Wikikilden nowikisource https://no.wikisource.org/wiki/Wikikilden:Forside MediaWiki 1.46.0-wmf.24 first-letter Medium Spesial Diskusjon Bruker Brukerdiskusjon Wikikilden Wikikilden-diskusjon Fil Fildiskusjon MediaWiki MediaWiki-diskusjon Mal Maldiskusjon Hjelp Hjelpdiskusjon Kategori Kategoridiskusjon Forfatter Forfatterdiskusjon Side Sidediskusjon Indeks Indeksdiskusjon TimedText TimedText talk Modul Moduldiskusjon Arrangement Arrangementsdiskusjon 4 1706 317880 316355 2026-04-19T11:56:53Z Johshh 5303 /* Korleis lage svært små djvu filer? */ ny seksjon 317880 wikitext text/x-wiki {{Kontoret}} {{snarvei|WK:K}} __NEWSECTIONLINK__ == Kort strek == Vi har en snarvei for å produsere en lang strek, nemlig malen {{mal|---}}. Men jeg har savnet en tilsvarende mal for å produsere en kort strek, som ofte står mellom en overskrift og selve teksten. Malen {{mal|--}} har hittil vært en omdirigering til {{mal|---}}, men jeg har nå tenkt å gjøre om {{mal|--}} til en selvstendig mal som produserer en kort strek (for eksempel med lengde 4em og avstand 1em over og under), hvis ingen protesterer. [[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) 17. okt. 2025 kl. 17:41 (CEST) :Dette er nå utført. Jeg kan legge til at jeg tidligere endret navn på malen {{mal|linje}} til {{mal|strek}}, fordi «linje» kan bety så mye på dette prosjektet. [[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) 18. okt. 2025 kl. 16:56 (CEST) == EPUB-eksport == Hei. Er det noe som lugger i eksporten for tiden? Det tar en evighet å få filen og robotsjekken blokkerer stadig. Også: min siste bok begynner med denne synlige koden: Krotkaja<link itemprop='url' href='https://no.wikisource.org/wiki/Krotkaja' /> [[Bruker:Øystein Tvede|Øystein Tvede]] ([[Brukerdiskusjon:Øystein Tvede|diskusjon]]) 13. des. 2025 kl. 17:48 (CET) :Det ser ut til å være to forskjellige problemer: :# Eksporten i seg selv er ustabil. Dette har de også lagt merke til på de andre språkversjonene, se f.eks. [[:en:Wikisource:Scriptorium#ws-export seems to be broken|engelsk WS]]. Her får vi ikke gjort noe selv. :# Et eller annet sted er det gjort endringer som fører til at metadata tolkes feil i WS-eksporten. Her har jeg fått til en (midlertidig?) løsning ved rett og slett å fjerne de metadata som skaper problemer. :[[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) 14. des. 2025 kl. 10:39 (CET) ::Takk. Ser fortsatt en bug som aldri har vært der før: ord som går over to sider smelter ikke sammen, men vises med bindestrek og mellomrom i epuben. [[Bruker:Øystein Tvede|Øystein Tvede]] ([[Brukerdiskusjon:Øystein Tvede|diskusjon]]) 14. des. 2025 kl. 15:55 (CET) :::Den feilen har jeg ikke lagt merke til før nå. Jeg har heller ikke sett den omtalt på noen av de andre WS-prosjektene, så jeg har forsøkt å rapportere den på ''[[:en:Wikisource:Scriptorium|Scriptorium]]'' på engelsk Wikisource, i håp om at noen med mer teknisk innsikt plukker den opp. [[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) 14. des. 2025 kl. 18:40 (CET) ::::En bruker på engelsk Wikisource har lagt opp feilrapporten [https://phabricator.wikimedia.org/T412639 T412639] på Phabricator, men det har ikke vært noe særlig aktivitet der foreløpig. [[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) 18. des. 2025 kl. 22:25 (CET) :::::Det ser ut som denne feilen nå er rettet. Den ble [https://phabricator.wikimedia.org/T411935 rapportert] av polsk Wikisource lenge før vi så den, og skyldes visst oppgradering av epub-eksporten til å bruke [https://www.mediawiki.org/wiki/Parsoid Parsoid], som ikke hadde støtte for koblingen av bindestreker sist på hver side (men har det nå). [[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) 14. jan. 2026 kl. 18:30 (CET) == Forslag om ny administrator (Adminship Vote) == Siden jeg som har vært eneste administrator på dette prosjektet vil trappe ned og har trukket meg fra rollen, står prosjektet uten administrator. Jeg foreslår derfor at [[Bruker:Øystein Tvede]] (som er den mest aktive brukeren på prosjektet, og har [[Brukerdiskusjon:Øystein Tvede#Administrator|sagt seg villig]]) velges til ny administrator. === English Translation === Since I who have been the sole administator on the Norwegian Wikisource project have stepped down, the project doesn't currently have an administrator. I therefore propose that [[Bruker:Øystein Tvede]], who is the most active user on this project and has [[Brukerdiskusjon:Øystein Tvede#Administrator|agreed]] to take on the task, be given adminship rights. [[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) === Avstemning (Vote) === * {{For}} [[Bruker:Kåre-Olav|Kåre-Olav]] ([[Brukerdiskusjon:Kåre-Olav|diskusjon]]) 7. apr. 2026 kl. 17:41 (CEST) * Jeg stemmer for Øystein! [[Bruker:Robert Emil Berge|Robert Emil Berge]] ([[Brukerdiskusjon:Robert Emil Berge|diskusjon]]) 8. apr. 2026 kl. 13:25 (CEST) * {{for}} [[Bruker:Jon Harald Søby|Jon Harald Søby]] ([[Brukerdiskusjon:Jon Harald Søby|diskusjon]]) 9. apr. 2026 kl. 16:58 (CEST) == Korleis lage svært små djvu filer? == Eg er no brukt verktøyet [https://commons.wikimedia.org/wiki/Help:Converting_PDF_to_DjVu pdf2djvu], men eg legger merketil at eg får svært store filer 40mg osv. Korleis kan eg lage svært må djvu filer liksom 1-5mg? Korleis? Kva er hemmeligheten? Eg kan endre DPI en? Ja men kva bør DPI være på. Eg har brukte DPI på 900. [[Bruker:Johshh|Johshh]] ([[Brukerdiskusjon:Johshh|diskusjon]]) 19. apr. 2026 kl. 13:56 (CEST) 01l2qhhu2qbt7hfdzg7he2opw75nnpi 106 5934 317595 317516 2026-04-18T12:04:22Z Johshh 5303 317595 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Solvending]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Vetle Vislie|Vetle Vislie]] |Oversetter= |Utgiver=Alb. Cammermeyers Forlag |Illustrator= |Forlag= |Institusjon= |Sted= |Ar=1897 |Sorter=Vislie, solvending |wikidata_item= |Kilde=djvu |Bilde=1 |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag={{Innholdsfortegnelse| *[[Solvending/I|I]] *[[Solvending/II|II]] *[[Solvending/III|III]] *[[Solvending/IV|IV]] *[[Solvending/V|V]] *[[Solvending/VI|VI]] *[[Solvending/VII|VII]] }} }} ecp1ul15h3lwnca9nu0bui5fns9jeok 106 8147 317661 244958 2026-04-18T14:35:42Z Johshh 5303 317661 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Læsebog i det norske folkesprog]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=Arne Garborg og Ivar Mortensson-Egnund |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag= |Institusjon= |Sted= |Ar=1885 |Sorter=Læsebog i det norske folkesprog |wikidata_item= |Kilde=djvu |Bilde=1 |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag={{Side:Læsebog i det norske folkesprog.djvu/5}} }} ibm25p2ittmc5lazn38hayk5jsq6day 102 62352 317708 217652 2026-04-18T16:28:55Z Johshh 5303 317708 wikitext text/x-wiki {{forfatterWD |fornavn = Løland |etternavn = Rasmus }} == Tekster == * [[Det store nashornet]] (1900/1939) {{PD-old}} ag4j00xkukep03zjia9fbydvjlpj1vj 317839 317708 2026-04-18T18:29:16Z Johshh 5303 317839 wikitext text/x-wiki {{forfatterWD |fornavn = Løland |etternavn = Rasmus }} == Tekster == * [[Ungar]] (1892) {{Indeks|Løland - Ungar.djvu}} * [[Det store nashornet]] (1900/1939) {{PD-old}} 2ixi294jm7f2p1vajazw777fmsuwy18 0 68315 317659 183727 2026-04-18T14:30:18Z Johshh 5303 317659 wikitext text/x-wiki <pages index="Haustbragd" av Marthine Emilie Strømme (1930).pdf" from=3 to=40 header=1 /> {{PD-old}} [[Kategori:Diktsamlinger]] [[Kategori:Tekster fra 1930]] a3xt4fuq38r166k9uw4ysrckinzohoi 317660 317659 2026-04-18T14:30:46Z Johshh 5303 Fjernet sideversjon [[Special:Diff/317659|317659]] av [[Special:Contributions/Johshh|Johshh]] ([[User talk:Johshh|diskusjon]]) 317660 wikitext text/x-wiki <pages index='"Haustbragd" av Marthine Emilie Strømme (1930).pdf' from=3 to=40 header=1 /> {{PD-old}} [[Kategori:Diktsamlinger]] [[Kategori:Tekster fra 1930]] bvi88i00y3hj8wsj364sqk45no77hqd 0 89262 317658 245634 2026-04-18T14:29:19Z Johshh 5303 317658 wikitext text/x-wiki <pages index="Heimsyn.djvu" from=7 to=9 header=1 /> [[Kategori:Tekster fra 1875]] ogq75t68rnftl92twn7x29hfmkx9a3s 0 91097 317666 226036 2026-04-18T14:45:21Z Johshh 5303 l til Kategori 317666 wikitext text/x-wiki {{topp | forrige= | neste= | tittel=Um Namnet Oslo | seksjon= | forfatter=Ivar Aasen | noter=(anonymt) prenta i «Dølen» IV 1866 nr. 26. }} I dei sidste Aarom hava me einkvar Gongen seet det gamle Bynamnet Oslo umbrøytt til Aaslo, og no sidst fingo me sjaa det atter i «Illustreret Nyhedsblad» i eit Stykke fraa Nicolaysen um dei sidste Utgravningar i «Aaslo». Detta syntest oss vera ei uventande Avbrøyting i ein Ting, som me inkje trudde, der kunde verda nokot Tvilsmaal um; og difyre tyktest me ogso hava ei sterk Tildriving til at leita etter, kvat Grunn det kunde hava. I det frægdarlege Verket «Det norske Folks Historie» hever vaar hedanfarne Prof. Munch sett fram ei Tydning av Namnet Oslo, som me fyrst maa merka. Paa den Staden, der han talar um Grunnlaget til Byen Oslo under Harald Hardraade (B. 3, S. 201), hever han lagt til ein Merknad um, at Namnet skulde helder vera Aaslo, at det i gamle Skrifter er lika so ofta stavat «Aslo» som Oslo, og i latinske Skrifter oftaste Asloia, og at Namnet maa vera ein Samansetning av «Lo» (d. v. s.: ei laag Strand under ei Høgd eller Bergsida) med «Aas» (ein Bergrygg) og inkje med «Os» (eit Elvargap), som her inkje vilde vera høvelegt. Med det same slær han ogso paa det, at Aaslo kann fyrst hava voret Bygdarnamn eller gjeldande fyre eit heilt Herad lika eins som Foldlo (Follo), som daa var det næste Herad paa Sudsida. Med all Vyrdnad fyre Minnet av den navnfræge Mannen, som hever leivt etter seg so rike Upplysningar um Landsens Forntid, kann eg daa ikkje dylja ein Tanke um, at det her i detta Stykket maa vera nokot som er forhastat, og at der vist er lagt for stor Vegt paa den fraavikande Stavemaaten i dei gamle Brevom. Eg tykjest ikkje finna det fullt avgjort, at Oslo skulde vera eit uhøvelegt Namn, og at Aaslo skulde vera den eldste Form. Um Namnet «Lo», som finst atter i so mange andre Gardsnamn, lyt eg segja det same, som M. Arnesen hever sagt i hans litle Bok um «Norske Stedsnavne» (Fredrikshald 1865), at det vistnog maa vera ei laag Strand, men at det just ikkje treng um at liggja under eit Berg eller Fjell. Det likjest nokot attpaa det tydske Ordet Lo (Loh), som tyder Myrar eller myrlendte Engjar; men det synest altid vera Merke med det norske Lo, at det skal liggja tett ved Vatnet. Etter Tillægjet paa dei Gardarne, som her heita Lo, synest Namnet rett fram tyda: ei Engsletta eller Flatmark, som ligg langs med Elv eller Vatn. Og etter denne Skapnaden vil Namnet høva godt til ein Gard eller ein Jordflekk, men ikkje til nokor større Vidd og soleides ikkje til nokot Herad eller Bygdarlag, utan soframt som Namnet er sett i Fleirtal, soleides som i «Loar» (= paa Loom, Lom) i Gudbrandsdalen. Men naar det no er sagt, at detta «Lo» skulde høva godt attaat ein Aas, og inkje til ein Os (Elvarkjeft), so er detta ein Ting, som eg slett ikkje kann skyna. Tvertimot maa eg synast, at det inkje høver saman med nokon Aas; for det verd daa altid eit Stykke imillom ein Aas og ei Lo, so dei ikkje rett kunna naa i Hop, utan i det Tilfellet, at der var ein gamall Gard, som heitte Aas, og so ei Lo, som laag under denne Garden og fekk Namn etter honom; men nokot slikt finna me her inkje nokot Teikn til. Derimot er der eit rett godt Samhøve imillom Os og Lo, og i Vissa her paa Staden, der det endaa er tvo Osar i Nærleiken; paa Austersida er Osen av den litle Elvi under Eikeberg (Lo-Elvi), og eit litet Sprang vestanfyre er Osen av den store Aakers-Elvi, som renn ut i same Viki rett fram fyre Byen. Det synest difyre aldri verdt at gjera seg nokor større Studering paa detta Namnet; det er greidt nog, naar ein vil taka det beint fram og tyda Oslo som ei Lo som ligger ved Osen (eller Osarne). Og eg seer ikkje nokon Ting, som kunde vera til Hindring fyre at segja Oslo, lika so vel som Osmark, Osvoll, Osbakken og meir slikt. Med den gamle Skrivemaaten av Namnet er det vistnog so, at dei eldste Brevi hava lika so ofta «Aslo» som Oslo, som ein lettaste kann sjaa i dei store Brevsamningom, som no ero prentade med Namn av Diplomatarium norvegicum. I ymse Samningar fraa ei viss Tid (fram mot Aar 1300) finn eg endaa oftare Aslo en Oslo. Men det er at merka, at den gamle Skrivemaaten var ofta ustød, at mange av dei Brevom, som hava Aslo (Asloia), ero skrivne paa Latin, og at mange av deim ero skrivne utanlands. Det er og at merka, at me finna Oslo lika tidlegt som Aslo (i nokre Brevsamningar endaa tidlegare), og at Oslo finst atter so einkvar Gongen i all den Tid, daa Aslo var so ofta brukat. Bisp Nikolas skreiv Oslo i Aaret 1224 (Dipl. 1, 6), lika eins Bisp Haakon i 1264 (D. 3, 9), Bisp Andres i 1279 og 1286 (D. 2, 19. 23). Bisp Eyvind i 1300 (D. 2, 53) og Lagmannen Hauk Erlendson, som er velgjeten fyre si gode Skrift, i 1302 (D. 1, 86). Og so er det og at merka, at det er berre ei viss Tid frametter, at Aslo finst so ofta skrivet, og det er just i det Bilet, daa so mange Brev vordo skrivne paa Latin; det varer frametter til 1320 eller so umkring, men paa den Tid sjaa me ei stor Vending, med di at Aslo verdt sjeldsynt og kverver burt, men derimot Oslo fær fullt Yvertak og sidstpaa verd einraadande. No er det vistnog so, at det er vandt at vita, kor denne Skilnaden kann vera uppkomen, og med fyrsta Augnasyni kunde ein ogso koma paa den Tanken, at den eldste Form var Aaslo, som sidan vende seg til Oslo. Men naar ein so vil leggja Merke til ymse Tilhøve, som eg her i kortaste Maate hever umtalat, so synest denne Tydingi hava mindre Von fyre seg. Helder kann der daa vera Grunn til at tenkja, at «Aslo» er berre ei sjølvtykkjeleg Vending, ein Sving, som var sett paa Namnet i dei latinske Brevom, og som ymse skrivande Folk hava sidan teket etter og sjølve brukat utan nokon vidare Tanke um, kvat Grunn det kunde hava. Det finst fleire slike Avbrigde i dei latinske Skriftom, so som Bergæ fyre Bjørgvin (Bergvin), Albia fyre Elv (Gaut-Elvi), og andre, som ero endaa sterkare, som Svecia (Svealand) og Dacia (Danmark). Og eit slikt Avbrigde kunde gjerna vera ei Paafinning av ein Brevskrivar, kann henda fyrst av ein Utlending; men naar det eingong var uppsett, og eit Exempel soleides var gjevet, kunde det altid verda fleire, som toko etter, og endaa trudde, at det var det rettaste. Me sjaa Merke nog i vaar eigi Tid, at ymse undarlege Avbrøyte kunna soleides koma upp, og at det just ikkje altid er det rettaste, som fær dei fleste Fylgjesmenner. Etter alt detta trur eg vist, at Oslo er det rette Namnet, og at Landsens Folk hava haldet det fyre det rette. Men um endaa detta inkje var so fullvist, so synest daa det vera vist, at der inkje er nokor Torv til, at me no i desse Dagar skulde byrja med ei ny Staving i det gamle Namnet. Munch sjølv synest aldri hava tenkt paa nokot slikt, endaa den Mannen ikkje var rædd fyre at slaa paa med nokot nytt, naar han tykte, det turftest. Han berre klagar paa det, at Namnet sidan vardt burtskutlat, med di at Kong Kristian IV i Aaret 1624 «hadde det uheppne Innfallet at umbyta det eldgamle ærverdige Namnet Oslo med det nye, sjølvuppfundne og halvbarbariske Namn Christiania». (Norske F. Historie, 6, 646). Og detta er vel ogso den rettaste Synsmaaten. Er det nokot her til at retta paa, so maa det vera i Bruket og inkje i sjølve Stavemaaten. Me hava Gardsnamn i Hundradtal, som trenga til Umbot, av di dei ero forvanskade med Mistydning eller med ein undarleg Skrivemaate, so der altid er nog til at retta og brøyta paa. Men med Namnet Oslo finna me ingen Trong til nokor Umbot. Derimot er det ein Ting, som me helder skulde driva paa, og det er at føra Namnet Oslo til større Æra, en som det no ei Tid hever havt. Me kunna ikkje annat en kveda med i den Utsegni av Munch, at Christiania er eit Namn, som fyre oss er «halvbarbarisk ». Det er mødesamt fyre Aalmugen, med di det hever so framand Form, at det lett kann verda Mistak i sjølve Uttalen; difyre høyra me so ofta, at Folk segja «Kristian» (med Tonen paa sidste Stavliden), eller «Kristians By», som er myket rettare. Det er ogso mødesamt fyre dei Folk, som skulo skriva det mange Gonger um Dagen: difyre sjaa me ogso ymse undarlege Avkortningar (som Chra, Chria, X.ania), og soleides hava me her nokot av den same Plaaga som med andre lange og leide Namn, som dei danske Kongar hava bundet paa oss, som Christiansand, Christiansund, Frederikshald, Frederiksstad og fleire, som baade ero til Møda fyre Folket, og som dertil ogso ero uduglege til Minne-Namn, av di det hever voret so mange Kongar, som heitte Kristian og Fredrik, at det ofta er vandt at vita, kven det var, som sette Namn paa Staden. Med si latinske Form hever Namnet Christiania eit Skin av Studering og dertil ogso eit Skin av Heilagskap, daa ein snaraste skulde tru, at det kom av Ordet Christianus (ein Kristen), og i det Tilfellet vilde det høva best til ei Nybygd i eit Land, som var fullt av Heidningar. Denne Lengdi og detta Skin av Studering gjerer ogso, at Namnet sjeldan kann verda brukat i Vers; og me faa soleides inkje sjaa det i nokon Song um Fedralandet, for der vil Oslo altid bjoda seg fram med si korte Form og sin historiske Verdleike. Og sidstpaa er det ogso nokot blygslegt, at Hovudstaden i vaart Land skal hava eit latinsk Namn, medan derimot so mange andre Hovudstader hava uppehaldet dei stutte og nette Namni, som Folket sjølv hever gjevet deim i den uminnelege Forntidi. Eit slikt Uhøve maatte vel endaa vera Raad til at retta paa, og det kunde vel ogso vera betre Raad til det no en fyrr, med di at den gamle Byen (Oslo) no nyst er lagd saman med den nye, so der inkje lenger er det til at segja, at Oslo er eitt, og Christiania eit annat. Men slikt verd inkje gjort med det, at ein berre tenkjer, at det skulde vera gjort; det duger ikkje at segja, at det no er for seint, at det inkje nyttar, at det er umogelegt, og so frametter. Me hava Rett til at halda paa vaare gamle Namn, og Utlendingen kann inkje formeinka oss at nemna vaare Byar, som me sjølve vilja, naar me tala til vaart eiget Landsfolk. Vistnog er det so, at eit slikt Umskifte kann ikkje verda gjort i nokor Hast, og at det Namn, som no er i Bruk, i visse Tilhøve ogso maa standa fyre Framtidi. Men ei god Vending kunde daa altid verda gjord paa den Maaten, at Folk av eigi Drift vilde bruka det gamle Namnet i Brev og Bøker, i dagleg Tale, og i alle dei Tilfelle, daa dei inkje ero nøydde til at bruka nokot annat. Det vilde gjera so myket, at Landsens Folk vordo kjende og vande med Namnet, so dei med Tidi inkje trengde um nokot annat Namn til daglegt Bruk og millom sine eigne Landsmenner; og naar det var so langt komet, so var det vigtigaste vunnet, so at det andre kunde sidan laga seg sjølv, som det vilde. [[Kategori:Tekster fra 1866]] 0ziqo1xa7uvjxpkuijj48q82g1jen24 104 118553 317879 302240 2026-04-19T11:38:04Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317879 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 0 120684 317878 302259 2026-04-19T11:35:04Z Johshh 5303 317878 wikitext text/x-wiki <pages index="Sult (Knut Hamsun).djvu" from=9 to=10 header=1 displayed_from=- displayed_to=- /> {{Padded page break}} {{Innholdsfortegnelse| * [[Sult/01|FØRSTE STYKKE]] * [[Sult/02|ANDRE STYKKE]] * [[Sult/03|TREDJE STYKKE]] * [[Sult/04|FJERDE STYKKE]] }} [[Kategori:Romaner]] [[Kategori:Tekster fra 1890]] [[en:Hunger (Hamsun)]] 2jcxflk8gz8ahmy1hvntozmmmv6a3k2 0 134643 317865 316181 2026-04-19T11:07:04Z Johshh 5303 317865 wikitext text/x-wiki <pages index="Kjær Smaa Epistler.pdf" from=5 to=7 header=1 /> {{PD-old}} {{Autoritetsdata}} [[Kategori:Essays]] [[Kategori:Litteraturkritikk]] [[Kategori:Tekster fra 1908]] p25wrqdg08ak2asqew8eh5r8xyp5cun 104 134658 317843 316203 2026-04-19T10:16:40Z Øystein Tvede 3938 317843 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>syns, Historien og Sprogene er morsomme, faar til Gjengjæld slide med Matematiken. Slap han denne, misted de morsomme Fag en hel Del af sin Charme. Slig er engang Menneskenaturen, og det er bare misforstaat Mama-Ømhed at ville ha Gutten sin fritaget for alt, hvad der ikke gaar i ham som Fod i Hose. Den som ikke overvinder de smaa Vanskeligheder i Skolen o. s. v. For mange vil de Aar de læste senere staa som en Tid fuld af Frihed og Lykke. Man fik det første lille Glimt af det Ubegrænsede, den første lille Anelse om, hvad der kræves for at {{sp|kunn|e}}. Et matematisk Bevis, klart som Krystal og uforgjængeligere end alle Bjerge – – Et græsk Verbums Uregelmæssighed, skjøn som Blomsterstanden paa en Orkidé – – Cromwell’s Revolution – – ja, altsaa, altsaa, altsaa {{sp|Æsteti|k}}. Æstetik! Læren om Værdien af det Unyttige, Værdien af det som ikke kan kjøbes og sælges, Værdien af det som gjør os Mennesker til noget andet og mere end en Transithavn for vore Fødemidler. Og saa tilslut et lidet Trøstens Ord til dette arme norske Folk, som aldrig faar<noinclude><references/></noinclude> jn083642f1jdce29n3mcxuitttkvpkw 104 134675 317844 316233 2026-04-19T10:17:52Z Øystein Tvede 3938 317844 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>det første igjen er omdannet til Klør, og endelig en Mund med et helt System af Kjæver. Naar vi siger: «er omdannet til» eller «har udviklet sig til», forstaar vi tilbunds hele Fremgangsmaaden. Udviklingslæren afslører i en Fei hele Naturens Mysterium.{{nodent/e}} Vi kjender altsaa ikke Hummeren; men derfor kan det være lærerigt for en og anden at høre, hvor vanskeligt det er at stifte Bekjendtskab med den. I dette sydlige Amt er Hummeren fredet fra 1. Juli til 15. September. Det store Hummerfiske foregaar om Høsten; om Vaaren og om Sommeren før Fredningstiden er Folk optaget af andre Ting; der er næsten ingen som fanger Hummer. Da jeg slet ikke var optaget af andre Ting, bestemte jeg mig til at lægge mig efter Hummer, foreløbig i mindre Stil, foreløbig uden Tanke paa Eksport. Jeg laante to Teiner og en Vandkikkert af en Ven og begav mig en Eftermiddag ud blandt Holmerne. Nu kjender vel de fleste Mennesker en Hummerteine og en Vandkikkert af Udseende, men for at være letfattelig for Ikke-Fagmænd kan jeg bemærke, at Teinen har to Indgange, men ingen Udgang. Voi ch’entrate – Paa<noinclude><references/></noinclude> d3ih28n3vq4zfj9h7ns29jhv4b7frxz 104 134720 317845 317393 2026-04-19T10:18:54Z Øystein Tvede 3938 317845 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ilter Fløifjeldsstemme skar af: Di er’kje nokken Kunstnernatur! {{*}} Den tidlige Færdsel i Gaden, de fortrolige Skridt af de første, som er oppe, de vindskibelige Samlere af Cigarstumper, og af de næste, Søppelmændene; Dørhamrene, som begynder at røres; de tunge Bondevogne; en utidig, gneldrende Kirkeklokke {{. . .}} man kan sove rolig over alt, men det første Morgenmøde mellem Værtinden og Brødmanden i Forstudøren er Dagens uafviselige Allarmsignal. Værtinden er en Signora, og hun pleier at bringe dette Faktum i Erindring, men ingen faar tiere og smerteligere føle, hvad de sociale Afstande har at betyde end vor usselige Paria af en Brødmand, som foruden Brød og Maccheroni bringer Olje og Kolonial ind i Huset. «Man maa enten ha ydre eller indre Dannelse», siger vor Signora. «De, Signore, og jeg, vi har begge Dele.» Men hun underforstaar, at det er et sjeldent og lykkeligt Samspil af Tilfældigheder, som har ført os to sammen. Brødmanden har ingen af Delene. Han er bare skikkelig og<noinclude><references/></noinclude> fkfmu4a5f4qxep1fxjwe8bp8a1jigzr 104 134735 317847 317395 2026-04-19T10:19:37Z Øystein Tvede 3938 317847 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Men ogsaa her fremtoner Englændere {{. . .}} Der sidder to, som har spist, men som er misfornøiet med Maden. De stanger sig i Tænderne, og begge har det melankolske Langdrag i Ansigtet, hvorpaa man kjender Racen. Den ene spør med et dødt Sideblik til Tyskernes Bord, hvad det er for en Nation. – Det er Tyskere, siger den anden. – I don’t like Germans. Han vender sig og peger paa Finnerne – Og hvad er det for nogen? Det er vist Russere eller Skandinaver, siger den anden. – I don’t like Russians, nor Scandinavians {{. . .}} – Men alle de andre, siger den anden {{. . .}} alle de andre er vist Italienere. – But I say, I can’t endure Italians. De betalte og gik. Men de andre Nationer blev siddende og savned dem ikke {{. . .}} – – Det er paa Piazza di Michel Angelo ved Solnedgang. En fin Kvelddis breder sig over den gamle By, men Kampanilen og Signoria’s Taarn løfter sig rankt over alle Tage ind i den gyldne Luft. Nedover Terrasserne gror Roser, lyserøde Roser i Overflod, falmende, fuldmodne og tusen endnu i Knop;<noinclude><references/></noinclude> 9ph57amlpjmsnsew8gco7atz9wkiulc 104 134780 317848 316343 2026-04-19T10:20:27Z Øystein Tvede 3938 317848 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>store og gode blandt dem – betragter han nu engang som mere eller mindre heldige Forløbere for Bjørnson, og at Euripides da ogsaa ansees for kollegialt einverstanden i den norske Digters allernyeste Opstilling af Krigs-Mandsmoral contra Freds-Kvindemoral, det falder af sig selv. Og hvorfor genere sig for at tage Goethe ogsaa med? ''Faust'' som har voldt kløgtige Hoder saameget Bryd, blir utvilsomt nemmere, hvis den opfattes som en ''Chanson d’une mal mariée'', hvori den harme glødende Digter tar ''Madames'' Parti mod ''Monsieur''. Dette være nu som det vil. Det er uvist, om den Collinske Fortolkning af Bjørnsons Tekst i dette Tilfælde er ortodoks og autoriseret, men da det ene Udgangspunkt kan være ligesaa godt som det andet, gaar jeg med Collin ud fra, at Mary skal opfattes som en Kombattant for sit undertrykte og forurettede Kjøn. Uden selv at være egentlig kuet af Undertrykkelsen, tvertimod rigere udrustet og gunstigere stillet end de fleste af sine Medsøstre, kan hun vise dem Veien til Revanche eller om man vil: til Befrielse. Denne Tanke udfører Collin med mættet<noinclude><references/></noinclude> d0d9s0436t10erk27u5q4w1nhj4xdxi 104 134814 317849 316382 2026-04-19T10:21:08Z Øystein Tvede 3938 317849 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>men hans rene Vilje er det væsentlige ved ham. Derfor elsker man Don Quijote med al hans Løierlighed, men man holder ikke af Hamlet eller Faust med deres umaadelige Aandsfortrin {{. . .}} Det store komiske Grundforhold i Cervantes’s Roman er ikke dette: at Helten ikke kan maale sig med sine Opgaver, men det modsatte: at Opgaverne ikke kan maale sig med Helten, med Varmen af hans Begeistring, med Voldsomheden af hans Ufortrødenhed. Han er istand til at slaa en Armé paa Flugt, og al hans Dumdristighed tjener til at splitte en Saueflok. Han tømmer en Potte skiddent Vand med samme Bravur som Herakles rensede Augias’ Stald. Og han kan aldrig forbløffes, fordi hans Bevidsthed er saa opfyldt af Ideen om en storartet Kraftudløsning, at den er ganske utilgjængelig for nogen Anelse om det intetsigende Resultat. I Hælene paa Rossinante traver Asenet, og den eneste fortløbende Kommentar til Don Quijotes Bedrifter er hans Svends Betragtninger. Der er her ingen abstrakt Modstilling af Idealisme og Materialisme. Den tykke<noinclude><references/></noinclude> 4laci96ctw2fwb2fvgpq85yzy0yehjn 104 134818 317850 316386 2026-04-19T10:21:39Z Øystein Tvede 3938 317850 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Mand paa nær de seksti Aar med et Liv bag sig fuldt af Eventyr, Ulykker, Sorger og Krænkelser {{. . .}} I sin Ungdoms glødende Begeistring for Kristendommens og Spaniens Sag var han traadt i Krigstjeneste. Han var som menig Soldat med i Slaget ved Lepanto, hvor Tyrkerflaaden blev oprevet og ødelagt af Don Juan d’Austria. Der blev hans venstre Haand knust af en Kugle. Men Skuffelsen over at den tilbedte Feltherre blev kaldt tilbage og at Seiren blev forspildt ved Filip den andens vankelmodige, nidske Politik dæmped ikke hans Krigslyst. I de følgende Aar var han med ved Navarino og La Goletta, og i 1575 blev han som bekjendt paa Hjemseiladsen fra Neapel tat til Fange af Pirater og holdt som Slave i Algier i over fem Aar. I Novellen «El Cautivo», der er indflettet i Don Quijote og mangfoldige andre Værker har han gjenoplivet Minderne fra dette Fangenskab. Efter mange mislykkede Flugtforsøg blev han endelig udfriet med en Løsesum og vendte tilbage til sit Fædreland. Saa begynder hans lange og tornefulde literære Løbebane – afbrudt af nye Krigseventyr.<noinclude><references/></noinclude> g5x5v3305dziijwl883uwhj7q3gbb1z 104 134830 317851 316399 2026-04-19T10:22:18Z Øystein Tvede 3938 317851 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>paa Livet, de vugger end ikke sin dvaske Fedme i Middagsheden, de bugner fredelig op som overmodne Græskar. Som Mødre har de liden eller ingen Bekymring for sit talrige Afkom. De piller sine smaa i Manken, mere af Ømhed end af Renlighed, og naar Børnene straks efter Fødselen har faat indsat et Par Ørenringe, trænger de paa flere Aar ingen yderligere Beklædning. Og Melk maa absolut forekomme i Overflod. De første Ord de smaa Tunger lærer at stamme er una perrett’ caballerito, og dermed er de udstyret til de første raske Manøvrer i Livskampen. ''Perretta'' er Kjælenavnet paa Soustykkerne, og paa Veien ind til Las Palmas samler man som fremmed hele Sværme af perettaskrigende Unger om sin Tartana. De holder Følge i det rasende Trav, udholdende som Maager efter en Damper, de slaar Hjul og gjør andre Kunster ved Siden af Vognen og hugger smaa sorte Næver i Karmen, knebrende Perrett’, Perrett’ med flinthaarde rr’er. Eiendommeligt og paafaldende, men ingenlunde uforklarligt er det, at en hel Del af disse Kanariebørn har faat lyseblaa Øine i <noinclude><references/></noinclude> 602a28f7wndxevemfjzv9y6e3agvxve 104 134833 317852 316403 2026-04-19T10:22:51Z Øystein Tvede 3938 317852 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{Uten innrykk|{{x-større|OROTAVA}}}} {{Uten innrykk|{{Innfelt initial|«I}}kke et af Paradiserne, men Paradiset paa Jorden» {{. . .}} Det er Alexander Humboldt som har grundfæstet Orotava’s Ry for usammenlignelig og absolut Naturskjønhed. Et Stemningsudbrud af den store Reisende har for hans Landsmænd forbenet sig til Dogme, og med den troende Taabelighed, der nu engang er tyske Turisters Særkjende, kan man se dem springe ned af sine Æsler og leire sig paa den Udsigtspynt, hvor man har det videste Overblik over hele Orotavadalen, «Humboldts Hjørne» og mætte sin Beundring for autoriseret Naturskjønhed med rundelig opladte Øine og glade Gebærder.}} Veien brækker om Fjeldkammen og begir sig i faldende Bugter mod Dalbunden. Solen brænder i Havranden og Havet vimrer i Lysfraade som paa et Turnersk Maleri. <noinclude><references/></noinclude> 3vewcnszci4wk2pwyfcqmug62z5wh2a 104 134839 317842 316409 2026-04-19T10:15:04Z Øystein Tvede 3938 317842 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{Uten innrykk|{{x-større|WHITECHAPEL}}}} {{Uten innrykk|{{Innfelt initial|J}}eg ligger vaagen og gjenkalder mig Indtrykkene fra en bevæget og nydelsesrig Dag. Det er heller ikke let at faa sove. Der mumles omkring paa Hylderne, og den rustne Mumlen revner undertiden for ugenerte Mishagsytringer. Her havde man erlagt sine tre Pence for sorgfrit at hengive sig til sine Drømme, og saa hersker der alligevel i Sovelokalet ikke den dybe og absolute Ro som Ordensreglementet forlanger {{. . .}} Bloody chaps!}} Men jeg har som sagt mine Indtryk at ty til. De begyndte allerede den aarle Morgen paa Themsen. De pilende Smaadampere, de tunge Lægtere og stønnende Slæbere, Kulprammerne og Lystyachterne, Oceandamperne, Seilskuderne, Motorchalupperne, den store mesterlige Balance i den farefulde Vrimmel.<noinclude><references/></noinclude> gtx2j84m1avkfy0qmxnkkb4m0gv0ton 104 134844 317853 316414 2026-04-19T10:23:26Z Øystein Tvede 3938 317853 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>egoistiske Formaal. Betingelsen for Orden er Splittelsen. Bellum omnium pax. Selve Anarkiet repræsenterer en bestaaende Livsform. Det er konservativt. Og dets extreme Teoretikere har med Rette Asyl i England. Efter hvert Attentat kaster den kontinentale Presse sig over dette Land, som dog mindst af alle er Attentaternes. Siden Gunpowderplottet mislykkedes for Guy Fawkes, har Øen været dybt uforstyrret af knaldeffektjagende Terrorister. Men, paastaar Kontinentet {{. . .}} det er England, som opelsker Anarkismen. Det er England, som skjænker alle Flygtninger Ly uden at af kræve dem Leidebreve fra deres Forfølgere. Det er England, som negter at deltage i Magternes Aktion mod indre Fiender, og det er England, som ikke vil vide af to Slags Love: en lempelig Slags for de velsindede Borgere og en gram Slags for Pakket og de katilinariske Eksistenser. Tankegangen fører mig atter ned paa den Underjordiske. Jeg stiger af ved St. Mary’s og driver ned over High Whitechapel. Tilfældet leder mig ind i Avissalen i Whitechapels Public Library – en mageløs og beundringsværdig<noinclude><references/></noinclude> m6lpnxn9tb52urp0vwrf3e155mgovb9 104 134847 317857 316420 2026-04-19T10:55:07Z Øystein Tvede 3938 317857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>i en Avis med hebraiske Typer. Han har, kanske i Tillid til et gammelt Husraad, sin venstre Uldstrømpe om Halsen. Han hoster saa smaat og gaar kipskodd i Galosjer. Men han bærer til Gjengjæld, presset ind mod Øiet, en Monokle, og denne Monokle i rød Hyssing forjager trolddomsagtig alt det melankolske ved Mandens Ydre. Den gjør ham ''chic'', oplagt paa Livet, fandenivoldsk, Landsmand af Chamberlain. Med den maatte han, om det kneb, endnu kunne se bedre Dage. Jeg følger Pulteraden. Her ligger Anarkistblade i alle Sprog, yiddish, polsk, italiensk, rumænsk og engelsk. Og om dem flokkes opmærksomme Læsere af alle Nationer, smaa Jøder, Polakker, Latinere. Her i et offentligt Bibliotek i det fri England! Jeg har fundet Stemningen og kan reise videre til Westminster Abbey, til Trafalgar Square. Jeg har Stemningen af Storheden og af Vælden og Velviljen, Magten og Humaniteten og Selvrespekten, og jeg gjenkalder mig igjen den døende Lancasters patriotisk svulmende Udbrud: {{liten|{{ppoem|start=open|end=follow| This earth of majesty – This fortress built by Nature for herself}}}}<noinclude><references/></noinclude> iprnqgg3x2zj1cu4oijpqb1y6p97cs7 317860 317857 2026-04-19T10:58:29Z Øystein Tvede 3938 317860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>i en Avis med hebraiske Typer. Han har, kanske i Tillid til et gammelt Husraad, sin venstre Uldstrømpe om Halsen. Han hoster saa smaat og gaar kipskodd i Galosjer. Men han bærer til Gjengjæld, presset ind mod Øiet, en Monokle, og denne Monokle i rød Hyssing forjager trolddomsagtig alt det melankolske ved Mandens Ydre. Den gjør ham ''chic'', oplagt paa Livet, fandenivoldsk, Landsmand af Chamberlain. Med den maatte han, om det kneb, endnu kunne se bedre Dage. Jeg følger Pulteraden. Her ligger Anarkistblade i alle Sprog, yiddish, polsk, italiensk, rumænsk og engelsk. Og om dem flokkes opmærksomme Læsere af alle Nationer, smaa Jøder, Polakker, Latinere. Her i et offentligt Bibliotek i det fri England! Jeg har fundet Stemningen og kan reise videre til Westminster Abbey, til Trafalgar Square. Jeg har Stemningen af Storheden og af Vælden og Velviljen, Magten og Humaniteten og Selvrespekten, og jeg gjenkalder mig igjen den døende Lancasters patriotisk svulmende Udbrud: <small> {{liten|{{ppoem|start=open|end=follow| This earth of majesty – This fortress built by Nature for herself}}}} </small><noinclude><references/></noinclude> 4liwxgvzt04aqhgf9nhd86h1ncy2iur 317861 317860 2026-04-19T10:59:36Z Øystein Tvede 3938 317861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>i en Avis med hebraiske Typer. Han har, kanske i Tillid til et gammelt Husraad, sin venstre Uldstrømpe om Halsen. Han hoster saa smaat og gaar kipskodd i Galosjer. Men han bærer til Gjengjæld, presset ind mod Øiet, en Monokle, og denne Monokle i rød Hyssing forjager trolddomsagtig alt det melankolske ved Mandens Ydre. Den gjør ham ''chic'', oplagt paa Livet, fandenivoldsk, Landsmand af Chamberlain. Med den maatte han, om det kneb, endnu kunne se bedre Dage. Jeg følger Pulteraden. Her ligger Anarkistblade i alle Sprog, yiddish, polsk, italiensk, rumænsk og engelsk. Og om dem flokkes opmærksomme Læsere af alle Nationer, smaa Jøder, Polakker, Latinere. Her i et offentligt Bibliotek i det fri England! Jeg har fundet Stemningen og kan reise videre til Westminster Abbey, til Trafalgar Square. Jeg har Stemningen af Storheden og af Vælden og Velviljen, Magten og Humaniteten og Selvrespekten, og jeg gjenkalder mig igjen den døende Lancasters patriotisk svulmende Udbrud: <small> {{ppoem|start=open|end=follow| This earth of majesty – This fortress built by Nature for herself}} </small><noinclude><references/></noinclude> 7qq25dxvet65g6bel2mbwck30xdcmqi 317862 317861 2026-04-19T11:02:20Z Øystein Tvede 3938 317862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>i en Avis med hebraiske Typer. Han har, kanske i Tillid til et gammelt Husraad, sin venstre Uldstrømpe om Halsen. Han hoster saa smaat og gaar kipskodd i Galosjer. Men han bærer til Gjengjæld, presset ind mod Øiet, en Monokle, og denne Monokle i rød Hyssing forjager trolddomsagtig alt det melankolske ved Mandens Ydre. Den gjør ham ''chic'', oplagt paa Livet, fandenivoldsk, Landsmand af Chamberlain. Med den maatte han, om det kneb, endnu kunne se bedre Dage. Jeg følger Pulteraden. Her ligger Anarkistblade i alle Sprog, yiddish, polsk, italiensk, rumænsk og engelsk. Og om dem flokkes opmærksomme Læsere af alle Nationer, smaa Jøder, Polakker, Latinere. Her i et offentligt Bibliotek i det fri England! Jeg har fundet Stemningen og kan reise videre til Westminster Abbey, til Trafalgar Square. Jeg har Stemningen af Storheden og af Vælden og Velviljen, Magten og Humaniteten og Selvrespekten, og jeg gjenkalder mig igjen den døende Lancasters patriotisk svulmende Udbrud: {{ppoem|start=open|end=follow|style=font-size:83% This earth of majesty – This fortress built by Nature for herself}}<noinclude><references/></noinclude> ay1di9rw6uyj5gc4yg70ccyzrgcrqky 317863 317862 2026-04-19T11:02:54Z Øystein Tvede 3938 317863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>i en Avis med hebraiske Typer. Han har, kanske i Tillid til et gammelt Husraad, sin venstre Uldstrømpe om Halsen. Han hoster saa smaat og gaar kipskodd i Galosjer. Men han bærer til Gjengjæld, presset ind mod Øiet, en Monokle, og denne Monokle i rød Hyssing forjager trolddomsagtig alt det melankolske ved Mandens Ydre. Den gjør ham ''chic'', oplagt paa Livet, fandenivoldsk, Landsmand af Chamberlain. Med den maatte han, om det kneb, endnu kunne se bedre Dage. Jeg følger Pulteraden. Her ligger Anarkistblade i alle Sprog, yiddish, polsk, italiensk, rumænsk og engelsk. Og om dem flokkes opmærksomme Læsere af alle Nationer, smaa Jøder, Polakker, Latinere. Her i et offentligt Bibliotek i det fri England! Jeg har fundet Stemningen og kan reise videre til Westminster Abbey, til Trafalgar Square. Jeg har Stemningen af Storheden og af Vælden og Velviljen, Magten og Humaniteten og Selvrespekten, og jeg gjenkalder mig igjen den døende Lancasters patriotisk svulmende Udbrud: {{ppoem|start=open|end=follow|style=font-size:83%| This earth of majesty – This fortress built by Nature for herself}}<noinclude><references/></noinclude> jrvstnfe2bnrciaid4a7k6kluf70hy9 104 134848 317858 316421 2026-04-19T10:56:58Z Øystein Tvede 3938 317858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{ppoem|start=follow|end=close| against infection and the hand of war. This precious stone set in the silver sea, This blessed spot, this earth, this realm, this England!}} Ja, jeg havde gjort det mest mulige ud af Byen og ganske rigtig faat Indtryk af en Verdensdel. Jeg ligger paa min Briks og er mig bevidst, at jeg har fartet vidt omkring og strødd mit Guld for alle Indskydelser. Ikke engang Teatret eller Historien har jeg ganske forsømt. Jeg var paa Matinée i Adelphi og undte Tower et Besøg. Senere optraadte jeg tilvogns i Hyde Park sammen med den fornemme Verden forøvrigt; jeg viste mig og saa paa Promenoiren i Empire og souperte efterpaa og idetheletat – – Men jeg husker ikke, hvorlænge mine Midler tillod mig at optræde standsmæssig. Der maa pludselig være indtraadt en Eclipse {{. . .}} en total Guldformørkelse, og dette Mørke overfaldt mig i et ukjendt Strøg af Kjæmpebyen, jeg ved ikke hvorlænge over Midnat. Men med det samme oplystes jeg indvendig fra af den Kjendsgjerning, at jeg var alene i London, ja saagodtsom et Barn paa Vildstraa, med noget som Sixpence uvexlet i Vestelommen. <noinclude><references/></noinclude> ite5uzdv9amed93btn1kbrqudc0l0sh 317859 317858 2026-04-19T10:58:04Z Øystein Tvede 3938 317859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude><small> {{ppoem|start=follow|end=close| against infection and the hand of war. This precious stone set in the silver sea, This blessed spot, this earth, this realm, this England!}} </small> Ja, jeg havde gjort det mest mulige ud af Byen og ganske rigtig faat Indtryk af en Verdensdel. Jeg ligger paa min Briks og er mig bevidst, at jeg har fartet vidt omkring og strødd mit Guld for alle Indskydelser. Ikke engang Teatret eller Historien har jeg ganske forsømt. Jeg var paa Matinée i Adelphi og undte Tower et Besøg. Senere optraadte jeg tilvogns i Hyde Park sammen med den fornemme Verden forøvrigt; jeg viste mig og saa paa Promenoiren i Empire og souperte efterpaa og idetheletat – – Men jeg husker ikke, hvorlænge mine Midler tillod mig at optræde standsmæssig. Der maa pludselig være indtraadt en Eclipse {{. . .}} en total Guldformørkelse, og dette Mørke overfaldt mig i et ukjendt Strøg af Kjæmpebyen, jeg ved ikke hvorlænge over Midnat. Men med det samme oplystes jeg indvendig fra af den Kjendsgjerning, at jeg var alene i London, ja saagodtsom et Barn paa Vildstraa, med noget som Sixpence uvexlet i Vestelommen. <noinclude><references/></noinclude> n0h5zlpt0dlos4w5mt0n9n19pjyl0cy 317864 317859 2026-04-19T11:03:16Z Øystein Tvede 3938 317864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{ppoem|start=follow|end=close|style=font-size:83%| against infection and the hand of war. This precious stone set in the silver sea, This blessed spot, this earth, this realm, this England!}} Ja, jeg havde gjort det mest mulige ud af Byen og ganske rigtig faat Indtryk af en Verdensdel. Jeg ligger paa min Briks og er mig bevidst, at jeg har fartet vidt omkring og strødd mit Guld for alle Indskydelser. Ikke engang Teatret eller Historien har jeg ganske forsømt. Jeg var paa Matinée i Adelphi og undte Tower et Besøg. Senere optraadte jeg tilvogns i Hyde Park sammen med den fornemme Verden forøvrigt; jeg viste mig og saa paa Promenoiren i Empire og souperte efterpaa og idetheletat – – Men jeg husker ikke, hvorlænge mine Midler tillod mig at optræde standsmæssig. Der maa pludselig være indtraadt en Eclipse {{. . .}} en total Guldformørkelse, og dette Mørke overfaldt mig i et ukjendt Strøg af Kjæmpebyen, jeg ved ikke hvorlænge over Midnat. Men med det samme oplystes jeg indvendig fra af den Kjendsgjerning, at jeg var alene i London, ja saagodtsom et Barn paa Vildstraa, med noget som Sixpence uvexlet i Vestelommen. <noinclude><references/></noinclude> 2f9pjwan5newfmh1rexr9oonensas6u 104 134850 317854 316423 2026-04-19T10:23:59Z Øystein Tvede 3938 317854 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>mig vild i dets Tarme, Kjæmpeedderkoppen har fordøiet mine Sovereigns – – Der staar igjen en Konstabel paa et Gadehjørne. Jeg beslutter at henvende mig til ham – helst vilde jeg anmode om den nærmeste Vei ud af Byen, men han vilde formodentlig opfatte det som en Spøg {{. . .}} det var hans Forfedre som trodde paa Verdens og Londons Ende – og jeg spør paa maafaa efter Regent Street. Han tar Maal af min Stand, Nationalitet, Formue og Sindelag i et eneste Blik. – You’ll take a cab? – Nei jeg vil gaa tilfods. Han indlader sig ikke mere med mig, men trækker paa sine Bryderskuldre og slaar sine reglementerte jernhælede Slag nedover Gaden. Langt om længe sætter jeg mig paa Trappen foran et stort Hus med mange Døre under en Glasskjærm, som rager ud over Fortauget og gir Ly for Regnet. Det er en vid, aaben Gade, jeg nu befinder mig i; men Trafikken er indstillet. Der ruller en sjelden Gang en Karet forbi, men Kusken har begravet Ansigtet inde i Hætten og sidder og sover. Jeg forsøger ogsaa at slaa mig tilro<noinclude><references/></noinclude> g6bbiyy6seo3ivpq6a0f3lns5bix4m3 104 134860 317856 316433 2026-04-19T10:24:39Z Øystein Tvede 3938 317856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Dette er utvilsomt i tusen Tilfælde rigtig. Har Oscar Wilde været en Undtagelse? Formodentlig. Den høie Gunst, han personlig nød blandt det engelske Aristokrati, og den ringe Energi, hvormed han forfulgte sine literære Seire, tyder paa, at han gav sig hen som Improvisator, strødde ud sine Skatte og var en ligesaa glimrende Kausør som Skribent. {{***|2|12em|margin-top=1em}} {{*|margin-bottom=1em}} I «Dorian Grays Billede», en fantastisk Roman, fortrinlig oversat til dansk af Sten Drewsen, har vi hele Oscar Wilde fra denne Periode, ''artiste pour l’art'', indtagende udæskende, malicieux, fordærvet {{. . .}} og fremforalt straalende af det Overmod, som er den eneste Undskyldning for at skabe noget overflødigt {{. . .}} Bokens Fabel, som er det minst væsentlige, hvis man opfatter den som rent Kunstverk uden Tendens, minder om de symboliserende Omskrivelser, som var yndet af de tyske Romantikere: Ligesom Peter Schlemihl mister sin Skygge og en af Hoffmanns Helte sit Speilbillede, har den unge Dorian Gray,<noinclude><references/></noinclude> 3vxod5iyvt2xbml3r5tdrhgydedasio 828 135229 317866 317192 2026-04-19T11:10:37Z Johshh 5303 317866 Scribunto text/plain require('strict') local p = {} local getArgs = require('Module:Arguments').getArgs local navbox = require('Module:Navbox')._navbox local warning = require('Module:Warning') local function check_parameters(args) local knownArgs = {} for k, v in pairs(args.knownArgs) do knownArgs[v] = true end local parentArgs = args.parentArgs local unknownParentArgs = {} local knownParentArgs = {} for k, v in pairs(parentArgs) do if knownArgs[k] then table.insert(knownParentArgs, k) else table.insert(unknownParentArgs, k) end end local rv = '' if #unknownParentArgs > 0 then warning('Unknown parameters: ' .. table.concat(unknownParentArgs, ', ')) rv = rv .. '[[Category:' .. args.unknown .. '|' .. table.concat(unknownParentArgs, '$' .. args.namespace .. ':' .. args.pagename .. ']][[Category:' .. args.unknown .. '|') .. '$' .. args.namespace .. ':' .. args.pagename .. ']]' end if #knownParentArgs > 0 then rv = rv .. '[[Category:' .. args.known .. '|' .. table.concat(knownParentArgs, '$' .. args.namespace .. ':' .. args.pagename .. ']][[Category:' .. args.known .. '|') .. '$' .. args.namespace .. ':' .. args.pagename .. ']]' end return rv end local function getCatForId( id ) local title = mw.title.getCurrentTitle() -- We currently only do "id"-based categorization for User root pages if title.namespace == 2 and not title.isSubpage then return '[[Category:User pages with ' .. id .. ' identifiers]]' end return '' end -- ** Author related authority controls follow ** local function viafLink( id ) if not string.match( id, '^%d+$' ) then return false end return '[https://viaf.org/viaf/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function nkcLink( id ) return '[https://aleph.nkp.cz/F/?func=find-c&local_base=aut&ccl_term=ica=' .. id .. '&CON_LNG=ENG ' .. id .. ']' end local function nclLink( id ) if not string.match( id, '^%d+$' ) then return false end return '[https://aleweb.ncl.edu.tw/F/?func=accref&acc_sequence=' .. id .. '&CON_LNG=ENG ' .. id .. ']' end local function ndlLink( id ) return '[https://id.ndl.go.jp/auth/ndlna/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function idrefLink( id ) if not string.match( id, '^%d%d%d%d%d%d%d%d[%dxX]$' ) then return false end return '[https://www.idref.fr/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function hlsLink( id ) if not string.match( id, '^%d+$' ) then return false end return '[https://www.hls-dhs-dss.ch/textes/f/F' .. id .. '.php ' .. id .. ']' end local function lirLink( id ) if not string.match( id, '^%d+$' ) then return false end return '[http://www.e-lir.ch/e-LIR___Lexicon.' .. id .. '.450.0.html ' .. id .. ']' end local function lcauthSplit( id ) if id:match( '^%l%l?%l?%d%d%d%d%d%d%d%d%d?%d?$' ) then id = id:gsub( '^(%l+)(%d+)(%d%d%d%d%d%d)$', '%1/%2/%3' ) end if id:match( '^%l%l?%l?/%d%d%d?%d?/%d+$' ) then return mw.text.split( id, '/' ) end return false end local function append(str, c, length) return c:rep(length - str:len()) .. str end local function lcauthLink( id ) local parts = lcauthSplit( id ) if not parts then return false end id = parts[1] .. parts[2] .. append( parts[3], '0', 6 ) return '[https://id.loc.gov/authorities/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end --Returns the ISNI check digit isni must be a string where the first 15 elements are digits local function getIsniCheckDigit( isni ) local total = 0 for i = 1, 15 do local digit = isni:byte( i ) - 48 --Get integer value total = (total + digit) * 2 end local remainder = total % 11 local result = (12 - remainder) % 11 if result == 10 then return "X" end return tostring( result ) end --Validate ISNI (and ORCID) and returns it as a 16 characters string or returns false if it's invalid --See https://support.orcid.org/knowledgebase/articles/116780-structure-of-the-orcid-identifier local function validateIsni( id ) id = id:gsub( '[ %-]', '' ):upper() if not id:match( '^%d%d%d%d%d%d%d%d%d%d%d%d%d%d%d[%dX]$' ) then return false end if getIsniCheckDigit( id ) ~= string.char( id:byte( 16 ) ) then return false end return id end local function isniLink( id ) id = validateIsni( id ) if not id then return false end return '[https://isni.org/isni/' .. id .. ' ' .. id:sub( 1, 4 ) .. ' ' .. id:sub( 5, 8 ) .. ' ' .. id:sub( 9, 12 ) .. ' ' .. id:sub( 13, 16 ) .. ']' end local function orcidLink( id ) id = validateIsni( id ) if not id then return false end id = id:sub( 1, 4 ) .. '-' .. id:sub( 5, 8 ) .. '-' .. id:sub( 9, 12 ) .. '-' .. id:sub( 13, 16 ) return '[https://orcid.org/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function gndLink( id ) return '[https://d-nb.info/gnd/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function BanglapediaEnglishLink( id ) return '[https://en.banglapedia.org/index.php?title=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function WBPLNauthorID( id ) return '[http://dspace.wbpublibnet.gov.in:8080/jspui/browse?type=author&order=ASC&rpp=20&value=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function BHLcreatorID( id ) return '[https://www.biodiversitylibrary.org/creator/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function MunksRollLink( id ) return '[https://history.rcplondon.ac.uk/inspiring-physicians/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function selibrLink( id ) if not string.match( id, '^%d+$' ) then return false end return '[https://libris.kb.se/auth/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end -- NCDA: NOID Check Digit Algorithm; see [[wikipedia:Check digit#NCDA]] local ncda -- leave this as a local since NCDA is commonly used among ARK identifiers and could be useful for validating other identifiers later do -- initialize these constants only once but scope them in a block so local namespace doesn't get cluttered with these local r29s = [[0123456789bcdfghjkmnpqrstvwxz]] -- radix 29 "betanumeric" digit string local r29n = r29s:len() local r29v2d, r29d2v = {}, {} for i = 1, r29n do local v, d = i-1, r29s:sub(i, i) r29v2d[v], r29d2v[d] = d, v end function ncda(sid) local n, sum = sid:len(), 0 for i = 1, n do sum = sum + i * (r29d2v[sid:sub(i, i)] or 0) end return r29v2d[sum % r29n] end end local function bnfLink( id ) id = id:match('^cb(.+)$') or id --Strip 'cb' "shoulder" prefix before validation if provided local FRBNF, check = id:match('^(%d%d%d%d%d%d%d%d)(.)$') --Eight decimal digits plus NCDA check return nil ~= FRBNF and ncda('cb'..FRBNF) == check and '[https://catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb' .. id .. ' ' .. FRBNF .. '] ([https://data.bnf.fr/ark:/12148/cb' .. id .. ' data])' end local function bpnLink( id ) if not string.match( id, '^%d+$' ) then return false end return '[http://www.biografischportaal.nl/persoon/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ridLink( id ) return '[http://www.researcherid.com/rid/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function bibsysLink( id ) return '[http://ask.bibsys.no/ask/action/result?cmd=&kilde=biblio&cql=bs.autid+%3D+' .. id .. '&feltselect=bs.autid ' .. id .. ']' end local function ulanLink( id ) return '[https://www.getty.edu/vow/ULANFullDisplay?find=&role=&nation=&subjectid=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function nlaLink( id ) return '[https://librariesaustralia.nla.gov.au/search/display?dbid=auth&id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function mbLink( id ) -- TODO Implement some sanity checking regex return '[https://musicbrainz.org/artist/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function calisLink( id ) return '[http://opac.calis.edu.cn/aopac/ajsp/detail.jsp?actionfrom=1&actl=CAL++' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function nacsis_authorLink( id ) return '[https://ci.nii.ac.jp/author/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function sbnLink( id ) return '[http://id.sbn.it/af/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function cbdbLink( id ) return '[http://db1.ihp.sinica.edu.tw/cbdbc/cbdbkmeng?~~AAA' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function leonoreLink( id ) return '[https://www.culture.gouv.fr/public/mistral/leonore_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_1=COTE&VALUE_1=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function dbnlLink( id ) return '[https://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function rslLink( id ) return '[http://aleph.rsl.ru/F?func=find-b&find_code=SYS&adjacent=Y&local_base=RSL11&request=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ptbnpLink( id ) return '[https://id.bnportugal.gov.pt/aut/catbnp/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ntaLink( id ) -- Nationale Thesaurus Auteursnamen, Koninklijke Bibliotheek return '[https://data.bibliotheken.nl/id/thes/p' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function vcbaLink( id ) return '[https://wikidata-externalid-url.toolforge.org/?p=8034&url_prefix=https://opac.vatlib.it/auth/detail/&id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function nliLink( id ) return '[http://a20.libnet.ac.il/F?func=find-b&REQUEST=' .. id .. '&find_code=SYS&local_base=NNL10 ' .. id .. ']' end local function nlcLink( id ) return '[http://opac.nlc.cn/F/?func=accref&acc_sequence=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function nukatLink( id ) return id -- linking format not currently available on Wikidata and cannot find anything suitable as http://www.nukat.edu.pl/ end local function botanistLink( id ) local id2 = mw.ustring.gsub(id, '%s', function(s) return mw.uri.encode(s, 'PATH') end) return '[https://www.ipni.org/ipni/advAuthorSearch.do?find_abbreviation=' .. id2 .. ' ' .. id .. ']' end local function naraIdLink( id ) return '[https://research.archives.gov/person/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ibdbLink( id ) return '[https://www.ibdb.com/person.php?id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function isfdbIdLink( id ) return '[https://www.isfdb.org/cgi-bin/ea.cgi?' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function findGraveLink( id ) return '[https://www.findagrave.com/memorial/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function familySearchLink( id ) return '[https://ancestors.familysearch.org/en/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function mgpLink( id ) return '[https://genealogy.math.ndsu.nodak.edu/id.php?id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function rkdLink( id ) return '[http://explore.rkd.nl/nl/artists/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function bneLink( id ) return '[http://catalogo.bne.es/uhtbin/authoritybrowse.cgi?action=display&authority_id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function nlrLink( id ) return '[http://alephnew.bibnat.ro:8991/F?func=find-b&request=' .. id .. '&find_code=SYS&adjacent=Y&local_base=NLR10 ' .. id .. ']' end local function chLink( id ) -- Catholic Hierarchy (database of bishops) return '[https://www.catholic-hierarchy.org/bishop/b' .. id .. '.html ' .. id .. ']' end local function sycomoreLink( id ) return '[https://www.assemblee-nationale.fr/sycomore/fiche.asp?num_dept=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function uscongressLink( id ) return '[https://bioguide.congress.gov/scripts/biodisplay.pl?index=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function kulturnavLink( id ) return '[https://kulturnav.org/language/en/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function sikartLink( id ) return '[https://www.sikart.ch/KuenstlerInnen.aspx?id=' .. id .. '&lng=en ' .. id .. ']' end local function tlsLink( id ) local id2 = mw.ustring.gsub(id, '%s', function(s) return mw.uri.encode(s, 'WIKI') end) return '[http://tls.theaterwissenschaft.ch/wiki/' .. id2 .. ' ' .. id .. ']' end local function PrdlLink( id ) return '[https://prdl.org/author_view.php?a_id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function NupillALink( id ) return '[https://www.literaturabrasileira.ufsc.br/autores/?id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function MacTutorBLink( id ) return '[https://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/' .. id .. '.html ' .. id .. ']' end local function AtclLink( id ) return '[https://www.victorianresearch.org/atcl/show_author.php?aid=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ElemLink( id ) return '[http://www.elem.mx/autor/datos/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ImslpLink( id ) local id2 = mw.ustring.gsub(id, '%s', function(s) return mw.uri.encode(s, 'WIKI') end) return '[https://imslp.org/wiki/' .. id2 .. ' ' .. id .. ']' end local function OdnbLink( id ) return '[https://doi.org/10.1093/ref:odnb/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function GecLink( id ) return '[https://www.enciclopedia.cat/enciclop%C3%A8dies/gran-enciclop%C3%A8dia-catalana/EC-GEC-' .. id .. '.xml ' .. id .. ']' end -- ** Subject related or general authority controls follow ** local function imdbLink( id ) return '[https://wikidata-externalid-url.toolforge.org/?p=345&url_prefix=https://www.imdb.com/&id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function freebaseLink( id ) return '[https://freebase.toolforge.org/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function googleKnowledgeGraphLink( id ) return '[https://www.google.com/search?kgmid=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function naraOrgLink( id ) return '[https://research.archives.gov/organization/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function naraGeoLink( id ) return '[https://research.archives.gov/geographic-reference/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function naraSubLink( id ) return '[https://research.archives.gov/topical-subject/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function naraTypeLink( id ) return '[https://research.archives.gov/specific-records-type/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function isfdbPubLink( id ) return '[https://www.isfdb.org/cgi-bin/publisher.cgi?' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function isfdbConLink( id ) return '[https://www.isfdb.org/cgi-bin/pl.cgi?' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function lembpLink( id ) --Lista de Encabezamientos de materia para las Bibliotecas Públicas = List of Subject Headings for Public Libraries (Spanish) return '[http://id.sgcb.mcu.es/lem/ver/Autoridades/' .. id .. '/concept ' .. id .. ']' end local function ddcLink( id ) return '[http://dewey.info/class/' .. id .. '/about ' .. id .. ']' end local function libriVoxAuthorLink( id ) return '[https://librivox.org/author/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function GutenbergLink( id ) return '[https://www.gutenberg.org/ebooks/author/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function syrBiographicalLink( id ) return '[https://syriaca.org/person/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end -- ** Book and work related authority controls follow ** local function isbnLink( id ) return '[[Special:BookSources/' .. id .. '|' .. id .. ']]' -- ISBN currently only reads ISBN-13 numbers from Wikidata and ignores ISBN-10 numbers end local function worldcatOCLCLink( id ) return '[https://search.worldcat.org/en/title/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function openLibLink( id ) return '[https://openlibrary.org/books/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function libraryThingLink( id ) return '[https://www.librarything.com/work/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function archiveLink( id ) return '[https://www.archive.org/details/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function gutenbergebookLink( id ) return '[https://www.gutenberg.org/ebooks/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function europeanaLink( id ) return '[https://www.europeana.eu/portal/record/' .. id .. '.html ' .. id .. ']' end local function lcitemLink( id ) return '[https://www.loc.gov/item/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function googleBooksLink( id ) return '[https://books.google.com/books?id=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ndlBibliographicLink( id ) return '[https://iss.ndl.go.jp/books?op_id=1&any=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function issnLink( id ) return '[https://search.worldcat.org/en/issn/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function issnLLink( id ) return '[https://portal.issn.org/resource/ISSN-L/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function doiLink( id ) return '[https://doi.org/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function eraLink( id ) return '[http://lamp.infosys.deakin.edu.au/era/?page=jnamedet12f&eraid=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function ismnLink( id ) return id -- no link currently available for ISMN on Wikidata and none found elsewhere end local function isfdbBookLink( id ) return '[https://www.isfdb.org/cgi-bin/title.cgi?' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function isfdbSerLink( id ) return '[https://www.isfdb.org/cgi-bin/pe.cgi?' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function sudocBibliographicLink( id ) return '[http://www.sudoc.fr/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function swbLink( id ) -- South-West German Library Network return '[https://swb.bsz-bw.de/DB=2.1/PPNSET?PPN=' .. id .. '&INDEXSET=1 ' .. id .. ']' end local function zdbLink( id ) -- Zeitschriftendatenbank return '[http://dispatch.opac.d-nb.de/DB=1.1/CMD?ACT=SRCHA&IKT=8506&TRM=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function nlmLink( id ) return '[http://locatorplus.gov/cgi-bin/Pwebrecon.cgi?DB=local&v1=1&ti=1,1&Search_Arg=' .. id .. '&Search_Code=0359&CNT=20&SID=1 ' ..id .. ']' end local function selibrBibliographicLink( id ) return '[https://libris.kb.se/bib/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function dliLink( id ) return '[http://dli.gov.in/cgi-bin/DBscripts/allmetainfo.cgi?barcode=' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function hathitrustLink( id ) return '[https://catalog.hathitrust.org/Record/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function RunebergB( id ) return '[https://runeberg.org/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function RunebergA( id ) return 'https://runeberg.org/authors/' .. id .. '.html' end local function blSysnumLink( id ) return '[http://explore.bl.uk/BLVU1:LSCOP-ALL:BLL01' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function BNBRLink( id ) return '[http://acervo.bn.br/sophia_web/autoridade/detalhe/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function onlineBooksLink( id ) return '[https://onlinebooks.library.upenn.edu/webbin/cinfo/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function newspapersComLink( id ) if not string.match( id, '^%d+$' ) then return false end return '[https://www.newspapers.com/paper/' .. id .. ' ' .. id .. ']' end local function worldcatEntitiesLink( id ) return '[https://id.oclc.org/worldcat/entity/' .. id .. ' ' .. id .. '] ([https://search.worldcat.org/search?q=ua=%22https://id.oclc.org/worldcat/entity/' .. id .. '%22 author]&nbsp;&bull; [https://search.worldcat.org/search?q=us=%22https://id.oclc.org/worldcat/entity/' .. id .. '%22 about])' end local function worldcatIdentitiesLink( id ) local id2 = mw.ustring.gsub(id, '%s', function(s) return mw.uri.encode(s, 'PATH') end) return '[https://www.worldcat.org/identities/' .. id2 .. ' ' .. id .. ']' end -- Entry for Wikidata item using 'QID' as an authority. local function wikidataQIDLink( id ) if not mw.wikibase.entityExists(id) then return false end return '[[d:Special:EntityPage/' .. id .. '|' .. id .. ']]' end -- Entry for Wikisource using 'wgArticleID' as an authority. Should always be last local function mwPageIDLink( id ) if not tonumber(id) then return false end return '[[Special:Redirect/page/' .. id .. '|' .. id .. ']]' end -- End of authority control link formatting functions local function getIdsFromWikidata( item, property ) local ids = {} if not item.claims[property] then return ids end for _, statement in pairs( item:getBestStatements( property ) ) do if statement.mainsnak.datavalue then table.insert( ids, statement.mainsnak.datavalue.value ) end end return ids end local function matchesWikidataRequirements( item, reqs ) for _, group in pairs( reqs ) do local property = 'p' .. group[1] local qid = group[2] if item.claims[property] ~= nil then for _, statement in pairs ( item.claims[property] ) do if statement.mainsnak.datavalue ~= nil then if statement.mainsnak.datavalue.value['numeric-id'] == qid then return true end end end end end return false end local function createRow( id, label, rawValue, link, withUid ) if link then if withUid then return '* ' .. label .. '&#160;<span class="uid plainlinks">' .. link .. getCatForId( id ) .. '</span>\n' else return '* ' .. label .. '&#160;<span class="plainlinks">' .. link .. getCatForId( id ) .. '</span>\n' end else return '* <span class="error">The ' .. id .. ' id ' .. rawValue .. ' is not valid.</span>[[Category:Pages using authority control with faulty identifier arguments]]\n' end end -- *** List of displayed authority control IDs *** -- Authority controls will appear in the same order as the list below --In this order: { name of the parameter, label, propertyId in Wikidata, formatting function }, local conf = { { 'VIAF', '[[w:Virtual International Authority File|VIAF]]', 214, viafLink }, { 'LCCN', '[[w:LC Authorities|LC Auth]]', 244, lcauthLink }, { 'ISNI', '[[w:International Standard Name Identifier|ISNI]]', 213, isniLink }, { 'ORCID', '[[w:ORCID|ORCID]]', 496, orcidLink }, { 'GND', '[[w:Integrated Authority File|GND]]', 227, gndLink }, { 'Banglapedia', '[[w:Banglapedia|Banglapedia]]', 4255, BanglapediaEnglishLink }, { 'WBPLN', 'WBPLN', 4343, WBPLNauthorID }, { 'BHL', '[[w:Biodiversity Heritage Library|BHL]]', 4081, BHLcreatorID }, { 'Munks Roll', "[[w:Munk%27s_Roll|Munk's Roll]]", 2941, MunksRollLink }, { 'SELIBR', '[[w:LIBRIS|SELIBR]]', 906, selibrLink }, { 'SUDOC', '[[w:Identifiants et Référentiels|IdRef]]', 269, idrefLink }, { 'BNF', '[[w:Bibliothèque nationale de France|BNF]]', 268, bnfLink }, { 'BPN', '[[w:Biografisch Portaal|BPN]]', 651, bpnLink }, { 'RID', '[[w:ResearcherID|ResearcherID]]', 1053, ridLink }, { 'BIBSYS', '[[w:BIBSYS|BIBSYS]]', 1015, bibsysLink }, { 'BL', '[[w:British Library|BL]]', 5199, blSysnumLink }, { 'ULAN', '[[w:Union List of Artist Names|ULAN]]', 245, ulanLink }, { 'HDS', '[[w:Historical Dictionary of Switzerland|HDS]]', 902, hlsLink }, { 'LIR', '[[w:Historical Dictionary of Switzerland#Lexicon_Istoric_Retic|LIR]]', 886, lirLink }, { 'MBA', '[[w:MusicBrainz|MusicBrainz]]', 434, mbLink }, { 'NLA', '[[w:National Library of Australia|NLA]]', 409, nlaLink }, { 'NDL', '[[w:National Diet Library|NDL]]', 349, ndlLink }, { 'NCL', '[[w:National Central Library|NCL]]', 1048, nclLink }, { 'NKC', '[[w:National Library of the Czech Republic|NKC]]', 691, nkcLink }, { 'CALIS', 'CALIS', 270, calisLink }, { 'CiNii', '[[w:NACSIS-CAT record ID|NACSIS author]]', 271, nacsis_authorLink }, { 'SBN', '[[w:Istituto Centrale per il Catalogo Unico|SBN]]', 396, sbnLink }, { 'CBDB', 'CBDB', 497, cbdbLink }, { 'Leonore', '[[w:Legion of Honour|Léonore]]', 640, leonoreLink }, { 'DBNL', '[[w:Digital Library for Dutch Literature|DBNL]]', 723, dbnlLink }, { 'RSL', '[[w:Russian State Library|RSL]]', 947, rslLink }, { 'PTBNP', '[[w:Biblioteca Nacional de Portugal|PTBNP]]', 1005, ptbnpLink }, { 'NTA', '[[w:Dutch National Thesaurus for Author Names|NTA]]', 1006, ntaLink }, { 'VcBA', '[[w:Vatican Library|VcBA]]', 8034, vcbaLink }, { 'NLI', '[[w:National Library of Israel|NLI]]', 949, nliLink }, { 'NLC', '[[w:National Library of China|NLC]]', 1213, nlcLink }, { 'NUKAT', 'NUKAT', 1207, nukatLink }, { 'Botanist', '[[w:International Plant Names Index|Botanist]]', 428, botanistLink }, { 'NARAid', '[[w:National Archives and Records Administration|NARA]]', 1222, naraIdLink }, { 'IBDB', '[[w:Internet Broadway Database|IBDB]]', 1220, ibdbLink }, { 'ISFDB', '[[w:Internet Speculative Fiction Database|ISFDB]]', 1233, isfdbIdLink }, { 'LibriVoxAuth', '[[w:LibriVox|LibriVox]]', 1899, libriVoxAuthorLink }, { 'Gutenberg', '[[w:Project Gutenberg|Project Gutenberg]]', 1938, GutenbergLink }, { 'SBD', '[[w:Syriac Biographical Dictionary|SBD]]', 6934, syrBiographicalLink }, { 'Grave', '[[w:Find a Grave|Find a Grave]]', 535, findGraveLink }, { 'FamilySearch', '[[w:FamilySearch|FamilySearch]]', 2889, familySearchLink }, { 'MGP', '[[w:Mathematics Genealogy Project|MGP]]', 549, mgpLink }, { 'RKD', '[[w:Netherlands Institute for Art History|RKD]]', 650, rkdLink }, { 'BNE', '[[w:Biblioteca Nacional de España|BNE]]', 950, bneLink }, { 'NLR', '[[w:National Library of Romania|NLR]]', 1003, nlrLink }, { 'Sycomore', '[[w:National Assembly (France)|Sycomore]]', 1045, sycomoreLink }, { 'CH', '[[w:Hierarchy of the Catholic Church|CH]]', 1047, chLink }, { 'USCongress', '[[w:Biographical Directory of the United States Congress|US Congress]]', 1157, uscongressLink }, { 'TLS', '[[w:Theaterlexikon der Schweiz|TLS]]', 1362, tlsLink }, { 'SIKART', '[[w:SIKART|SIKART]]', 781, sikartLink }, { 'KULTURNAV', 'KulturNav', 1248, kulturnavLink }, { 'LCCNbook', '[[w:Library of Congress|LCCN]]', 1144, lcitemLink }, { 'OCLC', '[[w:OCoLC|WorldCat OCLC]]', 243, worldcatOCLCLink }, { 'ISBN', '[[w:International Standard Book Number|ISBN]]', 212, isbnLink }, { 'NDLbook', '[[w:National Diet Library|NDL]]', 1054, ndlBibliographicLink }, { 'ISSN', '[[w:International Standard Serial Number|ISSN]]', 236, issnLink }, { 'ISSN-L', '[[w:Linking ISSN|ISSN-L]]', 7363, issnLLink }, { 'DOI', '[[w:Digital object identifier|DOI]]', 356, doiLink }, { 'ERA', 'ERA', 1058, eraLink }, { 'ISMN', '[[w:International Standard Music Number|ISMN]]', 1208, ismnLink }, { 'SUDOCbook', '[[w:Système universitaire de documentation|SUDOC]]', 1025, sudocBibliographicLink }, { 'ZDB', 'ZDB', 1042, zdbLink }, { 'SWB', 'SWB', 1044, swbLink }, { 'NLM', '[[w:United States National Library of Medicine|NLM]]', 1055, nlmLink }, { 'SELIBRbook', '[[w:LIBRIS|SELIBR]]', 1182, selibrBibliographicLink }, { 'ISFDBser', '[[w:Internet Speculative Fiction Database|ISFDB]]', 1235, isfdbSerLink }, { 'ISFDBcon', '[[w:Internet Speculative Fiction Database|ISFDB]]', 1234, isfdbConLink }, { 'OL', '[[w:Open Library|Open Library]]', 648, openLibLink }, { 'ARCHIVE', '[[w:Internet Archive|Internet Archive]]', 724, archiveLink }, { 'Gutenbergebook', '[[w:Project Gutenberg|Project Gutenberg]]', 2034, gutenbergebookLink }, { 'DLI', '[[w:Digital Library of India|Digital Library of India]]', 2185, dliLink }, { 'HathiTrust', '[[w:HathiTrust|HathiTrust]]', 1844, hathitrustLink }, { 'Google', '[[w:Google Books|Google]]', 675, googleBooksLink }, { 'Europeana', '[[w:Europeana|Europeana]]', 727, europeanaLink }, { 'LT', '[[w:LibraryThing|LibraryThing]]', 1085, libraryThingLink }, { 'Dewey', '[[w:Dewey Decimal Classification|Dewey]]', 1036, ddcLink }, { 'NARAorg', '[[w:National Archives and Records Administration|NARA]]', 1223, naraOrgLink }, { 'NARAgeo', '[[w:National Archives and Records Administration|NARA]]', 1224, naraGeoLink }, { 'NARAsub', '[[w:National Archives and Records Administration|NARA]]', 1225, naraSubLink }, { 'NARAtype', '[[w:National Archives and Records Administration|NARA]]', 1226, naraTypeLink }, { 'ISFDBpub', '[[w:Internet Speculative Fiction Database|ISFDB]]', 1239, isfdbPubLink }, { 'LEMBP', 'LEMBP', 920, lembpLink }, { 'IMDB', '[[w:Internet Movie Database|IMDB]]', 345, imdbLink }, { 'Freebase', '[[w:Freebase (database)|Freebase]]', 646, freebaseLink }, { 'KGMID', '[[w:Knowledge Graph (Google)|KGMID]]', 2671, googleKnowledgeGraphLink }, { 'PRDL', '[[w:Post-Reformation Digital Library|PRDL]]', 1463, PrdlLink }, { 'NUPILL-A', 'NUPILL', 1473, NupillALink }, { 'MacTutorB', '[[w:MacTutor History of Mathematics archive|MacTutor]]', 1563, MacTutorBLink }, { 'ATCL', '[[d:Special:EntityPage/Q18228305|ATCL]]', 1564, AtclLink }, { 'ELeM', 'ELeM', 1565, ElemLink }, { 'Imslp', '[[w:International Music Score Library Project|IMSLP]]', 839, ImslpLink }, { 'Odnb', '[[w:Oxford Dictionary of National Biography|ODNB]]', 1415, OdnbLink }, { 'Gec', '[[w:Gran Enciclopèdia Catalana|GEC]]', 1296, GecLink }, { 'BN.br', '[[w:National Library of Brazil|BN.br]]', 4619, BNBRLink }, { 'OnlineBooks', '[[w:Online Books Page|Online Books Page]]', 5396, onlineBooksLink }, { 'Newspapers.com', '[[w:Newspapers.com|Newspapers.com]]', 7259, newspapersComLink }, { 'WCEntities', '[[w:WorldCat Entities|WorldCat Entities]]', 10832, worldcatEntitiesLink }, { 'RunebergB', '[[w:Prosjekt Runeberg|Prosjekt Runeberg bok]]', 3155, RunebergB }, { 'RunebergA', '[[w:Prosjekt Runeberg|Prosjekt Runeberg forfattar]]', 3154, RunebergA }, { 'WORLDCATID', '[[w:WorldCat Identities|WorldCat Identities]]', 7859, worldcatIdentitiesLink }, { 'WDQID', 'Wikidata-element', false, wikidataQIDLink }, { 'MWPID', '[[mw:Manual:Page ID|Norsk Wikikilden]]', false, mwPageIDLink }, } -- Check that the Wikidata item has this property-->value before adding it local reqs = {} reqs['MBA'] = { { 106, 177220 }, -- occupation -> singer { 31, 177220 }, -- instance of -> singer { 106, 13385019 }, -- occupation -> rapper { 31, 13385019 }, -- instance of -> rapper { 106, 639669 }, -- occupation -> musician { 31, 639669 }, -- instance of -> musician { 106, 36834 }, -- occupation -> composer { 31, 36834 }, -- instance of -> composer { 106, 488205 }, -- occupation -> singer-songwriter { 31, 488205 }, -- instance of -> singer-songwriter { 106, 183945 }, -- occupation -> record producer { 31, 183945 }, -- instance of -> record producer { 106, 10816969 }, -- occupation -> club DJ { 31, 10816969 }, -- instance of -> club DJ { 106, 130857 }, -- occupation -> DJ { 31, 130857 }, -- instance of -> DJ { 106, 158852 }, -- occupation -> conductor { 31, 158852 }, -- instance of -> conductor { 31, 215380 }, -- instance of -> band } function p._authorityControl(parentArgs) local knownArgs = {} for k, v in pairs(conf) do table.insert(knownArgs, v[1]) end for k, v in pairs(knownArgs) do if parentArgs[v] == '' then parentArgs[v] = nil end end --Create rows local elements = {} parentArgs.MWPID = parentArgs.MWPID or mw.title.getCurrentTitle().id parentArgs.WDQID = parentArgs.WDQID or mw.wikibase.getEntityIdForCurrentPage() --redirect PND to GND if parentArgs.GND == nil then parentArgs.GND = parentArgs.PND parentArgs.PND = nil end --en.wikisource backwards compatibility --redirect LCCNid to LCCN if parentArgs.LCCN == nil then parentArgs.LCCN = parentArgs.LCCNid parentArgs.LCCNid = nil end --Wikidata fallback if requested local item = mw.wikibase.getEntity(parentArgs.WDQID) -- TODO: make this find the right Wikidata item when the item is a category item type, etc. if item ~= nil and item.claims ~= nil then for _, params in pairs( conf ) do if params[3] then local val = parentArgs[params[1]] if val == nil then local canUseWikidata = nil if reqs[params[1]] ~= nil then canUseWikidata = matchesWikidataRequirements(item, reqs[params[1]]) else canUseWikidata = true end if canUseWikidata then local wikidataIds = getIdsFromWikidata(item, 'P' .. params[3]) if wikidataIds[1] then parentArgs[params[1]] = wikidataIds[1] end end end end end end --Fallback for "WORLDCATID" WorldCat Identities but only when we have no "WCEntities" WorldCat Entities if parentArgs['WCEntities'] == nil and parentArgs['WORLDCATID'] == nil then local lcauthParts = lcauthSplit(parentArgs['LCCN'] or '') if type(lcauthParts) == 'table' and lcauthParts[1]:sub(1, 1) == 'n' then parentArgs['WORLDCATID'] = 'lccn-' .. lcauthParts[1] .. lcauthParts[2] .. append(lcauthParts[3], '0', 6) elseif parentArgs['VIAF'] ~= nil then parentArgs['WORLDCATID'] = 'viaf-' .. parentArgs['VIAF'] end end --Configured rows local rct = 0 for k, params in pairs( conf ) do local val = parentArgs[params[1]] if val ~= nil then table.insert(elements, createRow(params[1], params[2] .. ':', val, params[4](val), true)) rct = rct + 1 end end local elementscats local title = mw.title.getCurrentTitle() local namespace, pagename = title.namespace, title.text if namespace == 0 then elementscats = '[[Kategori:Main pages with authority control data]]' elseif namespace == 2 and not title.isSubpage then elementscats = '' -- User root pages are categorized by 'id' in getCatForId() elseif namespace == 100 and not title.isSubpage then elementscats = '[[Kategori:Portal pages with authority control data]]' elseif namespace == 102 and not title.isSubpage then elementscats = '[[Kategori:Author pages with authority control data]]' else elementscats = '[[Kategori:Miscellaneous pages with authority control data]]' end local authority_navbox = navbox({ name = 'Autoritetsdata', listclass = 'hlist', navboxclass = 'wst-authority-control acContainer ws-noexport dynlayout-exempt', group1 = 'Autoritetsdata' .. elementscats, list1 = table.concat( elements ) }) -- XXX: hack to get around writing into parentArgs above local wci = parentArgs['WORLDCATID'] -- XXX: Cheat a little since the plan is to retire this anyway parentArgs = getArgs(mw.getCurrentFrame(), {removeBlanks = false}) parentArgs['WORLDCATID'] = wci -- XXX: Pretend generated WorldCat Identities values are user provided local unknown_param_check = check_parameters({ namespace = namespace, pagename = pagename, knownArgs = knownArgs, parentArgs = parentArgs, unknown = 'Pages using authority control with unknown parameters', known = 'Pages using authority control with parameters' }) return authority_navbox .. unknown_param_check end function p.authorityControl(frame) return p._authorityControl(getArgs(frame, {removeBlanks = false})) end return p 1yd5sf1gamf40xhj68cb6vs5wxlsnss 0 135563 317596 2026-04-18T12:05:45Z Johshh 5303 Ny side: <pages index="Vetle Vislie Solvending.djvu" header=1/> [[Kategori:Tekster fra 1897]] 317596 wikitext text/x-wiki <pages index="Vetle Vislie Solvending.djvu" header=1/> [[Kategori:Tekster fra 1897]] nql97yeallxah1nvrnldhczr4rbdqxx 104 135564 317597 2026-04-18T12:07:18Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: maula. Halte-Andres var so svolten, at det svei; men han torde ikkje syna seg. Daa Hein hadde ete, tok han Praamen og rodde ut yver Vatnet. Andres sprang Strandi, so fort han orka, og han kunde so vidt fylgja, daa Hein rett som det var la Aarerne upp, stirde uppi Nutarne og dei stygge Urer. Ute ved Enden av Vatnet gjekk han i Land, steig av ut paa Berget og glodde ned i Glipen, der Kambe-Aai rann ut. Andres stod og skalv: han tok no til aa fæla for, at Mannen var galen og tenk… 317597 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>maula. Halte-Andres var so svolten, at det svei; men han torde ikkje syna seg. Daa Hein hadde ete, tok han Praamen og rodde ut yver Vatnet. Andres sprang Strandi, so fort han orka, og han kunde so vidt fylgja, daa Hein rett som det var la Aarerne upp, stirde uppi Nutarne og dei stygge Urer. Ute ved Enden av Vatnet gjekk han i Land, steig av ut paa Berget og glodde ned i Glipen, der Kambe-Aai rann ut. Andres stod og skalv: han tok no til aa fæla for, at Mannen var galen og tenkte paa aa gjera av med seg. Og desutan .. . um Hein trødde imist og datt ned i Straumen, vilde det vera ute med honom, og daa vilde kanskje han, Halte- Andres, faa Skuldi! Han kraup burtyver for aa sjaa . det varde ikkje lenge, fyrr Hein kom attende og gav seg til aa grava i ein Jordbanke millom tvo Berg, som laag beint ovanfyr Kamben. Han leita sig upp ein lang kvass Stein, og med den grov han i Bakken ei heil Stund, til han kom ned i Leirgrunnen. Han tok det i Handi og menta det, saag paa Jordbanken fraa alle Sidor, og gav seg so til aa kveda ei morosam Visa. Med ein Gong snudde han seg so braatt um, at Andres ikkje fekk Tid til aa huka sig ned, fyrr han fekk Auga paa honom. Din stakars Træl du er, sa Hein. Du hev no traska Strandi med halvannan Fot og ei Krykkja,<noinclude><references/></noinclude> r709qy1fhxbns3rqsuc8myfki4nzfd7 104 135565 317598 2026-04-18T12:10:47Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: medan du kunde havt det godt og sete med meg i Praamen. No skal du lova meg ein Ting, og det skal du halda, elles so vert me Uvener i all Æva: Du skal ikkje gaa etter meg slik og luska; er det noko du vil, so skal du seia det! Halte-Andres stod og skalv, endaa Hein slett ikkje høyrdest sinna ut; men han skyna, at vart den Karen uppøst for Aalvor, var han reint speleg. Eg lovar det, sa Andres. Du skal sverja paa, at du alltid vil vera ærleg mot meg, alltid seia det som er ti… 317598 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>medan du kunde havt det godt og sete med meg i Praamen. No skal du lova meg ein Ting, og det skal du halda, elles so vert me Uvener i all Æva: Du skal ikkje gaa etter meg slik og luska; er det noko du vil, so skal du seia det! Halte-Andres stod og skalv, endaa Hein slett ikkje høyrdest sinna ut; men han skyna, at vart den Karen uppøst for Aalvor, var han reint speleg. Eg lovar det, sa Andres. Du skal sverja paa, at du alltid vil vera ærleg mot meg, alltid seia det som er til Gagn for meg aa faa høyra? Eg lovar det. Ved Gud? Ja! Dei gjekk nedyver mot Praamen. So sa Hein: Veit du kvifor Samlaget for Verket ikkje sette upp Dam her? Um dei ikkje sjølv hadde sansa paa det, so maatte det daa vera ein elder annan i Bygdi som kunde setja dei paa det? Her var ingen her i Bygdi som torde klunka paa den Strengen. Daa hadde han vel fenge Knut Kamben sjølv paa Nakken. Kvi daa? Jau, det er ein gamal Spaadom, at naar det kjem Dam i Myrkevatnet, skal Kambenuten leka.<noinclude><references/> {{---}} {{liten|Leka : være utæt, lække.}}</noinclude> 2nf4bd9llrtxuxxuacjho8wsrh0cndr 104 135566 317599 2026-04-18T12:31:20Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: No er det eg som raar i Myrkevatn, sa Hein. Andres kunde ikkje skyna, kva han meinte med dette; men helder ikkje no torde han spyrja. Daa det tok til aa myrkna, gav dei sig paa Heimvegen, og Hein, som lenge hadde gjenge myrk og tagall, tok no til aa røa att. Andres visste ikkje kva han skulde svara paa mangt av det; han totte det var det underlegaste han i sitt Liv hadde høyrt. Her so vænt og uhuglegt her uppe med Myrke- vatnet sa Hein. Det er plent som det var laga til Møte… 317599 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>No er det eg som raar i Myrkevatn, sa Hein. Andres kunde ikkje skyna, kva han meinte med dette; men helder ikkje no torde han spyrja. Daa det tok til aa myrkna, gav dei sig paa Heimvegen, og Hein, som lenge hadde gjenge myrk og tagall, tok no til aa røa att. Andres visste ikkje kva han skulde svara paa mangt av det; han totte det var det underlegaste han i sitt Liv hadde høyrt. Her so vænt og uhuglegt her uppe med Myrke- vatnet sa Hein. Det er plent som det var laga til Møtestad for alle svarte og fredlause Aander. Naar eg gjeng og driv her, kan eg lesa som i ei Sogebok, ja, for du veit, at kvar ein Skog og Støyl og kvart eit Vatn, kvar Tjønnpytt og kvar Ur, um ho so i villaste Øydemarki ligg, hev si Soga. Det som eingong hev hendt der, hev liksom merkt Landslaget, elder det som hev hendt, hev valt aa henda der . . . kva veit me um det? I Bjørkelunden, der eg laag med Henderne under Hovudet ja, eg vart var deg og der - sat ein gift Mann og leika sig med ei Støylsgjenta. I den myrke Gran- skogen drap ho Barnet sitt og kasta Liket ut i Myrke- vatnet. Der kann ein enno høyra det graata og ynka seg i dei myrke Næter, medan den arme Mori gjeng hugvill ikring Strandi og ropar og græt etter det Barn ho elska og drap.<noinclude><references/></noinclude> f6e4lpdso7x0cy02l22kxy2gvgy5ewt 104 135567 317600 2026-04-18T12:32:47Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Ja, her hev gjenge slik ei Segn eingong, sa Andres. Ja, var det kje det eg visste? sa Hein, i ein Tone som han ikkje lika at Andres svara honom. Daa dei var komne eit Stykke upp i villaste Skogen, greip Hein Andres i Armen og sa han skulde staa still. Andres totte det var reint uhuglegt og syntest, at Augo lyste i Hausen paa honom som paa ein Katt, og sidan gjekk han med den Trui, at Hein kunde sjaa i Myrkret som eit Villdyr. Høyrer du Susen fraa Skogen? sa han. Det er Aand… 317600 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Ja, her hev gjenge slik ei Segn eingong, sa Andres. Ja, var det kje det eg visste? sa Hein, i ein Tone som han ikkje lika at Andres svara honom. Daa dei var komne eit Stykke upp i villaste Skogen, greip Hein Andres i Armen og sa han skulde staa still. Andres totte det var reint uhuglegt og syntest, at Augo lyste i Hausen paa honom som paa ein Katt, og sidan gjekk han med den Trui, at Hein kunde sjaa i Myrkret som eit Villdyr. Høyrer du Susen fraa Skogen? sa han. Det er Aanderne aat den myrke Natti som dreg framum. Dei stundar etter Dag, men fær aldri Dagen sjaa, for rundt Jordi maa dei sviva med Natti. So er det med mange av oss Menneskje, so er det med den Vonde sjølv. Me lengtar hjarteleg etter Ljoset, me bed Vaarherre um Dagning, men maa likevel ryma fraa Ljoset, naar det eingong kjem til oss, for det skjer og brenn oss i Augo. Soleis hev Gud laga oss, han er girug, den gamle Guden, ovundsjuk og mistruen, difor held han dei store Aander inne i Natti. Ein vond Engel, løyst or den svarte Pina, vilde verta ein Træl av Gud, so takk- sam vilde han vertal Myrkret vart djupare og djupare, og Halte- Andres kjende seg reint uhugleg til Mote, daa han høyrde so mykje fælt. Han hadde ikkje sjølv nokor<noinclude><references/></noinclude> g1nshu7l5wdhgk0ee21wpvwgpro3tfr 104 135568 317601 2026-04-18T12:35:26Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: rett grunnmura Tru paa Gud, men det visste han, at var der nokon Gud til, so maatte han vera god og rettferdig. Gud er god og rettferdig, sa Hein, ja visst. Men paa sin Maate er han det, ikkje paa vaar. Her er so mykje underlegt, sa han ei Stund etter. Heile Livet ligg dei under Bann, dei som hev gjort vondt, fyrr dei vart fødde. Trur du, at me hev vore til fyrr? spurde Halte-Andres. Ikkje alle, nei. Eg er viss paa, at eg hev vore til. Ein Gong var eg Viking, ein annan Gen… 317601 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>rett grunnmura Tru paa Gud, men det visste han, at var der nokon Gud til, so maatte han vera god og rettferdig. Gud er god og rettferdig, sa Hein, ja visst. Men paa sin Maate er han det, ikkje paa vaar. Her er so mykje underlegt, sa han ei Stund etter. Heile Livet ligg dei under Bann, dei som hev gjort vondt, fyrr dei vart fødde. Trur du, at me hev vore til fyrr? spurde Halte-Andres. Ikkje alle, nei. Eg er viss paa, at eg hev vore til. Ein Gong var eg Viking, ein annan Geng Skoge- gangsmann, dømd for Uppreist mot framandt Velde, og no sist var eg Skald og kvad Visor um Fridom og Bror- skap, og Nidvers um alle dei som rike og megtuge er. Han lo, daa han hadde sagt dette, og Halte-Andres skyna, at han trygt kunde læ med. Ja er det kje underlegt kva Folk kan finna seg til aa drøyma um? sa Hein, og det verste er, at me ikkje kan vera fullvisse, um det er Dikt elder Sanning. Er det kje stundom som me kjenner med Uro og Angest, kva som hev hendt oss i fyrre Livet? Elder naar me møter ein Mann, stend det so ikkje Kalde- elder Varmegufs ifraa honom imot oss, plent som han kjende oss fyrr, og me kjende honom? Og kan me heilt skyna Sorgi, Tunglyndet, Hatet, Hemnen og alle<noinclude><references/> {{hode|{{liten|Vetle Vislie: Solvending.}}|{{liten|4}}}}</noinclude> ouukxuxwjbkhf9eu26t6at1xogcwggd 104 135569 317602 2026-04-18T12:37:24Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sovorne Kjenslor som Folk kallar vonde, men som kanskje er gode, som kanskje den altraadande sjølv skapar? At der er Graat under kvart eit Smil, og svart Sorg jamsides dei raudaste Rosor? At endaa den som inkje vondt hev gjort, ser nedi si Sjæl og finn djupe fæle Avgrunnar som han ''maa'' nedi, han ''maa'' gjera det Vonde, av di det kallar paa honom Natt og Dag, um han so veit, at han etterpaa vert hugsprengd og fær den store, tærande Sjælesott. Trur du paa Lagje daa? spurde… 317602 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sovorne Kjenslor som Folk kallar vonde, men som kanskje er gode, som kanskje den altraadande sjølv skapar? At der er Graat under kvart eit Smil, og svart Sorg jamsides dei raudaste Rosor? At endaa den som inkje vondt hev gjort, ser nedi si Sjæl og finn djupe fæle Avgrunnar som han ''maa'' nedi, han ''maa'' gjera det Vonde, av di det kallar paa honom Natt og Dag, um han so veit, at han etterpaa vert hugsprengd og fær den store, tærande Sjælesott. Trur du paa Lagje daa? spurde Andres. Gamle Folk trudde paa honom. Ja, eg trur paa Lagnaden, og han gjeng og ventar paa det som skal henda, plent som Segni seier. Eg kjenner kje den, sa Andres. Jau, det var eingong, inn med eit stort Vatn, at dei høyrde det ropa: »Timen er komen, men ikkje Mannen!» Dei trudde det var Skrymt, og henta Presten, og han sette Vakt inn med Vegen, og sa, at dei ikkje maatte sleppa nokon framum. Og atter høyrde dei det ropa: »Timen er komen, men ikkje Mannen !» Mot Kvelden kom der ein Mann yver Heii, so Sveitten rann av honom, og vilde setja lukt paa Vatnet. Dei treiv honom og bar honom inn paa Prestegarden, men han døydde millom Armarne paa dei, av di det var honom Lagnaden hadde ropa paa<noinclude><references/></noinclude> rq6mnf07s7nqum0ni4bu1ubo53a258i 104 135570 317603 2026-04-18T12:39:53Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Ja, her er mykje rart, sa Andres. Eg hev gruna og gruvla so ofte paa desse Spursmaali; men so sa Presten det til meg, at det var Djevelen sitt Verk, og sidan hev eg freista aa halda det fraa meg. Det gjorde du ikkje Rett i, sa Hein. Det gagnar lite aa stengja for Tankar. Eingong kjem dei att, og kanskje dei hemner seg daa: kjem i ei Stund daa dei forvillar di Sjæl. Du fær ikkje Fred, fyrr det er løyst; gjer du det ikkje fraa deg her, fær du det att i andre Livet. I det andre… 317603 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Ja, her er mykje rart, sa Andres. Eg hev gruna og gruvla so ofte paa desse Spursmaali; men so sa Presten det til meg, at det var Djevelen sitt Verk, og sidan hev eg freista aa halda det fraa meg. Det gjorde du ikkje Rett i, sa Hein. Det gagnar lite aa stengja for Tankar. Eingong kjem dei att, og kanskje dei hemner seg daa: kjem i ei Stund daa dei forvillar di Sjæl. Du fær ikkje Fred, fyrr det er løyst; gjer du det ikkje fraa deg her, fær du det att i andre Livet. I det andre Livet? Er kje alt klaart der daa? Nei, det er Daare-Draum aa tru det. Andres tagde til dette, han vilde helst røa um noko anna, so uhugleg totte han at alting vart; men Hein dreiv paa sameleis, heilt til dei kom heim. {{***|3}} Andre Dagen sat Andres ute i Tunet, daa Knut Kamben kom gangande. Han var so forviten etter aa høyra nytt um Hein, at han snautt hadde Tid til aa helsa Godmorgon, og Ver og dei Ting som til det høyrer gløymde han heilt. Er han heime? Ja, han er i Nystova. Men korleis hev han stuka her?<noinclude><references/></noinclude> p3n1bwgppk3ga1zqzlmv5id2e7ry9hq 104 135571 317604 2026-04-18T12:40:21Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Eivind sidan gjorde: difor hadde han vorte Handels- mann, for at han i ein Fart kunde verta rik og syna Knut og Kari at han var likso gild Mann, han. Daa Knut hadde drive Vegard til Auksjon og sjølv slege det til seg, hadde dei tala, men berre det som vondt var; Eivind hadde sagt: Eg skulde ynskja, at du ein- gong vart heimlaus, som eg er det no! Mange stygge Ord var sagde baade daa og seinare; men alle desse smaa Minni var bleikna mot eit stort, det var likt eit Saar som end… 317604 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Eivind sidan gjorde: difor hadde han vorte Handels- mann, for at han i ein Fart kunde verta rik og syna Knut og Kari at han var likso gild Mann, han. Daa Knut hadde drive Vegard til Auksjon og sjølv slege det til seg, hadde dei tala, men berre det som vondt var; Eivind hadde sagt: Eg skulde ynskja, at du ein- gong vart heimlaus, som eg er det no! Mange stygge Ord var sagde baade daa og seinare; men alle desse smaa Minni var bleikna mot eit stort, det var likt eit Saar som ender og daa bryt upp, verkjer og svier. Han saag for seg ein myrk Hustkveld han sat inn med Aaren og saag igjenom ein gamal Rekneskap. Turr Granved spraka paa Elden, so Gneistarne spratt heilt burt paa Papiret. Kvendi sat og spann, Store- Asbjørn sat og telgde paa eit Økseskaft, medan Vesle- Asbjørn og Aashild leika seg paa Golvet. Daa tusla det ute i Forstova, og inn kom det ein gamal gruv Mann. Stilt kom han, bleik var han som Bast, langt kvitsprengt Skjegg, Haaret var ugreitt og hekk langt ned yver Trøyekragen. Han var klædd paa Byvis; men Klædi var gamle og sundrivne. Han stod lenge og saag paa dei, sa ikkje eit Ord. . . det var so uhuglegt, at det ikkje kunde seiast. Det kunde ikkje vore stort verre, um ein daud Mann hadde synt seg der um Kvelden . . . Daa han hadde stade ei Stund, saag han underleg<noinclude><references/></noinclude> 078ic6fyxxv3ky1pces18y2fjcebdsj 104 135572 317605 2026-04-18T12:42:49Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: paa Knut og sa med djup tung Røyst: Godkveld, Knut Kamben! Han fann fram ein Stol til honom og sa etter gamal Sed: Er Framandfolk ute so seint? Framand?. . . Du kjenner meg ikkje att, Knut? Nei, eg kan ikkje minnast eg hev set deg. . . Du saag meg altfor ofte ein Gong . . . Knut stirde paa honom, dei andre glodde kvar fraa si Kraa. Det er no vel aldri Eivind Vegard? sa Kari med bibrande Mæle. Det var Eivind Vegard, sa han stilt, sette seg paa Stolen og byrja graata. Taar… 317605 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>paa Knut og sa med djup tung Røyst: Godkveld, Knut Kamben! Han fann fram ein Stol til honom og sa etter gamal Sed: Er Framandfolk ute so seint? Framand?. . . Du kjenner meg ikkje att, Knut? Nei, eg kan ikkje minnast eg hev set deg. . . Du saag meg altfor ofte ein Gong . . . Knut stirde paa honom, dei andre glodde kvar fraa si Kraa. Det er no vel aldri Eivind Vegard? sa Kari med bibrande Mæle. Det var Eivind Vegard, sa han stilt, sette seg paa Stolen og byrja graata. Taarorne trilla ned yver det rukkute uttærde Andlitet, medan han hosta saart. Kari snudde seg burt og gret, ho og. dei munde vel hava havt noko imillom seg, dei tvo... Dei tagde ei lang Stund, dei skyna alle, at det laag so stor Sorg og Ulukka under, at der ikkje kunde finnast Ord til Trøyst. Knut hadde heile Tidi sete og ottast, at Eivind vilde leggja Skuldi paa honom; men han sa ikkje noko ei lang Stund. So tok han til aa spyrja, korleis Folk livde der i Sokni no, etter Kjen- ningar, som var farne burt, elder som det hadde hendt noko merkelegt. Han nemnde ingen Ting um kva han vilde, fyrr um Morgonen, daa han og Knut sat uppaa Yverstova aaleine med Aabiten. Daa tok han til aa fortelja, at det hadde gjenge reint ut for honom andre<noinclude><references/></noinclude> ir0rkwgwoagp9wy62clsrsb8ukbjqhg 104 135573 317606 2026-04-18T12:44:28Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Gongen, og at han no ikkje kunde bu i Staden meir. Han vilde no spyrja - han sa ikkje beda - um Knut kunde gløyma alt vondt som hadde kome dei imillom . . . det var tungt for honom aa seia dette; men han gjorde det ikkje for si eigi Skuld, hans Liv var forspillt likevel det men for Kona og den unge Dotteri, som det laag so mange Freistingar i Vegen for . . . Knut hadde ikkje svara noko vidare paa dette, det gjorde honom vondt aa sjaa Eivind soleis; men sam- stundes vilde han… 317606 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Gongen, og at han no ikkje kunde bu i Staden meir. Han vilde no spyrja - han sa ikkje beda - um Knut kunde gløyma alt vondt som hadde kome dei imillom . . . det var tungt for honom aa seia dette; men han gjorde det ikkje for si eigi Skuld, hans Liv var forspillt likevel det men for Kona og den unge Dotteri, som det laag so mange Freistingar i Vegen for . . . Knut hadde ikkje svara noko vidare paa dette, det gjorde honom vondt aa sjaa Eivind soleis; men sam- stundes vilde han ikkje gjerne hava honom i Bygdi, og endaa mindre gjera noko større for honom. . . for daa vilde Folk faa so mykje aa slarva um. Daa hende det som han aldri gløymde, um han vart hundrad Aar gamal: Eivind seig paa Kne for honom og gret, gret som eit Barn, og bad honom for Gud i Himmlen si Skuld hjelpa seg or verste Naudi. Det hadde so titt hendt honom, at naar ein slik Stakar stod og nidtagg honom um Naade, vart han so kald innvertes. Det same hadde hendt honom den Gongen, og difor var det han sa Nei. Han hadde helder ikkje fenge Tid til aa umraa og forklara seg, for i det same reis Eivind upp, knytte Neven fyre Andlitet hans og sa: Dette skal du angra, Knut Kamben, so sant der finst ein Hemnar-Gud. . . forbanna vere du og ditt Hus! Og so gjekk han, sa ikkje eit Ord til Avskil. Tidleg den andre Morgonen fann dei honom i Falkedjuvet.<noinclude><references/></noinclude> lki4nubmbnc3vi8gwb7ita70oku81mj 104 135574 317607 2026-04-18T12:45:01Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317607 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>Ein Guds Straffedom var det vel, at Store-Asbjørn drukna i Aai nokre Aar etter. Men dermed trudde han og han hadde sona, og at Eivind Vegard hadde fenge sitt. No var denne underlege Framandkaren komen og hadde rive upp i det gamle Saar, og paa nytt tok dei gamle Minni til aa stinga og verkja.<noinclude><references/></noinclude> fytartddb0o6yj1uofd8cr1jcvzks1y 104 135575 317608 2026-04-18T12:45:52Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{c|IV.}} Han kjende seg noko tryggare, Knut Kamben, daa Hein var komen att fraa Storstaden og hadde bede dei til Heimkomarølet. Han hadde vore innum der um Kvelden og sete og røtt lenge utyver, mest som eit anna Menneskje. Han hadde fortalt, at han hadde tinga Hestar nede i «Byen», som skulde føra Heimel og Mat og alt som til-høyrde upp til Vegard. No trong han Kvendehjelp, og spurde daa um ikkje Kari og Aas- hild kunde koma der burt og hjelpa honom. Dette lova dei, og ein… 317608 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{c|IV.}} Han kjende seg noko tryggare, Knut Kamben, daa Hein var komen att fraa Storstaden og hadde bede dei til Heimkomarølet. Han hadde vore innum der um Kvelden og sete og røtt lenge utyver, mest som eit anna Menneskje. Han hadde fortalt, at han hadde tinga Hestar nede i «Byen», som skulde føra Heimel og Mat og alt som til-høyrde upp til Vegard. No trong han Kvendehjelp, og spurde daa um ikkje Kari og Aas- hild kunde koma der burt og hjelpa honom. Dette lova dei, og ein Morgon kom daa Halte-Andres og sa ifraa. Dei hadde det fælt annvint um Dagen med aa vaska og pussa og setja alt tilrette, so det saag litt skipelegt ut. Sjølv var han lite inne og let dei stella plent som dei vilde. Halte-Andres var inne rett som det var, og gjekk ikring med eit Andlit som han skulde vore Husbond minst, og fortalde, at han nok kunde<noinclude><references/></noinclude> ahf74kj68s4x5qhgyzjl7ej2yyc9dzs 104 135576 317609 2026-04-18T12:46:22Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: syna dei noko reint forunderlegt, «eit Mirakelse», um han berre vilde. Um Kvelden kom Hein inn og gav seg til aa røa med dei, medan dei aat Kveldsverden. Han hadde eit tunglyndt trøytt Drag yver Andlitet, og han dirra i Mælet, naar han rødde um kor aaleine han var. For Kari kom til aa spyrja honom, um han hadde For- eldre i Live. Til dette svara han, at Far hans var avliden, medan han var Smaagut, og Mori hadde døytt fraa honom, fyrr han var væl vaksen. Han hadde ei Syster… 317609 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>syna dei noko reint forunderlegt, «eit Mirakelse», um han berre vilde. Um Kvelden kom Hein inn og gav seg til aa røa med dei, medan dei aat Kveldsverden. Han hadde eit tunglyndt trøytt Drag yver Andlitet, og han dirra i Mælet, naar han rødde um kor aaleine han var. For Kari kom til aa spyrja honom, um han hadde For- eldre i Live. Til dette svara han, at Far hans var avliden, medan han var Smaagut, og Mori hadde døytt fraa honom, fyrr han var væl vaksen. Han hadde ei Syster, som han ikkje vilde gjera nokor Greia for. Han klaga seg ikkje, av di han kjende seg so heim- laus og aaleine; men dei skyna baae, at det kom av at han ingen hadde aa klaga seg for. Han fylgde dei heim att um Kvelden, og paa Vegen var det som han kvikna litevetta til, daa han byrja fortelja um ein Engelsmann han venta ein av dei fyrste Dagarne. Han heitte Mister Wattson, var ein rik Mann, og hadde no kaupt Verket. Han vilde no sjaa paa Gruvorne, fyrr han byrja driva. Kari meinte det same som Mannen sin, at det var betre, um aldri Verket kom i Gang att. Bygdi vart reint utskjemd, sa ho, av alt det Skrapet som kom saman der. Til dette svara Hein, at der i Røyndi ikkje var noko Skrap i Verdi. alle Menneskje var i Grunnen<noinclude><references/></noinclude> pt13vw1qo2jws99cxhg55nxwnpo2jzk 104 135577 317610 2026-04-18T12:46:50Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: like gode og hadde like Rett til Arbeid og Mat. Um han skulde gjera nokon Skilnad, vilde han setja dei fatige og underkuva høgst, av di dei hadde havt det verst. Mannen maatte alltid dømast etter det han hadde gjenge igjenom, etter det han hadde vunne for seg sjølv, ikkje etter det han hadde ervt, elder etter det han visste, elder etter det han hadde gjort for andre. Dei hadde undra seg yver dette og yver mangt anna av det han sa; men samstundes kunde dei ikkje anna en lika h… 317610 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>like gode og hadde like Rett til Arbeid og Mat. Um han skulde gjera nokon Skilnad, vilde han setja dei fatige og underkuva høgst, av di dei hadde havt det verst. Mannen maatte alltid dømast etter det han hadde gjenge igjenom, etter det han hadde vunne for seg sjølv, ikkje etter det han hadde ervt, elder etter det han visste, elder etter det han hadde gjort for andre. Dei hadde undra seg yver dette og yver mangt anna av det han sa; men samstundes kunde dei ikkje anna en lika honom helder. Men fyrr Sundagen kom, hadde Aashild fenge slik Uhug til aa gaa til Gilde. Ho var arg paa seg sjølv, at ho tenkte for mykje paa Hein, og ottefull og angest, av di nye Kjenslor tok til aa vakna. Ho sat Sundagsmorgonen og greidde sitt Haar. Ho hadde nytt Fletteband den Dagen, og ho heldt det lenge i Handi og saag paa det, medan ho sat med Haaret utslege. Han hadde den Dagen ho var paa Vegard sagt, at ho hadde so fagert Haar . . tru han hadde meint noko med det, elder var det berre for aa gjøla? Ho strauk dei silkemjuke Lokkar, gjekk so beint aat Spegilen . . . nei, det var for ljost . . . ho vilde helder havt det brunt. Sigrid kom inn helgaklædd, og spurde um det verke- leg var Meiningi, at ho ikkje vilde vera med. Aashild saag paa det raude, glansande Andlitet hennar, og kjende<noinclude><references/></noinclude> rxey03xns44xjkr4uy3lbdjrkw30mds 104 135578 317611 2026-04-18T12:49:10Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Daamen av luktande Vatn, som ho hadde fenge av ein av Belarne sine. Eg hev ikkje Hug, sa Aashild. Eg kan ikkje skyna, korleis du hev vorte laga i Sumar. Hev ikkje Hug til det? Dermed gjekk Sigrid, og Aashild nøytte seg med aa fletta Haaret sitt og fylgde so Hjuringen aat Skogen, fortalde kvar han skulde gjæta Etternooni, og gjekk so heim att. Ho gjekk utt og inn, smaasulla paa ei Visa, song Tonar og Ord, som kom av seg sjølve, men som like- vel synest henne so væne, at ho… 317611 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Daamen av luktande Vatn, som ho hadde fenge av ein av Belarne sine. Eg hev ikkje Hug, sa Aashild. Eg kan ikkje skyna, korleis du hev vorte laga i Sumar. Hev ikkje Hug til det? Dermed gjekk Sigrid, og Aashild nøytte seg med aa fletta Haaret sitt og fylgde so Hjuringen aat Skogen, fortalde kvar han skulde gjæta Etternooni, og gjekk so heim att. Ho gjekk utt og inn, smaasulla paa ei Visa, song Tonar og Ord, som kom av seg sjølve, men som like- vel synest henne so væne, at ho aldri hadde høyrt Maken. Ho gjekk av uppi Loftet og tok paa seg Helga- Klædi, endaa ho ikkje vilde av Garde. Upp or Kista si tok ho ein Langelur, og med honom i Handi gjekk ho ut att og uppetter Bakkarne. Lauvskogen stod og skein gul og grøn i Solskinet; langt, langt burt yver Lierne skifte det i alle Leter. Lufti var rein og lett og speglande klaar, dirrande med Solkulor yver Tretopparne. Ho bøygde seg ned i ei Tyteber-Tuva og tok Handi full av dei raude friske Ber. So sette ho seg paa ein liten Voll, tett attmed nokre gamle Hustufter. Der stod enno Murar etter Stova og Fjos, endaa det skulde vera tvo hundrad Aar sidan Folk hadde butt og bygt der.<noinclude><references/></noinclude> fmyenxfd7vv4373v651twnjeybhuxlx 104 135579 317612 2026-04-18T12:50:43Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: No var vel Gjesterne komne til Vegard, Hein stod ute paa Tunet og baud dei velkomne. So spurde han kanskje Mor hennar, kvi ikkje Aashild var med. Eg vonar du kjem, Aashild; eg vilde tykkja det var tregalegt, um du gav deg til heime. Ho hadde lika honom, daa han sa dette; men sidan kom ho til aa tenkja, at dette hadde han vel og sagt til alle dei andre, til alle dei staute og byklædde Gjen- torne nedanifraa Dalen. . sjølvsagt, ho var ingen Ting for honom, ingen Ting. Ho kjen… 317612 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>No var vel Gjesterne komne til Vegard, Hein stod ute paa Tunet og baud dei velkomne. So spurde han kanskje Mor hennar, kvi ikkje Aashild var med. Eg vonar du kjem, Aashild; eg vilde tykkja det var tregalegt, um du gav deg til heime. Ho hadde lika honom, daa han sa dette; men sidan kom ho til aa tenkja, at dette hadde han vel og sagt til alle dei andre, til alle dei staute og byklædde Gjen- torne nedanifraa Dalen. . sjølvsagt, ho var ingen Ting for honom, ingen Ting. Ho kjende, at ho aatte vonde Tankar, og at der var Makter som vilde lokka henne burt ifraa Gud, ureine, underlege Hugsviv. Ho reiste seg og gjekk burtetter Lidi daa høyrde ho Omen av Kyrkjeklokkorne, som ringde til Messe for den unge Presten. Ho la seg ikkje paa Kne, og der var ikkje Ord i hennar Munn, der ho stod og studde seg med eine Handi mot ei Osp, medan Lauvet skalv i den milde Vind. Der var Rop til Gud fraa det djupaste i henne sjølv, Augo var lyfte mot Himmelen, dei væne Augo, og ho visste ho stod der for Guds Aasyn aaleine. Og hennar Hjarta vart stort, og hennar Hug ljos og varm. Ho bad for alle som hadde det vondt i Livsens Strid, for dei som saare og sorgfulle var, alle dei som gjekk med taarute Augo, at Gud vilde gjera<noinclude><references/></noinclude> k1mnh47rvs9f370w9yjx5h2app309ri 104 135580 317613 2026-04-18T12:51:19Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Livet deira lettare og Synet friskare. So sette ho seg, leste Hænderne ikring Luren og las Fadervaar, og tenkte mest paa Ordi: «Frels oss fraa det Vonde!>> So gjekk ho upp yver den bratte Lidi heilt uppaa Nuten, so ho kunde sjaa nedpaa Myrkevatn. Ho snudde seg fram yver mot Bygdi att; nedanfyre seg saag ho helgaklædde Folk koma gangande og ridande uppetter den smale Vegen framum Kamben til Vegard. Der var den gamle Skrivaren med den væne Dotteri, og langt nede saag ho ein sto… 317613 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Livet deira lettare og Synet friskare. So sette ho seg, leste Hænderne ikring Luren og las Fadervaar, og tenkte mest paa Ordi: «Frels oss fraa det Vonde!>> So gjekk ho upp yver den bratte Lidi heilt uppaa Nuten, so ho kunde sjaa nedpaa Myrkevatn. Ho snudde seg fram yver mot Bygdi att; nedanfyre seg saag ho helgaklædde Folk koma gangande og ridande uppetter den smale Vegen framum Kamben til Vegard. Der var den gamle Skrivaren med den væne Dotteri, og langt nede saag ho ein stor tjukk Mann koma stab- bande. . . det var den snille gamle Prosten. Han hadde Fylgje med Doktaren, sagte. So kom det Bygde- folk, Gutar og Gjentor, rekkjande. Ho sat lenge uppaa Nuten og stirde etter dei, gjekk so burt yver Rantar og Rister, til ho saag Vegard under seg. Daa sette ho Luren for Munnen og bles. Lange, tunge Tonar. Bringa gjekk, so Sylgjorne ringla; men Vermaala svara ikkje; det var som Tonarne døydde burt i det store Rom.<noinclude><references/></noinclude> 26072w1v2g7h95bgrf2a0ycac87pj2p 104 135581 317614 2026-04-18T12:52:01Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{c|V.}} Ute i Tunet paa Vegard gjekk den gamle Skrivaren ikring med det trutne gulbleike Andlitet og den store krokute Nosi. Han helsa snart paa den eine og snart paa den andre av Bønderne, som han kjende fraa Tinget, klappa dei faderleg paa Herdi og baud dei Snus. Like ved Staburet stod det fire Bjørkar, og der var det sett upp ein Benk. Paa den sat Prosten og turka seg i Andlitet med ein stor raud Lommeduk. Han var elles sjukleg og hadde teke Værson sin til Kapellan, so h… 317614 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{c|V.}} Ute i Tunet paa Vegard gjekk den gamle Skrivaren ikring med det trutne gulbleike Andlitet og den store krokute Nosi. Han helsa snart paa den eine og snart paa den andre av Bønderne, som han kjende fraa Tinget, klappa dei faderleg paa Herdi og baud dei Snus. Like ved Staburet stod det fire Bjørkar, og der var det sett upp ein Benk. Paa den sat Prosten og turka seg i Andlitet med ein stor raud Lommeduk. Han var elles sjukleg og hadde teke Værson sin til Kapellan, so han berre preika eit Par Gonger i Aaret, naar han tok imot Høgtidsoffer. Den unge Doktaren hadde gjenge ifraa honom og stod no i ein Flokk av glade Gjentor nede fraa Byen og fortalde, kor ille det hadde vore for Prosten uppi- gjenom Vegen. Bygdefolket sat elder laag i Tunet, glodde snart paa Skrivaren og snart paa Prosten, fortalde morosame<noinclude><references/></noinclude> s1pmthzpos1lci83qcmyyc4bvlv175x 104 135582 317615 2026-04-18T12:54:48Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Sogor um gamle Embættesmenn og lo stilt og godt, naar einkvar fekk det rett høvelegt og løglegt til. Dei fleste av Bønderne var turre og skrinne, Mennerne - var holkjaka, gamalvorne, og saag utslitne ut, medan Kvendi var meir rundleitte; sume av dei var væne og blømande. Ute i Hagen under Trei var det slege upp eit langt Bord med Sessar ikring, Lensmannen og Hotelleigaren hadde sett seg der og drakk heimbryggja Øl og tala Politikk. Dei gjorde Narr av dette underlege «Sels… 317615 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Sogor um gamle Embættesmenn og lo stilt og godt, naar einkvar fekk det rett høvelegt og løglegt til. Dei fleste av Bønderne var turre og skrinne, Mennerne - var holkjaka, gamalvorne, og saag utslitne ut, medan Kvendi var meir rundleitte; sume av dei var væne og blømande. Ute i Hagen under Trei var det slege upp eit langt Bord med Sessar ikring, Lensmannen og Hotelleigaren hadde sett seg der og drakk heimbryggja Øl og tala Politikk. Dei gjorde Narr av dette underlege «Selskap > og var helder arge paa Hein, av di han hadde bede so mange Bønder. Hadde han sagt det, daa han baud dei til Laget, hadde dei nok sete heime... nokon >>fin>> Mann kunde han ikkje vera . . . Dei laut ryma, daa tvo byklædde Karar kom med Dukar og Diskar og skulde setja Maten paa Bordet. Hein gjekk og bad Gjesterne setja seg. Prosten og Skrivaren fyrst, so dei andre Byfolk; lenger nede Bøn- derne. Hein sette seg ved Enden av Bordet og nøydde Knut Kamben og Kari til aa setja seg innmed. So baud han Gjesterne velkomne til Bords, og daa alle var svoltne, vart det fyrstundes ikkje anna høyrt en Staaket av Gaflar og Knivar, eit Ord ender og daa, og ein døyvd Laatt. Daa Vinen vart skjenkt i, reiste Skrivaren seg og tala for Verten. Det var faa til Stadar her, som kjende Hein anna en av Namn,<noinclude><references/> {{hode|{{liten|Vetle Vislie: Solvending.}}|{{liten|5}}}}</noinclude> g9d78e14rvpqwvceybbp84u2d6w1obv 104 135583 317616 2026-04-18T12:55:25Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sa han; men det kunde dei alle vita alt no, at det var ein Mann som snart vilde gjera seg kjend. Det var ei god Gjerning aa samla saman so mange av ymse Samfunds-Lag, Folk vilde læra kvarandre aa kjenna og skyna kvarandre. Og det kunde nok trengast baade i By og paa Land, serleg i dei avstengde Bygder, der Vegarne var gamaldagse og Stellet ikkje alltid som det burde vera. Det visste han godt fraa Ferderne sine baade i dette og andre Bygdelag, at der var Bønder som enno livde… 317616 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sa han; men det kunde dei alle vita alt no, at det var ein Mann som snart vilde gjera seg kjend. Det var ei god Gjerning aa samla saman so mange av ymse Samfunds-Lag, Folk vilde læra kvarandre aa kjenna og skyna kvarandre. Og det kunde nok trengast baade i By og paa Land, serleg i dei avstengde Bygder, der Vegarne var gamaldagse og Stellet ikkje alltid som det burde vera. Det visste han godt fraa Ferderne sine baade i dette og andre Bygdelag, at der var Bønder som enno livde som Griser og ikkje som Folk. Bonden klaga yver trange Tider, og det var gjort mykje til aa hjelpa honom. Ein Ting trongst, som ikkje var faaande for Pengar: Nytt Mod, nye Tankar, nye Fyretak; men til det skulde nytt, friskt Blod med ny Kraft, som kunde kveikja dei sjuknande Bonde- ætter. Bygdi venta seg mykje av Herr Hein, og difor vilde han ynskja honom velkomen aat Sokni. Det var ei lang Røa, og Hein saag ut til aa lika seg ille. Mange av Bønderne vart arge paa Skrivaren, og meinte at han kunde passa Kantoret sitt, so skulde nok dei passa Gardarne sine. Gamle Prosten lo, daa Skrivaren var ferdig. Du, Skrivar, sa han, du hev alltid slik Umsorg for Bonden. Du vil gjera honom meir upplyst, faa honom til aa grava seg nye Vegar og byggja seg større<noinclude><references/></noinclude> 5c624cli8fa2gpw5nfbumfbdv14quk7 104 135584 317617 2026-04-18T12:56:05Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: og vænare Hus, til aa lesa Bøker og Blad . . . du vil «kultivera» honom, som du seier. Men kva hev du aa bjoda honom? Kristendom, Daning, Upplysning med Aand? Nei, du hev berre Kulturen fraa Byen. Og det er ikkje den Kultur eg kjenner fraa den Tid eg var ung. Det var adeleg Tenkjemaate, Tolsemd mot andre, høgare Hugmaal; men Bykulturen som den no syner seg, serleg i mindre Byar, gjer Livet so tomt, at det er til aa forvillast i. Skal det vera Kultur, so Herren i Himmelen verje… 317617 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>og vænare Hus, til aa lesa Bøker og Blad . . . du vil «kultivera» honom, som du seier. Men kva hev du aa bjoda honom? Kristendom, Daning, Upplysning med Aand? Nei, du hev berre Kulturen fraa Byen. Og det er ikkje den Kultur eg kjenner fraa den Tid eg var ung. Det var adeleg Tenkjemaate, Tolsemd mot andre, høgare Hugmaal; men Bykulturen som den no syner seg, serleg i mindre Byar, gjer Livet so tomt, at det er til aa forvillast i. Skal det vera Kultur, so Herren i Himmelen verje oss mot honom! Doktaren og Skrivaren, Lensmannen og Hotell- eigaren var usamde med Prosten. Gamle Prosten held paa Spikekjøt og Loppor, meinte Skrivaren. Prosten reiste seg og slo i Bordet, 80 det song: <Du kjem ikkje fraa dette med Gap, du, Skrivar!» sa han. Det er ille nok her paa Bonde- bygdi i mange Maatar, eg veit det likso godt som du; men det er Boteraaderne me er usamde um. Bymat og Bystel og Bykultur kan vera væl og bra for Byfolk; men skaff oss det hit, og Bønderne gjeng under.>> Lat dei det! sa Hotelleigaren. Det er lett aa seia det for deg, sa Lensmannen, men me andre, som liver av Bønderne, me lyt daa halda Liv i dei, so lenge det er Raad med. Det vart eit langt Ordskifte um dette, til den eine<noinclude><references/></noinclude> glfkms1h8t1zdvqn9m4cko02h47a2q6 104 135585 317618 2026-04-18T12:56:24Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: tala i Munnen paa den andre, so det til Slut var Uraad aa høyra Mannamaal. Hein sat og flirte og sa av og til noko til Knut Kamben; men dei andre kunde ikkje høyra kva det var. So daa Uveret hadde lagt seg noko, reiste han seg og banka paa Glaset sitt. Det var ein gamal faafengd Draum, sa han, at den einskilde skulde kunna gjera Verdi betre, skulde kunna frelsa det som er daudedømt. Verdi gjeng sin skeive Gang, etter dei Lovar som eingong er fastsette, og dei er so, at naar… 317618 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>tala i Munnen paa den andre, so det til Slut var Uraad aa høyra Mannamaal. Hein sat og flirte og sa av og til noko til Knut Kamben; men dei andre kunde ikkje høyra kva det var. So daa Uveret hadde lagt seg noko, reiste han seg og banka paa Glaset sitt. Det var ein gamal faafengd Draum, sa han, at den einskilde skulde kunna gjera Verdi betre, skulde kunna frelsa det som er daudedømt. Verdi gjeng sin skeive Gang, etter dei Lovar som eingong er fastsette, og dei er so, at naar Mannaheimen gjev seg den Vonde i Vald, so vert det den Vonde som raar. Og berre smaa Menn var det som evig og alltid vilde vøla, evig og alltid gjera dei smaa Umbøter, Daarar, som drøymde um at Menneskja skal verta so sterk og god, at ho kan koma ut av den Vonde sitt Vald. Ljosare og betre Tider vil det aldri verta. Millom Mann og Mann, millom Folk og Folk er det og vert det evig Trætte og evig Krig. Uretten vil raa, den grove Neven vil alltid slaa ned den veikare. Og um ein stor Mann reiser seg imot alt Valdsverk og ofrar Livet paa aa hemna seg paa Uretten og Heimsens Styre, han druknar sjølv i Flaumen. «Difor legg eg for min Part Henderne i Kross og lêt Verdi sviva», so enda han Talen sin. «Kva kjem det so meg ved, um Bonden klagar, kva kjem det meg ved, um Bondekulturen er dømd til Dauden? Lat meg<noinclude><references/></noinclude> 68456vc1v8lixg07ibh1b1mwwnogom4 104 135586 317619 2026-04-18T12:56:41Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: vera ein fri Mann, lat meg gaa mine eigne Vegar, so vil eg naa mitt Maal! Men forvitnelegt er det elles aa sjaa, korleis Uretten demmest upp i Folkehavet baade paa By og paa Land, med Valdsverk, med Rikdom og Rotenskap. Lat det berre demmast! Kanskje det daa eingong kunde sprengjast alt saman og ein Domedag koma, daa Vatnet bryt seg Veg og ei stor Flod øydelegg alt. Men til Domedag kjem, bøygjer eg meg for Magti, for Rik- domen, og for Uretten med. Æra yver dei som veit aa sa… 317619 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>vera ein fri Mann, lat meg gaa mine eigne Vegar, so vil eg naa mitt Maal! Men forvitnelegt er det elles aa sjaa, korleis Uretten demmest upp i Folkehavet baade paa By og paa Land, med Valdsverk, med Rikdom og Rotenskap. Lat det berre demmast! Kanskje det daa eingong kunde sprengjast alt saman og ein Domedag koma, daa Vatnet bryt seg Veg og ei stor Flod øydelegg alt. Men til Domedag kjem, bøygjer eg meg for Magti, for Rik- domen, og for Uretten med. Æra yver dei som veit aa samla, Æra yver dei som drep meir en Likam, som trampar paa alle Draumar og gyller sine Slott med stivna Mannablod! Kva er det me vantar alle saman? Kva er det me strævar for eit heilt Liv? For Gull. For Gull ofrar du din beste Ven, din Kjærleik, di Æra, for det ofrar du di Sjæl, um det finst nokon som vil kaupa henne. Gullkalven er det me bøygjer Kne for alle saman! Anten me hev honom elder ikkje! Me hyller denne Guden idag i ein Mann som er her til Stadar som min Gjest. Han vil lata Gullstrau- men renna inn i Bygdi, berre me hjelper honom kvar paa vaar Kant. Med dette vil eg tøma ei Skaal for Verkseigar Wattson, den nye Herre til Bergdal!> Ein liten svarthærd Mann, som Folk ikkje hadde gjeve vidare Gaum etter fyrr, reiste seg og skaala med<noinclude><references/></noinclude> 0olrlqqkbs6qbufx2avpjm2kkctjj20 104 135587 317620 2026-04-18T12:57:11Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: honom. Det var mange som let Glasi sine staa, av di dei ikkje skyna kva det var Hein i Grunnen hadde meint. Daa dei hadde reist seg og takka for Maten, tok Bønderne til aa kviskra seg imillom og spurde, um det var sant, at Hein hadde gjeve Engelsmannen Lov til aa byggja Dam i Myrkevatn. Nokre av dei som aatte Gardar inn med Aai, spurde Knut Kamben, um det var so han hadde selt heile Vatnet til Hein. Ja, men berre til Fisking. han skulde nok hindra Arbeidet, um han totte det va… 317620 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>honom. Det var mange som let Glasi sine staa, av di dei ikkje skyna kva det var Hein i Grunnen hadde meint. Daa dei hadde reist seg og takka for Maten, tok Bønderne til aa kviskra seg imillom og spurde, um det var sant, at Hein hadde gjeve Engelsmannen Lov til aa byggja Dam i Myrkevatn. Nokre av dei som aatte Gardar inn med Aai, spurde Knut Kamben, um det var so han hadde selt heile Vatnet til Hein. Ja, men berre til Fisking. han skulde nok hindra Arbeidet, um han totte det var naudsynt . . . Ungdomen brydde seg mindre um dette. Daa Halte-Andres kom med Fela si og sette seg til aa spela burt paa Vollen, samla dei seg ikring honom og tok til aa dansa sin Springar og Gangar, medan dei fleste av Byfolket gav seg til aa sjaa paa. Men dette gjorde dei dansande tunge og stive, der var kje den Sprett og Herr i dei, som naar dei dansa inne i sine eigne Stovor, for seg sjølv aaleine. Hein gjekk kringum og saag paa. Han skyna snart, kva som vanta, og bad Skjenkjarsveinarne fylla Bollarne med Øl og gaa ut paa Tunet med. Det var dei som meinte, at det var blanda Brennevin i Ølet, men drakk gjorde dei like godt, og snart gjekk Dansen friskare. Det tok no til aa myrkna, og Spelemannen flutte daa inn i Gamle-Stova. Dei eldre sveiv etter og saag paa<noinclude><references/></noinclude> mptenrnx83b3y43r9gveixbeh3dfe8j 104 135588 317621 2026-04-18T12:58:45Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: eit Bil, so gjekk dei ut i Nystova til aa drikka og spela Kort. so gjekk dei ut i Nystova til aa drikka og Daa det hadde vorte heilt myrkt, gaadde Folk, at det kom gangande tvo Menn med Skundor paa Herdarne. Dei var svarte i Andlitet og hadde raude Klæde. Kvendi skreik ende yver seg, at dei var stygge som Svarte- mannen sjølv; men alle styrmde dei etter, jamvel Prosten og Skrivaren, gamle Knut og Kari den Hein var daa ein framifraa Kar til aa hitta paa Morskap! Uppaa ein gam… 317621 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>eit Bil, so gjekk dei ut i Nystova til aa drikka og spela Kort. so gjekk dei ut i Nystova til aa drikka og Daa det hadde vorte heilt myrkt, gaadde Folk, at det kom gangande tvo Menn med Skundor paa Herdarne. Dei var svarte i Andlitet og hadde raude Klæde. Kvendi skreik ende yver seg, at dei var stygge som Svarte- mannen sjølv; men alle styrmde dei etter, jamvel Prosten og Skrivaren, gamle Knut og Kari den Hein var daa ein framifraa Kar til aa hitta paa Morskap! Uppaa ein gamal Husstad, løynd av Skogen, stod ein stor Hall, reist paa Stolpar og klædd med grønt Ty. Paa tvers gjenom Hallen stod det Rader med Lauv- tre, og millom Raderne Bord og Benkjer med Flaskor og Glas. Det skein yver Hallen med Ljos i alle Leter, i gult, grønt og raudt fraa smaa Lampor, som var fast- gjorde i Greinerne paa Trei. Folk styrmde forvitne inn og gav seg til aa glo paa Maalarstykki som var maala paa Veggjer og Tak, baade morosame og aalvorlege Bilæte med Emne av Folke- visor og Eventyr. Her saag ein Guten som fekk alle til aa dansa, baade Skrivar, Fut og Lensmann, og der saag ein Prinsessa Sylvelin og Knut Liten, i di at Knut rister Kniven imot Kongen, og nedunder var det skrive:<noinclude><references/> {{venstre|{{liten|Skunda : Tyrifakkel.}}}}</noinclude> 3oug970k8drn0c3n8tuevnplk43ej7s 104 135589 317622 2026-04-18T13:06:15Z Johshh 5303 /* Problematisk */ trenger formatering. 317622 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="2" user="Johshh" /></noinclude><poem> Knut Liten rister paa blodute Kniv, Iseliljan, ha det kje vor' Sylvelin, sku' det gjelda ditt Liv! So saare syrgjer Sylvelin for lisle Knut i Løyndom!</poem> Men midt paa Stuttveggen var det maala nokre Bilæete, som alle saag paa, men ingen kunde tyda. Skrivaren fekk Tak i Hein. Det er De sjølv som er Meisteren for alt dette? spurde han; me hev fenge spurt, at De er Maalaren Hein? Meisteren er unemnd, svara Hein stutt. Han hadde røtt svært lite heile Kvelden og saag ikkje ut til aa vera i Godlag. Han var raud i Andlitet, og i Panna var det uvanleg mange Rukkor. Bygdefolket var mest rædde honom og gjekk gjerne or Vegen det fylgde slik Stegg med honom, sa dei. Naa, naa, sa Skrivaren . . . det er væl gjort, det gjer Meisteren Æra. Men desse der burte paa Stuttveggen, ja, dei skynar me ikkje . . . Det er kje noko Eventyr det, svara Hein, det er ei sann Soga. Han tagde med det, gjekk inn aat eit av Bordi og bad Skrivaren setja seg. So henta han Lensmannen og Knut Kamben, skjenkte Glasi deira fulle og baud dei drikka. Tok so til aa fortelja, so høgt at dei andre gav Gaum etter det og samla seg kringum Bordet:<noinclude><references/></noinclude> 92xrfpsokp2jpqhy84r82hwq2ium7ub 104 135590 317623 2026-04-18T13:06:52Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Det var eingong tvo Grannar, byrja han. Dei hadde vore Vener fraa dei var Smaagutar, og hadde lova kvarandre med Hand og Munn, at dei skulde hjelpa kvarandre i alt. Den eine hadde ikkje Lukka med seg . . . der ser de honom paa fyrste Bilætet hanga utfyre eit fælt Djuv. Det lyser av Augo hans, han bed og tigg med heile Andlitet. Men utpaa Floget stend Venen og Grannen hans med Henderne i Lumma. Um han bøygde seg og rekte Handi ut, kunde han frelsa Venen; men han stend hard og… 317623 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Det var eingong tvo Grannar, byrja han. Dei hadde vore Vener fraa dei var Smaagutar, og hadde lova kvarandre med Hand og Munn, at dei skulde hjelpa kvarandre i alt. Den eine hadde ikkje Lukka med seg . . . der ser de honom paa fyrste Bilætet hanga utfyre eit fælt Djuv. Det lyser av Augo hans, han bed og tigg med heile Andlitet. Men utpaa Floget stend Venen og Grannen hans med Henderne i Lumma. Um han bøygde seg og rekte Handi ut, kunde han frelsa Venen; men han stend hard og kald. Paa det andre Bilætet ser me den usæle Mannen Lik. Sundslegen. Han hev slept Taket og er fallen ned i Avgrunnen, ned paa dei kvasse Steinar i den skræme- leg ville Uri. Der stend Kona hans og ein liten Gut ørville yver honom. Men noko merkelegt ser ein ved Guten: Ikring honom hev det drege seg liksom ein større Likam, med gamle stive Andlitsdrag, og ser ein nærare etter, er det Andlitet aat Faren Guten hev fenge yver sitt eige. Han lyt no gaa ikring i Verdi med ein daud Mann, som evig og alltid ropar i honom um Hemn, Hemn yver den hardhjarta Grannen og alle Hjelpes- mennerne hans: Lensmannen og Skrivaren og dei som syrgjer for Rett og Rettferd paa Jordi.<noinclude><references/></noinclude> 6370o6rp463ne2h0v7uzzm1jh6bd3ty 104 135591 317624 2026-04-18T13:07:34Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Der kan de sjaa paa tridje Bilætet. korleis Guten dregst med Far sin . . . Livet lokkar honom, framfyre seg ser han ei fager Kvinna, dansande paa Blomar, han vil burt og vera glad saman med henne; men Faren held honom med dei kalde Henderne sine og skrik paa Hemn. evig og alltid paa Hemn. Um Dagen ligg Faren honom allstøtt i Tankar. og um Natti fær han aldri Fred; daa loyser Faren seg ut ifraa honom, tuslar ikring i Romet, stend yver Sengi hans og kviskrar. Der ser de korleis… 317624 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Der kan de sjaa paa tridje Bilætet. korleis Guten dregst med Far sin . . . Livet lokkar honom, framfyre seg ser han ei fager Kvinna, dansande paa Blomar, han vil burt og vera glad saman med henne; men Faren held honom med dei kalde Henderne sine og skrik paa Hemn. evig og alltid paa Hemn. Um Dagen ligg Faren honom allstøtt i Tankar. og um Natti fær han aldri Fred; daa loyser Faren seg ut ifraa honom, tuslar ikring i Romet, stend yver Sengi hans og kviskrar. Der ser de korleis han skvett upp um Natti i villaste Rædsel, medan Faren stend yver honom og trugar honom med baade Gud og Djevel, um han ikkje kan ova Rettferd. Guten vert til Mann. Han er myrk og tagall, ser med illske Augo paa alle som her det godt, alle Blomar trør han under Fot, kvar god Von stengjer han fraa seg, som var det Gift, han knyter Handi mot Gud. Han er fødd av Myrker og vonde Eimar, og i Myrkret vil han gaa under. Paa det siste Bilætet ser de Guten standa ved same Djuvet, der Far hans slo seg ihel . . . han held no Grannen utfyr den fæle Avgrunnen og lær stygt, medan den Vonde stend inn med og biar paa Sjæli . . . Hein var ferdig. Ei ung Gjenta, Dotter aat Lensmannen, laut spyrja, korleis det so gjekk til Slut.<noinclude><references/></noinclude> o5yt505a9zbpbfetlg67zratpla5x5x 104 135592 317625 2026-04-18T13:08:18Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Kvar er Sluten? Um Mannen døyr, so er det ikkje slut med det. Um den Vonde tek Sjæli, ja, det er ikkje slut med det helder. Elles er det ingen som veit, um det ikkje i siste Stundi kjem ein Engel, ein Ljos- engel . . . Dei tagde alle og sette seg stilt. Knut Kamben sat og stirde paa Bilæte; han mintest kva han hadde fortalt Hein um seg og Eivind Vegard... han kunde ikkje tvila paa, at Framandkaren hadde tenkt paa det og skildra ''det'' paa Veggen. Otten voks, og han tyktest… 317625 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Kvar er Sluten? Um Mannen døyr, so er det ikkje slut med det. Um den Vonde tek Sjæli, ja, det er ikkje slut med det helder. Elles er det ingen som veit, um det ikkje i siste Stundi kjem ein Engel, ein Ljos- engel . . . Dei tagde alle og sette seg stilt. Knut Kamben sat og stirde paa Bilæte; han mintest kva han hadde fortalt Hein um seg og Eivind Vegard... han kunde ikkje tvila paa, at Framandkaren hadde tenkt paa det og skildra ''det'' paa Veggen. Otten voks, og han tyktest no vita for visst, at Hein ikkje var komen for det gode. Med ein Gong stod ein av dei svarte i Døri og ropa, at det no var best dei skunda seg ut. Folk reiste seg so snøgt, at dei velte Bord og Benkjer, og styrmde mot Døri. Utanfyre stod den andre svarte og fortalde, at no vilde Hein brenna upp denne gilde Hallen til Hugnad for Gjesterne; men det var best dei gjekk eit Stykke ifraa. . . ingen kunde vita, um det ikkje laag ei Tunna Krut i Kjellaren. Folk skunda seg ifraa det snøggaste dei vann, Kvinn- folki skreik, snaava i Steinar, datt i Koll og reis upp att og lo. Dei tvo svarte gjekk attanfyre Huset og tendra eit Fyrverk . . . den eine Brandpili etter den andre skaut<noinclude><references/></noinclude> k9fgp25w1uxa4mggpr76xbxb2jg1f9n 104 135593 317626 2026-04-18T13:09:13Z Johshh 5303 /* Problematisk */ trenger bedre formatering. 317626 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>til Vers, det knitra og spraka av svivande Eldhjul, skaut Gneistar kringum i Natti og lyste yver Skogarne. So kom det underlegaste: eit Eldhjul som spela ein væn Lund. So vart Hallen tendra i Brand, Elden kveikte seg skymleg, til alt saman stod i Loge, so skaut det heile til Vers med ein gresjeleg Smell, i same Augneblinken var alt sløkt, Lauvhallen som sokken i Jordi. {{***|3}} Daa Soli spratt yver Vegards-Knetten, laag alle Mann sovande, nokre i Sengjer og andre paa Golvet. Prosten sat i ein gamal Kubbestol og sov. Paa Laave- trevet laag Asbjørn og Knut Kamben, Asbjørn hadde vore full og ustyren um Natti, og daa Faren vilde tala honom til Rettes, vart han reint ifraa seg og flaug paa Far sin. Hein gjekk flirande ikring og saag paa Gjesterne sine. Nede i Løa raaka han Halte-Andres, liggjande der saman med Lensmannen og Hotelleigaren. Han ruska Andres upp og bad honom fylgja seg inn i Stova. Ser du, sa Hein, Menneskja er eit stygt Dyr, Bonde elder Bymann kvittar eit. Like lite Aand i dei<noinclude><references/></noinclude> njq3h8s4rrstibmwiodtm6q6dnpv4cp 104 135594 317627 2026-04-18T13:10:10Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: alle. No lyt du og dei andre Trælarne laga til godt For aat dei, og so helsa dei ifraa meg og seia dei Takk for dei vilde vitja meg. Dermed strauk han upp yver mot Heii. Andres stod og stirde etter honom, riste paa Hovudet og mulla halvhøgt: »Eg meiner plent det er den Vonde sjølv!» 317627 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>alle. No lyt du og dei andre Trælarne laga til godt For aat dei, og so helsa dei ifraa meg og seia dei Takk for dei vilde vitja meg. Dermed strauk han upp yver mot Heii. Andres stod og stirde etter honom, riste paa Hovudet og mulla halvhøgt: »Eg meiner plent det er den Vonde sjølv!»<noinclude><references/></noinclude> avmda0wk0u3j8xxha3ntwyoakcto246 104 135595 317628 2026-04-18T13:10:23Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317628 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 104 135596 317629 2026-04-18T13:11:18Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317629 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|}} {{c{{{{xx-større|RUNER}}}}<noinclude><references/></noinclude> s4zl4g6vbbs39kohafcykcjj07kdc53 317630 317629 2026-04-18T13:11:25Z Johshh 5303 317630 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|}} {{c{{{{xx-større|RUNER}}}}}<noinclude><references/></noinclude> 97z3d2jfk3zb0ydb7habfw620s7bgqm 317631 317630 2026-04-18T13:11:42Z Johshh 5303 317631 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|}} {{c{{xx-større|RUNER}}}}<noinclude><references/></noinclude> jyhsn281ri33t0jwe6e3bu676bk5lm0 317632 317631 2026-04-18T13:11:50Z Johshh 5303 317632 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|}} {{c|{{xx-større|RUNER}}}}<noinclude><references/></noinclude> gm1cuvtbnrb5crfe5s731hnsdtmpm50 104 135597 317633 2026-04-18T13:12:00Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317633 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 104 135598 317634 2026-04-18T13:14:33Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{Stor initial|et er Sundagskveld. Vinden tuslar i det fallande Lauv, Himmelen heng myrk og sorgfull yver Dalen, - berre nokre glade tandrande Augo gjenom ei Rift i det store svarte Tjeld. Inne i Stova gjeng Dansen, og eg sit her ute i Lauvhytta i Hagen med Aashild Kamben og Asbjørn. Han er glad i det sterke, og difor hev eg sett ein stor Bolle Øl og ei Flaska Franskbrennevin her ut. Her uppe likar eg meg, seier eg. Helst ein haustmyrk Kveld som denne . . . berre sjaa Skogen… 317634 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{Stor initial|et er Sundagskveld. Vinden tuslar i det fallande Lauv, Himmelen heng myrk og sorgfull yver Dalen, - berre nokre glade tandrande Augo gjenom ei Rift i det store svarte Tjeld. Inne i Stova gjeng Dansen, og eg sit her ute i Lauvhytta i Hagen med Aashild Kamben og Asbjørn. Han er glad i det sterke, og difor hev eg sett ein stor Bolle Øl og ei Flaska Franskbrennevin her ut. Her uppe likar eg meg, seier eg. Helst ein haustmyrk Kveld som denne . . . berre sjaa Skogen, kor han stend svart og stygg, og Tjørni her nede ligg og drøymer og drøymer i den store Sorg, som ho hev gjort det i tusundtals Aar. Men gildast er det likevel paa Heii upp med Myrkevatn. Hu nei, seier ho, og kan kje skyna, at du kan so uhuglegt, so villt og stort. Ikkje lika deg der . . . eit Menneskje aa sjaa.<noinclude><references/> {{hode|{{liten|Vetle Vislie: Solvending.|{{liten|6}}}}</noinclude> oh0q3rk7onljdakdulpz14mg40ehcv0 317635 317634 2026-04-18T13:15:04Z Johshh 5303 317635 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{Stor initial|et er Sundagskveld. Vinden tuslar i det fallande Lauv, Himmelen heng myrk og sorgfull yver Dalen, - berre nokre glade tandrande Augo gjenom ei Rift i det store svarte Tjeld. Inne i Stova gjeng Dansen, og eg sit her ute i Lauvhytta i Hagen med Aashild Kamben og Asbjørn. Han er glad i det sterke, og difor hev eg sett ein stor Bolle Øl og ei Flaska Franskbrennevin her ut. Her uppe likar eg meg, seier eg. Helst ein haustmyrk Kveld som denne . . . berre sjaa Skogen, kor han stend svart og stygg, og Tjørni her nede ligg og drøymer og drøymer i den store Sorg, som ho hev gjort det i tusundtals Aar. Men gildast er det likevel paa Heii upp med Myrkevatn. Hu nei, seier ho, og kan kje skyna, at du kan so uhuglegt, so villt og stort. Ikkje lika deg der . . . eit Menneskje aa sjaa.<noinclude><references/> {{hode|{{liten|Vetle Vislie: Solvending.|{{liten|6}} }}</noinclude> t8z4uavl5w0qejlhlvp7nd0ah3c0gjm 317636 317635 2026-04-18T13:15:22Z Johshh 5303 317636 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{Stor initial|et er Sundagskveld. Vinden tuslar i det fallande Lauv, Himmelen heng myrk og sorgfull yver Dalen, - berre nokre glade tandrande Augo gjenom ei Rift i det store svarte Tjeld. Inne i Stova gjeng Dansen, og eg sit her ute i Lauvhytta i Hagen med Aashild Kamben og Asbjørn. Han er glad i det sterke, og difor hev eg sett ein stor Bolle Øl og ei Flaska Franskbrennevin her ut. Her uppe likar eg meg, seier eg. Helst ein haustmyrk Kveld som denne . . . berre sjaa Skogen, kor han stend svart og stygg, og Tjørni her nede ligg og drøymer og drøymer i den store Sorg, som ho hev gjort det i tusundtals Aar. Men gildast er det likevel paa Heii upp med Myrkevatn. Hu nei, seier ho, og kan kje skyna, at du kan so uhuglegt, so villt og stort. Ikkje lika deg der . . . eit Menneskje aa sjaa.<noinclude><references/> {{hode|{{liten|Vetle Vislie: Solvending.}}|{{liten|6}} }}</noinclude> lsepkdns271h3joc2iaml0fsoy0ebp4 104 135599 317637 2026-04-18T13:17:39Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Nei, Gud vere Lov, seier eg, ikkje noko Menneskje! - Eg kan ikkje skyna, at du tykkjer det er so gildt der uppe... naar Asbjørn kom heim og fortalde, at du laag der Natt etter Natt i Sumar plent aaleine, kom eg i Hug dei som fredlause var og maatte ryma til Skogs. Eg er fredlaus, seier eg. Eg drøymer so titt, at eg ferdast i ville Skogar, og veit kje Veg elder Lei. Eg kjenner ein tærande Angest for kvar Fuglen som fyk upp, Hjarta bankar for kvar Kvisten som brest, for eg kje… 317637 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Nei, Gud vere Lov, seier eg, ikkje noko Menneskje! - Eg kan ikkje skyna, at du tykkjer det er so gildt der uppe... naar Asbjørn kom heim og fortalde, at du laag der Natt etter Natt i Sumar plent aaleine, kom eg i Hug dei som fredlause var og maatte ryma til Skogs. Eg er fredlaus, seier eg. Eg drøymer so titt, at eg ferdast i ville Skogar, og veit kje Veg elder Lei. Eg kjenner ein tærande Angest for kvar Fuglen som fyk upp, Hjarta bankar for kvar Kvisten som brest, for eg kjenner og veit, at eg hev gjort noko vondt, og so forfylgjer dei meg og tyrster etter mitt Blod. Daa maa det vera uhuglegt for deg aa vera her so aaleine um Natti, seier Asbjørn. Ikkje alltid. Stundom fær eg framand; der kjem ein Mann til meg. Han fer so stilt, lêt ikkje upp ei einaste Dør, seier ikkje eit Ord. Berre steller seg framfyre Sengi mi og stirer, blunkar aldri, stirer han er kvit som Maaneskin, eg kan sjaa Veggen gjenom honom. Ein gamal, gruv Mann med kvitt Skjegg, i Panna hev han store Saar, og Blod er stivna i hans Andlit. Alltid so sukkar han tungt og peikar, lear paa Munnen, som vil han tala .. Asbjørn tek seg eit Glas, men Aashild sit og stirer paa meg med store rædde Augo. Andlitet er bleikt, men fagert, og Bringa gjeng upp og ned.<noinclude><references/></noinclude> lomeqwb34nojh1wrx90cw7q4w9l0h54 104 135600 317638 2026-04-18T13:19:55Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: No gjeng eg inn og dansar, seier Asbjørn. Gjer de det same! Sovore er altfor uhuglegt. Ho høyrer ikkje kva han seier; det rykkjer i henne, med det same han gjeng ut gjenom Døri; ho vil fylgja med, men eg held henne fast med Augo, og ho set seg att. Eg kjenner kor rædd ho er, det er fyrste Gongen me er aaleine; eg freistar røa som fyrr, og ho vert litt um Senn meir roleg. Det er underlegt med oss som er fødde paa Vrangsida av Livet, seier eg. Me kjenner oss heim- lause og fr… 317638 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>No gjeng eg inn og dansar, seier Asbjørn. Gjer de det same! Sovore er altfor uhuglegt. Ho høyrer ikkje kva han seier; det rykkjer i henne, med det same han gjeng ut gjenom Døri; ho vil fylgja med, men eg held henne fast med Augo, og ho set seg att. Eg kjenner kor rædd ho er, det er fyrste Gongen me er aaleine; eg freistar røa som fyrr, og ho vert litt um Senn meir roleg. Det er underlegt med oss som er fødde paa Vrangsida av Livet, seier eg. Me kjenner oss heim- lause og fredlause kvar me er. Er me saman med mange, likar me oss ille og vert tekne av Manna-Hat, og er me so aaleine ei Tid, lengtar me etter eit Men- neskje . . . Du hev visst havt det vondt? kom det fraa henne, stilt og mjukt. Aa visst ikkje verre en mange andre. Livet er ein fæl Leik. Me spør og spør den Mannen, som hev skapt oss, kva han meinte med det alt, og det einaste Svar me fær er dette: Du hev ingen Rett til aa spyrja! Du er som det vesle Sandkorn ved Hav- strandi; du vert burte i Heimsens myrjande Mengd. Og veik og vesall er du som den minste Makk. Naar du reiser deg mot Herren yver alle Heimar og krev Svar, fær du berre det gamle som Job fekk: Kvar var du, daa eg grunnfeste Jordi? Kven reiste Stol-<noinclude><references/></noinclude> 38ucoyjbd5f03f7i6cbgnwv8mhd6y2b 104 135601 317639 2026-04-18T13:20:35Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: parne, elder la Hollsteinarne, daa Morgonstjerna song og alle Ljos-Englar kvad av Sæla? Var det du? Hev du vore i Hels Rike, elder hev du set Portarne i Daudeheimen? Og daa du ingen Ting veit, du Makk i Mold, er det deg til evig Sæla um du teier . . elder eg skal forfylgja di Sjæl med myrke Skuggar, so du ropar etter meg av di djupaste Naud! Eg kunde hava Hug til aa gjera Uppreist mot denne strenge Herren. . . Han rykte me tidleg upp av heimleg Jord og sette meg i ny. Ein Dag… 317639 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>parne, elder la Hollsteinarne, daa Morgonstjerna song og alle Ljos-Englar kvad av Sæla? Var det du? Hev du vore i Hels Rike, elder hev du set Portarne i Daudeheimen? Og daa du ingen Ting veit, du Makk i Mold, er det deg til evig Sæla um du teier . . elder eg skal forfylgja di Sjæl med myrke Skuggar, so du ropar etter meg av di djupaste Naud! Eg kunde hava Hug til aa gjera Uppreist mot denne strenge Herren. . . Han rykte me tidleg upp av heimleg Jord og sette meg i ny. Ein Dag, daa Svik og Satans Magt hadde øydt alle mine Voner, tok eg til aa lengta heim att. Det song i meg Morgon og Kveld som av ein Langeleik med mange Strengjer. Eg saag den friske Bjørkeskogen attanfyre Husi heime, der eg sat og skar meg Fløytor, der nede var Bekken, der eg bygde meg Sag og Kvern, og tett ovanfyre var det eit lite Djuv paa Lag som her, der var Fossegrimen heime. Eg reiv meg laus fraa Staden og vanka vide ikring i mange Dalar, til Slut kom eg hit, og tenkte at her kunde eg una . . . eg fekk meg stundom til aa tru, at her var det eg hadde svive kringum som Barn . . no hev eg gjenge her i lange Dagar og leita etter dei Gullterningar eg leika med . . . Og du hev ikkje funne dei? Nei, nei, dei er burte for alltid. Tankarne er like graa og like vonde som dei var fyrr; um Dagen<noinclude><references/></noinclude> roz7zn2n8gg159rd0d40aznh2hoqr22 104 135602 317640 2026-04-18T13:22:55Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: fer eg fredlaus ikring i Skogarne elder driv upp og ned i Stova, utan aa kunna gjera noko, og um Natti lengtar eg etter aa sjaa livande og ikkje daude, og eg er rædd for aa sovna. Du som nyleg sa, at du hatar Menneskja? Eg er under Bann, Aashild, nettupp difor leng- tar eg etter det eg hatar . . . den store Heimsens Styrar vilde meg vondt. Det er ei gamal Segn, at det ein Stad livde ein einaste Mann, daa den store Drepsotti hadde gjenge i Bygderne. Han gjekk fraa Gard til G… 317640 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>fer eg fredlaus ikring i Skogarne elder driv upp og ned i Stova, utan aa kunna gjera noko, og um Natti lengtar eg etter aa sjaa livande og ikkje daude, og eg er rædd for aa sovna. Du som nyleg sa, at du hatar Menneskja? Eg er under Bann, Aashild, nettupp difor leng- tar eg etter det eg hatar . . . den store Heimsens Styrar vilde meg vondt. Det er ei gamal Segn, at det ein Stad livde ein einaste Mann, daa den store Drepsotti hadde gjenge i Bygderne. Han gjekk fraa Gard til Gard, fraa Bygd til Bygd, men fann berre dei svarte Lik elder dei gri- nande Daudehovud . . . og ville Dyr. Ein Dag saag han eit Fotefar etter eit Menneskje, og daa vart han so glad, at han la seg ned paa Jordi og kyste det. Fylgde det so lenge og kom til ei Stova, der rauk det or Pipa, han gjekk inn og fann ei ung Gjenta. Eg hev leita lenge, eg leitar enn, og dersom eg finn eit Menneskje, eit stort Menneskje og eit godt, eg vilde leggja meg ned og kyssa Jordi der det hadde gjenge! Men det er ein Daare-Draum! Eg veit ikkje kva du meiner med eit stort Menneskje og eit godt Menneskje? Det store Menneskje er det som hev lide mykje, hev kjent Heimsens Sorg og beiske Kvide, den usæle, som leitar etter dei nye Vegar, som anar dei, men som<noinclude><references/></noinclude> 0gidu4ky298dfpgkjlxlf4e0fmfyfcv 104 135603 317641 2026-04-18T13:24:38Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: ikkje sjølv kan gaa dei. Og dersom det daa likevel ser upp mot Himmelen i Tru og takkar for Livsens Gaava og gjer Guds Gjerning, so er det attaat det gode Menneskje. Og slikt eit Menneskje hev du aldri set? Aldri. Alltid hev dei livt i seg sjølv og for seg sjølv. Dei «store» Menn mest. Aa Gud, kor Verdi lengtar etter eit slikt Menneskje! Kvar Tid hev sin Messias, me ventar enno paa vaar. Kanskje det vert ei Kvinna! Eg trur paa honom som er komen, seier ho. Han var Frelsar… 317641 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>ikkje sjølv kan gaa dei. Og dersom det daa likevel ser upp mot Himmelen i Tru og takkar for Livsens Gaava og gjer Guds Gjerning, so er det attaat det gode Menneskje. Og slikt eit Menneskje hev du aldri set? Aldri. Alltid hev dei livt i seg sjølv og for seg sjølv. Dei «store» Menn mest. Aa Gud, kor Verdi lengtar etter eit slikt Menneskje! Kvar Tid hev sin Messias, me ventar enno paa vaar. Kanskje det vert ei Kvinna! Eg trur paa honom som er komen, seier ho. Han var Frelsar for si Tid og for dei Ætter, som daa leid. Han løyste dei Spursmaal som daa brann i Manns-Barmen, og skapte ei ny Tid . . . ein Gullalder med Blodvitne i tri hundrad Aar. Men no hev det paa nytt floka seg saman i tusund av Spurs- maal, som ingen kan løysa, utan han som er av Gud kvar Gong det kjem ein som kunngjer ei Sanning elder ei Lygn, er det straks nokre som flokkar seg um honom og meinar, at no er Messias funnen, til hans Tankar syner seg tome, og han sjølv liten og vesall. So vert Hjarto kalde, og Hugen sloknar, og alt tærest burt i Tvil; men under Tvilen brenn endaa Voni um den nye Himmel, den nye Jord og den evig unge Gud... Ho sit og lyer; eg ser det paa henne, at ho kjenner seg trygg der eg er, og ho gjer ikkje Mine til aa<noinclude><references/></noinclude> bxhv48rujoei0hal31ac2b5bdyqiz2j 104 135604 317642 2026-04-18T13:25:02Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: reisa seg, daa Lampa held paa aa gaa ut. Men eg reiser meg og seier til henne, at no vert det altfor kaldt aa sitja der ute. Me gjeng inn saman. Halte-Andres sit og gnikar paa Fela si, og Ung- domen svingar seg i Dansen. Asbjørn Kamben er no so drukken, at han snautt kan staa. Han er god Kar og eglar seg inn paa ein av Husmansgutarne. Guten tek honom og set honom ned paa ein Benk, so det knakar i Bein og Bunor. I det same slær Klokka tolv, Halte-Andres spelar den siste Slaat… 317642 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>reisa seg, daa Lampa held paa aa gaa ut. Men eg reiser meg og seier til henne, at no vert det altfor kaldt aa sitja der ute. Me gjeng inn saman. Halte-Andres sit og gnikar paa Fela si, og Ung- domen svingar seg i Dansen. Asbjørn Kamben er no so drukken, at han snautt kan staa. Han er god Kar og eglar seg inn paa ein av Husmansgutarne. Guten tek honom og set honom ned paa ein Benk, so det knakar i Bein og Bunor. I det same slær Klokka tolv, Halte-Andres spelar den siste Slaatten, legg so Fela i Kassa, og Dansen er slut. Aashild kjem og gjev meg si mjuke, varme Hand til Godnatt.<noinclude><references/></noinclude> 68yscjhglxym9fb2263pc7v9hb28g4f 104 135605 317643 2026-04-18T13:25:37Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{c|II.}} Eg lokkar og forvillar. Eg byrjar tala til henne um Himmel og Solskin og endar med Myrker og Helheim, og mine Ord leikar med alt som ligg imillom. Eg diktar upp lange Sogor for henne og blandar beiske Sanningar i dei, eg fortel henne um korleis Livet er i den store Heimen, um Rikdom og Høgferd, um Glans og Glim i gyllte Salar. Um Naud som skrik til Himmelen um Hjelp, og um den dauve Gudfader som sit og berre ser paa. Um Brot som aldri vert straffa, og um Born som f… 317643 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{c|II.}} Eg lokkar og forvillar. Eg byrjar tala til henne um Himmel og Solskin og endar med Myrker og Helheim, og mine Ord leikar med alt som ligg imillom. Eg diktar upp lange Sogor for henne og blandar beiske Sanningar i dei, eg fortel henne um korleis Livet er i den store Heimen, um Rikdom og Høgferd, um Glans og Glim i gyllte Salar. Um Naud som skrik til Himmelen um Hjelp, og um den dauve Gudfader som sit og berre ser paa. Um Brot som aldri vert straffa, og um Born som fær lida for det dei aldri hev gjort, alle dei Helord som i Manns- Barm verkjer, mengjer eg saman og gjev henne. So fær eg gjera ei Prøva paa Mannaætti, paa Heim- sens Styre og paa Guds Meining. Eg hev grunda og gruvla paa det i mange av mine Aar. Eg hev lese det dei vise hev sagt, hev fare gjenom store Tankeheimar; men det var gamalt Tygg og gamle Hendingar, berre<noinclude><references/></noinclude> cngcljnmazzrqtidt7p8zn4454wym30 104 135606 317644 2026-04-18T13:26:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sette saman paa ny Vis . . no vilde eg so gjerne skapa ei ny Hending, og sjølv laga meg mine Ord. Men det er stygt, seier dei smaa, aa freista Sjæler til det Vonde berre for aa prøva, det er so stygt, at det er reint utrulegt, det er Uppreist imot Gud. Dei skulde berre vita, dei smaa, kor godt det er aa gjera vondt, naar det bid dei som hev gjort vondt mot ein sjølv . . det er det som gjer, at ein god Engel kan ofra evig Fred og Sæla for Satan aa verta . . . Eg hev Age for… 317644 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sette saman paa ny Vis . . no vilde eg so gjerne skapa ei ny Hending, og sjølv laga meg mine Ord. Men det er stygt, seier dei smaa, aa freista Sjæler til det Vonde berre for aa prøva, det er so stygt, at det er reint utrulegt, det er Uppreist imot Gud. Dei skulde berre vita, dei smaa, kor godt det er aa gjera vondt, naar det bid dei som hev gjort vondt mot ein sjølv . . det er det som gjer, at ein god Engel kan ofra evig Fred og Sæla for Satan aa verta . . . Eg hev Age for den Mannen. Ikkje av di han var so klok, men for det han hadde Mod, det største, aa kunna reisa seg imot Gud, endaa han trudde han var til, og imot Guds Meining, endaa han henne forstod, medan det vesalle Menneskjet ikkje torer reisa seg mot ein Gud det aldri hev set, og talar med Angest og Otte um ei Meining som likjest Myrkret seint um Haust. Aa nei. . eg likar ikkje den Vonde helder. Han er gamal no, so det Vonde er vorte honom ein Vane, Hjarta hans er hardt av Urett, so han ikkje lenger tykkjer Synd i dei Sjæler han piner. Og kva stort er det daa i aa pina dei lenger? Hadde det kje vore det, kanskje eg hadde gjort honom til min Hovding og Herre. Og er det ikkje sant, at han piner nokon, kva skal me so med honom? No vil eg sjølv skapa meg min Herre. . ein ny Gud med bankande Hjarta, som høyrer og ser alt og<noinclude><references/></noinclude> ofpn8v4b4isl845cvvryer73xlub123 104 135607 317645 2026-04-18T13:26:50Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{c|III.}} Den fyrste Gongen eg saag henne, tenkte eg ho vanta Vit, og ein Dag ho stod uppaa Kambenuten og bles i Langeluren sin, tenkte eg ho klaga seg for Gud, at han hadde gløymt aa gjeva henne Sjæl. Og naar eg ser korleis alle mine svarte Tankar sprett attende mot meg sjølv fraa hennar ljose Smil, spør eg meg sjølv: Ho skulde daa vel aldri vera faavis? For eg skynar, at er ho likso grunn og likso huglaus som alle dei andre, so er det ikkje Tak aa faa, daa er heile min Fr… 317645 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{c|III.}} Den fyrste Gongen eg saag henne, tenkte eg ho vanta Vit, og ein Dag ho stod uppaa Kambenuten og bles i Langeluren sin, tenkte eg ho klaga seg for Gud, at han hadde gløymt aa gjeva henne Sjæl. Og naar eg ser korleis alle mine svarte Tankar sprett attende mot meg sjølv fraa hennar ljose Smil, spør eg meg sjølv: Ho skulde daa vel aldri vera faavis? For eg skynar, at er ho likso grunn og likso huglaus som alle dei andre, so er det ikkje Tak aa faa, daa er heile min Freistnad Daare-Verk . . . daa maatte eg taka henne paa same Maaten som Mr. Wattson hev teke Sigrid. Naar eg sit og talar aaleine med henne, og ho sender meg den vænaste Smilen sin imot meg, so skjelv eg mest av Otte, at ho skal koma med eit Svar som syner at ho er utanfyr den heile Tankering. Men alltid syner ho, at ho er med, naar eg daa elles talar so det er Meining i det. Stundom gjerest eg paa og vasar, og daa seier ho beintfram: Nei, dette skynar eg ikkje!<noinclude><references/></noinclude> qlnzerltxv0esm4dmijzwg6pir4hjji 104 135608 317646 2026-04-18T13:27:27Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Kvar Gong eg møter henne, er hennar Panna rein og ljos, og Augo lyser med same himmelblaa Glans. Um der nokon Gong hev vore Skyer i den Hugen, hev dei drive burt, under ei Sol som eg ikkje kjenner. Ho ser so ope og endefram paa meg, og ventar berre aa faa høyra noko nytt um dette svarte Livet. Og so er me med ein Gong inne i dei store Spursmaali. Eg bryr meg ikkje vidare um kva dine lærde Menn seier um det elder det. Er det ikkje so, at dei seier eitt i Aar og plent noko anna… 317646 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Kvar Gong eg møter henne, er hennar Panna rein og ljos, og Augo lyser med same himmelblaa Glans. Um der nokon Gong hev vore Skyer i den Hugen, hev dei drive burt, under ei Sol som eg ikkje kjenner. Ho ser so ope og endefram paa meg, og ventar berre aa faa høyra noko nytt um dette svarte Livet. Og so er me med ein Gong inne i dei store Spursmaali. Eg bryr meg ikkje vidare um kva dine lærde Menn seier um det elder det. Er det ikkje so, at dei seier eitt i Aar og plent noko anna eit anna? Og um der daa er ein i Aar som provar, at det ikkje er Mei- ning i Livet, kan det koma tvo næste Aar som provar, at der er det gjeld berre for oss aa finna henne. Men det er ikkje det det stend paa, seier eg, daa vilde det vera Lærdom og Vit det stod paa. Det gjeld um kva du sjølv tykkjer, du for din Part, um du kan greia ut, kva som kjem ditt eige Liv ved. Sjaa no t. D. . . . du hev fenge mange Lengslar etter alt som er stort og reint og fagert; men Gud hev sam- stundes stengt for deg paa alle Kantar, du kan ikkje fylgja din Hug. men Lengslarne piner deg, grev deg som Ormar . . . kunde so ikkje Gud likso gjerne lete vore aa gjeva deg desse Lengslar. Um det kan eg ingen Ting vita, fyrr mit Liv er ført til Ende, svarar ho. Og desutan dersom det er sant, at Verdi er stygg, og dei store Byar eg<noinclude><references/></noinclude> b6oga1vx3oq5rppp6l7xsr5lyfbe4wi 104 135609 317647 2026-04-18T13:28:09Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: lengter etter er fæle, so skynar eg alt no, at det ingi Sæla vilde vera for meg, um eg kom ut. Det trur eg snautt det vilde verta; men nettupp difor er det so meningslaust, at du lengtar. Og det er ikkje berre du, ei Mengd Ungdom sit i sine Dalar og grammar seg, at dei er innestengde, drøymer ville Draumar um Livet der ute, og gjer Livet heime myrkt og surt, kva Meining er det i det? Ho sit og drøymer med store Augo, og høyrer ikkje kva eg seier. So stansar eg, reiser meg og… 317647 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>lengter etter er fæle, so skynar eg alt no, at det ingi Sæla vilde vera for meg, um eg kom ut. Det trur eg snautt det vilde verta; men nettupp difor er det so meningslaust, at du lengtar. Og det er ikkje berre du, ei Mengd Ungdom sit i sine Dalar og grammar seg, at dei er innestengde, drøymer ville Draumar um Livet der ute, og gjer Livet heime myrkt og surt, kva Meining er det i det? Ho sit og drøymer med store Augo, og høyrer ikkje kva eg seier. So stansar eg, reiser meg og ser ut igjenom Glaset. Maanen stend rund og god midt paa ein blank Himmel, Snjoen lyser drivande kvit yver Mark og Fjell, alt er so stilt og fagert som Dauden sjølv . ingen Sus fraa Bekk, ingen Vind gjenom nakne Tre. Og den gamle Stoveklokka eg fekk hit fraa Kamben hev eg stansa, av di eg ikkje kunde lida aa høyra henne pikka. Ung Sylvelin, seier eg, du drøymer um den store Stad? Ja, seier ho, det maatte likevel vera godt aa bu der og vera med i alt det store og fagre der er . . . Kva er den store Stad? Ei Myrja med Hus, det eine klint inn paa det andre, smaa Gil imillom, der ein berre ser ei Stripa av den ljose Himmel . . . gjenom kvart Gil sig ein evig Straum av tviføtte og firføtte Dyr. Dei tviføtte søv i 8 Timar, arbeider i 8, og skrav-<noinclude><references/></noinclude> 5ln9pi9x4u3ybx8qxmdee6fkiyoukej 104 135610 317648 2026-04-18T13:30:28Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: lar i 8, dersom dei daa ikkje hev lært den store Kunst aa teia. Men ''den'' lærer dei aldri. Eg hatar Staden, av di han skjer alle Menneskje like smaa . . . dei tusund Smaating vert heile Livet. Alle Tankar sviv um Stolar, Bord og Sengjer, um Potte- blomar, um Band og Boror, Kjolar og Hattar . . . alt sovore kan gjera desse Born glade for ein heil Dag, alt til dei gaar aat, at dei vantar ein Knapp elder ein Krok, - daa græt dei og tykkjer at heile deira Liv er forspillt. Eg… 317648 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>lar i 8, dersom dei daa ikkje hev lært den store Kunst aa teia. Men ''den'' lærer dei aldri. Eg hatar Staden, av di han skjer alle Menneskje like smaa . . . dei tusund Smaating vert heile Livet. Alle Tankar sviv um Stolar, Bord og Sengjer, um Potte- blomar, um Band og Boror, Kjolar og Hattar . . . alt sovore kan gjera desse Born glade for ein heil Dag, alt til dei gaar aat, at dei vantar ein Knapp elder ein Krok, - daa græt dei og tykkjer at heile deira Liv er forspillt. Eg lengtar ikkje etter aa sjaa sovore, seier ho, men etter aa høyra og lesa. Lesa kan du her og . . og kva vil du høyra? Du vil høyra store Menn og Kvinnor tala aandfullt og for- vitnelegt um store og forvitnelege Spursmaal? Herre Gud, veit du ikkje at det er imot >god Tone»? Du vil høyra Folk seia si Meining? Du all Verdi, det er ingen som hev nokor Meining. . . den Mannen som hev det, vankar ikkje hjaa bra Folk, for dei bra Folk toler aldri andre Meiningar en dei som dei hev laant av Husguden. Jattar du med dei i alt det, so gjeng du Guds Vegar! Du seier du gleder deg til aa sjaa Kunst Herre Gud, kor lenge vil den Sæla vara? Kva er det alt saman imot Livet? Ei Kyr som stend og glor paa ein raud Vegg . . kva Hugnad er det i det, eg meiner<noinclude><references/></noinclude> ssdgpyxr66pa72v3ad9t0ei0eo7lu6f 104 135611 317649 2026-04-18T13:33:52Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: naar det ingen Tanke, ingi Meining er i den Kyri? Naar der ingen Ting er som rører ved vaar Sjæl? Du vil høyra Vismenn tala? Papirblomar kjem dei med. Utan Blod, daudt og stivt. Talar lenge og væl, um Ting du ikkje bryr deg um aa vita; men um dei Spursmaal du kjærer deg um, gjeng dei ved at dei ingen Ting veit. All Heimsens Visdom er soin ei stor, gremmeleg stor Steinrøys . . um du grev i henne all din Dag, du finn snautt eit so stort Gullkorn i henne som du kunde hava i A… 317649 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>naar det ingen Tanke, ingi Meining er i den Kyri? Naar der ingen Ting er som rører ved vaar Sjæl? Du vil høyra Vismenn tala? Papirblomar kjem dei med. Utan Blod, daudt og stivt. Talar lenge og væl, um Ting du ikkje bryr deg um aa vita; men um dei Spursmaal du kjærer deg um, gjeng dei ved at dei ingen Ting veit. All Heimsens Visdom er soin ei stor, gremmeleg stor Steinrøys . . um du grev i henne all din Dag, du finn snautt eit so stort Gullkorn i henne som du kunde hava i Auga ditt! Og seier du di Mening um dette, so er du ein Villmann. Age for dei gagnlause Steinrøysar! Eg klær av deg alle dei væne Draumar, Sylvelin! Sorgtyngd spør du meg, kva Hugnad er det so i aa liva? Nei, kven hev sagt deg, at Livet skal vera Hugnad? Han hev narra deg syndleg. Livet er ein tung Gang yver den store og endelause Tornemo. . . du riv deg titt til Blods for aa plukka ei Rosa, som blømer idag og imorgo vert kasta i Omnen. Og aldri bør du vona, at du nokon Gong kjem inn i Hagen der det berre er Rosor. Naar me ikkje er meir, skal me vel vanka vidare ikring paa den endelause Mo... Du maa ikkje meir no, seier ho, elder so ramlar det for meg alt saman. Eg vil ikkje vita av dette<noinclude><references/></noinclude> 9oh6pnol37fmp1ekc18j9ce9ud36rwq 104 135612 317650 2026-04-18T14:12:43Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: svarte Syn... eg trur paa Gud, og eg vil tru paa Meining i Livet og paa alt som er godt. Du vil, ja, det trur eg sagte. Eg og vil. Sjølv- sagt vil me det same alle. Men me kan ikkje, av di det er sume av oss som Livet hev ført til Enden av alle Tankar... det er det same som aa vandra gjenom Skug- garne i Daudeheimen. Du er ung, du er rik, du er væn … …. som ein Engel ser eg deg stiga paa den kvite Snjo. Du eig ikkje ei sviki Von, ikkje ein brosten Draum . . . kva Sak er det… 317650 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>svarte Syn... eg trur paa Gud, og eg vil tru paa Meining i Livet og paa alt som er godt. Du vil, ja, det trur eg sagte. Eg og vil. Sjølv- sagt vil me det same alle. Men me kan ikkje, av di det er sume av oss som Livet hev ført til Enden av alle Tankar... det er det same som aa vandra gjenom Skug- garne i Daudeheimen. Du er ung, du er rik, du er væn … …. som ein Engel ser eg deg stiga paa den kvite Snjo. Du eig ikkje ei sviki Von, ikkje ein brosten Draum . . . kva Sak er det for deg aa halda Auga ditt ljost? Men hadde du vandra gjenom Hels Rike og like- vel trudde paa Gud, daa skulde eg falla ned paa mine Kne og takka deg, av di du hadde synt meg, at det er All- magt i Ljoset, og at det finst eitt sant Menneskje . . . og Menneskje-Aander som Utstraaling av den evige Gude- sjæl, Heimsens Kraft i all den myrjande Mengd avSolgrann! Ho teier og ser ned, men eg kjenner med meg sjølv, at ho ynskjer og bed, at ho maa kunna vitna for meg, um ho so skulde tapa all si Lukka. For ho er so ung og so sterk, ho veit ikkje enno kor tungt det er aa liva, naar alle Stjernor er sløkte; kor umogelegt det er aa døy, naar ingi Von kveikjer Ljoset i andre Heimen. Naar Daudevinden syng Sal- marne gjenom skume Heimar, der ingen Dag skin . . . Du sæle Sylvelin, Godnatt!<noinclude><references/> {{hode|{{liten|Vetle Vislie: Solvending.}}|{{liten|7}}}}</noinclude> 33z94bv4nrkmqp7ics5ytylxrhoe3c8 104 135613 317651 2026-04-18T14:15:33Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{c|IV.}} Ho kjem innum ein Kveld ho hev vore nedi «Byen», og me sit i Nystova og talar saman. Du er sterk og frisk, Hein, og du er rik, er det so ikkje Synd av deg aa klaga? Eg klagar aldri. Kven skulde eg klaga for? Men eg seier det eg meiner um Gud og Heimsens Styre. Ja, men det er stygt av deg . . . du hev det godt, og det finst so mange Millionar som hev det vondt. Hev du Hug til aa høyra, kva det er gjort mot meg og mine? Det vilde eg gjerne . . . fortel det alt!… 317651 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{c|IV.}} Ho kjem innum ein Kveld ho hev vore nedi «Byen», og me sit i Nystova og talar saman. Du er sterk og frisk, Hein, og du er rik, er det so ikkje Synd av deg aa klaga? Eg klagar aldri. Kven skulde eg klaga for? Men eg seier det eg meiner um Gud og Heimsens Styre. Ja, men det er stygt av deg . . . du hev det godt, og det finst so mange Millionar som hev det vondt. Hev du Hug til aa høyra, kva det er gjort mot meg og mine? Det vilde eg gjerne . . . fortel det alt! Alt kan eg ikkje fortelja no . . . men noko i Kveld og noko ein annan Gong. Ser du, Far min hadde ein god Ven. . . han var girug og samla seg mange Pengar, medan det gjekk nedyver med Far. Kornet fraus for honom, snart miste han ei Kyr og snart ein Hest, og kom soleis i Gjeld. Han laante Pengar av den<noinclude><references/></noinclude> 3l8q9uzb68agipt1b3y8j84smwzv7e0 104 135614 317652 2026-04-18T14:16:49Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: rike Venen sin . . . Det eg minnest best er det bleike Andlitet aat Far min, og Graaten hennar Mor... eg min- nest so væl ein Vaardag. Vetteren hadde vore kald og lang, og ut paa Vaarkanten var me i Naud for For og Mat. Eg og Syster mi skulde ut um Morgonen og risa for Kreturi ein solfager Morgon. Me gjekk paa Skaren upp igjenom Bakkarne, og so fekk me samstundes Auga paa ein grøn Flekk. Eg vart so glad, at Hjarta hoppa... me kappsprang burt aat Taaflekken, me vilde setja oss… 317652 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>rike Venen sin . . . Det eg minnest best er det bleike Andlitet aat Far min, og Graaten hennar Mor... eg min- nest so væl ein Vaardag. Vetteren hadde vore kald og lang, og ut paa Vaarkanten var me i Naud for For og Mat. Eg og Syster mi skulde ut um Morgonen og risa for Kreturi ein solfager Morgon. Me gjekk paa Skaren upp igjenom Bakkarne, og so fekk me samstundes Auga paa ein grøn Flekk. Eg vart so glad, at Hjarta hoppa... me kappsprang burt aat Taaflekken, me vilde setja oss der og kjæla den grøne Groren, daa me vart var tri stygge Ormar som laag og sola seg. Graatande sprang me heim att til Mor, og ho tok og til aa graata, daa ho hadde fenge Greia paa kva det var me skreik for. Ho visste so væl, at det varsla vondt for oss alle, og serleg daa for oss tvo. Far hadde gjenge som ein Skugge heile Vetteren, og nokre Dagar etter me hadde set Ormarne, kom det fælt mange Folk til oss, for daa skulde Garden seljast, Buskap og Heimel og alt me aatte. Folk var so underleg stille og bljuge, minnest eg, det var plent som dei skjemdest. Fyrst daa Lensmannen kom, vart det meir Liv i Stova. Ein stor, feit Mann, eldande raud i Andlitet, med store Posar under smaa Griseaugo. Ein godlidande og morosam Mann . . . eg tykkjer eg ser honom enno, der han stod inn med Bordet<noinclude><references/></noinclude> nxqj2xpqzw1h1yez2o4itrjted9uhy2 104 135615 317653 2026-04-18T14:17:37Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: med Hamaren i Handi og skreik: Bjod det de vil, bjod det de vil! Alt vart selt, Rubb og Stubb . . . og det var Fars beste Ven som hadde drive det til Auksjon. Me flutte til ei onnor Grend, der fekk Far i Gang ein liten Handel. Det gjekk godt, men Far kunde ikkje una der. Det var hans Meining aa tena so mykje paa eit Par Aar, at han kunde taka att Garden; men det vart for lite han tente . . so flutte han til Storstaden og fekk i Gang ein liten Handel der, ute i ein Utkant . .… 317653 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>med Hamaren i Handi og skreik: Bjod det de vil, bjod det de vil! Alt vart selt, Rubb og Stubb . . . og det var Fars beste Ven som hadde drive det til Auksjon. Me flutte til ei onnor Grend, der fekk Far i Gang ein liten Handel. Det gjekk godt, men Far kunde ikkje una der. Det var hans Meining aa tena so mykje paa eit Par Aar, at han kunde taka att Garden; men det vart for lite han tente . . so flutte han til Storstaden og fekk i Gang ein liten Handel der, ute i ein Utkant . . . i Fyrstningi saag det ut til aa gaa bra. Men so kom det ein Kaupmann til i same Gata, og Handelen vart mindre. Far og denne Mannen lest elles vera gode Vener og skreiv paa for kvarandre; men So var det ein Gong at Far ikkje kunde greia Vekselen til fastsett Tid . . . Banken vende seg til Kaupmannen, og han negta aa betala, av di Underskrifti skulde vera falsk. Far vart klaga, han negta, han gret, han båd, at dei vilde lata honom vera, men han vart likevel sett under Tiltale, og Juryen, Folket sjølv dømde, at Far var saka, og han maatte gaa i Fangehuset eit heilt Aar. Det var so fælt, at det ikkje kan forteljast . Mor og Far sat uppe heile Næterne og gret. Og det var ikkje slut med at Far kom paa Straff, Handelen vaar gjekk yver Styr, dei kom og tok Vara i Budi, dei tok vaare Stolar, vaare Bord, og kasta oss<noinclude><references/></noinclude> m9se8hix3kluh4xz49w87pk2e9m37ft 104 135616 317654 2026-04-18T14:18:25Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sjølv til Slut paa Gata, og me flutte inn i eit lite myrkt Kot med det vesle dei hadde leivt oss . . . So var det berre ein Veg aa gaa: til Fatigforstan- daren; men det vilde ikkje Mor, og so la me oss til, la oss sorggjevne til aa venta paa Dauden. Men den Mannen kjem aldri, naar ein treng honom mest. Syster mi vart elles sjuk, og daa var det plent som Mor vakna att. Ho sende meg til Pantelaanaren med nokre Ringar og Sylgjor dei hadde leivt oss . . Dok- taren kom til oss, og… 317654 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sjølv til Slut paa Gata, og me flutte inn i eit lite myrkt Kot med det vesle dei hadde leivt oss . . . So var det berre ein Veg aa gaa: til Fatigforstan- daren; men det vilde ikkje Mor, og so la me oss til, la oss sorggjevne til aa venta paa Dauden. Men den Mannen kjem aldri, naar ein treng honom mest. Syster mi vart elles sjuk, og daa var det plent som Mor vakna att. Ho sende meg til Pantelaanaren med nokre Ringar og Sylgjor dei hadde leivt oss . . Dok- taren kom til oss, og han fekk daa til Slut vita, korleis det stod til. Han skjemde meg, av di eg la meg til paa den Maaten, ung og frisk som eg var, gav meg nokre Klæde og lova aa faa meg Plass som Visargut. Eg fekk vera hjaa ein snill Storhandlar, og med den Løni eg fekk der slo me oss igjenom, so me ikkje svalt ihel. Daa Far kom or Fangehuset og fekk høyra korleis alt var tilgjenge, og sjaa kor me hadde det, vart han skymeleg harm, han skar Tenner, han forbanna Gud og svor Hemn. Det er det gruvelegaste eg hev høyrt. Mor gret og bad honom taka til Vitet, men det hjelpte ikkje det var plent som Far ikkje brydde seg meir um Mor og Syster mi. Han bad Velliva med oss, vilde ikkje seia, kvar han reiste av. Eg fylgde honom ut paa Gata, og der maatte eg sverja ein dyr Eid, at eg ikkje skulde gløyma, kor mykje vondt han og me<noinclude><references/></noinclude> 7y4r8cazz9xjvm6khein19pl27fhv7h 104 135617 317655 2026-04-18T14:21:19Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: alle hadde lide. Dersom eg ikkje kjem attende, veit du korleis det hev gjenge meg, og daa skal du taka Hemn yver dei tvo, som er Skuld i alt, du veit kven det er, sa han. Eg hev sidan spurt, at han kom til Heimstaden sin og raaka den Mannen som eingong hadde vore Venen hans. Far bad honom um Hjelp, men Venen var hard- hjarta og girug, og sa han ingen Ting kunde gjera for honom. Eg stansar her ei liti Stund og ser paa henne. Aa, kor det var stygt av den Mannen! seier ho. Det… 317655 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>alle hadde lide. Dersom eg ikkje kjem attende, veit du korleis det hev gjenge meg, og daa skal du taka Hemn yver dei tvo, som er Skuld i alt, du veit kven det er, sa han. Eg hev sidan spurt, at han kom til Heimstaden sin og raaka den Mannen som eingong hadde vore Venen hans. Far bad honom um Hjelp, men Venen var hard- hjarta og girug, og sa han ingen Ting kunde gjera for honom. Eg stansar her ei liti Stund og ser paa henne. Aa, kor det var stygt av den Mannen! seier ho. Det hev du Rett i, svarar eg. Storleg Rett. Morgonen etter fann dei Far i Falkedjuvet, sundslegen og blodut. Aashild reiser seg, kvit i Andlitet. Ho vil tala, men fær ikkje upp Mælet. Til Slut fær ho fram millom tunge Andartak: Men var. . . daa Far din . . . Far din Eivind Vegard . . . som. . . som stupte seg utfyr Falkedjuvet? Sa eg Falkedjuvet? Ja, elder høyrde eg so gale? Sa eg det, mistala eg meg. . Svartedjuvet heitte det elles likjest det Falkedjuvet. Ho set seg atter og dreg Pusten langt og tungt. Gud vere Lov, at det ikkje var som eg tenkte! Eit Aar etter kom det ein Prest til oss . . . han kom med ei Helsing fraa ein arm Syndar, sa han.<noinclude><references/></noinclude> lim6uila5tpkwplx9wegb3mzwccq8v2 104 135618 317656 2026-04-18T14:23:57Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Den Kaupmannen som hadde skulda Far for Falsk, hadde fenge Helsott, og fyrr han døydde, tilstod han, at han sjølv hadde skrive Namnet paa Vekselen, men han hadde gjort Skrifti si ukjenneleg, at alle Vegar kunde staa honom opne. Daa Vekselen kom, visste han, at han kom til aa spela upp, um han skulde ut med Pengarne nett daa. . . han hadde Kona og Born, og so hadde han valt aa ofra Far. Eg lo den Gongen eg høyrde det, minnest eg, lo yver at der skal vera ein rettferdig Gud. .… 317656 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Den Kaupmannen som hadde skulda Far for Falsk, hadde fenge Helsott, og fyrr han døydde, tilstod han, at han sjølv hadde skrive Namnet paa Vekselen, men han hadde gjort Skrifti si ukjenneleg, at alle Vegar kunde staa honom opne. Daa Vekselen kom, visste han, at han kom til aa spela upp, um han skulde ut med Pengarne nett daa. . . han hadde Kona og Born, og so hadde han valt aa ofra Far. Eg lo den Gongen eg høyrde det, minnest eg, lo yver at der skal vera ein rettferdig Gud. . ein Gud som er blind og dauv, naar skuldlause vert dømde. . . Men Kaupmannen fekk daa sin Dom? Ja, men kva gagna det Far? Og so denne andre Mannen, som er Upphavet til alt det vonde som hev hendt oss? Ja, han sit tryg og roleg paa Gar- den sin som ein Konge, utan aa kjenna minste Sjæle- mein. Men eg skal raama honom! Men din Far og du, kva vinn de med at du hemner deg? Min Far ynskjer det, krev det . . . det er meg nok. Han sviv fredlaus ikring i det Land der alt er skumt. Fraa Stad til Stad vimar hans fredlause Sjæl, han er hjaa meg um Næterne. Eg tenkte det var ein Draum du fortalde? Nei, det var ingen Draum. I minsto er eg viss paa at han er her eg hev set honom og tala til<noinclude><references/></noinclude> luaqmg6ompnsitudn6gdah19cqhw77e 104 135619 317657 2026-04-18T14:28:09Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: honom, han svarar meg aldri, naar eg spør, kvifor eg skal gjera det, synest berre aa kviskra: Hemn! Hemn! Soleis raar eg daa ikkje yver mitt Liv, og maa gaa dit eg ikkje vil; ein sterkare driv meg. Gud hjelpe deg, Hein, dette er av den Vonde! Ho seier det so aalvorleg og høgtidleg, at eg maa draga paa Smilen. So seier eg, i det at eg gjeng upp og ned etter Golvet, og ho fylgjer meg med Augo: Ja, det er det visst. Hev du ikke set, Sylvelin, at mine Augo gneistrar av Harm og V… 317657 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>honom, han svarar meg aldri, naar eg spør, kvifor eg skal gjera det, synest berre aa kviskra: Hemn! Hemn! Soleis raar eg daa ikkje yver mitt Liv, og maa gaa dit eg ikkje vil; ein sterkare driv meg. Gud hjelpe deg, Hein, dette er av den Vonde! Ho seier det so aalvorleg og høgtidleg, at eg maa draga paa Smilen. So seier eg, i det at eg gjeng upp og ned etter Golvet, og ho fylgjer meg med Augo: Ja, det er det visst. Hev du ikke set, Sylvelin, at mine Augo gneistrar av Harm og Vreide og vonde Tankar? At min Hug er forherda, at eg hev berre Vaabøner yver dei som gjorde oss Urett, og yver alle dei som er rike og hev det godt? Men du er sjølv rik, Hein? Ja, kor langt kunde eg koma utan Pengar? Imot Lovi maatte eg daa forbrjota meg. Men hev ein Pengar, kan ein gjera Brot utan aa faa Straff. Naar eg hev naatt Maalet, skal eg gjeva burt alt eg eig, um der er nokon som kan verta sæl av Pengar. Du er ikkje so ill og vond som du gjer deg, seier ho. Ikkje noko Menneskje kan verta so vondt. So du trur det? Du skynar det ikkje, din Hug ikkje forherda, det er min. Og likevel er det stundom som høyrer eg Tonar langt, langt burte. Dei kjem med Ljos til meg som<noinclude><references/></noinclude> fx8petilkj5cw1rye8mn3jz7kh1u3di 104 135620 317662 2026-04-18T14:37:30Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: er difyre berre ſo mykit ſom at kommandera eit Fleirtal i Parliamentet og ſoleids hava det, dei kalla Nationens Tillit. Denne merkelege Ting verdt javnaste uansad av forgloſte Utlendingar, ſom` tala um Bretland som ei Mynster for Land, der desse tri Magtir ero haldne i fit naturlege Stand, aatſkilde og ſtaggande kverandre, paa ein reint annan Maate enn som det gjenger til i Bret- land. Av denne Grunn plaga Britarne at røda mykit utmed Spursmaalet, naar det er-Tale um framan… 317662 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>er difyre berre ſo mykit ſom at kommandera eit Fleirtal i Parliamentet og ſoleids hava det, dei kalla Nationens Tillit. Denne merkelege Ting verdt javnaste uansad av forgloſte Utlendingar, ſom` tala um Bretland som ei Mynster for Land, der desse tri Magtir ero haldne i fit naturlege Stand, aatſkilde og ſtaggande kverandre, paa ein reint annan Maate enn som det gjenger til i Bret- land. Av denne Grunn plaga Britarne at røda mykit utmed Spursmaalet, naar det er-Tale um framande Grunnskipnader og Landsthing. Dei døma um andre etter seg sjølve, og av det verdt det avlat Ugreide paa alle Sidur. Lord-Kansleren er paa ein Gong baadi Formann i Hægsterett og Formann i Yvirhuset, etter andre Riks- skipnader. Fyrste-Miniſteren likjeſt nokot paa Formannen i Underhuset. Speaker'en (Talemannen, Formannen i Underhuset) er berre ein Rettleidare, som er vel kjend med Rettargangsformirne. Den Engelske Solicitor-General og den Skotſke Lord-Advocate ero Repræsentantarne for Log og Rett i Underhuset. Det er ikki sagt, at Par- liamentsmennerne hava nokon Serkunnskap, ſom kan gjeva Rett til Val og helder ikki plaga dei hava nokon. Dei privilegerade Klasſur ſmaaminka seg ikki til slike tjeidſame Smaating. Jamvel Times gjenger ved, at det er ei politiſt „Kaſte“. Det skriver for 23de April: „Der finſt nokot i dette Land, som liknar ei politiſk Kaſte; denne ofrar seg fraa fyrſte Manndomsalder til Politikken, og er so heppi at gjera dei hægſte Riksembætti meſt til ei Eineige for seg." Og lenger ute talar det um „den Ting, at det er berre aristokratiske Miniſtrar, og for litit sannt Frilynde dei hava."<noinclude><references/></noinclude> 3mdi12tjz1m6g85rtni64fb38hiq1se 104 135621 317663 2026-04-18T14:37:45Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: kalla Skikken med Benken og Skranken (the bench and the bar). Dei hava jamvel sine Herbyrge og Hallir (inns and halls). Under ſlik ein Skipnad maa ein god Sakførarė vera meſt aal-vigtig og kunna ſetja den Pris, han lyſter, paa sine Tenestur. Det er det, som gjerer Rettargangen so kostarsam i Bretland, at Retten er til Røyndar nedsett til eit Penge-Spursmaal. Dette er likevel i det beste Samhøve med det andre Styr og Stell i Landet, og ei Umbot i denne Vegen vilde berre vera… 317663 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>kalla Skikken med Benken og Skranken (the bench and the bar). Dei hava jamvel sine Herbyrge og Hallir (inns and halls). Under ſlik ein Skipnad maa ein god Sakførarė vera meſt aal-vigtig og kunna ſetja den Pris, han lyſter, paa sine Tenestur. Det er det, som gjerer Rettargangen so kostarsam i Bretland, at Retten er til Røyndar nedsett til eit Penge-Spursmaal. Dette er likevel i det beste Samhøve med det andre Styr og Stell i Landet, og ei Umbot i denne Vegen vilde berre vera ei Anomali, eit Brot paa Regelen. Vil du difyre ſnøyda ein Mann i Bretland, so fylg det gamle Ord, og lat honom ikki hava atter so mykit ſom Naali paa Krop- pen: for kan han greide dei uhorvelege Utgifter ved ein Sakgivnad, so er du langtifraa trygg. Snodigt nog, Statstenarar ſynaſt at vera tekne som private Folk i Nettargang; og det ſer ikki ut til, at dei ero nøydde til at fria seg fraa ſkjemmelege Skuldingar, og det er likt til, at jamvel Regjeringi ikki vyrder slikt. Eg hever ſet, at det hever vorit klembt paa med Sektingar mot haage Embættesmenn, og at ingi Agt hever vorit gjevi paa deim, og det i ſlike Tilfelle, som hjaa oſs vilde hava nøydt den forklagade til at tvaa Flekken av ſeg, kor laage Kor enn Klagaren kunde vera i. Slike Ting, ſagde Folk meg, vaaro private Sakir. I det Britiſke Riksſtyr finna me ein gamall Skipnad, som er endaa meir karakteriſtiſk enn Juryen. Dei tri Statsmagtir, ſom nyare Theoriar og Formir halda ſunder- skilde, ero der paa gamall Vis ihopflegne. Parliamentet er verkelege baadi utøvande, loggivande og dømande. Dette gjever det naturlegvis ei offeleg Vigt og forsyner det med einveldig Magtfylle. At ſtanda for Riksſtyret<noinclude><references/></noinclude> g71ibarh8gwhvftzs3is6s7bu36m5n6 104 135622 317664 2026-04-18T14:38:05Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: kan taka Loggivningi med Storm, naar det gjelder flik ei Sak som London-Politiet, vil viſt ikki vera mykit verb, naar det gjelder meir tvilsame Raadgjerdir. Daa „Ga- rottingi“ var i høgſte Blome, ſagde Times for 7de No- vember: „Det Gangverk, som no er uppehaldit til at verja Liv og Eigendom, rekker ikki braadt til.“ Eg trur dei fleste andre Folk vilde kvekka naar dei høyrde ſlike Vitnemaal, som verda stadfeſte ved daglege Hende; men Britarne taka det rolege, og velj… 317664 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>kan taka Loggivningi med Storm, naar det gjelder flik ei Sak som London-Politiet, vil viſt ikki vera mykit verb, naar det gjelder meir tvilsame Raadgjerdir. Daa „Ga- rottingi“ var i høgſte Blome, ſagde Times for 7de No- vember: „Det Gangverk, som no er uppehaldit til at verja Liv og Eigendom, rekker ikki braadt til.“ Eg trur dei fleste andre Folk vilde kvekka naar dei høyrde ſlike Vitnemaal, som verda stadfeſte ved daglege Hende; men Britarne taka det rolege, og velja at vaapna ſeg fjølve, helder enn at anſa Grunnsetningar. Dei vilde helder ſlaa ut Heilen paa ein rett Mann enn møta ei Skrymſle. Det er ein Maate at føra Prov og Grunnar paa, ſom er mest av same Slaget ſom den, at ſkvetta Saur paa ein Politikus, ein mislikar, i Staden for at taka all Magt fraa honom sjølv og trakka ned hans Grunnſetningar. Det er ei forvitneleg Røynſle, at dei gamle Logir hjaa alle Folkeslag ſtødt ero kringlagde med ei Skorpe av Formir. Det er den eine Utenden, ſom ſkapar ſi Motsetning. Ingre Logir ero ſo nedtyngde av daude Formir ſom dei gamle halv-poetiske. Nymaatens vel- avſtakade Logir gjeva meir Nom for Aand og Vit. For- malitetar i Rettargangen er difyre like ſo viſt eit Mark paa Villmannſkap i eit Folk som nokot annat Trekk, du kan verda var. Dei Britiſke Formalitetar i Nettarſkip - naden ero velkjende, endaa mange av deim ero avlagde i dei ſidſte Aar. Slike flokutte Ting ganga likevel langt yvir ein Framandmanns Forstand, naar han ikki hever brukat Aar til at granska deim. Men sovidt eg hever ſett, er det enno mykit av det gamle Stell i Gang. Du møter det gamle Romerske Syſtem med fine Actiones og Interdicta og Testamenti factio, og likeſo i det eg vilde<noinclude><references/></noinclude> bf8m2bnxf6f8jn2r4s2tnv53fp5l7ie 104 135623 317665 2026-04-18T14:38:45Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Forsikring um, at dei ero uſkyldige og ſkjota til ei rett- viſare Ettertid. Nokot gruſelegare enn dette kan ein ſannelege ikki tenkja ſeg. Eg var Vitne til nokre Jury- sakir, og den Tokke eg fekk var den, at det var eit reint Lotteri, det kunde vera rett, men det var berre eit Slumpe- raam. Eg prøvade faafengt at finna nokon vitſkapleg Slutning, og som ein Sakførare, ſom hadde freiſtat eitkvart, kjende eg daa for fullſant Times hadde sagt, naar det meinte, at ein hendug… 317665 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Forsikring um, at dei ero uſkyldige og ſkjota til ei rett- viſare Ettertid. Nokot gruſelegare enn dette kan ein ſannelege ikki tenkja ſeg. Eg var Vitne til nokre Jury- sakir, og den Tokke eg fekk var den, at det var eit reint Lotteri, det kunde vera rett, men det var berre eit Slumpe- raam. Eg prøvade faafengt at finna nokon vitſkapleg Slutning, og som ein Sakførare, ſom hadde freiſtat eitkvart, kjende eg daa for fullſant Times hadde sagt, naar det meinte, at ein hendug Brotsmann, ſom hadde Hjelp av henduge Safførarar, lett kunde sleppa undan. Ein flink Sakførare kan gjerne laga ihop kvat Sakførſle han lyster, berre den forklagade er fløg og veit kor vigtigt det er at halda ſeg tegjande. Domaren og Juryen maa i ſlike Tilfelle anten lata Knuten vera uløyſt, fordi det er faa- fengt at freiſta paa det, elder og maa dei taka til Alek- Sanders Maate at løyfa honom paa. Det er forutan Tvil, at mange av dei Britiſke Domarar ero gaaverike Menn, og dette tenkjer eg er den Ting, ſom helder Verket gangande. Men dette kan ikki vera nokon Borgon for, at Retten verdt ſtyrd ſom han ſtal under ſlik ein Skip- nad. Og likevel hender det ofte, at reiſande Folk fraa ymse Land halda dette System fram til Undring. Men eg tykjeſt vera viss paa, at mange verda narrade av det Britarne sjølve ſegja um det. Eg tarv ikki fortelja deg, at Britarne finna det reiat makelauſt, endaa det altid finst lærde Menn Blackstone ibland andre — ſom ero like til at hyſa ſine Tvil um den ſanne Nytte ved dẹt. Det er fælt til Rangſnuing at ſegja, at ein Jury, ſaman- sett av Kaupmenn og Bønder, ero dei beste Domarar i Nettarsak. Det er beint imot all vitug Arbeidsdeiling, og eg kan ikki trygt lita paa den ſamanſlegne Dom av<noinclude><references/></noinclude> guuvnq996ghwgdgpgjl12dzeszp1mnq 106 135624 317667 2026-04-18T15:43:03Z Johshh 5303 Ny side: 317667 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=Ungar |Undertittel=forteljingar |Bind= |Forfatter=Rasmus Løland |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Mons Litleré |Institusjon= |Sted=Bergen |Ar=1892 |Sorter= |wikidata_item=Q136724132 |Kilde=djvu |Bilde= |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag= }} 7b6fufdzqqhz30j8mze6dzicm95ayzy 317668 317667 2026-04-18T15:43:12Z Johshh 5303 317668 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=Ungar |Undertittel=forteljingar |Bind= |Forfatter=Rasmus Løland |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Mons Litleré |Institusjon= |Sted=Bergen |Ar=1892 |Sorter= |wikidata_item=Q136724132 |Kilde=djvu |Bilde=1 |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag= }} b9c3of4f2vqionlso8hc8ui0h0ikjqr 317697 317668 2026-04-18T15:54:23Z Johshh 5303 317697 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=Ungar |Undertittel=forteljingar |Bind= |Forfatter=Rasmus Løland |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Mons Litleré |Institusjon= |Sted=Bergen |Ar=1892 |Sorter= |wikidata_item=Q136724132 |Kilde=djvu |Bilde=3 |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag= }} 4v8v9hgt8nzzq4qamn9u7e5xuvrjv16 317829 317697 2026-04-18T17:49:11Z Johshh 5303 317829 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Ungar]] |Undertittel=forteljingar |Bind= |Forfatter=Rasmus Løland |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Mons Litleré |Institusjon= |Sted=Bergen |Ar=1892 |Sorter= |wikidata_item=Q136724132 |Kilde=djvu |Bilde=3 |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag= }} l79t9yh7qyqvihx0fklod2btdyw0j5b 317830 317829 2026-04-18T17:53:11Z Johshh 5303 317830 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Ungar]] |Undertittel=forteljingar |Bind= |Forfatter=Rasmus Løland |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Mons Litleré |Institusjon= |Sted=Bergen |Ar=1892 |Sorter= |wikidata_item=Q136724132 |Kilde=djvu |Bilde=3 |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag={{Side:Løland - Ungar.djvu/2}} }} msyomb8pqu7is4pg8mrzp1ccevivjo9 317838 317830 2026-04-18T18:28:38Z Johshh 5303 317838 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Ungar]] |Undertittel=forteljingar |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Rasmus Løland|Rasmus Løland]] |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Mons Litleré |Institusjon= |Sted=Bergen |Ar=1892 |Sorter= |wikidata_item=Q136724132 |Kilde=djvu |Bilde=3 |Malform=NN |Fremgang=OCR |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag={{Side:Løland - Ungar.djvu/2}} }} 6ury9u9svs906i35hofk98t0ogae9y5 317840 317838 2026-04-18T18:30:50Z Johshh 5303 317840 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Ungar]] |Undertittel=forteljingar |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Rasmus Løland|Rasmus Løland]] |Oversetter= |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Mons Litleré |Institusjon= |Sted=Bergen |Ar=1892 |Sorter= |wikidata_item=Q136724132 |Kilde=djvu |Bilde=3 |Malform=NN |Fremgang=C |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag={{Side:Løland - Ungar.djvu/2}} }} fp8wh4flp8bp1owqo1a558jmhd892ep 104 135625 317669 2026-04-18T15:44:42Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317669 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|{{xxx-større|UNGAR}}}}<noinclude><references/></noinclude> nl4lwpe1wf4o7gkyhj6ikzlkqk91ye6 104 135626 317670 2026-04-18T15:45:18Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317670 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude><poem> Litle Eirik og grisen Vondt samvit Han Nils, som gjekk tilskogs </poem><noinclude><references/></noinclude> 0jaof22ev1qi919m12bqalgxhfppx0o 317831 317670 2026-04-18T17:54:07Z Johshh 5303 317831 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude><poem> [[Ungar/Litle Eirik og grisen|Litle Eirik og grisen]] [[Ungar/Vondt samvit|Vondt samvit]] [[Ungar/Han Nils, som gjekk tilskogs|Han Nils, som gjekk tilskogs]] </poem><noinclude><references/></noinclude> 2lvk1qzb1403zguhmqwbdibhayjqi6k 104 135627 317671 2026-04-18T15:46:40Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317671 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c| {{xxxx-større|UNGAR}} {{x-større|FORTELJINGAR}} {{xx-større|RASMUS LØLAND}} '''BERGEN''' UTGJEVET AV MONS LITLERÉ 1892 }}<noinclude><references/></noinclude> dz41wyb1b7i9kikc7btn5aacdv4apa9 104 135628 317672 2026-04-18T15:47:10Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317672 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|{{liten|PRENTAD HJAA J. W. EIDE}}}}<noinclude><references/></noinclude> 6519lrbv3e5uohvhrvq40x67yjydcml 104 135629 317673 2026-04-18T15:47:40Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317673 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|{{x-større|Litle Eirik og grisen}}}}<noinclude><references/></noinclude> 0hd7unve47shfchy3j8d4t06fk962cs 104 135630 317674 2026-04-18T15:47:49Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317674 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 104 135631 317675 2026-04-18T15:48:21Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{Stor initial|D}}et var haust, og utpaa ein gulnande aaker paa sletta stod der skurfolk liksom ein flokk av svarte kraaker, medan eitpar mannfolk lenger burte sette korne paa staur. Der var mykje aaker, som var skjerna paa ein gong, so dei maatte skunda seg med skuren. Alle, som fans i huse, var med paa aakeren, og dertil hadde dei mange leigekjeringar. Sjølv ho mor og han vesle Eirik, den yngste av gutarne, var der, og heime stod stova tom og lukt. Eirik var for liten til a… 317675 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{Stor initial|D}}et var haust, og utpaa ein gulnande aaker paa sletta stod der skurfolk liksom ein flokk av svarte kraaker, medan eitpar mannfolk lenger burte sette korne paa staur. Der var mykje aaker, som var skjerna paa ein gong, so dei maatte skunda seg med skuren. Alle, som fans i huse, var med paa aakeren, og dertil hadde dei mange leigekjeringar. Sjølv ho mor og han vesle Eirik, den yngste av gutarne, var der, og heime stod stova tom og lukt. Eirik var for liten til aa bruka sigden endaa; men han kunde plukka upp aks, som var neddotne, der kararne støyrte, og springa smaa erind, og vart han leid af det, so prøvde han seg i karstykkje. Han prøvde aa setja upp staurar liksom dei vaksne og hoppa yver dei lange rekkjor av kornband, som skurfolka sette upp. Dette heldt han just paa med, daa far hans med eit ropte burtpaa aakeren: Eirik!<<<noinclude><references/></noinclude> p8082mqgd3qoyehqmqcfgu7rjcovmoe 317832 317675 2026-04-18T17:57:54Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317832 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{Stor initial|D}}et var haust, og utpaa ein gulnande aaker paa sletta stod der skurfolk liksom ein flokk av svarte kraaker, medan eitpar mannfolk lenger burte sette korne paa staur. Der var mykje aaker, som var skjerna paa ein gong, so dei maatte skunda seg med skuren. Alle, som fans i huse, var med paa aakeren, og dertil hadde dei mange leigekjeringar. Sjølv ho mor og han vesle Eirik, den yngste av gutarne, var der, og heime stod stova tom og lukt. Eirik var for liten til aa bruka sigden endaa; men han kunde plukka upp aks, som var neddotne, der kararne støyrte, og springa smaaerind, og vart han leid af det, so prøvde han seg i karstykkje. Han prøvde aa setja upp staurar liksom dei vaksne og hoppa yver dei lange rekkjor av kornband, som skurfolka sette upp. Dette heldt han just paa med, daa far hans med eit ropte burtpaa aakeren: »Eirik!«<noinclude><references/></noinclude> 6g9c0cwee7orc0b9ao7orla3na3zd06 104 135632 317676 2026-04-18T15:48:42Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: > Hei her! svara Eirik. >Spring heim etter tobaksrullen min i hylla lat meg sjaa, kor snar du kan vera!<< »Ja, ja svara Eirik, og daa alle dei vaksne kararne just stod og saag paa han, so gjorde han nokre dugeleg karslege hopp og sette avstad som ei pil. Men det var ikkje rett lengje, fyr han sakka litt paa farten. Aakeren, dei skar paa, laag eit godt stykkje utpaa boarne utanfor ein høg haug. Naar ein var heime kunde ein difor ikkje sjaa derut, og han kom no ihug, at der ik… 317676 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>> Hei her! svara Eirik. >Spring heim etter tobaksrullen min i hylla lat meg sjaa, kor snar du kan vera!<< »Ja, ja svara Eirik, og daa alle dei vaksne kararne just stod og saag paa han, so gjorde han nokre dugeleg karslege hopp og sette avstad som ei pil. Men det var ikkje rett lengje, fyr han sakka litt paa farten. Aakeren, dei skar paa, laag eit godt stykkje utpaa boarne utanfor ein høg haug. Naar ein var heime kunde ein difor ikkje sjaa derut, og han kom no ihug, at der ikkje fans folk heime. Berre tome husa var der, og han hadde aldri i sine dagar vore plettandes aaleine heime i husa fyrr. Det var difor ikkje fritt for, at han vart noko underleg tilsinns, daa han var komen framum haugen, so han ikkje lenger saag atti folka paa aakeren. Husa derheime stod so underleg store og myrke og stille. Ikkje det. mindste livande var aa sjaa ikkje eingong katten, og vindaugo og gluggarne i husa stod og glodde imot han liksom store augo. Sistpaa var det radt so det laga seg til eit stort andlit med. nos og augo og stor kjeft paa kvar husvegg. Hm Han sakka meir og meir paa farten. Han var nærved aa snu beint um att; men so kom han ihug, at han far kunde verta vond, naar -<noinclude><references/></noinclude> o1ymmyyxwnf3s2h1hhxx1kerhvn65x7 317833 317676 2026-04-18T18:03:06Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317833 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>«Hei her!« svara Eirik. »Spring heim etter tobaksrullen min i hylla — lat meg sjaa, kor snar du kan vera!« »Ja, ja svara Eirik, og daa alle dei vaksne kararne just stod og saag paa han, so gjorde han nokre dugeleg karslege hopp og sette avstad som ei pil. Men det var ikkje rett lengje, fyr han sakka litt paa farten. Aakeren, dei skar paa, laag eit godt stykkje utpaa bøarne utanfor ein høg haug. Naar ein var heime kunde ein difor ikkje sjaa derut, og han kom no ihug, at der ikkje fans folk heime. Berre tome husa var der, og han hadde aldri i sine dagar vore plettandes aaleine heime i husa fyrr. Det var difor ikkje fritt for, at han vart noko underleg tilsinns, daa han var komen framum haugen, so han ikkje lenger saag atti folka paa aakeren. Husa derheime stod so underleg store og myrke og stille. Ikkje det. mindste livande var aa sjaa — ikkje eingong katten, og vindaugo og gluggarne i husa stod og glodde imot han liksom store augo. Sistpaa var det radt so det laga seg til eit stort andlit med. nos og augo og stor kjeft paa kvar husvegg. Hm . . . Han sakka meir og meir paa farten. Han var nærved aa snu beint um att; men so kom han ihug, at han far kunde verta vond, naar<noinclude><references/></noinclude> fj5fs3x7x55x2ph5l759a2lb8tzy6yl 104 135633 317677 2026-04-18T15:48:56Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: han ikkje kom med tobak, og endaa verre: kararne kunde koma til aa læ aat han! . . . Nei, han laut. vaaga seg lell, og so knytte han neven i lommen og sputta og sa: »Aa skitt paa det her er gut, som ikkje er rædd her! Og so tok han mod og mannshjarta til seg, trampa hardt i vegen og stemnde byrg heimyver bøarne og inn millom husa - framum eldhuse, framum vedskjole, framum grisehuse. Og skulde det nokon stad trengjast aa vera modug, so var det der. Uppaa veggen var der ei rund… 317677 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>han ikkje kom med tobak, og endaa verre: kararne kunde koma til aa læ aat han! . . . Nei, han laut. vaaga seg lell, og so knytte han neven i lommen og sputta og sa: »Aa skitt paa det her er gut, som ikkje er rædd her! Og so tok han mod og mannshjarta til seg, trampa hardt i vegen og stemnde byrg heimyver bøarne og inn millom husa - framum eldhuse, framum vedskjole, framum grisehuse. Og skulde det nokon stad trengjast aa vera modug, so var det der. Uppaa veggen var der ei rund blangrøn glasruta, som glodde so fælslegt paa han, og best som han gjekk, høyrde han pusting og snorking fraa grisen sjølv ut gjenom ei rivna. Og grisen -- det var det fælaste, han visste. Stor og stygg var han og so vond i seg, at han sprong etter smaaungarne med gapande kjeften, so snart han slapp ut. Eirik hadde sjølv vore ute for han eingong, og det gløymde han ikkje so svint. Det var eingong her i sumar. Dei hadde ikkje havt jarnkroken skikele for dora i grisehuse ein dag, og so hadde styggen mort seg ut. Og fyr Eirik visste orde av, kom grisen og støytte han ikoll beint burti pytten der Huh! Det var radt so det foor kaldt i han aa minnast det. Og kven visste, um kroken var so fullsikkert for døra idag helder? So modug han enn var, so tok han likevel til aa trø var- samt og stilt og sjaa seg godt ikring her att.<noinclude><references/></noinclude> 541tmsz2q4rv67rspwlo0ipcisft7mr 317834 317677 2026-04-18T18:10:43Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317834 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" />—</noinclude>han ikkje kom med tobak, og endaa verre: kararne kunde koma til aa læ aat han! . . . Nei, han laut. vaaga seg lell, og so knytte han neven i lommen og sputta og sa: »Aa skitt paa det her er gut, som ikkje er rædd her!« Og so tok han mod og mannshjarta til seg, trampa hardt i vegen og stemnde byrg heimyver bøarne og inn millom husa - framum eldhuse, framum vedskjole, framum grisehuse. Og skulde det nokon stad trengjast aa vera modug, so var det der. Uppaa veggen var der ei rund blangrøn glasruta, som glodde so fælslegt paa han, og best som han gjekk, høyrde han pusting og snorking fraa grisen sjølv ut gjenom ei rivna. Og grisen — det var det fælaste, han visste. Stor og stygg var han og so vond i seg, at han sprong etter smaaungarne med gapande kjeften, so snart han slapp ut. Eirik hadde sjølv vore ute for han eingong, og det gløymde han ikkje so svint. Det var eingong her i sumar. Dei hadde ikkje havt jarnkroken skikele for døra i grisehuse ein dag, og so hadde styggen mort seg ut. Og fyr Eirik visste orde av, kom grisen og støytte han ikoll beint burti pytten der . . . Huh! Det var radt so det foor kaldt i han aa minnast det. Og kven visste, um kroken var so fullsikkert for døra idag helder? So modug han enn var, so tok han likevel til aa trø varsamt og stilt og sjaa seg godt ikring her att.<noinclude><references/></noinclude> bouzyfysm5u17r64jxhwj126qb9wiej 317835 317834 2026-04-18T18:10:53Z Johshh 5303 317835 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>han ikkje kom med tobak, og endaa verre: kararne kunde koma til aa læ aat han! . . . Nei, han laut. vaaga seg lell, og so knytte han neven i lommen og sputta og sa: »Aa skitt paa det her er gut, som ikkje er rædd her!« Og so tok han mod og mannshjarta til seg, trampa hardt i vegen og stemnde byrg heimyver bøarne og inn millom husa - framum eldhuse, framum vedskjole, framum grisehuse. Og skulde det nokon stad trengjast aa vera modug, so var det der. Uppaa veggen var der ei rund blangrøn glasruta, som glodde so fælslegt paa han, og best som han gjekk, høyrde han pusting og snorking fraa grisen sjølv ut gjenom ei rivna. Og grisen — det var det fælaste, han visste. Stor og stygg var han og so vond i seg, at han sprong etter smaaungarne med gapande kjeften, so snart han slapp ut. Eirik hadde sjølv vore ute for han eingong, og det gløymde han ikkje so svint. Det var eingong her i sumar. Dei hadde ikkje havt jarnkroken skikele for døra i grisehuse ein dag, og so hadde styggen mort seg ut. Og fyr Eirik visste orde av, kom grisen og støytte han ikoll beint burti pytten der . . . Huh! Det var radt so det foor kaldt i han aa minnast det. Og kven visste, um kroken var so fullsikkert for døra idag helder? So modug han enn var, so tok han likevel til aa trø varsamt og stilt og sjaa seg godt ikring her att.<noinclude><references/></noinclude> d615nopd0o1uz1qkh73ct2ojk0ed88v 104 135634 317678 2026-04-18T15:49:11Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Soleis kom han godt og vel framum utan aa vekkja styggen; men just som han tok til an kjenna seg trygg og skulde springa um staburs- nova, knakk ein kvist under eine foten hans, og meir skulde der ikkje til. Grisen stokk upp med eit skræmelegt gruff og tok til aa gryla og klaa seg og riva paa dora, so det knaka og knast. Uff! Med nokre hopp var Eirik burti kjøkendøra paa baksida av stova, smatt inn og lukte att etter seg. Den styggen han var nok galen av svolt og no, attaat ha… 317678 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Soleis kom han godt og vel framum utan aa vekkja styggen; men just som han tok til an kjenna seg trygg og skulde springa um staburs- nova, knakk ein kvist under eine foten hans, og meir skulde der ikkje til. Grisen stokk upp med eit skræmelegt gruff og tok til aa gryla og klaa seg og riva paa dora, so det knaka og knast. Uff! Med nokre hopp var Eirik burti kjøkendøra paa baksida av stova, smatt inn og lukte att etter seg. Den styggen han var nok galen av svolt og no, attaat han var vond. Eirik hadde høyrt ho mor klaga seg utpaa aakeren, at det vart forlengje, fyr grisen fekk mat no; men ho totte ho hadde 'kje tid til aa gaa heim og gjeva han, fyr ho gjekk og kokte tilkvelds. Ei stund etter kom guten ut att gjenom gongdøra paa andre sida, og no hadde han nok gløymt all fielska og uro for grisen; for han mulla og song, medan han tok dugelege bit av eit kakestykkje med fløyte paa, som han sikkerleg hadde funne inni hylla. Daa fekk han auga paa den store trehesten sin burtpaa staburstroppa. Den maatte han ha med seg. Med eit sprong foor han attende etter 'n og hengde han etter eit band paa ryggen. Idetsame høyrde han ei svær ramling burte millom husa liksom burtved vedskjole. Kvaslag, kanskje det var kararne, som -<noinclude><references/></noinclude> 0057e1ckk5f2vfrxry8afh1n3o8piew 317836 317678 2026-04-18T18:16:48Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>Soleis kom han godt og vel framum utan aa vekkja styggen; men just som han tok til an kjenna seg trygg og skulde springa um stabursnova, knakk ein kvist under eine foten hans, og meir skulde der ikkje til. Grisen stokk upp med eit skræmelegt gruff og tok til aa gryla og klaa seg og riva paa døra, so det knaka og knast. Uff! Med nokre hopp var Eirik burti kjøkendøra paa baksida av stova, smatt inn og lukte att etter seg. Den styggen — han var nok galen av svolt og no, attaat han var vond. Eirik hadde høyrt ho mor klaga seg utpaa aakeren, at det vart forlengje, fyr grisen fekk mat no; men ho totte ho hadde 'kje tid til aa gaa heim og gjeva han, fyr ho gjekk og kokte tilkvelds. Ei stund etter kom guten ut att gjenom gongdøra paa andre sida, og no hadde han nok gløymt all fælska og uro for grisen; for han mulla og song, medan han tok dugelege bit av eit kakestykkje med fløyte paa, som han sikkerleg hadde funne inni hylla. Daa fekk han auga paa den store trehesten sin burtpaa staburstroppa. ''Den'' maatte han ha med seg. Med eit sprong foor han attende etter 'n og hengde han etter eit band paa ryggen. Idetsame høyrde han ei svær ramling burte millom husa — liksom burtved vedskjole. Kvaslag, kanskje det var kararne, som<noinclude><references/></noinclude> 6cnqkja01brnve7u78crfbqbokhv40d 104 135635 317679 2026-04-18T15:49:31Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: var komne heim etter staurar? Han sprong fram for nova men som ein gneist stokk han attende og var nærved aa daana av rædsla. Det var grisen, som rumla! Han hadde letta heile døra av jarne og var komen ut og heldt no paa aa riva ned ein heil hurv med staur burtved vedskjole. Og i same blinken fekk han auga paa Eirik, sette i eit fælt gruff og hoppa ende upp! Hu, hu!<< kvein Eirik og spratt endaa høgare. »Gruff, gruff!<< sa grisen og gjorde eit tverrkast, og so kom han i tenja… 317679 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>var komne heim etter staurar? Han sprong fram for nova men som ein gneist stokk han attende og var nærved aa daana av rædsla. Det var grisen, som rumla! Han hadde letta heile døra av jarne og var komen ut og heldt no paa aa riva ned ein heil hurv med staur burtved vedskjole. Og i same blinken fekk han auga paa Eirik, sette i eit fælt gruff og hoppa ende upp! Hu, hu!<< kvein Eirik og spratt endaa høgare. »Gruff, gruff!<< sa grisen og gjorde eit tverrkast, og so kom han i tenjande spronge! >Hu....! Det var nærved aa kjøva seg fast i halsen paa Eirik, og so byrja der ei vill roming og ei likso vill etterfyljing. Eirik kunde sikkert ha berga seg upp paa staburstroppa og kanskje burtaat kjøkendøra og; men i denne rædsla saag han korkje tropp elder dør. Han foor framum stabursnova og burtyver tune mot løda paa live laust. Der saag han ikkje løtroppa, men foor beint frametter smoge millom løda og grisehuse med slik fart, at han var nærved aa renna beint paa ein stor stabbe, som stod der. Men um han foor fram med stor fart, so kom grisen etter med endaa større. Han hala stygt inn paa honom; men daa styggen kom aat smoge, brukte han endaa minder augo sine enn guten. Han var so uppøst, at han rende drust paa stabben<noinclude><references/></noinclude> ck25tj9izjx35e3ferh6dui946lor4m 317837 317679 2026-04-18T18:27:30Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317837 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>var komne heim etter staurar? Han sprong fram for nova — men som ein gneist stokk han attende og var nærved aa daana av rædsla. Det var grisen, som rumla! Han hadde letta heile døra av jarne og var komen ut og heldt no paa aa riva ned ein heil hurv med staur burtved vedskjole. Og i same blinken fekk han auga paa Eirik, sette i eit fælt gruff og hoppa ende upp! »Hu, hu!« kvein Eirik og spratt endaa høgare. »Gruff, gruff!« sa grisen og gjorde eit tverrkast, og so kom han i tenjande spronge! »Hu . . æ . . æ! Det var nærved aa kjøva seg fast i halsen paa Eirik, og so byrja der ei vill røming og ei likso vill etterfyljing. Eirik kunde sikkert ha berga seg upp paa staburstroppa og kanskje burtaat kjøkendøra og; men i denne rædsla saag han korkje tropp elder dør. Han foor framum stabursnova og burtyver tune mot løda paa live laust. Der saag han ikkje løtroppa, men foor beint frametter smoge millom løda og grisehuse med slik fart, at han var nærved aa renna beint paa ein stor stabbe, som stod der. Men um han foor fram med stor fart, so kom grisen etter med endaa større. Han hala stygt inn paa honom; men daa styggen kom aat smoge, brukte han endaa minder augo sine enn guten. Han var so uppøst, at han rende drust paa stabben<noinclude><references/></noinclude> 6ibebm8m6otwsnuvi8gda78pdn9c5hk 104 135636 317680 2026-04-18T15:49:46Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: med eine bogen, sette i eit kvin og vart stansa litt. Dette var den gode lukka for Eirik. Han fekk fyremun og kom framum nova i øvre enden paa loda, og daa grisen kom der, var guten komen framum den andre nova. Daa stansa grisen og saag seg ikring med runde augo, og paa den andre sida av nova var guten og stansa og saag seg ikring med avskræmde augo. Han høyrde grisen pusta og blaasa. I neste augeblik kunde han koma, og han kunde ikkje sjaa nokon stad til aa berga seg. Her var… 317680 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>med eine bogen, sette i eit kvin og vart stansa litt. Dette var den gode lukka for Eirik. Han fekk fyremun og kom framum nova i øvre enden paa loda, og daa grisen kom der, var guten komen framum den andre nova. Daa stansa grisen og saag seg ikring med runde augo, og paa den andre sida av nova var guten og stansa og saag seg ikring med avskræmde augo. Han høyrde grisen pusta og blaasa. I neste augeblik kunde han koma, og han kunde ikkje sjaa nokon stad til aa berga seg. Her var berre slette veggen langsetter heile løda. . . Jau, der var ein utveg, likevel! Burtved aakerreina litt innanfor loda stod der ein stor stein kunde han berre naa den! Han drog pusten langt, beit tennerne saman, saag korkje til høgre elder vinstre og so tok han paa sprange burtyver. Her var ikkje fleire ting aa velja i. Grisen hadde kanskje teke til aa gløyma guten no, elder han var ikkje gløgg nok; for han saag ingenting, fyr Eirik var komen langt burtpaa marka. Daa sette han nok ut eit gruff og pila avstad; men Eirik hadde no so stor fyremun, at det ikkje var spelegt. Han sette i eit skrik liksom høna, naar ho skal fjuka, og var komen lukkeleg upp paa toppen av steinen, fyr grisen naadde burtaat 'n. Han var berga! No kunde han graata ut i fred etter rædsla, og han<noinclude><references/></noinclude> jg83qaa1k2ikhpfloiwghghqmav219x 317841 317680 2026-04-18T19:25:31Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317841 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>med eine bogen, sette i eit kvin og vart stansa litt. Dette var den gode lukka for Eirik. Han fekk fyremun og kom framum nova i øvre enden paa løda, og daa grisen kom der, var guten komen framum den andre nova. Daa stansa grisen og saag seg ikring med runde augo, og paa den andre sida av nova var guten ''og'' stansa og saag seg ikring med avskræmde augo. Han høyrde grisen pusta og blaasa. I neste augeblik kunde han koma, og han kunde ikkje sjaa nokon stad til aa berga seg. Her var berre slette veggen langsetter heile løda . . . Jau, der var ein utveg, likevel! Burtved aakerreina litt innanfor løda stod der ein stor stein — kunde han berre naa den! Han drog pusten langt, beit tennerne saman, saag korkje til høgre elder vinstre — og so tok han paa sprange burtyver. Her var ikkje fleire ting aa velja i. Grisen hadde kanskje teke til aa gløyma guten no, elder han var ikkje gløgg nok; for han saag ingenting, fyr Eirik var komen langt burtpaa marka. Daa sette han nok ut eit gruff og pila avstad; men Eirik hadde no so stor fyremun, at det ikkje var spelegt. Han sette i eit skrik liksom høna, naar ho skal fjuka, og var komen lukkeleg upp paa toppen av steinen, fyr grisen naadde burtaat 'n. Han var berga! No kunde han graata ut i fred etter rædsla, og han<noinclude><references/></noinclude> dhizkf52tchv0k5sr70q9bz1jfhm7zz 104 135637 317681 2026-04-18T15:50:00Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: slengde seg ned og pusta ut. Daa grisen ikkje kunde naa i han, tok han til aa gaa rundt steinen og gryla og sjaa upp med dei runde, stygge augo sine; men han kunde gaa der, solengje han vilde — herupp vann han aldri! Langt um lengje turka Eirik taarorne, reiste seg og saag seg ikring. Grisen gjekk der endaa; men han hadde tagna no, daa han saag, han ikkje kunde koma lenger. Tvi, det var maata aat han, trolle, no kunde han gaa der og snuta! Eirik kjende seg so trygg… 317681 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>slengde seg ned og pusta ut. Daa grisen ikkje kunde naa i han, tok han til aa gaa rundt steinen og gryla og sjaa upp med dei runde, stygge augo sine; men han kunde gaa der, solengje han vilde — herupp vann han aldri! Langt um lengje turka Eirik taarorne, reiste seg og saag seg ikring. Grisen gjekk der endaa; men han hadde tagna no, daa han saag, han ikkje kunde koma lenger. Tvi, det var maata aat han, trolle, no kunde han gaa der og snuta! Eirik kjende seg so trygg og so glad, der han stod og tenkte paa den fæle faaren, han var komen or, at han svinga seg ikring og sputta nedyver. Og no uppdaga han ogso, at det var ein rett gild plads denne steinen, han var komen uppaa. Der var flatt og fint og dekt med mjuk mose og gras- torv, og der voks raunar og smaa-bjørker. Fram- paa den ene sida voks der ein heil liten skog av bringebærris og der raudna det av saftuge bær innunder lauve. Midt paa steinen laag ein hop av smaastein, som han kunde byggja hus av, um han vilde. Og umfram alt dette hadde han kniven sin med seg i trøyelommen og eit eple og den fine litle tredaasen sin og endeleg trehesten. Denne hadde honge fast etter bande rundt halsen, og han hadde ikkje fengje tid til aa kasta 'n fraa<noinclude><references/></noinclude> 5ywyqed4on9z91y0anjs9sxxjxtcwgl 317846 317681 2026-04-19T10:18:58Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317846 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>slengde seg ned og pusta ut. Daa grisen ikkje kunde naa i han, tok han til aa gaa rundt steinen og gryla og sjaa upp med dei runde, stygge augo sine; men han kunde gaa der, solengje han vilde — herupp vann han aldri! Langt um lengje turka Eirik taarorne, reiste seg og saag seg ikring. Grisen gjekk der endaa; men han hadde tagna no, daa han saag, han ikkje kunde koma lenger. Tvi, det var maata aat han, trolle, no kunde han gaa der og snuta! Eirik kjende seg so trygg og so glad, der han stod og tenkte paa den fæle faaren, han var komen or, at han svinga seg ikring og sputta nedyver. Og no uppdaga han ogso, at det var ein rett gild plads denne steinen, han var komen uppaa. Der var flatt og fint og dekt med mjuk mose og grastorv, og der voks raunar og smaa-bjørker. Frampaa den ene sida voks der ein heil liten skog av bringebærris og der raudna det av saftuge bær innunder lauve. Midt paa steinen laag ein hop av smaastein, som han kunde byggja hus av, um han vilde. Og umfram alt dette hadde han kniven sin med seg i trøyelommen og eit eple og den fine litle tredaasen sin og endeleg trehesten. Denne hadde honge fast etter bande rundt halsen, og han hadde ikkje fengje tid til aa kasta 'n fraa<noinclude><references/></noinclude> 7l55920fhyscodoi5rq98k13r5uwl75 104 135638 317682 2026-04-18T15:50:16Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: seg, daa han sprong. Han kunde ha det svert gildt og hyggjelegt her paa steinen med alt dette. Han tok fyrst til aa eta bær av hjartans lyst; sidan bygde han hus aat hesten og skar seg ein stav, og han kjende seg so glad og velnøgd, at han tok til aa mulla og syngja til arbeide. Og medan han stulla med smaasteinarne, fann han paa endaa eit gildt moro: han gjekk frampaa kanten av steinen, heldt seg fast i ei bjørk og tirra upp grisen med steinar og mose, som han sleng… 317682 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>seg, daa han sprong. Han kunde ha det svert gildt og hyggjelegt her paa steinen med alt dette. Han tok fyrst til aa eta bær av hjartans lyst; sidan bygde han hus aat hesten og skar seg ein stav, og han kjende seg so glad og velnøgd, at han tok til aa mulla og syngja til arbeide. Og medan han stulla med smaasteinarne, fann han paa endaa eit gildt moro: han gjekk frampaa kanten av steinen, heldt seg fast i ei bjørk og tirra upp grisen med steinar og mose, som han slengde ned paa han. Hi-hi -— kor han krøkte paa seg og gruffa og sinna seg! Det skulde han ha, for han hadde skræmt honom so! — Soleis heldt han paa og hadde det rett gildt lengje og vel, snart med det eine, og snart med det andre; men kor lengje han var der, gjekk ikkje grisen orvegen. Enten han tirra 'n elder ikkje, so vart han aldri Åvitt den styggen, som gjekk der og saag upp med dei smaa runde augo sine. Dette tok til aa verta langsamt; han tok til aa lengta etter noko nytt; men vera her laut han lell. Tru nokon av kararne ikkje snart skulde koma beim etter staurar? Han kika utyver. Nei, der kom ingen, og han kom no ihug, at der var staurar i eit hus utpaa bøarne. So tok dei vel der. Det kunde soleis henda, at der ikkje kom nokon heim til aa jaga grisen burt, fyr ho<noinclude><references/></noinclude> 8mqfi433xicllz7y8cprcuibbey35d9 317855 317682 2026-04-19T10:24:06Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317855 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>seg, daa han sprong. Han kunde ha det svert gildt og hyggjelegt her paa steinen med alt dette. Han tok fyrst til aa eta bær av hjartans lyst; sidan bygde han hus aat hesten og skar seg ein stav, og han kjende seg so glad og velnøgd, at han tok til aa mulla og syngja til arbeide. Og medan han stulla med smaasteinarne, fann han paa endaa eit gildt moro: han gjekk frampaa kanten av steinen, heldt seg fast i ei bjørk og tirra upp grisen med steinar og mose, som han slengde ned paa han. Hi-hi — kor han krøkte paa seg og gruffa og sinna seg! Det skulde han ha, for han hadde skræmt honom so! — Soleis heldt han paa og hadde det rett gildt lengje og vel, snart med det eine, og snart med det andre; men kor lengje han var der, gjekk ikkje grisen orvegen. Enten han tirra 'n elder ikkje, so vart han aldri ''kvitt'' den styggen, som gjekk der og saag upp med dei smaa runde augo sine. Dette tok til aa verta langsamt; han tok til aa lengta etter noko nytt; men vera her laut han lell. Tru nokon av kararne ikkje snart skulde koma beim etter staurar? Han kika utyver. Nei, der kom ingen, og han kom no ihug, at der var staurar i eit hus utpaa bøarne. So tok dei vel der. Det kunde soleis henda, at der ikkje kom nokon heim til aa jaga grisen burt, fyr ho<noinclude><references/></noinclude> n2cm4e4p34phhtzhbds0yfqv6fvf9ov 104 135639 317683 2026-04-18T15:50:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: mor kom og skulde koka grauten tilkvelds. Men det kunde verta lengje tildess — i timevis. Ho kom nok ikkje fyr sola var gjengi ned, og sola stod endaa eit godt stykkje uppe. Men naar han no ikkje kom att med tobak, maatte dei so ikkje koma heim og sjaa etter han, einkvar? Aa — hm — det var ikkje so visst det helder. Dei tenkte vel, at han hadde gløymt det, han skulde gaa etter, og at han var gjengen ned til smaagutarne paa granne- garden. Han mintest med samvitsagg,… 317683 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>mor kom og skulde koka grauten tilkvelds. Men det kunde verta lengje tildess — i timevis. Ho kom nok ikkje fyr sola var gjengi ned, og sola stod endaa eit godt stykkje uppe. Men naar han no ikkje kom att med tobak, maatte dei so ikkje koma heim og sjaa etter han, einkvar? Aa — hm — det var ikkje so visst det helder. Dei tenkte vel, at han hadde gløymt det, han skulde gaa etter, og at han var gjengen ned til smaagutarne paa granne- garden. Han mintest med samvitsagg, at han stundom hadde gjort slikt tyrr. Og han far visste seg vel ei raad til aa faa ei skraa tobak av ein- kvar av kararne, naar han ikkje kom att med rullen . . . Til lenger han tenkte, til meir stengde vart alle utvegjer til aa koma herfraa. Men so kom han paa eit: naar han no lagde seg godt i skjol for grisen, skaltru han daa ikkje skulde gaa orvegen og attende aat tune og gløyma honom? Og var grisen komen vel burt paa den andre sida av løda, so kunde det kanskje verta raad til aa lura seg ned av steinen og koma herfraa. Strukst innanfor steinen laag Storaakeren, og der var korne nettupp skore og sett paa staur. Der stod staur ved staur som ein stor, tett skog yver heile aakeren. Kunde han berre koma inn millom dei, so maatte det vera lett gjort aa gjøyma seg burt, s0 grisen aldri saag han meir; og innanfor aakeren<noinclude><references/></noinclude> tbv3t1y5v3pd73kd7dtw2otn9md9pea 317871 317683 2026-04-19T11:20:24Z Johshh 5303 317871 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>mor kom og skulde koka grauten tilkvelds. Men det kunde verta lengje tildess — i timevis. Ho kom nok ikkje fyr sola var gjengi ned, og sola stod endaa eit godt stykkje uppe. Men naar han no ikkje kom att med tobak, maatte dei so ikkje koma heim og sjaa etter han, einkvar? Aa — hm — det var ikkje so visst det helder. Dei tenkte vel, at han hadde gløymt det, han skulde gaa etter, og at han var gjengen ned til smaagutarne paa granne- garden. Han mintest med samvitsagg, at han stundom hadde gjort slikt tyrr. Og han far visste seg vel ei raad til aa faa ei skraa tobak av einkvar av kararne, naar han ikkje kom att med rullen . . . Til lenger han tenkte, til meir stengde vart alle utvegjer til aa koma herfraa. Men so kom han paa eit: naar han no lagde seg godt i skjol for grisen, skaltru han daa ikkje skulde gaa orvegen og attende aat tune og gløyma honom? Og var grisen komen vel burt paa den andre sida av løda, so kunde det kanskje verta raad til aa lura seg ned av steinen og koma herfraa. Strukst innanfor steinen laag Storaakeren, og der var korne nettupp skore og sett paa staur. Der stod staur ved staur som ein stor, tett skog yver heile aakeren. Kunde han berre koma inn millom dei, so maatte det vera lett gjort aa gjøyma seg burt, s0 grisen aldri saag han meir; og innanfor aakeren<noinclude><references/></noinclude> 0cwbw84pgq960a2k39npzaknrurrbuw 104 135640 317684 2026-04-18T15:50:39Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: var der haugar og skog, so ein kunde gaa i skjol heile vegen utyver til skurfolka. Daa han hadde set paa dette ei stund, lagde han seg flat ned midt paa steinen. Det var liksom ei lita dokk i mosen der og nokre buskar ikring. Det var soleis uraad, at grisen kunde sjaa atti han, og han vart liggjande still som ei mus. Ei god stund etter reiste han ljodlaust paa seg og kika ut millom lauve. Han hadde ikkje høyrt grisen paa ei heil æva no, men daa han skulde til aa sjaa… 317684 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>var der haugar og skog, so ein kunde gaa i skjol heile vegen utyver til skurfolka. Daa han hadde set paa dette ei stund, lagde han seg flat ned midt paa steinen. Det var liksom ei lita dokk i mosen der og nokre buskar ikring. Det var soleis uraad, at grisen kunde sjaa atti han, og han vart liggjande still som ei mus. Ei god stund etter reiste han ljodlaust paa seg og kika ut millom lauve. Han hadde ikkje høyrt grisen paa ei heil æva no, men daa han skulde til aa sjaa, so hadde grisen og lagt seg og laag liksom han og venta! Daa vart han sint — flintande sint. Han sprang upp og treiv æin stein, den største han kunde finna, og slengde lukt i snuten paa grisen; men han rømde ikkje langt for det. Han berre gruffa stygt og kom strakst attende. Og likeeins var det, kor mykje "Eirik kasta stein. Skulde ein set paa slikt udyr! Det var reint raadlaust altihop. Graaten vilde up i halsen paa guten att av sinne og harm, - «og han sette i aa ropa paa folka utpaa aakeren; men det svara berre burti veggen paa løda og uppi fjella, og so vart det stilt att. Folk var helder ikkje aa sjaa elder høyra nokon verdsens plads. Han ropte upp att endaa høgare. Nei ikkje noko svar aa høyra no helder, og han skyna strakst, at det ikkje var ventandes, dei kunde<noinclude><references/></noinclude> laquilc8w4eqcjen3ez4ae9sc5tjlea 104 135641 317685 2026-04-18T15:50:53Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: høyra han so langt — alt utanfor dei høge haugarne. Og sjølv um dei høyrde noko gaula, so kunde dei ikkje vita, at det plent var han. — Der var ingen, ingen ting aa gjera anna enn aa slaa seg til ro og venta. — Der var vidt utsyn fraa steinen, der han stod. Han kunde sjaa uppetter alle bøarne og lidarne og fjella, og han kunde sjaa innyver haugarne og bakkarne langt austyver fraa Storaakeren. Det var blenkjande solskin derinne, medan løda tok til aa kasta skugg… 317685 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>høyra han so langt — alt utanfor dei høge haugarne. Og sjølv um dei høyrde noko gaula, so kunde dei ikkje vita, at det plent var han. — Der var ingen, ingen ting aa gjera anna enn aa slaa seg til ro og venta. — Der var vidt utsyn fraa steinen, der han stod. Han kunde sjaa uppetter alle bøarne og lidarne og fjella, og han kunde sjaa innyver haugarne og bakkarne langt austyver fraa Storaakeren. Det var blenkjande solskin derinne, medan løda tok til aa kasta skugge yver steinen her. Han hadde aldri i sit liv set, at det var so fagert der inn- etter haugarne og bakkarne som no. Der var kanskje gjætarguten med saudarne og nettupp no, og der var sikkert mogne neter og tytebær aa finna. Det var radt so han totte han saag det raudna i ein solbakke, og det var kanskje av tytebær! Aa Gud, kor det skulde vore gildt aa vore derinne i solskine no og vore fri! Det vart meir lokkande og fagert, til lenger han saag og tenkte paa det. Best som han stod, var det nett liksom han høyrde noko hauka derinne og. Kven visste, kanskje det var smaagutarne fraa grannegarden, som var derinne med gjætarguten og henta bær. Og her laut lan sitja botten og liksom paa straff i det endelause, medan alle andre var fri og hadde det gildt og morosamt! ... No brast graaten radt fram.<noinclude><references/></noinclude> 95ibpc8an3d465nigrqy90i3dyx7es6 317872 317685 2026-04-19T11:20:52Z Johshh 5303 317872 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>høyra han so langt — alt utanfor dei høge haugarne. Og sjølv um dei høyrde noko gaula, so kunde dei ikkje vita, at det plent var han. — Der var ingen, ingen ting aa gjera anna enn aa slaa seg til ro og venta. — Der var vidt utsyn fraa steinen, der han stod. Han kunde sjaa uppetter alle bøarne og lidarne og fjella, og han kunde sjaa innyver haugarne og bakkarne langt austyver fraa Storaakeren. Det var blenkjande solskin derinne, medan løda tok til aa kasta skugge yver steinen her. Han hadde aldri i sit liv set, at det var so fagert der innetter haugarne og bakkarne som no. Der var kanskje gjætarguten med saudarne og nettupp no, og der var sikkert mogne neter og tytebær aa finna. Det var radt so han totte han saag det raudna i ein solbakke, og det var kanskje av tytebær! Aa Gud, kor det skulde vore gildt aa vore derinne i solskine no og vore fri! Det vart meir lokkande og fagert, til lenger han saag og tenkte paa det. Best som han stod, var det nett liksom han høyrde noko hauka derinne og. Kven visste, kanskje det var smaagutarne fraa grannegarden, som var derinne med gjætarguten og henta bær. Og her laut lan sitja botten og liksom paa straff i det endelause, medan alle andre var fri og hadde det gildt og morosamt! ... No brast graaten radt fram.<noinclude><references/></noinclude> hjwuapnks19d0fg7wehwo6hazuq952y 104 135642 317686 2026-04-18T15:51:22Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Der var endaa bringebær i mengd burti rise, og han hadde hesten sin og kniven og alt aa moroa seg med; men det var som visna for han altsaman, daa han no saag paa det att, og han snudde seg fraa det med sure augo. Det var ikkje moro i nokon ting her lenger, naar han laut sitja botten, og berre laut sjaa paa den grisen. Og soleis skulde han lota sitja radt tilkvelds! Det var ikkje til aa halda ut. Han slengde seg gruv ned paa mosen og stridgret, han sparka med føterne… 317686 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Der var endaa bringebær i mengd burti rise, og han hadde hesten sin og kniven og alt aa moroa seg med; men det var som visna for han altsaman, daa han no saag paa det att, og han snudde seg fraa det med sure augo. Det var ikkje moro i nokon ting her lenger, naar han laut sitja botten, og berre laut sjaa paa den grisen. Og soleis skulde han lota sitja radt tilkvelds! Det var ikkje til aa halda ut. Han slengde seg gruv ned paa mosen og stridgret, han sparka med føterne og grov med fingrarne i mosen og turka seg so i augo, so han vart skiten og svart som ein kolbrennar. Daa høyrde han noko tusla burtved løda. Han saag upp, og med eit rykk stansa han graaten og laag daudstill. Grisen — det var han, som var komen derburt! No stakk han tryne burtum nova paa løda . . . Eirik anda snaudt, medan han stirde etter ”n. Kanskje det endeleg skulde laga seg ... Nei — so svint vart det no ikkje, lell. Daa grisen hadde stukke hovude burtfor nova, vart han staaande soleis og rota nedfor seg i sju lange og sju breide. Den dau-branden! Jau endeleg tok han til aa dra paa seg att, men seint som ein snegel. No var halve kroppen burtum løda . . . no stakk berre bakenden fram . . . no berre<noinclude><references/></noinclude> 1go8gmmx012crpk8kujacz7q9qw4sv4 317873 317686 2026-04-19T11:21:20Z Johshh 5303 317873 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Der var endaa bringebær i mengd burti rise, og han hadde hesten sin og kniven og alt aa moroa seg med; men det var som visna for han altsaman, daa han no saag paa det att, og han snudde seg fraa det med sure augo. Det var ikkje moro i nokon ting her lenger, naar han laut sitja botten, og berre laut sjaa paa den grisen. Og soleis skulde han lota sitja radt tilkvelds! Det var ikkje til aa halda ut. Han slengde seg gruv ned paa mosen og stridgret, han sparka med føterne og grov med fingrarne i mosen og turka seg so i augo, so han vart skiten og svart som ein kolbrennar. Daa høyrde han noko tusla burtved løda. Han saag upp, og med eit rykk stansa han graaten og laag daudstill. Grisen — det var han, som var komen derburt! No stakk han tryne burtum nova paa løda . . . Eirik anda snaudt, medan han stirde etter ”n. Kanskje det endeleg skulde laga seg ... Nei — so svint vart det no ikkje, lell. Daa grisen hadde stukke hovude burtfor nova, vart han staaande soleis og rota nedfor seg i sju lange og sju breide. Den dau-branden! Jau endeleg tok han til aa dra paa seg att, men seint som ein snegel. No var halve kroppen burtum løda . . . no stakk berre bakenden fram . . . no berre<noinclude><references/></noinclude> 7tatl79k7v9ea47hotfacpo18v2tyht 104 135643 317687 2026-04-18T15:51:35Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: den krulla rova; men so vart det ein stopp i det att. Hjarta aat guten tok til aa banka; han reiste seg ljodlaust upp, hengde trehesten etter bande paa ryggen — det kunde altid vera gildt aa ha 'n med — og stakk daasen og knivstelle i lommen for aa vera ferdug paa alle voner. Hadde han no berre vore burtpaa aakeren millom den tette skogen av staurar, so skulde han alt vore fri, fri! Men endaa stakk rova derburte fram og vart staaande soleis og dirra og dirra i det end… 317687 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>den krulla rova; men so vart det ein stopp i det att. Hjarta aat guten tok til aa banka; han reiste seg ljodlaust upp, hengde trehesten etter bande paa ryggen — det kunde altid vera gildt aa ha 'n med — og stakk daasen og knivstelle i lommen for aa vera ferdug paa alle voner. Hadde han no berre vore burtpaa aakeren millom den tette skogen av staurar, so skulde han alt vore fri, fri! Men endaa stakk rova derburte fram og vart staaande soleis og dirra og dirra i det ende- lause, medan grisen rota; og solengje styggen ikkje var komen skikkeleg burtum løda, var det ikkje vaagande aa gaa ned av steinen. Millom kornstaurarne og steinen var der ei lita opi flaat aa koma yver. Det var det, som var knipetake, og skulde han vaaga det, so laut han vera nokor- lunde trygg. — At den rova aldri kunde koma vek eingong! No hadde han sta” og venta so lengje, at han sikkert kunde ha rekna til tri hundre; men endaa var ho der. Det var som sjølve . . . Han hadde sonære sett til aa banna; men so kom han til aa tenkja med seg sjølv: med den vesle rova kunde daa grisen aldri sjaa elder høyra noko, og det skulde vera so ovende svint aa springa yver den litle flaata aat aakeren. Han kunde gaa soleis, at steinen skjolte han heile tida og, og i aakeren var det trygt. Og skulde<noinclude><references/></noinclude> ke8sfk3z1aajvqapexifzffiry4v64y 317874 317687 2026-04-19T11:21:49Z Johshh 5303 317874 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>den krulla rova; men so vart det ein stopp i det att. Hjarta aat guten tok til aa banka; han reiste seg ljodlaust upp, hengde trehesten etter bande paa ryggen — det kunde altid vera gildt aa ha 'n med — og stakk daasen og knivstelle i lommen for aa vera ferdug paa alle voner. Hadde han no berre vore burtpaa aakeren millom den tette skogen av staurar, so skulde han alt vore fri, fri! Men endaa stakk rova derburte fram og vart staaande soleis og dirra og dirra i det endelause, medan grisen rota; og solengje styggen ikkje var komen skikkeleg burtum løda, var det ikkje vaagande aa gaa ned av steinen. Millom kornstaurarne og steinen var der ei lita opi flaat aa koma yver. Det var det, som var knipetake, og skulde han vaaga det, so laut han vera nokorlunde trygg. — At den rova aldri kunde koma vek eingong! No hadde han sta” og venta so lengje, at han sikkert kunde ha rekna til tri hundre; men endaa var ho der. Det var som sjølve . . . Han hadde sonære sett til aa banna; men so kom han til aa tenkja med seg sjølv: med den vesle rova kunde daa grisen aldri sjaa elder høyra noko, og det skulde vera so ovende svint aa springa yver den litle flaata aat aakeren. Han kunde gaa soleis, at steinen skjolte han heile tida og, og i aakeren var det trygt. Og skulde<noinclude><references/></noinclude> h4uyk1g68ce50vrhothgogr0ug1gigi 104 135644 317688 2026-04-18T15:51:49Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: han staa her endaa lenger og venta, So kunde det henda, at grisen sistpaa kom att! So ille maatte han ikkje stella seg. — Han brann av utaalmod, han stod som paa naaler og kjende seg sterk og modug etter den lange kvilda, og so steig han ljodlaust ned og vaaga spronge. Paa den mjuke marka kunde han snaudt høyra sine eigne stig, og som ei pil foor han yver og inn millom kornstaurarne. Litt forbina saag han seg ikring. Kornstaur- arne stod ikkje so tett her ved aakerr… 317688 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>han staa her endaa lenger og venta, So kunde det henda, at grisen sistpaa kom att! So ille maatte han ikkje stella seg. — Han brann av utaalmod, han stod som paa naaler og kjende seg sterk og modug etter den lange kvilda, og so steig han ljodlaust ned og vaaga spronge. Paa den mjuke marka kunde han snaudt høyra sine eigne stig, og som ei pil foor han yver og inn millom kornstaurarne. Litt forbina saag han seg ikring. Kornstaur- arne stod ikkje so tett her ved aakerreina, som det saag ut til, daa han stod paa steinen. Dei stod nokre alner fraa einannen; men der, litt lenger burte, tjukna dei som ein furuskog. Han gjorde eit tverrsprong for aa koma i sikkert skjol strakst; men — daa han kom derburt, so stod ikkje staurarne tettare der. Dei saag helder ut til aa vera endaa meir spreidde. Der var opningar mest so vide som stovegolv millom dei, og det som verre var: daa han skulde til aa sjaa, so var der eit gap millom staurarne beint bak han, so han kunde sjaa radt burtaat aakerreina og nova paa løda. Og han saag meir enn nova. Han saag griserova, som stakk fram som fyrr — han saag heile bakenden av grisen . . . Skulde ein set! .... Han beit tennerne saman og foor paa tvisprong burt millom staurarne eit stykkje. So vaaga han aa<noinclude><references/></noinclude> 90sc1139knioe2e4pwkcjq6ypaa1xll 104 135645 317689 2026-04-18T15:52:08Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sjaa bak seg att; men istadenfor aa vera komen burt fraa det uhuglege syne var han no komen fram for ei annor opning, og no var grisen komen heilt fram for nova og stod som um han lydde etter. Uff daa! ... Han stokk so han spratt upp som ein grashopp og foor paa ville spronge innetter; men det gjekk no som fyrr: daa han var eit stykkje ifraa, saag han svære tjukningar av staurar, men daa han kom der, løyste dei seg upp i einstaka staurar og ingenting. Og her paa aake… 317689 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sjaa bak seg att; men istadenfor aa vera komen burt fraa det uhuglege syne var han no komen fram for ei annor opning, og no var grisen komen heilt fram for nova og stod som um han lydde etter. Uff daa! ... Han stokk so han spratt upp som ein grashopp og foor paa ville spronge innetter; men det gjekk no som fyrr: daa han var eit stykkje ifraa, saag han svære tjukningar av staurar, men daa han kom der, løyste dei seg upp i einstaka staurar og ingenting. Og her paa aakeren var det uraad aa koma so stilt fram som paa marka. Det tusla og knakk i dei turre stubb- arne stødt, og dette høyrde nok grisen; for Eirik høyrde med eit eit gruff, eit av desse skræme- lege gruff, som han kjende so vel, og med det same saag han eit skimt av grisen i full fart innyver flaata aat aakeren. Hau hadde nok alt set honom og kom! ... Gu” hjelpe . . . korleis han hadde stelt seg! Sveitten sprong fram yver heile kroppen paa han; han fekk skjelving i knea, so han var nærved aa snofla ikoll i kvar liten stein, medan han kava og sprong. Kva i verda var slikt — korleis hadde han set, daa han sat paa steinen og totte her var so tett med staur og so lett aa gjøyma seg? ... No høyrde han gruff etter gruff utpaa aakeren<noinclude><references/></noinclude> bcy9umutjot4pxpubhk2zfd73b0b6ao 104 135646 317690 2026-04-18T15:52:21Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: bak seg, og best som det var, saag han atti grisen burte millom staurarne. So kom han burt att, og han høyrde berre det tusla, der styggen rende fram: og beit i korne; men fyr han visste orde av, stakk tryne og dei stygge augo aat grisen fram i ei ny opning endaa nærare. Og like langt fraa einannan stod staurarne endaa! Skulde dette halda paa lengje, so orka han snart ikkje aa laupa unda lenger. Vatne sprong fram i augo hans, og han vilde til aa skrika . .. Nei, han… 317690 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>bak seg, og best som det var, saag han atti grisen burte millom staurarne. So kom han burt att, og han høyrde berre det tusla, der styggen rende fram: og beit i korne; men fyr han visste orde av, stakk tryne og dei stygge augo aat grisen fram i ei ny opning endaa nærare. Og like langt fraa einannan stod staurarne endaa! Skulde dette halda paa lengje, so orka han snart ikkje aa laupa unda lenger. Vatne sprong fram i augo hans, og han vilde til aa skrika . .. Nei, han heldt seg lell — han maatte halda ut endaa litt. Han var just komen fram i ei opning, som var noko større enn vanleg, rundt ein bergknaus midt i aakeren — daa augna han berging! Han hadde ikkje set skikkeleg etter, daa han sat paa steinen. Det var ikkje fyr ein kom inn paa den austre kanten av aakeren, at staurarne stod so tett; men der stod dei og tett, so det munde — det saag han no. Det maatte vera berre sovidt ein kunde koma fram millom dei der. Kunde han berre koma der! Han sprong og pusta som ein belg og gjorde svinte tverrspring. Paa denne maaten fekk han noko fyremun att. Han hadde paa ei heil stund ikkje set noko til grisen no; men han høyrde 'n endaa, han høyrde, at han fylde. Og endaa var opning-<noinclude><references/></noinclude> dd36z81q78brahd6jeao3ufcpvg280u 104 135647 317691 2026-04-18T15:52:33Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: arne millom staurarne so store, at det ikkje kunde vera snakk um noko trygt gjøymsle. Endaa vaaga han ikkje aa stansa og pusta ut litt eingong, og vidare traava han . . . Daa stoppa han med eit upp — stirde framfor seg med uppspilde augo og var paa nytt lag nær ved aa setja ut eit skrik av rædsla. Han var komen til endes paa aakeren, og so stod staurarne likso langt fraa einannen her som uti den andre enden! Og innanfor aakeren byrja ikkje haugarne og tett bjørkesko… 317691 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>arne millom staurarne so store, at det ikkje kunde vera snakk um noko trygt gjøymsle. Endaa vaaga han ikkje aa stansa og pusta ut litt eingong, og vidare traava han . . . Daa stoppa han med eit upp — stirde framfor seg med uppspilde augo og var paa nytt lag nær ved aa setja ut eit skrik av rædsla. Han var komen til endes paa aakeren, og so stod staurarne likso langt fraa einannen her som uti den andre enden! Og innanfor aakeren byrja ikkje haugarne og tett bjørkeskog, som det hadde set ut til fraa steinen. Det var opne bøar med ei bjørk her og der, og solskinshaugarne derinne var mest likso longt burte no, som daa han var paa steinen. Her fans ikkje von um aa finna nokon utveg elder sikkert gjøymsle, og no gruffa grisen nærare og mærare ... Han visste sistpaa ikkje anna aa gjera, enn aa gjøyma seg skjelvande innunder den stauren, han stod attved. So godt han kunde kraup