ਵਿਕੀਸਰੋਤ pawikisource https://pa.wikisource.org/wiki/%E0%A8%AE%E0%A9%81%E0%A9%B1%E0%A8%96_%E0%A8%B8%E0%A8%AB%E0%A8%BC%E0%A8%BE MediaWiki 1.47.0-wmf.2 first-letter ਮੀਡੀਆ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਤਸਵੀਰ ਤਸਵੀਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਫਰਮਾ ਫਰਮਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਮਦਦ ਮਦਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਲੇਖਕ ਲੇਖਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਪੋਰਟਲ ਪੋਰਟਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਲਿਖਤ ਲਿਖਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਆਡੀਓਬੁਕ ਆਡੀਓਬੁਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਅਨੁਵਾਦ ਅਨੁਵਾਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਪੰਨਾ ਪੰਨਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਇੰਡੈਕਸ ਇੰਡੈਕਸ ਗੱਲ-ਬਾਤ TimedText TimedText talk ਮੌਡਿਊਲ ਮੌਡਿਊਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ Event Event talk 250 21990 217720 53094 2026-05-12T12:08:21Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 217720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੭੦੩}}</noinclude>ਕਉ ਧਾਇਓ॥੧॥ ਰਤਨੁ ਰਾਮੁ ਘਟ ਹੀ ਕੇ ਭੀਤਰਿ ਤਾ ਕੋ ਗਿਆਨੁ ਨ ਪਾਇਓ॥ ਜਨ ਨਾਨਕ ਭਗਵੰਤ ਭਜਨ ਬਿਨੁ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਓ॥੨॥੧॥ ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੯॥ ਹਰਿ ਜੂ ਰਾਖਿ ਲੇਹੁ ਪਤਿ ਮੇਰੀ॥ ਜਮ ਕੋ ਤ੍ਰਾਸ ਭਇਓ ਉਰ ਅੰਤਰਿ ਸਰਨਿ ਗਹੀ ਕਿਰਪਾ ਨਿਧਿ ਤੇਰੀ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਮਹਾ ਪਤਿਤ ਮੁਗਧ ਲੋਭੀ ਫੁਨਿ ਕਰਤ ਪਾਪ ਅਬ ਹਾਰਾ॥ ਭੈ ਮਰਬੇ ਕੋ ਬਿਸਰਤ ਨਾਹਿਨ ਤਿਹ ਚਿੰਤਾ ਤਨੁ ਜਾਰਾ॥੧॥ ਕੀਏ ਉਪਾਵ ਮੁਕਤਿ ਕੇ ਕਾਰਨ ਦਹ ਦਿਸਿ ਕਉ ਉਠਿ ਧਾਇਆ॥ ਘਟ ਹੀ ਭੀਤਰਿ ਬਸੈ ਨਿਰੰਜਨੁ ਤਾ ਕੋ ਮਰਮੁ ਨ ਪਾਇਆ॥੨॥ ਨਾਹਿਨ ਗੁਨੁ ਨਾਹਿਨ ਕਛੁ ਜਪੁ ਤਪੁ ਕਉਨੁ ਕਰਮੁ ਅਬ ਕੀਜੈ॥ ਨਾਨਕ ਹਾਰਿ ਪਰਿਓ ਸਰਨਾਗਤਿ ਅਭੈ ਦਾਨੁ ਪ੍ਰਭ ਦੀਜੈ॥॥੩॥੨॥ ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੯॥ ਮਨ ਰੇ ਸਾਚਾ ਗਹੋ ਬਿਚਾਰਾ॥ ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਮਿਥਿਆ ਮਾਨੋ ਸਗਰੋ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰਾ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਜਾ ਕਉ ਜੋਗੀ ਖੋਜਤ ਹਾਰੇ ਪਾਇਓ ਨਾਹਿ ਤਿਹ ਪਾਰਾ॥ ਸੋ ਸੁਆਮੀ ਤੁਮ ਨਿਕਟਿ ਪਛਾਨੋ ਰੂਪ ਰੇਖ ਤੇ ਨਿਆਰਾ॥੧॥ ਪਾਵਨ ਨਾਮੁ ਜਗਤ ਮੈ ਹਰਿ ਕੋ ਕਬਹੂ ਨਾਹਿ ਸੰਭਾਰਾ॥ ਨਾਨਕ ਸਰਨਿ ਪਰਿਓ ਜਗ ਬੰਦਨ ਰਾਖਹੁ ਬਿਰਦੁ ਤੁਹਾਰਾ॥੨॥੩॥ {{center|ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ਛੰਤ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥}} ਸਲੋਕ॥ ਦਰਸਨ ਪਿਆਸੀ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਚਿਤਵਉ ਅਨਦਿਨੁ ਨੀਤ॥ ਖੋਲ੍ਹਿ ਕਪਟ ਗੁਰਿ ਮੇਲੀਆ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਸੰਗਿ ਮੀਤ॥੧॥ ਛੰਤ॥ ਸੁਣਿ ਯਾਰ ਹਮਾਰੇ ਸਜਣ ਇਕ ਕਰਉ ਬੇਨੰਤੀਆ॥ ਤਿਸੁ ਮੋਹਨ ਲਾਲ ਪਿਆਰੇ ਹਉ ਫਿਰਉ ਖੋਜੰਤੀਆ॥ ਤਿਸੁ ਦਸਿ ਪਿਆਰੇ ਸਿਰੁ ਧਰੀ ਉਤਾਰੇ ਇਕ ਭੋਰੀ ਦਰਸਨੁ ਦੀਜੈ॥ ਨੈਨ ਹਮਾਰੇ ਪ੍ਰਿਅ ਰੰਗ ਰੰਗਾਰੇ ਇਕੁ ਤਿਲੁ ਭੀ ਨਾ ਧੀਰੀਜੈ॥ ਪ੍ਰਭ ਸਿਉ ਮਨੁ ਲੀਨਾ ਜਿਉ ਜਲ ਮੀਨਾ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਜਿਵੈ ਤਿਸੰਤੀਆ॥ ਜਨ ਨਾਨਕ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ਸਗਲੀ ਤਿਖਾ ਬੁਝੰਤੀਆ॥੧॥ ਯਾਰ ਵੇ ਪ੍ਰਿਅ ਹਭੇ ਸਖੀਆ ਮੂ ਕਹੀ ਨ ਜੇਹੀਆ॥ ਯਾਰ ਵੇ ਹਿਕ ਡੂੰ ਹਿਕਿ ਚਾੜੈ ਹਉ ਕਿਸੁ ਚਿਤੇਹੀਆ॥ ਹਿਕ ਦੂੰ ਹਿਕਿ ਚਾੜੇ ਅਨਿਕ ਪਿਆਰੇ ਨਿਤ ਕਰਦੇ ਭੋਗ ਬਿਲਾਸਾ॥ ਤਿਨਾ ਦੇਖਿ ਮਨਿ ਚਾਉ ਉਠਦਾ ਹਉ ਕਦਿ ਪਾਈ ਗੁਣਤਾਸਾ॥ ਜਿਨੀ ਮੈਡਾ ਲਾਲੁ ਰੀਝਾਇਆ ਹਉ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਮਨੁ ਡੇਂਹੀਆ॥ ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਸੁਣਿ ਬਿਨਉ ਸੁਹਾਗਣਿ ਮੂ ਦਸਿ ਡਿਖਾ ਪਿਰੁ ਕੇਹੀਆ॥੨॥ ਯਾਰ ਵੇ<noinclude></noinclude> dsgaijp9xqaazidgnceg78604krzk41 250 21995 217721 53099 2026-05-12T12:14:35Z Kuldip DMW 2077 217721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Karamjit Singh Gathwala" />{{center|੭੦੪}}</noinclude>ਪਿਰੁ ਆਪਣ ਭਾਣਾ ਕਿਛੁ ਨੀਸੀ ਛੰਦਾ॥ ਯਾਰ ਵੇ ਤੈ ਰਾਵਿਆ ਲਾਲਨੁ ਮੂ ਦਸਿ ਦਸੰਦਾ॥ ਲਾਲਨੁ ਤੈ ਪਾਇਆ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ਜੈ ਧਨ ਭਾਗ ਮਥਾਣੇ॥ ਬਾਂਹ ਪਕੜਿ ਠਾਕੁਰਿ ਹਉ ਘਿਧੀ ਗੁਣ ਅਵਗਣ ਨ ਪਛਾਣੇ॥ ਗੁਣ ਹਾਰੁ ਤੈ ