ਪੰਨਾ:ਪੰਚ ਤੰਤ੍ਰ.pdf/219

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="pa">
  <siteinfo>
    <sitename>ਵਿਕੀਸਰੋਤ</sitename>
    <dbname>pawikisource</dbname>
    <base>https://pa.wikisource.org/wiki/%E0%A8%AE%E0%A9%81%E0%A9%B1%E0%A8%96_%E0%A8%B8%E0%A8%AB%E0%A8%BC%E0%A8%BE</base>
    <generator>MediaWiki 1.46.0-wmf.26</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">ਮੀਡੀਆ</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">ਖ਼ਾਸ</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">ਵਰਤੋਂਕਾਰ</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">ਵਿਕੀਸਰੋਤ</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">ਤਸਵੀਰ</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">ਤਸਵੀਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">ਫਰਮਾ</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">ਫਰਮਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">ਮਦਦ</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">ਮਦਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">ਸ਼੍ਰੇਣੀ</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="100" case="first-letter">ਲੇਖਕ</namespace>
      <namespace key="101" case="first-letter">ਲੇਖਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="106" case="first-letter">ਪੋਰਟਲ</namespace>
      <namespace key="107" case="first-letter">ਪੋਰਟਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="108" case="first-letter">ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ</namespace>
      <namespace key="109" case="first-letter">ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="110" case="first-letter">ਲਿਖਤ</namespace>
      <namespace key="111" case="first-letter">ਲਿਖਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="112" case="first-letter">ਆਡੀਓਬੁਕ</namespace>
      <namespace key="113" case="first-letter">ਆਡੀਓਬੁਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="114" case="first-letter">ਅਨੁਵਾਦ</namespace>
      <namespace key="115" case="first-letter">ਅਨੁਵਾਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="250" case="first-letter">ਪੰਨਾ</namespace>
      <namespace key="251" case="first-letter">ਪੰਨਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="252" case="first-letter">ਇੰਡੈਕਸ</namespace>
      <namespace key="253" case="first-letter">ਇੰਡੈਕਸ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">ਮੌਡਿਊਲ</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">ਮੌਡਿਊਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਪੰਚ ਤੰਤ੍ਰ.pdf/219</title>
    <ns>250</ns>
    <id>53476</id>
    <revision>
      <id>217242</id>
      <parentid>164619</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T07:55:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Jagdish Papra</username>
        <id>2490</id>
      </contributor>
      <origin>217242</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3406" sha1="fierceo5nczcj77yfimo15f4dxluo5u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Prabhjot Kaur Gill&quot; /&gt;{{rh||ਤੀਜਾ ਤੰਤ੍ਰ|੨੧੧}} 
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;{{rule}}
ਕਾਠੀ ਨੂੰ ਚੁੰਜ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਬੂਹੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਥਿਰਜੀਵੀ ਦੇ ਆਲ੍ਹਨੇ ਬਿਖੇ ਜਾ ਸਿੱਟੀ ਤਾਂ ਓਹ ਸਾਰੇ ਉਲ ਰਕਤਾਖਯ ਦੇ ਕਹੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੂਹੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਅਗਨਿ ਕਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆ ਸਕੇ ਅਰ ਉਸੇ  ਗੁਫਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੁੰਭੀ ਪਾਕ ਨਰਕ ਦੀ ਤਰਹਾਂ ਸੜ ਮੋਏ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮੇਘਵਰਨ ਸ਼ਤਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਫੇਰ ਉਸੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਬ੍ਰਿਛ ਰੂਪੀ ਕਿਲੇ ਤੇ ਆ ਵਸਿਆ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਥਿਰਜੀਵੀ ਨੂੰ ਪੁਛਨ ਲਗਾ ਹੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਇਤਨਾ ਸਮਾ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬਿਤਾਯਾ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਤ ਦਾ ਬੜਾ ਅਚਰਜ ਹੈ ਸੋ ਆਪ ਸੁਨਾਓ ਕਿਉਂ ਜੋ ਆਖਿਆ ਹੈ:-

ਯਥਾ ਦੋਹਰਾ॥ ਜਰਤ ਅਗਨਿ ਮੇਂ ਪੈਠਨਾ ਸੁਖ ਮਾਨਤ ਬੁਧਿਮਾਨ।

{{gap}}ਪਰ ਸਤ੍ਰ ਸੰਗ ਛਿਨਕ ਬੀ ਨਹਿੰ ਸੁਖ ਮਾਨਪੁਮਾਨ।।।੨੨੦

{{gap}}ਇਸ ਬਾਤ ਨੂੰ ਸੁਨ ਕੇ ਥਿਰਜੀਵੀ ਬੋਲਿਆ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਨੂੰ ਬਿਚਾਰ ਕੇ ਸੇਵਕ ਜਨ ਦੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦੇ॥ ਇਸ ਪਰ ਕਿਹਾ ਬੀ ਹੈ:-

ਯਥਾ ਛਪਯ ਛੰਦ॥ ਭਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਰ ਜਤਨ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭ ਮਨ ਮੇਂ ਧਾਰਤ॥ ਨਿਜ ਬੁਧ ਬਲ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚ ਲਘੁ ਨਾਂਹਿ ਚਿਤਾਰਤ॥ ਜਿਮ ਅਰਜਨ ਬਲਵੰਤ ਹੁਤੋ ਭਾਰੀ ਧਨ ਧਾਰੀ। ਕਾਜ ਕਰਨ ਮੇਂ ਨਿਪੁਨ ਕਰਭ ਸਮ ਭੁਜ ਬਲਕਾਰੀ। ਵਾ ਨੇ ਭਵਨ ਵਿਰਾਟ ਮੇਂ ਨਾਰ ਰੂਪ ਗਹਿ ਲੀਨ! ਪਹਿਰੀ ਚੂੜੀ ਕਰ ਬਿਖੈ ਨਿਜ ਕਾਰਜ ਸਿੱਧ ਕੀਨ॥ ੨੨੧॥ ਪੁਨਾ-ਸਮਰਥ ਪੰਡਿਤ ਸਮਾ ਵੇਖ ਕਰ ਦੁਖ ਕੋ ਸਹਤੇ॥ ਕ੍ਰਿਪਨ ਦਰਿਦ੍ਰੀ ਨਿਕਟ ਰਹੇਂ ਕਛੁ ਨਾਹਿ ਨ ਕਹਤੇ ||ਮਤਸਰਾਜ ਗ੍ਰਹ ਭੀਮ ਰਹਯੋ ਪਾਚਕ ਬਨ ਦੁਖ ਯੂਤ। ਧੂਮ ਸਾਥ ਕਰ ਮਲਨ ਹਾਥ ਦੋ ਗਹਿ ਦਰਬੀਉਤ॥ ਹੁਤੋ ਪ੍ਰਚਮ
ਬਲਵਾਨ ਜੋ ਤੌ ਨ ਜਨਾਯੋ ਮਰਮ ਕੋ। ਹੇ ਰਾਜਨ ਸ਼ਿਵਨਾਥ ਇਮ ਭਾਖਤ ਹੈ ਨ੍ਰਿਪ ਧਰਮ ਕੋ॥੨੨੨॥

ਪੁਨਾ-ਉਰ ਮੇਂ ਰਾਖੀ ਬਾਤ ਕਰਨ ਚਾਹਤ ਹੈ ਜੋ ਨਰ। ਸੰਕਟ ਮੇਂ ਪੜ ਤਿਸੀ ਹੇਤ ਵਹ ਸਮਾ ਪਿਖਤ ਵਰ॥ ਦੇਖੋ ਅਰਜਨ ਬੀਰ ਧਾਰ ਨਟ ਰੂਪ ਉਜਾਗਰ। ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਖ ਕੋ ਖੈਂਚ ਕਠਨ ਥੇ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fierceo5nczcj77yfimo15f4dxluo5u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਕਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ.pdf/59</title>
    <ns>250</ns>
    <id>59083</id>
    <revision>
      <id>217241</id>
      <parentid>213534</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T05:29:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashwinder sangrur</username>
        <id>2332</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217241</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4113" sha1="lyre18fjmw5qxm6t2ektxys7lec7uu6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Ashwinder sangrur&quot; /&gt;{{center|(੨੬)}}&lt;/noinclude&gt;ਆਦਿ ਰੂਪ ਅਪਾਰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੰਡਣ ਪੁਸ਼ਟ ਖੰਡਨ ਆਦਿ ਦੇਵ ਅਖੰਡ।ਭੂਮਕਾਸ਼ ੳਜਲੇ ਬਲੇ ਮਹਿ ਜਪਤ ਜਾਪ ਅਮੰਡ ॥੧੬॥੧੯੬॥ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਚਾਰ ਬਿਚਾਰ ਜੇਤੇ ਜਾਨੀਐ ਸਭ ਚਾਰ ॥ ਆਦਿ ਦੇਵ ਅਪਾਰ ਸ੍ਰੀਪਤਿ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁਸ਼ਟ ਅਪਾਰ॥ਅੰਨ ਦਾਤਾ ਗ੍ਯਾਨ ਗ੍ਯਾਤਾ ਸਰਬ ਮਾਨ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ॥ਬੇਦ ਭਾਸਕ ਕਈ ਦਿਨ ਕੋਟ ਇੰਦ੍ਰ ਉਪਿੰਦ੍ਰ ॥੧੭ ॥ ੧੯੭॥ ਜਨਮ ਜਾਤਾ ਕਰਮ ਗਯਾਤਾ ਧਰਮ ਚਾਰ ਬਿਚਾਰ ॥ ਬੇਦ ਭੇਦ ਨ ਪਾਵਈ ਸ਼ਿਵ ਰੱਦ੍ਰ ਔ ਮੁਖਚਾਰ। ਕੋਟਿ ਇੰਦ੍ਰ ਉਪਿੰਦ੍ਰ ਬਯਾਸਕ ਸਨਕ ਸਨਤ ਕੁਮਾਰ ॥ ਗਾਇ ਗਾਇ ਥਕੇ ਸਭੈ ਗੁਨ ਚੱਕ੍ਰਤ ਭੇਚ ਮੁਖਚਾਰ ॥ ੧੮॥੧੯੮॥ ਆਦਿ ਅੰਤ ਨ ਮੱਧ ਜਾਕੋ ਭੂਤ ਭਬ ਭਵਾਨ॥ ਸਤ ਦਆਪੁਰ ਤ੍ਰਿਤੀਅ ਕਲਜੁਗ ਚਤ੍ਰ ਕਾਲਪ੍ਰਧਾਨ ॥ ਧਿਆਇ ਧਿਆਇ ਥਕੇ ਮਹਾ ਮੁਨ ਗਾਇ ਗੰਧ੍ਰਬ ਅਪਾਰ ॥ਹਾਰ ਹਾਰ ਥਕੇ ਸਭੈਹ ਪਾਇਓ ਤਿਹ ਪਾਰ ॥੧੯॥੧੯੯। ਨਾਰਦ ਆਦਿਕ ਬੇਦਬਿਆਸਕ ਮੁਨੀ ਮਹਾਨ ਅਨੰਤ ॥ ਧਿਆਇ ਧਿਆਇ ਥਕੇ ਸਬੈ ਕਰ ਕੋਟ ਕਸ਼ਟ ਦੁਰੰਤ ॥ ਗਾਇ ਗਾਇ ਥਕੇ ਗੰਧ੍ਰਬ ਨਾਚ ਅਪੱਛਰ ਅਪਾਰ ॥ ਸੋਧ ਸੋਧ ਥਕੇ ਮਹਾਸੁਰ ਪਾਇਓ ਨਹਿ ਪਾਰ ॥ ੨੦ ॥੨੦੦॥ ਤ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ ਦੋਹਰਾ ॥ ਏਕ ਸਮੈ ਸ੍ਰੀ ਆਤਮਾ ਉਚਰਿਓ ਮਤ ਸਿਉਂ ਬੈਨ ॥ ਸਬ ਪ੍ਰਤਾਪ ਜਗਦੀਸ਼ ਕੋਂ ਕਹੋ ਸਕਲ ਬਿਧ ਤੈਨ ॥੧॥੨੦੧॥ ਦੋਹਰਾ॥ ਕੋ ਆਤਮਾ ਸਰੂਪ ਹੇਕਹਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕੋ ਬਿਚਾਰ ॥ ਕਉਨ ਧਰਮ ਕੋ ਕਰਮ ਹੈਂ ਕਹੋ ਸਕਲ ਬਿਸਥਾਰ ॥ ੨॥੨੦੨ ॥ ਦੋਹਰਾ॥ ਕਹਿਜੀਤ ਥਕਹਿ ਮਰਨ ਹੈ ਕਵਨ ਸੁਰਗ ਕਹਿ ਨਰਕ ॥ ਕੋ ਸੁਘੜਾ ਕੋ ਮੂੜਤਾ ਕਹਾ ਤਰਕ ਅਵਤਰਕ॥੩॥੨੦੩॥ਦੋਹਰਾ॥ ਕੋ ਨਿੰੰਦਾਜ ਸਹੈ ਕਵਨ ਕਵਨ ਪਾਪ ਕਹਿ ਧਰਮ ॥ ਕਵਨੁ ਜੋਗ ਕੋਂ ਭੋਗ ਹੈ ਕਵਨ ਕਰਮ ਅਪਕਰਮ ॥੪॥੨੦੪ ॥ ਦੋਹਰਾ ! ਕਹੋ ਸੁ ਸਮ ਕਾ ਸ਼ੋਂਕ ਹੈ ਦਮ ਕੋ ਕਹਾ ਕਹੰਤ । ਕੋ ਸੂਰਾ ਦਾਤਾ ਕਵਨ ਕਹੋ ਤੰਤ ੳਕੋ ਮੰਤ ॥੫॥ ੨੦੫ ਦੋਹਰਾ ॥ ਕਹਾ ਰੰਕ ਰਾਜਾ ਕਵਨ ਹਰਖ ਸ਼ੋਗ ਹੈ ਕਵਨ ॥ ਕੋ ਰੋਗੀ ਰਾਗੀ ਕਵਨ ਕਹੋ ਤੱਤ ਮੁਹਤ ਵਨ ॥੬॥੨੦੬॥ ਦੋਹਰਾ ॥ ਕਵਨ ਰਿਸ਼ਟ ਕੋ ਪੁਸ਼ਟ ਹੈ ਕਹਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟ ਟਕੋਂ ਬਿਚਾਰ ॥ ਕਵਨ ਸ੍ਰਿਟ ਕੋ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ ਕਹੋ ਸਕਲ ਬਿਸਥਾਰ ॥੭॥੨੦੭ ॥ ਦੋਹਰਾ॥ ਕਹਾ ਕਰਮ ਕੋ ਕਰਮ ਹੈ ਕਹਾ ਭਰਮ ਕਾ ਨਾਸੁ ॥ ਕਹਾ ਚਿਤਨ ਕੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕਹਾ ਅਚੇਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ॥੮॥੨੦੮॥ ਦੋਹਰਾ ॥ਕਹਾ ਨੇਮ ਸੰਜਮ ਕਹਾ ਕਹਾ ਗਿਆਨ ਅਗਿਆਨ ॥ ਕੋ ਰੋਗੀ ਸੋਗੀ ਕਵਨ ਕਹਾ ਭਰਮ ਕੀ ਹਾਨ ॥੯॥੨੦੯ ॥ ਦੋਹਰਾ ॥ ਕੋ ਸੂਰਾ ਸੁੰਦਰਕ ਵਨ ਕਹਾ ਜੋਗ ਕੋਂ ਸਾਰ ॥ ਕੋ ਦਾਤਾ ਗਿਆਨੀ ਕਵਨ ਕਹ ਬਿਚਾਰ ਅਬਿਚਾ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lyre18fjmw5qxm6t2ektxys7lec7uu6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕਿੱਸਾ ਹੀਰ ਲਾਹੌਰੀ.djvu/75</title>
    <ns>250</ns>
    <id>59625</id>
    <revision>
      <id>217256</id>
      <parentid>165223</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T11:43:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Marde Sehajpreet kaur</username>
        <id>1774</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217256</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3431" sha1="g02i1jtg4jzjak836b5zf1p4trnikqy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Marde Sehajpreet kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|( ੭੧ )}} 
{{Block center|&lt;poem&gt;ਰੋਂਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿੱਟਦੀ ਰੰਨ ਹੋਸੀ ਕੱਲੇ ਖਾਉਨਿਆਂ ਢਿੱਡ ਵਧਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਮੰਗ ਪਿੰਨਕੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦੇਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਸੌਂ ਸੌਂ ਨਿੱਤ ਰੁਆਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਅੰਤ ਰੋਜ਼ ਹੋਸੀ ਗਰਦਨ ਗੌਰ ਭਾਰੀ ਸਿਰ ਤੇ ਕੂੜ ਦੀ ਪੰਡ ਉਠਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਮੰਦਾ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੀਏ ਕਿਸੇ ਤਾਈਂ ਕੋਈ ਦਮ ਮਹਿਮਾਨ ਪਰਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਮੱਥਾ ਨਾਲ ਜਟੇਟੀਆਂ ਲਾਇਆ ਈ ਐਵੇਂ ਏਸ ਜਹਾਨ ਤੋਂ ਜਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਲਾਹੌਰੀ ਭਲਾ ਚਾਹੇਂ ਸਾਡਾ ਛੱਡ ਪਿਛਾ ਪਾਸੇ ਮੋਹਲਯਾਂ ਨਾਲ ਕੁਟਾਉਨਿਆਂਵੇ&lt;/poem&gt;}} 

{{center|{{X-Smaller|ਜਵਾਬ ਜੋਗੀ}}}} 
{{Block center|&lt;poem&gt;ਪਾਸੇ ਤੋੜ ਮੁਤੈਹਰ ਹੈ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਤੈਂਨੂੰ ਮਾਰਸਾਂ ਕੇ ਮਾਰ ਖਾਂਗਾ ਨੀ 
ਬਾਂਦਰ ਮੋਏ ਤੇ ਬਾਂਦਰੀ ਆਨ ਲੱਭੀ ਇਸੇ ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਚਾਂਗਾ ਨੀ 
ਜੇਹੀ ਫਾਟ ਕਰਸਾਂ ਉਮਰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਂ ਕਈ ਮਾਹ ਮੰਜੇ ਤੈਂਨੂੰ ਪਾਂਗਾ ਨੀ 
ਅਗੇ ਅੜੇਂਗੀ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜੋਰੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਕੀਰ ਕਢਾਂਗਾ ਨੀ 
ਕਮਲੀ ਹੋ ਭਨੀ ਫਿਰੇਂ ਮਗਰ ਜੋਰੀ ਪੜ੍ਹ ਸੈਫੀਆਂ ਫੂਕ ਚਲਾਂਗਾ ਨੀ 
ਰਲੀ ਵੇਹੜਿਓ ਫ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕੋਣ ਰੋਕੇ ਇਥੇ ਨਿਤ ਅਲਖ ਜਗਾਂਗਾ ਨੀ 
ਕਰ ਕਰ ਕੈਰੀਆਂ ਅੱਥੀਆਂ ਦੇਖਨੀਏਂ ਤੈਥੋਂ ਧੂਨੀ ਦੇ ਗੋਹੇ ਢੂਵਾਂਗਾਨੀ 
ਮੇਹਣਾ ਮੰਗਕੇ ਖਾਣ ਦਾ ਫ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕੀ ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਤਿਵੇਂ ਭੁਗਤਾਂਗਾ ਨੀ 
ਹੁਕਮ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਕ ਬੂਟੀ ਅਸ ਵੇਹੜਿਓਂ ਪੱਟ ਲਜਾਂਗਾ ਨੀ 
ਲਾਹੋਰੀ ਜੁੱਟ ਫ਼ਕੀਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ ਇਕ ਆਖ ਹਜ਼ਾਰ ਸੁਨਾਂਗਾ ਨੀ&lt;/poem&gt;}} 

{{center|{{X-Smaller|(ਜਵਾਬ ਸੈਹਤੀ)}}}} 
{{Block center|&lt;poem&gt;ਸਾਂਨੂੰ ਦਸ ਮੁਤੈਹਰ ਡਰਾ ਨਾਹੀਂ ਜਾ ਜੰਨਦਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੋੜ ਜੋਗੀ 
ਅਸਾਂ ਜੱਟੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰੇ ਕੋਣ ਆਯਾ ਅੰਤ ਜਾਏਂਗਾ ਤੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਜੋਗੀ
ਭਲਾ ਸਾਧ ਕੋਈ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਸੀ ਡਿੱਠੇ ਮਕਰੀਏ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਜੋਗੀ 
ਜੀਭ ਚੜਾ ਚੜ ਬੋਲਦੀ ਬੰਦ ਹੋਵੇ ਲੱਪੜ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ ਦੰਦ ਤੋੜ ਜੋਗੀ 
ਵੱਧ ਘੱਟ ਤੇਰੇ ਸੁਖਨ ਸਹਿਨਗੀਆਂ ਹੋਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਧ ਦੀ ਲੋੜ ਜੋਗੀ 
ਲਾਹੋਰੀ ਜਾ ਏਥੇ ਨਹੀਂ ਤੇ ਮਾਰ ਖਾਸੇਂ ਆਖੇ ਲਗ ਕੋਲੀਕ ਅਨਮੋੜ ਜੋਗੀ&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>g02i1jtg4jzjak836b5zf1p4trnikqy</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217257</id>
      <parentid>217256</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T11:44:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Marde Sehajpreet kaur</username>
        <id>1774</id>
      </contributor>
      <origin>217257</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3433" sha1="pg2p5xuwu6e9octid7z2juzqfd06vd8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Marde Sehajpreet kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|( ੭੧ )}} 
{{Block center|&lt;poem&gt;ਰੋਂਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿੱਟਦੀ ਰੰਨ ਹੋਸੀ ਕੱਲੇ ਖਾਉਨਿਆਂ ਢਿੱਡ ਵਧਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਮੰਗ ਪਿੰਨਕੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦੇਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਸੌਂ ਸੌਂ ਨਿੱਤ ਰੁਆਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਅੰਤ ਰੋਜ਼ ਹੋਸੀ ਗਰਦਨ ਗੌਰ ਭਾਰੀ ਸਿਰ ਤੇ ਕੂੜ ਦੀ ਪੰਡ ਉਠਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਮੰਦਾ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੀਏ ਕਿਸੇ ਤਾਈਂ ਕੋਈ ਦਮ ਮਹਿਮਾਨ ਪਰਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਮੱਥਾ ਨਾਲ ਜਟੇਟੀਆਂ ਲਾਇਆ ਈ ਐਵੇਂ ਏਸ ਜਹਾਨ ਤੋਂ ਜਾਉਨਿਆਂ ਵੇ 
ਲਾਹੌਰੀ ਭਲਾ ਚਾਹੇਂ ਸਾਡਾ ਛੱਡ ਪਿਛਾ ਪਾਸੇ ਮੋਹਲਯਾਂ ਨਾਲ ਕੁਟਾਉਨਿਆਂਵੇ&lt;/poem&gt;}} 

{{center|{{X-Smaller|(ਜਵਾਬ ਜੋਗੀ)}}}} 
{{Block center|&lt;poem&gt;ਪਾਸੇ ਤੋੜ ਮੁਤੈਹਰ ਹੈ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਤੈਂਨੂੰ ਮਾਰਸਾਂ ਕੇ ਮਾਰ ਖਾਂਗਾ ਨੀ 
ਬਾਂਦਰ ਮੋਏ ਤੇ ਬਾਂਦਰੀ ਆਨ ਲੱਭੀ ਇਸੇ ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਚਾਂਗਾ ਨੀ 
ਜੇਹੀ ਫਾਟ ਕਰਸਾਂ ਉਮਰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਂ ਕਈ ਮਾਹ ਮੰਜੇ ਤੈਂਨੂੰ ਪਾਂਗਾ ਨੀ 
ਅਗੇ ਅੜੇਂਗੀ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜੋਰੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਕੀਰ ਕਢਾਂਗਾ ਨੀ 
ਕਮਲੀ ਹੋ ਭਨੀ ਫਿਰੇਂ ਮਗਰ ਜੋਰੀ ਪੜ੍ਹ ਸੈਫੀਆਂ ਫੂਕ ਚਲਾਂਗਾ ਨੀ 
ਰਲੀ ਵੇਹੜਿਓ ਫ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕੋਣ ਰੋਕੇ ਇਥੇ ਨਿਤ ਅਲਖ ਜਗਾਂਗਾ ਨੀ 
ਕਰ ਕਰ ਕੈਰੀਆਂ ਅੱਥੀਆਂ ਦੇਖਨੀਏਂ ਤੈਥੋਂ ਧੂਨੀ ਦੇ ਗੋਹੇ ਢੂਵਾਂਗਾਨੀ 
ਮੇਹਣਾ ਮੰਗਕੇ ਖਾਣ ਦਾ ਫ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕੀ ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਤਿਵੇਂ ਭੁਗਤਾਂਗਾ ਨੀ 
ਹੁਕਮ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਕ ਬੂਟੀ ਅਸ ਵੇਹੜਿਓਂ ਪੱਟ ਲਜਾਂਗਾ ਨੀ 
ਲਾਹੋਰੀ ਜੁੱਟ ਫ਼ਕੀਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ ਇਕ ਆਖ ਹਜ਼ਾਰ ਸੁਨਾਂਗਾ ਨੀ&lt;/poem&gt;}} 

{{center|{{X-Smaller|(ਜਵਾਬ ਸੈਹਤੀ)}}}} 
{{Block center|&lt;poem&gt;ਸਾਂਨੂੰ ਦਸ ਮੁਤੈਹਰ ਡਰਾ ਨਾਹੀਂ ਜਾ ਜੰਨਦਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੋੜ ਜੋਗੀ 
ਅਸਾਂ ਜੱਟੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰੇ ਕੋਣ ਆਯਾ ਅੰਤ ਜਾਏਂਗਾ ਤੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਜੋਗੀ
ਭਲਾ ਸਾਧ ਕੋਈ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਸੀ ਡਿੱਠੇ ਮਕਰੀਏ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਜੋਗੀ 
ਜੀਭ ਚੜਾ ਚੜ ਬੋਲਦੀ ਬੰਦ ਹੋਵੇ ਲੱਪੜ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ ਦੰਦ ਤੋੜ ਜੋਗੀ 
ਵੱਧ ਘੱਟ ਤੇਰੇ ਸੁਖਨ ਸਹਿਨਗੀਆਂ ਹੋਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਧ ਦੀ ਲੋੜ ਜੋਗੀ 
ਲਾਹੋਰੀ ਜਾ ਏਥੇ ਨਹੀਂ ਤੇ ਮਾਰ ਖਾਸੇਂ ਆਖੇ ਲਗ ਕੋਲੀਕ ਅਨਮੋੜ ਜੋਗੀ&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pg2p5xuwu6e9octid7z2juzqfd06vd8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਖੰਡ ਮਿਸ਼ਰੀ ਦੀਆਂ ਡਲ਼ੀਆਂ - ਸੁਖਦੇਵ ਮਾਦਪੁਰੀ.pdf/15</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68375</id>
    <revision>
      <id>217214</id>
      <parentid>216867</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:01:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Satdeep Gill</username>
        <id>13</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217214</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5661" sha1="6zn39f53drqnfy77d2hho3jz25c5698" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Satdeep Gill&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਗਿੱਧਾ ਪੁਰਾਤਨ ਗਿੱਧੇ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ! ਇਸ ਗਿੱਧੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਹੀ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ! ਉਂਜ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਵਿਚੋਂ ਗਿੱਧਾ ਅਲੋਪ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਇਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਨਾ ਨਾਨਕੀਆਂ ਗਿੱਧਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਫੜੂਹਾ, ਨਾ ਕਿਧਰੇ ਛੱਜ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨਾ ਜਾਗੋ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ! ਬਸ ਇੱਕ ਹੇਰਵਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਗਿੱਧੇ ਦਾ।

{{gap}}ਗਿੱਧਾ ਕੇਵਲ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਮਰਦ ਵੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਗਿੱਧੇ ਦਾ ਰੰਗ ਤੀਵੀਆਂ ਦੇ ਗਿੱਧੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਗਿੱਧਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ ਤਾਂ ਤੀਵੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੀ ਪਰੰਤੂ ਤੀਵੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨਾਚ ਦੀ ਲਚਕ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਖੇਰੇ ਜ਼ੋਰ ਬੋਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਟੋਆਂ, ਖੜਤਾਲਾਂ, ਛੈਣਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਦਕੂਆਂ ਆਦਿ ਲੋਕ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਗੱਭਰੂਆਂ ਦੀ ਝਾਲ ਝੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਛਹਿਬਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੇਲਿਆਂ ਮਸਾਹਵਿਆਂ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਗੱਭਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਢਾਣੀਆਂ ਆਮ ਦਿਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਗਿੱਧੇ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਨਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਛਪਾਰ ਦੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਮਾਣਿਆਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

{{gap}}‘ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਗਿੱਧੇ’ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚੋਂ ਸਮਾਪਤ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

{{gap}}ਗਿੱਧਾ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਲੋਕ ਨਾਚ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਉਪਲਬਧ ਹਨ! ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਐਨੇ ਗੀਤ ਜੁੜੇ ਹੋਣ। ਭੰਗੜਾ ਪਾਉਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਮੁਖ ਤੌਰ ਤੇ ਗਿੱਧੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਹੀ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਗਿੱਧੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਕਾਵਿ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅੰਗ ਹਨ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਹਨ।ਲੰਬੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੜੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ...(ਇੱਕ ਲੜੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਟੱਪੇ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਜਨ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰਪਣ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਨੱਚਦੀ, ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਜੂਝਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਤੇ ਸਿੱਧ ਹੀ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ
ਦੀ ਆਰਥਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਪੱਖ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਲੜੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਤਾਂ ਅਖਾਣਾਂ ਵਾਂਗ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮਾਣ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ-ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਓਤ ਪੋਤ ਹਨ ਇਹ ਬੋਲੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਅਰਮਾਨਾਂ, ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ, ਗ਼ਮੀਆਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੂਲ੍ਹਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਇਹ ਬੋਲੀਆਂ ਬਦਲ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ...ਸੈਂਕੜੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕੋਈ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਵੇਦ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਯੁੱਕਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਸਮੂਹਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਸਾਂਝੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਹਨ ਜਿਸ ਕਰਕੇ&lt;noinclude&gt;{{right|11}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6zn39f53drqnfy77d2hho3jz25c5698</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਖੰਡ ਮਿਸ਼ਰੀ ਦੀਆਂ ਡਲ਼ੀਆਂ - ਸੁਖਦੇਵ ਮਾਦਪੁਰੀ.pdf/16</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68377</id>
    <revision>
      <id>217218</id>
      <parentid>202819</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:11:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Satdeep Gill</username>
        <id>13</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217218</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4592" sha1="kci09d94b4jeyfmxr9lu7j2kdq0dsi1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Satdeep Gill&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਇਹ ਐਨੀ ਸਰਲਤਾ ਭਰਪੂਰ ਰਚਨਾ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਪੈਂਡਾ ਝਾਗ ਕੇ ਸਾਡੇ ਤੀਕ ਮੂੰਹੋਂ ਮੂੰਹੀਂ ਪੁੱਜੀਆਂ ਹਨ! ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਅਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।

{{gap}}ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਕਾਵਿ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤ ਮੋਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਅਤੇ ਸਾਂਭਣ ਦਾ
ਸਿਹਰਾ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇਵਿੰਦਰ ਸੱਤਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਬਝਦਾ ਹੈ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1936 ਵਿੱਚ ਗਿੱਧੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਥਮ ਸੰਗ੍ਰਹਿ &quot;ਗਿੱਧਾ&quot; ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ
ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਖੋਜੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਰਪੂਰ
ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਆਮ ਪਾਠਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ
ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲੈ ਕੇ ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਨੇ &quot;ਜਿਊਂਦੀ ਦੁਨੀਆਂ&quot; 1949 ਵਿੱਚ ਅਤੇ
ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਦਲੇਰ ਨੇ &quot;ਅੱਡੀ ਟੱਪਾ&quot; ਅਤੇ &quot;ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਤੇ
ਵਿਕਾਸ” ਲੋਕ ਗੀਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਵਾਏ। ਮੇਰਾ ਬੋਲੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ
&quot;ਗਾਉਂਦਾ ਪੰਜਾਬ&quot; 1959 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸੰਕਲਨ ਵਿੱਚ ਇਕ
ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਕ ਲੜੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਡਾ. ਨਾਹਰ ਸਿੰਘ
ਨੇ ਮਾਲਵੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ &quot;ਕਾਲਿਆਂ ਹਰਨਾਂ ਬਾਗੀਂ
ਚਰਨਾਂ&quot; ਅਤੇ &quot;ਲੌਂਗ ਬੁਰਜੀਆਂ ਵਾਲ਼ਾ&quot; ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਏ ਹਨ।

{{gap}}ਲੋਕ ਗੀਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕੱਲੇ ਕਾਰੇ ਵਯੱਕਤੀ ਦੇ ਵਸ ਦਾ
ਨਹੀਂ...ਇਹ ਕਾਰਜ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ, ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਭਾਗ ਅਤੇ
ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਕਰਨ ਦਾ ਹੈ! ਅਜੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ
ਗੀਤ ਵਿਖਰੇ ਪਏ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਦੀ ਅਤਿਅੰਤ ਲੋੜ ਹੈ..... ਸਾਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ
ਦੀ ਅੰਤਮ ਪੀਹੜੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

{{gap}}&quot;{{sic|ਖਿੰਡ|ਖੰਡ}} ਮਿਸ਼ਰੀ ਦੀਆਂ ਡਲ਼ੀਆਂ&quot; ਗਿੱਧੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ
ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਦੂਜੇ
ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੜੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਸੌਖ
ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਤੀਬ ਵਿਸ਼ੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।

{{gap}}ਮੈਂ ਤੇਜਿੰਦਰ ਬੀਰ ਸਿੰਘ ਮਾਲਕ ਲਾਹੌਰ ਬੁੱਕ ਸ਼ਾਪ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦਾ ਦਿਲੀ ਤੌਰ ਤੇ
ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਦਮ ਸਦਕਾ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ
ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤਿੱਲ ਫੁੱਲ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ: 

{{Block center|&lt;poem&gt;ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲੂਣ ਦੀ ਡਲ਼ੀ
ਮਿਸ਼ਰੀ ਕਰਕੇ ਜਾਣੀ।
&lt;/poem&gt;}}

{{right|ਸੁਖਦੇਵ ਮਾਦਪੁਰੀ}}

{{center|&lt;poem&gt;ਸਮਾਧੀ ਰੋਡ,
ਖੰਨਾ-141401
ਫੋਨ: 01628-224704
2 ਜਨਵਰੀ, 2003&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;{{left|12}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kci09d94b4jeyfmxr9lu7j2kdq0dsi1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਅੰਜਨਾ ਦੇਵੀ - ਰਵਿੰਦਰ ਭੱਠਲ.pdf/57</title>
    <ns>250</ns>
    <id>69866</id>
    <revision>
      <id>217239</id>
      <parentid>215044</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T03:46:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <origin>217239</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3725" sha1="sbgl45h184n2szd950oiobsdnkbzp8n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&lt;poem&gt;ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਵਿਚ ਪਾਤੀ, ਦਿਤੀ ਦੂਤ ਨੇ ਅਰਜ ਗੁਜਾਰ ਆਹਾ।
ਅਰਜ ਕਰਦਾ ਰਾਵਣ&lt;ref&gt;(ਨੋਟ: ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਓਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ ਦੱਖਣ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਸਭ ਲੰਕਾ ਦਰਬਾਰ ਨੂੰ ਖਿਰਾਜ ਦੇਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤਨ ਪੁਰ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਭੀ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਾਵਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ। ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਏਹ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਵਾਨਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ)&lt;/ref&gt; ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਮੈਂ, ਤੁਸਾਂ ਪਾਸ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਆਹਾ
ਜਦੋਂ ਭੂਪ ਨੇ ਖੋਲ ਕੇ ਹਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਦੰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਆਹਾ।
ਰੰਗ ਰਾਗ ਤਮਾਸ਼ੇ ਸਭ ਬੰਦ ਹੋਏ, ਦਿਤਾ ਕਰ ਬਰਖ਼ਾਸਤ ਦਰਬਾਰ ਆਹਾ।
‘ਸ਼ਾਮ ਵੇਖਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗ਼ਮਾਂ ਅੰਦਰ, ਅਰਜ ਕਰਦਾ ਪਵਨ ਕੁਮਾਰ ਆਹਾ।&lt;/poem&gt;

{{c|{{larger|'''(ਪਵਨ)'''}}}}
&lt;poem&gt;ਯਾ ਸਿੰਧ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਦਿਆਲ ਪਿਤਾ, ਪਵਨ ਆਖਦਾ ਹੈਂ ਅਧੀਨ ਪਿਆਰੇ।
ਕਿਸ ਬਾਤ ਦਾ ਤੁਸਾਂ ਨੇ ਗਮ ਖਾਦਾ, ਕਿਸ ਕਾਰਨੇ ਹੋਏ ਗ਼ਮਗੀਨ ਪਿਆਰੇ
ਰੰਗ ਰਾਗ ਤਮਾਸ਼ੇ ਕਿਉਂ ਬੰਦ ਹੋਏ, ਪਿਆ ਸੋਂਗ ਅਸਮਾਨ ਜਮੀਨ ਪਿਆਰੇ।
‘ਸ਼ਾਮ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦੇਵੇਂ, ਕਿਉਂ ਛੁਟਿਆ ਜੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਪਿਆਰੇ।&lt;/poem&gt;

{{c|{{larger|'''(ਰਾਜਾ)'''}}}}
&lt;poem&gt;ਕਿਸੇ ਬਾਤ ਦਾ ਰੰਜ ਨਾ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ, ਫਿਕਰ ਕਰ ਨਾ ਜ਼ਰਾ ਤੂੰ ਡਾਲ ਬੇਟਾ।
ਲਖਾਂ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋਵਣ, ਐਵੇਂ ਪੈ ਨਾ ਏਸ ਖ਼ਿਆਲ ਬੇਟਾ।
ਕਦੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੇ ਕਦੇ ਹੈ ਗ਼ਮ ਹੁੰਦਾ, ਸਮਾਂ ਬਦਲਦਾ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਬੇਟਾ
ਏਹ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਖਾਣ ਜਹਾਨ ਸਾਰਾ, ਲਖਾਂ ਝਗੜੇ ਅਤੇ ਜੰਜਾਲ ਬੇਟਾ
ਮੇਰੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕੋਈ ਨਾ ਫ਼ਿਕਰ ਤੈਨੂੰ, ਬਣੀ ਕੱਟਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੇਟਾ।
‘ਸ਼ਾਮ’ ਮੇਰਿਆ ਚਾਨਣਾ ਪੁਛ ਨਾ ਤੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਕਰ ਨਾ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਬੇਟਾ।&lt;/poem&gt;

{{c|{{larger|'''(ਵਾਕ ਪਵਨ)'''}}}}
&lt;poem&gt;ਪਵਨ ਜੋੜ ਕੇ ਹੱਥ ਫਿਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦੇ ਵਲ ਧਿਆਨ ਹੋਵੇ।
ਫਰਜ਼ ਪੁਤਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਟਹਿਲ ਕਰਨੀ ਜਦੋਂ ਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਪੁਤਰ ਸੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਆਗਿਆਕਾਰ ਤੇ ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਨਾਰੀ ਸੋ ਜੋ ਪਤੀ ਤ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਜਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਵੇ।
ਮਿਤਰ ਸੋ ਜੋ ਗ਼ਮ ਗੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੁਖ ਸੁਖ ਮੇਂ ਏਕ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ।
ਭਾਈ ਸੋਂ ਜੋ ਭਾਈ ਤੋਂ ਜਾਨ ਵਾਰੇ ਖੂਨ ਪੰਘਰੇ ਦੁਖ ਜਦ ਆਨ ਹੋਵੇ।&lt;/poem&gt;&lt;noinclude&gt;{{rh||ਅੰਜਨਾ ਦੇਵੀ - 57}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sbgl45h184n2szd950oiobsdnkbzp8n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਹਠ ਚਲਿੱਤਰ - ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ.pdf/11</title>
    <ns>250</ns>
    <id>71767</id>
    <revision>
      <id>217240</id>
      <parentid>216316</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T03:56:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217240</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4011" sha1="jnq1wi3olyxs88yy7n8opm21g6p41ua" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ &quot;ਸੋ ਕਿਉ ਮੰਦਾ ਆਖੀਐ ਜਿਤੁ ਜੰਮਹਿ ਰਾਜਾਨੁ॥&quot; ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਸੁਣਵਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਜੇਕਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਦੇਹਧਾਰੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਚਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੁਕ ਅਲਾਪਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।

{{gap}}ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤ-ਮਰਦ ਦਾ ਇਕ ਸਹਿਜ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ 15-20 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰ ਡਾ. ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਜੱਗੀ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਟਾਈਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਕਿ ਡਾ. ਸਾਹਿਬ ਸੂਝਵਾਨ, ਬੁੱਧੀਵਾਨ ਅਤੇ ਸਿਆਣੇ-ਬਿਆਣੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਟਾਈਪ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਅਸ਼ਲੀਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਬਾਰੇ ਇੰਨੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਪਰੰਤੂ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਤ ਗੁਰਬਾਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਹੋਈ। ਫੇਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਗਤ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਧੋਖੇ, ਕਪਟ, ਛਲਾਵੇ ਤਾਂ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵਾਂ।

{{gap}}ਦਰਅਸਲ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਹਨ : ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ, ਹੰਕਾਰ। ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ 'ਕਾਮ' ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਹਰੇਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਖਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ-ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਫਲਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ&lt;noinclude&gt;{{rh||7}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jnq1wi3olyxs88yy7n8opm21g6p41ua</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕੀ - ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ.pdf/11</title>
    <ns>250</ns>
    <id>71873</id>
    <revision>
      <id>217246</id>
      <parentid>216537</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T11:06:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Jalseerat Aman</username>
        <id>2446</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217246</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3287" sha1="i6715ps8tlh2bt91zjvo9jetsk7w8b7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Jalseerat Aman&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿
{{right|੭.}}

ਮੁਲਖੱਈਏ ਅਤੇ ਸੂਬੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਈਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹੌਸਲਿਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਹ ਪਾਸ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਅਤੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਵਲੋਂ ਜੁਆਬ ਵਿਚ ਆਈ ਕਿਤਾਬਤ (ਚਿੱਠੀ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ-
&lt;poem&gt;
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਅਕਾਬਰ ਮਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸਭ ਲੁਕਾਈ। 
ਲਾਹਾਨੂਰ ਦੇ ਦੇਖ ਮੁਸੱਦੀ ਸਭਨਾਂ ਊਂਧੀ ਆਈ। 
ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਦੇ ਹੋਈ ਜਮੀਅਤ ਫਿਰਿ ਜਾਇ ਸਡੀ ਲੁਕਾਈ। 
ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਖ ਮੁਸੱਦੀ ਕੀਏ ਇਕੱਠੇ ਅਰਜ ਹਜੂਰ ਲਿਖਾਈ॥੪੪॥ 
ਤੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ -

ਸ਼ਾਹ ਬਹਾਦੁਰ ਕਿਤਾਬਤ ਲਿੱਖੀ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਦੇ ਤਾਂਈ 
ਅਕਲ ਤੁਮਾਰੀ ਖੋਈ
ਘਰ ਨਾਨਕ ਕਾ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਤਿਸੁ ਪਹਿ ਤੇਗੁ ਉਠਾਈ। 
ਕਹੁ ਜੀ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਹਿ ਪੀਰੀ ਮੀਰੀ ਘਰਿ 
ਨਾਨਕ ਦੇ ਆਈ।੪੫॥&lt;/poem&gt;


ਇਸ ਨਾਲ 'ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕੀ ਸੰਪੂਰਣ ਹੋਈ'।

{{gap}}ਇਸ ਤੋਂ ਪਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਹ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਫਸਾਦ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਾਲ ਤਕ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਧੁੰਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਹਿੰਦ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਮੱਲਾਂ ਮਾਰਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਮੁਗਲ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੌਂਖਲਾ ਪਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਹਾਲ ਤੱਕ ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਹੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਹੀ ਚਿਠੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਮੇਲ ਤੇ ਸੰਗ ਦੇ ਕਾਰਣ ਉਸ ਪਰ &quot;ਪੀਰੀ ਮੀਰੀ ਘਰਿ ਨਾਨਕ ਦੇ ਆਈ&quot; ਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਪਿਆ ਝਲਕਾਰਾ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 

{{gap}}ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ੭ ਅਕਤੂਬਰ ਸੰਨ ੧੭੦੮ ਈਸਵੀ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਨੰਦੇੜ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਏ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪੌਣੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਇਹ ਕਲ੍ਹਾ ਖੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ


Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i6715ps8tlh2bt91zjvo9jetsk7w8b7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕੀ - ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ.pdf/12</title>
    <ns>250</ns>
    <id>71874</id>
    <revision>
      <id>217247</id>
      <parentid>216538</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T11:14:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Jalseerat Aman</username>
        <id>2446</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217247</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3399" sha1="r1fnpibq6bfzmcku8zb9d6dnlp8v5kj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Jalseerat Aman&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿
੮. 

ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ੨੬ ਨਵੰਬਰ ਸੰਨ ੧੭੦੯ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਣਾ ਸੋਧਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਦ ਮਈ ੧੭੧੦ ਵਿਚ ਸਰਹਿੰਦ ਮਾਰੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਰਹਿੰਦ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਬਰਾਂ ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਦੱਖਣੋਂ ਮੁੜਦੇ ਅਜਮੇਰ ਦੇ ਲਾਗੇ ਪੁੱਜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੋਹਾ-ਲਾਖਾ ਹੋਇਆ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਕਰਦਾ ਇਕ ਤਕੜੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਵਲ ਚੜ੍ਹ ਤੁਰਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਸਾਖੀ ਸੰਮਤ ੧੭੬੬ ਬਿਕਰਮੀ (੨੯ ਮਾਰਚ ਸੰਨ ੧੭੦੯ ਈਸਵੀ) ਤੋਂ ੧੩-੧੪ ਮਹੀਨੇ ਬਾਦ ਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਮਾਝੇ ਤੇ ਦੁਆਬੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਭੀ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਆ ਰਲੇ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਜ-ਰੌਲਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਸ ਵਾਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਾਰੇ ਮਾਤਰ ਭੀ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਨੁਮਾਨ ਇਹੋ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਾਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖੀ ਜਾ ਚੁਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦੇ ਲਿਖੇ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੰਮਤ ੧੭੬੬ (ਸੰਨ ੧੭੦੯ ਈਸਵੀ) ਦੇ ਲਾਗੇ ਸ਼ਾਗੇ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅਰਥਾਤ ਇਹ ਵਾਰ ਇਸ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਦ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਵਾਰ ਦਾ ਸਾਰ-

ਸੰਮਤ ੧੭੬੬ ਬਿਕਰਮੀ ਦੀ ਵੈਸਾਖੀ (੨੯ ਮਾਰਚ ੧੭੦੯ ਈਸਵੀ) ਦਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਏ ਕੁਝ ਸਿੰਘ ਫਿਰਦੇ ਫਿਰਾਂਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਨਿਕਲੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇਕ ਧੜੀਏ (ਹਟਵਾਣੀਏ) ਚੂਹੜ ਮੱਲ ਓਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਗ਼ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਤੂਤ ਮੰਗਾਏ । ਓਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਭੀ ਕੁਝ ਤੂਤ ਮੁੱਲ ਮੰਗੇ*। ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਬੋਲ-ਵਿਗਾੜ ਹੋ ਪਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਖਾਰੀ ਖੋਹ ਲਈ। ਚੂਹੜ ਮੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਕੋਈ ਤਕੜਾ ਧਨਾਢ ਪਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੈਂਕੜ ਵਿਚ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠ ਨਹੀਂ

*ਕੇਸਰ ਸਿੰਘ, 'ਬੰਸ਼ਾਵਲੀ-ਨਾਮਾ ਦਸਾਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀਆਂ ਕਾ'।


Digitized by Panjab Digital Library/www.panjabdigilib.org&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r1fnpibq6bfzmcku8zb9d6dnlp8v5kj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕੀ - ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ.pdf/13</title>
    <ns>250</ns>
    <id>71875</id>
    <revision>
      <id>217253</id>
      <parentid>216539</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T11:23:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Jalseerat Aman</username>
        <id>2446</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217253</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3772" sha1="kwbvfkh4kqm8cot1rxz39blmd2z5xv4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Jalseerat Aman&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿
{{right|੯}} 

ਸੀ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਕ ਦਮੜੀ ਦੇ ਤੂਤਾਂ ਦੀ ਨਿਗੂਣੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦ-ਭਾਵ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਕੱਢਣ ਜਾਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਰਾਜਸੀ ਉਪੱਦਰ ਚਾ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੋਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਦਾਈਆ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਪੁਤਰ ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਵਿਚ ਹਾਕਮ (ਨਾਇਬ ਸੂਬੇਦਾਰ) ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਸੀ।

{{gap}}ਚੂਹੜ ਮੱਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਮਤਾ ਪਕਾ ਕੇ ਕੁਝ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਲਏ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਦੀ ਕਚਿਹਰੀ ਨਾਲਿਸ਼ ਜਾ ਕੀਤੀ। ਓਥੋਂ ਕੁਝ ਸਰਕਾਰੀ ਅਹਿਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਏ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਕੀਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾਹੌਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਧੜੀਆਂ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਵਕੀਲ ਹੀ ਕੈਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਲਾਹੌਰ ਦਿਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਛੁਡਾ ਲਿਆ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਚੂਹੜ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਚੂਹੜ ਨੇ ਮੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਾਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਿਮਾਇਤ ਨਾਲ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਪਰਵਾਨੇ ਲੈ ਕੇ ਪੱਟੀ ਦੇ ਅਮੀਨ ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੋਂ ਮਾਰ ਕੱਢਣ ਦੀਆਂ ਸੌਹਾਂ ਖਾਣ ਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਧਰ ਜਦ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਂਦਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਤੇ ਤਾੜਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਚੂਹੜ ਮੱਲ ਸਰਕਾਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੋਂ ਉੱਕਾ ਹੀ ਮਾਰ ਕੱਢਣ ਦੀਆਂ ਵਿਉਂਤਾਂ ਬਣਾਈ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਾ ਚਲਦਾ ਦੇਖ ਕੇ ਅੰਤ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਾਉ ਲਈ ਭਗਉਤੀਆਂ ਚਾ ਲਈਆਂ। ਲੜਾਈ ਹੋ ਪਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਰੁਧ ਮੋਰਚੇ ਬੱਧੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਹਿਲੇ ਹੱਲੇ ਹੀ ਦਰੜੇ ਗਏ। ਚੂਹੜ ਮੱਲ ਪਰਲੇ ਦਰਜੇ ਦਾ ਕੰਜੂਸ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਿਉਂ ਕਰਨੀ ਸੀ? ਉਹ ਡਰਦਾ ਮਾਰਾ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਲੋਟੀ ਪੈ ਗਈ।

{{gap}}ਚੂਹੜ ਮੱਲ ਦੌੜ ਕੇ ਪੱਟੀ ਪੁੱਜਾ ਤੇ ਅਮੀਨ ਹਰਿ ਸਹਾਇ


Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kwbvfkh4kqm8cot1rxz39blmd2z5xv4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕੀ - ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ.pdf/14</title>
    <ns>250</ns>
    <id>71876</id>
    <revision>
      <id>217254</id>
      <parentid>216540</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T11:24:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Jalseerat Aman</username>
        <id>2446</id>
      </contributor>
      <origin>217254</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3730" sha1="aykcnx3wo7fhxf5c8k7bnjt0jk5936g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Jalseerat Aman&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

•
੧੦.
ਪਾਸ ਜਾ ਕੂਕਿਆ । ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਨੇ ਮੁਲਖੱਈਆ ਤੇ ਛੇੜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਿੰਘਾਂ ਉਤੇ ਆ ਹੱਲਾ ਬੋਲਿਆ | ਸਿੰਘ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਸਨ । ਟਾਕਰੇ ਉਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਧਨਾਢ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਜ਼ੀ ਮੁੱਲਾਂ ਹਮਾਇਤੀ, ਪੱਟੀ ਦਾ ਅਮੀਨ ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੇੜਾਂ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਸੀ। ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨੇ ਵਧ ਕੇ ਧਾਰਮਕ ਭੇੜ ਦਾ ਰੰਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਭੀ ਬਾਹਰ ਚਿੱਠੀਆਂ ਭੇਜੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੀ ਕੁਝ ਗੁਰ-ਭਾਈਚਾਰਾ ਆ ਪੁੱਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਭੂਮੀ ਤੇ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਪੌਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਅੱਠਾਂ ਪਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵਲਗਣ ਭੀ ਖਿਚ ਲਈ। ਤਿੰਨ ਪਹਿਰ ਡਟਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੂਰੈਲ ਖੇਤ ਰਹੇ। ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਦੀਆਂ ਛੇੜਾਂ ਨੇ ਫੇਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕੀ ਖੜੋਣਾ ਸੀ, ਭੱਜ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਫਤਿਹ ਹੋਈ । ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਵਧ ਗਏ।
ਹੁਣ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਕੁਝ ਘਾਬਰਿਆ । ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹੀਏ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਨੌਸ਼ਹਿਰਾ ਪੰਨੂਆਂ ਦੇ ਚੌਧਰੀ ਦੇਵੇ ਜੱਟ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕਾਂਬਾ ਛਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਖੁਫੀਆ ਅਰਜ਼ੀ ਖਾਨ ਸਾਹਿਬ (ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਸੂਬੇਦਾਰ) ਦੇ ਨਾਉਂ ਲਿਖਵਾਈ ਕਿ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ । ਹਾਂ, ਜੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਫੌਜੀ ਮਦਦ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂਗਾ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮਾਰ ਗੁਰੂ ਕੇ ਚੁੱਕੋਂ (ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੋਂ) ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਚਿੱਠੀ ਪੁੱਜਣ ਪਰ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ | ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਡਰ ਨਾਲ ਝੁਰਦਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਮਜਲਸ ਬੁਲਾ ਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਮੁਰੈਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੇਵਾ ਜੱਟ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾਣ ਦਾ ਹੀਆ ਨਹੀਂ ਧਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਲ ਕੇ ਮਦਦ ਦਿਓ । ਬੱਸ ਫੇਰ ਕੀ ਸੀ, ਲਾਹੌਰੋਂ ਫੌਜ, ਦਾਰੂ ਸਿੱਕੇ ਦੇ ਗੱਡੇ, ਹਾਥੀ, ਝੰਡੇ
Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aykcnx3wo7fhxf5c8k7bnjt0jk5936g</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217255</id>
      <parentid>217254</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T11:27:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Jalseerat Aman</username>
        <id>2446</id>
      </contributor>
      <origin>217255</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3715" sha1="dvws7umvtgbg1epyas9l08c0ugqqquq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Jalseerat Aman&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿
੧੦.

ਪਾਸ ਜਾ ਕੂਕਿਆ। ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਨੇ ਮੁਲਖੱਈਆ ਤੇ ਛੇੜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਿੰਘਾਂ ਉਤੇ ਆ ਹੱਲਾ ਬੋਲਿਆ। ਸਿੰਘ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਸਨ। ਟਾਕਰੇ ਉਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਧਨਾਢ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਜ਼ੀ ਮੁੱਲਾਂ ਹਮਾਇਤੀ, ਪੱਟੀ ਦਾ ਅਮੀਨ ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੇੜਾਂ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਸੀ। ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨੇ ਵਧ ਕੇ ਧਾਰਮਕ ਭੇੜ ਦਾ ਰੰਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਭੀ ਬਾਹਰ ਚਿੱਠੀਆਂ ਭੇਜੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੀ ਕੁਝ ਗੁਰ-ਭਾਈਚਾਰਾ ਆ ਪੁੱਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਭੂਮੀ ਤੇ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਪੌਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਅੱਠਾਂ ਪਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵਲਗਣ ਭੀ ਖਿਚ ਲਈ। ਤਿੰਨ ਪਹਿਰ ਡਟਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੂਰ੍ਹੈਲ ਖੇਤ ਰਹੇ। ਹਰਿ ਸਹਾਇ ਦੀਆਂ ਛੇੜਾਂ ਨੇ ਫੇਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕੀ ਖੜੋਣਾ ਸੀ, ਭੱਜ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਫਤਿਹ ਹੋਈ । ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਵਧ ਗਏ।
ਹੁਣ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਕੁਝ ਘਾਬਰਿਆ । ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹੀਏ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਨੌਸ਼ਹਿਰਾ ਪੰਨੂਆਂ ਦੇ ਚੌਧਰੀ ਦੇਵੇ ਜੱਟ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕਾਂਬਾ ਛਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਖੁਫੀਆ ਅਰਜ਼ੀ ਖਾਨ ਸਾਹਿਬ (ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਸੂਬੇਦਾਰ) ਦੇ ਨਾਉਂ ਲਿਖਵਾਈ ਕਿ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ । ਹਾਂ, ਜੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਫੌਜੀ ਮਦਦ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂਗਾ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮਾਰ ਗੁਰੂ ਕੇ ਚੁੱਕੋਂ (ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੋਂ) ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਚਿੱਠੀ ਪੁੱਜਣ ਪਰ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ | ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਡਰ ਨਾਲ ਝੁਰਦਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਮਜਲਸ ਬੁਲਾ ਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਮੁਰੈਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੇਵਾ ਜੱਟ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾਣ ਦਾ ਹੀਆ ਨਹੀਂ ਧਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਲ ਕੇ ਮਦਦ ਦਿਓ । ਬੱਸ ਫੇਰ ਕੀ ਸੀ, ਲਾਹੌਰੋਂ ਫੌਜ, ਦਾਰੂ ਸਿੱਕੇ ਦੇ ਗੱਡੇ, ਹਾਥੀ, ਝੰਡੇ
Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dvws7umvtgbg1epyas9l08c0ugqqquq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/16</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72103</id>
    <revision>
      <id>217215</id>
      <parentid>217134</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:03:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217215</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6359" sha1="suyf6sjgpp1crsvtvtpeh0mmilatdvs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|16||}}&lt;/noinclude&gt;ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਕਮਾਂ ਦੇ ਚੈਲੰਜ ਦਾ ਮਤਲਬ ਲੋਕੀ ਇਹ ਸਮਝਣਗੇ ਕਿ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਸਤੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਭਾਲਣ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ
ਚੁਣੋਤੀ ਦੇ ਖਤਰਨਾਕ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜਾਣੂ ਹਾਂ। ਜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਆਦਮੀ ਚਮਤਕਾਰੀ
ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਯਤੀਮਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ
ਯਕੀਨ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਕ ਪੈਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਰਾਗਾਂ। ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ
ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇਸ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਉਦੋਂ
ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਆਰਥਕ ਹਾਲਤ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜਾਜਤ ਦੇਵੇ।

{{gap}}ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਇਨਾਮ, ਜੂਨ 1963 ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੀਲਬੰਦ ਲਿਫਾਫੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਨੋਟ ਦਾ
ਲੜੀ ਨੰਬਰ ਦੱਸਣ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ 1000 ਰੁਪਏ ਤੋਂ 25000 ਰੁਪਏ ਤੱਕ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਰਕਮ
ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਕੇ ਓਨਾ ਹੀ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਸੀ
ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈ ਇਕ ਜੱਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੋਟ ਦਾ
ਨੰਬਰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਟੈਲੀਪੈਥ, ਜੱਜ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ।
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਡਾਕਟਰ ਜੇ. ਬੀ. ਰਾਈਨੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਡਿਊਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਟੈਲੀਪੈਥ ਹੈ,
ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 1965 ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਵਧਾਕੇ 75000 ਰੁਪਏ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ
ਚਮਤਕਾਰੀ ਆਦਮੀ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋ ਕੋਲੰਬੋ ਆ ਕੇ, ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ
ਕਰ ਸਕਣ।

{{gap}}1966 ਵਿੱਚ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਤਾਦੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ, ਸੀਲਬੰਦ ਨੋਟ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ
ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਰਕਮ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਮੰਗ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ
ਹੋਏ ਮੈਂ ਹੇਠਲੀ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਰਕਮ ਨੂੰ 1000 ਤੋਂ ਘਟਾ ਕੇ ਸਿਰਫ 75 ਰੁਪਏ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

{{gap}}ਰੂਹਪ੍ਰਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 5000 ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਗਾਂ ਜੇਕਰ ਉਹ
ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰੇਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਜਿਸਦੀ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ।

{{gap}}ਇਹ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਜੋਤਿਸ਼ ਜੂਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਮੈਂ 10 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਜਨਮ ਮਿਤੀ, ਜਨਮ
ਸਮਾਂ ਤੇ ਸਥਾਨ, ਸਮੇਤ ਅਖਸ਼ਾਂਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰੇਖਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾਗਾਂ। ਉਸ ਜੋਤਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਇਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ
ਦਾ ਸੈਕਸ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਰੀਖ (ਜੇਕਰ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ) ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ 1000 ਰੁਪਏ ਦਾ
ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਗਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤੀਆਂ, ਵਿੱਚੋ 5% ਗਲਤੀ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੱਥ-ਰੇਖਾ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੂੰ
ਮੈਂ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 10 ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਦੇਵਾਗਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ
ਬਚਣ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁਫਤ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਮੈ 75 ਰੁਪਏ ਦੀ
ਮੋੜਨ ਯੋਗ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।

{{gap}}ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ ਹਿੰਦੂਆ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਕਰਦੇ
ਹਨ, ਦੋ ਭਾਰਤੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋ ਇਹ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਬੀ. ਵੀ.
ਰਮਨ ਸਮੇਤ, ਜੋਤਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਸੈਕੜੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰਾਂ, ਨੂੰ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋ ਚੈਲੰਜ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਕੱਟ ਕੇ ਭੇਜੀਆਂ, ਪ੍ਰੰਤੂ
ਅਜੇ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵੀ ਜੋਤਸ਼ੀ 75 ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇਸ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀ
ਹੋਇਆ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>suyf6sjgpp1crsvtvtpeh0mmilatdvs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/17</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72104</id>
    <revision>
      <id>217216</id>
      <parentid>217135</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:07:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217216</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6295" sha1="lzrfqi6azwj93odrjq5gjgvqfwjtejj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{gap}}ਸਿਨਹਾਲੀ, ਤਾਮਿਲ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਟੂਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ
ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਚੈਲਿੰਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ-ਟੂਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ 2 ਮਾਰ
ਦੇਣ। ਤਿੰਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਟੂਣੇ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਲਗਭਗ 50 ਟੂਣੇ,
ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋ ਕੁੱਝ ਚਾਂਦੀ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪੱਤਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਲੰਕਾ ਦੇ
ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਕਤਾਦੀਆਂ ਵੱਲੋ ਭੇਜੇ ਗਏ ਇਹਨਾਂ ਟੂਣਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬਿਲਕੁਲ
ਤੰਦਰੁਸਤ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹਾਂ। ਹੋਰਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਖੀਰ ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਗਾਂ ਤਾਂ ਇਹ-ਟੂਣੇ ਵਾਲੇ
ਜਰੂਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਟੂਣਿਆਂ ਦੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਅਸਰ ਕਾਰਨ ਮਰਿਆ ਹਾਂ।

{{gap}}1970 ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਾਤਾਰਗਾਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਪੱਤਰ ਦੇ ਜਵਾਬ
ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਹੜਾ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਉੱਪਰ
30 ਸੈਕਿੰਡਾਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ। ਚੁਣੌਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 1000 ਰੁਪਏ ਬਤੌਰ ਜ਼ਮਾਨਤ
ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ।

{{gap}}ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੀ ਦਾਅਵੇਦਾਰ, 1000 ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚੈਲਿੰਜ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਬਹੁਤ ਜਣੇ ਅਜਿਹੇ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ
ਗੈਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਰੂਰ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਪੈਸੇ ਨਹੀ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ
ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਹੜੇ 1000 ਰੁਪਏ ਵੀ ਦਾਅ ਤੇ
ਲਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਣ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧੋਖਾ
ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਖਾਵਾ ਕਰ
ਸਕਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਆਦਮੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਟੈਸਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ
ਹੋਇਆ।

{{gap}}ਨਵੀਲੇ ਡੀ ਸਿਲਵਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਸੀਲੋਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਸ
ਵਿੱਚ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸਦੀ
ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵਾਂ। 15 ਅਗਸਤ 1967 ' ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਸੀਲੋਨ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ
ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਦਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਗਏ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋ
ਇੱਕ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਸਹੀ ਨਹੀ ਸੀ।

{{gap}}ਕਿਸਮਤ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸੀ. ਡੀ. ਐਡਸੂਰੀਆ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਵਾਸਕਾਡੂਵਾ ਦਾ ਰਹਿਣ
ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਦਾ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ
ਮੰਤਰੀ, ਵਜ਼ੀਰ, ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਸਤੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਹਨ।ਉਸ ਨੇ ਡਾਵਾਸਾ
ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਦੀ ਸੇਫ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸੀਲ ਬੰਦ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ, ਮੁਫ਼ਤ ਹੀ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਾਜ਼ਰ
ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਲਾਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ
ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਆਖਰਕਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ
ਇੱਕ ਵੀ ਅੰਕ ਠੀਕ ਨਹੀ ਸੀ।

{{gap}}ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਸੱਤਿਆ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਂਈ ਬਾਬਾ, ਪਾਂਦਰੀਮਾਲਾਈ ਸਵਾਮੀਗਲ, ਨੀਲਕਾਂਡਾ ਸਵਾਮੀਗਲ, ਦਾਤਾਬਲ, ਦਾਦਾ ਜੀ ਅਤੇ ਆਚਾਰੀਆ ਰਜਨੀਸ਼ ਵਰਗੇ ਮਦਾਰੀਆਂ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lzrfqi6azwj93odrjq5gjgvqfwjtejj</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217219</id>
      <parentid>217216</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:17:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217219</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6305" sha1="sgdzwlk4xe0ovpej67nnyd7loclg0yj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|17||}}&lt;/noinclude&gt;
{{gap}}ਸਿਨਹਾਲੀ, ਤਾਮਿਲ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਟੂਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ
ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਚੈਲਿੰਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ-ਟੂਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ 2 ਮਾਰ
ਦੇਣ। ਤਿੰਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਟੂਣੇ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਲਗਭਗ 50 ਟੂਣੇ,
ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋ ਕੁੱਝ ਚਾਂਦੀ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪੱਤਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਲੰਕਾ ਦੇ
ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਕਤਾਦੀਆਂ ਵੱਲੋ ਭੇਜੇ ਗਏ ਇਹਨਾਂ ਟੂਣਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬਿਲਕੁਲ
ਤੰਦਰੁਸਤ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹਾਂ। ਹੋਰਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਖੀਰ ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਗਾਂ ਤਾਂ ਇਹ-ਟੂਣੇ ਵਾਲੇ
ਜਰੂਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਟੂਣਿਆਂ ਦੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਅਸਰ ਕਾਰਨ ਮਰਿਆ ਹਾਂ।

{{gap}}1970 ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਾਤਾਰਗਾਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਪੱਤਰ ਦੇ ਜਵਾਬ
ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਹੜਾ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਉੱਪਰ
30 ਸੈਕਿੰਡਾਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ। ਚੁਣੌਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 1000 ਰੁਪਏ ਬਤੌਰ ਜ਼ਮਾਨਤ
ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ।

{{gap}}ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੀ ਦਾਅਵੇਦਾਰ, 1000 ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚੈਲਿੰਜ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਬਹੁਤ ਜਣੇ ਅਜਿਹੇ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ
ਗੈਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਰੂਰ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਪੈਸੇ ਨਹੀ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ
ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਹੜੇ 1000 ਰੁਪਏ ਵੀ ਦਾਅ ਤੇ
ਲਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਣ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧੋਖਾ
ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਖਾਵਾ ਕਰ
ਸਕਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਆਦਮੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਟੈਸਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ
ਹੋਇਆ।

{{gap}}ਨਵੀਲੇ ਡੀ ਸਿਲਵਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਸੀਲੋਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਸ
ਵਿੱਚ ਟੈਲੀਪੈਥੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸਦੀ
ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵਾਂ। 15 ਅਗਸਤ 1967 ' ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਸੀਲੋਨ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ
ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਦਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਗਏ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋ
ਇੱਕ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਸਹੀ ਨਹੀ ਸੀ।

{{gap}}ਕਿਸਮਤ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸੀ. ਡੀ. ਐਡਸੂਰੀਆ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਵਾਸਕਾਡੂਵਾ ਦਾ ਰਹਿਣ
ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਦਾ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ
ਮੰਤਰੀ, ਵਜ਼ੀਰ, ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਸਤੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਹਨ।ਉਸ ਨੇ ਡਾਵਾਸਾ
ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਦੀ ਸੇਫ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸੀਲ ਬੰਦ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ, ਮੁਫ਼ਤ ਹੀ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਾਜ਼ਰ
ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਲਾਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ
ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਆਖਰਕਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ
ਇੱਕ ਵੀ ਅੰਕ ਠੀਕ ਨਹੀ ਸੀ।

{{gap}}ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਸੱਤਿਆ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਂਈ ਬਾਬਾ, ਪਾਂਦਰੀਮਾਲਾਈ ਸਵਾਮੀਗਲ, ਨੀਲਕਾਂਡਾ ਸਵਾਮੀਗਲ, ਦਾਤਾਬਲ, ਦਾਦਾ ਜੀ ਅਤੇ ਆਚਾਰੀਆ ਰਜਨੀਸ਼ ਵਰਗੇ ਮਦਾਰੀਆਂ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sgdzwlk4xe0ovpej67nnyd7loclg0yj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/18</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72105</id>
    <revision>
      <id>217217</id>
      <parentid>217143</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:11:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217217</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6116" sha1="4yb6uvbn3zvr9zbsg9bq8km9bxabazo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਖੰਡੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ
ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ
ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਛਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਾਈਲੱਗ
ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਲੰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾਉਣ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਤਰਾਜ਼
ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨੋਟ ਦੀ ਠੀਕ
ਨਕਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਣ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਗਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੁਣੌਤੀਆਂ
ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਰਜਿਸਟਰਡ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਰੰਤੂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਹਨਾਂ
ਅਖੌਤੀ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀ ਦਿੱਤਾ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੱਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ
ਸਬੂਤ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜੋਰਦਾਰ ਦਲੀਲ ਅਜਿਹੇ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਕਥਿਤ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੋ. ਕੇ. ਐਨ.
ਯਾਤਿਲੋਕੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੱਕ ਚਲੇ ਗਏ ਕਿ ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸਰੀਰਕ
ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਉੱਪਰ ਲਿਖੇ ਗਲਤ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਬੇਥਵੇਪਣ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ 75 ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 75000 ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਨਾਮ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ (ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ)
ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਜੁੜਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ, ਪਹਿਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਵਰਣਨ
ਕਰਵਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹਿਪਨੋਟਇਜ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ
ਸਰੀਰਿਕ ਤਬਦੀਲੀ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਲੰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਇੱਕ ਗਰਭਵਤੀ
ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੇ-ਸੁਰਤ ਕਰਕੇ, ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ,
ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਖਾਉਣ।
ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ
ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿੱਸਣ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
{{center|'''ਕੁੱਝ ਫਰੇਬੀ'''}}

{{gap}}ਇੱਕ ਬੋਧੀ ਭਿਕਸ਼ੂ ਰੈਵ ਵਾਲਗੇਦਰਾ ਇੰਦੂਸਮਾਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਨਹਾਲੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿ
ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਓਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਪੱਤਰ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ
ਦਾ ਕੋਈ ਹੁੰਗਾਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ |

{{gap}}ਪਾਨਾਦੁਰਾ ਦੇ ਨੰਦਰਿਸ ਡੀ ਸਿਲਵਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ
ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਭੂਤ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਦਰਪਣ (ਸ਼ੀਸ਼ੇ) ਰਾਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ
ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਹੋਵਾਂ ਉਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜਕੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਰਨੀਚਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਕਾਬੂ ਹੇਠਲੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਤੋਂ ਤੁੜਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4yb6uvbn3zvr9zbsg9bq8km9bxabazo</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217220</id>
      <parentid>217217</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:17:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217220</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6126" sha1="de8xl30i8d05xm6ckf0v50lszcuss3y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|16||}}&lt;/noinclude&gt;ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਖੰਡੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ
ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ
ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਛਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਾਈਲੱਗ
ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਲੰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾਉਣ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਤਰਾਜ਼
ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨੋਟ ਦੀ ਠੀਕ
ਨਕਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਣ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਗਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੁਣੌਤੀਆਂ
ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਰਜਿਸਟਰਡ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਰੰਤੂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਹਨਾਂ
ਅਖੌਤੀ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀ ਦਿੱਤਾ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੱਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ
ਸਬੂਤ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜੋਰਦਾਰ ਦਲੀਲ ਅਜਿਹੇ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਕਥਿਤ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੋ. ਕੇ. ਐਨ.
ਯਾਤਿਲੋਕੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੱਕ ਚਲੇ ਗਏ ਕਿ ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸਰੀਰਕ
ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਉੱਪਰ ਲਿਖੇ ਗਲਤ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਬੇਥਵੇਪਣ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ 75 ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 75000 ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਨਾਮ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ (ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ)
ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਜੁੜਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ, ਪਹਿਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਵਰਣਨ
ਕਰਵਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹਿਪਨੋਟਇਜ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ
ਸਰੀਰਿਕ ਤਬਦੀਲੀ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਲੰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਇੱਕ ਗਰਭਵਤੀ
ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੇ-ਸੁਰਤ ਕਰਕੇ, ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ,
ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਖਾਉਣ।
ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ
ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿੱਸਣ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
{{center|'''ਕੁੱਝ ਫਰੇਬੀ'''}}

{{gap}}ਇੱਕ ਬੋਧੀ ਭਿਕਸ਼ੂ ਰੈਵ ਵਾਲਗੇਦਰਾ ਇੰਦੂਸਮਾਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਨਹਾਲੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿ
ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਓਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਪੱਤਰ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ
ਦਾ ਕੋਈ ਹੁੰਗਾਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ |

{{gap}}ਪਾਨਾਦੁਰਾ ਦੇ ਨੰਦਰਿਸ ਡੀ ਸਿਲਵਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ
ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਭੂਤ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਦਰਪਣ (ਸ਼ੀਸ਼ੇ) ਰਾਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ
ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਹੋਵਾਂ ਉਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜਕੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਰਨੀਚਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਕਾਬੂ ਹੇਠਲੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਤੋਂ ਤੁੜਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>de8xl30i8d05xm6ckf0v50lszcuss3y</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217221</id>
      <parentid>217220</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:17:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217221</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6126" sha1="rncujgox5ilvf7ap7zzfyicm2n27ym5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|18||}}&lt;/noinclude&gt;ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਖੰਡੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ
ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ
ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਛਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਾਈਲੱਗ
ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਲੰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾਉਣ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਤਰਾਜ਼
ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨੋਟ ਦੀ ਠੀਕ
ਨਕਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਣ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਗਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੁਣੌਤੀਆਂ
ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਰਜਿਸਟਰਡ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਰੰਤੂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਹਨਾਂ
ਅਖੌਤੀ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀ ਦਿੱਤਾ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੱਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ
ਸਬੂਤ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜੋਰਦਾਰ ਦਲੀਲ ਅਜਿਹੇ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਕਥਿਤ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੋ. ਕੇ. ਐਨ.
ਯਾਤਿਲੋਕੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੱਕ ਚਲੇ ਗਏ ਕਿ ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸਰੀਰਕ
ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਉੱਪਰ ਲਿਖੇ ਗਲਤ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਬੇਥਵੇਪਣ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ 75 ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 75000 ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਨਾਮ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ (ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ)
ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਜੁੜਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ, ਪਹਿਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਵਰਣਨ
ਕਰਵਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹਿਪਨੋਟਇਜ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ
ਸਰੀਰਿਕ ਤਬਦੀਲੀ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਲੰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਇੱਕ ਗਰਭਵਤੀ
ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੇ-ਸੁਰਤ ਕਰਕੇ, ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ,
ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਖਾਉਣ।
ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ
ਹਿਪਨੋਟਿਜ਼ਮ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿੱਸਣ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
{{center|'''ਕੁੱਝ ਫਰੇਬੀ'''}}

{{gap}}ਇੱਕ ਬੋਧੀ ਭਿਕਸ਼ੂ ਰੈਵ ਵਾਲਗੇਦਰਾ ਇੰਦੂਸਮਾਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਨਹਾਲੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿ
ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਓਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਪੱਤਰ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ
ਦਾ ਕੋਈ ਹੁੰਗਾਰਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ |

{{gap}}ਪਾਨਾਦੁਰਾ ਦੇ ਨੰਦਰਿਸ ਡੀ ਸਿਲਵਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ
ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਭੂਤ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਦਰਪਣ (ਸ਼ੀਸ਼ੇ) ਰਾਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ
ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਹੋਵਾਂ ਉਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜਕੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਰਨੀਚਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਕਾਬੂ ਹੇਠਲੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਤੋਂ ਤੁੜਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rncujgox5ilvf7ap7zzfyicm2n27ym5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/19</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72106</id>
    <revision>
      <id>217222</id>
      <parentid>217144</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:24:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217222</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5630" sha1="m6d8zl4rvuzxhfgr2rvas0xpjseh452" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|19||}}&lt;/noinclude&gt;ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ ਪਰ ਉਹ
ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਆਇਆ।

{{gap}}1969 ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਨਜ਼ੀਮ, ਜੋ ਕਿ ਅਟਵਾਲਾ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ
ਅਧਿਆਤਮਵਾਦੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ :

{{gap}}&quot;ਪ੍ਰੇਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਬੂਤ ਦੇਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣੀ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਛੁਪਣ ਤੇ ਪਹੁ-ਫੁੱਟਣ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਚੈਲੰਜ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ
ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਆਮ ਜਨਤਾ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋ ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਕਮਰੇ
ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਾਂ ਲੈਂਪ ਜਲਾ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਤਾਲਾ ਲਗਾ ਕੇ
ਆਪ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਹਾਜ਼ਰ ਬੰਦੇ, ਮੇਰੇ ਸਮੇਤ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿਣਗੇ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ
ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਾਂ ਲੈਂਪ ਬੁਝ ਜਾਵੇਗੀ। ਦਸ ਮਿੰਟ ਬਾਦ ਫਿਰ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਾਂ ਲੈਂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਗ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ
ਦਰਵਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਛੱਤ ਤੇ ਕੋਈ ਕੀਮਤੀ ਲੈਂਪ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ
ਖਾਲੀ ਕਮਰੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਸੁਟਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਫਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ
ਦੇਣਾ।”

{{gap}}ਮੈਂ ਡਾਕਟਰ ਨਜ਼ੀਮ ਨੂੰ ਰਜਿਸਟਰਡ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਸੱਦਾ ਪੱਤਰ ਭੇਜਿਆ ਕਿ 22 ਨਵੰਬਰ 1969 ਨੂੰ ਮੇਰੀ
ਕੋਠੀ ਵਿਖੇ ਆ ਕੇ ਜੱਜਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ। ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਸੱਦਾ
ਪੱਤਰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਚਮਤਕਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਿਨ ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ ਕਰਕੇ ਟਾਈਮਜ਼
ਆਫ ਸੀਲੋਨ ਨੇ ਇਸ ਸੁਰਖ਼ੀ ਨਾਲ ਖ਼ਬਰ ਲਾਈ :-

{{center|“ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਕਾਵੂਰ ਜੇਤੂ ਕਰਾਰ&quot;}}

{{gap}}“ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਿਰਕੱਢ
ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਕਾਵੂਰ ਨੂੰ ਜੇਤੂ ਕਰਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।”

{{gap}}ਡਾਕਟਰ ਕਾਵੂਰ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਕਬੂਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਰੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਾਟਵਾਲਾ ਦਾ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ
ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਦਾਅਵਾ ਸੀ ਕਿ ਆਤਮਾਵਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਕਾਵੂਰ ਨਾਲ ਚਿੱਠੀ ਪੱਤਰ
ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਵੂਰ ਦੇ ਵੈਲਵਾਟਾ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨਿੱਚਰਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ 7-00
ਤੋਂ 9-00 ਵਜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ |

{{gap}}“ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕਾਫੀ ਜਣੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ
ਸੀ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੰਕਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵਜ਼ੀਰ, ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਦੋ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼ਾਮਲ
ਸਨ।”

{{gap}}ਜਨਵਰੀ 1969 ਵਿੱਚ ਵੀਕੈਂਡਰ ਟਾਈਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੂਹਰਲੇ ਸਫੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਆਦਮੀ ਵੱਲੋ
ਚੈਲੰਜ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ
ਅਦਿੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕੈਲਾਨੀਆਂ ਬੁੱਧ ਮੰਦਰ ਜਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ
ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਦੱਸ
ਦੇਵੇ।

{{gap}}ਬਗੈਰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸੇ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵੀਕੈਂਡਰ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m6d8zl4rvuzxhfgr2rvas0xpjseh452</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/20</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72107</id>
    <revision>
      <id>217223</id>
      <parentid>217145</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:33:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217223</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6048" sha1="7fc7x4cce1xol6tb8h6duf24onhhx7v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|19||}}&lt;/noinclude&gt;ਟਾਈਮਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ 3 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ 8-00 ਵਜੇ, ਉਹ
ਕੈਲਾਨੀਆਂ ਦੇ ਮਕਰਬੋਰਾਨਾ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ |

{{gap}}ਚੈਲੰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਜੁੜ ਗਈ
ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਅਦਿੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ
ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਿੱਛੋ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਯੂਰਪ ਦਾ ਇੱਕ ਫਿਲਮ
ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਖਾਣ ਕਰਕੇ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀ ਬਣ ਗਿਆ
ਸੀ।

{{gap}}ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਕੈਂਪਟੀਆ, ਗੈਮੇਜ ਅਤੇ ਐਸ. ਪੀ. ਵੈਨਕੁਇਲੇਨਬਰਗ ਅਜਿਹੇ ਜੋਤਸ਼ੀ ਸਨ, ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ
ਟੈਸਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਥਰੀਸਟਨ ਕਾਲਜ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਹ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਾਰੀਖਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹੇ।

{{gap}}ਐਬੀਕਲਾਵੇਵਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਣਾਵਾਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ
ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੜਕੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰਾਂ ਨੇ ਖਿੱਚੀ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ
ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੱਪ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਮੈਂ ਉਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਸਮੇਤ, ਕੋਲੰਬੋ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇ
ਸਮੇਤ, ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਖਰਚਾ ਦੇਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸ ਵੱਲੋ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਆਇਆ।
ਆਖਿਰਕਾਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਦੋ ਮੈਂਬਰ, ਕੈਮਰੇ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਚਮਤਕਾਰੀ ਬੱਚੇ ਦੀ ਫੋਟੋ
ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਐਬੀਕੋਲਾਵੇਵਾ ਗਏ ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਦੋ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ
ਗਿਆ। ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਣਾਵਾਕਾ ਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਪਾਖੰਡ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਘਰੇ ਭੇਟਾ
ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪੈਣ।

{{gap}}ਸੀਲੋਨ ਦੀ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਮੀਟਿੰਗ 11 ਜੁਲਾਈ, 1970 ਨੂੰ, ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ
ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਹੋਈ, ਜਿਹੜਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਈਂ
ਬਾਬਾ ਦੇ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰੀ ਭਗਤ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਂਦਰਾਵੇਲਾ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ
ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਬਰਾਂ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਵਾਮੀ ਬਿਜਲੀ ਦੇ
ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨਾਲ ਕੋਲੰਬੋ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਭਗਤ ਨੂੰ
ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਵੇਲਾ ਤੋਂ ਖਿਸਕ ਗਿਆ।

{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਪਾਖੰਡੀ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਪ੍ਰੰਤੂ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ
ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਡੀ. ਡਬਲਯੂ. ਚੰਦਰਸੇਨਾ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਨਿਪੁੰਨ ਜਾਦੂਗਰ ਸੀ, ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ
ਬਹੁਤ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵਿਖਾਏ। ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਭਗਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦਰਸੇਨਾ ਨੇ ਜਿਹੜੀ ਰਾਖ ਪ੍ਰਗਟ
ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ
ਸਾਹਮਣੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਇੱਕ ਗਾਨੇਸਵਰਨ ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਬੈਂਕ ਆਫ਼ ਸੀਲੋਨ ਦਾ ਕਲਰਕ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ
ਟੈਲੀਫੋਨ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਟੂਣੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮੂਹਰਲੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ
ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਉਣ ਲਈ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7fc7x4cce1xol6tb8h6duf24onhhx7v</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217224</id>
      <parentid>217223</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:34:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217224</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6048" sha1="rajit3ezwenpwc8ek66499kn5m7yj22" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|20||}}&lt;/noinclude&gt;ਟਾਈਮਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ 3 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ 8-00 ਵਜੇ, ਉਹ
ਕੈਲਾਨੀਆਂ ਦੇ ਮਕਰਬੋਰਾਨਾ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ |

{{gap}}ਚੈਲੰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਜੁੜ ਗਈ
ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਅਦਿੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ
ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਿੱਛੋ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਯੂਰਪ ਦਾ ਇੱਕ ਫਿਲਮ
ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਖਾਣ ਕਰਕੇ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀ ਬਣ ਗਿਆ
ਸੀ।

{{gap}}ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਕੈਂਪਟੀਆ, ਗੈਮੇਜ ਅਤੇ ਐਸ. ਪੀ. ਵੈਨਕੁਇਲੇਨਬਰਗ ਅਜਿਹੇ ਜੋਤਸ਼ੀ ਸਨ, ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ
ਟੈਸਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਥਰੀਸਟਨ ਕਾਲਜ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਹ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਾਰੀਖਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹੇ।

{{gap}}ਐਬੀਕਲਾਵੇਵਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਣਾਵਾਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਲੂਮਿਨਾ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ
ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੜਕੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰਾਂ ਨੇ ਖਿੱਚੀ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ
ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੱਪ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਮੈਂ ਉਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਸਮੇਤ, ਕੋਲੰਬੋ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇ
ਸਮੇਤ, ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਖਰਚਾ ਦੇਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸ ਵੱਲੋ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਆਇਆ।
ਆਖਿਰਕਾਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਦੋ ਮੈਂਬਰ, ਕੈਮਰੇ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਚਮਤਕਾਰੀ ਬੱਚੇ ਦੀ ਫੋਟੋ
ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਐਬੀਕੋਲਾਵੇਵਾ ਗਏ ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਦੋ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ
ਗਿਆ। ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਣਾਵਾਕਾ ਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਪਾਖੰਡ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਘਰੇ ਭੇਟਾ
ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪੈਣ।

{{gap}}ਸੀਲੋਨ ਦੀ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਮੀਟਿੰਗ 11 ਜੁਲਾਈ, 1970 ਨੂੰ, ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ
ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਹੋਈ, ਜਿਹੜਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਈਂ
ਬਾਬਾ ਦੇ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰੀ ਭਗਤ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਂਦਰਾਵੇਲਾ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ
ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਬਰਾਂ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਵਾਮੀ ਬਿਜਲੀ ਦੇ
ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨਾਲ ਕੋਲੰਬੋ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਭਗਤ ਨੂੰ
ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਵੇਲਾ ਤੋਂ ਖਿਸਕ ਗਿਆ।

{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਪਾਖੰਡੀ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਪ੍ਰੰਤੂ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ
ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਡੀ. ਡਬਲਯੂ. ਚੰਦਰਸੇਨਾ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਨਿਪੁੰਨ ਜਾਦੂਗਰ ਸੀ, ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ
ਬਹੁਤ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵਿਖਾਏ। ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਭਗਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦਰਸੇਨਾ ਨੇ ਜਿਹੜੀ ਰਾਖ ਪ੍ਰਗਟ
ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ
ਸਾਹਮਣੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਇੱਕ ਗਾਨੇਸਵਰਨ ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਬੈਂਕ ਆਫ਼ ਸੀਲੋਨ ਦਾ ਕਲਰਕ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ
ਟੈਲੀਫੋਨ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਟੂਣੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮੂਹਰਲੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ
ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਕਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਉਣ ਲਈ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rajit3ezwenpwc8ek66499kn5m7yj22</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/21</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72114</id>
    <revision>
      <id>217225</id>
      <timestamp>2026-05-03T12:42:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217225</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6281" sha1="lfooskxnv46a5zpqssitz1x8b5vutvm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|20||}}&lt;/noinclude&gt;ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।

{{gap}}ਇੱਕ ਸੀ. ਸੀ. ਗੁਲਾਸੀਲਨ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸੀਲੋਨ ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ
ਸੀਲਬੰਦ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਿਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਖਾਵਾ
ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੁੱਧ ਭਿਕਸ਼ੂ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਗੁਨਾਸੀਸੀ ਬੀਰੋ ਸੀ, ‘ਰੀਵਰਸਾ’
ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਗੱਪ ਮਾਰੀ ਕਿ ਉਹ ਸੀਲਬੰਦ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਨਾ
ਪਹੁੰਚਿਆ। ਬੇਲੀਅੱਟਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿਆਣਾ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੀਲਬੰਦ ਕਰੰਸੀ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਸੀ, ਆਖਰੀ ਮੌਕੇ ਤੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ।

{{gap}}ਕੇਲਾਨੀਆ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਮਹੋਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਬੂ ਲੰਕੂਲਾਮਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਇਨਲ ਗੈਮੇਜ ਨੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ
ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ 30 ਸੈਕਿੰਡ ਲਈ ਅੱਗ ਉੱਪਰ ਬਗੈਰ ਜਲੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਕਬੂਲ ਕਰਨ
ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਮਹੋਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ
ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਇਨਲ ਗੈਮੇਜ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਹੀ ਹਨ, ਇਸ
ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ, ਬਰਸਟਨ ਕਾਲਜ ਦੇ ਗਰਾਊਂਡ ਵਿਖੇ, ਮੁਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਖਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ
ਗਿਆ। ਵਿੱਦਿਆ ਮਹਿਕਮੇ ਨੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਟੈਸਟ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ
ਲਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗੈਮੇਜ਼ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਜਿਆ।

{{gap}}ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੈਨੂੰ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਕਿ ਗੈਮੇਜ਼ ਕਿਲੇ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸਮਤ
ਦੱਸਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ
ਸਿਰਫ ਇੱਕਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਡਾਕਟਰ ਕਾਵੂਰ ਦੇ ਚੈਲਿੰਜ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਫਲ
ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਬੂਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਫੋਟੋਆਂ
ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਵਿਖੇ, ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਤੇ ਦਸਖਤ ਕਰਨ ਵੇਲੇ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਖ਼ਬਾਰ ਸਾਵਾਸਾ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ ਸਨ।

{{gap}}ਉਸਨੂੰ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਬੇਕਸੂਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਤੇ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਜਿਸਟਰਡ ਪੱਤਰ
ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਹ 15 ਅਕਤੂਬਰ, 1971 ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਥਿਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ।
ਪੱਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸਤੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀ ਆਇਆ।

{{gap}}ਲੰਕਾ ਦੇ ਰੇਵਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਸ਼੍ਰੀ ਐਸ. ਸੀਤਮਪਾਲਮ ਨੇ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋਤਸ਼ ਰਾਹੀਂ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੱਸਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੱਸ ਕੇ ਕੁੱਝ ਕੁ
ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਉਲਟ ਉਹ ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਭਵਿੱਖ-ਬਾਣੀ ਦੱਸਦਾ
ਸੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਸੀਤਮਪਾਲਮ ਦੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਦੀਆਂ, ਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਭਵਿੱਖ-ਬਾਣੀਆਂ ‘ਇੰਗਲਿਸ਼ ਸੰਡੇ’ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ
ਛਪੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੈਲਿੰਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਟੈਸਟ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸਮਤ
ਦੱਸਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਸਿੱਧ ਕਰੇ ।

{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਚੈਲੰਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੱਤਰ ਲਿਖੇ। ਸ਼੍ਰੀ
ਸੀਤਮਪਾਲਮ ਵੀ ਦੂਸਰੇ ਫਰੇਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਚੈਲੰਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਾਮਿਲ ਅਖ਼ਬਾਰ “ ਬਿਨਕਰਨ ਵਰਮਨਜਾਰੀ ” ਵਿੱਚ, ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਇੱਕ “ਭਗਵਾਨ” ਬਾਬਾ ਨੀਲਕਾਂਡਾ
ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਲਿਖਤ ਛਪੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਭਗਤ ਨੇ ਛਪਵਾਈ। ਇਹ ਕਥਿਤ ਭਗਵਾਨ,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lfooskxnv46a5zpqssitz1x8b5vutvm</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217226</id>
      <parentid>217225</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T12:43:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217226</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6281" sha1="hvto863x6ryu3strslp7uz4osrq8zl2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|21||}}&lt;/noinclude&gt;ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।

{{gap}}ਇੱਕ ਸੀ. ਸੀ. ਗੁਲਾਸੀਲਨ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸੀਲੋਨ ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ
ਸੀਲਬੰਦ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਿਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਖਾਵਾ
ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੁੱਧ ਭਿਕਸ਼ੂ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਗੁਨਾਸੀਸੀ ਬੀਰੋ ਸੀ, ‘ਰੀਵਰਸਾ’
ਅਖ਼ਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਗੱਪ ਮਾਰੀ ਕਿ ਉਹ ਸੀਲਬੰਦ ਨੋਟ ਦਾ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਨਾ
ਪਹੁੰਚਿਆ। ਬੇਲੀਅੱਟਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿਆਣਾ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੀਲਬੰਦ ਕਰੰਸੀ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਸੀ, ਆਖਰੀ ਮੌਕੇ ਤੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ।

{{gap}}ਕੇਲਾਨੀਆ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਮਹੋਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਬੂ ਲੰਕੂਲਾਮਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਇਨਲ ਗੈਮੇਜ ਨੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ
ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ 30 ਸੈਕਿੰਡ ਲਈ ਅੱਗ ਉੱਪਰ ਬਗੈਰ ਜਲੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਕਬੂਲ ਕਰਨ
ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਮਹੋਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ
ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਇਨਲ ਗੈਮੇਜ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਹੀ ਹਨ, ਇਸ
ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ, ਬਰਸਟਨ ਕਾਲਜ ਦੇ ਗਰਾਊਂਡ ਵਿਖੇ, ਮੁਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਖਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ
ਗਿਆ। ਵਿੱਦਿਆ ਮਹਿਕਮੇ ਨੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਟੈਸਟ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ
ਲਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗੈਮੇਜ਼ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਜਿਆ।

{{gap}}ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੈਨੂੰ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਕਿ ਗੈਮੇਜ਼ ਕਿਲੇ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸਮਤ
ਦੱਸਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ
ਸਿਰਫ ਇੱਕਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਡਾਕਟਰ ਕਾਵੂਰ ਦੇ ਚੈਲਿੰਜ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਫਲ
ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਬੂਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਫੋਟੋਆਂ
ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਵਿਖੇ, ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਤੇ ਦਸਖਤ ਕਰਨ ਵੇਲੇ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਖ਼ਬਾਰ ਸਾਵਾਸਾ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ ਸਨ।

{{gap}}ਉਸਨੂੰ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਬੇਕਸੂਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਤੇ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਜਿਸਟਰਡ ਪੱਤਰ
ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਹ 15 ਅਕਤੂਬਰ, 1971 ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਥਿਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ।
ਪੱਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸਤੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀ ਆਇਆ।

{{gap}}ਲੰਕਾ ਦੇ ਰੇਵਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਸ਼੍ਰੀ ਐਸ. ਸੀਤਮਪਾਲਮ ਨੇ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋਤਸ਼ ਰਾਹੀਂ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੱਸਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੱਸ ਕੇ ਕੁੱਝ ਕੁ
ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਉਲਟ ਉਹ ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਭਵਿੱਖ-ਬਾਣੀ ਦੱਸਦਾ
ਸੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਸੀਤਮਪਾਲਮ ਦੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਦੀਆਂ, ਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਭਵਿੱਖ-ਬਾਣੀਆਂ ‘ਇੰਗਲਿਸ਼ ਸੰਡੇ’ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ
ਛਪੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੈਲਿੰਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਟੈਸਟ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸਮਤ
ਦੱਸਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਸਿੱਧ ਕਰੇ ।