han saman under kornbanda og pusta ut, og han hadde ikkje lege lengje der, fyr han høyrde grisen riva og ruska i ein staur tett ved. So vart det daudstilt, som um grisen stod og lydde og leitte etter han, og kor lett kunde ikkje udyre høyra han her! Det tusla i halmen, um han berre rørde paa ein fing. Han vaaga snaudt aa pusta. Der<noinclude><references/></noinclude> 2pnoizd03qyoguaww4oud6a5qmxir7p 104 135648 317692 2026-04-18T15:52:52Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: gjekk styngjer av skjelving og brennande hite gjenom han. Han fekk trong til aa hosta, og paa same tid tok det til aa svida og verkja i alle lemmer og ledar av, at han laut staa so krokut og brennande stilt. Det var so fælt, at. han sistpaa radt tok til aa letta paa seg og tenkte paa aa springa fram og skrika ut, korleis det so- gjekk, um det var til liv elder ikkje . . . Men idetsame høyrde han grisen att, og med letna bryst seig han ned att og tagde og pusta ut: de… 317692 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>gjekk styngjer av skjelving og brennande hite gjenom han. Han fekk trong til aa hosta, og paa same tid tok det til aa svida og verkja i alle lemmer og ledar av, at han laut staa so krokut og brennande stilt. Det var so fælt, at. han sistpaa radt tok til aa letta paa seg og tenkte paa aa springa fram og skrika ut, korleis det so- gjekk, um det var til liv elder ikkje . . . Men idetsame høyrde han grisen att, og med letna bryst seig han ned att og tagde og pusta ut: denne gongen lyddest ruskinga eit heilt stykkje lenger burte! No vaaga han endeleg aa retta litt. paa dei verkjande lemmerne og, og med det same kika han fram litt... Grisen var ikkje svert langt burte endaa. Han saag det dirra burti ein staur, der han reiv og rimsa, og han saag no, at her var endaa opnare millom staurarne og utryggare, enn han hadde trutt. Det saag radt ut, som um her var verre enn nokon stad, han hadde vore fyrr. Og her som det saag so ovende tett ut! Det var som trolldom. Det gjekk rundt i det stakkars hovude hans; men best som han stod slik og stirde med avskræmde augo, fekk han auga paa noko, som endaa kveikte ei lita von. Den nordre enden av aakeren laag noko høgare uppetter ein liten bakke, og millom staur- topparne saag han no, at deruppe var so tett med<noinclude><references/></noinclude> 0stzo167l9tut0g52cdhg3mqhb3qc7b 317875 317692 2026-04-19T11:24:33Z Johshh 5303 er staurtopparne eit ord? 317875 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>gjekk styngjer av skjelving og brennande hite gjenom han. Han fekk trong til aa hosta, og paa same tid tok det til aa svida og verkja i alle lemmer og ledar av, at han laut staa so krokut og brennande stilt. Det var so fælt, at. han sistpaa radt tok til aa letta paa seg og tenkte paa aa springa fram og skrika ut, korleis det sogjekk, um det var til liv elder ikkje . . . Men idetsame høyrde han grisen att, og med letna bryst seig han ned att og tagde og pusta ut: denne gongen lyddest ruskinga eit heilt stykkje lenger burte! No vaaga han endeleg aa retta litt. paa dei verkjande lemmerne og, og med det same kika han fram litt... Grisen var ikkje svert langt burte endaa. Han saag det dirra burti ein staur, der han reiv og rimsa, og han saag no, at her var endaa opnare millom staurarne og utryggare, enn han hadde trutt. Det saag radt ut, som um her var verre enn nokon stad, han hadde vore fyrr. Og her som det saag so ovende tett ut! Det var som trolldom. Det gjekk rundt i det stakkars hovude hans; men best som han stod slik og stirde med avskræmde augo, fekk han auga paa noko, som endaa kveikte ei lita von. Den nordre enden av aakeren laag noko høgare uppetter ein liten bakke, og millom staurtopparne saag han no, at deruppe var so tett med<noinclude><references/></noinclude> sd8iy9y070d64sdzcouqz1di3napwih 104 135649 317693 2026-04-18T15:53:02Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: staur, at ein aldri kunde sjaa nedpaa marka. Kanskje det var dif, han hadde set, daa han stod burtved hausen midt i aakeren, og so laupe galen veg? Det var urimelegt; men det maatte eileis- ha seg, og um det hadde vore narreri i det fyrr, so kunde ikkje dette vera berre hildring. Det. maatte vera betre aa gjøyma seg der enn her — han saag det skile, topparne stod tett som ei sky! Hadde han berre vore der, aa Gud! Men korleis skulde han koma umerkt fraa stauren her og… 317693 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>staur, at ein aldri kunde sjaa nedpaa marka. Kanskje det var dif, han hadde set, daa han stod burtved hausen midt i aakeren, og so laupe galen veg? Det var urimelegt; men det maatte eileis- ha seg, og um det hadde vore narreri i det fyrr, so kunde ikkje dette vera berre hildring. Det. maatte vera betre aa gjøyma seg der enn her — han saag det skile, topparne stod tett som ei sky! Hadde han berre vore der, aa Gud! Men korleis skulde han koma umerkt fraa stauren her og uppyver? ... Han kika etter grisen. Gudske- lov, — no var han komen endaa litt lenger burt, og sistpaa høyrde han ikkje stort til han. No laut han visst prøva aa lura seg herfraa, fyr udyre kom: att! Og her var han so nære aakerreina, at han kunde springa uppyver burtpaa marka, der det ikkje tusla ... Han stod endaa litt; men grisen var endaa ikkje aa sjan att; — so drog han anden djupt og snikte seg avstad paa tærne . . . Stakkars gut — han skulde berre visst, kvifor det var vorte so stilt, der grisen var! Styggen stod just og gliste med runde augo og lydde etter han, og daa skulde det ikkje stor tusling til, fyr han høyrde det. Og so visste ikkje Eirik orde av, fyr han høyrde eit skræmelegt gruff att, daa han ikkje var komen yver eit halvt steinkast avstad. Han hadde noko fyremun. Han kunde springa mykje betre og no,<noinclude><references/></noinclude> 41ambln2hs8v4nuoa0ejqxpg3nupy31 317876 317693 2026-04-19T11:24:53Z Johshh 5303 317876 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>staur, at ein aldri kunde sjaa nedpaa marka. Kanskje det var dif, han hadde set, daa han stod burtved hausen midt i aakeren, og so laupe galen veg? Det var urimelegt; men det maatte eileis- ha seg, og um det hadde vore narreri i det fyrr, so kunde ikkje dette vera berre hildring. Det. maatte vera betre aa gjøyma seg der enn her — han saag det skile, topparne stod tett som ei sky! Hadde han berre vore der, aa Gud! Men korleis skulde han koma umerkt fraa stauren her og uppyver? ... Han kika etter grisen. Gudskelov, — no var han komen endaa litt lenger burt, og sistpaa høyrde han ikkje stort til han. No laut han visst prøva aa lura seg herfraa, fyr udyre kom: att! Og her var han so nære aakerreina, at han kunde springa uppyver burtpaa marka, der det ikkje tusla ... Han stod endaa litt; men grisen var endaa ikkje aa sjan att; — so drog han anden djupt og snikte seg avstad paa tærne . . . Stakkars gut — han skulde berre visst, kvifor det var vorte so stilt, der grisen var! Styggen stod just og gliste med runde augo og lydde etter han, og daa skulde det ikkje stor tusling til, fyr han høyrde det. Og so visste ikkje Eirik orde av, fyr han høyrde eit skræmelegt gruff att, daa han ikkje var komen yver eit halvt steinkast avstad. Han hadde noko fyremun. Han kunde springa mykje betre og no,<noinclude><references/></noinclude> 9rgcdnj3bwmnyprh2ygxnmy395yks7c 104 135650 317694 2026-04-18T15:53:18Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: etter han hadde pusta ut; men det gagna alt til ingenting; — der var trolldom i aakeren no som fyrr. Daa han kom uppaat nordre enden av aakeren, var der ingen tett skog av staurar der helder, og so kom grisen. Daa kom rædsla rett for aalvore; for no fans her ikkje lenger likning til berging aa augna. At han ikkje helder stod roleg bakum stauren, so kunde han daa kanskje ha sloppe fraa det med live! Det tok til aa flimra for augo hans, og no var det ikkje snakk um aa… 317694 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>etter han hadde pusta ut; men det gagna alt til ingenting; — der var trolldom i aakeren no som fyrr. Daa han kom uppaat nordre enden av aakeren, var der ingen tett skog av staurar der helder, og so kom grisen. Daa kom rædsla rett for aalvore; for no fans her ikkje lenger likning til berging aa augna. At han ikkje helder stod roleg bakum stauren, so kunde han daa kanskje ha sloppe fraa det med live! Det tok til aa flimra for augo hans, og no var det ikkje snakk um aa tia lenger. Han sette i aa skrika og yla og ropa paa far og mor, so det svara i fjella; men ingen annan svara meir no enn fyrr — jau grisen. Han hoppa ende upp og kvein burtpaa aakeren, og medan han nerma seg meir og meir, trøytna Eirik, so han var um aa siga ned; han fekk paa same tid ein styng for bryste, so han var um aa missa teven. No opna udyre alt gape for aa bita yver foten hans... Det var berre ein ting, som i dette augeblik kunde gjeva guten krefter til aa setja paa spronge att med full fart, og det var syne av denne opne kjæften. Med eit kvin, som var so kjøvt, at det berre var sovidt det leet i han, reiv han laus og slengde fraa seg trehesten, som no var komen til aa honga midt frampaa bryste, og var i ein blink avsyne burte millom staurarne. Grisen<noinclude><references/></noinclude> kncmu3vhr2tbqah0d1d0zqwoxucf2k8 104 135651 317695 2026-04-18T15:53:32Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sette og ut eit kvin, men istadenfor aa pila avstad stansa han litt lavøyrd. Han hadde fengje tre- hesten midt i tryne, som var saart og vondt etter ringen, og tok til aa snasa og bita paa 'n fyr han tok paa spronge att. Birik fekk soleis paa nytt lag noko fyresprong; men noko gjøymsle fans ikkje meir enn fyrr. Paa denne vis var han sist- paa komen radt ut aat kanten av aakeren, der røminga hans var byrja, og saag den opne bøen framfor seg, og no nerma grisen seg att.… 317695 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sette og ut eit kvin, men istadenfor aa pila avstad stansa han litt lavøyrd. Han hadde fengje tre- hesten midt i tryne, som var saart og vondt etter ringen, og tok til aa snasa og bita paa 'n fyr han tok paa spronge att. Birik fekk soleis paa nytt lag noko fyresprong; men noko gjøymsle fans ikkje meir enn fyrr. Paa denne vis var han sist- paa komen radt ut aat kanten av aakeren, der røminga hans var byrja, og saag den opne bøen framfor seg, og no nerma grisen seg att... Daa saag han som gjenom ei skodd, at staur- arne paa sudkanten av aakeren, der han endaa ikkje hadde vore, stod tett som ein skog. Kanskje han endaa skulde ha naatt dit, um han hadde nytta fyrespronge godt; men han vaaga det ikkje. Han torde ikkje lenger tru sine eigne augo, der han stod samenkropen bak ein staur. Daa fall augo hans paa steinen, han hadde vore paa. Han skimta huse, han hadde bygt, og bringebærbuskarne og den mjuke mosen, han hadde lege paa, altsaman . . . Der var det, han sat for litt sidan, fri og frelst og trygg for grisen. Der var det, han laag og plukka bær og moroa seg og saag ned til grisen og tirra han . . . Aa Gud, kor han daa var endelaust sæl! Og endaa kunde han ha sote der like sikker og lukkeleg, hadde han berre ikkje vore so utaalug og set<noinclude><references/></noinclude> sbkfp7x4nxi15esiejaty77mft1f4s5 317877 317695 2026-04-19T11:25:19Z Johshh 5303 317877 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sette og ut eit kvin, men istadenfor aa pila avstad stansa han litt lavøyrd. Han hadde fengje trehesten midt i tryne, som var saart og vondt etter ringen, og tok til aa snasa og bita paa 'n fyr han tok paa spronge att. Birik fekk soleis paa nytt lag noko fyresprong; men noko gjøymsle fans ikkje meir enn fyrr. Paa denne vis var han sist- paa komen radt ut aat kanten av aakeren, der røminga hans var byrja, og saag den opne bøen framfor seg, og no nerma grisen seg att... Daa saag han som gjenom ei skodd, at staur- arne paa sudkanten av aakeren, der han endaa ikkje hadde vore, stod tett som ein skog. Kanskje han endaa skulde ha naatt dit, um han hadde nytta fyrespronge godt; men han vaaga det ikkje. Han torde ikkje lenger tru sine eigne augo, der han stod samenkropen bak ein staur. Daa fall augo hans paa steinen, han hadde vore paa. Han skimta huse, han hadde bygt, og bringebærbuskarne og den mjuke mosen, han hadde lege paa, altsaman . . . Der var det, han sat for litt sidan, fri og frelst og trygg for grisen. Der var det, han laag og plukka bær og moroa seg og saag ned til grisen og tirra han . . . Aa Gud, kor han daa var endelaust sæl! Og endaa kunde han ha sote der like sikker og lukkeleg, hadde han berre ikkje vore so utaalug og set<noinclude><references/></noinclude> m1r3wg6n16arktqq101sq6x93n2yxjn 104 135652 317696 2026-04-18T15:53:51Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: betre paa den falske aakeren! Det hadde visst ikkje vore so lengje, fyr ho mor hadde kome heim og jagt grisen. Og sjølv um han hadde lote sitja der til imorgon, kva var det mot denne ulukka? No skilde den opne enga han fraa steinen som eit hav! Syne tok til aa dirra upp og ned for augo hans, medan han høyrde grisen tusla burti ein staur ... Daa fekk han ein tanke, svint som eit ljon, ein vill tanke. Um han vaaga seg ut paa vidda og prøvde aa naa steinen att... Det k… 317696 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>betre paa den falske aakeren! Det hadde visst ikkje vore so lengje, fyr ho mor hadde kome heim og jagt grisen. Og sjølv um han hadde lote sitja der til imorgon, kva var det mot denne ulukka? No skilde den opne enga han fraa steinen som eit hav! Syne tok til aa dirra upp og ned for augo hans, medan han høyrde grisen tusla burti ein staur ... Daa fekk han ein tanke, svint som eit ljon, ein vill tanke. Um han vaaga seg ut paa vidda og prøvde aa naa steinen att... Det kunde gaa paa live laust; men var det betre aa staa her, til grisen kom og tok han? Han saag paa steinen endaa ein gong — so spratt han upp. Han vaaga det! Han laut prøva seg til det ytste fyr han gav seg yver, og her var ikkje stunder til aa tenkja seg um. Det fekk gaa som det kunde, og avstad bar det i vitlaust sprong. Han var no so utmasa av alt spronge, at han ikkje var komen stort meir enn tilhelvtar burtpaa flaata, fyr det var som um bryste vilde sprengjast; men han kava paa likevel. Som vel var saag grisen han ikkje, fyr han var komen eit godt stykkje burt, og daa stansa han endaa litt burtved stauren Eirik hadde sta' attved. Han hadde rive av seg halsplagge sit der, og dette laut grisen nasa paa. Daa Eirik saag det, slengde<noinclude><references/></noinclude> ln8h3vhfuz9oo28s1fcst6enb4zxusa 104 135653 317698 2026-04-18T15:54:47Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: han etter seg straahatten og daasen og kniven sin og — og so naadde han steinen og laag paa mosen att! Soleis vart han liggjande som naamen ei god stund og berre pusta, so det leet nedi bryste, og daa han endeleg orka aa røra seg att, drog han seg radt upp paa høgste toppen av steinen, liksom det var endaa tryggare der. Daa var grisen komen midt burt paa flaata og stod og beit og trampa hol i den fine straahatten, som Eirik hadde vore so byrg av og glad i, sidan han… 317698 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>han etter seg straahatten og daasen og kniven sin og — og so naadde han steinen og laag paa mosen att! Soleis vart han liggjande som naamen ei god stund og berre pusta, so det leet nedi bryste, og daa han endeleg orka aa røra seg att, drog han seg radt upp paa høgste toppen av steinen, liksom det var endaa tryggare der. Daa var grisen komen midt burt paa flaata og stod og beit og trampa hol i den fine straahatten, som Eirik hadde vore so byrg av og glad i, sidan han fekk 'n ny for fjortan dagar sidan. Litt etter nasa udyre upp daasen og tok 'n i kjæften, so det knast og brast — denne rare daasen, som han hadde vore rædd for som ein augestein. Men Eirik saag paa alt dette med rolege augo og sukka ikkje for det eingong. ''Han sjølv'' var frelst fraa grisen, so var det ikkje noko aa bry seg um alt det andre. — Det var fyrst langt um lengje, han orka aa reisa seg upp. Daa leska han seg med saftuge bringebær og pusta i lange drag — aa kor det var godt! Og denne steinen, som han sat so herlegt og trygt paa, hadde han lete seg lokka ned av og ut i dei fælslegaste faarar! Han kunde ikkje skyna, korleis slikt hadde kunne gaa til, og han saag inn- yver Storaakeren. Aa trolldom! No saag det paa nytt lag ut<noinclude><references/></noinclude> l3yupfswle0xpre597ltxw3mvrq1tgs 104 135654 317699 2026-04-18T15:55:07Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: som um kornstaurarne stod so tett yver heile aakeren, at ein maatte kunna gjøyma seg burt for ein katt derinne. — — Eirik — er det du? Kor vart det av deg, som ikkje kom att med tobak, din slarv!« ropa det burtved løda. Det var han far, som stod burtved nova og hadde fengje auga paa han. »Aa grisen!« ropa Eirik med ynkelegt mæle. Grisen — er han ute daa? Og kanskje det er du, som hev skraala so?« spurde far og kom burtaat steinen. »Ja, han braut ned d… 317699 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>som um kornstaurarne stod so tett yver heile aakeren, at ein maatte kunna gjøyma seg burt for ein katt derinne. — — Eirik — er det du? Kor vart det av deg, som ikkje kom att med tobak, din slarv!« ropa det burtved løda. Det var han far, som stod burtved nova og hadde fengje auga paa han. »Aa grisen!« ropa Eirik med ynkelegt mæle. Grisen — er han ute daa? Og kanskje det er du, som hev skraala so?« spurde far og kom burtaat steinen. »Ja, han braut ned døra og ...< byrja Eirik; men meir fekk han ikkje fram. Tanken paa alle dei fæle faarar, han hadde gjenge gjenom, tok han, so graaten braut fram. Han gret, daa han far lyfte han ned av steinen; han gret, etter han var komen inn i kjøken til henne mor, og det var berre med staming og hiksting han endeleg kunde fortelja, korleis det heile var gjenge til. Han heldt endaa paa aa hiksta so smaatt, daa han ei stund etter sat i grua med ei pannekaka og varm kaffi attaat, som han fekk av mor til trøyst for grisestøkken.<noinclude><references/></noinclude> i6mizme29w0bf3kn8q4u1oddzilnko0 104 135655 317700 2026-04-18T15:55:37Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>{{c|{{xx-større|Vondt samvit}} }}<noinclude><references/></noinclude> glksl0kgh3oz8c3mg66mqe3nppgd195 104 135656 317701 2026-04-18T15:55:44Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 104 135657 317702 2026-04-18T15:56:33Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{Stor initial|U}}ppaa Bekkebø var der tvo jamnaldruge gut- ungar, Ola og Berdines. Ola var son hans Halvard vestistova, og Berdines — han heitte etter gamle-Bjørn, bestefar sin — var son hans Per austistova. Dei var beggje eldst av borna i kvar si stova, og der fans ikkje fleire sopass store gut- ungar paa garden. Dei hadde difor vore leike- brør og kammeratar radt fraa dei lærte aa gaa. Og gode vener og kammeratar hadde dei stødt wore; ein skulde visst ikkje oft… 317702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{Stor initial|U}}ppaa Bekkebø var der tvo jamnaldruge gut- ungar, Ola og Berdines. Ola var son hans Halvard vestistova, og Berdines — han heitte etter gamle-Bjørn, bestefar sin — var son hans Per austistova. Dei var beggje eldst av borna i kvar si stova, og der fans ikkje fleire sopass store gut- ungar paa garden. Dei hadde difor vore leike- brør og kammeratar radt fraa dei lærte aa gaa. Og gode vener og kammeratar hadde dei stødt wore; ein skulde visst ikkje ofta ha set tvo gut- ungar so snilde mot einannen. Ingen hadde set «dei vera i haare paa einannen som andre jamn- aldringar. Ein hadde ikkje ofta høyrt dei seia eit vondt ord til einannen eingong. Men det kom seg vel av, at dei ikkje var so jamnsterke som «dei var jamngamle. Berdines hadde vore mykje sjukleg, daa han var lite barn, og han var endaa veikleg og bleik og mjov. Ola var derimot tjukk og stor etter alderen og so sterk, at han kunde lyfta Berdines yver bekken, naar det galdt. Trefte det so stundom,<noinclude><references/></noinclude> 4yn3liemsqb37ci7rr1lvzh8c1rb35w 104 135658 317703 2026-04-18T15:56:53Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: at dei vart usams um eitkvart, so visste Ber- dines altid, at Ola hadde yvermakta; han torte difor ikkje anna enn gjeva etter og tia. Det var soleis altid vorte fred og venskap att strakst. Og naar Berdines var rimeleg og fann seg i aa vera undermann, so var Ola paa si sida rimeleg han og. Han var ikkje slik, at han fann moro i aa vera uvyrden og vond, berre avdi han hadde makt til det. Han stod stødt paa Berdines si sida mot all urett fraa andre. Hadde han noko: god… 317703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>at dei vart usams um eitkvart, so visste Ber- dines altid, at Ola hadde yvermakta; han torte difor ikkje anna enn gjeva etter og tia. Det var soleis altid vorte fred og venskap att strakst. Og naar Berdines var rimeleg og fann seg i aa vera undermann, so var Ola paa si sida rimeleg han og. Han var ikkje slik, at han fann moro i aa vera uvyrden og vond, berre avdi han hadde makt til det. Han stod stødt paa Berdines si sida mot all urett fraa andre. Hadde han noko: godt, so dela han det jamt med leikebroren sin. Naar dei bygde seg hus, stelte til kjøyregreidor elder kva det var, so var han altid snarast og mest hendug til aa faa det til, liksom han var sterkast; men sosnart han var ferdug med sit, hjelpte han Berdines. Og han gjorde det mest. likso godt aat han som aat seg sjølv — berre ikkje fult so godt. Naar han var yvermann og meistar, so vilde han gjerne ha eit lite yvertak, so folk kunde sjaa, at han var best. Og det vaaga Berdines ikkje aa seia noko paa. Hadde han furta for det nokon gong, so hadde Ola ogso furta og ikkje vilt hjelpa han med noko, og det var verre. Han maatte difor takka til, at Ola gjorde det sopass bra aat han som det var. — Sistpaa var det kome til aa gaa soleis med alt dei leika med: Ola hadde det.<noinclude><references/></noinclude> fusvyrsl07yb1f1bx0j6tb93uuz4ot1 104 135659 317704 2026-04-18T15:57:24Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: beste, og Berdines hadde ikkje det ringaste, sa Ola, men det nestbeste. Liksom alle born, som ikkje hev stort lag, var dei svere til aa byggja og ha altslags gards- bruk lik dei vaksne. Dei sette hus paa pinnar uppetter alle smalhus og stabursveggjerne, dei hadde fultupp av hestar og sledar og greidor; men allermest med drift hadde dei uppunder ei lita ufs strakst ovanfor tune. Der var smaa, fine skaarar i berge, som dei hadde til sætrar, og paa gras- torvorne nedanunder hadd… 317704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>beste, og Berdines hadde ikkje det ringaste, sa Ola, men det nestbeste. Liksom alle born, som ikkje hev stort lag, var dei svere til aa byggja og ha altslags gards- bruk lik dei vaksne. Dei sette hus paa pinnar uppetter alle smalhus og stabursveggjerne, dei hadde fultupp av hestar og sledar og greidor; men allermest med drift hadde dei uppunder ei lita ufs strakst ovanfor tune. Der var smaa, fine skaarar i berge, som dei hadde til sætrar, og paa gras- torvorne nedanunder hadde dei heimejorder. Der hadde dei hus av altslags storleik og skap; der hadde dei kjyr og smale og mykje meir, og uppetter berge hadde dei bygt vegjer for fenaden sin. Dei vaksne gjekk ofta upp og saag paa det um sundagarne, og dei sagde alle, at det var mykje til gardsgreidor. For ikkje lengje sidan var Ola og Berdines byrja aa gaa i skulen og var vortne kjende med gutarne utpaa grannegardarne. Daa tok dei og til aa koma hit um sundagarne av og til, og dei saag med endaa større undring paa alt uppunder ufsa. Dei hadde ingenting so gildt som detteher. Men det, som han Ola aatte, det var no bas, like- det sagde dei alle. Berdines var reint glup til aa fura det til; men Ola var meistar, lell! Ola raudna glad og kaut, og sjølv Berdines saag med store augo paa venen sin.<noinclude><references/></noinclude> l7cujxbu8hm6sche87vm91x9b6evu4b 104 135660 317705 2026-04-18T15:57:44Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Det leid fram paa vaaren; bakkarne grønka, og sola skein. Uppunder den litle ufsa grønka det fyrst av alle stader paa garden; for ho snudde beint mot sola, og dei tvo gutarne var der so ofta dei ikkje var sette til aa gjera nokoslags »tilgagnse. Det var dubbelt gildt aa byggja og bu der no etter den lange innestengjinga um vinteren, og der var so mykje, som var nedtyngt av snøen og trong vøling. — Daa trefte det seg ein dag, just som dei arbeidde og prata paa det… 317705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Det leid fram paa vaaren; bakkarne grønka, og sola skein. Uppunder den litle ufsa grønka det fyrst av alle stader paa garden; for ho snudde beint mot sola, og dei tvo gutarne var der so ofta dei ikkje var sette til aa gjera nokoslags »tilgagnse. Det var dubbelt gildt aa byggja og bu der no etter den lange innestengjinga um vinteren, og der var so mykje, som var nedtyngt av snøen og trong vøling. — Daa trefte det seg ein dag, just som dei arbeidde og prata paa det beste, at dei fekk auga paa ein framandkar, som kom upp- etter vegen nedanfor husa. Han gjekk med høg hatt og hadde stav i honda. 'Kven kunde det vera? Dei stansa med done sit og gjekk forvitne nedyver; for det var "kje rett ofta, der kom framandfolk tilgards. Kven visste . . . det var kanskje skulemeistaren, som kom og vilde halda yverhøyring . . .? Han hadde nettupp ein slik høg hatt, han og . >. Det var Berdines, som sagde dette, og han var vorten bleik. Den karslege Ola svara ikkje, og han var mest likso bleik og hiren, han med; for med<noinclude><references/></noinclude> fx81svfx12a5xse7lmb1fs91peuoqzc 317706 317705 2026-04-18T15:58:11Z Johshh 5303 317706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{c|2}} Det leid fram paa vaaren; bakkarne grønka, og sola skein. Uppunder den litle ufsa grønka det fyrst av alle stader paa garden; for ho snudde beint mot sola, og dei tvo gutarne var der so ofta dei ikkje var sette til aa gjera nokoslags »tilgagnse. Det var dubbelt gildt aa byggja og bu der no etter den lange innestengjinga um vinteren, og der var so mykje, som var nedtyngt av snøen og trong vøling. — Daa trefte det seg ein dag, just som dei arbeidde og prata paa det beste, at dei fekk auga paa ein framandkar, som kom upp- etter vegen nedanfor husa. Han gjekk med høg hatt og hadde stav i honda. 'Kven kunde det vera? Dei stansa med done sit og gjekk forvitne nedyver; for det var "kje rett ofta, der kom framandfolk tilgards. Kven visste . . . det var kanskje skulemeistaren, som kom og vilde halda yverhøyring . . .? Han hadde nettupp ein slik høg hatt, han og . >. Det var Berdines, som sagde dette, og han var vorten bleik. Den karslege Ola svara ikkje, og han var mest likso bleik og hiren, han med; for med<noinclude><references/></noinclude> f786jr8h5m8gh8y6sqkmm04oym69unq 104 135661 317707 2026-04-18T15:58:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: leksa — det var just den tredje artikkel — hadde dei det ikkje paa naama nære i so god orden som med husa uppunder ufsa. Dei var stansa uppved smidja hans Tormo og stod og nidstirde. Daa fekk dei auga paa, at framandkaren hadde mykje myrkt skjegg, og det hadde skule- meistaren ikkje. Idetsame stansa han litt og saag uppyver, og daa han saag dei, vitta han med honda. »Men du . ... trur eg ikkje det er han mor- bror!« sagde Ola. »Ja so verkele' . . .« sa Berdi… 317707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>leksa — det var just den tredje artikkel — hadde dei det ikkje paa naama nære i so god orden som med husa uppunder ufsa. Dei var stansa uppved smidja hans Tormo og stod og nidstirde. Daa fekk dei auga paa, at framandkaren hadde mykje myrkt skjegg, og det hadde skule- meistaren ikkje. Idetsame stansa han litt og saag uppyver, og daa han saag dei, vitta han med honda. »Men du . ... trur eg ikkje det er han mor- bror!« sagde Ola. »Ja so verkele' . . .« sa Berdines høgt; og daa den framande kom nærare, vart dei visse. Der datt som ein stein av bringa paa dei, og dei sette i aa læ høgt av gleda. Verkeleg, det var han morbror! Det var anna enn yverhøyring, det. Dei gløymde med eit den tredje artikkel, som um han aldri skulde vore til, leet husebyg- gjinga vera og foor forhipne nedyver. Mødrarne deira var halvsystrar og hadde ein bror; han var altso morbror til beggje gutarne. Og det var vel noko til mann, denne morbroren. Han var landhandlar og hadde store, fine hus nedpaa stronda nærved kjyrkja. Naar Ola og Berdines stundom um sumaren fekk vera med til kjyrkje, so var dei altid inne hjaa han og fekk<noinclude><references/></noinclude> 8k5fnm5vz3hmnrevxdhkv4dtwjyr4ay 104 135662 317709 2026-04-18T16:55:22Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sukkergodt og kaffi og fekk sjaa so mykje rart. Skildri paa veggjerne, ein papegøye, ein speledaase og altslag. Og naar han stundom kom herupp, so hadde han jamt noko i lommarne aat dei; kringlor elder søte sniglar og bon-bon. Og kanskje han hadde noko idag og . . . Daa dei kom ned millom husa, var han alt gjengen inn. Staven hans stod utanfor døra hjaa far aat Berdines; han maatte vera der. Berdines foor inn med det same; men Ola stansa utfor døra. Det var litt skamlegt aa k… 317709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sukkergodt og kaffi og fekk sjaa so mykje rart. Skildri paa veggjerne, ein papegøye, ein speledaase og altslag. Og naar han stundom kom herupp, so hadde han jamt noko i lommarne aat dei; kringlor elder søte sniglar og bon-bon. Og kanskje han hadde noko idag og . . . Daa dei kom ned millom husa, var han alt gjengen inn. Staven hans stod utanfor døra hjaa far aat Berdines; han maatte vera der. Berdines foor inn med det same; men Ola stansa utfor døra. Det var litt skamlegt aa koma snaapande beint inn i annenmanns stova, naar der var framand- folk og ein ikkje hadde plent noko aa gaa etter. Men inn i gongen kunde han ikkje halda seg for aa gaa um der kunde vera eitkvart lite aa sjaa der. Og det var 'kje rett lengje bia, fyrr der vart noko aa sjaa. Daa han morbror hadde buldra og snakt inne ei stund, gjekk døra upp, og ut kom Berdines læande og med lysande augo og heldt noko under trøya. >Kva er det? kviskra Ola. Berdines svara ikkje; berre lo og dansa framum og av uti gongdøra. Daa tok han ende- leg fram det han bar paa, og kven kan so gita, kva det var? Jan, det var ein hund, utskoren av tre. Han var blenkjande raudmaalt, hadde høge øyro, blanke augo og fin, krølla rumpa.<noinclude><references/></noinclude> 4qx8nwedxzwg66kvcxow3p8ikhuhfrs 104 135663 317710 2026-04-18T16:55:36Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Morbror hadde kjøpt han i by'n, hadde han sagt, og hans eigne barn hadde ogso fengje slike dyr. Ein skulde aldri ha set noko so rart. Det var anna enn ei kringla elder ein sukkerklump, det! Ola hadde snaudt havt bunden i henderne i eit sekund, fyrr Berdines laut faa han att, og han dansa rundt utpaa hella med han. »Men ... hadde han berre denne eine?« spurde Ola laagt og usikkert. »Det veit eg ikkje«, sa Berdines; »men — det er sant . . . daa eg gjekk ut, spurde… 317710 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Morbror hadde kjøpt han i by'n, hadde han sagt, og hans eigne barn hadde ogso fengje slike dyr. Ein skulde aldri ha set noko so rart. Det var anna enn ei kringla elder ein sukkerklump, det! Ola hadde snaudt havt bunden i henderne i eit sekund, fyrr Berdines laut faa han att, og han dansa rundt utpaa hella med han. »Men ... hadde han berre denne eine?« spurde Ola laagt og usikkert. »Det veit eg ikkje«, sa Berdines; »men — det er sant . . . daa eg gjekk ut, spurde han morbror, um ikkje han Ole-far var heime idag. Hadde han verkeleg spurt etter Ole far? Ola tok til aa staa som paa gløder. Det fekk ”kje hjelpa, um det var snaapale aa koma inn paa ei tid som denne — han maatte inn. Han fekk helder spinna upp eit elder anna til erind — og inn foor han. Og det gjekk ikkje ringare for han enn for Berdines. Han morbror var ein framifraa mann. Han brydde seg skitt-ivald, um Ola hadde nokoslags erind elder ikkje. Han klappa han paa hovude og kalla han ein rask gut; prilla han under hoka (som han altid var so sleim til aa gjera), kalla han Ole-fal og spurde tilslut, um han ikkje snart vilde koma ned og hjelpa han paa kraambuda. Og daa det var gjort, tok han ned i den store trøyelommen sin — og<noinclude><references/></noinclude> 79gc1wqgxv0cjur0cmr8dknl28th1wd 104 135664 317711 2026-04-18T16:55:54Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: so kom Ola ut med noko under trøya, han og. Det var ein katt. Og var det ei syn aa sjaa hunden, so var katten ei syn, han med. Han var maalt med fine, gule prikkar; han hadde lang rumpa og stod som um han lurde etter ei mus. No var gleda full, no daa dei hadde kvar sit dyr, som dei kunde syna einannen og bytast med aa finna fint. Det var ikkje lengje, fyrr dei hadde synt alle paa garden, kva dei hadde fengje, og daa han morbror ei stund etter gjekk att, foor dei upp… 317711 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>so kom Ola ut med noko under trøya, han og. Det var ein katt. Og var det ei syn aa sjaa hunden, so var katten ei syn, han med. Han var maalt med fine, gule prikkar; han hadde lang rumpa og stod som um han lurde etter ei mus. No var gleda full, no daa dei hadde kvar sit dyr, som dei kunde syna einannen og bytast med aa finna fint. Det var ikkje lengje, fyrr dei hadde synt alle paa garden, kva dei hadde fengje, og daa han morbror ei stund etter gjekk att, foor dei upp aat ufsa og vilde sjaa, korleis dei nye, rare dyra vilde ta seg ut, naar dei vart sette inn i husa der. Og det kunde henda, dei tok seg ut der! Alt dei fyrr hadde helde gjevt — hundarne og hestarne av furubork og kyrne, som var tilskorne av trekjeppar — heile greida vart reint simpelt og kvardagslegt mot denne nye glansen. Dei var snart samde um, at sjølve husa var for smau, og ringe for so staselege ting som hunden og katten. Imorgon dag — naar dei hadde meir tid for seg — laut dei ta paa aa riva ned nokre av dei gamle og byggja upp kvar sit stort, fint hus. Men ... hm... kventru var finast elder best av desse tvo — hunden elder katten? Det var han Ola, som kom med dette spursmaale. I den fyrste gleda yver det nye hadde ingen<noinclude><references/></noinclude> 05m4mkclb6x9uk7hhhcphe2b9nr5ha6 104 135665 317712 2026-04-18T16:56:19Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: tenkt paa det elder nemnt det; men no kunde Ola ikkje lata vera aa slaa det paa snakk. Han hadde altid vore eit lite stig framum Berdines; han hadde altid havt det beste — ser- leg her uppunder ufsa — og so kunde han nok lika aa ha ein liten fyremun no og. Hunden var svert fin, sa han. Ovende fin. Alle kunde sjan det. Men naar ein snag vel etter, trudde han likevel, at katten hans var maalt med litt finare prikkar og hadde finare krøll paa rumpa — totte kje Berdi… 317712 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>tenkt paa det elder nemnt det; men no kunde Ola ikkje lata vera aa slaa det paa snakk. Han hadde altid vore eit lite stig framum Berdines; han hadde altid havt det beste — ser- leg her uppunder ufsa — og so kunde han nok lika aa ha ein liten fyremun no og. Hunden var svert fin, sa han. Ovende fin. Alle kunde sjan det. Men naar ein snag vel etter, trudde han likevel, at katten hans var maalt med litt finare prikkar og hadde finare krøll paa rumpa — totte kje Berdines og det? Hm ... nei, det totte han ikkje so plent, sa Berdines og vart litt lang i andlite. Han var so glad i hunden sin, at han for denne eine gon- gen hadde svert lite hug til aa staa etter. Hunden var litt større og likso fint maalt, so han maatte daa vel vera mindst jammngod med katten, meinte han. Ola kunde med seg sjølv ikkje nekta det. Det var idetheile ikkje lett aa finna noko, som gjorde katten finare. »Ja ja . . . lat dei vera jamngode daa... solengje . . .« sa han — han gjorde seg so snild, at han gjekk med paa det for denne gongen. »Men katten min er godt jamnfin med hunden, det ser du vel,« sa han.<noinclude><references/></noinclude> otig2qurtrd6zo34nl8q6vj58tytwoy 104 135666 317713 2026-04-18T16:56:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Nei . . . daa vilde Berdines ikkje gaa med paa det helder. Han totte med seg sjølv, at hunden var finare enn katten — sidan dei no var komne inn paa dette spursmaale um rangen. Han vilde slettikkje byta, og han vart med eit so modug, der han stod. Naar han fyrr hadde prøvt aa staa paa, at han hadde noko, som var so godt elder betre enn Ola sit, so hadde han Ola berre kunne nekta aa hjelpa han med nokoslags; so var han komen radt etter. Men so saag han med eit, at O… 317713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Nei . . . daa vilde Berdines ikkje gaa med paa det helder. Han totte med seg sjølv, at hunden var finare enn katten — sidan dei no var komne inn paa dette spursmaale um rangen. Han vilde slettikkje byta, og han vart med eit so modug, der han stod. Naar han fyrr hadde prøvt aa staa paa, at han hadde noko, som var so godt elder betre enn Ola sit, so hadde han Ola berre kunne nekta aa hjelpa han med nokoslags; so var han komen radt etter. Men so saag han med eit, at Ola aldri var slik meistar, at han kunde stella til noko, som var betre enn hunden. Og det kunde vera gildt aa ha eitkvarslag, som gjekk for aa vera best eingong — naar det verkeleg var best. »Eg tykkjer helder, at bunden min er fult jamgod med katten og litt finare og! Sjaa paa øyro hans — du ser daa vel dei stend byrgare,« sa han. »So? Kor kan du seia slikt,« sa Ola, og det var ”kje fritt, han alt vart sær paa denne stiv- skapen; mindst hadde han venta det, sidan han totte, han sjølv hadde vore so rimeleg. »Ja, men du ser daa . . .« stama Berdines. »Aa skitt med dei øyro! Eg høyrer, du skynar det ikkje, tosken du er,« sa Ola. »Katten min hev og byrge øyro, og vil du kje tru, at<noinclude><references/></noinclude> 125adkmr3vg08p4jw8ox8mwlftqfwk2 104 135667 317714 2026-04-18T16:56:38Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: han er likso god elder kanskje betre enn hunden, so kann me spyrja, kva andre meinar.« Ja ja... det hadde 'kje Berdines helder noko imot. Dei tok til aa sjaa paa husa att og raadleggja um, korleis dei skulde stella det imorgon; men det vilde "kje gaa rektig. Det var liksom vorte litt kaldt millom dei, sidan Ola var komen med dette um rangen. Dei gjek snart heim-att. Daa dei var komne ned i tune, saag Berdines mor si burti kjøkendøra, og so sagde han, at dei skuld… 317714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>han er likso god elder kanskje betre enn hunden, so kann me spyrja, kva andre meinar.« Ja ja... det hadde 'kje Berdines helder noko imot. Dei tok til aa sjaa paa husa att og raadleggja um, korleis dei skulde stella det imorgon; men det vilde "kje gaa rektig. Det var liksom vorte litt kaldt millom dei, sidan Ola var komen med dette um rangen. Dei gjek snart heim-att. Daa dei var komne ned i tune, saag Berdines mor si burti kjøkendøra, og so sagde han, at dei skulde gaa burt til henne og spyrja, kven ho totte var finast av hunden og katten. Dei so gjorde, cg ho skrepte svert yver beggje. Men sistpaa sa ho det same som Ber- dines, likevel. Skulde ein nettupp sjaa etter nokon skil, so totte ho, at hunden var litt vænare. »Det sa eg heile tida!« ropa Berdines glad. »Aa eg tore vaaga katten min likevel, eg!« sagde Ola og kaldlo berre. Dette sagde kje stort, tenkte han; for det var rimelegt nok, at Berdines fekk medhald av si eigja mor, korleis hunden enn var. Han sagde, at dei skulde burtaat den andre stova og spyrja der med det same; men Berdines vilde helder, at det skulde vera til imorgon; for det leid tilkvelds og tok til aa myrkna no, og han var trøytt og vilde gjøyma hunden.<noinclude><references/></noinclude> 163tvez4gnjyd6bqzthpxwvbt2y19kv 104 135668 317715 2026-04-18T16:56:55Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Ja ja, Ola kunde altid venta, han og, og dei vart samde um, at dei skulde gjøyma hunden og katten paa ein stad uppi eit skaap her til morgons. Der stod dei tryggast, sa Berdines, og Ola sjølv klauv upp paa ein stol og sette dei varleg upp. {{c|3.}} Sosnart Ola hadde ete tilmorgons dagen etter, gjekk han burt aat grannestova og vilde henta katten sin, og dei tvo rare dyra vart tekne ned or skaape blanke og velhaldne. Mest alle hus- folka var just inne, og dei skrepte… 317715 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Ja ja, Ola kunde altid venta, han og, og dei vart samde um, at dei skulde gjøyma hunden og katten paa ein stad uppi eit skaap her til morgons. Der stod dei tryggast, sa Berdines, og Ola sjølv klauv upp paa ein stol og sette dei varleg upp. {{c|3.}} Sosnart Ola hadde ete tilmorgons dagen etter, gjekk han burt aat grannestova og vilde henta katten sin, og dei tvo rare dyra vart tekne ned or skaape blanke og velhaldne. Mest alle hus- folka var just inne, og dei skrepte yver hunden og katten idag som igaar. Den morbroren, det var rette karen te finna paa det. »Men kven tykkjer de er allerfinast?«< ropa Berdines, som just hadde fengje klærne paa seg. No var det han, som hadde mest hastverk med dette spursmaale um fyrerangen, sidan han hadde fengje medhald av mor si igaarkveld. Alle tenkte seg litt um; men so sa dei det same som ho, dei og: hunden var bas likevel. Berdines smilte og raudna av gleda og hoppa burtyver golve med hunden; men Ola stod berre og mylte. »Det er vel ikkje alle, som seier det,« sa han litt mutt, og so gjekk han med katten sin.<noinclude><references/></noinclude> daa8sd20zc6i7t458w1sw1wkoqnr3z0 104 135669 317716 2026-04-18T16:57:12Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Men jau — det saag altfor mykje ut til dess, at alle meinte just det same. Frampaa dagen kom Berdines burt aat stova til Ola og hadde hunden med. Ola slog strakst paa, kva dei her meinte um hunden og katten, og han prøva paa alle maatar aa faa dei til aa sjaa, at katten var fin og ikkje eit haar ringare enn hunden. Ja — dei saag han var fin, sa dei. Reint apartaa var han. Men hunden heldt dei tilslutt litt betre, lell. Litegrann; lite-pikke-tær. Det sa ho mor og te… 317716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Men jau — det saag altfor mykje ut til dess, at alle meinte just det same. Frampaa dagen kom Berdines burt aat stova til Ola og hadde hunden med. Ola slog strakst paa, kva dei her meinte um hunden og katten, og han prøva paa alle maatar aa faa dei til aa sjaa, at katten var fin og ikkje eit haar ringare enn hunden. Ja — dei saag han var fin, sa dei. Reint apartaa var han. Men hunden heldt dei tilslutt litt betre, lell. Litegrann; lite-pikke-tær. Det sa ho mor og tenestegjenta, og det same sa ei kona fraa grannegarden, som just var der. Det nytta "kje, um ein synte dei dei fine, gule prikk- arne paa katten aldri so mykje; dei stod paa sit. Ola vart sistpaa so arg, at han gjekk beint ut. Det kjæringtøyse . . . det brydde "kje han seg um aa høyra paa. Daa fekk han auga paa han Tarald, teneste- guten; han stod burtved løda og hogde ved. Kvatru vilde han seia? Ham var visst vitugare enn alle dei andre toskehovud. Han var altid so slug i kortspel og altslag, han Tarald, og no maatte han daa vel kunna skyna, at katten var mindst lÆso fin som hunden. Og hadde han medhald av ein vaksen kar som Tarald, so brydde han seg skitt, um der stod sju kvinfolk imot. Han gjekk inn i døra att og ropa paa Ber-<noinclude><references/></noinclude> 3o6zdjxbdo9vgj6vfu5v59uen8tq09r 104 135670 317717 2026-04-18T16:57:25Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: dines, og litt etter stod dei burte hjaa Tarald med kvar sit dyr. »Mykje til stas detteher, san,« sa han og stod og fingra paa dyra. Men finast? Ja, du maa so seia... Ola lagde ut um dei gule prikkarne att, best han kunde, og Tarald stod paa nytt lag og humsa og fingra; men daa han høyrde, at Ola var so strid paa dette spursmaale um rangen, smilte han med eitt løynsk og sa, at hunden var ein god snupp finare. Mykje finare og. Ein maatte daa biske-meg kunna sjaa det,… 317717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>dines, og litt etter stod dei burte hjaa Tarald med kvar sit dyr. »Mykje til stas detteher, san,« sa han og stod og fingra paa dyra. Men finast? Ja, du maa so seia... Ola lagde ut um dei gule prikkarne att, best han kunde, og Tarald stod paa nytt lag og humsa og fingra; men daa han høyrde, at Ola var so strid paa dette spursmaale um rangen, smilte han med eitt løynsk og sa, at hunden var ein god snupp finare. Mykje finare og. Ein maatte daa biske-meg kunna sjaa det, sa han og tok til aa hogga att. No tok Ola til aa verta fult sint og kalla Tarald ein tosk; men daa grein Tarald berre endaa meir og sa, at hunden var eit skrepsdyr; men katten var berre — ein katt! Han sagde beintfram det: berre ein katt. Aat det lo han høgt, so ein kunde sjaa langt inn i kjeften paa han, og Berdines kunde kje halda seg: han lo høgt, han med. Og so briska han med hunden sin og synte han fram for Tarald endaa ein gong. Det var som um han var dubbelt glad i han, sidan han denne gongen slapp for aa vera undermann og ha det ringaste. Men Ola vart sprutraud og gjekk sær og ulken inn aat stova att. Ei stund etter kom Berdines inn etter han og spurde, um dei ikkje skulde upp aat ufsa og<noinclude><references/></noinclude> esxlcpr88a4vypdda8p713xpvzllhpw 104 135671 317718 2026-04-18T16:57:39Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: byggja nye hus, som dei hadde snakka um igaar. Ola svara mutt, at han hadde "kje tid og snudde seg likesæl fraa han. Med det maatte Berdines gaa. Der stod Ola att med katten. Han hadde altid vore noko meir enn Berdines og aatt det beste, og skulde han no ikkje eingong vera jamngod med den ungen? Nei, naar alle sa det, so maatte det nok vera so og, at hunden var finare. Han totte det igrunnen sjølv og no — naar han skulde seia plent som han meinte. No, sidan alle… 317718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>byggja nye hus, som dei hadde snakka um igaar. Ola svara mutt, at han hadde "kje tid og snudde seg likesæl fraa han. Med det maatte Berdines gaa. Der stod Ola att med katten. Han hadde altid vore noko meir enn Berdines og aatt det beste, og skulde han no ikkje eingong vera jamngod med den ungen? Nei, naar alle sa det, so maatte det nok vera so og, at hunden var finare. Han totte det igrunnen sjølv og no — naar han skulde seia plent som han meinte. No, sidan alle sa det. Han sette seg myrk og tverr med henderne under hoka burtved vindauga; lest som han les paa leksa si; men saag igrunnen ikkje i boka... Men der var daa berre ein liten skil paa hunden og katten — det sa alle; det maatte vera berre vrangskap av han Tarald, naar han sa noko anna. Og han, Ola, hadde daa so mange andre ting, som var best — um Berdines no hadde denne velsigna hunden. Med dette prøva han aa trøysta seg; men det vilde "kje hjelpa. Naar han tenkte paa, kor- leis Berdines gjekk og briska for heile garden med det finaste dyre, og kor glad han var av aa faa medhald av alle, kom alt anna reint burt for han. At Berdines var so glad — det stakk han aller-<noinclude><references/></noinclude> h36j3ybiy67r9ptk7g93tl5cz1uprrl 104 135672 317719 2026-04-18T16:57:56Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: mest. Kvifor skulde plent han faa det ringaste og lota staa tilskamdar for den ungen ... han, som altid hadde vore so mykje duge- legare? Var ikkje landhandlaren morbror aat honom likso vel som aat Berdines? Han tok til aa finna, at han var vanvyrdt og tilsidesett og vart meir og meir ulken. Katten stod fin og blank framfor han i glaskarmen; men han saag ikkje lenger, at han var fin, sidan hunden var finare. Heile glansen i dei gule prikkarne visna for han. Han tok… 317719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>mest. Kvifor skulde plent han faa det ringaste og lota staa tilskamdar for den ungen ... han, som altid hadde vore so mykje duge- legare? Var ikkje landhandlaren morbror aat honom likso vel som aat Berdines? Han tok til aa finna, at han var vanvyrdt og tilsidesett og vart meir og meir ulken. Katten stod fin og blank framfor han i glaskarmen; men han saag ikkje lenger, at han var fin, sidan hunden var finare. Heile glansen i dei gule prikkarne visna for han. Han tok sistpaa katten og slengde 'n upp paa hylla, og han brydde seg ikkje meir um den elder um Berdines heile «dagen sidan. {{c|4.}} Dagen etter var det sundag og fint ver — solskin og vaareim. Daa kom Berdines att og vilde ha Ola med seg upp aat ufsa, og Ola hadde no sove arginga sopass av seg, at han tok katten ned av hylla og fylde med. Daa dei var tvoeine, nemnde 'kje Berdines det meinslege spursmaale um finleiken lenger, og dei tok til aa byggja saman nokso bra. Snart hadde dei rive ned ein heil hop smaahus og lagt grunnen til kvar sit stort.<noinclude><references/></noinclude> m18gg9b8to5w1vmo9g45t7q3pc1zzep 104 135673 317720 2026-04-18T16:58:11Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Daa høyrde dei med eit snakking i bakken nedanfor. Det var ein flokk gutungar fraa granne- garden, som kom. Dei hadde høyrt gjete hunden og katten, som Ola og Berdines hadde fengje, sa dei, og dei vilde no faa sjaa dei. Aa du . . . aa du, so rare dyr! Dei var reint uppi under alle ihop. Ingen hadde set noko so makelaust rart fyrr, og dei laut faa handfara hunden og katten alle ihop og nidglaama og sjaa seg mette paa dei. Ola og Berdines heldt paa og bygde; men so… 317720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Daa høyrde dei med eit snakking i bakken nedanfor. Det var ein flokk gutungar fraa granne- garden, som kom. Dei hadde høyrt gjete hunden og katten, som Ola og Berdines hadde fengje, sa dei, og dei vilde no faa sjaa dei. Aa du . . . aa du, so rare dyr! Dei var reint uppi under alle ihop. Ingen hadde set noko so makelaust rart fyrr, og dei laut faa handfara hunden og katten alle ihop og nidglaama og sjaa seg mette paa dei. Ola og Berdines heldt paa og bygde; men so kom ein av dei framande gutarne paa noko. Skulde dei ikkje helder gaa wuppunder urorne idag det var so godt ver — og klyva uppaa dei store steinarne og byggja lus? Deruppe kunde dei skjera fløytor og gaukar og, sa han; for selja og raun svadde alt. »Aa ja, lat os det!l« sa Ola. Dei hadde vore uppaa dei store steinarne eitpar gonger ifjor og og skore seljefløytor, og der var so grønkande med lauv og lokkande vent uppunder urorne no. Dei kunde altid byggja husa her sidan. »Ja ja, eg og vil det!« ropa Berdines. »Men du . . . tru eg skulde ta hunden med?<« »Ja, du kan vita, du maa ta hunden med, sa ein av gutarne. »Ja, d'er visst best,« sa Berdines og kjælte for<noinclude><references/></noinclude> 838d2g4abximrt1v0k6tlh98t3r0zvq 104 135674 317721 2026-04-18T16:58:25Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: hunden sin. »Men...m...du...« heldt han fram og smilte, »um hunden og katten er fine beggje, so er vel ein av dei aller finast, og kvaforein er det, tykkjer de?« Det hadde ingen set vidare etter fyrr; men sidan der no vart spurt, so fann dei, at hunden var litt betre, dei og. Dei vilde helst havt hun- den allesaman. Daa jBerdines hadde fengje det. svare, sa han 'kje meir um dette; han berre lo glad og velnøygd. Dei andre sa helder ikkje stort meir; dei var berre upp… 317721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>hunden sin. »Men...m...du...« heldt han fram og smilte, »um hunden og katten er fine beggje, so er vel ein av dei aller finast, og kvaforein er det, tykkjer de?« Det hadde ingen set vidare etter fyrr; men sidan der no vart spurt, so fann dei, at hunden var litt betre, dei og. Dei vilde helst havt hun- den allesaman. Daa jBerdines hadde fengje det. svare, sa han 'kje meir um dette; han berre lo glad og velnøygd. Dei andre sa helder ikkje stort meir; dei var berre uppsette paa aa koma avstad uppaat urorne. Der skulde kanskje ikkje vorte nemnt eit ord meir um denne rangen, hadde ikkje Ola brytt seg. Men han hadde alt fengje nok. Det arga honom igaar, daa dei vaksne gav hunden fyrerangen; men aa sjaa Berdines staæ her og briska med det finaste og læ av det millom alle kammeratarne — det stakk endaa verre. Han vart raud i skallen og berre skjegla burt paa Berdines. So tok han katten sin og stakk han i lommen, og daa dei andre vilde avstad, snudde han seg vrang mot husebygnaden sin og lest stella med ein stein. Han visste "kje, um det kunde vera so stort moroe, likevel, aa fara fljuga wupp- etter alle urorne, sa han. Kvaslag, vilde han ikkje?<noinclude><references/></noinclude> 330d6doiys7y8l16ib76e31owjyy56j 104 135675 317722 2026-04-18T17:23:57Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Dei vart forbina og tok til aa lokka og be paa han. Dei maatte vera alle, skulde det vera noko. Men Ola heldt paa og var vrang og svara nei. Det var berre til aa slita hol i brøkerne aa fara der fljuga paa steinarne, sa han. Idetsame kom der eitpar gutar til utanfraa ein av grannegardarne. Dei fekk strakst sjaa hunden og roste han svert. So vilde dei faa sjaa katten og — Berdines hadde nettupp sagt til dei, at Ola hadde ein katt. Men daa sa Ola nei og brydde seg ikk… 317722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Dei vart forbina og tok til aa lokka og be paa han. Dei maatte vera alle, skulde det vera noko. Men Ola heldt paa og var vrang og svara nei. Det var berre til aa slita hol i brøkerne aa fara der fljuga paa steinarne, sa han. Idetsame kom der eitpar gutar til utanfraa ein av grannegardarne. Dei fekk strakst sjaa hunden og roste han svert. So vilde dei faa sjaa katten og — Berdines hadde nettupp sagt til dei, at Ola hadde ein katt. Men daa sa Ola nei og brydde seg ikkje um aa ta katten upp or lom- men. Hadde dei slik næveklaa, so kunde dei faa den skrepshunden og klaa seg med den, sa han og snudde seg fraa dei. Han prøva aa læ svi- vyrdelegt; men ingen av gutarne lo med. Dei tok derimot til aa knisa aat han sjølv. Dei saag, at han var underleg sær og pirreleg idag og ikkje likte aa høyra katten kalt ringast, og so var det moro aa tirra han litt meir og. Dei tok til aa skreppa yver hunden endaa meir. Den litle rare katten gliste dei derimot berre aat — liksom han Tarald igaar. Ein spurde endaatil, um katten ikkje likna mest paa ei mu. »Er nokon lik ei mus, so er det du sjølv le snerra Ola sint.<noinclude><references/></noinclude> 1p58lft1ya13vduzd3yxr5mlxx9jqak 104 135676 317723 2026-04-18T17:24:08Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: »Er eg lik ei mus, so er du lik ein katt, du Ola med mus-katten!« ropa guten. Det vart der sver læing og skraal aat; men Ola vart glodraud af sinne. »Skal du koma her og skjella folk ut, du, din snutafant?« ropa han og treiv ei laus torva, som laag der, og slengde etter guten; trefte ikkje. Det lo dei endaa meir aat, og daa dei høyrde, at Ola vart so sint for dette um mus-katten, so sa dei alle: »Mus-katt, Mus-katt !« Og heile flokken kunde han ikkje gjeva seg… 317723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>»Er eg lik ei mus, so er du lik ein katt, du Ola med mus-katten!« ropa guten. Det vart der sver læing og skraal aat; men Ola vart glodraud af sinne. »Skal du koma her og skjella folk ut, du, din snutafant?« ropa han og treiv ei laus torva, som laag der, og slengde etter guten; trefte ikkje. Det lo dei endaa meir aat, og daa dei høyrde, at Ola vart so sint for dette um mus-katten, so sa dei alle: »Mus-katt, Mus-katt !« Og heile flokken kunde han ikkje gjeva seg ikast med. Graatande av sinne foor han heimyver. Daa trega dei paa, at dei hadde gjort so mykje av det, og ropa, at han maatte koma att, so skulde dei slutta med detteher. »Me meinte ikkje noko med det . ... huy .... kom att, Ola!« so skulde dei gaa uppyver allesaman, og ikkje bry seg um denne skidten. Men Ola svara ikkje; han mylte og gret og furta seg heimatt. Kva skulde han deruppe? Sjølv um dei andre gutarne slutta med dette og vart snilde att, so var det liksom ikkje nokor gleda i altihop, naar han heile tida skulde lota gaa og sjaa paa, at Berdines gjekk der og briska og smilte med den hunden og gjorde seg til av den. Han ulka seg inn aat stova og sette seg.<noinclude><references/></noinclude> 9tonjc5jcrwd01ox52y98z74gjh5c33 104 135677 317724 2026-04-18T17:24:26Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Det var plent liksom Berdines hadde gjort seg endaa meir til idag enn iyaar, totte han. Ja, dei andre gutarne hadde kanskje slettikkje sagt noko . . . hadde ikkje han byrja og gjera skraal um den finleiken. Alt gjekk godt, og ingen foor med egling, fyrr han tok til aa mala med det liksom igaar. Men kven var det daa, som igrunnen var skuld i alt dette? Var det ikkje Berdines? Og kvifor gjorde Berdines det? — Det kunde ikkje vera for anna enn aa faa han, Ola, rektig s… 317724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Det var plent liksom Berdines hadde gjort seg endaa meir til idag enn iyaar, totte han. Ja, dei andre gutarne hadde kanskje slettikkje sagt noko . . . hadde ikkje han byrja og gjera skraal um den finleiken. Alt gjekk godt, og ingen foor med egling, fyrr han tok til aa mala med det liksom igaar. Men kven var det daa, som igrunnen var skuld i alt dette? Var det ikkje Berdines? Og kvifor gjorde Berdines det? — Det kunde ikkje vera for anna enn aa faa han, Ola, rektig skjemd og lædd aat; han kunde "kje sjaa annan grunn. Han gjekk myrk og mutt ut i døra att, og arg- skapen og furteskapen hans samla seg med eit i eit djupt, bitande sinne mod Berdines. Han kom ihug, kor god han stødt hadde vore mot Berdines; kor mange tjuge gonger han hadde hjelpt han med altslag — og skulde dette vera takki for det? Han beit tennerne saman av sinne og fann, at han var fælt skamleg medfaren. Men berre vent, so skulde .han faa det att, den bleiksnuten, den . skidtkrypen! Han svor med seg sjølv, at han aldri meir skulde byggja hus aat han elder hjelpa han med nokon ting, aldri i sit liv! So kunde han flira og læ! Han sku" rett faa merkja, kven han hadde beskjemt!<noinclude><references/></noinclude> 0kslgetm4twwdffqlhq0xzhb94n7xr0 104 135678 317725 2026-04-18T17:24:36Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Han kaldsmilte med seg sjølv, medan han svelgde i hemntankar; men best som han stod og fann eitslags trøyst i dette, kom der farande ein ny tanke. Kva gjorde det for Berdines, um han ikkje vart hjelpt og hadde ringare hus og slikt, solengje han hadde den hunden? Noko betre enn den kunde han, Ola, aldri faa til, og so kunde Berdines gaa og briska og ha det beste, likevel . . . Her stod han fast, det var den tunge san- ninga. Dette gjorde tilinkjes mest heile trøysta… 317725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Han kaldsmilte med seg sjølv, medan han svelgde i hemntankar; men best som han stod og fann eitslags trøyst i dette, kom der farande ein ny tanke. Kva gjorde det for Berdines, um han ikkje vart hjelpt og hadde ringare hus og slikt, solengje han hadde den hunden? Noko betre enn den kunde han, Ola, aldri faa til, og so kunde Berdines gaa og briska og ha det beste, likevel . . . Her stod han fast, det var den tunge san- ninga. Dette gjorde tilinkjes mest heile trøysta ved hemna, og han augna "kje nokor hugna i nokonting, solengje det varte. Den forargele, rakkars hunden . . . Han skulde ynskja, han fekk slaa hovude av han, so det fauk! So kunde Berdines, den bleiksnuten, gaa og briska med hunden! . . . elder um han kunde faa slaa øyro elder rumpa av han! Det var hjelp i det og; for daa vart han utskjemd og ikkje betre enn katten. Det kunde han just ha fortent, den filleungen, og so var han kvitt heile denne for- argelegheita. Han grein myrkt med seg sjølv att, men skyna med det same, at det var lettare tenkt enn gjort, det. Vilde han gjera vondt paa hunden, so maatte ingen sjaa det elder vita, kven som hadde gjort det; kom slikt upp, so vart det nok<noinclude><references/></noinclude> dyltxsixzni0qt7dzbvcuthfsao9ezt 104 135679 317726 2026-04-18T17:24:50Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: ris og vondt av. Men no bar Berdines paa hunden som ein augestein, so det var uraad aa faa fat i han usedd. — Daa Ola hadde furta og var gjengen heim, kom ikkje Berdines og dei andre fhelder til aa gaa uppaat urorne. Dei vart verande uppved ufsa ei stund, og daa Ola kom ut att, foor dei læ- ande og skraalande utyver bøarne mot granne- gardarne. Kanskje det var aat honom og katten dei lo endaa? Dette kveikte sinne og argskapen paa nytt lag hjaa Ola, og han gjekk si… 317726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>ris og vondt av. Men no bar Berdines paa hunden som ein augestein, so det var uraad aa faa fat i han usedd. — Daa Ola hadde furta og var gjengen heim, kom ikkje Berdines og dei andre fhelder til aa gaa uppaat urorne. Dei vart verande uppved ufsa ei stund, og daa Ola kom ut att, foor dei læ- ande og skraalande utyver bøarne mot granne- gardarne. Kanskje det var aat honom og katten dei lo endaa? Dette kveikte sinne og argskapen paa nytt lag hjaa Ola, og han gjekk sidan for seg sjølv og saag skjeivt til Berdines heile dagen idag og. {{c|5.