်မှ နောက်ကာလ၌ သေလွန်သည်မှ နောက်ကာလ၌ ချမ်းသာဟူ၍ မြူငွေ့မျှ မရှိသော မကောင်းမှုပြုသူ ဒုစရိုက်သမားတို့ရဲ့ လားရောက်ရာဖြစ်တဲ့ အလိုအာသာဆန္ဒ ကင်းလျက် ဖရိုဖရဲ ပျက်စီးကျရောက်ရာဖြစ်တဲ့ ငရဲကို ကျရောက်သွားတယ်။ အလိုအာသာဆန္ဒ ကင်းတယ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ?</p> <p>ငရဲသွားချင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဒီလောက တကယ်ခံရတော့မယ်ဆိုရင် ငရဲသွားချင်တဲ့ အလိုအာသာဆန္ဒရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရှိနိုင်ပါ့မလား? ဒါပေမဲ့ မိမိ ပြုကျင့်ထားတဲ့ ဒီအကုသိုလ်ကံတွေက အပါယ်ငရဲသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ အလိုမရှိပေမယ့် ဒီနေရာကို ဧကန်ရောက်ရတော့မယ်။ ရောက်ရတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဒီနေရာမှာ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် သဘောလေး ဘုန်းကြီး နည်းနည်း ပြောချင်ပါတယ် -</p> <p>ကံမှာ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်တို့ ခြံရံမြဲ ဖြစ်တယ်။ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်တို့ ခြံရံတယ်ဆိုတာက များသောအားဖြင့် ကုသိုလ်ကံမှာပါ။ ကုသိုလ်သင်္ခါရ ကံတွေမှာ များသောအားဖြင့် အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်တို့ ခြံရံထားတယ်။ အကုသိုလ်ကံကျတော့ တစ်ခါတစ်ရံ ခြံရံတာလည်း ရှိတယ်၊ မခြံရံတာလည်း ရှိတယ်။ မခြံရံဘူးဆိုတာက ဒီလို ဒီဒုစရိုက်တရားတွေကို ဖြည့်ကျင့်ရင် အပါယ်လေးဘုံ ရောက်မယ်ဆိုတာသိရင် အဲဒီ အပါယ်လေးဘုံ သွားချင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် လောကမှာ ရှိပါ့မလား? အပါယ်လေးဘုံ သွားချင်တဲ့ စိတ်ထား၊ အထူးသဖြင့် ငရဲပေါ့။ ငရဲကို သွားချင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိပါ့မလား? လူဖြစ်ချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရှိချင် ရှိမယ်။ နတ်ဖြစ်ချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရှိချင် ရှိမယ်။ ဗြဟ္မာဖြစ်ချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရှိချင် ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငရဲ ရောက်ချင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ရှိနိုင်ပါ့မလား? များသောအားဖြင့် မရှိနိုင်ဘူး။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်က ငရဲဘဝကို လှမ်းပြီး တွယ်တာ တပ်မက်မှု မရှိပေမယ့် ငရဲရောက်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ဒုစရိုက်ကံတွေကို အင်မတန် နှစ်သက်မြတ်နိုးနေတယ်။ ဟ ... ဒီစကား မပြောရဘူးနော်, ဒီစကားမျိုး မပြောနဲ့ ဆရာသမားတွေက ဆိုဆုံးမတယ်။ မိဘတွေက ဆိုဆုံးမတယ်။ မပြောဘဲ နေနိုင်သလား? မနေနိုင်ဘူး။ ဒီအလုပ် မလုပ်နဲ့ ဆရာသမားတွေက ပြောဆိုဆုံးမတယ်။ မိဘတွေက ပြောဆိုဆုံးမတယ်။ မလုပ်ဘဲ နေနိုင်သလား? မနေနိုင်ဘူး။</p> <p>ဒီစိတ်ထားမျိုးလေးတွေ မထားရဘူး။ ဒီစိတ်ဓာတ် မရှိရဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာ ဒီစိတ်ဓာတ် မရှိဘူး။ ဘုရားက ဟောတယ်။ မကြံစည်ဘဲ နေနိုင်သလား? မနေနိုင်ဘူး။ မနေနိုင်ဘူးဆိုတာက ဒီဒုစရိုက်တွေအပေါ်၌ မပြုရရင် မနေနိုင်တဲ့စိတ်ထား၊ ဒုစရိုက်အပေါ်မှာ တွယ်တာနေတဲ့ စိတ်ထား၊ ဒုစရိုက်အပေါ်မှာ တွယ်တာမက်မောနေတဲ့ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်တွေက ငရဲကို ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။ ဒုစရိုက်ကို လွန်ကျူးကြောင်းဖြစ်တဲ့ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်တွေက ခြံရံထားတယ်။ ဘယ် အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်လည်းဆိုတော့ ဒုစရိုက်ကို လွန်ကျူးကြောင်းဖြစ်တဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေကို ဒီ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်တွေက ခြံရံထားတယ်။ အဲဒီ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်တွေ ခြံရံထားတဲ့ ဒုစရိုက်ကံတွေက ငရဲသို့ ရောက်အောင် ပို့ပေးတယ်။ သေခါနီး အချိန်အခါ ရောက်ပြီဆိုတော့မှ တချို့တချို့ နောင်တ အကြီးအကျယ်ရတယ်။</p> <p><b>"အဂတံ ဝတ မေ ကလျာဏံ၊ အဂတံ ကုသလံ၊ အဂတံ ဘယတ္တာဏံ၊ ကတံ ပါပံ၊ ကတံ လုဒ္ဒံ၊ ကတံ ကိဗ္ဗိသံ။"</b></p> <p><b>အဟံ</b> - ငါသည်၊ <b>ကလျာဏံ</b> - ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို၊ <b>အဂတံ ဝတ</b> - မပြုခဲ့မိလေစွတကား။ <b>ကုသလံ</b> - ကုသိုလ်ကို၊ <b>အဂတံ ဝတ</b> - မပြုခဲ့မိလေစွတကား။ <b>ဘယတ္တာဏံ</b> - ကြောက်မက်ဖွယ် အပါယ်သံသရာဘေးမှ တားမြစ်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ ကုသိုလ်ကံကို၊ <b>အဂတံ ဝတ</b> - မပြုခဲ့မိလေစွတကား။</p> <p>သေခါနီး ကာလကျတော့ မကောင်းတဲ့ ဘုံဘဝ ရောက်တော့မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တွေက ထင်လာပြီ။ ငရဲ ရောက်တော့မယ်ဆိုရင် ငရဲအစရှိတဲ့ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တွေက ထင်လာပြီ။ နေစောင်းသွားပြီ ဆိုလို့ရှိရင် တောင်ရဲ့အရိပ်သည် အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ တွဲလဲကျတည်သလို သေခါနီးကာလမှာ ဒီအကုသိုလ်ကံက အကျိုးပေးတော့မယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီအကုသိုလ်ကံရဲ့ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တွေက ထင်ပြီ။ အဲဒီလို ထင်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ငါတော့ မကောင်းတဲ့ ဘုံဘဝ ဧကန် ရောက်ရတော့မယ်ဆိုတာလည်း သိပြီ။ အဲဒီ အချိန်အခါကျမှ သူက ဘာဖြစ်သလဲ?</p> <b>အဟံ</b> - ငါသည်၊ <b>ကလျာဏံ</b> - ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို၊ <b>အဂတံ ဝတ</b> - မပြုခဲ့မိလေစွတကား။ <b>ကုသလံ</b> - ကုသိုလ်ကို၊ <b>အဂတံ ဝတ</b> - မပြုခဲ့မိလေစွတကား။ <b>ဘယတ္တာဏံ</b> - ကြောက်မက်ဖွယ် အပါယ်သံသရာဘေးမှ တားမြစ်ပေးနိုင်သည့် ကုသိုလ်ကံကို၊ <b>အဂတံ ဝတ</b> - မပြုခဲ့မိလေစွတကား။</p> ကြောက်မက်ဖွယ် အပါယ်သံသရာဘေးမှ တားမြစ်ရင်း ကုသိုလ်ကံကို မပြုခဲ့မိလေစွတကား။ ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်သော အပါယ်သံသရာဘေးကြီးမှ တားမြစ်နိုင်တဲ့ စိတ်ချရတဲ့ ကုသိုလ်ကံကတော့ သောတာပတ္တိ မဂ်ဉာဏ် အစရှိတဲ့ ကုသိုလ်တွေပါပဲ။ အဆင့်အတန်း အလွန် မြင့်မားနေတဲ့ ကုသိုလ်တွေ။ အဲဒီထက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကုသိုလ်တွေလည်း ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတော့ ရှိပါတယ်။</p> <p>ဥပမာ - နာမရူပပရိဂ္ဂဟဉာဏ်နဲ့ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် ရခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင်လည်း အပါယ်သံသရာမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လို့တော့ အဆိုရှိပါတယ်။ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရရှိခဲ့မယ် ဆိုလို့ရှိရင်လည်း အပါယ်သံသရာမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လို့ အဆိုရှိပါတယ်။ အေး ... သေသည့်တိုင်အောင် ဈာန်တွေက မလျောကျခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီဈာန်တွေကလည်း အပါယ်သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထုတ်ဆောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။</p> <p>ဒီနေရာမှာ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်လို အထူး ရည်ညွှန်းပြီး ဘုရားဟောနေတယ်နော်။ ဒါကြောင့် သေခါနီးကာလကျတော့ ခုလို မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တွေ ထင်လာတော့မှ ငါသည် ကောင်းမှုကုသိုလ် မပြုခဲ့မိတာတော့ မှားပြီ။ ကုသိုလ်တရားတွေ မဆည်းပူးခဲ့တာတော့ မှားပြီ။ အပါယ်သံသရာ ဒုက္ခဘေးကြီးမှ တားမြစ်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာလုပ်ငန်းတွေကို ပွားများအားထုတ်မှု မရှိခဲ့တာတော့ မှားပြီ။ ဒါတွင်ပဲလား ဆိုတော့ မကသေးဘူး။</p> <p><b>အဟံ</b> - ငါသည်၊ <b>ပါပံ</b> - မကောင်းမှုကို၊ <b>ကတံ ဝတ</b> - ပြုမှားမိလေစွတကား။ <b>လုဒ္ဒံ</b> - ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို၊ <b>ကတံ ဝတ</b> - ပြုမှားမိလေစွတကား။ <b>ကိဗ္ဗိသံ</b> - ညစ်နွမ်းမှု အကုသိုလ်တရားကို၊ <b>ကတံ ဝတ</b> - ပြုမှားမိလေစွတကား။ <p>ငါ မကောင်းမှုတွေ ပြုခဲ့မိတာတော့ မှားပြီ၊ မကောင်းတဲ့ ဝစီကံတွေ ပြုကျင့်မိတာတော့ မှားပြီ၊ မကောင်းတဲ့ ကာယကံတွေ ပြုကျင့်မိတာတော့ မှားပြီ၊ မကောင်းတဲ့ မနောကံတွေ ပြုကျင့်မိတာတော့ မှားပြီ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေကို ပြုခဲ့မိတာတော့ မှားပြီ၊ စိတ်ညစ်နွမ်းကြောင်းဖြစ်တဲ့ အကုသိုလ်တရားတွေကို ငါ ဆည်းပူး အားထုတ်ခဲ့မိတာတော့ မှားပြီ၊ အဲဒီ အခါကျတော့မှ ဝမ်းနည်းလာတယ်။ ဝမ်းနည်းပြီးတော့မှ ကိုယ့်ဘာသာကို သိနေပြီ။</p> <p>ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို မပြုရသေးတဲ့ အပါယ်သံသရာ ဒုက္ခဘေးမှ ထုတ်ဆောင်ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား အပြည့်ရှိနေတဲ့ သမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာကုသိုလ်တွေကို စနစ်တကျ လေ့လာဆည်းပူးမှု မရှိသေးတဲ့, မကောင်းမှုတွေကို ပြုထားပြီး ဖြစ်နေတဲ့, ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပြုထားပြီး ဖြစ်နေတဲ့, ညစ်နွမ်းမှု အကုသိုလ်တရားတွေကို ရှာဖွေဆည်းပူးထားပြီး ဖြစ်နေတဲ့ ငါ့အဖို့ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်သမားတို့ ဧကန်သွားရောက်ရာဖြစ်တဲ့ ဒီဂတိကြီးကိုတော့ ငါ တကယ်သွားရောက်ရတော့မယ်။ <b>ဣတိ</b> - ဤသို့လျှင်၊ <b>ယာဝတကာ</b> - အကြင်မျှလောက်ကုန်သော၊ <b>အကတကလျာဏာနံ</b> - ကောင်းမှုကို မပြုကြကုန်သေးသော၊ <b>အကတကုသလာနံ</b> - ကုသိုလ်ကို မပြုကြကုန်သေးသော၊ <b>အကတဘယတ္တာဏာနံ</b> - ကြောက်မက်ဖွယ် အပါယ်သံသရာမှ တားမြစ်မှုကို မပြုလုပ်ကြကုန်သေးသော၊ <b>ကတပါပါနံ</b> - မကောင်းမှုကို ပြုပြီးဖြစ်ကြကုန်သော၊ <b>ကတလုဒ္ဒါနံ</b> - ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပြုပြီးဖြစ်ကြကုန်သော၊ <b>ကတကိဗ္ဗိသာနံ</b> - ညစ်နွမ်းမှု အကုသိုလ်ကို ပြုပြီးဖြစ်ကြကုန်သော သူတို့၏၊ <b>ယာဝတကာ ကတိ</b> - အကြင်မျှလောက်သော မကောင်းသော လာရောက်ရာဖြစ်တဲ့ ဂတိသည်၊ <b>အတ္ထိ</b> - ရှိပေ၏။ </p>> <p>ထို မကောင်းမှု ပြုသူ ဒုစရိုက်သမားတို့၏ လားရောက်ရာဖြစ်သော ဂတိသို့ ငါသည် လားရောက်ရပေတော့အံ့။ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် သိနေပြီ။ အဲဒီလို စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်လာပြီ။ <b>ဣတိ</b> -ဤသို့လျှင် <b>သော</b> -ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် <b>သောစတိ</b> - စိုးရိမ်ပူဆွေး၏၊ <b>ပရိဒေဝတိ</b> -ငိုကြွေးမြည်တမ်း၏၊ <b>ကိလမတိ</b> -စိတ်ပင်ပန်းဆင်း၍ နေပေ၏၊ <b>ဥရတ္တာဠိံ ကန္ဒတိ</b> -ရင်ဘတ် စည်တီး၍ နေပေ၏၊ <b>သမ္မောဟံ အာပဇ္ဇတိ</b> - တွေဝေခြင်းသို့ ရောက်ရလေ၏။ အဲဒီ အချိန်ကျတော့မှ မျက်ရည်တွေ တွေတွေကျပြီး စိုးရိမ်ပူဆွေးနေပြီ။ ကယ်တင်လို့ ရနိုင်ပါဦးမလား? မရတော့ဘူး။</p> <p>သူ့ ကံတွေက အကျိုးပေးဖို့ရာ အခါအခွင့် သင့်လာပြီ။ အဲဒီ အချိန်အခါမျိုးကျမှ တရားအားထုတ်ချင်ပါတယ် ဖြစ်ပါ့မလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ခုလို အချိန်အခါလေးတွေမှာ မိမိတို့ရဲ့ ကာယကံ စင်ကြယ်မှုလေးတွေ ရှိအောင်, ဝစီကံ စင်ကြယ်မှုလေးတွေ ရှိအောင်, မနောကံ စင်ကြယ်မှုလေးတွေ ရှိအောင် အချိန်မှီ စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ဖို့ မလိုဘူးလား? သိပ်လိုတယ်။ အဲဒီလို လိုအပ်တဲ့အတွက် မြတ်စွာဘုရားက <b>အဓမ္မစရိယ ဝိသမစရိယ</b>ခေါ်တဲ့ အဓမ္မကျင့်စဉ်၊ ဝိသမကျင့်စဉ်တွေကို ဟောပြီးတဲ့အခါမှာ <b>ဓမ္မစရိယာ သမစရိယာ</b>ခေါ်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဆက်ပြီး ဟောပြန်တယ်။</p> <p><b>"တိဝိဓံ ခေါ, ဂဟပတယော, ကာယေန ဓမ္မစရိယာသမစရိယာ ဟောတိ, စတုဗ္ဗိဓံ ဝါစာယ ဓမ္မစရိယာသမစရိယာ ဟောတိ, တိဝိဓံ မနသာ ဓမ္မစရိယာသမစရိယာ ဟောတိ။"</b></p> <p>ကိုယ်ဖြင့် ပြုကျင့်ရမယ့် ဓမ္မစရိယက သုံးမျိုး၊ နှုတ်ဖြင့် ပြုကျင့်ရမယ့် ဓမ္မစရိယက လေးမျိုး၊ စိတ်ဖြင့် ပြုကျင့်ရမယ့် ဓမ္မစရိယက သုံးမျိုးဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားက ဆက်ဟောပြန်တယ်။ <p><b>ကထဉ္စ, ဂဟပတယော, တိဝိဓံ ကာယေန ဓမ္မစရိယာသမစရိယာ ဟောတိ?</b> ကိုယ်ဖြင့် ပြုကျင့်ရမယ့် ဓမ္မစရိယ သုံးမျိုးက ဘာလဲ?</p> <p><b>ဣဓ, ဂဟပတယော, ဧကစ္စော ပါဏာတိပါတံ ပဟာယ ပါဏာတိပါတာ ပဋိဝိရတော ဟောတိ, နိဟိတဒဏ္ဍော နိဟိတသတ္ထော လဇ္ဇီ ဒယာပန္နော သဗ္ဗပါဏဘူတဟိတာနုကမ္ပီ ဝိဟရတိ။</b></p> <p>ဂဟပတယော-ဒါယကာတို့... <b>ဣဓ</b> - ဤလောက၌၊ <b>ဧကစ္စော</b> - အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>ပါဏာတိပါတံ</b> - သူ့အသက်သတ်ခြင်းကို၊ <b>ပဟာယ</b> - ပယ်စွန့်ထားခဲ့၍၊ <b>ပါဏာတိပါတာ</b> - သူ့အသက်သတ်ခြင်းမှ၊ <b>ပဋိဝိရတော</b> - ရှောင်ကြဉ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>နိဟိတဒဏ္ဍော</b> - ချထားအပ်ပြီးသော တုတ်လက်နက်ရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ <b>နိဟိတသတ္ထော</b> - ချထားအပ်ပြီးသော လက်နက်ရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>လဇ္ဇီ</b> - မကောင်းမှုတို့၌ (စိတ်ကို ပြုရမှာ) ရှက်တတ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>ဒယာပန္နော</b> - သတ္တဝါတို့အပေါ်၌ ကြင်နာသနားခြင်း ကရုဏာတရား ထင်ရှားရှိသည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <b>သဗ္ဗပါဏဘူတဟိတာနုကမ္ပီ</b> - အလုံးစုံသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို လိုလားတောင်းတ အစဉ်သနား စောင့်ရှောက်သော စိတ်ထားရှိသည်ဖြစ်၍၊ <b>ဝိဟရတိ</b> - နေထိုင်၏။</p> အဆင့်မြင့် မသွားဘူးလား? မြင့်သွားပြီ။ သတ္တဝါတွေအပေါ်၌ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လိုတဲ့ စိတ်ထား မရှိဘူး။ သတ်ခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရပ်တွေကို ရှောင်တယ်။ သူတစ်ပါးတို့ သေကျေ ပျက်စီးစေမယ့် တုတ် ဓား လက်နက်ဟူသမျှကို အကုန်လုံး စွန့်လွှတ်ထားတယ်။ မကောင်းမှု ဒုစရိုက် ဒီသတ္တဝါတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ရှက်နေတဲ့ စိတ်ထား အမြဲရှိတယ်။ သတ္တဝါတွေအပေါ် ကြင်နာသနားနေတဲ့ စိတ်ထား အမြဲရှိတယ်။ သတ္တဝါတွေရဲ့ အကျိုးကို လိုလားတောင့်တနေတဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ အကျိုးကို အစဉ်သနားစောင့်ရှောက်နေတဲ့ စိတ်ထားဖြင့် နေထိုင်တယ်။ အဆင့်မြင့်သွားပြီ။</p> <p><b>အဒိန္နာဒါနာ ပဋိဝိရတော ဟောတိ</b> </p> <p>သူတစ်ပါးတို့ အရှင်သည် ကိုယ်, နှုတ်ဖြင့် မပေးအပ်တဲ့ ဝတ္ထုကို ယူခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပြန်တယ်။ သူတစ်ပါးတွေရဲ့ ပစ္စည်းက တောမှာ ထားသည်ပဲ ဖြစ်စေ၊ ရွာမှာ ထားသည် ဖြစ်စေ၊ တောမှာ တည်ရှိနေသည်ပဲ ဖြစ်စေ၊ ရွာမှာ တည်ရှိနေသည်ပဲ ဖြစ်စေ သူတစ်ပါးရဲ့ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ခိုးယူလိုသော စိတ်အစဉ်ဖြင့် ဘယ်တော့မှ မယူဘူး။ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>ကာမေသုမိစ္ဆာစာရာ ပဟာယ ကာမေသုမိစ္ဆာစာရာ ပဋိဝိရတော ဟောတိ</b> </p> <p>ကာမတို့၌ မှားယွင်းဖောက်ပြန်နေတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေကို သူက စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ အမိ စောင့်ရှောက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ အဖ စောင့်ရှောက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ အမိ, အဖ စောင့်ရှောက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ အစ်ကိုတွေ, မောင်တွေ စောင့်ရှောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ နှမ, ညီမ စောင့်ရှောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဆွေမျိုးတွေ စောင့်ရှောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ အနွယ်က စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ တရားကျင့်ဖော်တွေက စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ အရှင်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဒဏ်ထားထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ ယုတ်ဆုံးအားဖြင့် လက်ထပ်မယ်ဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်ဖြင့် ပန်းကုံးအစွပ် ခံထားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်အားလုံး အပေါ်၌ မှားယွင်းစွာ ကျင့်ခြင်းကို ရှောင်တယ်။ ဒါက ကာယကံဖြင့် ဓမ္မစရိယကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ခြင်းပဲ။ မြတ်စွာဘုရား ခုဟောတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု နှုတ်ဖြင့် ဓမ္မစရိယကျင့်ခြင်း၊ သမစရိယ နှုတ်ဖြင့် ညီညီညွတ်ညွတ် မျှမျှတတ ကျင့်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ? လေးမျိုးရှိတယ်နော်။ နံပါတ်တစ်က ဘာလဲ?</p> <b> ဣဓ, ဂဟပတယော, ဧကစ္စော မုသာဝါဒံ ပဟာယ မုသာဝါဒါ ပဋိဝိရတော ဟောတိ။</b><br> ဂဟပတယော-ဒါယကာတို့... <b>ဣဓ</b> - ဤလောက၌၊ <b>ဧကစ္စော</b> - အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>မုသာဝါဒံ</b> - မုသားစကား ပြောကြားခြင်းကို၊ <b>ပဟာယ</b> - ပယ်စွန့်ထားခဲ့၍၊ <b>မုသာဝါဒါ</b> - မုသားစကား ပြောကြားခြင်းမှ၊ <b>ပဋိဝိရတော</b> - ရှောင်ကြဉ်သည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ <p>မုသားစကား ပြောတာက ရှောင်ကြဉ်လိုက်ပြီ။<p><b>သဘာဂတော ဝါ ပရိသာဂတော ဝါ, ဉာတိမဇ္ဈဂတော ဝါ ပူဂမဇ္ဈဂတော ဝါ ရာဇကုလမဇ္ဈဂတော ဝါ, အဘိနီတော သက္ခိပုဋ္ဌော – ‘ဧဟမ္ဘော ပုရိသ, ယံ ဇာနာသိ တံ ဝဒေဟီ’တိ, သော အဇာနံ ဝါ အာဟ – ‘န ဇာနာမီ’တိ, ဇာနံ ဝါ အာဟ – ‘ဇာနာမီ’တိ, အပဿံ ဝါ အာဟ – ‘န ပဿာမီ’တိ, ပဿံ ဝါ အာဟ – ‘ပဿာမီ’တိ။</b><br> <b>သဘာဂတော ဝါ </b> - ပွဲသဘင် အလယ်သို့ ရောက်ရှိတဲ့အခါ၌သော်လည်းကောင်း၊ <b>ပရိသဂတော ဝါ</b> - ပရိသတ်အလယ်သို့ ရောက်ရှိတဲ့အခါ၌သော်လည်းကောင်း၊ <b>ဉာတိမဇ္ဈဂတော ဝါ</b> - ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိတဲ့အခါ၌သော်လည်းကောင်း၊ <b>ပူဂမဇ္ဈဂတော ဝါ</b> - အသင်းအဖွဲ့၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိတဲ့အခါ၌သော်လည်းကောင်း၊ <b>ရာဇကုလမဇ္ဈဂတော ဝါ</b> - အာဏာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိတဲ့အခါ၌သော်လည်းကောင်း၊ <b>အဘိနီတော</b> - ရှေးရှုခေါ်ဆောင်လျက်၊ <b>သက္ခိပုဋ္ဌော</b> - သက်သေအရာ၌ တည်လျက် မေးမြန်းအပ်သည်ရှိသော်၊ "အို... အမောင်ယောကျ်ား၊ သင် သိသည့်အရာဝတ္ထုကို ပြောဆိုပါ" ဤသို့သဖြင့် မေးမြန်းအပ်သည်ရှိသော်၊ <b>သော</b> - ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ <b>အဇာနံ ဝါ</b> - မသိသည်ကိုလည်း၊ <b>"န ဇာနာမီ"တိ အာဟ</b> - "မသိပါ" ဟူ၍ ပြောဆို၏။ <b>ဇာနံ ဝါ</b> - သိသည်ကိုလည်း၊ <b>"ဇာနာမီ"တိ အာဟ</b> - "သိပါ၏" ဟူ၍ ပြောဆို၏။ <b>အပဿံ ဝါ</b> - မမြင်သည်ကိုလည်း၊ <b>"န ပဿာမီ"တိ အာဟ</b> - "မမြင်ပါ" ဟူ၍ ပြောဆို၏။ <b>ပဿံ ဝါ</b> - မြင်သည်ကိုလည်း၊ <b>"ပဿာမီ"တိ အာဟ</b> - "မြင်ပါ၏" ဟူ၍ ပြောဆို၏။</p>ပရိသတ်စုံတဲ့ လူဘုံအလယ်၊ အထူးသဖြင့် တရားရုံးတို့လို ဌာနမျိုးပေါ့။ အဲဒီလို နေရာမျိုးတွေ ရောက်ပြီ။ အသင်းအဖွဲ့ ရှေ့ရောက်ပြီ။ မေးလိုက်တယ်။ မသိရင် မသိဘူးလို့ ပြောရမယ်နော်။ သိရင် သိတယ်လို့ ပြောပါ ဆိုပြီးတော့ တိုက်တွန်းတဲ့အခါမှာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က မသိတာကို မသိဘူးလို့ ပြောတယ်။ မမြင်တာကို မမြင်ပါဘူးလို့ ပြောတယ်။ သိတာကို သိတယ်လို့ ပြောတယ်။ မြင်တာကို မြင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောတယ်။ ဒါဟာ မြတ်စွာဘုရား နှစ်ခြိုက်တဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ။ မြတ်စွာဘုရား နှစ်ခြိုက်တဲ့ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ? မိမိအတွက်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်စေ၊ သူတစ်ပါးအတွက်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်စေ၊ ပစ္စည်းလေးပါး အာမိသကြောင့်ပဲ ဖြစ်စေ ချို့ယွင်းဖောက်ပြန် မမှန်ကန်တဲ့ စကားတွေကို ဒီသူတော်ကောင်းသည် မပြောဘူး။ မပြောတော့ ဘာဖြစ်မလဲ? ဘာအကျိုးရှိမလဲ? အကျိုးတွေကို ဟောချင်လို့ မြတ်စွာဘုရား ဒီမှာ ချည်နေတာ။</p> <p>ကဲ နံပါတ်နှစ် -</p> <b>‘‘ပိသုဏံ ဝါစံ ပဟာယ ပိသုဏာယ ဝါစာယ ပဋိဝိရတော ဟောတိ, ဣတော သုတွာ န အမုတြ အက္ခာတာ ဣမေသံ ဘေဒါယ, အမုတြ ဝါ သုတွာ န ဣမေသံ အက္ခာတာ အမူသံ ဘေဒါယ။ ဣတိ ဘိန္နာနံ ဝါ သန္ဓာတာ, သဟိတာနံ ဝါ အနုပ္ပဒါတာ, သမဂ္ဂါရာမော သမဂ္ဂရတော သမဂ္ဂနန္ဒီ သမဂ္ဂကရဏိံ ဝါစံ ဘာသိတာ ဟောတိ။</b></p> <p><b>ပိသုဏံ ဝါစံ</b> - ချောပစ် ဂုန်းတိုက်တဲ့ စကားကို၊ <b>ပဟာယ</b> - ပယ်စွန့်ထားခဲ့၍၊ <b>ပိသုဏာယ ဝါစာယ</b> - ချောပစ် ဂုန်းတိုက်တဲ့ စကားမှ၊ <b>ပဋိဝိရတော</b> - ရှောင်ကြဉ်ခြင်းသည်၊ <b>ဟောတိ</b> - ဖြစ်၏။ ဤသူ့ထံမှ ကြားရ၍ ထိုသူထံသို့ ဤသူတို့နှစ်ဦး မေတ္တာတရား ကွဲပြားပျက်စီးခြင်းငှာ မပြောကြားတတ်ပေ။ ကုန်းတိုက်တဲ့စကား သူက သူတော်ကောင်းဆိုတော့ ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ဘုရားရှင်ကလည်း ရဟန်းအချင်းချင်း ကုန်းတိုက်ခဲ့ရင် ပါစိတ်အာပတ် သင့်စေဆိုပြီး ဒီသတ်မှတ်ထားတယ်။ ဘုရားရှင် သာသနာမှာနေပြီဆိုရင် ဘုရားဆုံးမတဲ့ စကားကို နားထောင်ရမလား, မထောင်ရဘူးလား? နားထောင်ရမယ်။</p> <p>မိမိတို့က ဘုရား သာသနာမှာနေတာ။ ဘုရားပေးတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးစွဲနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်တယ်။ ဘုရားပေးတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးစွဲပြီးတော့ ဘုရားစကားကို နားမထောင်ဘူးဆိုရင် နားမထောင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်းကို မိမိတို့ လိုက်ရမှာ ဖြစ်တယ်။ နားထောင်မယ် ဆိုလို့ရှိရင်လည်း နားထောင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ သွားတဲ့လမ်း လိုက်ရမှာ ဖြစ်တယ်။ သတိရှိဖို့ သိပ်ကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ စကားတစ်ခွန်း ကြားခဲ့ရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ဟိုပုဂ္ဂိုလ် စိတ်ဝမ်းကွဲသွားအောင်, မေတ္တာတွေ ပျက်ပြားသွားအောင် ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ထံမှာ သွားပြီး ပြောရမလား? သူတော်ကောင်းက မပြောဘူး။ ဟိုက ကြားခဲ့ရင်လည်း ဒီမှာ မပြောဘူး။ ဒီက ကြားခဲ့ရင်လည်း ဟိုမှာ မပြောဘူး။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက အဲဒီ စိတ်ထား ရှိတယ်။ ဒီ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ကို ရိုသေစွာ လိုက်နာရတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခုက -<b>ဣတိ ဘိန္နာနံ ဝါ သန္ဓာတာ</b> - ကွဲပြားနေသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို ညီညွတ်အောင် စေ့စပ်ပေးတယ်။ <b>သဟိတာနံ ဝါ အနုပ္ပဒါတာ</b> -ညီညွတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အား ညီညွတ်သည်ထက် ညီညွတ်အောင် ထပ်ဆင့်၍ အားပေးတတ်သည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ စိတ်ထားကလေးလဲ?</p> <p>ကြည့်စမ်း! အခုလို အတူနေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီစိတ်ထားကလေးတွေ အရေးမကြီးဘူးလား? သိပ်အရေးကြီးတယ်။ ညီညီညွတ်ညွတ်နေတဲ့ တစ်ဦးကို တစ်ဦး မြင်တဲ့အချိန်အခါမှာ ကာယကံမေတ္တာ ရှိတယ်၊ ဝစီကံမေတ္တာ ရှိတယ်၊ မနောကံမေတ္တာ ရှိတယ်၊ တစ်ဦးကို တစ်ဦး မြင်လိုက်ရရင် ဝမ်းသာကြတယ်၊ ကြည်နူးကြတယ်၊ မေတ္တာတွေ ကူးလူး ဆက်ဆံကြတယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်ကံတွေ တိုးပွား မလာနိုင်ဘူးလား? တိုးပွားလာနိုင်တယ်။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး စိတ်ဝမ်းလေး နည်းနည်း ကွဲပြားသွားရင်တောင် အဲဒီ နှစ်ဦးကို စိတ်ဓာတ်တွေ စေ့စပ်သွားအောင် ပြုလုပ်ပေးရတယ်။ ညီညွတ်သွားအောင် ပြုလုပ်ပေးရတယ်။ ညီညွတ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တွေ့ခဲ့လို့ ရှိရင်လည်း ညီညွတ်သထက် ညီညွတ်အောင် ထပ်ဆင့်ပြီးတော့ အားပေးရတယ်။ အဲဒီ စိတ်ထားက ခုလို စုပေါင်းပြီး နေထိုင်နေတဲ့ နေရာမှာ အရေးမကြီးဘူးလား? အရေးသိပ်ကြီးတယ်။ ဒီစိတ်ထားမျိုး မရှိဘူး။ ဘာလုပ်ရမလဲ? မျက်ရည်လေးတွေ တောက်တောက် တောက်တောက် ကျပြီ။</p> 33b1vuwyqmd3pzy16m82vy678lx54aj 0 6287 21941 2026-04-19T06:47:16Z Tejinda 173 "{{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၆၀/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = မင်္ဂလသုတ်-၅၉..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည် 21941 wikitext text/x-wiki {{header | title = မင်္ဂလသုတ်-၆၀/၉၇ | author = ဖားအောက်တောရဆရာတော် | override_author = | editor = | translator = | contribuor = | override_contributor = | section = '''စာစစ်ရန် လိုအပ်သည်''' | previous = [[မင်္ဂလသုတ်-၅၉/၉၇]] | previous2 = | next = [[မင်္ဂလသုတ်-၆၁/၉၇]] | next2 = | year = | notes = | edition = | categories = ဖားအောက်တောရ | shortcut = | portal = }} <h3>မင်္ဂလသုတ် ၆၀</h3> <p>ကဲ ဒီကနေ့လည်း ပိသုဏဝါစာ အကြောင်းပဲ ဆက်ကြစို့နော် -<br> မနေ့က ဘယ်ရောက်သွားသလဲ?</p> <p><b>ဣတိ ဗိန္တံ နံဝါ</b> ----<br> ဤသို့ စိတ်ဓာတ်ကွဲပြားနေသော သူတို့ကိုမူလည်း စေ့စပ်၍ ပေးတတ်သည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ အညီအညွတ် ဖြစ်နေကြကုန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့မူလည်း ညီညွတ်သထက် ညီညွတ်အောင် ထပ်ဆင့်၍ အားပေးတတ်ပေ၏၊ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ထားကလေးပဲနော်။ သူတော်ကောင်း ဖြစ်အောင် ကျင့်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှန်ခဲ့ရင် ဒီစိတ်ထား ရှိရမလား၊ မရှိရဘူးလား? ရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က သံသရာခရီးမှာ ဘယ်ပုံ ဘယ်ပန်း၊ ဘယ်နည်းလမ်းအားဖြင့် နေထိုင်ရမယ်၊ သံသရာခရီးက လွတ်မြောက်ကြောင်း နိဗ္ဗာန် ရောက်ချင်ရင် ဘယ်ပုံ၊ ဘယ်ပန်း၊ ဘယ်နည်းလမ်း အားဖြင့် ပြုကျင့် နေထိုင်ရမယ်ဆိုပြီးတော့ နေထိုင်နည်း စနစ်ကလေးတွေကို သင်ပေးနေတာပါနော်။ မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ဟောသလဲ?</p> <p><b>သမက်ကထာ</b> -----<br> ညီညွတ်ခြင်း၌ ပျော်ပိုက်သည်။ ညီညွတ်ခြင်း၌ ချစ်ခင်သည်။ ညီညွတ်ခြင်း၌ မွေ့လျော်သည်။ ညီညွတ်ခြင်းကို အားပေးတတ်သော စကားကို ပြောကြားတတ်သည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊</p> <p>ညီညွတ်ခြင်း၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်သော စိတ်ထား ရှိတယ်။ ညီညွတ်ခြင်းကို အားပေးတတ်သော စကားကို ပြောကြားတတ်တယ်။ ဒီလို ပြောကြားခြင်းကြောင့် ဘာတွေများ အကျိုးရှိသလဲလို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်နော်။ ပြီးတော့မှ ဒီအကျိုးတွေကို မြတ်စွာဘုရား ထပ်ဟောပါလိမ့်မယ်။</p> <p>ကဲ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>ဖရုသဝါစာ</b> -----<br> <b>ဖရုသဝါစာ</b> = ကြမ်းတမ်းသော စကားကို ပယ်စွန့်ထားခဲ့၍ ကြမ်းတမ်းယုတ်မာသော စကားမှ ရှောင်ကြဉ်တတ်သည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ သူတော်ကောင်း ဖြစ်ချင်ရင်တော့ ဒီလို စိတ်ထား ရှိရမယ်။ ကြမ်းတမ်းယုတ်မာတဲ့ စကားတွေကို ပယ်စွန့်ထားပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းရိုင်းပြနေတဲ့ စကားတွေကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ <b>ယသာဝါစာ</b> = အကြင်စကားသည် အပြစ်မရှိ၊ နား၌ ချမ်းသာ၏၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ် စိတ်နှလုံးသို့ စိမ့်ဝင်သွားတတ်၏၊ မြို့ကြီးသူတို့ ပြောကြားနေတဲ့ စကားလည်း ဖြစ်၏၊ လူများအပေါင်းသည် နှစ်သက်အပ်၏၊ လူများအပေါင်းသည် မြတ်နိုးတတ်၏၊ ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောကြားတတ်သည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊</p> <p>ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ပြောကြားတဲ့ စကား ဘယ်လို စကားမျိုး ဖြစ်ရမယ် ဆိုတာ မြတ်စွာဘုရားက သင်ပေးနေတယ်။ နားထဲမှာ ချမ်းသာနေတဲ့ စကား ဖြစ်ရမယ်။ နှုတ်ခမ်းလေး ပျားရည်ဆမ်းပြီးတော့ ချွဲတဲ့ချွဲတဲ့ လုပ်တဲ့ စကားမျိုးလား? မဟုတ်ပါဘူး။ အပြစ်မရှိရဘူး။ အဲဒီ စကားသည် အပြစ်လည်း ကင်းနေရမယ်။ အပြစ်ကင်းရုံပဲလား ဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ နားချမ်းသာရမယ်၊ နှစ်သက်မြတ်နိုးဖွယ် စကားမျိုး ဖြစ်ရမယ်၊ ကြားလိုက်လို့ရှိရင် စိတ်နှလုံးထဲကို စိမ့်ပြီးတော့ ဝင်သွားတဲ့ စကားမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ သူများရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတဲ့ စကားလုံးပဲ။ ကြားလိုက်တာနဲ့ စိတ်တွေက အင်မတန် ချမ်းသာသွားတယ်။</p> <p>ဒင်းနဲ့တော့ ငါစကား မပြောချင်ပါဘူး။ ဒင်းနဲ့ စကားပြောရတာ ငါ အားကြီး စိတ်ညစ်ရတယ်။ ဒီပုံစံမျိုး ရှိရမလား? မရှိရဘူး။ သူနဲ့ စကားပြောလိုက်လို့ စကားလုံးလေးတွေ စကားအသံလေးတွေ ကြားလိုက်တာကိုက ရင်ထဲ အေးသွားတယ်၊ နှလုံးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားတယ်။ မြို့ကြီးသူတို့ သုံးနှုန်းတဲ့ စကားမျိုးကို သူတော်ကောင်းဆိုတာ ပြောရတယ်။ တပည့်တော်တို့က တောသူတွေ ဖြစ်နေတယ်။ တပည့်တော်တို့က မြို့ကြီးသူတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ ဘယ့်နှယ်ပြောမလဲ မေးစရာ မရှိဘူးလား? ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ? ဘယ်လိုမှ လုပ်စရာမလိုဘူး။ လက်နှစ်လုံးလောက် ရှိတဲ့ ပါးစပ်ကလေး ပိတ်သာထား။ ပြောသင့်တဲ့ စကားလေးလောက်တော့ ပြောပါ။ ပြောသင့်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် လွန်ပြီးတော့ စည်းမရှိ ကမ်းမရှိ ကလနားမရှိ မပြောနဲ့။ စည်းကမ်း ကလနားလေးတော့ ရှိရတယ်။ နှလုံးအိမ်ထဲမှာ သိုမှီးသိမ်းဆည်းထိုက်တဲ့ စကားလုံးမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ မြို့ကြီးသူတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့စကား သင်ရတာ သိပ်ခက်သလား? သိပ်မခက်ပါဘူး ထင်ပါတယ်။ နားလည်ပါတယ် အမှန်က နားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာ။</p> <p>လူအများ နှစ်သက်တဲ့ စကားမျိုးတွေ ဖြစ်ပါစေ၊ လူများအပေါင်းက မြတ်နိုးနေတဲ့ စကားမျိုးတွေ ဖြစ်ပါစေ။ အဲဒီ စကားမျိုးကို သူတော်ကောင်းသည် ပြောကြားတယ်။ ဒီစကားမျိုးကို ပြောကြားပေးရမယ်။ အဲဒီ ပြောကြားတဲ့ အချိန်အခါမှာလည်း ဘယ်အချိန်အခါ ပြောကြားရမလဲမေးတော့ ဟော ဒီမှာ နောက်တစ်ခု လာပြီ -</p> <p><b>သမ္ဖပ္ပလာပ</b> -------<br> <b>သမ္ဖပ္ပလာပ</b> = ပြိန်ဖျင်း၍ အနှစ်မရှိသော စကားကို ပယ်စွန့်ထား၍ ပြိန်ဖျင်း၍ အနှစ်မရှိသော စကားကို ရှောင်ကြဉ်သည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ ပြောသင့်သော အချိန်အခါကာလ၌သာ ပြောကြားလေ့ရှိသည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊</p> <p>ပြိန်ဖျင်း၍ အနှစ်မရှိသော စကားတွေကို ရှောင်ကြဉ်တယ်။ တိရစ္ဆာနကထာ ၃၂-ပါးသော စကားတွေကို ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ဒီစကားတွေကို မြတ်စွာဘုရားက သိပ်မနှစ်ခြိုက်ဘူး။ တိရစ္ဆာနကထာ ဆိုတာကတော့ နိဗ္ဗာန်သို့ သွားရာလမ်းကနေ ဖီလာဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ စကားတွေပဲ။ ရွာအကြောင်း၊ အစားအကြောင်း၊ မင်းအကြောင်း၊ စစ်အကြောင်း စတဲ့ အကြောင်းအရာမျိုးတွေပဲ။ အဲဒီ အနှစ်မရှိတဲ့ အကြောင်းအရာမျိုးတွေမှ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ ရှောင်ကြဉ်ပြီးတော့ ပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာသာ စကားကို ပြောရတယ်။ မပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ စကားကို မပြောရဘူး။ ပြောသင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ စကားကို ပြောရင်လည်း ဟုတ်တာ၊ မှန်တာကိုသာ စကားကို ပြောရမယ်။ မဟုတ် မမှန်တာကို မပြောရဘူး။ ဟုတ်ပြီ၊ မှန်ပြီ၊ ဟုတ်တိုင်း မှန်တိုင်း အကုန်ပြောရမလား? ဘယ်လိုတုံး။ ဟုတ်မှန်တာတွေ အကုန် လျှောက်ပြော နေရမလား?</p> <p>အကျိုးရှိတဲ့ စကားသာ ပြောပါ။ ဟုတ်မှန်ပေမယ့် အကျိုးမရှိတဲ့ စကားဆို မပြောပါနဲ့။ ဟုတ်မှန်ပြီး အကျိုးရှိတဲ့ စကားသာ ပြောပါ။ ဓမ္မဝါဒီ တရားနှင့်စပ်သော စကားသာ ပြောပါ။ သို့မဟုတ် အကြောင်းနှင့်စပ်သော စကားသာ ပြောပါ။ လူ့ဝိနည်း လူ့ကျင့်ဝတ်၊ ရဟန်း ဝိနည်း ရဟန်းကျင့်ဝတ် စပ်ဆက်နေသော စကားကိုသာ ပြောပါ။ ဘယ်စကားမျိုးတွေ ပြောရမယ်၊ ဘယ်စကားမျိုးတွေ မပြောရဘူးလို့ ဘုရားရှင်က အတိအကျ သင်ပေးနေတယ်။ ဘုရားရှင် သတ်မှတ်ပေးတဲ့ တပည့်သာဝက တစ်ဦး၊ တပည့်သာဝိကာမ တစ်ဦး ဖြစ်ချင်ကြတယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်ရဲ့ ဒီလို စနစ်တကျ အဆုံးအမလေးတွေကို ရိုရိုသေသေ ဦးထိပ်ရွက်ပန်ဆင်ပြီး လိုက်နာဖို့ မလိုဘူးလား? သိပ်လိုတယ်။ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>နိဓာန</b> -------<br> <b>ကာလေန</b> = ပြောသင့် ပြောထိုက် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အချိန်အခါကာလ၌ ရည်ညွှန်းချက် နည်းလမ်းဥပဒေနှင့်တကွ ဖြစ်သော - ပြောလိုက်တဲ့ စကားလေးမှာ ရည်ညွှန်းချက် ဥပဒေသလေး ပါကို ပါနေရမယ်။ အဆုံးအပိုင်းအခြား ထင်ရှား ရှိ၍နေသော - စကားပြောလိုက်လို့ရှိရင် ပြောမဆုံးပေါင် တောသုံးတောင် ဖြစ်ရမလား? မဖြစ်ရဘူး။ အပိုင်းအခြား အကန့်အသတ် စည်းကမ်းကလနားဆိုတာ ရှိရမယ်။ အကျိုးစီးပွားနှင့် စပ်ယှဉ်သော၊ နှလုံးအိမ်အတွင်းမှာ သိုမှီး သိမ်းဆည်းခြင်းငှာ ထားထိုက်သော စကားမျိုးကို ပြောကြားတတ်သည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊</p> <p>ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲ? ဘုရားရှင် သင်ပေးထားတာလေးတွေ အကွက် မစေ့ဘူးလား? အကွက်သိပ်စေ့တယ်။ ရိုရိုသေသေ လိုက်နာနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်အထိ အကျိုးပေးမယ်ဆိုတာ နောက် ဘုရားရှင်က ဆက်ဟောမှာပါ။</p> <p><b>ဧဝံခေါ</b> -------<br> ဒါယကာတို့ ... <b>ဧဝံခေါ</b> = ဤသို့လျှင် နှုတ်ဖြင့် ဓမ္မစရိယကို ကျင့်ခြင်းသည်၊ မျှမျှတတ ကျင့်ခြင်းသည် လေးမျိုးရှိ၏၊ အားလုံး နားလည်တယ်။ မုသာဝါဒမှ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်၊ ပိသုဏဝါစာမှ ရှောင်ကြဉ်ရမယ်၊ ဖရုသဝါစာမှ ရှောင်ကြရမယ်၊ သမ္ဖပ္ပလာပခေါ်တဲ့ ပြိန်ဖျင်းတဲ့ စကားတွေမှ ရှောင်ကြဉ်ရတယ်။ နောက်တစ်ခု မြတ်စွာဘုရား မနောသုစရိုက်တရား သုံးခု ဆက်ဟောပြန်တယ်။</p> <p><b>မနသာ</b> --------<br> ဒါယကာတို့ ... စိတ်ဖြင့် ဓမ္မကို ကျင့်ခြင်းသည်၊ မျှမျှတတ ကျင့်ခြင်းသည် သုံးမျိုးရှိသည်။ အဘယ်သို့ ဖြစ်လေသတည်း။ သုံးမျိုးဆိုတာက ဘာတွေလဲ?</p> <p><b>ဣသာ ဂါမနာ</b> ----<br> ဒါယကာတို့ ... အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အဘိဇ္ဈာတရား မပေါများသည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ သူများပစ္စည်းကို လိုချင်တဲ့စိတ်ထား ဘယ်တော့မှ မရှိဘူး။ အဆိပ်ပြင်းထန်တဲ့ မြွေပွေး၊ မြွေဟောက်ကို ဝေးဝေးက ရှောင်သလို သူတစ်ပါး ပစ္စည်းဥစ္စာအပေါ်၌ တပ်မက်နေတဲ့ စိတ်ထားကို ဝေးဝေးက ရှောင်တယ်။ သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းဥစ္စာသည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိ၏၊ ထို သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းဥစ္စာကို မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် တောင့်တသော စိတ်ထား မရှိသည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းကို ငါ့ပစ္စည်း ဖြစ်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲဆိုတဲ့ ဒီလို မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် တောင့်တနေသော စိတ်ထား မရှိဘူး။ ဝယ်ယူတယ်ဆိုတာက တရားသော နည်းလမ်းပါ။ အဲဒီလို မဟုတ်ဘဲနဲ့ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းကို လိုချင်မှုဆိုတာ နည်းနည်းလေးမှ မရှိဘူး။ ရှောင်ရတယ်။ နောက်တစ်ခု -</p> <p><b>အဗျာပနာ</b> ------<br> နောက်တစ်မျိုးသော်ကား ဒေါသဖြင့် ဖျက်ဆီးအပ်သော စိတ် မရှိသည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ မပြစ်မှားတတ်သော စိတ်ထားရှိသည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ တစ်ဖက်သားတွေ အပေါ်၌ ဖောက်ပြန် ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ စိတ်ထား နည်းနည်းလေးမှ မရှိဘူး။ ဘာပဲ ရှိသလဲ? ဤသတ္တဝါတို့သည် ဘေးရန် ကင်းကြပါစေကုန်သတည်း၊ ကိုယ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေကုန်သတည်း၊ စိတ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေကုန်သတည်း၊ သွားလေရာ၊ လာလေရာ စိတ်ချမ်းသာစွာ ဆောင်ယူနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။ ဘယ်လောက် ကောင်းသလဲ ကြည့်စမ်း!</p> <p>ဤသတ္တဝါတို့သည် ကိုယ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ၊ စိတ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ၊ ဘေးရန် ကင်းကြပါစေ၊ ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိတို့ရဲ့ ခန္ဓာဝန်ကို ရွက်ဆောင်နိုင်ကြပါစေဆိုတဲ့ ဒီစိတ်ထားပဲ ရှိတယ်။ အင်မတန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ စိတ်ထားတွေလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်တယ်။ ဒီကောင်မတွေ သေပါစေ။ ဒီစိတ်ထားတွေ ဘယ်လောက် ကွာဟချက် ရှိသလဲ? မကွာဘူးလား? ကွာတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လား?</p> <p>ဒင်းတို့ မရှိရင် ကောင်းမှာ၊ ဒင်းတို့ မရှိပါစေနဲ့ ဆိုတဲ့ စိတ်ထား၊ ဒင်းတို့ သေကျေ ပျက်စီးပါစေဆိုတဲ့ စိတ်ထား၊ ဒီစိတ်ထားတွေက အပါယ်ကို ပစ်ချနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ ဘေးရန် ကင်းကြပါစေ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ၊ စိတ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ၊ ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာဖြင့် မိမိတို့ရဲ့ ခန္ဓာဝန်ကို ရွက်ဆောင်နိုင်ကြပါစေ။ ဒီစိတ်ထားတွေက အကယ်၍များ မေတ္တာစျာန် ပေါက်ခဲ့လို့ သေသည်အထိ စျာန်တွေ မလျောကျခဲ့ဘူးဆိုရင် ဗြဟ္မာပြည်အထိ ရောက်နိုင်တယ်။</p> <p>ငရဲရောက်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားလည်း ဘုရားဟောပြီးပြီ။ ဗြဟ္မာပြည် ရောက်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားလည်း ဘုရား ဟောပြီးပြီ။ ဘယ်လမ်း ရွေးချယ်ကြမလဲနော်။ သူတော်ကောင်းဆိုတာက မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တစတစ ပြောင်းလဲပေးရပါတယ်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မရှိဘဲ ပင်ကို မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း ထားမယ်ဆိုရင် စိတ်ဓာတ်ဆိုတာက မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းဆိုရင် များသောအားဖြင့် ရိုင်းပြတဲ့ စိတ်ထား များကြပါတယ်။ များသောအားဖြင့် ဆိုတာက ရင့်ကျက်နေတဲ့ ပါရမီရှင် သူတော်ကောင်းတွေလည်း ရှိတတ်လို့ ပြောတာပါနော်။</p> <p>ဒီတော့ ဒီစိတ်ဓာတ်ကလေးတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးဖို့တော့ မလိုအပ်ဘူးလား? လိုအပ်တယ်။ အစားထိုးတတ်ရင် မိမိတို့အတွက် သံသရာခရီးမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေတဲ့ ဘဝတွေ သံသရာခရီးဆုံးမှုတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။ မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောနေတယ်။ နောက်တစ်ခု နံပါတ်သုံး။</p> <p><b>သမ္မာဒိဋ္ဌိခေါ</b> ----<br> မှန်ကန်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒရှိတယ်။ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ အမြင်မျိုးလည်း မရှိဘူး။ မှားယွင်းဖောက်ပြန်တဲ့ မမှန်ကန်တဲ့ အမြင်မျိုးတွေ သူ့သန္တာန်မှာ မရှိဘူး။ မှန်ကန်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိအမြင်ပဲ ရှိတယ်။ ဘယ်လိုအမြင်လဲ? ပေးလှူအပ်တဲ့ ဒါန၏ အကျိုးစီးပွားသည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိ၏၊ ကြီးကျယ်သော အလှူဒါန၏ အကျိုးတရားသည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိ၏၊ ဧည့်သည်တို့အား ကျွေးမွေး စောင့်ရှောက်ရခြင်း ဒါနအကျိုးတရားသည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိ၏၊ ကုသိုလ်တရား၊ အကုသိုလ်တရား၊ သုစရိုက်တရား၊ ဒုစရိုက်တရားတို့၏ အကျိုးရင်း အကျိုးများသည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိ၏၊</p> <p>သမ္မာဒိဋ္ဌိ အယူရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဒါနရဲ့ အကျိုးတရားဆိုတာ ရှိတယ်။ သေးသေးလှူတဲ့ ဒါနရဲ့ အကျိုးတရားဆိုတာ ရှိတယ်။ ကြီးကြီးလှူတဲ့ ဒါနရဲ့ အကျိုးတရားဆိုတာ ရှိတယ်။ ဧည့်သည်တွေကို ကျွေးမွေး လှူဒါန်းနေတဲ့ အကျိုးတရား ဆိုတာလည်း ရှိတယ်။ သုစရိုက်တရားရဲ့ အကျိုးတရား၊ ဒုစရိုက်သမားရဲ့ အကျိုးတရား၊ ကုသိုလ်တရားရဲ့ အကျိုးတရား၊ အကုသိုလ်တရားရဲ့ အကျိုးဆိုတာလည်း ရှိတယ်။ ဤလောကသည် ရှိ၏၊ ဤလောက ရှိတယ်ဆိုတာက တမလွန်လောက ကနေ ဒီလောက လာပြီး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ရှိတယ်။ ပရလောက ဆိုတာလည်း ရှိတယ်။ ဘာပြောတာလဲ?</p> <p>ဒီလောကကနေ သံသရာခရီး မဆုံးသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ တမလွန်လောကမှာ သွားပြီးတော့ ဖြစ်တယ်။ အခြားအခြား စကြဝဠာတွေပေါ့။ အမိအပေါ်၌ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုသည် ရှိ၏၊ အဖအပေါ်၌ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုသည် အကျိုးတရားသည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိ၏၊ အမေကို ကောင်းမွန် ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်၊ အဖေကို ကောင်းမွန်ရိုသေစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ်ဆိုရင် ဒီကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ရဲ့ အကျိုးတရားသည် ထင်ရှားရှိ၏၊ အမေကို ပြစ်မှားမယ်၊ အဖေကို ပြစ်မှားမယ်ဆိုရင် ဒီအကုသိုလ်တရားတို့ရဲ့ အကျိုးသည် ထင်ရှားရှိတယ်။ ဒီလို လက်ခံတယ်။ ဒါကို သမ္မာဒိဋ္ဌိလို့ ဘုရားသတ်မှတ်ပေးတယ်။ နောက်တစ်ခု -</p> <p>စုတိပြီးနောက် ပဋိသန္ဓေ နေကြသော သတ္တဝါတို့သည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိကြလေကုန်၏၊ ပဋိသန္ဓေနေပြီး နောက်ထပ် သံသရာခရီး မဆုံးသေးလို့ နောက်ထပ် ပဋိသန္ဓေ နေရမယ့် သတ္တဝါတွေဆိုတာ ရှိတယ်။</p> <p><b>အတ္ထိလောကေ</b> -------<br> လောက၌ အညီအညွတ် ကျင့်ကြကုန်သော၊ လောက၌ ကောင်းမွန်စွာ ကျင့်ကြကုန်သော ဤလောကကိုလည်းကောင်း၊ တမလွန် လောကကိုလည်းကောင်း ထိုးထွင်းသိမြင်သော ဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်ကြသည်ဖြစ်၍ မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြကုန်၍ ဟောကြားနိုင်ကြကုန်၏၊ အကျင့် သာမဏ ဗြဟ္မဏတို့သည် အညီအညွတ် ကျင့်ကြကုန်သည်ဖြစ်၍ ကောင်းမွန် ရိုသေစွာ ကျင့်ကြံကြသည် <b>ဟောတိ</b> = ဖြစ်၏၊ ဤလောကကိုလည်းကောင်း၊ တမလွန် လောကကိုလည်းကောင်း ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြကုန်၍ ထူးသော ဉာဏ်ဖြင့် သိရှိနိုင်ကြကုန်၍ ဟောကြားပြသနိုင်ကြကုန်၏၊ လောက၌ ထို သာမဏ ဗြဟ္မဏ အမည်ရကုန်သော သူတော်ကောင်းတို့သည် <b>အတ္ထိ</b> = ရှိ၏၊</p> <p>လောကမှာ အညီအညွတ် ကောင်းမွန် ရိုသေစွာ ကျင့်တဲ့အတွက် ဤလောကကိုလည်းကောင်း၊ တမလွန် လောကကိုလည်းကောင်း ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီးတော့ ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် သိ၍ ဟောကြားနိုင်သော သာမဏ ဗြဟ္မဏတွေဆိုတာ လောကမှာ ရှိပါတယ်။ လက်ခံတယ်။ ဘုရားရှိတယ်၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတွေ ရှိတယ်၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေ ရှိတယ်၊ တပည့်သာဝကတွေ ရှိတယ်၊ စျာန်အဘိညာဏ် ရတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ လက်ခံတယ်။ တစ်ဘက်ပုဂ္ဂိုလ်တွေကတော့ လက်မခံဘူး။ ဒါကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဆိုပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားက သတ်မှတ်ပေးတယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဒီသမ္မာဒိဋ္ဌိရဲ့ အဆင့်ကလေးကို ကြည့်လိုက်ရင်တော့ အဆင့်ဆင့် ခွဲရမယ့် သဘောတော့ ရှိတယ်။ ဒီတော့ ဒီဒါနရဲ့ အကျိုးတရား ရှိတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ သိသလဲ? သုစရိုက်တရား၊ ဒုစရိုက်တရား၊ သီလရဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသလဲ? အမေ၊ အဖေအပေါ်မှာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေဟာလည်း သီလရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါနရဲ့ ကျင့်စဉ်ထဲမှာ အကျုံးဝင်သင့်သလောက် ဝင်တယ်။ ဒီကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေရဲ့ အကျိုးတရားရှိတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သိသလဲ?