{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਚੈਲੰਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੱਤਰ ਲਿਖੇ। ਸ਼੍ਰੀ
ਸੀਤਮਪਾਲਮ ਵੀ ਦੂਸਰੇ ਫਰੇਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਚੈਲੰਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਾਮਿਲ ਅਖ਼ਬਾਰ “ ਬਿਨਕਰਨ ਵਰਮਨਜਾਰੀ ” ਵਿੱਚ, ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਇੱਕ “ਭਗਵਾਨ” ਬਾਬਾ ਨੀਲਕਾਂਡਾ
ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਲਿਖਤ ਛਪੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਭਗਤ ਨੇ ਛਪਵਾਈ। ਇਹ ਕਥਿਤ ਭਗਵਾਨ,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hvto863x6ryu3strslp7uz4osrq8zl2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/22</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72115</id>
    <revision>
      <id>217227</id>
      <timestamp>2026-05-03T12:51:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217227</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5989" sha1="rbnk7asnvdcivg4mbrm8pbevjpi39c4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|22||}}&lt;/noinclude&gt;ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਸੱਤਿਆ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ
ਸਾਰੇ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਰਾ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

{{gap}}“ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਅਤੇ
‘ਭਗਵਾਨ’ ਕੋਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗਏ ਹਨ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ
ਡਾ. ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਅਤੇ ਮੈਸੂਰ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ‘ਭਗਵਾਨ’ ਨੇ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ
ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋ ‘ਭਗਵਾਨ’ ਦੀ ਮਹਿਮਾਂ ਸਿਖਰਾਂ ਤੇ ਹੈ।&quot;

{{gap}} ਯਕੀਨ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਡਾ. ਰਾਧਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਨੂੰ ਪੱਤਰ ਲਿਖੇ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਕੱਤਰ ਦਾ ਖ਼ਤ ਪੜ੍ਹਕੇ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ
ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ :

{{gap}} “ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੀਲਕਾਂਡਾ ਬਾਬਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ।”

{{gap}} ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਲਾਈਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਸੰਤਾਂ ਸਵਾਮੀਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ,
ਯੋਗੀਆਂ, ਟੂਣੇ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬੰਨ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}} ਹੁਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਭਜਨ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪਿਛੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਸ-ਇੰਟਰਵਿਊ
ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ “ਕਾਵੂਰ ਇੱਕ ਅਵਤਾਰ ਹੈ, ‘ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਾਰਮਿਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਇਹ ਬੇਹੂਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਅਜਿਹੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਵਧ ਰਹੀ ਗਿਣਤੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਗੱਪਾਂ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਰਕਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ।

{{gap}} ਇਸ ਬੇਹੂਦਾ ਆਦਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ,
ਮੇਰੇ ‘ਦਰਸ਼ਨ'' ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਮੈਥੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਮੂਰਖ ਸਵਾਮੀ
ਸ਼ਾਤਾਨੰਦ ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਗਏ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ
ਖੰਡਨ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ, ਨੀਲਕਾਂਡਾ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਪਾਦਰੀ ਮਾਲਾਈ ਸਵਾਮੀਗਲ ਵਰਗਾ
ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਾਈ-ਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਾਉਣ ਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੌਕਾ ਸੀ ਅਤੇ
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਸੀ।

{{gap}} ਦੋ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਕੋਲੰਬੋ ਅਤੇ ਕਾਲੂਤਾਰਾ ਵਿਖੇ ਜਾਦੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਤੇ ਟੂਣਿਆਂ ਬਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ
ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਣੇ ਹੋਏ
ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾਇਆ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਕਥਿਤ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ
ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਦਾਰੀ ਪੁਣਾ ਹੀ ਹੈ।

{{gap}}ਮੇਰੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਖਬਰਾਂ ਨੇ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸੀਲੋਨ
ਡੇਲੀ ਨਿਊਜ਼ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ:
“ਸਿਰਫ ਕਾਵੂਰ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲਾਈਲੱਗ ਹੀ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਸੰਤਾਂ
ਅਤੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਦਾਰੀਪੁਣਾ ਹੈ
ਚਮਤਕਾਰ ਨਹੀਂ।”&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rbnk7asnvdcivg4mbrm8pbevjpi39c4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/23</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72116</id>
    <revision>
      <id>217228</id>
      <timestamp>2026-05-03T12:54:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217228</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2660" sha1="9msfmvxcvrcw0frlbbobghsvvc59huo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|23||}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਸੰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਰਾਖ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰ
ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਆਪ, ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰੀ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕਿੰਤੂਵਾਦੀ ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ
ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰਾਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।”

{{gap}}ਇਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਕਥਿਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ
ਧੋਖਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ ਜਾਂ ‘ਲਿੰਗਮ’ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਣ| ਜੇਕਰ ਕੋਈ
ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਮੈਂ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ (ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ) ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀ ਕਿਸੇ
ਵੀ ਰਕਮ ਦਾ ਇਨਾਮ ਰੱਖਿਆ।

{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੈਲਿੰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ
ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਚੈਲਿੰਜਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਖੁੱਲੇ ਰਹਿਣੇ ਹਨ, ਅਨੇਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ
ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਗੈਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਵਾਪਰਦਾ
ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਿਯਮਾਂ ਕਾਰਨ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਚਮਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਕੁੱਝ
ਰਹੱਸ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਵੱਡ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਹੱਸ ਅਸੀ ਹੱਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਹੱਸ,
ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸਾਇੰਸਦਾਨ ਹੱਲ ਕਰ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੱਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਂ
ਦੇਣਾ ਬੇਵਕੂਫ਼ੀ ਹੈ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9msfmvxcvrcw0frlbbobghsvvc59huo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/24</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72117</id>
    <revision>
      <id>217229</id>
      <timestamp>2026-05-03T12:57:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ &quot;''''''ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼''''''{{center|}} ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ‘ਰੱਬ’ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾ...&quot; ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ</comment>
      <origin>217229</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5998" sha1="tcsti14di951vgec02kdlaw7xs59khm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|24||}}&lt;/noinclude&gt;''''''ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼''''''{{center|}}
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ‘ਰੱਬ’ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੰਬੋ ਦੇ ਲਾਇਨਲ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲਾ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਕੁੱਝ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਸ਼ਈਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ
ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਲੜਕਾ ‘ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਾਲਮ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੇ
ਭਾਰਤੀ ਆਬਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਚੈੱਕ, 70,000
ਰੁਪਏ ਦਾ ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ
ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਪੀਆਂ ਅਤੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ
ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਫ਼ਿਲਮ
ਐਕਟਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਅਰਥਹੀਣ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ
ਗੱਲਾਂ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗੂੰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ
ਲਾਈਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ
ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਤਰਿਆ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ
ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖ਼ੇ ਨਾਲ ਲੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵੀ ਵਰਤ
ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ‘ਅਧਿਆਤਮਿਕ’ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ
ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਚੋਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਲਿਆਂ
ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈ।
ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਭੇਸ
ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਨ ਅਤੇ
ਯੂਰਪੀਨ ਚੇਲੇ ਲੈ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ
ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਸਵਾਮੀ ਜੀ, ਮਹਾਤਮਾ, ਅਨੰਦ, ਬਾਬਾ, ਭਗਵਾਨ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਦਿ
ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਲਾਹੇਵੰਦ ਵਪਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼` ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁੱਦਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ
ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਪਾਸਪੋਰਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ
ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਔਖ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰਾਂ
ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ’ ਦੇ ਪਾਖੰਡ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਹਮਾਇਤ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ
24&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tcsti14di951vgec02kdlaw7xs59khm</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217230</id>
      <parentid>217229</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T13:00:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217230</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6000" sha1="8rf85x95kmwhidx7j4j6ztutomedurh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|24||}}&lt;/noinclude&gt;{{center|{{xx-larger|ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼}}}}
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ‘ਰੱਬ’ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੰਬੋ ਦੇ ਲਾਇਨਲ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲਾ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਕੁੱਝ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਸ਼ਈਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ
ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਲੜਕਾ ‘ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਾਲਮ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੇ
ਭਾਰਤੀ ਆਬਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਚੈੱਕ, 70,000
ਰੁਪਏ ਦਾ ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ
ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਪੀਆਂ ਅਤੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ
ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਫ਼ਿਲਮ
ਐਕਟਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਅਰਥਹੀਣ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ
ਗੱਲਾਂ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗੂੰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ
ਲਾਈਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ
ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਤਰਿਆ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ
ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖ਼ੇ ਨਾਲ ਲੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵੀ ਵਰਤ
ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ‘ਅਧਿਆਤਮਿਕ’ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ
ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਚੋਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਲਿਆਂ
ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈ।
ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਭੇਸ
ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਨ ਅਤੇ
ਯੂਰਪੀਨ ਚੇਲੇ ਲੈ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ
ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਸਵਾਮੀ ਜੀ, ਮਹਾਤਮਾ, ਅਨੰਦ, ਬਾਬਾ, ਭਗਵਾਨ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਦਿ
ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਲਾਹੇਵੰਦ ਵਪਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼` ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁੱਦਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ
ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਪਾਸਪੋਰਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ
ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਔਖ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰਾਂ
ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ’ ਦੇ ਪਾਖੰਡ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਹਮਾਇਤ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ
24&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8rf85x95kmwhidx7j4j6ztutomedurh</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217231</id>
      <parentid>217230</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T13:00:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217231</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5999" sha1="4y24afvh1x5x95bv7h5jj9q883wqll7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|24||}}&lt;/noinclude&gt;{{center|{{x-larger|ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼}}}}
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ‘ਰੱਬ’ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੰਬੋ ਦੇ ਲਾਇਨਲ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲਾ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਕੁੱਝ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਸ਼ਈਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ
ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਲੜਕਾ ‘ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਾਲਮ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੇ
ਭਾਰਤੀ ਆਬਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਚੈੱਕ, 70,000
ਰੁਪਏ ਦਾ ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ
ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਪੀਆਂ ਅਤੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ
ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਫ਼ਿਲਮ
ਐਕਟਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਅਰਥਹੀਣ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ
ਗੱਲਾਂ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗੂੰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ
ਲਾਈਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ
ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਤਰਿਆ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ
ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖ਼ੇ ਨਾਲ ਲੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵੀ ਵਰਤ
ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ‘ਅਧਿਆਤਮਿਕ’ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ
ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਚੋਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਲਿਆਂ
ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈ।
ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਭੇਸ
ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਨ ਅਤੇ
ਯੂਰਪੀਨ ਚੇਲੇ ਲੈ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ
ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਸਵਾਮੀ ਜੀ, ਮਹਾਤਮਾ, ਅਨੰਦ, ਬਾਬਾ, ਭਗਵਾਨ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਦਿ
ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਲਾਹੇਵੰਦ ਵਪਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼` ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁੱਦਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ
ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਪਾਸਪੋਰਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ
ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਔਖ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰਾਂ
ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ’ ਦੇ ਪਾਖੰਡ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਹਮਾਇਤ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ
24&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4y24afvh1x5x95bv7h5jj9q883wqll7</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217232</id>
      <parentid>217231</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T13:06:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217232</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6060" sha1="8zemcy6mxnbbzivklhsbnx8uniwrcfl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|24||}}&lt;/noinclude&gt;{{center|{{x-larger|ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼}}}}
{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ‘ਰੱਬ’ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।

{{gap}}ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੰਬੋ ਦੇ ਲਾਇਨਲ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲਾ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਕੁੱਝ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਸ਼ਈਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ
ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਲੜਕਾ ‘ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਾਲਮ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੇ
ਭਾਰਤੀ ਆਬਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਚੈੱਕ, 70,000
ਰੁਪਏ ਦਾ ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ
ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਪੀਆਂ ਅਤੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਰਹੇਗਾ।

'''ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ'''
{{gap}}ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਫ਼ਿਲਮ
ਐਕਟਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਅਰਥਹੀਣ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ
ਗੱਲਾਂ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗੂੰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ
ਲਾਈਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ
ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਤਰਿਆ ਹੈ।

{{gap}}ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ
ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖ਼ੇ ਨਾਲ ਲੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵੀ ਵਰਤ
ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ‘ਅਧਿਆਤਮਿਕ’ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ
ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਚੋਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਲਿਆਂ
ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈ।
'''ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਭੇਸ'''
{{gap}}ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਨ ਅਤੇ
ਯੂਰਪੀਨ ਚੇਲੇ ਲੈ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ
ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਸਵਾਮੀ ਜੀ, ਮਹਾਤਮਾ, ਅਨੰਦ, ਬਾਬਾ, ਭਗਵਾਨ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਦਿ
ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ।

{{gap}}ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਲਾਹੇਵੰਦ ਵਪਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼` ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁੱਦਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ
ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਪਾਸਪੋਰਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ
ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਔਖ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰਾਂ
ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ’ ਦੇ ਪਾਖੰਡ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਹਮਾਇਤ ਹੋਵੇ।
'''ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ'''&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8zemcy6mxnbbzivklhsbnx8uniwrcfl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217233</id>
      <parentid>217232</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T13:07:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217233</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6063" sha1="i3qy7y07abpvvntpr67fko1nsu4vpyq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|24||}}&lt;/noinclude&gt;{{center|{{x-larger|ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼}}}}
{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ‘ਰੱਬ’ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।

{{gap}}ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੰਬੋ ਦੇ ਲਾਇਨਲ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲਾ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਕੁੱਝ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਸ਼ਈਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ
ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਲੜਕਾ ‘ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਾਲਮ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੇ
ਭਾਰਤੀ ਆਬਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਚੈੱਕ, 70,000
ਰੁਪਏ ਦਾ ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ
ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਪੀਆਂ ਅਤੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਰਹੇਗਾ।

'''ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ'''

{{gap}}ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਫ਼ਿਲਮ
ਐਕਟਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਅਰਥਹੀਣ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ
ਗੱਲਾਂ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗੂੰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ
ਲਾਈਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ
ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਤਰਿਆ ਹੈ।

{{gap}}ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ
ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖ਼ੇ ਨਾਲ ਲੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵੀ ਵਰਤ
ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ‘ਅਧਿਆਤਮਿਕ’ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ
ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਚੋਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਲਿਆਂ
ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈ।
'''ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਭੇਸ'''

{{gap}}ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਨ ਅਤੇ
ਯੂਰਪੀਨ ਚੇਲੇ ਲੈ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ
ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਸਵਾਮੀ ਜੀ, ਮਹਾਤਮਾ, ਅਨੰਦ, ਬਾਬਾ, ਭਗਵਾਨ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਦਿ
ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ।

{{gap}}ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਲਾਹੇਵੰਦ ਵਪਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼` ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁੱਦਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ
ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਪਾਸਪੋਰਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ
ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਔਖ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰਾਂ
ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ’ ਦੇ ਪਾਖੰਡ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਹਮਾਇਤ ਹੋਵੇ।

'''ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ'''&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i3qy7y07abpvvntpr67fko1nsu4vpyq</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217234</id>
      <parentid>217233</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T13:07:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217234</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6064" sha1="69gjxdf6uan1f0h0edygfz19v6lbfqs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|24||}}&lt;/noinclude&gt;{{center|{{x-larger|ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼}}}}
{{gap}}ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ‘ਰੱਬ’ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।

{{gap}}ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੰਬੋ ਦੇ ਲਾਇਨਲ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲਾ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਕੁੱਝ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਸ਼ਈਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ
ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਲੜਕਾ ‘ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਾਲਮ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਤੇ
ਭਾਰਤੀ ਆਬਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਚੈੱਕ, 70,000
ਰੁਪਏ ਦਾ ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ
ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਪੀਆਂ ਅਤੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਰਹੇਗਾ।

'''ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ'''

{{gap}}ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਫ਼ਿਲਮ
ਐਕਟਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਅਰਥਹੀਣ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ
ਗੱਲਾਂ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗੂੰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ
ਲਾਈਲੱਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ
ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਤਰਿਆ ਹੈ।

{{gap}}ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ
ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖ਼ੇ ਨਾਲ ਲੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵੀ ਵਰਤ
ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ‘ਅਧਿਆਤਮਿਕ’ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ
ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਚੋਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਲਿਆਂ
ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈ।

'''ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਭੇਸ'''

{{gap}}ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਨ ਅਤੇ
ਯੂਰਪੀਨ ਚੇਲੇ ਲੈ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਲਾਕ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ
ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਸਵਾਮੀ ਜੀ, ਮਹਾਤਮਾ, ਅਨੰਦ, ਬਾਬਾ, ਭਗਵਾਨ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਦਿ
ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ।

{{gap}}ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਲਾਹੇਵੰਦ ਵਪਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼` ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁੱਦਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ
ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਪਾਸਪੋਰਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਤਾਂ
ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਔਖ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰਾਂ
ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ’ ਦੇ ਪਾਖੰਡ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਹਮਾਇਤ ਹੋਵੇ।

'''ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ'''&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>69gjxdf6uan1f0h0edygfz19v6lbfqs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/25</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72118</id>
    <revision>
      <id>217235</id>
      <timestamp>2026-05-03T13:17:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217235</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6411" sha1="3sbo2tv293doyt82rmt7drhexormab0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|25||}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼ ਯੋਗੀ, ਦੂਸਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਲੱਖਪਤੀ
ਸੰਗੀਤਕਾਰ- ਗਰੁੱਪ ਬੀਟਲਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਉਸ
ਵੇਲੇ ਬੜੀ ਸੱਟ ਵੱਜੀ, ਜਦੋਂ ਬੀਟਲਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੀਟਲ ਜੌਨ੍ਹ ਲੈਨਿਨ ਅਨੁਸਾਰ-
‘ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਮੀਆਂ ਫੈਰੋ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।' ਇਸ ਗੱਲ
ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰੌਲਾ-ਗੌਲਾ ਪਿਆ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਮਗਲਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ
ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਜੇ ਕਾਫੀ ਹੈ।
{{gap}}ਇਕ ਸਫ਼ਲ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ ਬਣਨ ਲਈ ਕਿਹੜੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ? ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ
ਬੇ-ਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲੱਛੇਦਾਰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ/
ਆਤਮ ਅਨੁਭਵ, ਆਤਮ-ਸੁੱਧੀ, ਅੰਤਿਮ ਸੱਚ, ਅਲੋਕਿਕ ਮੁਕਤੀ, ਅਲੋਕਿਕ ਬੁੱਧੀ, ਅਮਰ ਆਤਮਾ, ਅਮਰ
ਰੂਹ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ, ਕਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਜ਼ਮੀਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਦਿ।

{{gap}}ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।

'''ਮਦਾਰੀ ਦੇ ਤਮਾਸ਼ੇ'''

{{gap}}ਤੀਸਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਯੋਗਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ, ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ
ਏਜੰਟ ਹੋਣ, ਜਿਹੜੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ, ਰਸਾਲਿਆਂ, ਕਿਤਾਬਾਂ, ਰੇਡੀਓ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼' ਦੀਆਂ
ਪਰੀ-ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਸਕਣ | ਲੋਕ ਇਸ ਜਬਰਦਸਤ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੁਆਲੇ ਇੰਝ
ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੜ ਰਹੀ ਲਾਸ਼ ਦੁਆਲੇ ਮੱਖੀਆਂ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}1972 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ‘ਪੁਨਰ ਜਨਮ' ਅਤੇ ‘ਮਾਰੂ ਪੀਰਾਵੀਂ ਨਾਮਕ ਫਿਲਮਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੇਰੇ ਮਨੋ
ਵਿਗਿਆਨਕ ਚਕਿਤਸਾ ਸੰਬੰਧੀ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ
ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਦਰਾਸ, ਬੰਗਲੌਰ, ਕਾਲੀਕਟ, ਤ੍ਰਿਚੂਰ, ਅਰੁਣਾਕੁਲਮ, ਕੋਟੇਆਮ, ਕੁਇਲਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਵੈਂਦਰਮ
ਵਿਖੇ ਕੁਝ ਸਵਾਗਤੀ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੈਸ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ
ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ
ਹੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੈ। ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਖੌਤੀ ਚਮਤਕਾਰ ਸਿਰਫ ਮਦਾਰੀ ਦੇ ਤਮਾਸ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ
ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਦਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਸੋਝੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ
ਨਾ ਹੀ ਹਿੰਮਤ।