}} Naar Ola fyrr hadde vore furten elder sint for eitkvarslag den eine dagen, so hadde han jam: sove det burt og gløymt det til neste morgon. Men denne gongen var det ikkje so. Daa han stod tpp og kom ihug all motgongen igaar, var det iklje stort betre enn um kvelden. Beidines kunde briska seg med hunden, som var finas, idag som igaar, og han sjølv hadde berre katten, som var styggast, og kunde verta ledd aat for det — no som daa.<noinclude><references/></noinclude> jy98kefgfb4cmsg4tv6fkc54dyvkuln 104 135680 317727 2026-04-18T17:24:59Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Han var so mismodug, at han gløymde aa lesa for maten til morgons, og den fine, gul- prikkutte katten, som han var so ovglad i, daa han fekk han, vart han no berre arg av aa sjaa. Slikt skrap — det kunde han morbror havt sjølv! Han tenkte beint fram paa aa lata vesle-syster si faa han. Elder slengja han uti grua. So kunde det gaa med han som det vilde. Men dette vart det no ikkje noko av med likevel, og medan han gjekk der tusla og leitte etter skorne sine, kom Berd… 317727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Han var so mismodug, at han gløymde aa lesa for maten til morgons, og den fine, gul- prikkutte katten, som han var so ovglad i, daa han fekk han, vart han no berre arg av aa sjaa. Slikt skrap — det kunde han morbror havt sjølv! Han tenkte beint fram paa aa lata vesle-syster si faa han. Elder slengja han uti grua. So kunde det gaa med han som det vilde. Men dette vart det no ikkje noko av med likevel, og medan han gjekk der tusla og leitte etter skorne sine, kom Berdines i døra. »Olale ropa han og kom andpusten inn. Det var uraad aa faa ha hunden ifred heime, sa han. Litle Herman og Ingeborg kramsa og vilde ha han altmeit. Igaar hadde dei kringlor og kransar, som dei fekk av han morbror; men no hadde dei ete det upp og vilde ha hunden. Fekk de han ikkje, so gret dei og heldt leven; men skulde dei faa ta i han, so slog dei han snart sund. No hadde han lote røma ut berre for det. Det var "kje annor raad enn aa ha hunden ute einkrars- staden, sa han, og no vilde han høyra, um Ola ikkje vilde vera med upp aat wufsa idag, 30 dei kunde faa husa ferduge. So kunde lan ha hunden der. Ola stod ferdug til aa svara rektig spottande og læ aat nauda hans; men han held seg og<noinclude><references/></noinclude> kczmdn8c5qjn80c9omnot0v4z47701j 104 135681 317728 2026-04-18T17:25:17Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: svelgde; for idetsame kraup der ein tanke i han. . . . Gjøymde Berdines hunden uppunder ufsa, so kunde han lura seg upp ikveld, naar det var myrkt, og gjera kva han vilde med han, so aldri eit liv saag det! Igaar hadde han tenkt paa dette berre i sinne; men no, daa denne utvegen baud seg, tok han til aa tenkja paa det for aalvore. »Vil du vera med med katten?« tok Ber- dines upp att. »Ja — det var kanskje best aa ha dei der, sa Ola; han smilte løynsk og tvinga… 317728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>svelgde; for idetsame kraup der ein tanke i han. . . . Gjøymde Berdines hunden uppunder ufsa, so kunde han lura seg upp ikveld, naar det var myrkt, og gjera kva han vilde med han, so aldri eit liv saag det! Igaar hadde han tenkt paa dette berre i sinne; men no, daa denne utvegen baud seg, tok han til aa tenkja paa det for aalvore. »Vil du vera med med katten?« tok Ber- dines upp att. »Ja — det var kanskje best aa ha dei der, sa Ola; han smilte løynsk og tvinga seg til aa setja upp eit venlegt andlit, og so tok dei avstad. Berdines sprong glad og fjaag fyre og prata i eit vekk. Han visste ikkje um, at han hadde nokor skuld i det, som var hendt igaar. Han hadde alt gløymt det no, daa dei var tvoeine. Ja, so gjorde dei ferduge dei nye husa. Ola var hjelpesam og visleg, og daa dei var ferduge og hadde sett dyra sine inn, var dei vortne samde um, at hunden og katten skulde vera her inott og. Det var lett som ingenting aa faa Berdines med paa det. Sidan um dagen foor dei med andre ting, og daa kvelden kom, var det skya og myrkt til aa vera paa denna aarstid. Alt laga seg...<noinclude><references/></noinclude> 5fndppjbmm3fn3dycwhbbv6o5qbcew9 104 135682 317729 2026-04-18T17:25:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Ola luska ut og inn og saag seg ikring. Sistpaa foor han ut bakdøra, gjorde ein heil krok utetter bakkarne og kom attende under ufsa. Varleg opna han døra i huse aat Berdines, men vart so staaande ... Naar det kom til stykkje, vart han tvilraadug, lell. Han kom med æit ihug, kor glad Berdines var i hunden — og kva vilde han seia, naar han saag han sundslegen? Det var kanskje altfor stygt gjort . . . Og dertil kom, at han stødt totte han saag folk ned- med husa;… 317729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Ola luska ut og inn og saag seg ikring. Sistpaa foor han ut bakdøra, gjorde ein heil krok utetter bakkarne og kom attende under ufsa. Varleg opna han døra i huse aat Berdines, men vart so staaande ... Naar det kom til stykkje, vart han tvilraadug, lell. Han kom med æit ihug, kor glad Berdines var i hunden — og kva vilde han seia, naar han saag han sundslegen? Det var kanskje altfor stygt gjort . . . Og dertil kom, at han stødt totte han saag folk ned- med husa; forljost var det og det kunde vera spelegt . . . Det enda med, at han lukkte døra og drog seg seinlegt nedetter bakken att. Det fekk vera for ikveld. Han fekk helder sjaa, kor- leis det kunde laga seg sidan . .. Med det lagde han seg; men dagen etter kom Berdines gaulande strakst etter dei hadde ete til morgons og vilde ha hunden heimatt. Han trudde «det var tryggare aa ha han paa stovelemen. »Vil ”kje du og det?« »Hev det slik hast?e spurde Ola og vreid paa seg. Han hadde no slettikkje gjeve upp nettupp all tanke paa hemn for det, um han venta, og dette kom paatverke. Han prøva med det gode og med rimelege grunnar aa faa Berdines til aa la hunden vera; men denne stod paa sit. Kom det regn elder slikt, so kunde hunden<noinclude><references/></noinclude> 4u8kzzpv162ah5rybujqkqnvi2iafp6 104 135683 317730 2026-04-18T17:25:41Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: verta vaat deruppe og utskjemd paa maalinga; det hadde ho mor sagt. »Ja ja, som du vil daa. Kanskje du vil gjeva den hunden patte, sidan du plent maa ha han heime um netterne?« spurde Ola speande. Han hadde nok sett seg fyre aa vera blid, so han kunde faa planen sin lettare fram; men naar det gjekk so vrangt, kunde han ikkje halda seg i skinne. So stakk han nævarne i broklommarne og gjekk kautt og likesæl burtyver aat stalldøra; der hadde han just fengje auga paa ha… 317730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>verta vaat deruppe og utskjemd paa maalinga; det hadde ho mor sagt. »Ja ja, som du vil daa. Kanskje du vil gjeva den hunden patte, sidan du plent maa ha han heime um netterne?« spurde Ola speande. Han hadde nok sett seg fyre aa vera blid, so han kunde faa planen sin lettare fram; men naar det gjekk so vrangt, kunde han ikkje halda seg i skinne. So stakk han nævarne i broklommarne og gjekk kautt og likesæl burtyver aat stalldøra; der hadde han just fengje auga paa han Tarald, som stod og sela hesten. Tarald munde ha høyrt, kva Ola sa sist; for han grein og lo. Berdines raudna. »Kva er det, du er so snuten for? Kan eg 'kje gjera som eg vil med hunden for deg?« sa han til Ola. »Jau gu'bevars, det kan du,c sa Ola, og tanken paa, kva Tarald sa um laurdag, irra honom meir og meir upp. »For meg kan du leggja han i vogga og, um du vil, og passa paa, um han piss — piss pissar under seg um mnetterne!<« No vart Berdines eldraud. »Skal eg ha hunden i vogga, so kan du gjera det same med katten din . .. du, som hev slik ein mus-katt, mus-katt!« kvesste han. Aat dette lo han Tarald dubbelt so mykje<noinclude><references/></noinclude> ae2ozrvg2krgrimra9rdrgjky2qovm9 104 135684 317731 2026-04-18T17:25:53Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: som aat det fyrste, og det var meir enn nok til aa kveikja Ola. Han bleikna av sinne og treiv ein kjepp og slengde lukt mot syne paa Berdines, men trefte ikkje denne gongen helder, og fyrr han fann nokon ny paak til aa slaa med, hadde Berdines rømt og smatt inn gongdøra burti austre- stova. Der kunde Ola ikkje fylja etter og gjera han noko, og daa han snudde seg mot Tarald att, stod denne og lo so han riste endaa og klapsa seg paa laare og sa: mus-katt, mus-katt! De… 317731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>som aat det fyrste, og det var meir enn nok til aa kveikja Ola. Han bleikna av sinne og treiv ein kjepp og slengde lukt mot syne paa Berdines, men trefte ikkje denne gongen helder, og fyrr han fann nokon ny paak til aa slaa med, hadde Berdines rømt og smatt inn gongdøra burti austre- stova. Der kunde Ola ikkje fylja etter og gjera han noko, og daa han snudde seg mot Tarald att, stod denne og lo so han riste endaa og klapsa seg paa laare og sa: mus-katt, mus-katt! Det hjelpte ikkje, um Ola var baade stor og karsleg etter alderen; han heldt likevel paa aa falla i graat av berre sinne. Mus-katt . . . skulde ein høyra noko so skjemmande, so avvyrdslegt? Var det ikkje nok med, at den ungen hadde fengje det finaste dyre — skulde han ogso bruka snut og spreida utyver det skamnamne um katten til laatt og glis? Slik ein helv .. . ites unge! Han berre skjegla burt paa Tarald, som smaalo endaa, og gjekk so med myrkt andlit burt mil- lom husa. Og slikt skulde han endaatil faa i nosa, etter han hadde spart hunden igaarkveld, for han totte so synd um Berdines! Jau, han burde rett tykkja synd um han! Han var ein stor tosk, at han ikkje slog den fille hunden i smaabitar, daa han<noinclude><references/></noinclude> ejji4p7v9xg0k6foc3om5b02qvuvod1 104 135685 317732 2026-04-18T17:26:03Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: kunde sloppe so lett til! . . . Men vent til han kunde faa tak i hunden ein annen gong! Berre vent! No visste han, kva der budde i den bleik- fisen, Berdines; no visste han, kva han skulde gjera. Ein annen gong skulde han ”kje spara +++ det skulde vera banna paa. — Han arbeidde seg upp i djupare og djupare sinne, der han gjekk, og tenkte ikkje ein tanke paa, kven som hadde byrja tretta. Men no gjekk vel Berdines upp etter hunden, og korleis skulde han no faa tak i h… 317732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>kunde sloppe so lett til! . . . Men vent til han kunde faa tak i hunden ein annen gong! Berre vent! No visste han, kva der budde i den bleik- fisen, Berdines; no visste han, kva han skulde gjera. Ein annen gong skulde han ”kje spara +++ det skulde vera banna paa. — Han arbeidde seg upp i djupare og djupare sinne, der han gjekk, og tenkte ikkje ein tanke paa, kven som hadde byrja tretta. Men no gjekk vel Berdines upp etter hunden, og korleis skulde han no faa tak i han att, so ingen saag det? Det gjekk han og pønsa paa utyver heile dagen, og snarare enn han sjølv hadde venta, baud der seg eit aaføre. — Daa Ola gjorde seg so sint, kom ikkje Berdines og snakte meir um aa gaa upp aat ufsa etter hunden. Han vart inne lengje, og etter non var han med far sin nedaat kvernhuse. Der vart han mest tilkvelds, og daa han kom heim, kom han nok ikkje ihug hunden, for han gjekk ikkje og henta han. Dette saag Ola — han stod burtved ei nov og kika, og daa alle var gjengne inn og det var myrkna mykje, lurde han seg uppyver, same vegen som igaarkveld. Han hadde vore heruppe ein gong, med Berdines var ved kverna, og set, at hunden var her endaa. Han hadde endaatil tenkt paa aa<noinclude><references/></noinclude> 8bawyduuj9n0cflfdnmoat8p7c8sy33 104 135686 317733 2026-04-18T17:26:18Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: slaa han sund daa, men fælt seg av, solengje det var ljost. Men no! ... Som ein tjov saag han seg ikring. Nei, ingen var aa sjaa .. . alt var kurt. So nappa han hunden ut, gjorde seg hard mot all ræddhug, braut rumpa av paa tvo stader og slengde han inn att. Og so sparka han til steinhuse, so det seig ned i ei røys yver hunden. Dette siste hadde han tenkt ut no ikveld, medan han venta paa Berdines. Naar Hunden laag innunder steinarne, so maatte dei tru, at huse var… 317733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>slaa han sund daa, men fælt seg av, solengje det var ljost. Men no! ... Som ein tjov saag han seg ikring. Nei, ingen var aa sjaa .. . alt var kurt. So nappa han hunden ut, gjorde seg hard mot all ræddhug, braut rumpa av paa tvo stader og slengde han inn att. Og so sparka han til steinhuse, so det seig ned i ei røys yver hunden. Dette siste hadde han tenkt ut no ikveld, medan han venta paa Berdines. Naar Hunden laag innunder steinarne, so maatte dei tru, at huse var blese ned elder hadde rast ned av seg sjølv inatt og gjort ulukka. Kven kunde so misstru honom . . . Eitpar augeblik etter var han heime att og smatt inn bakdøra. {{c|6.}} Det fyrste Ola kom ihug, daa han slog augo- upp um morgonen, var det han hadde gjort um kvelden, og han spratt ende upp med det same. Var det verkeleg so . . . elder hadde han berre drøymt? Jau, det var sant ... Han mintest. med eit altsaman klaart som dagen. Han mintest endaatil, at han var glad, daa han lagde seg, for det var so godt avgjort; men no, daa han hadde<noinclude><references/></noinclude> 7yw936lhlr88zhmji9e4xs18u2kwjeu 104 135687 317734 2026-04-18T17:26:41Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sove paa det og saag attende, vart han so under- leg. Slettikkje glad. Det var radt so det foor kaldt gjenom han, og det var kje fritt, han var ustød paa honda, daa han klædde paa seg. Han unte nok Berdines det . . . ja, ja. . . just passe- legt aat han! sa han til seg sjølv og gjorde seg stiv; men kanskje det var noko vaagesamt gjort likevel... Sosnart han hadde ete til morgons, luska han stilt ut og kika etter Berdines. Tru han hadde set det? Nei, det var vel fortidlegt end… 317734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sove paa det og saag attende, vart han so under- leg. Slettikkje glad. Det var radt so det foor kaldt gjenom han, og det var kje fritt, han var ustød paa honda, daa han klædde paa seg. Han unte nok Berdines det . . . ja, ja. . . just passe- legt aat han! sa han til seg sjølv og gjorde seg stiv; men kanskje det var noko vaagesamt gjort likevel... Sosnart han hadde ete til morgons, luska han stilt ut og kika etter Berdines. Tru han hadde set det? Nei, det var vel fortidlegt endaa. Han var vel snaudt uppe. Men kor- leis vilde han bera seg, naar han uppdaga det..? Kva vilde han tru? dre saag, at huse var det, so saag dei det. og ikkje noko anna. Ja, naar han og alle an- rasa ned og hadde gjort Ei ulukka var ei ulukka Kva var der so meir aa seia? Ingenting. Ingen kunde koma paa aa faa misstru, naar det var gjenge slik... Ingen kunde ha set han deruppe helder; for det var myrkna so mykje. Ingenting aa syta for. Ikkje ein skitt! Han stakk nævarne i broklommarne og ply- stra; men med alt dette kunde han likevel ikkje fri seg for eit lite stikk av uro, og han kunde umogeleg tenkja med nokor vidare gleda<noinclude><references/></noinclude> osf874jkse0wke7t67zf0airfbkey4g 104 135688 317735 2026-04-18T17:26:55Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: paa, at han no hadde fengje hemna seg paa Berdines. Hm . .. der vilde no sakta verta eit hersens uppstyr, daa Berdines uppdaga ulukka. Det var kanskje betre aa halda seg or vegen, til det var uppdaga og heile den sjauen yver. Um han ikkje turvte syta, so var det ikkje gildt aa koma uppi... nettupp. Han gjekk burtaat vedskjole og sette seg der til aa smia paa ein kjepp; men snart vart han liksom litt uroleg der og. Der kunde koma einkvar og tykkja det var underlegt,… 317735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>paa, at han no hadde fengje hemna seg paa Berdines. Hm . .. der vilde no sakta verta eit hersens uppstyr, daa Berdines uppdaga ulukka. Det var kanskje betre aa halda seg or vegen, til det var uppdaga og heile den sjauen yver. Um han ikkje turvte syta, so var det ikkje gildt aa koma uppi... nettupp. Han gjekk burtaat vedskjole og sette seg der til aa smia paa ein kjepp; men snart vart han liksom litt uroleg der og. Der kunde koma einkvar og tykkja det var underlegt, at han sat slik og skulka. Betre aa gaa skikkeleg orvegen ei stund. Han gjekk inn og hadde paa seg lerskor, og tusla so utyver bøarne; sette seg sistpaa attfor ein aske- stuv derute. Berdines var endaa ikkje faren upp aat ufsa, og han gav seg til aa kika etter han; han kunde godt sjaa heimaat bakken og ufsa herfraa. Nei, der foor ingen Berdines uppyver so svint. Han venta og venta i sju lange og sju breide — endaa var han ikkje aa sjaa. Kvifor var han ikkje onnug paa hunden idag som igaar? Han vart sistpaa sint der han sat. Kven i dunderen kunde bida upp slikt. Men hadde han sote her og kruka og venta so lengje, so var det skitt aa gaa heim forsnart og spolera heile dette brye.<noinclude><references/></noinclude> 2ns1mzsaw7nbpi45jud3o57gyqsn06p 104 135689 317736 2026-04-18T17:27:09Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: For aa faa tida til aa gaa gjekk han sistpaa nedyver aat ei myr og leitte etter vintergamle bær; men daa fekk han med eit ein uhugleg tanke. Det saag kanskje nettupp underlegt . . . mistenkjelegt ut dette, at han gjekk slik og lurde 'og heldt seg burte idag. Var det ikkje betre, at han helder var med Berdines uppaat ufsa, gjorde seg blid og tilvens med han att og lest verta skræmd, han og, daa dei uppdaga den store ulukka? Jau so hunden fare . .. han skyna det med… 317736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>For aa faa tida til aa gaa gjekk han sistpaa nedyver aat ei myr og leitte etter vintergamle bær; men daa fekk han med eit ein uhugleg tanke. Det saag kanskje nettupp underlegt . . . mistenkjelegt ut dette, at han gjekk slik og lurde 'og heldt seg burte idag. Var det ikkje betre, at han helder var med Berdines uppaat ufsa, gjorde seg blid og tilvens med han att og lest verta skræmd, han og, daa dei uppdaga den store ulukka? Jau so hunden fare . .. han skyna det med ein gong. Lavøyrd foor han heimyver; men daa han kom uppfor stovenova, saag han strakst, at han var nok longe forsein likevel. Berdines stod uppved løtroppa aat grannen og snakka med far sin og sutra og gret, og so kom han nedyver aat stovedøra og heldt henderne for andlite. Han hadde nok nyleg set det... Ola vilde røma burt att med det same; men nettupp daa kom mor aat Berdines ut i døra der burti stova. Ho saag dei beggje paa ein gong, og Ola vaaga kje aa snu — det kunde sjaa underlegt ut. »Kva feilar deg?« ropte Berdines-mora til gutungen sin. Han svara ikkje. Han berre slengde seg ned i ein risdunge, som laag atti tune, og tok til aa graata og yla høgt.<noinclude><references/></noinclude> 34dwmit7iij6euztpfpa4142rhfv6co 104 135690 317737 2026-04-18T17:27:22Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: No kom mor aat Ola og smaasystkena hans og ut i døra her. Hadde han slege seg elder skore seg med kniven? ropte dei til Ola. Han svelgde og svara laagt, at han visste det ikkje. Dei gjekk forbina ut til Berdines alle- ihop, og mor hans lyfte han upp or risdungen. Men slik som han saag ut! Han maatte ha grete lengje; for han hadde raude augo og var sulka i andlite av taaror. »Kva hev du gjort deg daa, guten min?« ropte mor hans skræmd. »Aa hunden. . . hunden,«… 317737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>No kom mor aat Ola og smaasystkena hans og ut i døra her. Hadde han slege seg elder skore seg med kniven? ropte dei til Ola. Han svelgde og svara laagt, at han visste det ikkje. Dei gjekk forbina ut til Berdines alle- ihop, og mor hans lyfte han upp or risdungen. Men slik som han saag ut! Han maatte ha grete lengje; for han hadde raude augo og var sulka i andlite av taaror. »Kva hev du gjort deg daa, guten min?« ropte mor hans skræmd. »Aa hunden. . . hunden,« hiksta han ende- leg, og med dirrande hond drog han hunden fram under trøya — med avbrota rumpa. Men korleis var det gjenge til? ropte alle. Berdines kunde lengje ingenting seia berre for graat; men endeleg kom det, at huse var nedrive og hunden hadde lege sundslegen innunder. »Aa nei, stakkar — det var synd for deg, sa mor hans. »Men korleis kunde du venta anna, naar du ikkje passa betre paa hunden din? Steinarne maa ha lege forlause og rasa ned.« Men daa saag Berdines upp med ei saar hiksting. Nei, det var det han ikkje kunde skyna, at huse var dotte ned av seg sjølv! ropte han. Det<noinclude><references/></noinclude> 4663a8u5w2dfh2pobssrjb4a9gm33rv 104 135691 317738 2026-04-18T17:27:35Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: var sterkt bygt . . . likso sterkt som Ola sitt, og det stod like godt endaa. Det maatte vera einkvar som hadde gjort det . . . anna kunde han ikkje tru. Dei kunde gaa upp og sjaa . .. Her stod han fast for graat att. »Snakk ikkje slik, gut . . . kva gagn skulde nokon sjaa i det?« sa mor hans. »Men husa vaare hev aldri dotte ned so- leis fyrr ... og kvifor skulde det plent detta ned no hunden var der?« sagde Berdines og hiksta. Det maatte vera einkvar, som hadde g… 317738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>var sterkt bygt . . . likso sterkt som Ola sitt, og det stod like godt endaa. Det maatte vera einkvar som hadde gjort det . . . anna kunde han ikkje tru. Dei kunde gaa upp og sjaa . .. Her stod han fast for graat att. »Snakk ikkje slik, gut . . . kva gagn skulde nokon sjaa i det?« sa mor hans. »Men husa vaare hev aldri dotte ned so- leis fyrr ... og kvifor skulde det plent detta ned no hunden var der?« sagde Berdines og hiksta. Det maatte vera einkvar, som hadde gjort det av uvyreskap . . . for aa faa hunden sundslegen. »Eg gløymde han deruppe igaarkveld, uh ..u.. hu!c Mor hans og mor aat Ola saag paa einannen. »Var huse verkeleg so sterkt bygt, at det ikkje kunde rasa ned av seg sjølv . . . veit du det, Ola?« spurde mor aat Berdines. »Nei ... eg veit kje so visst; det stod likso godt som mit, sist me var der,« stota Ola — han visste snaudt sjølv, kva han sagde. Og stilt hadde det vore inatt, so det ikkje kunde ha blese ned, sa mor hans. Men kanskje sauderne kunde ha vore der og skubba det ned? Sauderne, nei, dei var uppi lidarne og hadde kje vore heime paa lengje, stama Berdines. Hm... tru det kunde vera raad, at nokon hadde gjort det, likevel . . .? Dei kunde vanske-<noinclude><references/></noinclude> f2ircdd04xehejbqsoldk8au8x4hrnp 104 135692 317739 2026-04-18T17:27:45Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: leg tru, at nokon var so vond; men det saag mest ut til dess, lell — Men kven i verda sku ein kunna tru slikt um? Det visste ingen aa svara paa, og der vart stilt litt. »Stakkars Berdines, graat ikkje, so skal du faa eitkvart anna fint, du,« trøysta mor hans. »Men eg fær aldri noko so fint som hunden !« jamra han, so det var saart aa høyra. »Er det verkeleg nokon, som er so skamleg ein fark, at han hev gjort dette med vilje, so burde han faa ris, so han aldr… 317739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>leg tru, at nokon var so vond; men det saag mest ut til dess, lell — Men kven i verda sku ein kunna tru slikt um? Det visste ingen aa svara paa, og der vart stilt litt. »Stakkars Berdines, graat ikkje, so skal du faa eitkvart anna fint, du,« trøysta mor hans. »Men eg fær aldri noko so fint som hunden !« jamra han, so det var saart aa høyra. »Er det verkeleg nokon, som er so skamleg ein fark, at han hev gjort dette med vilje, so burde han faa ris, so han aldri gløymde det!e sagde mor aat Ola sint. So vart det ei lita togn att... Ola stod og beit seg i tunga ... vaaga ikkje aa sjaa paa nokon. Det han hadde gjort, var med eit vorte so mykje verre, enn han fyrr hadde visst. Naar rumpa var av, so hadde hunden ikkje berre fengje eit lyte, so han vart ringare enn katten; han saag no, at han var reint utskjemd og hadde misst finleiken for altid. Det kunde aldri bøtast skik- keleg. Og det hadde han gjort med det kjæraste Berdines aatte . . .! Det var so det skar gjenom han, daa han saag, kor vonlaust og saart Berdines gret, og han totte, at alle saag paa honom, at alle maatte sjaa han var brotsmannen . . . at det maatte liggja utanpaa han.<noinclude><references/></noinclude> q4b6z0j5bfcho4v5w7bl0k4fy84k6mc 104 135693 317740 2026-04-18T17:27:57Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: At han skulde vera komen her just no. . .! Gu” bevar” oss, det var som vondt i det; men det var uraad aa røma no, han eingong var her. Han var vorten so heit, at han tok til aa sveitta nedetter ryggen, og til lenger dei snakka, til meir totte han, at han kjende augo aat alle paa seg. Dei saag visst, han var redd . .. Han laut til aa herda og tvinga seg av all makt til aa sjaa roleg og skuldlaus ut. Han herda seg endaatil burt og saag paa hunden, risste paa hovude… 317740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>At han skulde vera komen her just no. . .! Gu” bevar” oss, det var som vondt i det; men det var uraad aa røma no, han eingong var her. Han var vorten so heit, at han tok til aa sveitta nedetter ryggen, og til lenger dei snakka, til meir totte han, at han kjende augo aat alle paa seg. Dei saag visst, han var redd . .. Han laut til aa herda og tvinga seg av all makt til aa sjaa roleg og skuldlaus ut. Han herda seg endaatil burt og saag paa hunden, risste paa hovude og lest vera forbina yver ulukka og tykkja synd um Berdines, han med; men endaa kjende han augo aat mødrarne paa seg, og so tok mor hans til med slik ei underleg spyrjing um, kva han meinte . . . um han trudde nokon hadde - gjort det, og kven han so kunde tru det var. Nei . . han kunde *kje vita nokon, som var so vond i seg, sa Ola; men han kjende, han vart raud med det same . . og kor lett kunde dei ikkje merkja det! Han stod som paa gløder og snudde, snudde paa seg, so dei ikkje skulde sjaa han i augo. »Saag du nokoslags ungar nedanfraa husmanns- pladsa heruppe igaarkveld?« tok ho mor i att. Ho skyna ikkje, at der kunde finnast nokon, der helder, som var slik rakkarfant, at han saag mun<noinclude><references/></noinclude> 9fhnecd89dpj5mdlrugelw800df94dk 104 135694 317741 2026-04-18T17:28:10Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: i aa gjera dette, sa ho; men um han visste nokon . .? Nei, han vaaga ikkje aa nemna nokon, han helder. — Det var no kome so vidt, at han stod berre og svelgde og svelgde, men fekk ingenting ned. Mor aat Berdines hadde no lyft gutungen sin upp og turka taarorne av han med fyreklæde. So gjekk dei endeleg, og Ola fylgde smaasystrarne sine burt aat dørhella her hjaa dei; ho mor var gjengi inn i fyrevegen. Han anda som han skulde vera sloppen ut or ein sekk og vilde ga… 317741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>i aa gjera dette, sa ho; men um han visste nokon . .? Nei, han vaaga ikkje aa nemna nokon, han helder. — Det var no kome so vidt, at han stod berre og svelgde og svelgde, men fekk ingenting ned. Mor aat Berdines hadde no lyft gutungen sin upp og turka taarorne av han med fyreklæde. So gjekk dei endeleg, og Ola fylgde smaasystrarne sine burt aat dørhella her hjaa dei; ho mor var gjengi inn i fyrevegen. Han anda som han skulde vera sloppen ut or ein sekk og vilde gaa orvegen og gjøyma seg; men fyrr han hadde snutt seg, kom ho mor ut i døra og tok paa nytt lag til aa spyrja og spyrja um den hunden, so han vart gjenomredd att. Han laut til aa berga seg med ljuging att, so han mest skjemdest av seg sjølv, der han stod. Han fann paa ei soga um, at han og hadde gløymt katten sin deruppe og vore med Tarald igaar etter no'n; men alt i eit heldt han paa aa staa fast i lygna. Han var so lite vane med slikt. Og heile tida laut han gjera seg arbeid med aa grava mold or ein tresko, som stod der, so ho ikkje fekk sjaa han i andlite. Daa tok veslebarne inne til tll lukka til aa skrika; ho mor skunda seg inn, og; han snikte seg upp paa stovelemen for seg sjølv. — — — Uff, det var nok ikkje so slugt eit<noinclude><references/></noinclude> ps19h4baa08kj6rbjpqoay0qjy4gstz 104 135695 317742 2026-04-18T17:28:22Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: paafunn, som han hadde trutt, dette, aa sparka ned steinhuse. Naar alt kom ihop, so var det noko utrulegt, at det skulde rasa ned sjølv; rasa ned plent den- gongen hunden var der, medan hans hus stod... Og var der fyrst mistru um, at nokon hadde gjort «det, korleis kunde han so vera trygg? — Det hadde ikkje netupp lydst so paa henne mor no sist, at ho plent trudde han hadde gjort det. . '*endaa. Ikkje dei andre helder — nettupp. Men underlege var dei, og kor le… 317742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>paafunn, som han hadde trutt, dette, aa sparka ned steinhuse. Naar alt kom ihop, so var det noko utrulegt, at det skulde rasa ned sjølv; rasa ned plent den- gongen hunden var der, medan hans hus stod... Og var der fyrst mistru um, at nokon hadde gjort «det, korleis kunde han so vera trygg? — Det hadde ikkje netupp lydst so paa henne mor no sist, at ho plent trudde han hadde gjort det. . '*endaa. Ikkje dei andre helder — nettupp. Men underlege var dei, og kor lett kunde ikkje eitkvart koma upp, so dei fekk full misstru? Kven visste . . einkvar av folka her elder burti andre stova kunde ha set han fara uppaat ufsa igaar- kveld . . . set, at han foor der og luska aaleine i myrkna. Det kunde koma upp, naar dei kom heim til middags, og visste dei so mykje, so kunde det vera slemt aa berga seg. Ja, det var kje eingong visst: einkvar kunde ha sta paa lur og set mest alt . .. Og tenk, um det kom upp! Ho mor kunde snaudt tru nokon framand unge fraa husmannspladsa til det. Kva vilde dei so seia, um dei fekk vita slikt um hamn . .. han, som altid hadde voret beste kammeraten ans Berdines! Han hadde nok tenkt paa faaren og skamma<noinclude><references/></noinclude> e6gara7bwkmd0nejbm97vjrmspg5o8i 104 135696 317743 2026-04-18T17:28:32Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: ved aa verta uppdaga fyrr og; men han skynæ no, at det vilde verta tridubbelt verre, enn han hadde drøymt um. Ei skam so stor, at det aldri var til aa halda ut. — — — Men kunde nokon ha set han igaar- kveld lell . .? Han foor daa so varlegt fram; saag etter, at der ikkje var nokon ute nedi tune, og det hadde myrkna so mykje. Og kven saag vel etter slikt elder brydde seg til aa lura ... der han foor og tusla so ofta? Han prøvde aa trøysta seg med, at heile suta… 317743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>ved aa verta uppdaga fyrr og; men han skynæ no, at det vilde verta tridubbelt verre, enn han hadde drøymt um. Ei skam so stor, at det aldri var til aa halda ut. — — — Men kunde nokon ha set han igaar- kveld lell . .? Han foor daa so varlegt fram; saag etter, at der ikkje var nokon ute nedi tune, og det hadde myrkna so mykje. Og kven saag vel etter slikt elder brydde seg til aa lura ... der han foor og tusla so ofta? Han prøvde aa trøysta seg med, at heile suta var berre reddhug og grillor; berre noko tøv. Men suta — ho sat nedfor bringa som ein vond styng likevel. — Sistpaa prøvde han aa gjera seg kald og hard og irra seg upp med, at Berdines- hadde ærleg fortent aa faa hunden utskjemd. Vart det uppdaga, og kom dei med vondt yver han, so skulde han svara og slengja att i snuten paa dei, kva Berdines hadde gjort mot honom fyrst. So kunde dei nasa paa det og sjaa, at Berdines ikkje var betre, han! Han knytte næven i lommen og sputta burt- yver golve. Men — ikkje det helder hjelpte mot suta; for daa han kom ihug, kor saart Berdines: gret, kom det spursmaale krjupande yver han: hadde Berdines verkeleg vore so vond, at han hadde fortent ei slik hemn? Kva hadde Berdines igrun-<noinclude><references/></noinclude> 62xnpjtrzke1fiyxmyfsdtagksjp22b 104 135697 317744 2026-04-18T17:28:46Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: nen gjort? Alt, som stod imillom dei, var med eit vorte so underleg smaatt no. Naar han kom ihug klammerie buitved stalldøra igaar, laut han vedgaa med seg sjølv, at han nettupp sjølv hadde: mest skuld i det, sint og pirreleg som han var. Likeeins var det um sundag uppved ufsa. Han kunde sistpaa ikkje nekta for seg sjølv, at den: sanne grunnen til det han hadde gjort, var miss- uning mot Berdines for hunden var finast — svart missuning. Kva hadde han so aa seia, um… 317744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>nen gjort? Alt, som stod imillom dei, var med eit vorte so underleg smaatt no. Naar han kom ihug klammerie buitved stalldøra igaar, laut han vedgaa med seg sjølv, at han nettupp sjølv hadde: mest skuld i det, sint og pirreleg som han var. Likeeins var det um sundag uppved ufsa. Han kunde sistpaa ikkje nekta for seg sjølv, at den: sanne grunnen til det han hadde gjort, var miss- uning mot Berdines for hunden var finast — svart missuning. Kva hadde han so aa seia, um det kom upp? Kunde Berdines for, at morbror hadde gjeve han det finaste? Til lenger han tenkte, til verre og skamlegare vart det han hadde gjort. Og medan den eine tanken verre enn den andre kom veltande, heldt dei paa og mumla og snakka i stova nedanunder. Han totte heile tida, at det var um hunden .. hunden . . .. hunden og honom sjølv; men det var uraad aa høyra det skile. Uff . . . Samvitsagge vart sistpaa so fælt, at han ikkje hadde nokon fred paa seg her lenger. Han laut ut. Endeleg kom far og dei andre folka heim til dugurs, og Ola stod liten og redd uti gongen med øyra aat klinkehole. Jau, ho mor tok snart til aa fortelja um hun- den og Berdines; men der var ingen, som gat.<noinclude><references/></noinclude> op4bvsv5djdhpqdswa94zg4h4situy6 104 135698 317745 2026-04-18T17:29:00Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: noko um honom, elder at dei hadde set han igaar- kveld. Han anda lettna og smaug ut; men endaa var det ikkje visst: der kunde vera kome meir for dagen burti andre stova, med” folka var inne der — Han gjekk sidan og luska og lurde og saag etter Berdines. Kunde han faa fat i han og høyra . .. Men Berdines heldt seg helst inne idag. Og aa gaa burt aat hi stova til han vaaga han ikkje. Med nokon av dei vaksne derburte vaaga han helder ikkje aa knetta i seg um denne fill… 317745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>noko um honom, elder at dei hadde set han igaar- kveld. Han anda lettna og smaug ut; men endaa var det ikkje visst: der kunde vera kome meir for dagen burti andre stova, med” folka var inne der — Han gjekk sidan og luska og lurde og saag etter Berdines. Kunde han faa fat i han og høyra . .. Men Berdines heldt seg helst inne idag. Og aa gaa burt aat hi stova til han vaaga han ikkje. Med nokon av dei vaksne derburte vaaga han helder ikkje aa knetta i seg um denne fillegreida. Soleis gjekk time etter time — lange og seige. Det var som vondt i alt denne dagen: han var so lang som tri andre. Jau endeleg saag han Berdines; han laag og grov attunder dørhella derburte. Med bankande hjarta snikte Ola seg burt og lirka og slog paa snakk . . . Nei — han skyna snart, at det ikkje var kome noko upp der helder. Berdines berre sutra og var mutt; snakka litt um husmanns- ungarne og sutra att og visste ingenting. Gud skje lov! — Ola gjekk strakst attende. Endeleg letna den fæle tyngsla for bringa, og sidan utyver etterno'n sveiv suta for uppdaging meir og meir burt. — Men det var no best aa vera varsam endaa. Serleg lika han ikkje aa koma mykje i snakk med mor si. Han heldt<noinclude><references/></noinclude> b3gxterhchyhhaetk1mscasxf3awbxt 104 135699 317746 2026-04-18T17:29:11Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: seg difor mest ute for seg sjølv. — Mot kvelden gjekk han burt aat løda og tok til aa lø ihop noko smaaved, som laag der. Daa kom Berdines tuslande og sette seg paa ein stabbe og saag paa han. Han sutra ikkje lenger, men han vær kalleg bleik og sturen. »Du,« sa Ola, daa han hadde sote eit bil, »skal me klyva upp i kjerra der og ha henne til skip?« Han totte han laut finna paa eitkvart til aa gjera Berdines gladare, og dei hadde so ofta fyrr um kveldarne havt mo… 317746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>seg difor mest ute for seg sjølv. — Mot kvelden gjekk han burt aat løda og tok til aa lø ihop noko smaaved, som laag der. Daa kom Berdines tuslande og sette seg paa ein stabbe og saag paa han. Han sutra ikkje lenger, men han vær kalleg bleik og sturen. »Du,« sa Ola, daa han hadde sote eit bil, »skal me klyva upp i kjerra der og ha henne til skip?« Han totte han laut finna paa eitkvart til aa gjera Berdines gladare, og dei hadde so ofta fyrr um kveldarne havt moro av aa sigla i den tome mykkjerra. Men Berdines brydde seg ikkje. Han berre snudde paa seg og sa, at han trudde dei skitna seg i kjerra. »Men du,« sa han, daa han hadde sote tagall eit bil, »du, kor hev du katten din?« »Katten . . . aa han er vel uppi steinhuse endaa,« svara Ola laagt. »Men der maa du 'kje ha han,« sa Berdines. »Der kunde koma einkvar inott og aa slaa han sund. Der betre du tek han heim ikveld.« »Ja ja — det er visst betre,« mumla Ola — han vaaga ikkje aa snu andlite mot Berdines. No kom han ihug, at katten var finare enn hunden — han hadde snaudt kome det ihug fyrr heile «dagen. Men kor var no gleda yver det? Det stakk honom berre vondt aa koma ihug den<noinclude><references/></noinclude> 96cqgnoftb3is8shdsd9z346wyros63 104 135700 317747 2026-04-18T17:29:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: katten. — Berdines, stakkar, vilde kanskje aldri verta skikkeleg glad meir, og det var hans skuld! Her sat Berdines endaatil og hadde umsut for katten, medan han ... Han hadde so fælt samvit, at det var vondt. aa berre sjaa Berdines. Han tok paa seg eit fang ved og gjekk inn. {{c|7.}} Dagen etter var Ola seint uppe, og snakke um den usæle hunderumpa var no stilna av for det meste. Han tok til aa kjenna seg fulltrygg. Naar der ikkje var kome noko upp endaa, so vis… 317747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>katten. — Berdines, stakkar, vilde kanskje aldri verta skikkeleg glad meir, og det var hans skuld! Her sat Berdines endaatil og hadde umsut for katten, medan han ... Han hadde so fælt samvit, at det var vondt. aa berre sjaa Berdines. Han tok paa seg eit fang ved og gjekk inn. {{c|7.}} Dagen etter var Ola seint uppe, og snakke um den usæle hunderumpa var no stilna av for det meste. Han tok til aa kjenna seg fulltrygg. Naar der ikkje var kome noko upp endaa, so visste han ikkje, korleis nokon skulde faa nuss i det sidan. — Idag arbeidde Tarald, tenestekaren, burti mottinga heile dagen; han hakka paa ris og vølte til eit og anna etter vaaronna. Ola og heldt seg helst der. Det var liksom endaa sikrare her enn inne i stova; for det var "kje visst . .. kom han Berdines burt aat stova, so kunde ho mor finna paa aa byrja med det meinslege hunde- snakke endaa. Han hadde funne seg øks og stabbe og hakka ris, han og. Tarald song stev og fortalde rispor, og det var rett morosamt. Men bakvendt skulde det vera likevel . ..<noinclude><references/></noinclude> o3dvkgv8hrcjgblf08h3exc7ammfxfs 104 135701 317748 2026-04-18T17:29:42Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Just som det var paa det beste, kom Berdines i døra og ei heil horg med gutungar fraa granne- garden; dei foor her oftare og reek no, etter det var vorte vaar og godt aa springa kringum. Dei hadde nettupp høyrt um ulukka med hunden, og her som Ola hadde trutt seg mest fri, vart det med eit eit snakk og leven um denne avbrotne hunderumpa verre enn nokongong. Dei kom inn og flokka seg kring han. Dei nidglaama og nidspurde, snakka i munnen paa kvarandre og var forbina.… 317748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Just som det var paa det beste, kom Berdines i døra og ei heil horg med gutungar fraa granne- garden; dei foor her oftare og reek no, etter det var vorte vaar og godt aa springa kringum. Dei hadde nettupp høyrt um ulukka med hunden, og her som Ola hadde trutt seg mest fri, vart det med eit eit snakk og leven um denne avbrotne hunderumpa verre enn nokongong. Dei kom inn og flokka seg kring han. Dei nidglaama og nidspurde, snakka i munnen paa kvarandre og var forbina. Sistpaa fekk dei Berdines til aa gaa etter hunden. Aa nei — aa nei — aa nei! Alle klaga og nidklaga for den fine hunden; alle maatte faa neva paa han og sjaa vel paa rumpestubben, og dei var endaa verre enn dei vaksne til aa ha misstru um, at einkvar hadde gjort det med vilje, av vondskap. Dei gapt eog var reint visse paa det. Ein kunde daa vita, at huse datt "kje ned sjølv ! Men kven kunde ha gjort det ... kven i verda var slik skarv? Dei tok til aa gissa og kviskra, att og fram, upp og ned. Ola ynskte seg ei heil mil burte fraa dette humlebøle. Um han var nokso trygg, so var dei so harmeleg gapne og nasvise til aa spyrja, desse gutungarne. Men det var no som igaar: han torte "kje røma burt altfor snart helder.<noinclude><references/></noinclude> tbfpwv7ulqmacej90raf94k9ya12p1l 104 135702 317749 2026-04-18T17:29:57Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: »Og kva grunn kunde nokon ha til aa gjera det, skynar du det?« ropte ein. »Nei, d'er ei fura . .. men det maa vel vera ein, som var sint paa Berdines og vilde hemna seg,« sa ein annen. »Men veit du nokon, som var sint paa deg, Berdines?« ropte nokre paa ein gong. Han saag upp med sure augo. Nei — han kunde ikkje seia so visst... Daa retta tenesteguten seg upp, og der gjekk eit grin yver andlite hans. »Men eg veit pitladø um ein, som var sint paa Berdines… 317749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>»Og kva grunn kunde nokon ha til aa gjera det, skynar du det?« ropte ein. »Nei, d'er ei fura . .. men det maa vel vera ein, som var sint paa Berdines og vilde hemna seg,« sa ein annen. »Men veit du nokon, som var sint paa deg, Berdines?« ropte nokre paa ein gong. Han saag upp med sure augo. Nei — han kunde ikkje seia so visst... Daa retta tenesteguten seg upp, og der gjekk eit grin yver andlite hans. »Men eg veit pitladø um ein, som var sint paa Berdines just ein af dagarne, fyrr det gjekk skitt med hunderumpa!« sa han. »Eg veit um ein, som kasta ein paak etter han og ikkje trefte og sidan var kalleg olm.« »Veit du det? Kven var det daa, kven var det! og kva var han sint for?« ropte den eine yver den andre. »Eg veit misæl ikkje, um eg torer seia det; men so mykje er visst, at han vart sint, daa Ber- dines sa mus-katt, mus-katt!« glikka Tarald og blinka burt mot Ola. So tok han til aa hakka att og lo; men dei andre lo ikkje. Dei hadde alle snutt seg mot Ola og stirde . . . »Muskatt — d'er sant, han Ola hev ein katt. Muskatt — det vart han so sprikkande sint paa<noinclude><references/></noinclude> dznq37uvd7fzatbrmsxt3l3xr45h681 104 135703 317750 2026-04-18T17:30:06Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: um sundag og,« kviskra ein — det var just han vesle Hans Utigarden, som Ola. hivde ei torva etter um sundag wuppved ufsa. »Og han var so sær paa, at me kalla hunden finast,« kviskra ein annen og flirte og grein. Ola stod berre og svelgde Han prøvde aa gjera seg likesæl og læ aat heile snakke, men fekk det ikkje til. Han vart med eit so ustød i knea og kjende hjarta klappa. Dette klammerie med Berdines var altfor sant, og her lurde kanskje ein ny, fæl faare .… 317750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>um sundag og,« kviskra ein — det var just han vesle Hans Utigarden, som Ola. hivde ei torva etter um sundag wuppved ufsa. »Og han var so sær paa, at me kalla hunden finast,« kviskra ein annen og flirte og grein. Ola stod berre og svelgde Han prøvde aa gjera seg likesæl og læ aat heile snakke, men fekk det ikkje til. Han vart med eit so ustød i knea og kjende hjarta klappa. Dette klammerie med Berdines var altfor sant, og her lurde kanskje ein ny, fæl faare . . . No tok Berdines og til aa sjaa paa han; nokre av dei andre spurde meir um tretta, og Tarald grein og fortalde heile soga. »Hm . . jaso . . aahaa . . .« sa ein. »Ja so er det kanskje ikkje so visst ..! Eg trur han raudnar og,«< mumla ein annen — det var paa nytt lag han Hans, som hadde fengje torva etter seg. Og so blinka dei allesaman til einannen —. No slengde Ola vesle-øksa fraa seg, og han kveiktest med eit upp i sinne, so det døyvde heile suta. Ingen hadde set honom gjera noko med hunden . . . dei kunde kje prova eit mukk mot han — og so skulde han likevel staa her til skam og bisn for alle! Han gjekk beint burt for nosa aat Tarald.<noinclude><references/></noinclude> jmx7bg4k2kxl0swgl0s3smb67rlbixq 104 135704 317751 2026-04-18T17:30:16Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: »Kva er det du stend her og laprar og lyg ihop? Kanskje du vil skulda den rumpa paa meg, din ljugar?« spurde han; — han gjorde seg hard som stein og skjeggla paa Tarald. »Nei høyr paa den litle der! So du er vorten sint og skal til aa pusla og gjera snut!c sa Tarald «og storlo av, at han hadde fengje Ola uppert so svint. »Eg hev ikkje sagt, kva du hev gjort; men større gudsengel er du vel ikkje, enn at du vel altid kunde brota av ei rumpa!e tok Tarald i att og… 317751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>»Kva er det du stend her og laprar og lyg ihop? Kanskje du vil skulda den rumpa paa meg, din ljugar?« spurde han; — han gjorde seg hard som stein og skjeggla paa Tarald. »Nei høyr paa den litle der! So du er vorten sint og skal til aa pusla og gjera snut!c sa Tarald «og storlo av, at han hadde fengje Ola uppert so svint. »Eg hev ikkje sagt, kva du hev gjort; men større gudsengel er du vel ikkje, enn at du vel altid kunde brota av ei rumpa!e tok Tarald i att og grein meir og meir eglande. »No skuldar du det paa meg att! Eg skal klaga deg!« sagde Ola og gjorde seg tjukk i mæle og stræva med aa faa fram skuldlause taaror. »Og hellest tenkjer eg, du kan lata vera aa fara med lygn paa nokon du .. din tobaks-tobaks- snappar!c lagde han til og ølmde seg meir og meir upp. Daa vart Tarald litt raud i hausen og lo ikkje lenger; han hadde verkeleg lurt til seg ein halv tobaksrull inni hylla eingong; — dei hadde funne ”n att i lommen hans. »S0 du skal til aa kalla ærleg mann tjuv du, din pundar!c snerra han sint. »D'er best du passar paa kjeften din!.. og vilde eg seia det eg hev set av deg ein kveld, so tenkjer eg, der skulde vanka baade ris og graat og fliping med det allerfyrste!«<noinclude><references/></noinclude> bggk6915aiirybi26o8hoq92s8yi0zx 104 135705 317752 2026-04-18T17:30:31Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Han grein og lo paa nytt lag. Han hadde vore med Ola og slege ball ein sundagskveld for litt sidan, og midt under leiken kom Ola i skade for aa kasta ballen mot staburs-vindauga og knusa heile to rutor. Dette saag ingen annen enn Tarald, og han lova aa tia med det. Ola var soleis sloppen for baade skjenn og ris for det. Det var det, Tarald no truga med; men det kom ikkje Ola lenger ihug. Han kom ikkje ihug anna enn hunden og rumpa . . . hunden og rumpa og den kvelden… 317752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Han grein og lo paa nytt lag. Han hadde vore med Ola og slege ball ein sundagskveld for litt sidan, og midt under leiken kom Ola i skade for aa kasta ballen mot staburs-vindauga og knusa heile to rutor. Dette saag ingen annen enn Tarald, og han lova aa tia med det. Ola var soleis sloppen for baade skjenn og ris for det. Det var det, Tarald no truga med; men det kom ikkje Ola lenger ihug. Han kom ikkje ihug anna enn hunden og rumpa . . . hunden og rumpa og den kvelden, og han fekk ein støkk i seg, ein av- skræmeleg støkk, so han stod som klumsa. »Kva var det du saag ein kveld?« ropte gutarne og flokka seg forvitne rundt Tarald. Han var svert løyndomsfull og lest som han vilde ikkje ut med det so svint: men det kunde han seia, sa han, at det var noko, som var dugeleg ris verdt! Han skjeggla full av vondskap burt paa Ola; men Ola fekk ikkje eit ord fram. Hadde han Tarald set han den kvelden like- vel .. .? Var det for det, han hadde sta her so vonskabsfull og med slike underlege laattar? Han var vorten glodande heit yver heile kroppen, han kjende det gløda i kinnarne — og so tok alle dei nasevise gutarne til aa stira paa han att! Det tok til aa svimra for han ... so<noinclude><references/></noinclude> 327etslwogcmm8bu54wceearkxrtwgt 104 135706 317753 2026-04-18T17:30:41Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: heldt han henderne upp for andlite og foor ut. »Fær eg ikkje fred, so skal eg inn og klaga dykk allesaman !« tuta han og lest som han gret; men han kjende med seg sjølv, at denne graaten N ikkje lyddest vidare skuldlaus elder ærleg. Og med kryl paa rygg foor han burt um lønova og snikte seg inn i vedskjole. Der vart han staaande og kjende snaudt grunnen, han stod paa. Hadde Tarald set han likevel! Ja, det kunde kje vera anna ... Og kvæ var lettare. Han kunde jus… 317753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>heldt han henderne upp for andlite og foor ut. »Fær eg ikkje fred, so skal eg inn og klaga dykk allesaman !« tuta han og lest som han gret; men han kjende med seg sjølv, at denne graaten N ikkje lyddest vidare skuldlaus elder ærleg. Og med kryl paa rygg foor han burt um lønova og snikte seg inn i vedskjole. Der vart han staaande og kjende snaudt grunnen, han stod paa. Hadde Tarald set han likevel! Ja, det kunde kje vera anna ... Og kvæ var lettare. Han kunde just ha vore burti løda etter høy aat hesten og set ut ein glugg paa øvre sida. Elder sta" uppved smidja og lurt elder . . . Nei, det var vel helst i løda; dei gl ugg arne hadde han aldri kome ihug den kvelden, og det var nok ikkje myrkare, lell, enn at .... No fortalde han det vel til heile flokken der- burte; so vilde heile garden vita det um ei lita. stund, og kva kunde han so venta seg? Han dirra . . . dirra i knea og kjende hjarta. hamra. Det hadde vore ei fæl skam aa verta. uppdaga igaar; men kva var det mot idag, etter han hadde brukt slike lygner og hyklarminor til aa berga seg med . ..! Og han, som hadde trutt, at han no var trygg! Gu hjelpe ...! Men at. han Tarald ikkje hadde sagt det igaar, naar han visste det! Han hadde kanskje tott synd um han.<noinclude><references/></noinclude> 882q8cxw38rltaarefn064185pdyt1v 104 135707 317754 2026-04-18T17:30:55Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Men no ...? Uff, at han ikkje tok seg ivare for aa erta Tarald so upp... so hadde han kanskje tagt med det altid. Men kven kunde vita, kva han bar paa? Nei at han ikkje helder tok seg betre ivare den kvelden; — venta, til det vart myrkare elder . . . fader-vaar . . . leet heile hun- den vera! ... Det var so fælt alt ihop, at det var kje til aa tenkja paa. Han tenkte tilslutt paa aa røma uppaat lidarne og gjøyma seg radt av; — han var alt utfor døra; men der snud… 317754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Men no ...? Uff, at han ikkje tok seg ivare for aa erta Tarald so upp... so hadde han kanskje tagt med det altid. Men kven kunde vita, kva han bar paa? Nei at han ikkje helder tok seg betre ivare den kvelden; — venta, til det vart myrkare elder . . . fader-vaar . . . leet heile hun- den vera! ... Det var so fælt alt ihop, at det var kje til aa tenkja paa. Han tenkte tilslutt paa aa røma uppaat lidarne og gjøyma seg radt av; — han var alt utfor døra; men der snudde han att. Kva gagn var der i det? Dei kunde sjaa han og koma etter. Og um dei ikkje gjorde det, so laut han eingong heimatt likevel. Eingong kom det, og det var kje betre aa gaa og pina og venta paa det. No saag han Tarald gaa inn til nons. Han stod og stirde paa døra derburte lengje etter ho var attlukt. No tok han vel snart til aa besa og fortelja der og. Kva sagde han tru? ... Han far var nok ikkje innkomen endaa, og Tarald laug kanskje ihop endaa meir enn det var, naar han fek snakka med henne mor aaleine no, han var so sint . .. Denne tanken kveikte han. Han gjorde seg hard — hard som flint og gjek ut or vedskjole; han vilde inn aat stova. Han laut gjera det han<noinclude><references/></noinclude> do7eup08nll0f7cmqcmpkrw77txpkzn 104 135708 317755 2026-04-18T17:31:10Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: kunde; — prøva aa skulda noko paa Berdines endaa . . Burti tune saag han dei andre gutarne. Han gjek berre og venta, at dei skulde byrja aa læ og skraala um ustykkje hans; men nei, dei knatt kje i seg. Og inne i stova var det likeeins. Korkje ho mor elder dei andre sa noko; berre kan Tarald, som sat burtpaa benken, grein og blinka stygt. Kva var dette — kanskje han ikkje hadde sagt noko endaa? Ola stod innfor døra og stirde usikker. Litt etter gjek ho mor ut aat… 317755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>kunde; — prøva aa skulda noko paa Berdines endaa . . Burti tune saag han dei andre gutarne. Han gjek berre og venta, at dei skulde byrja aa læ og skraala um ustykkje hans; men nei, dei knatt kje i seg. Og inne i stova var det likeeins. Korkje ho mor elder dei andre sa noko; berre kan Tarald, som sat burtpaa benken, grein og blinka stygt. Kva var dette — kanskje han ikkje hadde sagt noko endaa? Ola stod innfor døra og stirde usikker. Litt etter gjek ho mor ut aat kjøken etter supansfate og smaagjentorne fylde med. 'Teneste- gjenta var kje helder inne — berre Tarald sat att. Daa smaug Ola skjelvande burt til han og vaaga seg til aa kviskra og spyrja, um han hadde sagt noko. Tarald lo hemnfult. »Du fortenar det, din knekt... du kann ta deg ivarel« sa han; men han hadde likevel ikkje sagt noko endaa — korkje med gutungarne derburte elder her. Idetsame kom ho mor inn att, og Ola smaug burt aat omnekron. Han pusta ut, og der tok til aa ljosna eit lite glim av von for han. Var det ikkje kome upp endaa, so kunde han kanskje faa Tarald til aa tia med det, naar han<noinclude><references/></noinclude> pi2fii072uohw16otass3zhlej62grr 104 135709 317756 2026-04-18T17:31:27Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: bad og tigga han ... naar han naudbad og lova, at han aldri skulde nemna det tobakke meir! Han sette seg liten og still vea borde og gjek etterpan ut i dørorne og prøvde aa faa snakka med Tarald, naar ban gjek ut. Men det var ikkje so lett gjort, det. Tarald var aldri aaleine,. og naar der var fleire tilstadar, kunde han kje nemna det. Og sidan gjek far og Tarald til- skogs. Han maatte soleis gaa og venta radt til kvelds. Og skulde no Tarald vera so sint, at det ikk… 317756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>bad og tigga han ... naar han naudbad og lova, at han aldri skulde nemna det tobakke meir! Han sette seg liten og still vea borde og gjek etterpan ut i dørorne og prøvde aa faa snakka med Tarald, naar ban gjek ut. Men det var ikkje so lett gjort, det. Tarald var aldri aaleine,. og naar der var fleire tilstadar, kunde han kje nemna det. Og sidan gjek far og Tarald til- skogs. Han maatte soleis gaa og venta radt til kvelds. Og skulde no Tarald vera so sint, at det ikkje nytta aa be han! Det kunde henda det og. — Det var ein drjug etternon igaar; men idag var det endaa mykje verre. Og medan han gjek der og slong og sytte og ikkje visste noko aa finna paa, saag han gutarne fraa grannegarden fara glade og syngjande utyver bøarne paa heim- veg og Berdines midt imillom dei. Mot honom kappadst dei alle i aa vera snilde etter ulukka han hadde havt, og han saag alt ut til aa ha vunne yver sorga fordetmeste. — Ola kunde mest ikkje halda graaten, og det skar han aa høyra, kor glade dei var. — Endeleg vart det kveld. Endaa var det ikkje so lett aa faa snakka med Tarald; men sistpaa vart de tvoeine uti kjøken eit lite bil. Det var fælt skamlegt aa lota krjupa for Tarald og be han aa tia, etter han hadde brukt<noinclude><references/></noinclude> t2dd4zkxd1827rjcwap5zi2tccbh8cj 104 135710 317757 2026-04-18T17:31:40Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: slik snut mot han idag; men det laut til. Berga seg laut han, og med graattjukt mæle byrja han aa slaa paa snakk um det Tarald hadde set + + den kvelden. Han vaaga kje aa nemna sjølve ustykkje sit; dei kunde høyra eitkvart gjenom veggen aat stova. Men han vaaga kje aa lita berre paa aa be helder. — Han hadde eingong fengje ein blank tolyskjeling av gudfar sin; den var det gjevaste han aatte, og han hadde gjøymt paa han som ein augnestein; men hjelpte ikkje anna, so v… 317757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>slik snut mot han idag; men det laut til. Berga seg laut han, og med graattjukt mæle byrja han aa slaa paa snakk um det Tarald hadde set + + den kvelden. Han vaaga kje aa nemna sjølve ustykkje sit; dei kunde høyra eitkvart gjenom veggen aat stova. Men han vaaga kje aa lita berre paa aa be helder. — Han hadde eingong fengje ein blank tolyskjeling av gudfar sin; den var det gjevaste han aatte, og han hadde gjøymt paa han som ein augnestein; men hjelpte ikkje anna, so var han no vorten samd med seg sjølv um aa lata Tarald faa sjølve den for aa tia. Han stod med "n i næven. — Tarald vart forbina, daa han høyrde, at Ola var so rædd og bad honom so tyndt um aa tia, og han gjorde seg litt vrang for aa ha moro av det. Daa kom Ola stikkande med tolv- skjelingen. Ja... var det so spelegt, so kunde han altid tia og, sa Tarald og tok mot skjelingen. Det svimra for Ola . . . der sprong den og! »Men so maa det vera visst!le kviskra han andpusten. »Ja, ja daa . . .« sa Tarald. Ola hadde tenkt aa spyrja litt meir og; — korleis Tarald kom til aa sjaa han den kvelden; men han kom seg ikkje til. Tenestegjenta og mor gjek ut og inn og kunde snart faa nuss i<noinclude><references/></noinclude> kq5bzp6f9o8rry758te08qaien6j0li 104 135711 317758 2026-04-18T17:31:55Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: æitkvart. Still som ein katt smaug han inn aat stova att, og endeleg kunde han leggja seg med xo, trøytt og utpint etter den lange dagen. {{c|8.}} Tri dagar var.gjengne. Det hadde vore regn og uver igaar, men idag var det letta uppatt. Skodda dreiv uppetter lidarne, og sola kom fram dubbelt blank og varm etter uvere. Bøarne grønka, og uppi lidarne voks lauve, so ein kunde sjaa dagamun paa det. — Paa dørhella sat kajten og sola seg; burtetter tune gjek hønsa og ka… 317758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>æitkvart. Still som ein katt smaug han inn aat stova att, og endeleg kunde han leggja seg med xo, trøytt og utpint etter den lange dagen. {{c|8.}} Tri dagar var.gjengne. Det hadde vore regn og uver igaar, men idag var det letta uppatt. Skodda dreiv uppetter lidarne, og sola kom fram dubbelt blank og varm etter uvere. Bøarne grønka, og uppi lidarne voks lauve, so ein kunde sjaa dagamun paa det. — Paa dørhella sat kajten og sola seg; burtetter tune gjek hønsa og kakla og skok vengjerne i solskine; hanen skreva beint upp paa ein høg stabbe og gol og uppetter bakkarne foor der nokre gutungar og skraala og hoppa. Men for seg sjølv burtfor vedskjole sat han Ola og beit i ein kjepp, og den, som ikkje song og skraala, det var han. Og den, som surmula og var mutt, det var han Ola. Han hadde trutt, at han skulde vera so vel fri alt meir snakk og sut for den usæle hunden no, sidan ban fek be Tarald til aa tia og gav han skjelingen. Jau — det var rektig rart med det! Tarald hadde helde ord og tagt — det var ikkje det aa klaga paa. Men det var longe for- seint — det uppdaga han dagen etter.