</p> <p>ခုနက မဂ္ဂင် ၈-ပါး အကျင့်မြတ်တရားတွေကို ညီညီညွတ်ညွတ် ပွားများ အားထုတ်တဲ့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော် ရရှိသွားတဲ့ သူတော်ကောင်းတွေ ရှိတယ်။ အရိယာသူတော်ကောင်းတွေ ရှိတယ်။ သိတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် သိသလဲ? အဲဒီ သိနည်းကို သမ္မာဒိဋ္ဌိလို့ ပြောနေလို့ ဒီသမ္မာဒိဋ္ဌိမှာ အဆင့် တော်တော်များများ ဝင်လာပါတယ်။ နံပါတ်တစ်ကတော့ ဒီနေရာမှာ ဆရာသမားတွေရဲ့ အပြော၊ မိဘတွေရဲ့ ဆိုဆုံးမမှုတွေကြောင့် ကံ၊ ကံ၏အကျိုးဆိုတာ ရှိတယ်လို့ သိတယ်။ လက်ခံ ယုံကြည်လိုက်တယ်။ သူများအပြောနဲ့ လွမ်းပြီး သိတဲ့ အသိပဲ။ အဲဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိလည်း ကောင်းပါတယ်။ အခြေခံပဲ။ ကောင်းတယ် ဆိုပေမယ့်လို့ အဆင့် အလွန်မြင့်နေတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိလို့ မပြောလိုဘူး။ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို တတ်သိနားလည်နေတဲ့ သူများအပြောနဲ့ လွမ်းနေရတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိမျိုးပဲ။</p> <p>အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တော့ မိမိကနေ ရုပ်တွေ, နာမ်တွေ သိပြီ။ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေ သိပြီ။ အကြောင်းတရားတွေ ထင်ရှားရှိခြင်းကြောင့် အကျိုး ရုပ်တွေ, နာမ်တွေ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်တယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်ထိ သိပြီ။ သိပ်အဆင့်မြင့်သွားပြီ။ အဲဒီ အသိကျတော့ ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် သိတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဖြစ်သွားပြီ။ ရုပ်တွေ, နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတာကတော့ <b>နာမရူပ ပစ္စယ သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် နည်းအရ <b>ဒုက္ခသစ္စာ</b>ကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိသွားပြီ။ အတိတ်က ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့တဲ့ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ဝိညာဏ်, နာမ်, ရုပ်, သဠာယတန, ဖဿ, ဝေဒနာဆိုတဲ့ ဒုက္ခသစ္စာတွေ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်တာ မိမိကိုယ်တိုင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီး သိသွားပြီ။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ အဝိဇ္ဇာ, တဏှာ, ဥပါဒါန်, သင်္ခါရဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် နောင် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဒုက္ခသစ္စာ အမည်ရတဲ့ ဝိညာဏ်, နာမ်, ရုပ်, သဠာယတန, ဖဿ, ဝေဒနာတွေ ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်တာ ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက် သိတယ်။</p> <p>နံပါတ်နှစ် သိနည်းကတော့ ကံ, ကံ၏အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်ပြီး သိတဲ့အတွက် ဒီအသိကတော့ ဆရာသမားတွေ ပြောလို့ သိတဲ့ အသိ၊ မိဘတွေ ဆိုဆုံးမလို့ လွမ်းပြီး သိရတဲ့ အသိထက် အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်။ ရုပ်တွေ, နာမ်တွေကို ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ သိတဲ့ အသိကိုတော့ <b>နာမရူပပစ္စယသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>လို့ ခေါ်တယ်။ ပစ္စုပ္ပန်, အတိတ်, အနာဂတ် ကာလသုံးပါးရဲ့ အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရားတွေကို သိနေတာကိုတော့ <b>ပစ္စယပဋိစ္ဆေဒဉာဏ်</b>လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သမ္မာဒိဋ္ဌိတွေပဲ။ အဲဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိက အဆင့်နည်းနည်း ပိုမြင့်သွားပြီ။ အထူးသဖြင့် ဘုရားရှင်က ဒီအပိုင်းမှာ ဒီအဆင့်အထိ ရည်ညွှန်းထားတယ်။</p> <p>အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့်တက်လိုက်ပြီဆိုရင် ဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိရဖို့ သူတော်ကောင်းတွေဟာ <b>ဥပစာရ သမာဓိ</b>လို့ခေါ်တဲ့ ဥပစာရစျာန်၊ <b>အပ္ပနာ သမာဓိ</b>ခေါ်တဲ့ အပ္ပနာစျာန်အထိ ရရှိအောင် ပထမ ကြိုးစားရပါတယ်။ အဲဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိမျိုးကိုတော့ <b>စျာနသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>လို့ ခေါ်တယ်။ သူကတော့ ခုနက <b>နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်</b>၊ <b>ပစ္စယပရိစ္ဆေဒဉာဏ်</b>ထက်တော့ အဆင့် နိမ့်ပါတယ်။ အဲဒီကနေ ပြီးတော့မှ <b>နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်</b>၊ <b>ပစ္စယပရိစ္ဆေဒဉာဏ်</b>လို့ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ။ အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဘာလုပ်သလဲ? ဒီရုပ်တွေ ဒီနာမ်တွေရဲ့ အနိစ္စအချက်, ဒုက္ခအချက်, အနတ္တအချက်တွေကို လက်တွေ့သိအောင် ဝိပဿနာ ရှုပြီ။ အဲဒီ အခါမှာ ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေ ပေါ်လာပြီ။ ဒီဝိပဿနာဉာဏ်တွေက ပိုအဆင့်မြင့်တယ်။ ခုနက <b>နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ်</b>, <b>ပစ္စယပရိစ္ဆေဒဉာဏ်</b>တို့ထက် အဆင့်မြင့်သွားပြီ။</p> <p>အဲဒီ ဝိပဿနာသမ္မာဒိဋ္ဌိကနေ ရင့်ကျက်လာတဲ့အခါ ဝိပဿနာဉာဏ်တို့ရဲ့ အဆုံးမှာ <b>အရိယမဂ်ဉာဏ်</b> ပေါ်လာမယ်။ အဲဒီ အရိယမဂ်ဉာဏ်ကိုတော့ <b>မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အရိယမဂ်ဉာဏ်ပြီးတာနဲ့ <b>ဖိုလ်ဉာဏ်</b> တန်းပြီး ကျတယ်။ အဲဒီ အရိယဖိုလ်စိတ် ယှဉ်တွဲနေတဲ့ ဖိုလ်ဉာဏ်ကိုတော့ <b>ဖလသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ မဂ္ဂသမ္မာဒိဋ္ဌိ, ဖလသမ္မာဒိဋ္ဌိတွေက ဘာကို ထိုးထွင်းပြီး သိသလဲဆိုတော့ အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ကြီးကို ထိုးထွင်းသိပါတယ်။ သူက အဆင့်အမြင့်ဆုံး သမ္မာဒိဋ္ဌိကြီးတွေပဲ။ အဲဒီ သမ္မာဒိဋ္ဌိကြီးတွေ အဆင့်အထိ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ? မြတ်စွာဘုရား တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ဆက်ဟောတယ်။</p> <p>ကဲ ... ဒါယကာတို့ စိတ်ဖြင့် ကျင့်ရမယ့် <b>ဓမ္မစရိယ</b>က ဘယ်နှစ်ပါးလဲ? သုံးပါး။ <b>အနဝဇ္ဇာ</b>, <b>ဗျာပါဒ</b>, <b>သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ သုစရိုက် ၃-ပါး ပေါင်းလိုက်တော့ သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါး။ ကာယသုစရိုက် ၃-ပါး၊ ဝစီသုစရိုက် ၄-ပါး၊ မနောသုစရိုက် ၃-ပါး။ မြတ်စွာဘုရား ဘာဆက်ဟောသလဲ?</p> <p><b>ဓမ္မစာရီ၊ သမစာရီ ---</b></p> <p>ဒါယကာတို့ ... ဓမ္မကို ကျင့်လေ့ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် မျှမျှတတ ညီညီညွတ်ညွတ် ကျင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စုတိပြတ်ကြွေ သေလွန်သည်၏ နောက် ခတ္တိယ မဟာသာလအမျိုးတို့၏ အပေါင်းအဖော်အဖြစ် ကပ်ရောက်ရပါက ကောင်းလေစွ။ ဤသို့လျှင် အကယ်၍များ လိုလားတောင့်တခဲ့ငြားအံ့။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း! စဉ်းစားကြည့်စမ်း!</p> <p>ငါသည် ခန္ဓာ ပျက်ကြွေ သေလွန်သည်၏ နောက်ကာလ၌။ သေပြီးသည်၏ နောက်ကာလ၌ ခတ္တိယ မဟာသာလတို့ရဲ့ အမျိုးအဆွေတွေထဲ ပဋိသန္ဓေ နေရရင် ကောင်းမယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ တောင့်တခဲ့ရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ တောင့်တချက်သည် တောင့်တတဲ့အတိုင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဓမ္မကို ကျင့်လေ့ရှိလို့ မျှမျှတတ ညီညီညွတ်ညွတ် ကျင့်လို့ပဲ။ မြတ်စွာဘုရား ဟိုဘက်မှာ သုတ္တန်တစ်ခု ဟောထားသေးတယ်။</p> <p><b>ဣတိ ဘိက္ခဝေ -----</b></p> <p><b>ဘိက္ခဝေ</b> = ချစ်သားရဟန်းတို့ ... သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၏ စိတ်သည် တောင့်တတိုင်း ပြည့်စုံနိုင်၏၊ သီလတွေ စင်ကြယ်နေတဲ့ အတွက်ကြောင့် သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၏ တောင့်တချက်သည် တောင့်တတိုင်း ပြည့်စုံလိမ့်မယ်။ ဒီလို ဘုရား ဟောထားတယ်။ ဒီလို ဟောကြားချက်ကလေးတွေကို တချို့က ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ပြောထားတယ်။</p> <p>နောက်တစ်ခု အဲဒီ ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ဟောထားတဲ့ အကြောင်းတွေကို ဦးပဉ္စင်းနောက်မှ ဆက်ဟောမယ်။ အကယ်၍များ မင်းသူဌေးသူကြွယ်ဘဝကို မလိုလားလို့ ပုဏ္ဏား သူဌေးသူကြွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ရင်ကော မရနိုင်ဘူးလား? ရနိုင်ပါတယ်။ ဒီလောကမှာ ဖြစ်နေတဲ့ နံပါတ်တစ် သူဌေးတွေကတော့ မင်းသူဌေးတွေပဲ။ နံပါတ်နှစ် သူဌေးကတော့ ဗြဟ္မဏ သူဌေးတွေပဲ။ ကုန်ရောင်း ကုန်ဝယ် သူဌေးသူကြွယ်တွေကိုလည်း အလိုမရှိလို့ စာတုမဟာရာဇ် နတ်ဘဝ ရောက်ချင်ရင်လည်း ရနိုင်တယ်။ တာဝတိံသာ အစရှိတဲ့ နတ်ပြည် ၆-ထပ်ကို လိုလားတောင့်တခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း ရနိုင်ပါတယ်။</p> <p>ဒီထက် တစ်ဆင့်တက်ပြီး ဗြဟ္မာပြည်ကို လိုလားတောင့်တခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း ရနိုင်တယ်။ ဗြဟ္မာပြည်ကိုသာ မကသေးဘူး၊ မိမိက ရှေ့တစ်ဆင့် တက်ပြီး အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်ဖြင့် မျက်မှောက်ပြုနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို လိုလားတောင့်တခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း ရနိုင်ပါတယ်။</p> <p>အခြေခံတာက သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါးကို အခြေခံနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ရနိုင်သလဲဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ အဋ္ဌကထာ ဆရာက ဖွင့်ထားပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါးကို အခြေခံပြီးတော့ ရနိုင်တာက နတ်ပြည် ၆-ထပ်ပဲ ရနိုင်ပါတယ်။ ခုနက သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါးထဲမှာ ကြည့်။ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်သည် အဆင့်အမြင့်ဆုံးပဲ။ ရုပ်တွေ, နာမ်တွေကို ပရမတ်ဆိုက်အောင်၊ အကြောင်းတရား, အကျိုးတရားတွေကို ပရမတ်ဆိုက်အောင် သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် သိတယ်။</p> <p>အဲဒီကနေ ရှေ့တစ်ဆင့် တက်လိုက်တော့ ဒီသမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်တွေကို အခြေခံပြီးတော့ ဝိပဿနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေကို စီးဖြန်းတော့မယ်ဆိုရင် စျာန်တွေကို ပထမရအောင် ကြိုးစားတယ်။ စျာန်တွေကို ရအောင် ကြိုးစားလိုက်တဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ <b>စျာနသမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>တွေ ဖြစ်ပြီ။ ဒီစျာန်တရားတွေကို ကြိုးစားလို့ ပထမစျာန်ထိ ရောက်ရင် ပထမစျာန် သမာဓိနဲ့ ညီမျှတဲ့ ဘုံတွေကို ရောက်မယ်။ ဒုတိယစျာန်တွေကို ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ဒုတိယစျာန်နဲ့ ညီမျှတဲ့ဘုံတွေ ရောက်မယ်။ ရူပါဝစရ စျာန်တွေတွင် မကဘူး၊ အရူပါဝစရ စျာန်တွေကို ရခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း အရူပါဝစရ ဘုံတွေကို ရောက်နိုင်တယ်။</p> <p>ဒီစျာန်တွေကို အခြေခံပြီးတော့ ဝိပဿနာကို ကူးခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ပါရမီ အနုအရင့်အရ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်တွေကို အဆင့်ဆင့် ရနိုင်တယ်။ အကယ်၍ မိမိက အနာဂါမိ မဂ်ဉာဏ်အထိ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ပြီ ဆိုကြပါစို့။ စျာန်တွေကို အခြေခံပြီး အနာဂါမိ မဂ်ဉာဏ်အထိ ဆိုက်ရောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သုဒ္ဓါဝါသ ဗြဟ္မာပြည်အထိ ရောက်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါတွေလည်း မိမိက မလိုချင်ပါဘူး။ အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်အထိ ရောက်ချင်ပါတယ်ဆိုရင်လည်း အနာဂါမိ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို အခြေခံပြီး ဝိပဿနာ ဆက်လက် ရှုပွားမယ်ဆိုရင် ရောက်နိုင်ပါတယ်။</p> <p>လူ့ပြည်, နတ်ပြည်, ဗြဟ္မာပြည်ခေါ်တဲ့ လူ့ချမ်းသာ, နတ်ချမ်းသာ, ဗြဟ္မာချမ်းသာတွေကို မိမိက လိုလားတောင့်တမှု မရှိခဲ့ပါဘူး ဆိုရင်လည်း အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ် နိဗ္ဗာန် ချမ်းသာကြီးကိုသာ လိုလားတောင့်တခဲ့ပါတယ် ဆိုရင်လည်း ဒီ မိမိရရှိထားတဲ့ စျာန်တွေကို အခြေခံပြီး ဝိပဿနာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားတွေကို ဆက်လက်ပြီး ရှုပွားအားထုတ်ခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း အရဟတ္တမဂ် အရဟတ္တဖိုလ်အထိ ဆိုက်ရောက်နိုင်ပါတယ် ဆိုပြီး ဒီလို ဟောထားတယ်။ ဒီတော့ ဒီတရားတွေကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အခြေခံက ဘာလဲ?