{{gap}}ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ
ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਗੈਰ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ ਸਕੇ।

{{gap}}ਮੇਰਾ ਚੈਲੰਜ, ਜਿਸਦਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਚਾਰ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ
ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਦੁਆਲੇ ਰੱਸਾ ਸਾਬਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ
ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ
ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।

{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁੱਝ ਨੇ ਤਾਂ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤਾਂ
ਛਪਵਾਈਆਂ। ਡਾ. ਵਾਦਲਾਮੁਡੀ ਨੇ ਡੈਕਨ ਹੈਰਲਡ' ਰਾਹੀਂ, ਤੀਰਥੰਕਰ ਨੇ ‘ਦੀ ਹਿੰਦੂ’ ਰਾਹੀਂ, ਆਰ. ਪੀ.
ਤਿਵਾੜੀ ਨੇ ‘ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ' ਅਤੇ ਭਾਰਤ ‘ਜਿਯੋਤੀ ਰਾਹੀਂ’, ਕਾਲਨਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ‘ਅੰਮ੍ਰਿਤ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3sbo2tv293doyt82rmt7drhexormab0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217236</id>
      <parentid>217235</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T13:18:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217236</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6412" sha1="6qjd568colznwcj6sfnaghekfb3dftr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|25||}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼ ਯੋਗੀ, ਦੂਸਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਲੱਖਪਤੀ
ਸੰਗੀਤਕਾਰ- ਗਰੁੱਪ ਬੀਟਲਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਉਸ
ਵੇਲੇ ਬੜੀ ਸੱਟ ਵੱਜੀ, ਜਦੋਂ ਬੀਟਲਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੀਟਲ ਜੌਨ੍ਹ ਲੈਨਿਨ ਅਨੁਸਾਰ-
‘ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਮੀਆਂ ਫੈਰੋ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।' ਇਸ ਗੱਲ
ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰੌਲਾ-ਗੌਲਾ ਪਿਆ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਮਗਲਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ
ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਜੇ ਕਾਫੀ ਹੈ।

{{gap}}ਇਕ ਸਫ਼ਲ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ ਬਣਨ ਲਈ ਕਿਹੜੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ? ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ
ਬੇ-ਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲੱਛੇਦਾਰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਤਮ-ਮੁਕਤੀ/
ਆਤਮ ਅਨੁਭਵ, ਆਤਮ-ਸੁੱਧੀ, ਅੰਤਿਮ ਸੱਚ, ਅਲੋਕਿਕ ਮੁਕਤੀ, ਅਲੋਕਿਕ ਬੁੱਧੀ, ਅਮਰ ਆਤਮਾ, ਅਮਰ
ਰੂਹ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ, ਕਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਜ਼ਮੀਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਦਿ।

{{gap}}ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਜਾਦੂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।

'''ਮਦਾਰੀ ਦੇ ਤਮਾਸ਼ੇ'''

{{gap}}ਤੀਸਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਯੋਗਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ, ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ
ਏਜੰਟ ਹੋਣ, ਜਿਹੜੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ, ਰਸਾਲਿਆਂ, ਕਿਤਾਬਾਂ, ਰੇਡੀਓ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼' ਦੀਆਂ
ਪਰੀ-ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਸਕਣ | ਲੋਕ ਇਸ ਜਬਰਦਸਤ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਨਾਲ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੁਆਲੇ ਇੰਝ
ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੜ ਰਹੀ ਲਾਸ਼ ਦੁਆਲੇ ਮੱਖੀਆਂ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}1972 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ‘ਪੁਨਰ ਜਨਮ' ਅਤੇ ‘ਮਾਰੂ ਪੀਰਾਵੀਂ ਨਾਮਕ ਫਿਲਮਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੇਰੇ ਮਨੋ
ਵਿਗਿਆਨਕ ਚਕਿਤਸਾ ਸੰਬੰਧੀ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ
ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਦਰਾਸ, ਬੰਗਲੌਰ, ਕਾਲੀਕਟ, ਤ੍ਰਿਚੂਰ, ਅਰੁਣਾਕੁਲਮ, ਕੋਟੇਆਮ, ਕੁਇਲਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਵੈਂਦਰਮ
ਵਿਖੇ ਕੁਝ ਸਵਾਗਤੀ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੈਸ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ
ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ
ਹੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੈ। ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਖੌਤੀ ਚਮਤਕਾਰ ਸਿਰਫ ਮਦਾਰੀ ਦੇ ਤਮਾਸ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ
ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਦਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਸੋਝੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ
ਨਾ ਹੀ ਹਿੰਮਤ।

{{gap}}ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ
ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਗੈਰ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ ਸਕੇ।

{{gap}}ਮੇਰਾ ਚੈਲੰਜ, ਜਿਸਦਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਚਾਰ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤੀ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ
ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਦੁਆਲੇ ਰੱਸਾ ਸਾਬਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ
ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ
ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।

{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁੱਝ ਨੇ ਤਾਂ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤਾਂ
ਛਪਵਾਈਆਂ। ਡਾ. ਵਾਦਲਾਮੁਡੀ ਨੇ ਡੈਕਨ ਹੈਰਲਡ' ਰਾਹੀਂ, ਤੀਰਥੰਕਰ ਨੇ ‘ਦੀ ਹਿੰਦੂ’ ਰਾਹੀਂ, ਆਰ. ਪੀ.
ਤਿਵਾੜੀ ਨੇ ‘ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ' ਅਤੇ ਭਾਰਤ ‘ਜਿਯੋਤੀ ਰਾਹੀਂ’, ਕਾਲਨਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ‘ਅੰਮ੍ਰਿਤ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6qjd568colznwcj6sfnaghekfb3dftr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/26</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72119</id>
    <revision>
      <id>217237</id>
      <timestamp>2026-05-03T15:45:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ &quot;ਬਜ਼ਾਰ ਪੱਤ੍ਰਿਕਾ' ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਚੈਲੰਜ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਪੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬੰਬਈ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱ...&quot; ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ</comment>
      <origin>217237</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6415" sha1="ll04gtqe6xp40h38w4kqeo68fqwong6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|25||}}&lt;/noinclude&gt;ਬਜ਼ਾਰ ਪੱਤ੍ਰਿਕਾ' ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਚੈਲੰਜ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਮੈਂ ਪੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ
ਬੰਬਈ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ ਬੰਦਿਆਂ ਕੋਲ 1000 ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਚੈਲੰਜ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਜਮਾਨਤ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਸਾਧਾਰਨ
ਪਰਖ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰੇਗਾ।
ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੋਟ ਦੀ ਸਹੀ ਨਕਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ
ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਸੀਲਬੰਦ ਲਿਫਾਫੇ ਵਿਚਲੇ ਨੋਟ ਦਾ ਲੜੀ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼
ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਟੈਸਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਵਾਪਿਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਆਪਣੇ
ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ, ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਿਆ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਮੁੱਢਲੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਜਮਾਨਤ ਦੇ ਪੈਸੇ, ਇਹਨਾਂ ਫਰੇਬੀਆਂ ਦੇ ਧੋਖਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹੀ ਜਮ੍ਹਾਂ
ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੇ ਛਪਣ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਗਪੌੜ
ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ।ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ
ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚੈਲੰਜ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸੱਤਿਆ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ, ਨੀਲਕਾਂਡਾ ਬਾਬਾ, ਪਾਦਰੀ ਮਲਾਈ ਸਵਾਮੀਗਲ, ਅਚਾਰੀਆ ਰਜਨੀਸ਼,
ਵਾਦਲਾਮੁਡੀ, ਤੀਰਥੰਕਾਰ, ਤਿਵਾੜੀ, ਦੱਤਾਬਲ, ਗੁਰੂਦੇਵ ਮੁਕਤਾਨੰਦ, ਨਿਰਮਲਾ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰੇਅਰ ਯੋਗਿਨੀ,
ਪੂਜਯ ਦਾਦਾ ਜੀ, ਸਵਾਮੀ ਚਿਨਮਯਨੰਦ, ਅਨੰਦ ਮੂਰਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ
ਅਤੇ ਦੇਵ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਦੂ ਭਰੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਦਾਅਵੇ, ਸਿਰਫ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਚਮਤਕਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਗਵਰਨਰ ਕੇ. ਕੇ. ਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਡਾ. ਭਗਵੰਥਮ ਜਾਹੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੜਤਾਲ ਕਰੇ ਬਿਨਾਂ
ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਜੋ ਸਾਇੰਸਦਾਨ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ
ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਉ
ਸ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ।
ਲਾਈਲੱਗ ਅਤੇ ਮੂਰਖ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਕੇ, ‘ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ’ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ
ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਰਾਖ ਨੂੰ,
ਰੁਮਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥੈਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਅਤੇ ਕੇ. ਕੇ. ਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗੂੰ ਹੀ
ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਖ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਟੇਜ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਰਾਖ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੁਆਰਾ ਗੋਹਾ
ਜਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ
ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਸ ਸੀ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਭੇਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣਾ
ਸੀ। ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ
26&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ll04gtqe6xp40h38w4kqeo68fqwong6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217238</id>
      <parentid>217237</parentid>
      <timestamp>2026-05-03T15:46:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>217238</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6412" sha1="b7dcraqc1sln9ximd78ylvcwbg52uhy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|26||}}&lt;/noinclude&gt;ਬਜ਼ਾਰ ਪੱਤ੍ਰਿਕਾ' ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਚੈਲੰਜ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਮੈਂ ਪੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ
ਬੰਬਈ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ ਬੰਦਿਆਂ ਕੋਲ 1000 ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਚੈਲੰਜ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਜਮਾਨਤ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਸਾਧਾਰਨ
ਪਰਖ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰੇਗਾ।
ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੋਟ ਦੀ ਸਹੀ ਨਕਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ
ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਸੀਲਬੰਦ ਲਿਫਾਫੇ ਵਿਚਲੇ ਨੋਟ ਦਾ ਲੜੀ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼
ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਟੈਸਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਵਾਪਿਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਆਪਣੇ
ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ, ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਿਆ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਮੁੱਢਲੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਜਮਾਨਤ ਦੇ ਪੈਸੇ, ਇਹਨਾਂ ਫਰੇਬੀਆਂ ਦੇ ਧੋਖਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹੀ ਜਮ੍ਹਾਂ
ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੇ ਛਪਣ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਗਪੌੜ
ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ।ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ
ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚੈਲੰਜ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸੱਤਿਆ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ, ਨੀਲਕਾਂਡਾ ਬਾਬਾ, ਪਾਦਰੀ ਮਲਾਈ ਸਵਾਮੀਗਲ, ਅਚਾਰੀਆ ਰਜਨੀਸ਼,
ਵਾਦਲਾਮੁਡੀ, ਤੀਰਥੰਕਾਰ, ਤਿਵਾੜੀ, ਦੱਤਾਬਲ, ਗੁਰੂਦੇਵ ਮੁਕਤਾਨੰਦ, ਨਿਰਮਲਾ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰੇਅਰ ਯੋਗਿਨੀ,
ਪੂਜਯ ਦਾਦਾ ਜੀ, ਸਵਾਮੀ ਚਿਨਮਯਨੰਦ, ਅਨੰਦ ਮੂਰਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ
ਅਤੇ ਦੇਵ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਦੂ ਭਰੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਦਾਅਵੇ, ਸਿਰਫ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਚਮਤਕਾਰ
ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਗਵਰਨਰ ਕੇ. ਕੇ. ਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਡਾ. ਭਗਵੰਥਮ ਜਾਹੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੜਤਾਲ ਕਰੇ ਬਿਨਾਂ
ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਜੋ ਸਾਇੰਸਦਾਨ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ
ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਉ
ਸ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ।
ਲਾਈਲੱਗ ਅਤੇ ਮੂਰਖ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਕੇ, ‘ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ’ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ
ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਰਾਖ ਨੂੰ,
ਰੁਮਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥੈਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਅਤੇ ਕੇ. ਕੇ. ਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗੂੰ ਹੀ
ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਖ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਟੇਜ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਰਾਖ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੁਆਰਾ ਗੋਹਾ
ਜਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ
ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਸ ਸੀ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਭੇਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣਾ
ਸੀ। ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b7dcraqc1sln9ximd78ylvcwbg52uhy</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>217243</id>
      <parentid>217238</parentid>
      <timestamp>2026-05-04T09:04:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sonia Atwal</username>
        <id>2031</id>
      </contributor>
      <origin>217243</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6470" sha1="axsrwjmrpz048jp76p5frdsy3wxkvmz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{c|26||}}&lt;/noinclude&gt;ਬਜ਼ਾਰ ਪੱਤ੍ਰਿਕਾ' ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਚੈਲੰਜ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।

{{gap}}ਮੈਂ ਪੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ
ਬੰਬਈ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ ਬੰਦਿਆਂ ਕੋਲ 1000 ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਚੈਲੰਜ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਜਮਾਨਤ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਸਾਧਾਰਨ
ਪਰਖ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰੇਗਾ।

{{gap}}ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੋਟ ਦੀ ਸਹੀ ਨਕਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ
ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਸੀਲਬੰਦ ਲਿਫਾਫੇ ਵਿਚਲੇ ਨੋਟ ਦਾ ਲੜੀ ਨੰਬਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਟੈਸਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਵਾਪਿਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਆਪਣੇ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ, ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਿਆ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। 

{{gap}}ਮੈਂ ਮੁੱਢਲੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਜਮਾਨਤ ਦੇ ਪੈਸੇ, ਇਹਨਾਂ ਫਰੇਬੀਆਂ ਦੇ ਧੋਖਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।

{{gap}}ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੇ ਛਪਣ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਗਪੌੜ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚੈਲੰਜ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।

{{gap}}ਸੱਤਿਆ ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ, ਨੀਲਕਾਂਡਾ ਬਾਬਾ, ਪਾਦਰੀ ਮਲਾਈ ਸਵਾਮੀਗਲ, ਅਚਾਰੀਆ ਰਜਨੀਸ਼, ਵਾਦਲਾਮੁਡੀ, ਤੀਰਥੰਕਾਰ, ਤਿਵਾੜੀ, ਦੱਤਾਬਲ, ਗੁਰੂਦੇਵ ਮੁਕਤਾਨੰਦ, ਨਿਰਮਲਾ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰੇਅਰ ਯੋਗਿਨੀ, ਪੂਜਯ ਦਾਦਾ ਜੀ, ਸਵਾਮੀ ਚਿਨਮਯਨੰਦ, ਅਨੰਦ ਮੂਰਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਦੂ ਭਰੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਦਾਅਵੇ, ਸਿਰਫ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਚਮਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਗਵਰਨਰ ਕੇ. ਕੇ. ਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਡਾ. ਭਗਵੰਥਮ ਜਾਹੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੜਤਾਲ ਕਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।

{{gap}}ਜੋ ਸਾਇੰਸਦਾਨ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ।

ਲਾਈਲੱਗ ਅਤੇ ਮੂਰਖ

{{gap}}ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਕੇ, ‘ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ’ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ
ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਰਾਖ ਨੂੰ,
ਰੁਮਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥੈਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਅਤੇ ਕੇ. ਕੇ. ਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗੂੰ ਹੀ
ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਖ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸਟੇਜ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਰਾਖ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੁਆਰਾ ਗੋਹਾ ਜਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਸ ਸੀ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਭੇਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>axsrwjmrpz048jp76p5frdsy3wxkvmz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਮੌਤੋਂ ਬੁਰਾ ਵਿਛੋੜਾ - ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ.pdf/17</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72120</id>
    <revision>
      <id>217244</id>
      <timestamp>2026-05-04T10:43:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Amritpal Aman</username>
        <id>2020</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217244</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5079" sha1="485qypu86p6u92vi5q7nvb3335tpb67" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Amritpal Aman&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{gap}}ਉਦੋਂ ਕੈਦੇ ਤੋਂ ਕਲਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਕਲਾਸ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਤੱਕ ਨੌਂ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਹਿਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ ਪਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ। ਮੇਰੇ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕਈਂ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੌ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਭਾਵ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਵਿਚ ਇਕ ਵੀ ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਲਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਸੌ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮੈਡਲ ਜਾਂ ਸਨਮਾਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਵੀ ਹਨ, ਪੈਸੇ ਪੱਖੋਂ ਵੀ ਅਮੀਰ ਹਨ, ਘਰ ਵਿਚ ਦੋ-ਦੋ ਗੱਡੀਆਂ ਵੀ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਸਕੂਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੱਸਾਂ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਜਾਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਛੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਲੋਕੋ ਸੋਚ ਕੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਸਕੂਲ ਬੱਸ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ 'ਚੋਂ ਕੌਣ ਛੱਡ ਕੇ ਆਵੇ, ਬੱਚਾ ਅਲੱਗ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ &quot;ਬੇਟਾ ਜੇ ਬੱਸ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤਾਂ ਅੱਜ ਸਕੂਲ ਨਾ ਜਾਹ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਾਪੀ ਲੈ ਕੇ ਹੋਮ ਵਰਕ ਕਰ ਲਈਂ।&quot; ਪਰ ਵਿਚੋਂ ਗੱਲ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਉਠਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਧੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕਿਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਮਾਡਰਨ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਢੇਰੀ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਬਖਸ਼ੀ ਸੀ। 

{{gap}}ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਗੱਡਾ, ਰੇਹੜੀ ਜਾਂ ਸਾਇਕਲ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੰਦਾ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਹ ਆਪ ਗੋਦੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹੀ ਸਕੂਲ ਛੱਡਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂ ਜੋ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਗੱਡੇ ਜਾਂ ਸਾਈਕਲ ਵਾਲੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਦਾ ਟਾਈਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਆਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਨਾ ਚੱਲ ਸਕਣ ਕਰਕੇ ਲੇਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਭਾਵ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਬਣੀ ਰਹੀ। ਸਿਰਫ ਜਦੋਂ ਮੌਸਮ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਭਾਵ ਤੇਜ਼ ਬਾਰਸ਼ ਜਾਂ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਾਪੂ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਕੱਦ ਦੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਬਾਪੂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਚੇ ਅੱਧ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ।&lt;noinclude&gt;{{rh||13}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>485qypu86p6u92vi5q7nvb3335tpb67</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਮੌਤੋਂ ਬੁਰਾ ਵਿਛੋੜਾ - ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ.pdf/18</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72121</id>
    <revision>
      <id>217245</id>
      <timestamp>2026-05-04T10:55:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Amritpal Aman</username>
        <id>2020</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>217245</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5136" sha1="epb8iqyl66v6yqonmvdvtsesc41ryji" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Amritpal Aman&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{gap}}ਹੁਣ ਵੀ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਇਕ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਗੋਦੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਪੈਰ ਵਿਚ ਚੱਪਲ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ &quot;ਪੁੱਤ! ਨੰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਰਦਾਸ ਜਲਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਐ ਕਿ ਜੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵੀ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਬਹੁੜਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਤੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਜਾਂਦੀ ਆਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੇਰੀ ਗਰੀਬੜੀ ਦੀ ਵੀ ਸੁਣ ਲਵੇ ਤੇ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਆਂ ਬੱਚੇ (।) ਰੱਬ ਤੈਨੂੰ ਲਿਖਣ-ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਨੌਕਰੀ ਦੇਵੇ (2) ਉੱਪਰ ਪੱਖੇ ਚਲਦੇ ਹੋਣ (3) ਬੱਚੇ! ਨੌਕਰੀ ਵੀ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਜਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਾ ਚਲਣਾ ਪਵੇ। (4) ਨੌਕਰੀ ਵੀ ਐਸੀ ਥਾਂ ਮਿਲੇ ਜਿਥੇ ਬਦਲੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।&quot; ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਪੱਖਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਏ.ਸੀ., ਨੌਕਰੀ ਪੜ੍ਹਨ-ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ, ਘਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ, ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਦਲੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਉਪਰੋਕਤ ਚਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਸੋਲਾਂ ਆਨੇ ਸੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਾਂ ਜੇ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਰੱਬ ਤੋਂ ਘੱਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇਕ ਇਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿੰਨਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਪੁੰਜ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਹੀ ਰੱਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਨਸਾਨ ਮੰਦਰਾਂ, ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਜਾਂ ਮਸਜਿਦਾਂ 'ਚ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਛੱਡਦੇ ਸਮੇਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਦੇ ਪਾਠ ਅਤੇ ਕਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਉਕਰੇ ਪਏ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਰਵਿਦਾਸ ਭਗਤ ਦਾ ਸ਼ਬਦ &quot;ਐਸੀ ਐਸੀ ਮਾਧਓ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੌਣ ਕਰੇਇ॥ ਮੈ ਰਵਿਦਾਸ ਚਮਾਰਾ ਮੇਰੇ ਮਾਥੇ ਪੇ ਛਤਰਿ ਧਰੇਇ॥&quot; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਇਕ ਪਉੜੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਤਨੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਕੂਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿੱਠ ਕੇ ਝੁਕਾਅ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ 5-7 ਸਾਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕੱਚੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਪੱਤੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਕ 'ਟਾਂਡੀ' ਤੇ ਇਕ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਇਕ ਪੋਥੀ ਰੱਖਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਜਦੋਂ ਕੰਮਾਂ-ਕਾਰਾਂ 'ਚੋਂ ਵਿਹਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਉਹ ਉਸ ਪੋਥੀ ਨੂੰ ਬੈਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਕੇ ਦੱਸਦੇ। ਉਹ ਕਬੀਰ-ਲੋਈ ਦਾ ਸੰਵਾਦ ਅਕਸਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅੰਤਾਂ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ&lt;noinclude&gt;{{rh||14}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>epb8iqyl66v6yqonmvdvtsesc41ryji</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/27</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72122</id>
    <revision>
      <id>217248</id>
      <timestamp>2026-05-04T11:18:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Marde Sehajpreet kaur</username>
        <id>1774</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ &quot;ਪਾਜ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਫਰੇਬੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਲਾਈਲੱਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬਗੈਰ ਪੜ...&quot; ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ</comment>
      <origin>217248</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5653" sha1="0fda596tsyday60ey4p8bgpd3gznvo4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Marde Sehajpreet kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਪਾਜ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ।
ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਫਰੇਬੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਲਾਈਲੱਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬਗੈਰ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ
ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ‘ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ` ਦੇ ਭਗਤ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ‘ਭਗਵਾਨ' ਵੀ ਹੋਰਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ
ਤਰਾਂ ਬੇਬੱਸ ਹਨ ? ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਖ ਲਗਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਬੀਮਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ
ਆਖਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਕੁੱਝ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ ‘ਸਾਈਂ
ਬਾਬਾ ਨੇ ਅਪੈਂਡੇਸਾਈਟਸ (Appendicitis) ਦਾ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ।' ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਭਗਤ ਨੇ,
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਢੀਠਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ “ਭਗਵਾਨ ਸਾਈਂ ਨੇ ਅਪੈਂਡੇਸਾਈਟਸ
(Appendicites) ਦਾ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਆਪਣਾ ਅਪੈਂਡਿਕਸ ਦੂਰ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਬਲਕਿ
ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਭਗਤ ਦਾ ਅਪੈਂਡਿਕਸ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਦਰਦ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ
ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਅਪੈਂਡਿਕਸ ਤਾਂ ਆਪ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਪੈਂਡਿਕਸ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ
ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਉਹੀ ਬੀਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਅਪੈਂਡਿਕਸ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ
ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦਾ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲਾਈ ਲੱਗ ਤੇ ਮੂਰਖ
ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ‘ਭਗਵਾਨ’
ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਾਰ, ਬਿਨਾਂ ਤੇਲ ਤੋਂ ਚਲਾਈ । ਦੂਸਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵ -ਪੁਰਸ਼ ਇਸ ਲਈ ਬਣ
ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਫੁੱਟ ਲੰਬਾ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਨਿੱਕਲਦਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਇਕ ‘ਭਗਵਾਨ
ਇਕ ਅਮਰੀਕਨ ਭਗਤ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਦੁਰਘਟਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾ
ਲਿਆ ।
ਇੱਕ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਲੰਘਣ ਲਈ ਰਾਹ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਇੱਕ ਭਗਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਰਨੀਆਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ‘ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਆਹ' ਮਲਣ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ
ਗਈਆਂ। ਦੂਸਰੇ ਭਗਤ ਦੀਆਂ ਹਰਨੀਆਂ ਦਾ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨੇ ਬਗੈਰ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲੰਬੀ ਸੂਚੀ ਹੈ।
ਲੋਕ, ਅਜਿਹੇ ਫਰੇਬੀਆਂ ਦੇ ਧੋਖਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ,
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛ ਲੱਗ ਹੋਣਾ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਦੋ ਤਿੰਨ ਆਦਮੀ ਕਿਸੇ ‘ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼' ਦੇ ਪੈਰੀ ਹੱਥ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ
ਦੂਸਰੇ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ
ਤਰਕਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ “ਹਰੇ-ਹਰੇ&quot; ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਭੀ ਉਸੇ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕੂਕਣ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ ।
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਲਪਿਤ ਦੇਵਤੇ-‘ਅੱਲ੍ਹਾ’, ‘ਬ੍ਰਹਮਾ’, ‘ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ‘ਮਹੇਸ਼’, ਆਦਿ ਨਹੀ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੇਵ-
ਪੁਰਸ਼ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਖਤਰਾ ਹਨ।
27&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0fda596tsyday60ey4p8bgpd3gznvo4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/28</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72123</id>
    <revision>
      <id>217249</id>
      <timestamp>2026-05-04T11:18:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Marde Sehajpreet kaur</username>
        <id>1774</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ &quot;ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਅਤੇ ਸੱਤਿਆ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ 1972 ਵਿੱਚ, ਫਿਲਮ ਪੁਨਰ ਜਨਮ’ ਵਿੱਚ ਰੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਦਰਾਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਪਈ। ਮੈਨੂੰ ਇੰਡੀਅਨ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ, ਗਾਇੰਡੀ ਵਿਖੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਗਿ...&quot; ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ</comment>
      <origin>217249</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5746" sha1="h8hmkgoj9p8aux399lmkgyhhwolzasj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Marde Sehajpreet kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਅਤੇ ਸੱਤਿਆ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ
1972 ਵਿੱਚ, ਫਿਲਮ ਪੁਨਰ ਜਨਮ’ ਵਿੱਚ ਰੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਦਰਾਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਪਈ।
ਮੈਨੂੰ ਇੰਡੀਅਨ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ, ਗਾਇੰਡੀ ਵਿਖੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ।
ਭਾਸ਼ਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ
ਬਹੁਤੇ ਸਾਇੰਸ ਤੇ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਪੜਾਈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਇੰਸ
ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਚੰਗੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ
ਦੇ ਕੁੱਝ ਉੱਚ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ
ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਲੱਭ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਪੇਸ਼ੇ ਨਾਲੋ ਵਧੇਰਾ ਧਨ ਤਾਂ ਉਹ ਇਹਨਾਂ
ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਕਮਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕੁੱਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਸਪਤਾਹਿਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਸੰਪਾਦਕੀ ਬੋਰਡ
ਨੇ, ਸਪਤਾਹਿਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹਿਸ ਛਾਪਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ “ਕੀ ਸਾਈਂ
ਬਾਬਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਇਕ ਅਵਤਾਰ ਹੈ ਜਾਂ ਇਕ ਫ਼ਰੇਬੀ? &quot; ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਛਪਣ ਵਾਲੀ ਬਹਿਸ
ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਲੇਖਕ ਮੈਂ ਹੀ ਹੋਵਾਂ।
ਮੇਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਤਿੰਨ ਅੰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ। ਮੇਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਐਸ.
ਭਗਵੰਥਮ ਐਮ. ਐਸ. ਸੀ., ਪੀ. ਐਚ. ਡੀ. (M.Sc., Ph.D.) ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦਾ
ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੀ, ਦੀਆਂ ਦੋ ਲਿਖਤਾਂ ਛਪੀਆਂ।
ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਇਸ ਤਰਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ
ਉਹ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਕਾਵੂਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਗਵਾਨ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਕੁੱਝ
ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਰਕਸ਼ੀਲਤਾ ਤਿਆਗਣੀ ਪਈ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੱਤਿਆ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੀਤੇ
ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ
ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਵੀ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਨਣ ਲਈ ਕਿ ਸਚਮੁੱਚ ਚਮਤਕਾਰ
ਹੀ ਸਨ ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਤਮਾਸ਼ੇ ? ਦੋਵੇਂ ਲਿਖਤਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀਆਂ ਠੋਸ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਸਨ ਕਿ ਚੰਗੇ
ਵਿਗਿਆਨੀ ਵੀ ਗੈਰ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਗਲਪਣ ਜਾਂ ਮਾਇਕ
ਲਾਲਚ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ
ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ ।
“ਜਪਾਨ ਦੇ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ ਦਾ, ਜੋ ਕੁੱਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ ਇਕ ਅਨੋਖਾ ਤਜਰਬਾ ਬੜਾ ਅਦਭੁਤ ਹੈ।
ਸੀਕੋ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮ ਦੀ ਘੜੀ ਦਾ
ਮਾਡਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਸੱਤਿਆ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ
ਪਹੁੰਚਿਆ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਜਪਾਨੀ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ
28&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h8hmkgoj9p8aux399lmkgyhhwolzasj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/29</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72124</id>
    <revision>
      <id>217250</id>
      <timestamp>2026-05-04T11:18:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Marde Sehajpreet kaur</username>
        <id>1774</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ &quot;ਇਕ ਪਾਰਸਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਪਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਸਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਰਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਘੜੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਘੜੀ ਦ...&quot; ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ</comment>
      <origin>217250</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5963" sha1="2ktq74sjfh8iks3udbztqq6byw3y850" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Marde Sehajpreet kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਇਕ ਪਾਰਸਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਪਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਸਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ
ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਰਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਘੜੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ
ਉਸ ਨੇ ਘੜੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਰਿਬਨ, ਨਵਾਂ ਲੇਬਲ ਅਤੇ ਉਸ ਤੇ ਲਿਖੀ ਕੀਮਤ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ
ਦੀਆਂ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।ਉਹ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ’ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ
ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਹ ‘ਭਗਵਾਨ' ਦਾ ਪੱਕਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਪਾਨ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਘੜੀ ਉਸ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ,
ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਸਕੱਤਰ ਨੇ, ਇਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ
ਜਿਸ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਸਕੱਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ
ਕਿ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰੀ ਭੇਖ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਝਾੜੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਘਣੇ ਸਨ, ਇਕ ਦਿਨ
ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਖੋਲੀ ਅਤੇ ਘੜੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕੀ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਬਮ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਯੋਗਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ
ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਸਾਇੰਸਦਾਨ ਦੁਆਰਾ, ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਦੀਆਂ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ
ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਥੀਸਿਸ ਨੂੰ ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਸੰਸਥਾ ਦੁਆਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੇਕਰ
ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਪੜਤਾਲ ਜਾਂ ਸਬੂਤ ਨਾ ਹੋਵੇ ?
ਭਾਵੇਂ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਬਮ, ਆਪਣੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਤੋਂ
ਝਿਜਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਇਸ ਮੰਤਵ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ
ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ:-
ਪਿਆਰੇ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ,
“ਤਿਰੂਵਾਲਾ”, ਪਾਮਾਨਕਾਡਾ ਲੋਨ
ਕੋਲੰਬੋ-6, 11 ਸਤੰਬਰ, 1973
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਪਾਨੀ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਈਂ
ਬਾਬਾ ਉਸ ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਘੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਨੇ ਜਪਾਨ ਵਿਚ
ਆਪਣੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ।
ਮੇਰੀ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸੋਚ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਅਨੋਖੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਬਗੈਰ ਪੜਤਾਲ ਕਰੇ ਸੱਚੀ ਮੰਨਣ
ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਮੇਰਾ ਸ਼ੱਕ ਉਸ ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਸਕੱਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਬਿਆਨ ਨੇ ਹੋਰ
ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਕਿਸੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੇਫ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਜਿੰਮੇਵਾਰ
ਨਿੱਜੀ ਸਕੱਤਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਨੂੰ ਵਜਾਉਣਾ ਅਤੇ ਪੁਲਸ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਕਿ ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਗੈਰ ਪੜਤਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਸਾਇੰਸਦਾਨ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਗੈਰ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ
ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਜਪਾਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਤਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ
ਪੜਤਾਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਜੇ ਤੁਸੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਘਟਨਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵੋਂਗੇ ਤੇ ਸੂਚਨਾ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ
ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁੱਝ ਤੁਸੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਵਫਾਦਾਰੀ
ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਕਿਸੇ ਨਿੱਜੀ ਹਿਤ ਵਾਸਤੇ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦਾ
29&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2ktq74sjfh8iks3udbztqq6byw3y850</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/30</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72125</id>
    <revision>
      <id>217251</id>
      <timestamp>2026-05-04T11:19:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Marde Sehajpreet kaur</username>
        <id>1774</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ &quot;ਝੂਠਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ, ਅਬਰਾਹਮ ਟੀ. ਕਾਵੂਰ ਕਿਉਂਕਿ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਵੱਲੋ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਆਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਸ਼੍...&quot; ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ</comment>
      <origin>217251</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4055" sha1="453mn9c4qhpgv55quedpn345vlds20t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Marde Sehajpreet kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਝੂਠਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ,
ਅਬਰਾਹਮ ਟੀ. ਕਾਵੂਰ
ਕਿਉਂਕਿ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਵੱਲੋ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਆਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ
ਇਸ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਜਪਾਨੀ ਦੂਤ-ਘਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੀਕੋ ਵਾਚ ਕੰਪਨੀ ਦੇ
ਮਾਲਕ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਤਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
30 ਅਕਤੂਬਰ, 1973 ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੀਕੋ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕੰਪਨੀ ਕੇ. ਹੱਤੋਰੀ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ
ਲਿਮਟਿਡ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੋਜੀ ਹੱਤੋਰੀ ਨੂੰ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ
ਵਾਲੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ:
1 . ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ ?
2. ਕੀ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰਾ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਘੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ?
3. ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਸਕੱਤਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਦੁਆਰਾ
ਅਲਮਾਰੀ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਘੜੀ ਲੈ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ?
4. ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ ?
ਭਾਰਤ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਅਣਭੋਲ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਮਿਸਟਰ ਹੱਡੋਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਵਾਬ
ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅਜਿਹਾ ਮੈਂ ਇਸ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਰ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਜਾਣ ਕਿ
ਦੇਵ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ, ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਵਰਗੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਦਲਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ
ਪਾਖੰਡਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਕੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੀਕੋ
ਕੇ, ਹੱਤੋਰੀ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ, ਲਿਮਟਿਡ
5, ਕੋਇਓਬਾਸ਼ੀ, 2 ਚੋਮ ਚੋਊ ਕੂ,
ਟੋਕੀਓ 104 .
ਐਸਟੈਬਲਿਸ਼ਡ 1881
ਤਾਰ ਦਾ ਪਤਾ : ਹੱਤੋਰੀ ਟੋਕੀਓ
ਫੋਨ ਨੰ : 563-2111
8 ਨਵੰਬਰ, 1973
ਡਾਕਟਰ ਏ . ਟੀ. ਕਾਵੂਰ
ਪਾਮਾਨਕਾਂਡਾ ਲੋਨ,
ਕੋਲੰਬੋ-6, ਸ਼੍ਰੀ ਲੰਕਾ,
ਪਿਆਰੇ ਡਾਕਟਰ ਕਾਵੂਰ,
30 ਅਕਤੂਬਰ ਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੱਤਰ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਪਾਖੰਡੀ ਦਾਅਵਿਆਂ
ਦੇ
ਦੀ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ
ਗਏ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਬਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ
30&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>453mn9c4qhpgv55quedpn345vlds20t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਤੇ ਦੇਵ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਰ ਗਏ.pdf/31</title>
    <ns>250</ns>
    <id>72126</id>
    <revision>
      <id>217252</id>
      <timestamp>2026-05-04T11:19:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Marde Sehajpreet kaur</username>
        <id>1774</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ &quot;ਸਟਾਫ ਦੇ ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਚਾਰ ਸਵਾਲਾਂ...&quot; ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ</comment>
      <origin>217252</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4883" sha1="3fu13580r9kby4ytgxuu1xb1wr589z2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Marde Sehajpreet kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਟਾਫ ਦੇ ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ
ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛੇ
ਗਏ ਚਾਰ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੁਭਚਿੰਤਕ,
ਕੇ, ਹੱਤੋਰੀ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ ਲਿਮ :
ਦਸਤਖ਼ਤ ਸ਼ੋਜੀ ਹੱਤੋਰੀ,
ਪ੍ਰਧਾਨ
ਇਹ ਪੱਤਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਨਾਲ
ਹੀ ਮਿਸਟਰ ਹੱਡੋਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੋਟੋ ਸਟੇਟ ਕਾਪੀ ਭੇਜੀ।
ਪਿਆਰੇ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ,
ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਪੱਤਰ ਮੈਂ ਆਪ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ
ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿ ਇਕ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ
ਨੂੰ, ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨੇ ਉਹੀ ਘੜੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਫ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ
ਹੋਈ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਪੜਤਾਲ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਜਾਪਾਨੀ ਦੂਤਘਰ ਤੋਂ ਸੀਕੋ ਘੜੀਆਂ ਦੇ
ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਤਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਖ਼ਤ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੋਜੀ ਹੱਡੋਰੀ ਨੇ,
ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਸੀਕੋ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੱਡੋਰੀ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ:
“ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਪਾਖੰਡੀ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੀ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ
ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਟਾਫ ਦੇ ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਨੇ,
ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ
ਖਬਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਚਾਰ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਕੋਈ
ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।”
ਜੇ ਮਿਸਟਰ ਸ਼ੋਜੀ ਹੱਤੋਰੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚਲਾ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ
ਦਿਉ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਠੀਕ ਪਤਾ ਦੱਸੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋ ਪੱਤਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਾ
ਆਇਆ ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਦੇ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਦਲਾਲ ਹੋ ਜਿਹੜੇ
ਨਿੱਜੀ ਹਿੱਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਬਾਰੇ ਝੂਠਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ
ਅਬਰਾਹਮ ਟੀ. ਕਾਵੂਰ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਖ਼ਤ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ
ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਭਗਵੰਥਮ ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਨਿੱਜੀ ਸੁਆਰਥ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁਪਤ
ਮੰਤਵ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਝੂਠਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
31&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3fu13580r9kby4ytgxuu1xb1wr589z2</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>