<noinclude><references/></noinclude> aj53tkxb1kekspwike1wutwgb2wzsds 104 135712 317759 2026-04-18T17:32:06Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Berdines var uppunder ufsa daa att og tusla og stelte med husa sine, og Hans Utigarden og nokre andre gutungar fraa grannegarden var der og. Det var vorte slikt eit svert venskap med Berdines og dei no, saag det ut til. Daa kjende han seg so trygg, at han gjek upp, han og. Han hadde lote gaa og skulka aaleine so lengje daa, at han var svert leid av det. — Men det vart kje stort moro deruppe. Dei andre gutarne hadde hjelpt Berdines til aa byggja uppatt det nedrivne h… 317759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Berdines var uppunder ufsa daa att og tusla og stelte med husa sine, og Hans Utigarden og nokre andre gutungar fraa grannegarden var der og. Det var vorte slikt eit svert venskap med Berdines og dei no, saag det ut til. Daa kjende han seg so trygg, at han gjek upp, han og. Han hadde lote gaa og skulka aaleine so lengje daa, at han var svert leid av det. — Men det vart kje stort moro deruppe. Dei andre gutarne hadde hjelpt Berdines til aa byggja uppatt det nedrivne huse, og han brydde seg kje um honom. Han vart berre mutt, daa han kom, og dei andre gutarne tok strakst til aa glikka og snakka med løyndomsfulle ord um hunderumpa. Stødt um den hunderumpa. Og det var altfor lett aa skyna, korleis det hekk ihop. Um Tarald ikkje hadde fortalt noko dagen fyrr, so maatte dei ha fengje misstanke av det løyndomsfulle snakke hans. Og kanskje han sjølv og bar seg slik daa, at det saag underlegt ut. Han prøvde fyrst aa halda seg blid og ikkje bry seg. Naar dei ikkje visste noko visst, maatte dei vel slutta eingong. Han stelte med husa sine og ikkje saag paa dei eingong. Men nei, dei for- argele kjeftabriskarne heldt paa med sit likegodt, dei. Og medan dei fniste og var uvyrdne, peikte han Hans Utigarden paa hunden, som Berdines<noinclude><references/></noinclude> htnlo5xivwdiyze8dj7rcjrnwmzephb 104 135713 317760 2026-04-18T17:32:21Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: hadde med seg og hadde sett fraa seg paa ein stein. Der stod hunden og pranga med rumpe- stubben. Han vart sistpaa so arg og sint paa dette fortærandes rumpesnakke, som han aldri kunde verta kvitt, at han kom upp i aa trettast med den dævels Hans'en og hivde ein stein paa han. Men daa gjek det ille. Han Hans fauk upp i eit brennande sinne og sette paa ”n, og han var mykje sterkare. Han hivde honom ikoll atti steinarne, so han fek mnaseblod og ein kull i skallen, og e… 317760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>hadde med seg og hadde sett fraa seg paa ein stein. Der stod hunden og pranga med rumpe- stubben. Han vart sistpaa so arg og sint paa dette fortærandes rumpesnakke, som han aldri kunde verta kvitt, at han kom upp i aa trettast med den dævels Hans'en og hivde ein stein paa han. Men daa gjek det ille. Han Hans fauk upp i eit brennande sinne og sette paa ”n, og han var mykje sterkare. Han hivde honom ikoll atti steinarne, so han fek mnaseblod og ein kull i skallen, og etterpaa tok Hans til aa kasta stein og sparka paa husa hans, so dei datt iskruk mest. allesaman. Der laag alt han hadde bygt so lengje paa og vore so gild av! Det enda med, at han foor ylande og graat- ande heimyver og vilde klaga dei allesaman. Men kva hjelp var der i det . . .? Han stansa nedved løda. Skulde han klaga seg for henne mor og gjera staak av det, so kunde Berdines og dei andre og gjera staak og fortelja, kva slagsmaale hadde kome seg av — at han sjølv fyrst vart sint for det snakke um hunderumpa. Men det snakke um hunderumpa — det var nettupp det han maatte ta seg ivare for! Vart det no endaa meir kjefting<noinclude><references/></noinclude> k2jswv70umdo3tvx5ukv1zqziigg0jp 104 135714 317761 2026-04-18T17:32:31Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: um det, so kunde det siste verta verre enn det fyrste . .. Han krylte seg inn paa laaven og visste ikkje annor raad enn aa tia og bita i seg alt ihop. Men ... um han tagde um dette — vilde kje Berdines fortelja det til mor si likevel, baade um slagsmaale og misstanken dei hadde til han . . .? Og derfraa kunde snakke koma til mor og far, og han kunde koma under forhøyr og trugsmaal og alt vondt att og ikkje kunna berga seg lenger . .. Det var so fælt og flokutt alt… 317761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>um det, so kunde det siste verta verre enn det fyrste . .. Han krylte seg inn paa laaven og visste ikkje annor raad enn aa tia og bita i seg alt ihop. Men ... um han tagde um dette — vilde kje Berdines fortelja det til mor si likevel, baade um slagsmaale og misstanken dei hadde til han . . .? Og derfraa kunde snakke koma til mor og far, og han kunde koma under forhøyr og trugsmaal og alt vondt att og ikkje kunna berga seg lenger . .. Det var so fælt og flokutt alt ihop, at han gjøymde seg av og gjek ned til han Paal husmann og var der mest heile ettermiddagen. — Um kvelden var det ikkje so ille som han hadde ottast, likevel. Ho mor hadde nok ikkje høyrt noko; for ho sa ingenting — berre spurde, kor han hadde vore so lengje. — Og likeeins var det igaar, og. Daa var det regn, so- dei heist maatte halda seg inne, og der kom ikkje nokon av gutarne fraa grannegaarden til aa gjera leidt. Han trudde difor endaa ein gong, at den fille- greida skulde vera stilna av, endeleg; men nei; idag hadde det synt seg, at han hadde havt god grunn til aa syta for snakke hans Berdines.<noinclude><references/></noinclude> eba4icmse01hcnce4pakqppgwvqpctv 104 135715 317762 2026-04-18T17:32:43Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Ho mor hadde vore burti hi stova litt, og «daa ho kom att, var ho so underleg aalvorleg. Han Berdines, stakkar, sat og bala med hunden sin, sa ho. Han hadde stelt til noko klister av rugmjøl og prøvde aa lima rumpa paa att. »Og det lyddest mest so, at han trudde du hadde slege hunden sund,« sa ho og saag so paa han. »Du er daa vel aldri slik ei utoa helder?e Slikt hadde ho daa aldri drøymt um, og kunde han ikkje faa skulda for det fraa seg, so var det best, han sa… 317762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Ho mor hadde vore burti hi stova litt, og «daa ho kom att, var ho so underleg aalvorleg. Han Berdines, stakkar, sat og bala med hunden sin, sa ho. Han hadde stelt til noko klister av rugmjøl og prøvde aa lima rumpa paa att. »Og det lyddest mest so, at han trudde du hadde slege hunden sund,« sa ho og saag so paa han. »Du er daa vel aldri slik ei utoa helder?e Slikt hadde ho daa aldri drøymt um, og kunde han ikkje faa skulda for det fraa seg, so var det best, han sat inne her, til ho hadde funne eit skikkelegt bjørkeris! sa ho og tok han i haare so hardt, at han kjende det endaa. Han visste kje anna aa berga seg med enn aa graata og tuta, medan han laug ifraa seg alt ihop. Daa sleppte ho han att; men sagde han ikkje sant, so skulde han fas. anna aa vita, ropte ho og trødde i golve, so det skrall. Idetsame kom far og Tarald inn til dagurs, og ho sa ikkje meir; men han Tarald munde nok ha sta uti døra og høyrt eitkvart; for han grein og skjekkte verre enn den Svarte sjølv, som stod skildra paa buda- veggen burti hi stova; og skulde no han gjera seg til fant og seia . .. Det var so usikkert, kor han snudde seg, at han smaug ut og gjøymde seg av att, so snart «der var raad med det, og no sat han her bak ved-<noinclude><references/></noinclude> l5tollp6otom3qu030uer8nu4k902iu 104 135716 317763 2026-04-18T17:32:56Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: skjole og visste kje nokor raad. Gu" visste . ho mor kunde koma yver han med trugsmaal, sosnart ho saag han att, ho . .. Svolten var han og; for han hadde kje ete til dugurs; men han vaaga ikkje aa gaa inn. Og medan han maatte sitja her og kryla og syta, var dei andre gutarne ute og sprong og: hadde det gildt. Etter det var letta upp idag, var han Hans og nokre andre komne att og hadde fengje fat i Berdines, og dei var for eit bil sidan farne uppetter bakkarne. Ikk… 317763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>skjole og visste kje nokor raad. Gu" visste . ho mor kunde koma yver han med trugsmaal, sosnart ho saag han att, ho . .. Svolten var han og; for han hadde kje ete til dugurs; men han vaaga ikkje aa gaa inn. Og medan han maatte sitja her og kryla og syta, var dei andre gutarne ute og sprong og: hadde det gildt. Etter det var letta upp idag, var han Hans og nokre andre komne att og hadde fengje fat i Berdines, og dei var for eit bil sidan farne uppetter bakkarne. Ikkje uppaat ufsa. Dei leet dei nedrivne greidorne der vera og foor upp- yver aat dei store steinarne uppunder urormne. Idag hadde han vore klok av skade og helde- seg fraa dei. Men kva var det for eit liv i lengden? No skar dei seg vel fløytor og sprong berrføtte- paa mosesteinarne og bygde hus, medan han maatte sitja her som eit utskot. Det tjukna nedi halsen paa han og sprengde: paa augo; men idetsame høyrde han tenestegjenta. koma burti tune og han skunda seg og svelgde det. — Og umfram alt dette hadde han endaa eit aa. tenkja paa, som ikkje var stort betre. Han hadde idag set mor aat Berdines ferda- klædd og høyrt, at ho vilde nedpaa Stronda til han morbror eit erind. Naar ho kom der, fortalde ho vel til morbror ogso um hunden, og at dei<noinclude><references/></noinclude> pb3mhr91zcrmstf5npgzhko47dqqq4z 104 135717 317764 2026-04-18T17:33:09Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: misstrudde honom for aa ha slege han sund. So vart vel morbror og vond som alle dei andre og kom kje til aa bry seg um han, naar han kom der. Morbror, som altid hadde skrept so yver han. Han og! ... Han reiste seg sistpaa, blytung i hovude og blytung i beina og slong burtetter tune. Alt .var 80 vonlaust og graatt og vondt, at det var kje maate paa det . . . Idetsame saag han, at ho mor gjek ut og foor burt aat fjose. Daa gjek han stilt inn aat stova, fann seg ein ka… 317764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>misstrudde honom for aa ha slege han sund. So vart vel morbror og vond som alle dei andre og kom kje til aa bry seg um han, naar han kom der. Morbror, som altid hadde skrept so yver han. Han og! ... Han reiste seg sistpaa, blytung i hovude og blytung i beina og slong burtetter tune. Alt .var 80 vonlaust og graatt og vondt, at det var kje maate paa det . . . Idetsame saag han, at ho mor gjek ut og foor burt aat fjose. Daa gjek han stilt inn aat stova, fann seg ein kakebit og klauv etterpaa upp i hylla etter lekseboka si. Kanskje han fek sjaa litt paa den tredje artikkel, sidan der ikkje fans anna aa gjera. Han smaug upp paa lemen, varleg som ein katt. Ho mor vart kanskje snildare ogso, naar ho høyrde, han hadde sote og lese. Han sette seg tett ved vindauga, so han kunde sjaa godt. — Men det vart ikkje stor lesinga av, likevel. Han kunde ikkje samla tankarne. Det var so mykje, som sveiv i hugen, at bokstavarne stod berre som i ei skodd. Og medan han sat der aaleine og usæl og saag uti det blanke solskine, vart han sistpaa full i halsen att, taarorne braut fram og fall tunge og varme ned i boka paa den tredje artikkel.<noinclude><references/></noinclude> o3n48dkpmktfpcwbd7oojjza7dyerc5 104 135718 317765 2026-04-18T17:33:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{c|9.}} So vart det sundag att. Vere var fint som igaar, og Ola sat frampaa fyremiddagen burtpaa. staburshella, sundagsklædd og vaska og stelt, og sola seg saman med katten — den livande, verke- lege katten. Ho mor hadde kje kome med meir snakk um den hunderumpa sidan den gongen igaar. Ho trudde nok ikkje so ille um honom, likevel. Ja ja ... det var no godt . . . endeleg; men noko gildt var det ikkje idag lell. Det var kjyrkjesundag idag, og mange var reiste til… 317765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{c|9.}} So vart det sundag att. Vere var fint som igaar, og Ola sat frampaa fyremiddagen burtpaa. staburshella, sundagsklædd og vaska og stelt, og sola seg saman med katten — den livande, verke- lege katten. Ho mor hadde kje kome med meir snakk um den hunderumpa sidan den gongen igaar. Ho trudde nok ikkje so ille um honom, likevel. Ja ja ... det var no godt . . . endeleg; men noko gildt var det ikkje idag lell. Det var kjyrkjesundag idag, og mange var reiste til kjyrkje. Her fraa stova var baade far og mor og smaagjentorne reiste. Han kunde ha fengje vore med, han og, hadde han vilja; men daa han stod upp imorgon og kom ihug all mot- burden fyrr um dagarne, vart han modlaus og likesæl og furta seg burt. Tanken paa, at han morbror kunde ha høyrt noko, gjorde ogso sit. No sat han her paa staburshella og trega og var leid for det, og noko anna visste han helder ikkje aa ta seg til. Burt til han Berdines vaaga han ikkje aa gaa. Han visste ikkje eingong, um han var heime elder med til kjyrkje. Burt til gutarne paa grannegarden var det helder ikkje raad til aa gaa, sidan han var komen so i tretta<noinclude><references/></noinclude> 7i70ge88x11dvfwf0w4e1roabkqk3iv 104 135719 317766 2026-04-18T17:33:39Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: med dei. Her var ingen aa hyggja seg til elder ha lag med — ikkje eingong han Tarald. Han var reist herfraa igaarkveld; han skulde ikkje vera her isumar og var ferdug med tenesta igaar. Ja ... det var no godt det og, paa ein maate; for so var han daa fri for all sut for han. Men. daa han kom ihug den kostbare tolvskjelingen, han hadde gjeve Tarald, var han ikkje so glad ved dette helder. Han hadde i lengste lage havt som ei von um, at Tarald skulde vera god i seg o… 317766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>med dei. Her var ingen aa hyggja seg til elder ha lag med — ikkje eingong han Tarald. Han var reist herfraa igaarkveld; han skulde ikkje vera her isumar og var ferdug med tenesta igaar. Ja ... det var no godt det og, paa ein maate; for so var han daa fri for all sut for han. Men. daa han kom ihug den kostbare tolvskjelingen, han hadde gjeve Tarald, var han ikkje so glad ved dette helder. Han hadde i lengste lage havt som ei von um, at Tarald skulde vera god i seg og gjeva han att skjelingen um ei tid. Tarald var daa vaksen kar og maatte bruka vit... Men nei, det lyddest ikkje noko til det igaarkveld. Han Tarald nemnde ikkje tolvskjelingen eingong. Og spyrja etter 'n var der no inga raad med helder. — Han hadde idetheile ikkje snakt stort med Tarald utetter vika sidan den kvelden i kjøken. Han gjek og lo og grein so underlegt etter honom, at han hadde vore radt rædd han. Han hadde ikkje eingong kome seg til aa spyrja meir um, korleis det gjekk til, at Tarald saag han den kvelden under ufsa. Han hadde no kanskje alt kjøpt. skjelingen upp i tobak . . . den tobakstjuven. Og det var uvisst, naar han, Ola, kunde faa att ein slik skjeling. Han reiste seg upp av hella og slong burt--<noinclude><references/></noinclude> d7qfsswo8mg3utsfy6wd3veeosoh3iv 104 135720 317767 2026-04-18T17:33:48Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: yver tune, sur og bleik, med augo mot marka. Daa høyrde han nokon ropa paa Ola burtan- fraa grannehusa. Det var Berdines; han var komen utpaa hella derburte. Aa, so han var heime, likevel . . . »Ola, kom herburt!e ropte han att. »Kva vil du?« ropte Ola og vart staaande; han visste kje rektig, um han skulde vaaga seg derburt. »Kom, so skal du faa vita det!« sa Berdines, og daa gjek Ola; det lyddest ikkje paa noko vondt. »Kva er det no?« spurde han, daa han… 317767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>yver tune, sur og bleik, med augo mot marka. Daa høyrde han nokon ropa paa Ola burtan- fraa grannehusa. Det var Berdines; han var komen utpaa hella derburte. Aa, so han var heime, likevel . . . »Ola, kom herburt!e ropte han att. »Kva vil du?« ropte Ola og vart staaande; han visste kje rektig, um han skulde vaaga seg derburt. »Kom, so skal du faa vita det!« sa Berdines, og daa gjek Ola; det lyddest ikkje paa noko vondt. »Kva er det no?« spurde han, daa han var komen burtaat hella. »Ver med inn aat stova, so skal du faa sjaa noko fint!« sa Berdines, og han saag so ovende glad ut. Ola vart paa nytt lag uviss, um han skulde vaaga aa fylja. Kunde han kje faa vita, kva det var fyrst ... elder sjaa det her utpaa hella? Nei, Berdines var alt komen inn i stovedøra og stod berre og lo og vitta paa han. Berre kom — der var ingen inne! Han far var reist til kjyrkje, og ho mor var i fjose. Daa kunde Ola ikkje staa imot — og det kunde henda, der var noko ua sjaa! Det var ein ny hund, blenkjande raudmaalt, med gul ring<noinclude><references/></noinclude> lzeejjuan8402fukx6v65ivru2lts3d 104 135721 317768 2026-04-18T17:33:57Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: um halsen og mykje større enn den gamle. Og attaat det var der ein liten pikke gris, som var gulmaalt og raudprikkutt. — Dette hadde Berdines fengje igaarkveld, daa mor hans kom heim og hadde vore nedpaa Stronda hjaa han morbror. »Han morbror sende det til meg, daa han fek høyra av henne mor, at hunden min var sundslegen,« sa han. Det var anna, enn den gamle hunden, det! Berdines var so glad, at han mest ikkje kunde staa roleg. Og neter hadde han ogso fengje fraa m… 317768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>um halsen og mykje større enn den gamle. Og attaat det var der ein liten pikke gris, som var gulmaalt og raudprikkutt. — Dette hadde Berdines fengje igaarkveld, daa mor hans kom heim og hadde vore nedpaa Stronda hjaa han morbror. »Han morbror sende det til meg, daa han fek høyra av henne mor, at hunden min var sundslegen,« sa han. Det var anna, enn den gamle hunden, det! Berdines var so glad, at han mest ikkje kunde staa roleg. Og neter hadde han ogso fengje fraa morbror. . . sjaa her! Han tok upp or ein pose og gav Ola med seg. Ola stod berre og tagde og undra seg yver det rare nye og saag nedfor seg. Kva hadde han no for han hadde slege hunden sund? ... »Men du,« spurde Berdines, »veit du, kva ho mor seier?« »Nei.« »Ho seier, at eg maa passa vel paa rumpa aat den nye hunden og aldri gaa ifraa han ute um netterne.« »Jaso . . .« Der gjek eit lite stik i Ola med det same; men det saag kje ut til, at Berdines meinte noko med det. Han berre lo og gjek so burt aat hylla etter den gamle hunden og synte, at han hadde limt rumpa paa han att med rugmjølsdeig. Han trudde ho stod<noinclude><references/></noinclude> 1ewl35i02aiwefqv7lshdd6l7ty59zw 104 135722 317769 2026-04-18T17:34:08Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: reint vonas fastare. No skulde han vesle Herman faa 'n, sa han. Og medan han prata og beit neter, fortalde han, at han ikkje lenger trudde nokon hadde slege sund hunden med vilje. Han kunde nok ikkje bera paa nokoslags misstru no lenger, sidan det var enda so ovende godt. Ho Gunvor, tenestegjenta, hadde no kome ihug, at ho slepte grisen ut ei lita stund den same kvelden som huse var neddotte, sa han, og han trudde no helst, at det var den, som hadde fare deruppe og… 317769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>reint vonas fastare. No skulde han vesle Herman faa 'n, sa han. Og medan han prata og beit neter, fortalde han, at han ikkje lenger trudde nokon hadde slege sund hunden med vilje. Han kunde nok ikkje bera paa nokoslags misstru no lenger, sidan det var enda so ovende godt. Ho Gunvor, tenestegjenta, hadde no kome ihug, at ho slepte grisen ut ei lita stund den same kvelden som huse var neddotte, sa han, og han trudde no helst, at det var den, som hadde fare deruppe og skubba det ned. Det trudde ho mor og, sa han; for ho kunde aldri tru, at nokon annen enn eit svin saag mun i aa gjera slikt — sa ho mor. »Nei . . . det var kje frulegt, at nokon annen sku" bry seg med det... .,4 sa Ola, han saag paa nytt lag ned i golve. »Men du Ola,« sa Berdines, »kor hev du katten din?« »Aa, han er vist uppaa hylla derburte,« så Ola laagt. Han hadde bore han heim fraa ufsa kvelden etter ulukka med hunden og sidan aldri brytt seg til aa sjaa paa han. »Aa, ja men du .. .,< sa Berdines, »vil du kje helder gjøyma katten i same huse, som eg hev hunden og grisen?« Dermed sprong han burt aat bylla etter ein fin cigarkasse, som ho<noinclude><references/></noinclude> brx034qlk4d7riklwwhz5kpkaparx5y 104 135723 317770 2026-04-18T17:34:17Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: mor hadde fengje bjaa han morbror. Den hadde han fengje til hus for dyra sine. Og der var godt rom for katten og. Der kunde dei gjøyma dei kvar nott og ha dei sikre. Ja, det hadde kje Ola noko imot, og so sprong dei beggje etter katten. Daa dei kom att, var mor hans Berdines komi inn, og Ola skyna strakst at det maatte vera sant som Berdines hadde sagt: at ho ikkje hadde misstru ho helder no. Ho var so tyd og blid; ho skrepte yver katten hans og gav han ei smørkring… 317770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>mor hadde fengje bjaa han morbror. Den hadde han fengje til hus for dyra sine. Og der var godt rom for katten og. Der kunde dei gjøyma dei kvar nott og ha dei sikre. Ja, det hadde kje Ola noko imot, og so sprong dei beggje etter katten. Daa dei kom att, var mor hans Berdines komi inn, og Ola skyna strakst at det maatte vera sant som Berdines hadde sagt: at ho ikkje hadde misstru ho helder no. Ho var so tyd og blid; ho skrepte yver katten hans og gav han ei smørkringla, som ho hadde kome heim med igaar. Og ho hadde kanskje ikkje sagt noko leidt til han morbror helder, naar det stod slik til... Dei lagde dyra sine i kassen, og so sprong dei ut i solskine og var gode venner som fyrr. Endeleg kunde Ola kjenna seg trygg — ende- leg. Han var so lett og glad, at han berre song og hoppa, og naar han berre var fri suta, brydde han seg kje, um den nye hunden og grisen hans Berdines var fem gonger so fine som katten ... Idag hadde dei ogso fred for gutarne fraa grannegarden. Dei munde vera til kjyrkje; for dei kom ikkje her. Daa gjek det godt med kva dei tok seg til, og Ola var hjelpsam som fyrr. Fyrst var dei burtved bekken og bygde stemmer,<noinclude><references/></noinclude> 4lbwp2h42ahttd6t6vypm7hbwad6ox4 104 135724 317771 2026-04-18T17:34:34Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: og etter duguren gjek dei uppunder ufsa og tok til aa byggja uppatt dei nedrivne husa der. Det var moro i alt idag; men plent so gildt som daa dei bygde hus her fyrr var det ikkje likevel — totte han Ola. 317771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>og etter duguren gjek dei uppunder ufsa og tok til aa byggja uppatt dei nedrivne husa der. Det var moro i alt idag; men plent so gildt som daa dei bygde hus her fyrr var det ikkje likevel — totte han Ola.<noinclude><references/></noinclude> day18u18h44lo0buu7qa4badrcwbv5t 104 135725 317772 2026-04-18T17:34:44Z Johshh 5303 /* Korrekturlest */ 317772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Johshh" /></noinclude>Han Nils, som gjekk tilskogs<noinclude><references/></noinclude> 7ih9nfwscwdncyqfi7c9vn7kiollehn 104 135726 317773 2026-04-18T17:34:53Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 104 135727 317774 2026-04-18T17:35:16Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: {{Stor initial|F}}olka uppaa Husebø var for ei stund sidan komne ut etter no'n og heldt paa aa raka ihop høye kringum paa engjerne. Det leid fram paa ettersumaren noko og hadde vore regn ei heil tid; men idag var det blenkt upp til godt ver att. Det var difor ein onnug dag idag med alt høye, som var nedslege wutetter heile vika. Store og smaa fraa alle dei tri tuna paa garden var paaferde, og dei minste ungarne, som ikkje kunde raka endaa, fylgde etter kvar sine folk,… 317774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>{{Stor initial|F}}olka uppaa Husebø var for ei stund sidan komne ut etter no'n og heldt paa aa raka ihop høye kringum paa engjerne. Det leid fram paa ettersumaren noko og hadde vore regn ei heil tid; men idag var det blenkt upp til godt ver att. Det var difor ein onnug dag idag med alt høye, som var nedslege wutetter heile vika. Store og smaa fraa alle dei tri tuna paa garden var paaferde, og dei minste ungarne, som ikkje kunde raka endaa, fylgde etter kvar sine folk, der dei arbeidde, og hadde moro med aa velta seg i dei turre høydungarne og skraala til einannan. Sistpaa klauv nokre av dei mest modige av dei yver steingjerde til einannan og kappsprang og stupte kraake. — Berre ein smaagut var ikkje med i noko av dette. Han var noko større enn dei andre og sat for seg sjølv paa ein stein eit stykkje ifraa og berre skjegla og saag harm burt paa hine ungarne. Det var han Nils, son hans Knut i austrestova, ein sterkvaksen gut paalag ti aar gamall.<noinclude><references/></noinclude> sezzz4vwrvwajrubeliavc9y701augh 104 135728 317775 2026-04-18T17:35:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Han hadde fyrr idag vore med og arbeidt mest heile tida. Vilde han vera rask og trugen til nons, so skulde han faa vera fri heile etterno'n, hadde far hans sagt imorgon, og no hadde han vore trugen til nons og var fri. Han hadde snutt slipesteinen, daa han far slipte heile tri ljær; han hadde vore med og rakt og kjøyrt høy og mykje anna. Han hadde gjenge, so han hadde sveita, han som ein annan kar; men tanken paa fritida etter no'n hadde gjort alt lett. Han hadde nem… 317775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Han hadde fyrr idag vore med og arbeidt mest heile tida. Vilde han vera rask og trugen til nons, so skulde han faa vera fri heile etterno'n, hadde far hans sagt imorgon, og no hadde han vore trugen til nons og var fri. Han hadde snutt slipesteinen, daa han far slipte heile tri ljær; han hadde vore med og rakt og kjøyrt høy og mykje anna. Han hadde gjenge, so han hadde sveita, han som ein annan kar; men tanken paa fritida etter no'n hadde gjort alt lett. Han hadde nemleg tenkt aa nytta denne fritida til noko gildt, som han hadde havt i tankarne i mange dagar, noko framifraa gildt. Det var aa gaa aust tilskogs og plukka blaabær. Daa gjetarguten for nokre dagar sidan kom heim av sæteren eit erind, kom han med nokre store busker av blaabærlyng med bær paa, og dei var so store og søte og gode, at det var eit syn. Og slike bær var der i mengdevis av inni skogen, hadde han sagt. Der var heile lyng- bakkarne yverblaa, og dei var just no paa det beste; godt gjorne og ikkje forgamle. — Daa hadde Nils og Sigri, den litle syster hans, gjort seg istand med næverskrukkor til aa henta bær i og fengje lov til aa gaa tilskogs einkvar dagen. Dei var ikkje nettupp kjende so langt aust i skogen, der blaabærbakkarne skulde vera; men<noinclude><references/></noinclude> n19voqq71bz50focc8f8lzzppawwyar 104 135729 317776 2026-04-18T17:35:40Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: det kunde ikkje vera nokon vande aa finna dei likevæl. Der gjekk ein stor, breid buveg inn- etter heile skogen, og naar ein kom eit stykkje inn, so var der bærtuvor tett ved vegen, hadde gjætarguten sagt. Dagen etter han var heime, hadde dei vore paa vegen tilskogs og; men so lagde det til med regn, so dei laut snu heimatt strakst, og sidan hadde det vore regn kvar dag og uraad aa koma nokon stad. Fyrst no idag var det letta upp att; men so hadde det vore so onnugt… 317776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>det kunde ikkje vera nokon vande aa finna dei likevæl. Der gjekk ein stor, breid buveg inn- etter heile skogen, og naar ein kom eit stykkje inn, so var der bærtuvor tett ved vegen, hadde gjætarguten sagt. Dagen etter han var heime, hadde dei vore paa vegen tilskogs og; men so lagde det til med regn, so dei laut snu heimatt strakst, og sidan hadde det vore regn kvar dag og uraad aa koma nokon stad. Fyrst no idag var det letta upp att; men so hadde det vore so onnugt med høye, at dei ikkje hadde fengje gjenge tilskogs um morgonen. Men no var ikkje det helder ivegen lenger. No var han fri heile etternon og kunde gaa kor han vilde, og ho mor hadde lova, at ho Sigri skulde vera fri for aa sjaa til vesleungen etter non, so dei kunde faa sleppa avstad og henta bær eingong. Dette hadde han fegna seg til heile dagen. Det kunde aldri vera laglegare tid til bærhenting, aldri; men daa han hadde funne fram næver- skrukkorne og sagde til Sigri, at dei skulde avstad, kva hende ikkje so! Jau, daa hadde ho Sigri kome av det og vilde ikkje vera med! Slettikkje. Ho hadde slikt moro med alle ungarne utpaa bøarne, at ho ikkje brydde seg um blaabær, og det var so fælt langt aa gaa alt tilskogs no etter- non, sutra ho. Ein annan gong helder ... Det<noinclude><references/></noinclude> adenmuwuo86ck2jyvhi1hmkmhgqr8h2 104 135730 317777 2026-04-18T17:35:52Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: hjelpte ikkje alt han snakka for henne og lokka. Ho gjorde seg berre rar og spånn upp altslags motlegg og flaug sistpaa beint fraa han og burt til Turid og Anna, dei tvo smaa gjentungarne aat den eine grannen. Desse fille gjentungarne hadde ho jamnt slikt karlas med, ho Sigrid, og dei hadde no slik ei svær moro alle tri med aa byggja hus og fuglereid burti ein steingard. Der var han Tjerand, den vesle stubben hans Ola nedistova og, og han hadde dei ogso svært moro med… 317777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>hjelpte ikkje alt han snakka for henne og lokka. Ho gjorde seg berre rar og spånn upp altslags motlegg og flaug sistpaa beint fraa han og burt til Turid og Anna, dei tvo smaa gjentungarne aat den eine grannen. Desse fille gjentungarne hadde ho jamnt slikt karlas med, ho Sigrid, og dei hadde no slik ei svær moro alle tri med aa byggja hus og fuglereid burti ein steingard. Der var han Tjerand, den vesle stubben hans Ola nedistova og, og han hadde dei ogso svært moro med. Han heldt just paa og skulde læra snakka, og naar dei fekk han til aa stama »tat—tat—tat-n« for katten og gli-glisen for grisen, so tisla dei og lo og klappa i henderne, og ho Sigrid sprang med flaksande haar burt til mor hans Tjerand og for- talde, kor glup han var til aa snakka. — Men honom, Nils, lest ho 'kje sjaa. Skulde ein sett paa slik vrangkrok som den Sigrido! Nils gjekk sistpaa burt og baud henne betaling for aa vera med. Han baud henne ein liten papirdaase, soni han hadde kjøpt av gjetarguten og gjeve ein heil skjeling for; men endaa sa ho nei og vilde helder vera med gjentungarne her. Der var so fælt langt alt tilskogs, sutra ho. So flaug ho fraa han att, og han sat no for seg sjølv burtpaa ein Stein med næverskrukkorne slengde fraa seg og var raud av sinne og saag<noinclude><references/></noinclude> t7qi1zec5yxrssmni9l9fqfnh3osgjf 104 135731 317778 2026-04-18T17:36:04Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: 'olmt etter systera. So godt ver og laglegt alt — -og so alt verta uppi ingenting, avdi ho var so vrong! Han kunde ikkje truga henne med, og naar ho ikkje vilde, visste han ingen annan aa faa med. Gutungarne i nedrestova var forsmaa til aa gaa so langt, og gutarne i vestrestova so store, at dei ikkje slapp ifraa ... Og imorgon «elder ein annan gong, som ho snakte um, var det uvisst med alt. Han fekk kanskje ikkje gaa daa, «elder det kunde verta regn att... Han var n… 317778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>'olmt etter systera. So godt ver og laglegt alt — -og so alt verta uppi ingenting, avdi ho var so vrong! Han kunde ikkje truga henne med, og naar ho ikkje vilde, visste han ingen annan aa faa med. Gutungarne i nedrestova var forsmaa til aa gaa so langt, og gutarne i vestrestova so store, at dei ikkje slapp ifraa ... Og imorgon «elder ein annan gong, som ho snakte um, var det uvisst med alt. Han fekk kanskje ikkje gaa daa, «elder det kunde verta regn att... Han var nærved aa graata av harm, og han lova dyrt aa hemna seg paa henne, medan han stirde surt innyver aat skogen. — — — Der var vidt utsyn fraa haugen, der han «sat. Nedanfor saag ein grannegardarne og fjorden med blaa fjell og lidar paa hi sida. Vestanfor saag ein ogso gardar langt, langt utetter med fjell og lidar ovanfor; men mot aust var der korkje fjell elder gardar. Der stod ein stor, myrk furu- skog radt fraa bøgjerde og innetter alle aasarne og stengde for heile verda paa den leida. Innyver «der var det Nils sat og stirde med sure avgo; for det var der blaabærbåkkarne var, det var der Sigrid ikkje vilde vera med. Men... kunde han ikkje gaa aaleine og henta bær naar ho var +80 vrang, og lata henne fljuga med gjentungarne «det ho vilde ...? Hm...ja... han var<noinclude><references/></noinclude> lph0vk8fgd6lnuusrqxx0psbta4mx36 104 135732 317779 2026-04-18T17:36:17Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: nok ein modig gut, han Nils, naar han var heime- — han kunde ta hesten uti buhagen og setja. beitle paa han, og han hadde somen slege ihel tri slævor og ein liten orm isummar; men aa gaa. plittande aaleine ut i skog og mark so langt, at. han ikkje kunde sjaa heimatt elder sjaa atti bøarne elder andre gardar eingong, det hadde han altid fælt for, og særleg hadde han altid havt age for skogen aust i marka. Han var so myrk og tett den furuskogen, og der var altid so und… 317779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>nok ein modig gut, han Nils, naar han var heime- — han kunde ta hesten uti buhagen og setja. beitle paa han, og han hadde somen slege ihel tri slævor og ein liten orm isummar; men aa gaa. plittande aaleine ut i skog og mark so langt, at. han ikkje kunde sjaa heimatt elder sjaa atti bøarne elder andre gardar eingong, det hadde han altid fælt for, og særleg hadde han altid havt age for skogen aust i marka. Han var so myrk og tett den furuskogen, og der var altid so underleg stilt og fælslegt. Daa han var liten, trudde han difor, at det var der, dei var, naar han høyrde- um huldrer og troll og indianarar, som drap folk. Likeeins trudde han, at dei var der alle bjørnarne, skrubbarne og klapperslangarne, han høyrde um, og folka med halar, som gjætarguten visste um, og han fælte, berre han stod paa steingarden innanfor bøarne og saag innyver aat den myrke skogen, som stod der liksom ei uhorveleg hær av digre, svarte karar. Ja . . no visste han, at det ikkje var som han trudde daa. Der fanst ikkje troll elder udyr. Indianarar og svarte halefolk var i Amerika og: utlanda og ikkje der, og innanfor skogen budde der skikkele" kristne folk, som song og las i huspostilen kvar sundag liksom her paa Husebø. Dette hadde mor hans sagt, og han visste, det var<noinclude><references/></noinclude> a696kkf66p8tv0g7q8jk2njfwrqth8h 104 135733 317780 2026-04-18T17:36:27Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: sant; men den gamle fælska for denne skogen framum andre stader, var han likevel ikkje fri endaa, og han hadde aldri vaaga seg meir enn eit lite stykkje innetter radt aaleine. Naar han var komen innum den fyrste haugen, kunde han aldri vera so trygg paa, at der ikkje sat noko paa lur bak furuleggjerne, som naar han sat heime i stova . . . Hadde han derimot nokon med, um det berre var ho Sigrid, so var fælska som blesi burt. Men no vilde ikkje ho vera med, og der stod… 317780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>sant; men den gamle fælska for denne skogen framum andre stader, var han likevel ikkje fri endaa, og han hadde aldri vaaga seg meir enn eit lite stykkje innetter radt aaleine. Naar han var komen innum den fyrste haugen, kunde han aldri vera so trygg paa, at der ikkje sat noko paa lur bak furuleggjerne, som naar han sat heime i stova . . . Hadde han derimot nokon med, um det berre var ho Sigrid, so var fælska som blesi burt. Men no vilde ikkje ho vera med, og der stod han fint med lang nos... Det var til aa harma seg upp av. Men... um han snakka med henne ein gong til og baud større betaling? Han snudde seg og saag etter henne att, men beit med det same ihop tennerne og gjorde seg hard og sagde høgt til seg sjølv: nei! Det gagna vel ikkje det helder, og kvi skulde han krypa og tigga paa denne ungen lenger, naar ho hadde kasta paa nakken sjølv aat daasen? Det var so skamlegt gjort av henne, at han tilgav det ikkje — mneigu gjorde han ei! Han snudde seg mutt fraa henne att. Nei herregud — den, som berre hadde kunna gaa aaleine og slapp for aa tigga paa nokon! ... Han stirde lengtande austyver skogen, og so kom han til aa spyrja seg sjølv: kva var det daa igrunnen for noko krypeskap dette, at han ikkje<noinclude><references/></noinclude> 16573sxi2uqdbfeenz9zvxjhjo96z5g 104 135734 317781 2026-04-18T17:36:42Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: kunde gaa aaleine? Der var daa ingenting aa. vera rædd i skogen, og kva fælte han so for? Sola skjein so blank og fagert innyver skogen idag, at der visst ikkje kunde vera det slag myrkt og uhuglegt helder. Fraa grinda innanfor bøarne gjekk beine buvegen austetter skogen (han hadde vore med og jagt kjyre der mange gonger ivaar), og det kunde ikkje vera rett langt, fyrr ein fann tuvor med blaabær. Paa ein halv time kunde han visst vera der. Aa riva neverkoppen full ku… 317781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>kunde gaa aaleine? Der var daa ingenting aa. vera rædd i skogen, og kva fælte han so for? Sola skjein so blank og fagert innyver skogen idag, at der visst ikkje kunde vera det slag myrkt og uhuglegt helder. Fraa grinda innanfor bøarne gjekk beine buvegen austetter skogen (han hadde vore med og jagt kjyre der mange gonger ivaar), og det kunde ikkje vera rett langt, fyrr ein fann tuvor med blaabær. Paa ein halv time kunde han visst vera der. Aa riva neverkoppen full kunde helder ikkje ta lang stunda. Og heimatt — det kunde gaa ein tvo. Fyrr sola var nede kunde han vera heime att med bæra. Tenk, um han vaaga det, likevel . . .: Daa kunde ho Sigrid gaa der med lang nos og vera vrang det ho vilde! Daa vilde ho nok gjerne ha bær ho og, naar dei var komne heim aat stova; men daa skulde ho sleppa aa faa noko — aldri so mykje som eit bær. Daa skulde han passa henne att, ban! . . . Han reiste seg andpusten upp. Denne maaten aa faa hemn paa og aa kunna syna, at han var kar, som brydde seg skidt um denne ungen var med elder ikkje, var likso eggjande som tanken paa dei søte bæra, og han tok næverskrukka si og gjekk innyver bøarne. Han vilde inn aat grinda og sjaa og tenkja betre paa dette. — Snart stod han paa steingarden der-<noinclude><references/></noinclude> l6zz5vwldd5hmh7mltpi9xva9vphulw 104 135735 317782 2026-04-18T17:36:54Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: inne, og hadde det set ljost og fint ut i skogen, daa han sat derute, so var det ikkje verre no. Furorne stod ikkje so tett, naar ein var komen nerrare; og naar sola stod paa den kanten, skjein ho blankt innunder greinerne og innetter alle opningarne, so langt ein kunde sjaa. — Just medan han stod der og saag paa dette, fekk han auga paa, at den eldste av gutarne hans Paal nedistova hadde teke til aa slaa paa ei ækra tett. ved steingarden her. Folk so nerre skogen — d… 317782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>inne, og hadde det set ljost og fint ut i skogen, daa han sat derute, so var det ikkje verre no. Furorne stod ikkje so tett, naar ein var komen nerrare; og naar sola stod paa den kanten, skjein ho blankt innunder greinerne og innetter alle opningarne, so langt ein kunde sjaa. — Just medan han stod der og saag paa dette, fekk han auga paa, at den eldste av gutarne hans Paal nedistova hadde teke til aa slaa paa ei ækra tett. ved steingarden her. Folk so nerre skogen — det. var og ein god ting, idetsame kom han ihug endaa eit. Ein yngre av gutarne hans Paal hadde tid- legare idag fare tilsæters att med nokre kalvar, som var komne heim paa bøarne. Drivvegen tilsæters gjekk uppetter skogen her, og gjekk han no tilskogs, so raaka han kanskje han Pera-Martin, naar denne var paa heimvegen fraa sætren. Ja, utan tvil ...! Dette gjorde saka av med eitt. Han hoppa ned av muren paa skogsida og svinga med neverskrukka. Han vilde avstad, hurra, her var gut, som ikkje var rædd, her! Breid gjekk buvegen innetter skogen, og med stav i hand, berrføtt og med topphua bakyver nakken skreid guten fram. Det bar uppetter ein liten bakke, so nedatt. litt, og so slog vegen krok for ein liten haug, so alt utsyne heim til bøarne vart stengt, og skogen<noinclude><references/></noinclude> s9anep1to32gvay1r5waqyogszxemot 104 135736 317783 2026-04-18T17:37:09Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: stod like tett rundt paa alle kantar. Men han vart no ikkje rædd for det, han. Vegen attende var greid aa sjaa, um han ikkje plent saag heim, og her var likso ljost og fint her som utved grinda, so ingenting var aa fæla for. Han tok alt til aa stira etter blaabær; men der var ingenting aa finna, og han skyna strakst, at det var hoste tid- legt aa venta noko og endaa. Marka var so ned- trampa her, sidan buskapen var her ivaar, at det snaudt var lauv paa lyngen. Gjetarg… 317783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>stod like tett rundt paa alle kantar. Men han vart no ikkje rædd for det, han. Vegen attende var greid aa sjaa, um han ikkje plent saag heim, og her var likso ljost og fint her som utved grinda, so ingenting var aa fæla for. Han tok alt til aa stira etter blaabær; men der var ingenting aa finna, og han skyna strakst, at det var hoste tid- legt aa venta noko og endaa. Marka var so ned- trampa her, sidan buskapen var her ivaar, at det snaudt var lauv paa lyngen. Gjetarguten hadde helder ikkje lova noko, fyrr ein kom eit stykkje inn som var noko, og vidare gjekk han, smaa- bakke upp og smaabakke ned ... Vegen var like breid endaa; men skogen tok til aa verta tettare no. Høge og bussne stod furorne og stakk greinerne ut mot einannan fraa kor sida av vegen som store nævar, so han berre saag ei smal stripe av himlen. Ja, sume stader rakk greinerne radt ihop, so han gjekk som gjenom ein stor port. Her kjende han seg ikkje regtig att fraa fyrr lenger. Han og Sigrid hadde nok ikkje ofte vore lenger inne med kjyrne. Men var no det noko aa verta uroleg for? Aa slett ikkje! sa han til seg sjølv og skaut hjarta høgt i live. Han kunde aldri tulla seg burt her som var so stor veg, og det heldt endaa paa aa vera so ljost og fint alle stader, at han aldri hadde tenkt, det var slik<noinclude><references/></noinclude> qezeuzlo3h4kxjypwejdsgnrbr3wwi1 104 135737 317784 2026-04-18T17:37:24Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: midt i skogen. Uppi tretopparne skjein sola, so det glima, og av og til straala ho ned millom greinerne og kasta avlange, blanke flekkjer burt millom furuleggjerne. Rundt ikring sveiv det i tusundvis av mytt og surrande flugor og humlor, medan ein og annan fuglen flaksa og pipta uppi greinerne — og her skulde det vera fælslegt aa gaa aaleine! . . . Han tok til aa tralla og plystra, guten, av berre godt mod (og so tenkte han i sitt stille sinn paa Pera-Martin, som skul… 317784 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>midt i skogen. Uppi tretopparne skjein sola, so det glima, og av og til straala ho ned millom greinerne og kasta avlange, blanke flekkjer burt millom furuleggjerne. Rundt ikring sveiv det i tusundvis av mytt og surrande flugor og humlor, medan ein og annan fuglen flaksa og pipta uppi greinerne — og her skulde det vera fælslegt aa gaa aaleine! . . . Han tok til aa tralla og plystra, guten, av berre godt mod (og so tenkte han i sitt stille sinn paa Pera-Martin, som skulde koma av sæteren, og slaattekaren utved muren og). At han ikkje hadde prøvt aa gjera seg til kar og slaa fraa seg denne toskne fælinga for lengje sidan! Men no maatte det vel ikkje vera fortidlegt aa krøkja ut i tuvorne og lynghaugarne og sjaa etter bær for aalvore. Skogen tok til aa verta langt grisnare her att, og lyngen saag frisk ut. Ved ein stor stein avvega han og smaug gjenom ei rekkja av høg brakje, som voks langs vegen — og for eit syn han daa saag framfor seg! Andlite hans ljosna upp til eit 'stort smil. Tuva framfor han blaana og lava av blaabær, og paa tuva etter tuva burtetter var det likeeins. Aa du, aa du, for blaabær! Du hendelse, alle blaabæra! Det var so ein kunde faa næverskrukka full paa berre eitpar tuvor. Sjaa, um han ikkje hadde treft det likevel!<noinclude><references/></noinclude> ielmg7y56jomhkff6yq1cgufupi0aul 104 135738 317785 2026-04-18T17:37:40Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Andpusten gav han seg til aa henta, og det var ikkje rett lengje, fyrr koppen var full. So- gav han seg til aa eta blaabær, so han vart svart. som ein neger kring munn og nos og langt upp- etter kinnarne, og i denne rikdomen av bær var det ikkje so lengje, fyrr magen og var stappande full. — So maatte han til aa tenkja paa heimferda. Han pusta ut og tok upp næverskrukka; men ... hm ... her var endaa bær i mengde-mengde-vis her rundt ikring. Det var paa ei lita rund… 317785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Andpusten gav han seg til aa henta, og det var ikkje rett lengje, fyrr koppen var full. So- gav han seg til aa eta blaabær, so han vart svart. som ein neger kring munn og nos og langt upp- etter kinnarne, og i denne rikdomen av bær var det ikkje so lengje, fyrr magen og var stappande full. — So maatte han til aa tenkja paa heimferda. Han pusta ut og tok upp næverskrukka; men ... hm ... her var endaa bær i mengde-mengde-vis her rundt ikring. Det var paa ei lita rund opning millom brakarne, han hadde funne denne fagre grøa, og helvta stod endaa urørt. Ja, mykje yver helvta, og aa gaa no alt, naar der var so mykje, det var liksom hoste snart. Det var altfor gale. Sola hadde nok laagna mykje no; men endaa var ho ikkje gjengi ned, og daa kunde det ikkje ha slik braahast med aa koma avstad helder. Han kunde ha bær i hua, um skrukka var full, og snart laag han paa kne og aalbogar og plukka att. Han tenkte fyrst aa henta berre full toppen elder so; men daa det var gjort, kunde han ikkje lata vera aa fylla paa litt til, so hua sistpaa var yver halv. Daa trøyttna han endeleg og slutta. Tuvorne var no sopass snaude, at det altid kunde gaa an aa gaa ifraa dei og. So kunde han daska heimyver i ro og mak. Han tok bærkopparne sine og krøkte nedyver; men fyrr han kom attende<noinclude><references/></noinclude> 5vb1c86jaoloe8ig9cxvb1typj0i6gb 317786 317785 2026-04-18T17:38:13Z Johshh 5303 317786 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Andpusten gav han seg til aa henta, og det var ikkje rett lengje, fyrr koppen var full. So- gav han seg til aa eta blaabær, so han vart svart. som ein neger kring munn og nos og langt upp- etter kinnarne, og i denne rikdomen av bær var det ikkje so lengje, fyrr magen og var stappande full. — So maatte han til aa tenkja paa heimferda. Han pusta ut og tok upp næverskrukka; men ... hm ... her var endaa bær i mengde-mengde-vis her rundt ikring. Det var paa ei lita rund opning millom brakarne, han hadde funne denne fagre grøa, og helvta stod endaa urørt. Ja, mykje yver helvta, og aa gaa no alt, naar der var so mykje, det var liksom hoste snart. Det var altfor gale. Sola hadde nok laagna mykje no; men endaa var ho ikkje gjengi ned, og daa kunde det ikkje ha slik braahast med aa koma avstad helder. Han kunde ha bær i hua, um skrukka var full, og snart laag han paa kne og aalbogar og plukka att. Han tenkte fyrst aa henta berre full toppen elder so; men daa det var gjort, kunde han ikkje lata vera aa fylla paa litt til, so hua sistpaa var yver halv. Daa trøyttna han endeleg og slutta. Tuvorne var no sopass snaude, at det altid kunde gaa an aa gaa ifraa dei og. So kunde han daska heimyver i ro og mak. Han tok bærkopparne sine og krøkte nedyver; men fyrr han kom attende<noinclude><references/></noinclude> 535jybmidh5kvfd57jtircm3e4om7vv 104 135739 317787 2026-04-18T17:38:22Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: aat vegen, fekk han auga paa noko, som hefte han endaa ein gong. Det var eit stort, underlegt tre, som stod uppi ein bakke. Det var visst ei eik. Jau, det var det. Han hadde set nokre store, gamle lauvtre millom furorne langs bekkjerne herinne; men maken til den eika hadde han no aldri set. Dei nerste greinerne var so bøygde, at dei laag radt nedpaa marka med topparne, og uppetter heile leggen var der so tett av store, busne greiner, at eika saag ut som ein uhorveleg… 317787 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>aat vegen, fekk han auga paa noko, som hefte han endaa ein gong. Det var eit stort, underlegt tre, som stod uppi ein bakke. Det var visst ei eik. Jau, det var det. Han hadde set nokre store, gamle lauvtre millom furorne langs bekkjerne herinne; men maken til den eika hadde han no aldri set. Dei nerste greinerne var so bøygde, at dei laag radt nedpaa marka med topparne, og uppetter heile leggen var der so tett av store, busne greiner, at eika saag ut som ein uhorveleg svær høystakk. Der maatte det vera lett gjort aa kliva uppetter greinerne radt tiltops, og hadde han havt tid, so skulde det vore løglegt aa prøva paa det. Det var altid svært moro aa koma høgt tilvers; for han var ikkje sullen, og fraa toppen av eika kunde han kanskje sjaa yver skogen og radt heim. Tenk heim! Han hadde so ofta, radt fraa det fyrste han kunde minnast, sote i lofts- vindauga heime og sett innyver skogtopparne mot himleleite i aust, der sola og maanen kom upp som or eit gjøymsle og ørnar og ramnar og haukar siglde innyver — og kor underlegt og furlegt det skulde vera aa sitja der i skogtopparne sjølv ein- gong som ein fugl og sjaa heimatt! Han sette sakerne sine fraa seg og sprang det litle stykkje upp aat eika. Han hadde god tid endaa, og han kunde daa altid prøva litt . ..<noinclude><references/></noinclude> 3euc8qb6huhlc1gthl6569bbe4wq34z 104 135740 317788 2026-04-18T17:38:35Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Jau, det var som han hadde trutt. Det var snart gjort aa koma uppyver hengjegreinerne, og sidan klara han det mnokso lett fraa grein til grein uppetter leggen. Daa han var komen midtvegs upp, vart det verre og lenger millom greinerne, men naar han var komen so langt, var det sneplegt aa lota venda, og med noko stræv kom han yver knipetake. So gjekk det lettare att, og um ei stund sat han verkeleg heilt uppe i toppen, pustande og blaasande og sveitt i ryggen. Her laa… 317788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Jau, det var som han hadde trutt. Det var snart gjort aa koma uppyver hengjegreinerne, og sidan klara han det mnokso lett fraa grein til grein uppetter leggen. Daa han var komen midtvegs upp, vart det verre og lenger millom greinerne, men naar han var komen so langt, var det sneplegt aa lota venda, og med noko stræv kom han yver knipetake. So gjekk det lettare att, og um ei stund sat han verkeleg heilt uppe i toppen, pustande og blaasande og sveitt i ryggen. Her laag ris og mose et gamalt reid. Paa siderne av det kløyvde sjølve toppen seg ut i fire tjukke, buskutte greiner, og daa han klauv upp i den eine av dei og bøygde burt nokre lauv- buskar — daa hadde han fritt utsyn. Hu huy, so fykande høgt ...! Det var so ein kunde svimlast av aa sjaa ned. Det var anna enn aa staa uppaa lømøne det! Han greip seg godt fast med beggje nævar for aa vera sikker. Men kor var no heime . . .? Han glaamde utyver; men her var det ikkje som han hadde venta. Han saag ikkje heim — han kunde ikkje sjaa atti bøarne eingong. Furu- haugarne utanfor var so høge, at dei skjygde. Han vart litt lavøyrd; men det gjekk snart yver; for her var somen mykje aa sjaa likevel her paa høgda. Rundt ikring paa alle kantar kunde han<noinclude><references/></noinclude> lzbqcpal5ty46i6zrz2b9hgnc8064lz 104 135741 317789 2026-04-18T17:38:56Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: snaudt sjaa ein einaste flekk av marka. Det var berre skogtoppar, eit hav av bar og lauv. Nede millom greinerne var det skugge og djupt grønt; men burtetter alle dei høgaste topparne skjein kveldsola raud og glimande. Det var som hundrad av blanke torn, det eine høgare enn det andre, og uppyver denne raudnande skogen laag der raude skjyar yver heile austhimlen. Gardar elder folk var derimot ikkje aa sjaa nokon stad. Det var som aa vera komen upp i ei onnor underleg… 317789 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>snaudt sjaa ein einaste flekk av marka. Det var berre skogtoppar, eit hav av bar og lauv. Nede millom greinerne var det skugge og djupt grønt; men burtetter alle dei høgaste topparne skjein kveldsola raud og glimande. Det var som hundrad av blanke torn, det eine høgare enn det andre, og uppyver denne raudnande skogen laag der raude skjyar yver heile austhimlen. Gardar elder folk var derimot ikkje aa sjaa nokon stad. Det var som aa vera komen upp i ei onnor underleg verd aa sitja her — dei verd for seg sjølv til helvtan uppi skjyarne. Han vogga seg lett paa greina, medan ein linn vind strøymde svalande mot han, og der . ... sjaa der saag han eitpar kjøtmeisar flaksa nedunder seg! Uppyver fuglarne . . . huy . . . hurra! Og for eit eventyr det skulde vera aa fortelja dette til Sigrid og mor, naar han kom heim! Han braut ein kvist til aa ha med, so dei skulde ha syn for segn, at han hadde vore i eika, og so lagde han iveg nedatt. Det var ikkje paa naama nær so lett gjort som aa koma upp, og det tok ei heil tid; men han klara det likevel med nokorlunde heilt skjinn — um ikkje nettupp med heile broklaar. — So fann han i ein fart bærkopparne sine. No maatte han ikkje hefta det slag lenger, sa han til seg sjølv og pilta nedyver mot vegen att; men<noinclude><references/></noinclude> 3uvciwzgdplkhtrszxgcrtjvj2d05e9 104 135742 317790 2026-04-18T17:39:08Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: han kunde likevel ikkje lata vera aa kramsa ned i lyngen etter bær av og til endaa. Medan han klauv og arbeidde, hadde bæra i magen »skaka saman, so han no var svolten paa meir, og aa nekta seg aa smaka paa dei, naar han gjekk og vassa i berre bær, det var svært stridt. Han kramsa og kramsa, medan han gjekk, og sistpaa kom han aat ei stor tuva, som fekk honom til aa stoppa radt upp. I denne hadde han nok ikkje vore fyrr; for her var reint yverblaa; og so store og god… 317790 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>han kunde likevel ikkje lata vera aa kramsa ned i lyngen etter bær av og til endaa. Medan han klauv og arbeidde, hadde bæra i magen »skaka saman, so han no var svolten paa meir, og aa nekta seg aa smaka paa dei, naar han gjekk og vassa i berre bær, det var svært stridt. Han kramsa og kramsa, medan han gjekk, og sistpaa kom han aat ei stor tuva, som fekk honom til aa stoppa radt upp. I denne hadde han nok ikkje vore fyrr; for her var reint yverblaa; og so store og gode bær hadde han helder aldri funne fyrr. Du, so søte . .! Her maatte han eta seg fullmett, og medan han laag og grov i seg med beggje nævar, var det ein ting, han kom til aa undra seg paa. Skatru her var slik bærmengd fleire stader her i nærleiken, elder tru han nettupp hadde slumpa til aa finna den beste grøa i heile skogen med ein gong? Det skulde det vore moro aa visst til ein annan gong. Korleis tru var det uppi den lyngbakken ovanfor eika . .? Han gav seg til an stira upp, daa han var mett av bær. Nei . . . no hadde han ikkje tid til aa sjaa etter det. Sola var no nedgjena og skugga uppi tre- topparne for ei stund sidan, og han maatte daa aldri sleppa kvelden paa seg helder ... Han skunda seg nedyver — men so fekk han auga paa ein<noinclude><references/></noinclude> rktsh7wd4ysl6owrtdvqm2ww4guj55l 104 135743 317791 2026-04-18T17:39:19Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: lynghaug burte paa den andre kanten og, og den var so underleg blaa, totte han . . - Kva var det? Det kunde daa vel i alverda ikkje vera bær alt ... .? Han stirde og kunde ikkje halda seg lenger — han laut burt og sjaa. Det var daa dag ei lang stund for det, um sola var nede, gudbevars . . . Det var ikkje so over- hendigt langt heim helder, og dette skulde ikkje hefta meir enn eit lite bitte minutt . . .. I ei handevending var han burti haugen, og daa var det ikkje… 317791 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>lynghaug burte paa den andre kanten og, og den var so underleg blaa, totte han . . - Kva var det? Det kunde daa vel i alverda ikkje vera bær alt ... .? Han stirde og kunde ikkje halda seg lenger — han laut burt og sjaa. Det var daa dag ei lang stund for det, um sola var nede, gudbevars . . . Det var ikkje so over- hendigt langt heim helder, og dette skulde ikkje hefta meir enn eit lite bitte minutt . . .. I ei handevending var han burti haugen, og daa var det ikkje fritt for, at her var bær, her og! Tuva etter tuva, so det berre var smaating den fyrste grøa, han hadde funne, mot dette. Det var fraa blaane til blaane her liksom i eventyra. Her fekk han fint finna seg i aa gaa beint ifraa tuvor, der ein mest kunde gripa næven full i kvar buska; men her kom fleire dagar, og daa kunde han koma att, han! No var han kjend i skogen. No skulde han ikkje vera fælen og krypen lenger. No kunde han gaa so tidt han vilde utan aa bry seg ein snus um Sigrid — no var det ingen vande! ... Ja, naar ho saag alle bæra, han hadde funne so svindt, og høyrde um all denne rikdomen paa bær, so skulde ein nok høyra, at ho vilde vera med sidan um dagarne, um han ikkje bad henne det slag; men daa kunde han just hemna seg<noinclude><references/></noinclude> dxpn24dbs3a8qf4y18nta2mqh72fz70 104 135744 317792 2026-04-18T17:39:31Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: dubbelt paa henne med aa lura seg avstad fraa henne og ha alle bæra aaleine! Det snudde seg ovende bra alt dette. Han lo med seg sjølv. Men ... hm... var det no verdt aa gjera det, lell — aa lura seg fraa Sigrid paa den vis...? Her var so mykje aa ta av baade aat tvo og tri, og var det so snildt gjort aa ikkje unna henne noko? .. . Han var vorten so glad og! lett til sinns, sidan alt var gjenge so godt her i skogen, at han ikkje regtig kunde bera paa hat og hemntank… 317792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>dubbelt paa henne med aa lura seg avstad fraa henne og ha alle bæra aaleine! Det snudde seg ovende bra alt dette. Han lo med seg sjølv. Men ... hm... var det no verdt aa gjera det, lell — aa lura seg fraa Sigrid paa den vis...? Her var so mykje aa ta av baade aat tvo og tri, og var det so snildt gjort aa ikkje unna henne noko? .. . Han var vorten so glad og! lett til sinns, sidan alt var gjenge so godt her i skogen, at han ikkje regtig kunde bera paa hat og hemntankar lenger, og han var snart vorten samd med seg sjølv um, at ho skulde faa vera med likevel, ho Sigrid, naar ho bad um det. Han vilde ikkje vera uvyrden. Ho var daa bra lell ofte, stakkar, um ho ikkje hadde vore det idag. Ja, dei skulde vera beggje, og der.. burtpaa den fine mosesteinen der, skulde dei sitja og kvila seg, naar dei hadde kopparne fulle. Der skulde dei byggja smaahus og ha sæter og. Aa, kor det skulde verta gildt! Moroa var daa ikkje fullgild, fyrr dei var tvo um det, lell..... Det var so gildt aa sjaa paa all denne rikdomen av bær, at han ikkje kunde snu um, fyrr han hadde vore fraa ende til ende paa haugen og set, og medan han tusla fram, kunde han ikkje halda seg for aa plukka ei hondfull her og ei der av dei finaste bæra og stikka dei i hua. Ho var<noinclude><references/></noinclude> 7caom0xv6jetgruhmg2xc5d18h4asjj 104 135745 317793 2026-04-18T17:39:44Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: mykje yver halv fyrr, hua, og daa han no hadde fare heile haugen yver, hadde han paa denne vis lurt so mange hondfull uppi, at der feilte berre ein fjerdedel paa, at ho var radt full. Han stirde paa dette. Berre ein fjerdedel att, og snaudt det og . .. Naar det var so lite, som feilte, so vilde det vera snart gjort aa faa henne radt full og her i all denne mengden. Og radt full, beggje kopparne smekkande tulle... kor gildt og stort det skulde vera aa syna, daa han kom… 317793 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>mykje yver halv fyrr, hua, og daa han no hadde fare heile haugen yver, hadde han paa denne vis lurt so mange hondfull uppi, at der feilte berre ein fjerdedel paa, at ho var radt full. Han stirde paa dette. Berre ein fjerdedel att, og snaudt det og . .. Naar det var so lite, som feilte, so vilde det vera snart gjort aa faa henne radt full og her i all denne mengden. Og radt full, beggje kopparne smekkande tulle... kor gildt og stort det skulde vera aa syna, daa han kom heim ..! Daa kunde han eta og dela med seg so mykje tryggare, og kor brennande snart . .. Sola hadde ikkje vore nede so svært lengje endaa, og denne hett - : Men han tenkte ikkje lenger paa heftinga og ikkje helder paa morgondagen, og kor let det kunde vera aa koma att daa. Han saag berre paa det litle, som feilte i hua, og dei lavande, lkkande tuvorne — det var ikkje til aa staæ imot, og snart laag han paa knea att og reiv til seg med beggje nævarne, ustød av hastverk. Lyng- blokkar fylde med aat hua i mengdevis, og visst makkar og; men Nils ansa ingenting. So var det helder ikkje lengje, fyrr han med gleda saag, at hua var full og rund som ei rullepylsa. Og so sprang han ende upp og foor nedetter skogen mot storvegen heimyver. Det var litt lenger, enn han<noinclude><references/></noinclude> 7tflcn0mrel6nkg7uwemvyyv1k9goce 104 135746 317794 2026-04-18T17:40:00Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: hadde trutt, gjenum buskar og bas, fyrr han saag vegen att; men der var han endeleg, og der var :steinen, han var gjengen ut fraa, og alt greidt. Hurra, no galdt det berre aa vera rapp paa foten, sa han til seg sjølv; men han vart likevel staaande og stirde litt forfjamsa — fyrst til ein kant, so til den andre. Her var beine storvegen ja; men kva leid skulde han gaa — var. det til- høgre elder tilvinstre, som bar heimyver? Han var vorten so fortumla av dette hovudst… 317794 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>hadde trutt, gjenum buskar og bas, fyrr han saag vegen att; men der var han endeleg, og der var :steinen, han var gjengen ut fraa, og alt greidt. Hurra, no galdt det berre aa vera rapp paa foten, sa han til seg sjølv; men han vart likevel staaande og stirde litt forfjamsa — fyrst til ein kant, so til den andre. Her var beine storvegen ja; men kva leid skulde han gaa — var. det til- høgre elder tilvinstre, som bar heimyver? Han var vorten so fortumla av dette hovudstups hast- verke med aa fylla hua aa springa paa kross og tvers ned gjenum buskarne, at aust og vest var gjengne reint i surr for han, og no var vegen so lik etter kor leida, at han ikkje kunde sjaa noko visst merkje paa, kor han var komen fraa. Men sola daa — han kunde retta seg etter der ho var gjengi ned beint vestyver heime. Sjølvsagt, tosken han var. Han saag uppyver seg; men daa var «det ikkje so lett aa finna rettleiding der helder. — Det heldt nok paa aa skjya yver. Daa han var uppi eika, hadde han set, at der var raude skjyar yver heile austhimlen, og no var alt, han kunde augna av himlen millom tretopparne, jamnt yverskjya. Men skjyarne var ikkje lenger raude og blanke. Dei var folna og ljosegraa som van- lege kveldskjyar. Han hadde nok heft lenger, enn han hadde merkt, han. Og paa desse skjyarne<noinclude><references/></noinclude> fzdi5h2csjnk52a3aruoy63mitjmp70 317795 317794 2026-04-18T17:40:15Z Johshh 5303 317795 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>hadde trutt, gjenum buskar og bas, fyrr han saag vegen att; men der var han endeleg, og der var steinen, han var gjengen ut fraa, og alt greidt. Hurra, no galdt det berre aa vera rapp paa foten, sa han til seg sjølv; men han vart likevel staaande og stirde litt forfjamsa — fyrst til ein kant, so til den andre. Her var beine storvegen ja; men kva leid skulde han gaa — var. det til- høgre elder tilvinstre, som bar heimyver? Han var vorten so fortumla av dette hovudstups hast- verke med aa fylla hua aa springa paa kross og tvers ned gjenum buskarne, at aust og vest var gjengne reint i surr for han, og no var vegen so lik etter kor leida, at han ikkje kunde sjaa noko visst merkje paa, kor han var komen fraa. Men sola daa — han kunde retta seg etter der ho var gjengi ned beint vestyver heime. Sjølvsagt, tosken han var. Han saag uppyver seg; men daa var «det ikkje so lett aa finna rettleiding der helder. — Det heldt nok paa aa skjya yver. Daa han var uppi eika, hadde han set, at der var raude skjyar yver heile austhimlen, og no var alt, han kunde augna av himlen millom tretopparne, jamnt yverskjya. Men skjyarne var ikkje lenger raude og blanke. Dei var folna og ljosegraa som van- lege kveldskjyar. Han hadde nok heft lenger, enn han hadde merkt, han. Og paa desse skjyarne<noinclude><references/></noinclude> dc6ujjujf8nbtabs7090kpqksujddt7 104 135747 317796 2026-04-18T17:40:28Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: kunde han ikkje sjaa, kor sola var. Endeleg totte han, at han saag ein sterkare ljoske nede paa den æine kanten millom furutopparne; men daa han skulde til aa sjaa, var der ein ljoske likeeins paa andre kanten og. Kva var so etter sola? Skulde ein set paa det galnare ...! Han heldt paa aa verta rædd, men umraadde seg med det same; for just daa fekk han auga paa noko aa retta seg etter. Derburte paa vinstre honda skar ein liten tverrveg seg inn i skogen fraa storvegen,… 317796 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>kunde han ikkje sjaa, kor sola var. Endeleg totte han, at han saag ein sterkare ljoske nede paa den æine kanten millom furutopparne; men daa han skulde til aa sjaa, var der ein ljoske likeeins paa andre kanten og. Kva var so etter sola? Skulde ein set paa det galnare ...! Han heldt paa aa verta rædd, men umraadde seg med det same; for just daa fekk han auga paa noko aa retta seg etter. Derburte paa vinstre honda skar ein liten tverrveg seg inn i skogen fraa storvegen, og han mintest no, at han var gjengen framum ein slik liten veg, strakst fyrr han kom aat steinen her. Det maatte vera der, han skulde gaa — ja, ja, no saag han det greidt. Heile skogen snudde slik, at det bar heimyver. Der var nok ljosast i skjyarne og paa den leida. Underlegt, at han ikkje strakst saag det, som var so beintfram . .. Trøystug og utan aa tenkja meir paa dette lagde han iveg i fullt sprang, og her paa jamne vegen kunde det muna, so det var noko. Furu- leggjerne foor som eldingar bak um han. Her var det tette skogen att og portar aa gaa under, liksom daa han kom innyver; men kor underleg umskapt altsaman var no, daa sola var nede! 