</p> <p><b>ဓမ္မစရိယ</b>ခေါ်တဲ့ သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါးကို ရိုရိုသေသေ ညီညီညွတ်ညွတ် မျှမျှတတ ကျင့်ဖို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီ သီလကျင့်စဉ်သည် သာသနာတော်မှာ အလွန် အရေးမကြီးဘူးလား? အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါကြောင့် သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်၌ အလိုရှိသည်တို့သည် မချွတ်ဧကန် ပြည့်စုံ၍ လာပေ၏၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် သီလသာ ရှိပါစေ၊ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ ကသိုဏ်း ပဋိဘာဂနိမိတ်တွေ ပြီးစီးလာနိုင်တယ်။ ဒီလို ဘုရား ဟောထားတယ်။</p> <p>ဒီတော့ ဦးပဉ္စင်းတို့ ဒီမှာ တချို့က ဘာပြောသလဲ? “ငရဲနဲ့ ခြောက်ပြီးတော့ နတ်ပြည်နဲ့ မြှောက်တယ်” တဲ့။ ခု ဘုရားရှင်က ငရဲနဲ့ ခြောက် မပြဘူးလား? နတ်ပြည်နဲ့လည်း မြှောက် မပြဘူးလား? ဒါပေမဲ့ မိမိ အလိုရှိမှပါ။ ငရဲနဲ့ တကယ်ခြောက်သလား မေးတော့ မကြောက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ နည်းနည်းတော့ ခြောက်ရတာပေါ့။ ဘယ့်နှယ်လဲ သီလရှင်တွေ မကြောက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ဘုန်းကြီးပြောတာ သဘောပေါက်ကြသလား?</p> <p>အေး ... မကြောက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ ဒီလို ဖြစ်တတ်တယ်လို့ ပြောမပြသင့်ဘူးလား? ပြောသင့်တာပေါ့။ နတ်ပြည်နဲ့ မြှောက်တယ်ဆိုတာက တကယ်မြှောက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရောက်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လို့ ပြောတာပါ။ မှန်, မမှန် ခွဲခြားနိုင်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ စွမ်းအား မိမိမှာ ရှိဖို့တော့ လိုတယ်။ <b>နာမရူပပရိစ္ဆေဒ သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>၊ <b>ပစ္စယပရိစ္ဆေဒ သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>သာ ရရှိပါစေ။ အတိတ်အဆက်ဆက် အနာဂတ်အဆက်ဆက် ဆုံးသည်အထိ အကြောင်းတရား အဆက်ဆက်ရှိခြင်းကြောင့် အကျိုးတရား အဆက်ဆက် ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်ပုံကို သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ထွင်းဖောက်သိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အဖို့ မြှောက်တယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေသည် အဓိပ္ပါယ် ရှိဦးမလား? မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်လိုသာ ရှိနိုင်သလဲ?</p> <p>ဘုရားရှင်သည် အမှန်တရား သစ္စာတရားကိုသာ ဟောကြားပေးနေတယ်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် လက်ခံသွားနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီ အဆင့်အထိ မိမိက ရောက်အောင် အားထုတ်မှု မရှိဘဲနဲ့ ရမ်းသမ်းပြီး ဝေဖန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မိမိက ဆင်ကန်းတောတိုး ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား? ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ မျက်လုံး မရှိဘူး။ မှန်ကန်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိဉာဏ် ကိုယ့်မှာ ရှိသလား? မရှိဘူး။ လောကက ပြောနေကြတယ်။ သမ္မာဒိဋ္ဌိကို ပညာဆိုပြီး ပြောနေကြတယ်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ် ပညာရှိတယ်၊ ပညာရှိတယ်။ ဘုရားဆိုလိုတဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိကို မရောက်ပါဘူး။ ဘုရားဆိုလိုတဲ့ ပညာက သမ္မာဒိဋ္ဌိ -</p> <p><b>ဒုက္ခေဉာဏံ၊ ဒုက္ခသမုဒယေဉာဏံ၊ ဒုက္ခနိရောဓေဉာဏံ၊ ဒုက္ခနိရောဓ ဂါမိနိယာ ပဋိပဒါယ ဉာဏံ</b>ဆိုပြီး ဘယ်နှစ်ချက် ရှိသလဲ? လေးချက်။ ဒုက္ခသစ္စာကို သိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ ပညာ။ သမုဒယသစ္စာကို သိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ ပညာ။ နိရောဓသစ္စာကို သိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ ပညာ။ ဒုက္ခချုပ်ရာ နိရောဓ ခေါ်ဆိုအပ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်း ကျင့်စဉ် မဂ္ဂသစ္စာကို သိနေတဲ့ ဉာဏ်သည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ ပညာ။ ပညာ မြတ်စွာဘုရား ဘယ်နှစ်မျိုး ဟောသလဲ? လေးမျိုး။ ဒါကို <b>စတုသစ္စာ သမ္မာဒိဋ္ဌိ</b>လို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p>သမ္မာဒိဋ္ဌိအားလုံးသည် စတုသစ္စာ သမ္မာဒိဋ္ဌိမှာ လာပြီး ဦးတိုက်နေပါတယ်။ အားလုံး အကျုံးဝင်သွားတယ်။ ဥပမာ - စျာနသမ္မာဒိဋ္ဌိဆိုရင် စျာန်တရားတွေ ဘာသစ္စာတရားထဲမှာ အကျုံးဝင်သလဲမေးတော့ ဒုက္ခသစ္စာတရားထဲမှာ အကျုံးဝင်တယ်။ ဒုက္ခသစ္စာတွေကို ကုန်စင်အောင် သိပါစေ။ စျာနသမ္မာဒိဋ္ဌိကို သိတဲ့ဉာဏ်ဟာလည်း အဲဒီအထဲမှာ အကျုံးဝင် သွားပြီ။ ဝိပဿနာ သမ္မာဒိဋ္ဌိတွေကော ဘယ်ထဲမှာ အကျုံးဝင်သလဲ မေးတော့ ဘုံဘဝအတွင်းမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ဉာဏ်မှန်သမျှ အကုန်လုံး ဒုက္ခသစ္စာ တရားတွေချည်းပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ သူတို့လည်း ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်မသွားဘူးလား? ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းနဲ့ အနှိပ်စက်ခံနေရတယ်။ အားလုံးက ဒုက္ခသစ္စာတွေချည်းပဲ။</p> <p>အဲဒီတော့ ဘုရားရှင်သည် တရားတွေကို ဟောကြားပြသပေးတဲ့ အပိုင်းလေးမှာ အမှန်တရားတွေကိုသာ ဟောကြားပြသ ပေးနေတယ်။ ငရဲနဲ့ ခြောက်ပြီးတော့ နတ်ပြည်နဲ့ မြှောက်နေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီ <b>ဓမ္မစရိယာ</b>, <b>သမစရိယာ</b> သုစရိုက်တရားတွေသည် အရဟတ္တဖိုလ်အထိ သို့မဟုတ် လူချမ်းသာ, နတ်ချမ်းသာ, ဗြဟ္မာချမ်းသာကို ရယူလိုက ရနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ အရဟတ္တဖိုလ်ကို လိုချင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ သူတော်ကောင်းမှန်ခဲ့ရင် ဒီ <b>ဓမ္မစရိယာ</b>, <b>သမစရိယာ</b>တွေကို ရိုရိုသေသေနဲ့ လိုက်နာဖို့ မလိုဘူးလား? လိုပါတယ်။ သမစရိယာခေါ်တဲ့ ဒီညီညွတ် မျှတနေတဲ့ သုစရိုက်တရားတွေကိုလည်း ရိုရိုသေသေနဲ့ ဖြည့်ကျင့်ဖို့ မလိုဘူးလား? လိုအပ်ပါတယ်။ အကယ်၍ မဖြည့်ကျင့်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ? ဒီအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရား အင်္ဂုတ္တုရနိကာယ် စတုတ္ထနိပါတ်မှာ ဟောထားပါတယ်။ အတ္တနုဝါဒသုတ္တန် -</p> <p><b>သဒ္ဒါနိတာတိ ------</b></p> <p>ချစ်သားတို့ ဘေးဆိုးကြီး လေးမျိုးရှိတယ်။ မိမိကိုယ်ကို မိမိ စွပ်စွဲနေတဲ့ ဘေး၊ ငါတော့ ဒီမကောင်းမှု ပြုမိတာ မှားပြီ။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် မသိဘူးလား? ကိုယ် အသိဆုံးပဲ။ မိမိပြောတယ်, မပြောဘူးဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မသိဘူးလား? အသိဆုံးပဲ။ မသိသေးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့ “အမလေး! ကျုပ်တို့ကတော့ ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်တို့ကတော့ ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး” ဆိုပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြေတွေအမျိုးမျိုး ပေးနေမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က သံသရာသစ်ငုတ် ဖြစ်ဖို့တော့ သေချာနေပြီ။ သံသရာက လွတ်ဖို့ဆိုတာက ဒီပုဂ္ဂိုလ်အဖို့ လမ်းက တော်တော်လေး ဝေးသွားပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နားလည်ပါတယ်။ များသောအားဖြင့် နားမလည်ဘူးဆိုတာက တကယ်နားမလည်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာပါ။ ငါဘာလုပ်နေတယ် ဆိုတာ ကိုယ်ဘာသာ ကိုယ်အသိဆုံးပဲနော်။ မိမိက မကောင်းမှုတစ်ခု ပြုခဲ့ပြီ။ ဒုစရိုက်တစ်ခု လွန်ကျူးခဲ့ပြီဆိုရင် ငါသည် ဒုစရိုက်တစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့ပြီဆိုပြီး မိမိကိုယ်ကို စွပ်စွဲတဲ့ ဘေး၊ အဲဒါက အင်မတန် ဆိုးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဆိုးသလဲ? သေခါနီးကာလမှာ ဒီအတ္တနုဝါဒ ဘေးကြီးက မိမိကို လာပြီး နှိပ်စက်တော့မယ်။ နှိပ်စက်သွားတဲ့ ထုံးတွေလည်း အများကြီး ရှိကြပါတယ်။</p> <p>အတ္တနုဝါဒဘေး = သူတစ်ပါးတို့က စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့ ကြလိမ့်မယ်။ ဒီဘုန်းကြီးက သီလ မရှိဘူး, ဒီသီလရှင်က သီလ မရှိဘူး, ဒီ ဒကာကြီးက သီလ မရှိဘူး, ဒီယောဂီက သီလ မရှိဘူး စသည်ဖြင့် သူတစ်ပါးတို့က မစွပ်စွဲဘူးလား? စွပ်စွဲမယ်။ သူတစ်ပါးတို့ စွပ်စွဲတဲ့ ဘေးဆိုးကြီးလည်း တစ်မျိုးရှိတယ်။</p> <p>ဒဏ္ဍဘေး = ဘေး။ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ပျက်ပြားလာရင် မင်းပြစ်မင်းဒဏ် ၃၂-ပါးသော ကံကြမ္မာ အစရှိတဲ့ မင်းပြစ်မင်းဒဏ်တွေရော မသင့်နိုင်ဘူးလား? သင့်နိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ -</p> <p>ဒုဂ္ဂတိဘေး = ဒီလို ဒုစရိုက်တွေကို လက်သွက်သွက်နဲ့ ကျူးလွန်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ ဘယ်ကို ရောက်မလဲ ဒုဂ္ဂတိလို့ ခေါ်တဲ့ အပါယ်လေးဘုံ တစ်ဘုံဘုံရောက်မယ်။ ဒီကံက အကျိုးပေးခဲ့ရင်ပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒီဘေးဆိုးကြီး လေးမျိုးရှိတယ်။ ဒီဒုစရိုက်တွေကို လက်သွက်သွက်နဲ့ ကျူးလွန်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဒီဘေးဆိုးကြီး လေးမျိုးက အမြဲတမ်း ဖိတ်ခေါ်နေတယ်၊ ဆီးကြိုနေတယ်။ ဆီးကြိုနေတယ်ဆိုတာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သန္တာန်မှာ ထင်ရှားဧကန် ရှိနေပါတယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ရှေးခေတ်တုန်းကပေါ့။ ရှေးခေတ်ဆိုတာက ဦးပဉ္စင်းတို့ သက်တမ်းရှည်တဲ့ ကာလပေါ့။ အထူးသဖြင့် အနှစ်တစ်သိန်းတန်းကာလ ဆိုကြပါစို့။</p> <p>အဲဒီ အချိန်အခါတုန်းက လူ့လောကမှာ ရောဂါဘယ်နှစ်မျိုး ရှိသလဲ ဆိုတော့ တရားစောင့်တဲ့ ခေတ်တုန်းက လောကမှာ ရောဂါ သုံးမျိုးပဲ ရှိတယ်။ လိုချင်နေတဲ့ ရောဂါလေးတစ်ခု၊ ထမင်းဆာနေတဲ့ ရောဂါလေးတစ်ခု၊ အိုတဲ့ ရောဂါလေးတစ်ခု၊ အဲဒီ သုံးခုပဲ ရှိတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ? <b>ဓမ္မစရိယ</b>ခေါ်တဲ့ သုစရိုက်တရားတွေကို ထိုခေတ်, ထိုအချိန်က လက်တွေ့ ကျင့်ကြလို့ပဲ။ <b>ဓမ္မစရိယ</b>ခေါ်တဲ့ ဒီသုစရိုက်တရားတွေကို <b>သမစရိယ</b> မျှမျှတတ ကျင့်ကြလို့ အဲဒီ ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်တွေက လောကကြီး တစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံထားလိုက်တာ ဒကာကြီးတွေ လောကကြီးတစ်ခုလုံး သာယာဖွယ် မကောင်းဘူးလား? သိပ်ကောင်းတယ်။</p> <p>ခိုးသားဓားပြ ဘေးရန်လည်း မကြောက်ရဘူး၊ သူတစ်ပါး သတ်ဖြတ်မယ့်ဘေးရန်လည်း မကြောက်ရဘူး၊ သူတစ်ပါးတွေ ဖျက်ဆီးမယ်ဆိုတဲ့ ဘေးရန်တွေလည်း ဘာမှ မကြောက်ရဘူး၊ မုသာဝါဒ သူတစ်ပါးတွေ အစွပ်စွဲ ခံရမှာလည်း မကြောက်ရဘူး၊ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနဲ့ ပက်ပက်စက်စက် အပြောခံရမယ့် ဘေးရန်တွေလည်း မကြောက်ရတော့ဘူး၊ သိပ်ကောင်းနေတဲ့ခေတ်။ အဲဒီတော့ အဲဒီလို ခေတ်ကြီးမှာ သိပ်ကောင်းနေတယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဒီတရားတွေကို ရိုသေစွာ စောင့်ရှောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို တရားတော်ကလည်း ရိုရိုသေသေနဲ့ တုံ့လှည့်တစ်ဖန် ပြန်ပြီးတော့ စောင့်ရှောက်ပေးပါတယ်။</p> <p>အဲဒီတော့ ရှေးထုံးလေးတစ်ခု ဘုန်းကြီး ဒီည ဟောဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ ဇာတ်တော်လေးတစ်ခုပဲ။ <b>မဟာဓမ္မပါလဇာတ်</b>ပဲ။ ဒီ မဟာဓမ္မပါလဇာတ်က ဦးပဉ္စင်းတို့ ဘာကို အကြောင်းပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်လာရသလဲဆိုတော့ - မြတ်စွာဘုရား တစ်ဝါ ရပြီးတဲ့နောက် ဒုတိယဝါ ဆိုကြပါစို့နော်။ မြတ်စွာဘုရား ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတိုက်မှာ သီတင်းသုံးတယ်။ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတိုက် အလှူခံပြီး ကာလ ဆိုကြပါစို့။</p> <h3><b>မဟာဓမ္မပါလဇာတ်တော်</b></h3> <p>---</p> <p>မင်းကြီးကလည်း နောက်လိုက် အမတ်တစ်ဦးလျှင် အခြံအရံ တစ်ထောင်နှင့်တကွ မြတ်စွာဘုရားကို သွားပြီး ပင့်ဖိတ်ခိုင်းတယ်။ အမတ်တွေကလည်း ရဟန်းပြုခွင့်ရရင် သွားပြီး ပင့်ဖိတ်ပေးပါမယ်ဆိုပြီး သွားပင့်ဖိတ်တယ်။ အားလုံး ရဟန်းဖြစ်သွားကြပါတယ်။ ကာဠုဒါယီအမတ် အမှူးရှိတဲ့ ၉-ကြိမ် စေလွှတ်လိုက်တော့ အားလုံးပေါင်း အမတ် ကိုးထောင်ပေါ့။ အဲဒီ ရဟန္တာမထေရ်တွေပေါ့။ အားလုံး ရဟန္တာ တစ်သောင်းနဲ့ တူပါတယ်။ ရဟန္တာ နှစ်သောင်းကျော်နဲ့အတူ မြတ်စွာဘုရား တပေါင်းလပြည့်နေ့က စပြီးတော့ ကဆုန်လပြည့်နေ့မှာ ကပိလဝတ် နေပြည်တော်ကို ကြွချီတော်မူပါတယ်။ အဲဒီ ပထမအကြိမ် ကြွချီတဲ့အပိုင်းမှာ နိဂြောဓာရုံ ကျောင်းတိုက်မှာပဲ သီတင်းသုံးတယ် ဆိုကြပါစို့။</p> <p>မြတ်စွာဘုရား ပထမအကြိမ် နန်းတော်တွင်း အကြွမှာပဲ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးကို ချေချွတ်လိုက်တဲ့အတွက် သောတာပန် တည်သွားပါတယ်။ ဒုတိယအကြိမ်ကတော့ ဒီမဟာဓမ္မပါလဇာတ်ကို ဟောကြားပေးလိုက်တဲ့အတွက် သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးလည်း အနာဂါမိမဂ်ဖိုလ် ဆိုက်ရောက်သွားပါတယ်။ ဒီဇာတ်တော်ကလေးကို မြတ်စွာဘုရား ဘာဖြစ်လို့ ဟောသလဲ ဆိုတော့ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးကနေပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားကို သူက လျှောက်ထားတယ်။ ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တွေ လှူဒါန်းပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းပေါ့။ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်, အားရဖွယ် စကားလေးတွေ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး စကားလေးတွေ ထိုင်ပြောတယ်။ ထိုင်ပြောပြီးတဲ့ အချိန်အခါ သူက ဘာလျှောက်သလဲ? မြတ်စွာဘုရား အရှင်ဘုရားတို့ ဒုက္ကရစရိယာ ခြောက်နှစ်ကြာအောင် အားထုတ်နေတဲ့ အချိန်အခါမှာ နတ်ကောင်းတွေက ကောင်းကင်မှာ ရပ်တည်ပြီး တပည့်တော်ထံ လာလာပြီးတော့ စကားတွေ ပြောကြတယ်။</p> <p><b>ပုတ္တော တေ သိဒ္ဓတ္ထကုမာရော အပ္ပါဟာရတာယ မတော</b> (ဇာတက၊ဋ္ဌ၊၄၊၄၉။) = သင်၏ သိဒ္ဓတ္ထကုမာရ အမည်ရတဲ့ သားသည် နည်းပါးသော အာဟာရ ရရှိသည့်အတွက်ကြောင့် သေလွန်၍ သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>သင့်သားဟာ အစာအာဟာရ နည်းပါးတဲ့အတွက်ကြောင့် အစာအာဟာရ နည်းနည်းလေးပဲ စားတဲ့အတွက်ကြောင့် သေသွားပြီ။ ဒီလို ပြောကြတယ်။ ထိုအချိန်အခါမှာ ဘုရားရှင်က တစ်ခါတလေ မုသာဝါဒ ဖြစ်မှာစိုးလို့ ပဲပိစပ် ပြုတ်ရေလေး တစ်ဇွန်းသာသာလောက်ပဲ သုံးစွဲပါတယ်။ အဲဒီလောက်အထိ အာဟာရတွေကို ခြိုးခြံလိုက်တယ်။ ခြိုးခြံလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ရင်ဘတ်ကို စမ်းလိုက်ရင် ကျောကို သွားတွေ့တယ်၊ ကျောကို စမ်းလိုက်ရင် ရင်ဘတ်ကို သွားတွေ့တယ်။ အဲဒီလောက်ထိ ပိန်သွားတယ်။</p> <p>အဲဒီလို ဒုက္ကရစရိယ ပဋိပတ်တွေက အရဟတ္တဖိုလ် မရနိုင်တော့ ဘုရား မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သိလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဒီဒုက္ကရစရိယာ ကျင့်စဉ်တွေကို စွန့်ပယ်ပြီးတော့ မဇ္ဈိမပဋိပဒါခေါ်တဲ့ အလယ်အလတ် လမ်းစဉ်ကို ကျင့်တော်မူတယ်။ မျှတအောင် အစာအာဟာရတွေကို မှီဝဲပါတယ်။ အဲဒီ ဒုက္ကရစရိယ ကျင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရားရှင်သည် ထလိုက်တာနဲ့ လဲသွားတယ်။ တချို့နတ်တွေက သေပြီ၊ တချို့နတ်တွေက မသေသေးဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒီလောက်ထိ အချင်းများ ကွဲပြားလောက်အောင် အင်အားတွေက ဆုတ်ယုတ်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် နတ်တွေက သုဒ္ဓေါဒန မင်းကြီးကို ကောင်းကင်ကနေ ရပ်တည်ပြီး လာလာ ပြောကြတယ်။ သင့်ရဲ့သား သိဒ္ဓတ္ထကုမာရမင်းသားဟာ အစာအာဟာရတွေ နည်းပါးတဲ့အတွက်ကြောင့် သေသွားပြီလို့ လာလာပြီး ပြောကြတယ်။ အဲဒီလို လာပြောတဲ့ အချိန်ကျတော့ -</p> <p>” ဒကာတော် မင်းကြီး ... အဲဒီလို နတ်တွေက လာပြောတဲ့အချိန်ကျ သင် ယုံကြည်ပါသလား” လို့ မေးကြည့်တယ်။</p> <p>” မြတ်စွာဘုရား ... နတ်တွေက ကောင်းကင်ကနေ ရပ်တည်ပြီးတော့ တပည့်တော်ကို လာပြောတော့ မယုံဘူးဘုရားတဲ့” ။ မယုံဘူးဆိုတာက သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ?</p> <p><b>န သဒ္ဒဟိံ၊ ဘန္တေ၊ အာကာသေ ဌတွာ ကထေန္တိယောပိ ဒေဝတာ၊ “မမ ပုတ္တဿ ဗောဓိတလေ ဗုဒ္ဓတ္တံ အပ္ပတွာ ပရိနိဗ္ဗာနံ နာမ နတ္ထီ”</b> (ဇာတက၊ဋ္ဌ၊၄၊၄၉။) = မြတ်စွာဘုရား ကောင်းကင်၌ ရပ်တည်၍ ပြောဆိုနေတဲ့ နတ်တွေရဲ့ စကားတို့ကိုလည်း မယုံကြည်ခဲ့ပါ။ သားတော်အဖို့ ဗောဓိမဏ္ဍိုင်၌ ဘုရားအဖြစ် မဆိုက်ရောက်ဘဲ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုရခြင်းမည်သည် မရှိနိုင်။</p> <p>ငါ့သားဟာ ဗောဓိမဏ္ဍိုင်မှာ ဘုရားအဖြစ်သို့ မရောက်နိုင်ဘဲ ပရိနိဗ္ဗာန်စံတယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မယုံဘူး။ အဲဒီအခါကျတော့မှ မြတ်စွာဘုရားက -</p> <p><b>"မဟာရာဇ၊ ပုဗ္ဗေပိ တွံ မဟာဓမ္မပါလကာလေပိ “ပုတ္တော တေ မတော ဣမာနိဿ အဋ္ဌီနီ” တိ ဒေဿတွာ ဝဒန္တဿပိ ဒိသာပါမောက္ခာစရိယဿ “အမှာကံ ကုလေ တရုဏကာလေ ကာလကိရိယာ နာမ နတ္ထီ” တိ န သဒ္ဒဟိ၊ ဣဒါနိ ပန ကသ္မာ သဒ္ဒဟိဿသီ"တိ ဝတွာ တေန ယာစိတော အတီတံ အာဟရိ။</b> (ဇာတက၊ဋ္ဌ၊၄၊၄၉။) = ဒကာတော်မင်းကြီး ... သင်မင်းကြီးသည် မဟာဓမ္မပါလ အမည်ရတဲ့ မင်းကြီးဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါ ကာလ၌ အရိုးတို့ကို ပြု၍ သင်၏သားသည် သေပြီဟု ပြောကြားခဲ့လေပြီ။ အဲဒီအခါတုန်းကလည်း မယုံကြည်ခဲ့ဖူးဘူး။ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးကနေပြီးတော့ တောင်းပန် လျှောက်ထားတဲ့အတွက် အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရား ဆက်ဟောပေးပါတယ်။</p> <p>ဘဝတစ်ခုမှာ ဗာရာဏသီပြည် ဗြဟ္မဒတ် ထီးဖြူအုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့ အချိန် ကာသိတိုင်းမှာ ဓမ္မပါလအမည်ရတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီ ဓမ္မပါလဆိုတဲ့ ရွာမှာ နေထိုင်တဲ့ ပုဏ္ဏားကြီးက မွေးဖွားတဲ့အတွက် ဦးပဉ္စင်းတို့ ဘုရားအလောင်းကိုလည်း ဓမ္မပါလဆိုပြီး အမည်ပေးထားတယ်။ အဲဒီ ဓမ္မပါလရွာမှာ နေထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ -</p> <p><b>ဒသန္နံ ကုသလကမ္မပထာနံ ပါလနတော "ဓမ္မပါလော"တွေဝ ပညာတော ဗြာဟ္မဏော ပဋိဝသတိ၊ တဿ ကုလေ အန္တမသော ဒါသကမ္မကရာပိ ဒါနံ ဒေန္တိ၊ သီလံ ရက္ခန္တိ၊ ဥပေါသထကမ္မံ ကရောန္တိ။</b> (ဇာတက၊ဋ္ဌ၊၄၊၅၀။) = ကုသိုလ် ဓမ္မတရား ၁၀-ပါးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နေတဲ့ ဓမ္မပါလ အမည်ရနေတဲ့ ပုဏ္ဏားတွေ အဲဒီရွာမှာ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီရွာကလေးကိုလည်း ဓမ္မပါလလို့ အမည်ပေးထားတယ်။ အဲဒီ အမျိုးအနွယ်မှာဆို ယုတ်စွအဆုံး ကျွန်ယောက်ျားတွေ အလုပ်သမားတွေတောင် အလှူဒါနကို ပေးလှူကြ၏၊ သီလကို စောင့်ရှောက်ကြလေကုန်၏၊ ဥပုသ်ကို ပြုကြလေကုန်၏။ အဲဒီတော့ တစ်ရွာလုံး ကိုယ်ကျင့်သီလ ပျက်စီးနေတာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ သီလ ၁၀-ပါးကို လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တယ်။ အလှူဒါန ပြုတယ်။ ဥပုသ် စောင့်ကြတယ်။ အဲဒီရွာမှာ အေးချမ်းမှု မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? အိမ်တံခါးတွေကို ဖွင့်ပြီး အိပ်မယ်ဆိုရင် အိပ်လို့ မရနိုင်ဘူးလား? ရနိုင်တယ်။ ကိုယ့်ပစ္စည်း ပျောက်သွားမလား, သူ့ပစ္စည်း ပျောက်သွားမလားဆိုတဲ့ စိတ် ပူပင်သောကတွေ ရှိပါဦးမလား? မရှိတော့ဘူးနော်။</p> <p>အဲဒီ စိတ်ချမ်းသာတဲ့ စွမ်းအင်သည် ကျန်းမာရေးကို များစွာ အထောက်အကူ ပြုတယ်။ စိတ်တွေက စိုးရိမ်ပူဆွေးနေရတယ်။ သားအတွက် ပူရ, သမီးအတွက် ပူရ, ပစ္စည်းအတွက် ပူရ, ဟို ပူရ ဒီ ပူရ စသည်ဖြင့် ပူရတဲ့ အတွက်ကြောင့် အပူမီးရဲ့ လောင်မြိုက်တဲ့ စွမ်းအား၊ ရာဂမီးတို့ လောင်မြိုက်တဲ့ စွမ်းအား၊ အဲဒီ စွမ်းအားတွေက သတ္တဝါတွေရဲ့ အသက်ကို တိုစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဟိုလူ့အပေါ် မကျေနပ်၊ ဒီလူ့အပေါ် မကျေနပ်၊ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မတရား ပြောလိုက်၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို မတရား ပြောလိုက်၊ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မတရား စွပ်စွဲလိုက်၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို မတရား စွပ်စွဲလိုက်။ အဲဒီ စိတ်ဓာတ်တွေ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ လောဘမီး၊ ဒေါသမီး၊ မာန်မာနမီး၊ ဣဿာ မစ္ဆရိယမီးဆိုတဲ့ အညစ်အကြေး မီးတွေက တောက်လောင် မနေဘူးလား? တောက်လောင်နေပြီ။</p> <p>ဒီလို ရွာလေးတစ်ရွာမှာ ဒီလို အေးချမ်းနေတယ်ဆိုရင် အကယ်၍များ မြို့တစ်မြို့မှာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လိုက်နာမယ်ဆိုရင် အဲဒီမြို့ အေးချမ်းမှု မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? အကယ်၍များ တိုင်းပြည် တစ်ပြည်မှာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် ဒီတရားတွေကို လိုက်နာကြမယ်ဆိုရင် ဒီတိုင်းပြည်ဟာ သာယာဝပြော အေးချမ်းမှု မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီတရားတွေသည် လောကကြီးပွားရေး တရားလို့ရော မပြောနိုင်ဘူးလား? ပြောနိုင်ပါတယ်။ ကြီးပွားတယ် ဆိုတာက ဘာတွေလဲ? ကုသိုလ်တွေ တိုးပွားနေမယ်၊ အကုသိုလ်တရားတွေ ဆုတ်ယုတ်နေမယ်၊ ကောင်းကျိုးတရားတွေ တိုးပွားနေတယ်၊ မကောင်းကျိုးတရားတွေ ဆုတ်ယုတ်နေတယ်၊ ဒါကို လောက ကြီးပွားတယ်လို့ ခေါ်တယ်။</p> <p>ကောင်းတဲ့ အကျိုးဆိုတာက လူချမ်းသာ, နတ်ချမ်းသာ, ဗြဟ္မာချမ်းသာ, နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ အစရှိတဲ့ ထူးကဲတဲ့ ချမ်းသာကြီး အကျိုးကြီးတွေကို အထူးသဖြင့် ပြောနေတယ်။ ချမ်းသာတွေထဲမှာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာက အထွတ်တက် နေပါတယ်။ အဲဒီလို ကောင်းကျိုးချမ်းသာ အမျိုးမျိုးကို ရနိုင်တဲ့ အခြေခံ အကြောင်းအရင်း တစ်ခုကို ပြောပါဆိုရင် အလှူဒါနကို ပေးလှူ၍ နေကြပေကုန်၏၊ သီလကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၍ နေကြပေကုန်၏၊ ဥပုသ် ကျင့်သုံးခြင်းအမှုကို ပြုကြလေကုန်၏၊ နော် - တစ်ရွာလုံးပဲ။</p> <p>အဲဒီ အချိန်အခါမှာ ဦးပဉ္စင်းတို့ မြတ်စွာဘုရားကလည်း အဲဒီ အမျိုးအနွယ်မှာ သွားပြီး လူဖြစ်တယ်။ ဓမ္မပါလ အမျိုးသားဆိုပြီး ဒီလို နာမည်တပ်ထားပါတယ်။ အချိန်တန် အရွယ်ရောက်လာတော့ ဖခင်က အသပြာ တစ်ထောင်ပေးပြီး တက္ကသိုလ်ပြည်မှာ သွားပြီး ပညာသင်ခိုင်းတယ်။ ပညာ သင်ကြားတဲ့အခါမှာ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးထံမှာ ပညာသင်လိုက်တယ်။ သင်လိုက်တဲ့အခါ ဘုရားအလောင်းတော်က ဉာဏ်ပညာ အလွန် ထက်မြက်တဲ့အတွက် မကြာခင် ပညာတွေက ဆုံးခန်းတိုင်သွားတော့ လုလင်ငါးရာတို့အထဲမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ တပည့်ကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ ဖြစ်သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သူက ဘာဖြစ်လာသလဲ?</p> <p>အဲဒီ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးရဲ့ သားအကြီးတစ်ယောက် ဗြုန်းကနဲ ကွယ်လွန်သွားတယ်။ ဆရာကြီးကလည်း သားသောကနဲ့ အင်မတန် ပူဆွေးပြီး ငိုကြွေးကြတယ်။ အားလုံးသော တပည့် ပုဏ္ဏားလုလင် ငါးရာတို့လည်း ငိုကြွေးကြပါတယ်။ အမျိုးတွေကလည်း ငိုကြွေးကြပါတယ်။ အဲဒီလို ငိုကြွေးနေတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဓမ္မပါလ သတို့သားတစ်ဦးကတော့ ငိုကြွေးမှုလည်း မရှိဘူး၊ တုန်လှုပ်မှုလည်း မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ တခြားတခြား တပည့်ဖြစ်တဲ့ လုလင်တွေက ဝိုင်းပြီး မေးကြတယ်။ သုဿာန်က ပြန်လာတဲ့ အချိန်အခါမှာနော်။ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ -</p> <p>သူတို့ အမျိုးနွယ်ရဲ့ မျိုးနွယ်မှာ ဒီလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေကျေပျက်စီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ ပြောပြတယ်။ ဒီစကားကို ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီး ကြားတယ်။ ကြားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးကလည်း တော်တော်လေး အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာ ငယ်ရွယ်နုနယ်တဲ့ အချိန်မှာ မသေကြရသလဲ? မသေသင့်တဲ့ အချိန်အခါမှာ သေကျေပျက်စီးရတဲ့ ငါ့သား။ ငါ့သားသည် မသေသင့်တဲ့ အချိန်အရွယ်လေးမှာ သေကျေပျက်စီး သွားရတယ်။</p> <p>ဒီလို မသေသင့်တဲ့ အချိန်မှာ မသေကြောင်းဖြစ်တဲ့ တရားတွေ ထင်ရှား ရှိရင်တော့ ငါ သွားယူမှ တော်တော့မယ်။ အဲဒီ နည်းလမ်းကောင်းတွေ ခု ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် တရားနာ ပရိသတ်တွေရော မကျင့်နိုင်ဘူးလား? အသက်ရှည်စေချင်လို့ ဘုန်းကြီး ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း တရားတွေကို အားထုတ်စေချင်လို့ ပြောနေတာပါနော်။ အဲဒီ အချိန်အခါမှာ တပည့်ကြီးကိုလွှဲ၊ တပည့်တစ်ယောက်ခေါ်ပြီး အဲဒီ ဓမ္မပါလရွာကို မေးမြန်းပြီး သွားပြီ။ သွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါမှာ ဆိတ်တစ်ကောင်ရဲ့ အရိုးတွေကို လွယ်အိတ်တစ်ခုထဲ ထည့်ပြီး သူက ယူသွားတယ်။ တိုတိုပြောကြပါစို့။ ယူသွားလိုက်တဲ့ အချိန်အခါရောက်တော့ ဒီဓမ္မပါလရွာ ရောက်ပြီ။ ဓမ္မပါလ ပုဏ္ဏားကြီးအိမ် သေချာမေးလိုက်တဲ့အခါ အိမ်ကို ရောက်သွားပြီ။ ရောက်တဲ့ အချိန်အခါကျတော့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့ အစားအသောက်တွေကို စားသောက်ပြီးတဲ့အခါ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးက ဘာပြောသလဲ?</p> <p>ပုဏ္ဏားကြီး သင်ရဲ့သားဖြစ်တဲ့ ဓမ္မပါလ သတို့သားကတော့ ပညာလည်း သိပ်ကြီးတယ်၊ ဗေဒင်သုံးပုံကိုလည်း တစ်ဖက်ကမ်းခပ် တတ်သွားတယ်။ တစ်ဆယ့်ရှစ်ရပ်သော သိပ္ပံပညာတွေလည်း ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ။ တစ်စုံတစ်ခုသော မချမ်းသာဖွယ်ရာ မကျန်းမာသော အကြောင်းကြောင့် သင့်သားသည် အသက်ကုန်သွားပြီ။ ခပ်သိမ်းကုန်သော သင်္ခါရတရားတို့သည် ဖြစ်ပြီးလျှင် ပျက်တတ်သော အနိစ္စတရားတို့သာတည်း။ ထို့အတွက်ကြောင့် စိုးရိမ်ပူဆွေး စိတ်ဆင်းရဲခြင်း မဖြစ်ပါနှင့်။ အပြောကလည်း ခပ်ကောင်းကောင်းပဲ။</p> <p>အဲဒီလို ပြောလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ ပုဏ္ဏားကြီးက လက်ခုပ်တီးပြီး ရယ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ရယ်ရသလဲမေးတော့ - “” ငါ့သား ဘယ်လိုမှ မသေဘူး။ တခြား တစ်စုံတစ်ယောက် သေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ” ။ ဒီလို ပြောတော့ ဒိသာပါမောက္ခဆရာကြီးက အရိုးလေးတွေ ထုတ်ပြီး ပြတယ်။ ဪ ... အဲဒီ အရိုးတွေဟာ သိုးတစ်ကောင်, ခွေးတစ်ကောင်, ဆိတ်တစ်ကောင်ကောင်ရဲ့ အရိုးတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ့သားရဲ့ အရိုးဟာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ဆိုပြီးတော့ ပြောပြတယ်။ ငါတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာ ဆွေ ၇-ဆက်၊ မျိုး ၇-ဆက်တိုင်အောင် ငယ်ရွယ်နုနယ်တဲ့ အချိန်မှာ သေဖူးတာဆိုတာ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ သင်သာလျှင် မုသားပြောနေတာပါ” ” ဆိုပြီးတော့ ပုဏ္ဏားကြီးကို ပြန်ပြောတယ်။</p> <p>အဲဒီအခါကျတော့မှ လက်ခုပ်လက်ဝါး အကြီးအကျယ်တီးပြီး ပုဏ္ဏားကြီးကလည်း ရယ်ပြန်တယ်။ အဲဒီအခါကျတော့ ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးက သိပ်ဝမ်းသာသွားတယ်။ သင်တို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ် အစဉ်အဆက်မှာ ငယ်ရွယ်နုနယ်တဲ့သူတွေ မသေရဘူးဆိုတာ အကြောင်းမရှိဘဲနဲ့တော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် သင်တို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်မှာ ငယ်ရွယ်တဲ့သူတွေ မသေကျေ မပျက်စီးရပါသလဲလို့ မေးတယ်။ အဲဒီလို မေးလိုက်တော့ ပုဏ္ဏားကြီးက သူတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ် ကျင့်ဝတ်ပဋိပတ်လေးတွေကို ပြောပြတယ်။ ဒါကို ဘုန်းကြီး ဟောချင်လို့ပါ -</p> <p><b>"ဓမ္မံ စရာမ န မုသာ ဘဏာမ၊ ပါပါနိ ကမ္မာနိ ပရိဝဇ္ဇယာမ။ အနရိယံ ပရိဝဇ္ဇေမု သဗ္ဗံ၊ တသ္မာ ဟိ အမှံ ဒဟရာ န မီယရေ။</b> (ဇာတက၊ဋ္ဌ၊၄၊၅၂။) = ငါတို့သည် သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါးကို ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြပါသည်။ ချို့ယွင်းဖောက်ပြန် မုသားစကားကို မပြောကြပါကုန်။ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံတို့ကို ရှောင်ကြဉ်၍ နေကြပါကုန်၏၊ အလုံးစုံသော မသူတော်တို့ရဲ့ တရားကို ရှောင်ကြဉ်ကြပါကုန်၏၊ ထို့အတွက်ကြောင့် ငါတို့၏ ငယ်ရွယ်နုနယ်သော သားငယ် သမီးငယ်တို့သည် မသေကျေ မပျက်စီးကြပါကုန်။</p> <p>ငယ်တဲ့ အရွယ်ကာလမှာ မသေကျေ မပျက်စီးရခြင်းရဲ့ အကြောင်းအရင်းလေးပဲနော်။ သုစရိုက်တရားခေါ်တဲ့ ဓမ္မတရားတွေကို ဒို့ကျင့်နေတယ်။ ခုလို သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါးကို ကျင့်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် သေသည်၏ အခြားမဲ့၌ လူချမ်းသာ, နတ်ချမ်းသာ, ဗြဟ္မာချမ်းသာ ရနိုင်ပုံကို ခုနက သာလေယျကသုတ္တန်မှာ မြတ်စွာဘုရားဟောတယ်။ ခုဒီမှာကတော့ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း အသက်ရှည်ခြင်းတည်းဟူသော လက်ငင်းချမ်းသာတွေကို ဟောနေတယ်။ ဒီတော့ ငါတို့ အမျိုးအနွယ်မှာ သုစရိုက်တရား ၁၀-ပါးကို ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြတယ်။ မုသားစကား မပြောဘူးဆိုတော့ ဒီမပြောတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေသည် ဘုန်းကြီးတွေ ဟုတ်သလား၊ သီလရှင်တွေ ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ယောဂီတွေရော ဟုတ်သလား? မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူတွေလဲ? ဓမ္မပါလ ရွာသားတွေပါ။ လင်နဲ့, မယားနဲ့, အိုးနဲ့, အိမ်နဲ့ နေနေရတဲ့ သာမန်လူသားတွေသာ ဖြစ်ကြပါတယ်။</p> <p>အဲဒီ လူသားတွေတောင်မှ မုသားစကား မပြောကြဘူးဆိုရင် သင်္ကန်းဝတ်နေတဲ့ ဘုရားသားတော်, သမီးတော် အမည်ခံနေတဲ့ ဘုန်းကြီးတွေ မုသား ပြောသင့်ပါ့မလား? သီလရှင်တွေရော မုသား ပြောသင့်ပါ့မလား? မပြောသင့်ဘူး။ ယောဂီတွေရော မုသား ပြောသင့်ပါ့မလား? မပြောသင့်ဘူး။ ဒါ အခြေခံလေးတွေပဲ။ ဒီအခြေခံလေးတွေကို ရိုရိုသေသေ အသက်နဲ့လဲပြီး စောင့်ရှောက်မှ နိဗ္ဗာန်တရားတော်ကြီးက ပေါ်လာမှာ။ ဒီ အခြေခံ သေးသေးဖွဲဖွဲလေးတွေကို မိမိတို့က ရိုရိုသေသေ မစောင့်ရှောက်ဘူး။ မိမိတို့ လိုလားတောင့်တနေတဲ့ အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတဲ့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီး ရပါ့မလား။ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီးကို ရရှိဖို့ရာအတွက် ဒီသီလသည် အခြေခံ ကျင့်ဝတ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ သီလ မရှိတဲ့ ဒုဿီလပုဂ္ဂိုလ် မှန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီး ဘယ်လိုမှ မရနိုင်ဘူး။</p> <p>မဂ္ဂင် ၈-ပါး တရားတွေကို ဖြူဖြူစင်စင် ဖြည့်ကျင့်မှသာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကြီးရမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဒီ မဂ္ဂင် ၈-ပါး တရားတော်ထဲမှာ သီလကျင့်စဉ်တွေကို ထည့်ပြီးတော့ မဟောခဲ့ဘူးလား? ဟောခဲ့တယ်။ သာမန် သားနဲ့, သမီးနဲ့, အိုးနဲ့, အိမ်နဲ့ နေနေတဲ့ လူသားတွေတောင်မှ မုသားစကား မပြောကြဘူးဆိုလို့ရှိရင် သာသနာမှာ နေနေတဲ့ သာသနာအနွယ်ဝင် အမည်ခံနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ဟာ မုသားစကားတွေ ပြောသင့်ပါ့မလား? မပြောသင့်ဘူး။ ဒါ အထူးရှောင်ကြဉ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခု သုစရိုက်တရားတွေကို ကျင့်တယ်။ ကျင့်တဲ့အခါမှာ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ကံ မှန်သမျှကိုလည်း အားလုံး ရှောင်ကြဉ်တယ်။ မသူတော်တို့ ကျင့်တဲ့ ကျင့်ဝတ်မှန်ရင် အကုန်လုံး ရှောင်ကြဉ်တယ်။ ထို့ကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုနယ်တဲ့ သားပျို သမီးပျိုတို့သည် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ မသေကျေ မပျက်စီးကြပါကုန်။</p> fr31n5s98dqdcqxg33fj7uu744nw2zd