'Trea hadde liksom drege seg nerrare saman og hang liksom tettare utyver vegen, og der var vorte so underleg stilt — snaudt ei fluga aa høyra.<noinclude><references/></noinclude> ja9p74dm267yivb5wudafrjnmztkl2v 104 135748 317797 2026-04-18T17:40:43Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Inne i gangarne millom trea, der solflekkjerne- glima, var det no berre jamn, graa mose aa sjaa, og her og der var det so sterk skugge, at. det var heilt ut uhuglegt. Og her hadde han gjenge og seinka seg og ikkje set etter nokonting ! Huff, det var uvarlegt aatfare, so langt i skogen; men just noko spelegt var det daa "kje, lell. No- bar det heimyver strake vegen, so han skulde nok snart naa aat grinda, tenkte han, og avstad bibba. han. Skatru han ikkje snaft skulde… 317797 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Inne i gangarne millom trea, der solflekkjerne- glima, var det no berre jamn, graa mose aa sjaa, og her og der var det so sterk skugge, at. det var heilt ut uhuglegt. Og her hadde han gjenge og seinka seg og ikkje set etter nokonting ! Huff, det var uvarlegt aatfare, so langt i skogen; men just noko spelegt var det daa "kje, lell. No- bar det heimyver strake vegen, so han skulde nok snart naa aat grinda, tenkte han, og avstad bibba. han. Skatru han ikkje snaft skulde sjaa atti grinda og bøarne . .? Han tok alt til aa venta paa det, for kvar gong han kom fram paa eit: leite; men der var ingen gong mnokor grind aa augna ... Hm... han hadde nok vore djupare- i skogen, enn han vardest. Han hadde sakka paa sprange, men tok no paa, mest han vann att. Men endaa hadde han ikkje anna enn skog fram- for seg — berre tett skog. Dette tok til aa verta reint underleg drjugt, og so kom der noko endaa undarlegare. Best. som han sprang, kom han aat ei bratt kleiv, som vegen gjekk uppyver, og nokor slik kleiv kunde han slettikkje minnast, han hadde sett, daa han kom innyver. Han stansa litt og undra seg. Snodigt . ... Men nokon annan veg enn her hadde han ikkje gjenge. Ja ja, han maatte ha. gjenge i andre tankar og ikkje lagt merkje til,<noinclude><references/></noinclude> j93a7k8qd1yke91xe85a9rekp78x1g0 104 135749 317798 2026-04-18T17:40:53Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: korleis vegen saag ut — onnorleis kunde han ikkje skjyna det. Uppyver kleiva foor han og vidare frametter skogen; men endaa inga grind aa sjaa, og so vart det underlegt att. Vegen bar med eit ut i ei rund opning midt i skogen. Der laag spøner etter hogging, og ut til høgre og vinstre gjekk tverr- vegjer mest likso store som den, han fylde. Kva i verda slags hendelse var dette? Han hadde nok set smaa tverrvegjer og opningar, daa han kom tilskogs; men noko slikt som… 317798 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>korleis vegen saag ut — onnorleis kunde han ikkje skjyna det. Uppyver kleiva foor han og vidare frametter skogen; men endaa inga grind aa sjaa, og so vart det underlegt att. Vegen bar med eit ut i ei rund opning midt i skogen. Der laag spøner etter hogging, og ut til høgre og vinstre gjekk tverr- vegjer mest likso store som den, han fylde. Kva i verda slags hendelse var dette? Han hadde nok set smaa tverrvegjer og opningar, daa han kom tilskogs; men noko slikt som dette kunde han endaa minder minnast enn mnokor kleiv. Dette heldt paa aa verta uskjynelegt radt. Men det var daa beine vegen her, han var komen innyver likevel, og utan aa gjeva seg tid til aa brota hovude meir med slikt kringel-krangel, fylde han vegen tvers yver opninga og inn i skogen paa hi sida. So gjekk det fint og beint frametter skogen att, og no maatte han snart koma aat grinda og bøarne, elder so var sjølve . ... Han var um aa segja, at sjølve Fa'n var i det; for dette vart so drjugt, at sinne fata i han. Han heldt seg likevel for aa segja det høgt, sidan han var aaleine i ville skogen; men anten han banna elder ikkje, so naadde han endaa inga grind, og paa same<noinclude><references/></noinclude> ce8zjk8w5nt042kqmjomm8sid47gfk7 104 135750 317799 2026-04-18T17:41:03Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: tid var det liksom vegen var vorten so underleg smal : > Dette var som den reine trolldom. Han stansæ sistpaa forpusta og forkava og saag etter, um han ikkje idetmindste skulde byrja aa kjenna seg att. paa skogen; for han var daa bra kjend eit heilt. stykkje innanfor grinda. Nei, ikkje det helder.... Her var ikkje anna aa gjera enn aa skunda. seg vidare, og avstad foor han att. Han sprang paa spreng, han sprang av sinne, so bæra dansa. i næverskrukka, og hua, som h… 317799 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>tid var det liksom vegen var vorten so underleg smal : > Dette var som den reine trolldom. Han stansæ sistpaa forpusta og forkava og saag etter, um han ikkje idetmindste skulde byrja aa kjenna seg att. paa skogen; for han var daa bra kjend eit heilt. stykkje innanfor grinda. Nei, ikkje det helder.... Her var ikkje anna aa gjera enn aa skunda. seg vidare, og avstad foor han att. Han sprang paa spreng, han sprang av sinne, so bæra dansa. i næverskrukka, og hua, som han hadde botte fast. paa ryggen etter eit band, stod som ei rumpa beint ut i vere. Men dette var som aa laupa etter sin eigen skugge, og so kom han burtunder ein bakke att. Denne var mykje høgare enn kleiva herburte, og ikkje nok med det: vegen kløyvde seg her ut i eit kringelkrangel av smaa- vegjer, so ein ikkje kunde vita ut elder inn.... Han stansa og stirde som klumsa framfor seg. Det hadde vore wunderlegt lenger burti skogen, men inkjevetta mot dette. At den breide buvegen saag slik ut nokonstad, daa han kom tilskogs, det. var uraad, og han fekk idetsame ein tanke, so han vart gloheit yver heile kroppen. Han mintest, han var i tvikik um vegen, daa han kom ut or bærtuvorne, og so hadde han kanskje teke galne leida — fare austetter skogen istadenfor utyver<noinclude><references/></noinclude> hvke4npgdeo7o383r7xpcnti3s51bfa 104 135751 317800 2026-04-18T17:41:15Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: mot grinda og heime. Den litle tverrvegen, han retta seg etter, hadde kanskje vore ein falsk tverr-- veg. Det var kanskje forklaaringa paa alt . ... Gu” hjelpe . . han skulde daa vel ikkje ha. fare so vitlaust aat ...! Han vart endaa heitare. Men nei, nei, det kunde ikkje vera raad, lell! Snudde ikkje heile verda soleis, at dette maatte bera heimyver? Jau, det gjorde ho, sa han til seg sjølv, og paa maa og faa sprang han uppetter- bakken for aa sjaa, um heimen ikkje… 317800 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>mot grinda og heime. Den litle tverrvegen, han retta seg etter, hadde kanskje vore ein falsk tverr-- veg. Det var kanskje forklaaringa paa alt . ... Gu” hjelpe . . han skulde daa vel ikkje ha. fare so vitlaust aat ...! Han vart endaa heitare. Men nei, nei, det kunde ikkje vera raad, lell! Snudde ikkje heile verda soleis, at dette maatte bera heimyver? Jau, det gjorde ho, sa han til seg sjølv, og paa maa og faa sprang han uppetter- bakken for aa sjaa, um heimen ikkje skulde liggja paa hi sida av haugen her. Nei — ikkje: der helder. Berre endaa tettare skog burtyver, og medan han stod der paa toppen av bakken og stirde, fekk han auga paa ein ljoske i skyarne yver skogtopparne langt burte paa den kanten, han var komen fraa. Kva var det ..? Det saag ut liksom det skulde vera ljoske etter der sola var gjenga ned, og var det so, so var heime paa den kanten og. Men sola paa den leida . .? Han stirde og stirde og vart uvissare etterkvart. Hm... kanskje det godt kunde vera so, at aust og vest snudde onnorleis, enn han hadde meint, lell. Og til meir han saag paa skjyarne, til greidare vart det, at det var ljoske etter sola. Der var ikkje lenger tvil um, at han var paa gali leid .... Uff... han vart so rædd, at det sette seg:<noinclude><references/></noinclude> 38lpztr21y5i1x0nw7nkoyc6ranrd2o 104 135752 317801 2026-04-18T17:41:31Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: som ein vond styng for bringa. Her var han sprungen langt og lenger enn langt austetter skogen, 'og naar dertil vart lagt det, han var gjengen, fyrr han kom aat bærtuvorne, kor langt var han so ikkje fraa heime! Kanskje ein halv, ein heil fjordung i ville skogen plittande aaleine — og so seint! Det hadde teket so lang tid dette, at «det no ikkje berre var skugge i skogen: det tok alt liksom til aa skymra litt inne i holorne. At han ikkje hadde brukt vite og set seg… 317801 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>som ein vond styng for bringa. Her var han sprungen langt og lenger enn langt austetter skogen, 'og naar dertil vart lagt det, han var gjengen, fyrr han kom aat bærtuvorne, kor langt var han so ikkje fraa heime! Kanskje ein halv, ein heil fjordung i ville skogen plittande aaleine — og so seint! Det hadde teket so lang tid dette, at «det no ikkje berre var skugge i skogen: det tok alt liksom til aa skymra litt inne i holorne. At han ikkje hadde brukt vite og set seg betre for! Han fekk skjelving i knea, han var mærved aa setje i aa graata av rædsle; men so- snart den fyrste støkken var yver og han fekk tenkja seg litt um, svelgde han graaten att med eit hardt rykk og manna seg upp att best han kunde. Um han hadde forrent seg stygt, so var det «daa ikkje verre, enn atdet leet seg bøta. Han hadde beine, strake vegen for seg attende gjenom Skogen. Endaa leid det ikkje lenger, enn at han kanskje kunde naa heim, fyrr det vart reint myrk kveld. Og no visste han, kva som bar heim, og skulde ikkje lenger vera plaga av uvissa. Naar det ikkje var verre, so var det daa ikkje til aa verta vitskræmd av, og han maatte ikkje vera kryp og graata som ein unge, sa han til seg sjølv so byrg som raad var. — So lagde han iveg<noinclude><references/></noinclude> lhwvkefwt9d4x9m6hmpddqwvkedlv1m 317802 317801 2026-04-18T17:41:42Z Johshh 5303 317802 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>som ein vond styng for bringa. Her var han sprungen langt og lenger enn langt austetter skogen, 'og naar dertil vart lagt det, han var gjengen, fyrr han kom aat bærtuvorne, kor langt var han so ikkje fraa heime! Kanskje ein halv, ein heil fjordung i ville skogen plittande aaleine — og so seint! Det hadde teket so lang tid dette, at «det no ikkje berre var skugge i skogen: det tok alt liksom til aa skymra litt inne i holorne. At han ikkje hadde brukt vite og set seg betre for! Han fekk skjelving i knea, han var mærved aa setje i aa graata av rædsle; men so- snart den fyrste støkken var yver og han fekk tenkja seg litt um, svelgde han graaten att med eit hardt rykk og manna seg upp att best han kunde. Um han hadde forrent seg stygt, so var det «daa ikkje verre, enn atdet leet seg bøta. Han hadde beine, strake vegen for seg attende gjenom Skogen. Endaa leid det ikkje lenger, enn at han kanskje kunde naa heim, fyrr det vart reint myrk kveld. Og no visste han, kva som bar heim, og skulde ikkje lenger vera plaga av uvissa. Naar det ikkje var verre, so var det daa ikkje til aa verta vitskræmd av, og han maatte ikkje vera kryp og graata som ein unge, sa han til seg sjølv so byrg som raad var. — So lagde han iveg<noinclude><references/></noinclude> ma6c4iaumv2ypmagypww5fwm9v616d6 104 135753 317803 2026-04-18T17:42:03Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: attende hardast han vann. Han kunde springa godt no etter stansinga. Holorne innunder trea tok til aa verta reint svarte og fælslege no her i tette skogen; men han saag korkje til høgre elder vinstre etter fælslege holor. Han berre sprang og var snart komen attende aat den litle runde op- ninga i skogen. So Gu'skjelov — no var han alt her. Han stansa litt og turka sveitten, som no rann ned- etter skallen. So naadde han snart aat bær- tuvorne og heim og, sa han til… 317803 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>attende hardast han vann. Han kunde springa godt no etter stansinga. Holorne innunder trea tok til aa verta reint svarte og fælslege no her i tette skogen; men han saag korkje til høgre elder vinstre etter fælslege holor. Han berre sprang og var snart komen attende aat den litle runde op- ninga i skogen. So Gu'skjelov — no var han alt her. Han stansa litt og turka sveitten, som no rann ned- etter skallen. So naadde han snart aat bær- tuvorne og heim og, sa han til seg sjølv; men just som han skulde til og byrja paa det, kom der eit fille spursmaal ivegen for guten att. Daa han skulde sjaa, so gjekk der meir enn em veg wutetter skogen fraa den sida av opninga, som snudde mot heime. Der gjekk tvo, tri, mest like store alle. Og kvaforein var den rette? Kva- forein var det han fylde, daa han kom hertil? Det hadde han ikkje lagt noko sikkert merkje til... Rædsla heldt paa aa snikja seg yver guten att; men ho lagde seg snart att no og. Han fekk nettupp auga paa ein høg brakje burtved den midterste vegen, og han kom no ihug, at han hadde set ein slik brakje, daa han kom — sovidt ban mintest. Daa han saag betre etter, var han noko breidare og denne vegen enn hine. Det maatte<noinclude><references/></noinclude> q7royxv1f0rd4zw0fi9bgnkm9nbp6cq 104 135754 317804 2026-04-18T17:42:12Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: visst vera den rette, breide kuvegen. Han gjekk burt og saag betre etter, og daa uppdaga han, at heile vegen var full av gamle kufar. Aa, no hadde han det med ein gong! Desse var far etter kjyrne, daa dei gjekk tilskogs og heimatt i vegen her ivaar. Det kunde ikkje vera snakk um anna, enn at dette var rette vegen daa, og paa sprange lagde han iveg att. Vegen var ujamn og steinutt her, so han i farten støytte tærne sine tilblods nokre gonger; men han ansa det ikkje. Be… 317804 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>visst vera den rette, breide kuvegen. Han gjekk burt og saag betre etter, og daa uppdaga han, at heile vegen var full av gamle kufar. Aa, no hadde han det med ein gong! Desse var far etter kjyrne, daa dei gjekk tilskogs og heimatt i vegen her ivaar. Det kunde ikkje vera snakk um anna, enn at dette var rette vegen daa, og paa sprange lagde han iveg att. Vegen var ujamn og steinutt her, so han i farten støytte tærne sine tilblods nokre gonger; men han ansa det ikkje. Berre fort avstad, so fekk han sjaa til tærne heime. Han beit tennerne saman og spente i; men det vilde likevel ikkje bera so fort avstad no som fyrr; for han hadde no so lengje tana og sprunge, at krefterne minka. Han pusta som ein belg, sveitten sila og rann etter ryggen, og hjarta hamra so tidt som eit lommeur pikka. Huf .. skulde han halda paa soleis, kunde han koma til aa graata, fyrr. han kom heim. Han laut bruka maate. Ja ja, kunde han berre halda ved med dette, til han var komen utum den kleiva, han hadde set. herute i skogen, og bærtuvormne, so fekk han sidan gaa tolugare og kvila seg. Der var han nerrare heime og betre kjend, so det ikkje var so fælt spelegt, um det var noko myrkt. .. Tru han ikkje snart skulde koma aat den kleiva att? Han visste ikkje av anna, enn at ho<noinclude><references/></noinclude> dzga5q8qvejr9ridtx2mza8ynub936q 104 135755 317805 2026-04-18T17:42:32Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: var strakst utanfor den runde opninga i skogen, og no hadde han sprunge ei god stund; men nokor kleiv var ikkje aa sjaa. Det var radt ei fura ... Han kava seg fram burtyver eit leite til. .endaa ikkje teikn til nokor kleiv..! Vegen tok derimot til aa gjera ein underleg boge burt- etter skogen, som han ikkje kunde vita av, at han saag sist. Var alt fortrolla og umskapt ikveld, elder . . han skulde daa vel ikkje vera paa vill- straa no og . . . ha teke wurett veg fraa o… 317805 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>var strakst utanfor den runde opninga i skogen, og no hadde han sprunge ei god stund; men nokor kleiv var ikkje aa sjaa. Det var radt ei fura ... Han kava seg fram burtyver eit leite til. .endaa ikkje teikn til nokor kleiv..! Vegen tok derimot til aa gjera ein underleg boge burt- etter skogen, som han ikkje kunde vita av, at han saag sist. Var alt fortrolla og umskapt ikveld, elder . . han skulde daa vel ikkje vera paa vill- straa no og . . . ha teke wurett veg fraa opninga herinne . .? Nei, Gud hjelpe og bevare .. slikt kunde daa vel aldri vera raad ein gong til... Han sprang endaa eit stykkje i eitslags von; men daa fekk han med eit den fæle vissa for det, som han sytte for. Vegen gjekk radt i krok og kom ned i ein liten myrk dal. Paa hi sida av dalen gjekk vegen wuppetter ein bratt bakke, og uppaa den stod nokre store, mosgrodde steinar nett som fæle dyre- og mannehovud . . .. Her var han viss paa, at han aldri hadde vore fyrr, og hadde han stokke fyrste gongen, han var paa avveg, so stokk han no dubbelt. Han sette i aa graata høgt av rædsla. Det tok no meir og meir synbert til aa skymra — ikkje berre inni holorne under trea. Sjølv her i opne vegen var det ikkje fullt dagsljos lenger, og her stod han paa nytt lag langt paa avveg i ville skogen . . .!<noinclude><references/></noinclude> 5v8wbi4a9jejh5kuiubfm8xlpowok15 104 135756 317806 2026-04-18T17:42:43Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Men bar det ikkje heimyver dette og, um det ikkje plent var rette vegen? Som eit ljosglimt kom denne vona; men likso svint slokna ho att. Vegen krøkte her til ein annan kant, og so var det uvisst, kor det bar av. Det kunde berre bera verre paa villstraa etterkvart . . . Han tok til aa skjelva gjenom heile kroppen av fæling og otte og seig pustande og yvergjeven ned paa vegsida og gret og ylte og krika seg i augo. Det maatte vera vegen paa den andre sida av braken deri… 317806 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Men bar det ikkje heimyver dette og, um det ikkje plent var rette vegen? Som eit ljosglimt kom denne vona; men likso svint slokna ho att. Vegen krøkte her til ein annan kant, og so var det uvisst, kor det bar av. Det kunde berre bera verre paa villstraa etterkvart . . . Han tok til aa skjelva gjenom heile kroppen av fæling og otte og seig pustande og yvergjeven ned paa vegsida og gret og ylte og krika seg i augo. Det maatte vera vegen paa den andre sida av braken derinne, som var den rette ..uh ..hu..! Og inni holorne tok det alt til aa verta liksom fæle augo og andlet . . uh..hu...! Fader vaar .. korleis hadde han fara ... hu... ul Men daa fekk han med eit ei ny von, so han sprang ende upp. Han kom ihug han Pera-Martin, som var tilsæters med kalvarne — han, som han litte so paa, daa han gjekk etter bær. Kanskje han var her i skogen nokon stad no paa heim- vegen; for han hadde ikkje høyrt elder set'n Tyre sos 5 Han sette i aa huja og ropa paa'n av all magt, og stod so still og lydde etter. Nei, ikkje svar. »Martin, Martin, Martin, hu . . hu. .y! Nei, endaa ikkje noko svar. Daa sprang han upp paa ein stein litt burtanfor og ropte endaa meir, skreik og hvja paa Martin, so det gjorde vondt i<noinclude><references/></noinclude> kp4dmusyrbft2x3nujna6l6iadsl3jo 104 135757 317807 2026-04-18T17:43:00Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: hals og bringa Gong etter gong ropte han slik, so Martin maatte ha høyrt det, sosant han hadde vore her i skogen nokon stad; men like stilt var det etterpaa. Det ljoma wuppi fjelle etter hans eige rop — so ikkje meir, og han skjyna med det same, at denne vona var uvissare enn alt anna. Vegen fraa sætren gjekk ned so langt uti skogen, at det var uvisst, um ein kunde høyra ropa alt dertil — og kunde ikkje han Pera- Martin vera faren heim, medan han laag og bisla uppi… 317807 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>hals og bringa Gong etter gong ropte han slik, so Martin maatte ha høyrt det, sosant han hadde vore her i skogen nokon stad; men like stilt var det etterpaa. Det ljoma wuppi fjelle etter hans eige rop — so ikkje meir, og han skjyna med det same, at denne vona var uvissare enn alt anna. Vegen fraa sætren gjekk ned so langt uti skogen, at det var uvisst, um ein kunde høyra ropa alt dertil — og kunde ikkje han Pera- Martin vera faren heim, medan han laag og bisla uppi bærtuvorne, elder medan han hadde sprunge solengje paa villstraa herinne? Ingenting var lettare; elder han Martin kunde ha gjenge ein annan veg og. Der var ein gjeitesti fraa sæteren nedetter fjella langt ute, som dei stundom gjekk. Hundrad andre stader enn her kunde han Martin vera . . Han gav seg til aa yla og graata att; men kva hjelpte det til? Det var ikkje her liksom heime, naar han gret, for han hadde dotte og slege seg ein kul i hovude, og ho mor kom og bles paa det og sa stakkars Nils. Her var ingen til an høyra han elder rettleida og tykkja synd i han. Skulde han koma ut or dette, so var der ikkje anna for enn aa berga seg sjølv og lita paa seg sjølv, og med dirrande bein sette han seg upp og samla alt det mod og all den kraft han<noinclude><references/></noinclude> gqnixey3uyrg4dpme3xvpog4s7k0vx2 104 135758 317808 2026-04-18T17:43:18Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: aatte endaa ein gong. Det var endaa ikkje myrkare, enn at han godt kunde sjaa aa koma fram, og naar han no skunda 3eg attende aat den runde opninga herinne og fann den rette vegen, so kunde det endaa verta ei berging, um det seinka fælt. Naar dette ikkje var rette vegen, so maatte det utan tvil vera den paa andre sida av brakjen, og han skulde denne gongen sjaa seg for, so han var viss ... Med dette var han snudd um att. Han kunde no springa litt betre etter stansinga… 317808 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>aatte endaa ein gong. Det var endaa ikkje myrkare, enn at han godt kunde sjaa aa koma fram, og naar han no skunda 3eg attende aat den runde opninga herinne og fann den rette vegen, so kunde det endaa verta ei berging, um det seinka fælt. Naar dette ikkje var rette vegen, so maatte det utan tvil vera den paa andre sida av brakjen, og han skulde denne gongen sjaa seg for, so han var viss ... Med dette var han snudd um att. Han kunde no springa litt betre etter stansinga, og dei svarte holorne dreiv paa, so det bar avstad, som um han hadde sjølve Gamle-Eirik etter seg. Soleis var han snart komen aat den runde opninga att. So — no maatte han fara vitugt aat. Han gav seg djuptenkt til aa sjaa og sikta; men daa ... dessverre . . . daa var det slettikkje so greidt her, som han hadde tenkt. Der gjekk meir enn ein veg burtetter skogen paa den andre sida av brakjen, der gjekk tvo — og kvafor ein var den rette? Og daa han skulde sjaa betre etter, so var nok ikkje den brakjen. noko merkje aa lita paa helder. Der var fleire store brakar ikring . .. Og likeeins med dei kufara, han hadde litt so paa: han uppdaga no, at alle vegjerne var fulle av gamle kufar. Daa kom han paa eitt: um han<noinclude><references/></noinclude> 9sq2ikkooidwelwo12kllkbmbdncgpc 104 135759 317809 2026-04-18T17:43:34Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: fann far etter seg sjølv i den rette vegen? Han stirde og stirde; men han hadde trøtt so lett, og der var dessutan so skymt burtetter vegjerne, at han ingenting kunde finna ... Det vart berre meir flokutt og uvisst altsaman etterkvart. Ja, denne springinga og mase hadde gjort han so for- tumla, at han ikkje visste regtig greida paa aust og vest lenger, og nokon ljoske etter sola var det uraad aa sjaa her i skogen. Og aa renna iveg paa det uvisse kunde ikkje gagna — de… 317809 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>fann far etter seg sjølv i den rette vegen? Han stirde og stirde; men han hadde trøtt so lett, og der var dessutan so skymt burtetter vegjerne, at han ingenting kunde finna ... Det vart berre meir flokutt og uvisst altsaman etterkvart. Ja, denne springinga og mase hadde gjort han so for- tumla, at han ikkje visste regtig greida paa aust og vest lenger, og nokon ljoske etter sola var det uraad aa sjaa her i skogen. Og aa renna iveg paa det uvisse kunde ikkje gagna — det hadde han fengje nok av ... Han var vorten rædd dei tvo gongerne, han var paa avveg; men kva var det mot no . . .? No kom rædsla for myrke, rame aalvore. Fyrr hadde det berre vore ein stubb veg aa springa attende; men no stod han her midt i djupe skogen, medan det myrkna, og visste ingen veg — korkje ut elder inn! Støkken greip han so, at han ikkje kunde graata eingong. Han berre sprang villt i ring og i ring og stirde, so augo verkte i hausen, um han ikkje endaa skulde finna noko aa retta seg etter. Nei — ingen, ingen ting, og han var sist- paa so utmasa, at han snofla ikoll i ein liten kvist. Soleis vart han liggjande og gav seg av skræmd til aa ropa og skrika paa han Pera-Martin att og folka heime. Men han Martin svara ikkje meir enn fyrr han, og endaa minder von var der um, at<noinclude><references/></noinclude> lepwymnh91iiurk7jx64ah4thgvzx5w 104 135760 317810 2026-04-18T17:43:49Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: dei skulde høyra han heim — so skræmeleg langt. Det einaste, han høyrde, var nokre ramnar, som vart skræmde upp og foor skrikande burtyver skogen . .. So vart det stilt, daudstilt att. Fælslegt stilt, medan det vart fælare og fælare med myrkre burtetter skogen. Det drog seg liksom innyver han fraa alle kantar . . . verre og verre, medan han ingenstad kunde koma. Og kva vilde det ikkje verta, naar det myrkna endaa meir? Han fekk slik skjelving, at han snaudt kun… 317810 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>dei skulde høyra han heim — so skræmeleg langt. Det einaste, han høyrde, var nokre ramnar, som vart skræmde upp og foor skrikande burtyver skogen . .. So vart det stilt, daudstilt att. Fælslegt stilt, medan det vart fælare og fælare med myrkre burtetter skogen. Det drog seg liksom innyver han fraa alle kantar . . . verre og verre, medan han ingenstad kunde koma. Og kva vilde det ikkje verta, naar det myrkna endaa meir? Han fekk slik skjelving, at han snaudt kunde raa" med seg, og bringa snørde seg saman, so det mest vilde ta pusten. Naar han fyrr stundom um kveldarne hadde sote i omnekroa med Sigrid, og dei hadde prøvt aa tenkja seg noko regtig fælslegt og fælt, so hadde dei snaudt visst noko verre aa nemna enn aa tulla seg burt i ville skogen aaleine og faa nott og myrke paa seg — og no var han verkeleg komen ut i slikt. — Det var so fælt, at det snaudt var til aa tru; men det var likevel den skræme- lege sanning, og altslags fælslege ting, som han altid fyrr hadde tenkt seg i skogen her og fortalt til Sigrid um, steig no fram for minne som vonde styngjer. Ho skulde berre vita, at han no hag hjelpelaus midt inne i alt dette, ho... ho og ho mor og allesaman . . .!<noinclude><references/></noinclude> 4fqte7tv5kktrap66q2buvgliml8nvg 104 135761 317811 2026-04-18T17:44:14Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Tanken paa dette tok honom so hardt, at graaten losna att, og heile skogen tok liksom til aa skjelva upp og ned for augo hans... Ja berre dei hadde visst, kor han var! So kunde det henda, dei hadde kome og leitt og ropt etter han, naar dei saag, at han ikkje kom heimatt. Men korleis kunde dei vita, at han plent var i skogen? Han hadde ikkje sagt med nokon, kor han vilde av. Minst av alt drøymde dei vel um, at han var so endelaust djupt i skogen, og han kunde paa den… 317811 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Tanken paa dette tok honom so hardt, at graaten losna att, og heile skogen tok liksom til aa skjelva upp og ned for augo hans... Ja berre dei hadde visst, kor han var! So kunde det henda, dei hadde kome og leitt og ropt etter han, naar dei saag, at han ikkje kom heimatt. Men korleis kunde dei vita, at han plent var i skogen? Han hadde ikkje sagt med nokon, kor han vilde av. Minst av alt drøymde dei vel um, at han var so endelaust djupt i skogen, og han kunde paa den vis koma til aa tumla hjelpelaus her heile notta ... Heile notta . . . han hadde fyrr ikkje tenkt so langt fram; men no, daa det kom, var det so fælt, at han sprang ende upp att og sette i aa ramskrika og fara å ring. Heile notta . . . nei, det heldt han aldri i sitt liv ut! Han maatte finna paa ei raad og ikkje gjeva seg yver, kva det skulde kosta! Berre han kunde koma ut or denne fæle skogen eileis, so fekk det vera det same, um han ikkje plent fann rette veger heim — og naar han no tylgde ein av vegjerne og berre gjekk, gjekk og ikkje brydde seg um, kva leid det bar — maatte han so ikkje eingong koma or skogen ...? Og kom han or skogen, so maatte han vel finna gardar og folk einkvarstaden ...? Dette kveikte eitslags von i guten att, og avstad sette han etter den<noinclude><references/></noinclude> pnqb9uo2926j5b5wiaq6fyzn5n06vmt 104 135762 317812 2026-04-18T17:44:25Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: fyrste den beste vegen paa den sida, som han hadde liksom ein tanke um skulde snu heimyver. Næverskrukka sette han etter seg; men hua, som hekk fast paa ryggen, fylgde med. Det var utrulegt, so myrke og fæle avholor og svelg der vart paa beggje sidor, sosnart han var komen eit stykkje burti skogen fraa opninga- Det var so haare kunde reisa seg paa hovude; men her gjek det ikkje an aa vera blaut og snu um for nokoslag; her fanst ikkje anna aa gjera. Berre han kom me… 317812 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>fyrste den beste vegen paa den sida, som han hadde liksom ein tanke um skulde snu heimyver. Næverskrukka sette han etter seg; men hua, som hekk fast paa ryggen, fylgde med. Det var utrulegt, so myrke og fæle avholor og svelg der vart paa beggje sidor, sosnart han var komen eit stykkje burti skogen fraa opninga- Det var so haare kunde reisa seg paa hovude; men her gjek det ikkje an aa vera blaut og snu um for nokoslag; her fanst ikkje anna aa gjera. Berre han kom med live utor denne fæle skogen, so fekk han herda alt! Berre han ikkje maatte møta noko endaa verre — —! Han tok til aa be til Vaarherre um hjelp — han tok til aa lesa høgt: Fader vaar, du som er i himmelen. Hel- liget vorde dit navn . . og gjev det ikkje maatte verta altfor drjugt, til han kom or skogen! Til os komme dit rige . . . nei Gu" hjelpe . . . slikt eit kolmyrkt hol der . . .! Giv os idag . . . nei det var »Ske din vilje<, som kom no... Ja: Ske din vilje, som i himmelen . . . var det noko, som røyvde paa seg burti den svarte busken ...? Saa og paa jorden, giv os idag vort daglige brød ... øy, øye meg, kor han støytte dei saare tærne . .! Soleis las han heile Fadervaare og dei tri trues artiklar, ja endaa til det stykkje, som byrja so: »Det bør sig en biskop at være ustraffelig —<noinclude><references/></noinclude> st3zm4q6rozd57h2u54qhyrs2w9d271 104 135763 317813 2026-04-18T17:45:03Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: ei kjensla av noko underleg tungt og fælt ikring seg og bak seg, som han maatte røma wunda, og daa vegen eitpar gonger kløyvde seg i tvo, tok han den eine av vegjerne utan aa bry seg meir. Ein gong vart han so trøytt og tung, at han sette- seg ned paa kanten av vegen og grov andlite ned i lyngen og laag ei stund; men so vart kjensla av myrkre og det fæle, han havde bak seg, so: sterk, at det dreiv han upp att. So gjekk det jamt framyver att, langt og lengje. Det var… 317813 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>ei kjensla av noko underleg tungt og fælt ikring seg og bak seg, som han maatte røma wunda, og daa vegen eitpar gonger kløyvde seg i tvo, tok han den eine av vegjerne utan aa bry seg meir. Ein gong vart han so trøytt og tung, at han sette- seg ned paa kanten av vegen og grov andlite ned i lyngen og laag ei stund; men so vart kjensla av myrkre og det fæle, han havde bak seg, so: sterk, at det dreiv han upp att. So gjekk det jamt framyver att, langt og lengje. Det var vill skog som fyrr, og han vaaga. helder ikkje aa venta noko umskifte endaa paa. fælt lengje. Men underleg nok, daa tok det med eit til aa verta umskifte. Vegen gjorde ein stor krok, og so tok det til aa grisna og ljosna litt i skogen framfor han . .. Gud i him . . . det bar daa vel ikkje utor skogen longe...! Vona gjekk gjenom han som ein styng, han var med eit ljos- vaken att og sette paa sprange framyver eit. stykkje . . . Nei, det bar ikkje utor skogen endaa. Det var berre ein open bakke, noko større enn den opninga herinne. Paa den andre sida stod skogen høg og myrk att; men daa han kom burt-- aat, saag han, at det ikkje lenger var so tett skog som fyrr. Og daa han var komen burt i skogen eit stykkje fraa bakken, tok vegen til aa verta. mykje breidare enn fyrr. Han hadde vore so:<noinclude><references/></noinclude> e4o77o5eaoyfrcdlxcmuubr4cf37m8k 104 135764 317814 2026-04-18T17:45:17Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: smal sume stader herburte, at det var mest berre som ein gjeitesti; det hadde stundom vore berre sovidt han saag ”n i halvmyrkre, men no var han vorten so breid, at det saag ut som ein kjøyreveg. Og breidare vart han etterkvart; for der kom av og til sidevegjer og gjekk ihop med ”n. Det saag idetheile ut som ein storveg beint heim tilgards einkvarstaden ... og so var det kanskje ikkje so langt att til folk helder! Den same styngjen av von, som han hadde kjent her- bu… 317814 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>smal sume stader herburte, at det var mest berre som ein gjeitesti; det hadde stundom vore berre sovidt han saag ”n i halvmyrkre, men no var han vorten so breid, at det saag ut som ein kjøyreveg. Og breidare vart han etterkvart; for der kom av og til sidevegjer og gjekk ihop med ”n. Det saag idetheile ut som ein storveg beint heim tilgards einkvarstaden ... og so var det kanskje ikkje so langt att til folk helder! Den same styngjen av von, som han hadde kjent her- burte, kom no att og gjekk som ein varm straum gjenom han. Det var no so myrkt, at det kanskje ikkje vilde myrkna so mykje meir, og skogen var endaa bussen og fæl; men han saag snaudt lenger, at det var fælslegt rundt ikring. Dette besna — kva var myrkre daa aa bry seg um! Han berre skritta paa, alt han orka, og det synte seg snart, at den breide vegen ikkje hadde gjeve han falske voner. Med eit veik skogen tilside paa beggje sidor, og han saag ein steinmur og ei grind fram- for seg i halvmyrkre. Utanfor var der opne bøar, og langt burte skimta han ei klyngja av graa hus paa ein gard! Han hadde sonerre sett ut eit rop av gleda. Han var berga or den fæle skogen og komen til mannar! Gud skje lov! ... Men kva var no detteher for ein gard, tru? Han stansa litt og saag paa det...<noinclude><references/></noinclude> m9wdlkhppl7i3suln0fac3b7ilt1alm 104 135765 317815 2026-04-18T17:45:35Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: Daa han sprang fraa den litle opninga langt. burti skogen, hadde han endaa liksom ei vissa um, kva kant heime maatte liggja paa, og at han gjek mot rette leida idetminste, um det ikkje var rette vegen; men sidan var han ikkje viss paa, um han var paa leida eingong; for vegen gjorde krokar her og der. Daa han var komen eit stykkje fram, hadde han ei kjensla av, at det bar mot sud istadenfor vest mot heime, og etter han hadde kvilt, var det radt som um det bar austyver… 317815 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>Daa han sprang fraa den litle opninga langt. burti skogen, hadde han endaa liksom ei vissa um, kva kant heime maatte liggja paa, og at han gjek mot rette leida idetminste, um det ikkje var rette vegen; men sidan var han ikkje viss paa, um han var paa leida eingong; for vegen gjorde krokar her og der. Daa han var komen eit stykkje fram, hadde han ei kjensla av, at det bar mot sud istadenfor vest mot heime, og etter han hadde kvilt, var det radt som um det bar austyver, mot grenda paa den kanten av skogen. Men nøokor vissa kunde han ikkje ha, og bar det til folk, so fekk det vera likegodt og, kor det var. Han tenkte sistpaa ikkje meir paa det, alt til han kom inn paa den breide kjøyrevegen. Daa fekk haa att denne kjensla av, at det bar mot aust og no, daa han saag denne Garden, vart han mest viss paa det. Her saag nemleg ikkje slik ut, at det kunde vera Husebø elder nokon annen gard der i grenda. Her snudde alt onnorleis enn der. Her var høge fjell paa dem kanten og ikkje paa den liksom heime, og skogen snudd, heilt onnorleis til bøarne og her. Det kunde aldri vera anna enn ein av gardarne i aust- grenda . .. Ja ja, han fekk nok altid hus og mat til imorgon, naar folk høyrde, at han badde tulla<noinclude><references/></noinclude> o3qka2bcbjmamfp51ig58svgap1sqrh 104 135766 317816 2026-04-18T17:45:48Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: seg burt, og so fekk han faa einkvar til aa fylgja seg heim imorgon. — Han var no komen burt aat muren og hoppa yver, og so tok han paa sprange burtyver bøarne. Han var so lett og glad no, at han snaudt kjende trøyttleik; men daa han nærma seg husa, sakka han paa farten endaa ein gong likevel. Han saag ikkje ljos i vindaugo nokon. stad, og der var helder ikkje teiku til folk aa. sjaa elder høyra burtved husa. Dei maatte ha lagt seg og sov. Ja, det var daa helder i… 317816 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>seg burt, og so fekk han faa einkvar til aa fylgja seg heim imorgon. — Han var no komen burt aat muren og hoppa yver, og so tok han paa sprange burtyver bøarne. Han var so lett og glad no, at han snaudt kjende trøyttleik; men daa han nærma seg husa, sakka han paa farten endaa ein gong likevel. Han saag ikkje ljos i vindaugo nokon. stad, og der var helder ikkje teiku til folk aa. sjaa elder høyra burtved husa. Dei maatte ha lagt seg og sov. Ja, det var daa helder ikkje anna aa venta. Det leid kanskje alt mest mot midnott. Men korleis skulde han so bera seg for aa koma inn og faa husrom nokon stad? Det var eit litt vandt spursmaal. Skulde han klamra og banka paa stovedøra einkvarstaden, til folk vakna og kom ut, elder skulde han gaa beint inn og vekkja folk, um der ikkje var attlæst?- Hm ... korkje det eine elder det andre likte- han regtig; men eitt av det laut han vel lell. Det var ikkje visst, kvaslags folk, som budde her, og dei vilde kanskje ikkje verta blide, naar ein slik villframande gut kom og gjorde braak og skræmde dei upp midt paa mnotta og tagg etter hoper Han stansa radt upp burtved det fyrste huse, han kom aat. Gjev her helder hadde vore folk<noinclude><references/></noinclude> e8lxjb5fjq158mofa6m530m0srq50vl 104 135767 317817 2026-04-18T17:46:00Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: uppe! Han stirde og stirde; men nei . . . Men skulde her ikkje vera hund, her liksom heime, som kunde gjøy, so folk vakna og kom ut? Det vilde og vera mykje gildare. Han tok til aa trø hardare og harka og plystra, so hunden kunde høyra det; men nei somen, her fanst ikkje hund aa høyra helder. Her var i det heile ingen verdsens ting aa høyra, ikkje ein katt, som jamla, ikkje ei høna, som kakla, ikkje ein fugl eingong. Der var kurt, liksom der ikkje fanst liv paa garde… 317817 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>uppe! Han stirde og stirde; men nei . . . Men skulde her ikkje vera hund, her liksom heime, som kunde gjøy, so folk vakna og kom ut? Det vilde og vera mykje gildare. Han tok til aa trø hardare og harka og plystra, so hunden kunde høyra det; men nei somen, her fanst ikkje hund aa høyra helder. Her var i det heile ingen verdsens ting aa høyra, ikkje ein katt, som jamla, ikkje ei høna, som kakla, ikkje ein fugl eingong. Der var kurt, liksom der ikkje fanst liv paa garden. Berre husa stod der store og myrke som ei klyngja av store, mosegrodde steinar i utmarka. Kva i verda slags underleg gard kunde slikt vera? Det maatte han spyrja seg sjølv, og han kunde ikkje for, at han sistpaa vart radt fælen, der han stod. Han kom med eit ihug altslags fælslege sogor, han fyrr hadde høyrt, um huldre- gardar og frollhus, som folk skulde ha raaka paa i skogarne, naar det var myrkt ... og der skulde daa vel ikkje vera noko bakvendt ved denne daudstille garden liksom ved so mykje av det, han hadde upplivt i skogen ikvel? Uff... Han stokk so ved berre tanken paa slikt, at han vart heit; men nei, nei, ho mor og skulemeistaren og alle hadde sagt, at det var berre lygn og fante- skap alt slikt um trolldom. Daa maatte han ikkje vera so tosken, at han trudde paa slikt noko no<noinclude><references/></noinclude> c3qufjagd32pcxb74aghtal8d5pov4d 104 135768 317818 2026-04-18T17:46:29Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: helder, sa han til seg sjølv og gjorde seg so hard og modug, han kunde. Det var nok Folk, som budde her. Det maatte berre lida so langt paa notta, at alt laag i djupaste sømn, og naar det ikkje var onnor fura, so fekk han vaaga vona og banka paa ei dør. Dermed tok han modug til aa gaa att. Det huse, han var komen burtaat, stod noko for seg sjølv paa denne sida av tune, og daa han var komen framum det, saag han, at det hadde ei stor opa dør i den enden, som snudde m… 317818 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>helder, sa han til seg sjølv og gjorde seg so hard og modug, han kunde. Det var nok Folk, som budde her. Det maatte berre lida so langt paa notta, at alt laag i djupaste sømn, og naar det ikkje var onnor fura, so fekk han vaaga vona og banka paa ei dør. Dermed tok han modug til aa gaa att. Det huse, han var komen burtaat, stod noko for seg sjølv paa denne sida av tune, og daa han var komen framum det, saag han, at det hadde ei stor opa dør i den enden, som snudde mot Tune. Det saag ut til aa vera eit vedskjol . . . Men kva var dette for noko underlegt? Han stansa og glaamde forbina paa vedskjole. Daa han skulde til aa sjaa — og sumarnotta var ikkje myrkare, enn at han godt kunde sjaa ut- linorne av alt — so var dette vedskjole i eit og alt so likt vedskjole heime paa Husabø, at der snaudt fanst skil aa sjaa. Dørstokken var høg her som der, og utanfor døra stod ein stor stabbe med ved paa eine sida liksom heime. Der var ein stor open glugg uppyver døra liksom heime, og dette huse stod nettupp for seg sjølv liksom vedskjole heime. Det var daa furlegt .. . Han totte sist- paa, at her var liksom ei underleg velkjend lukt og; men det var vel berre av veden, som lukta likt allestader. Og kanskje det var skikk, at dei<noinclude><references/></noinclude> g40peo1dg57lz5b62x4j0mizlaecz1f 104 135769 317819 2026-04-18T17:46:46Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: bygde vedskjola likeeins paa alle gardar og. Han gjekk eitpar stig nerrare for aa sjaa endaa betre; men nettupp idetsame: høyrde han noko, so han ikkje fekk tid til aa undra seg meir paa dette. Der lyddest liksom fotstig burte millom husa . .. Kvaslag, var her folk uppe endaa, likevel? Glad snudde han seg fraa døra og foor nokre stig fram. Jau verkeleg, derburte kom eit kvinnfolk gaaande; men kva . .. Han hadde ikkje fyrr fengje auga paa henne, fyrr han stansa att og… 317819 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>bygde vedskjola likeeins paa alle gardar og. Han gjekk eitpar stig nerrare for aa sjaa endaa betre; men nettupp idetsame: høyrde han noko, so han ikkje fekk tid til aa undra seg meir paa dette. Der lyddest liksom fotstig burte millom husa . .. Kvaslag, var her folk uppe endaa, likevel? Glad snudde han seg fraa døra og foor nokre stig fram. Jau verkeleg, derburte kom eit kvinnfolk gaaande; men kva . .. Han hadde ikkje fyrr fengje auga paa henne, fyrr han stansa att og vart staaande og stirde usikker. Han hadde vore paa veg til aa. ta fælska til seg, daa han ikkje saag folk, han; men no, daa han endeleg saag nokon, var det ikkje stort betre. Kvinnfolke var stort og høgt og bikande svartklædd som eit byskje. Hovud og hals hadde ho inntulla i eit stort, svart plagg, sovidt han kunde sjaa i myrkre, og ho gjekk underleg stilt og med andlite djupt mot marka. Slik steig ho fram, til ho var koma midt paa tune, og so stansa ho og gav seg til aa stira og glo burtyver og mumla med seg sjølv av og til. Og so tok ho til aa reika att og fram der . .. Han hadde, so han sjølv snaudt visste av det, drege seg attende etter bake aat døra paa vedskjole, og der vart han staaande ljodlaus. Kva i verda var slikt for eit menneskje, og kvifor gjekk ho soleis og skapte seg og mumla um<noinclude><references/></noinclude> 7erdaphh8wzbzarzpca9fyxqjsdz52o 104 135770 317820 2026-04-18T17:46:58Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: notta som eit skræmsle? Han kunde ikkje finna vit elder meining i slikt, og ho saag helder uhug- legare ut, til lenger han saag paa henne. Det var slik, at han radt for aalvore tok til aa koma ihug trollskap og tussefolk og skrymt att. Uff — og sjaa no tok ho til aa glo att. Han kjyvde seg tett inn- under veggen og vart so underleg i knelederne . .. Men fader og Jesus, nei — han maatte ikkje vera tosk no meir enn fyrr og tenkja paa sovore! Han var komen ut or skogen… 317820 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>notta som eit skræmsle? Han kunde ikkje finna vit elder meining i slikt, og ho saag helder uhug- legare ut, til lenger han saag paa henne. Det var slik, at han radt for aalvore tok til aa koma ihug trollskap og tussefolk og skrymt att. Uff — og sjaa no tok ho til aa glo att. Han kjyvde seg tett inn- under veggen og vart so underleg i knelederne . .. Men fader og Jesus, nei — han maatte ikkje vera tosk no meir enn fyrr og tenkja paa sovore! Han var komen ut or skogen og vildringa no og maatte kje vera blaut, sa han til seg sjølv og skaut hjarta upp i live alt han orka og tenkte paa alt, som godt var. Dette hjelpte noko; men um det var eit regtigt kristelegt menneskje aldri so mykje, sv var ho so underleg fælsleg, at han ikkje kunde faa seg til aa gaa burt og gjeva seg tilkjende, fyrr han saag fleire folk og; for naar ho var uppe endaa, so kunde der vel vera fleire uppe og. Medan han stod og venta paa det, løyste han av seg bærhua paa ryggen og steig ljodlaust innum dørstokken i vedskjole for aa setja henne der til- morgons, og daa det var gjort, vart han staaande der og kika ut. Men dette var liksom daa han venta paa aa høyra hund for eit bil sidan. Her var ikkje den minste ljod av andre folk aa høyra. Berre det underlege kvinnfolke stod derburte og<noinclude><references/></noinclude> 892axwrj1rmjrv6yr3bs3bf8z6riiyc 104 135771 317821 2026-04-18T17:47:17Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: kopte og kopte og snudde paa seg og mumla av og til —- stundom var det radt liksom ho sukka tungt og. Skulde nokon set paa maken? Aldri i si tid hadde han set slikt, og han fekk idetsame ein ny, stygg tanke. Um det var ei verkeleg kjæring, so var det kanskje slettikkje ei, som høyrde heime her paa garden. Kanskje det var eit framandt fantekvinnfolk elder slikt noko, som foor her og luska um notta, medan alle folka sov, og vilde stela? Han hadde ofta høyrt snakk um s… 317821 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>kopte og kopte og snudde paa seg og mumla av og til —- stundom var det radt liksom ho sukka tungt og. Skulde nokon set paa maken? Aldri i si tid hadde han set slikt, og han fekk idetsame ein ny, stygg tanke. Um det var ei verkeleg kjæring, so var det kanskje slettikkje ei, som høyrde heime her paa garden. Kanskje det var eit framandt fantekvinnfolk elder slikt noko, som foor her og luska um notta, medan alle folka sov, og vilde stela? Han hadde ofta høyrt snakk um slike, og det var ho just lik til, denne og ... Men det var ikkje berre tjuvri, han hadde høyrt um slike fantefolk. Dei skulde ikkje vera gode aa raaka helder, naar dei foor soleis og luska i myrkre. Dei skulde bera paa tolekniv . . . Ein blind otte tok honom att, og han drog seg andpusten burt i den eine kroa ved sida av døra. Tru ho ikkje snart skulde gaa, so han kunde faa springa burt aat ei stovedør og sleppa inn til folk? Tosken han var, at han ikkje skunda seg og gjorde det, fyrr ho kom ... Der var ei glira i bordveggen, og han kika ut. Nei... ho var der endaa. Jau — der tok ho endeleg til aa gaa, men ikkje attende den vegen, ho var koma. Ho kom beint burtyver mot denne kanten. Kvaslag — ho vilde daa vel ikkje koma her aat<noinclude><references/></noinclude> 1e7bpdtl0e21abtcbhhcuik2uocmsbm 104 135772 317822 2026-04-18T17:47:32Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: vedskjole? . . . Jau so for alt vondt! Der stemnde ho beint mot døra! Kom ho inn, so kunde ho snart finna han her i kroa og, og hadde han vore rædd for aa raaka henne utpaa tune, so var det dubbelt ille, um ho skulde finna han her i myrkre paa luring etter seg. Daa var det likare aa setja beint ut og opendaga seg, fyrr ho kom; men just som han stod paa nippe til det, var det forseint: kvinnfolke var alt i døra og skreva innyver dør- stokken! Og so tok ho til aa kramsa… 317822 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>vedskjole? . . . Jau so for alt vondt! Der stemnde ho beint mot døra! Kom ho inn, so kunde ho snart finna han her i kroa og, og hadde han vore rædd for aa raaka henne utpaa tune, so var det dubbelt ille, um ho skulde finna han her i myrkre paa luring etter seg. Daa var det likare aa setja beint ut og opendaga seg, fyrr ho kom; men just som han stod paa nippe til det, var det forseint: kvinnfolke var alt i døra og skreva innyver dør- stokken! Og so tok ho til aa kramsa med nævarne nedfor seg og burtyver mot kroa, han stod i, lik- som ho leitte etter noko. Gud hjelpe og trøyste oss ... dette var ikkje betre, enn daa han var uti skogen. Han vart brennheit * att og vaaga snaudt aa anda, medan han i kvar blinken venta paa, at ho kunde kramsa radt burt i føterne hans. . . . Gluggen — tru det kunde vera raad til aa springa ut der? Nei, der var altfor høgt. Helder ikkje vaaga han aa ropa paa folk; for kven kunde koma snart nok til hjelp, naar alle laag og sov? Men um han prøvde aa smetta ut døra forbi henne, medan ho laag og kramsa, og so fljuga burt aat stova . . .? Nei, endaa var ikkje det helder raadlegt — ho var so nerre døra; men drog ho seg berre litt lenger inn ... Dette var einaste vona. Han tok til aa be til Gud um hjelp til detteher; men just idet-<noinclude><references/></noinclude> d0mrxew1ca04yar329nsy4dkdev2et6 104 135773 317823 2026-04-18T17:47:44Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: same snudde kvinnfolke seg braadt mot kroa her att, og ei stor, kald hand kramsa beint burti dei berre leggjerne hans. Han sette i eit vitskræmt skrik med det same og slog fraa seg med magt, og kvinnfolke skreik mest likso høgt og foor skræmt attende. So sette han paa live laust ut gjenom døra; men i same farten kom kvinnfolke etter og treiv han i aksla og heldt han fast. »Er det du, Nils . . .? Men gudbevare meg gut, kva er dette for ei aatferd, og korleis er du… 317823 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>same snudde kvinnfolke seg braadt mot kroa her att, og ei stor, kald hand kramsa beint burti dei berre leggjerne hans. Han sette i eit vitskræmt skrik med det same og slog fraa seg med magt, og kvinnfolke skreik mest likso høgt og foor skræmt attende. So sette han paa live laust ut gjenom døra; men i same farten kom kvinnfolke etter og treiv han i aksla og heldt han fast. »Er det du, Nils . . .? Men gudbevare meg gut, kva er dette for ei aatferd, og korleis er du komen her, elder kva stend du her for?« ropte ho skræmd og forbina, og du store under — daa han skulde til aa høyra, 80 var det store, fælslege kvinnfolke ingen annen enn hans eigja mor! Skulde han tru seg sjølv ...? Han vart staa-ande og stirde paa henne med uppspilde augo og kunde ikkje faa fram eit ord, daa ho mor spurde uppatt, kva som var kome aat han. Her var dei gjengne urolege og illhuga alleihop og hadde spurt og leitt etter han, daa han ikkje kom heimatt til leggjings- tid, sa ho, og so stod han her i ei kro i ved- skjole! Hadde han gjort noko vondt elder gjort seg sjølv noko ilt? » Nei... eg hev ikkje gjort meg noko... men... korleis er du koma her .... paa denne garden . . .?« stama han endeleg fortumla og himmelfallen.<noinclude><references/></noinclude> p8cm8andmx2bn0489rysx9p3fen0y1f 104 135774 317824 2026-04-18T17:48:02Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: »Kva segjer du, gut . . . paa denne garden? Er du tullutt, elder kanskje du hev sove og . ørskar? Er me ikkje heime?« spurde ho mor meir og meir forbina. Heime . .. var han heime paa Husabø . ..? Han stirde ikring seg med uppspilde Augo — og under paa under — daa han etter dette saag paa garden, so hadde alt snutt seg, og han var verkeleg heime. Der stod fjella i nord og skogen i aust, der stod løda og dei andre husa paa rette staden, og det litle vedskjole, han… 317824 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>»Kva segjer du, gut . . . paa denne garden? Er du tullutt, elder kanskje du hev sove og . ørskar? Er me ikkje heime?« spurde ho mor meir og meir forbina. Heime . .. var han heime paa Husabø . ..? Han stirde ikring seg med uppspilde Augo — og under paa under — daa han etter dette saag paa garden, so hadde alt snutt seg, og han var verkeleg heime. Der stod fjella i nord og skogen i aust, der stod løda og dei andre husa paa rette staden, og det litle vedskjole, han hadde undra seg so paa, var vedskjole heime! Han hadde slumpa til aa finna rette vegen heim aat grinda, og det var berre i hovude hans, at verda hadde snutt bakvendt! — — Ei stund etter stod Nils lavøyrd og fortumla inne ved omnen — han hadde nettupp fortalt, kor han hadde vore so lengje, og ho mor kveikte iljos. Daa saag han, at det leid berre til klokka ti istadenfor yver midnott, som han hadde trutt, og grunnen til, at det var so stilt her i det austre tune paa garden, var den, at allesaman so nerre som ho mor var gjengne nedetter gardarne paa leiting og spyrjing etter han. Dei hadde ikkje drøymt um, at han var gjengen aaleine tilskogs. Dei sytte helder for, at han kunde ha gjenge ned aat fjorden og kome til noko ilt der; dei visste nem-<noinclude><references/></noinclude> 0h7zdds1bxb2zr0j48ocogrsz0x7507 104 135775 317825 2026-04-18T17:48:22Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: leg, at han stundom fyrr hadde gjenge derned og vore utpaa og rott saman med smaagutarne paa strandgardarne. Sjølv ho Sigrid og hunden var med dernede, og det ho mor hadde set so etter utpaa tune, det var, um dei ikkje snart skulde koma att med han. Og det ho hadde kramsa etter i vedskjole var spøner, som ho hadde henta uppi forklæde til aa ha under Kaffikjelen imorgon. Og det svarte, ho hadde kring hovud og hals, det var berre det store ullplagge, som ho ofta hadde… 317825 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>leg, at han stundom fyrr hadde gjenge derned og vore utpaa og rott saman med smaagutarne paa strandgardarne. Sjølv ho Sigrid og hunden var med dernede, og det ho mor hadde set so etter utpaa tune, det var, um dei ikkje snart skulde koma att med han. Og det ho hadde kramsa etter i vedskjole var spøner, som ho hadde henta uppi forklæde til aa ha under Kaffikjelen imorgon. Og det svarte, ho hadde kring hovud og hals, det var berre det store ullplagge, som ho ofta hadde paa seg, naar det var kaldt, elder ho hadde tonnverk ! Det var so mykje underlegt, at han sistpaa stod berre og klaadde seg i hovude. — Men korleis var det, han saag ut? — — No uppdaga ho mor, at han var bleik som eit lik og so underleg i augo og utsliten og sundriven paa klærne, at han var mest ikkje til aa kjenna att. Ho vart heilt rædd og tok til aa spyrja etter betre greida paa skogferda hans; men daa var han so utmasa og ende, at han seig som valen ned i ein krakk og smelta i graat, so han ingenting kunde segja. Ho mor hjelpte han tilsengs.<noinclude><references/></noinclude> flt04x8bosjoxpu6go6bktg6arjkuk6 104 135776 317826 2026-04-18T17:48:31Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317826 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 104 135777 317827 2026-04-18T17:48:39Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317827 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 104 135778 317828 2026-04-18T17:48:47Z Johshh 5303 /* Uten tekst */ 317828 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Johshh" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> ngohqhxbqg29qlh42yaae771xrctg99 14 135779 317867 2026-04-19T11:10:52Z Johshh 5303 Ny side: __HIDDENCAT__ 317867 wikitext text/x-wiki __HIDDENCAT__ 2twjmejn56ditxo46hqinfh52nh6flb 14 135780 317868 2026-04-19T11:11:31Z Johshh 5303 Ny side: __HIDDENCAT__ 317868 wikitext text/x-wiki __HIDDENCAT__ 2twjmejn56ditxo46hqinfh52nh6flb 0 135781 317869 2026-04-19T11:16:52Z Johshh 5303 Ny side: <pages index="Løland - Ungar.djvu" header=1 /> [[Kategori:Tekster fra 1892]] 317869 wikitext text/x-wiki <pages index="Løland - Ungar.djvu" header=1 /> [[Kategori:Tekster fra 1892]] lhc4miotmsa3qyljupzvudbtfa4frz4 0 135782 317870 2026-04-19T11:17:53Z Johshh 5303 Ny side: <pages index="Løland - Ungar.djvu" from=7 to=30 header=1 /> 317870 wikitext text/x-wiki <pages index="Løland - Ungar.djvu" from=7 to=30 header=1 /> stpau6hisrv2pl7rlmfzom8ar18srtr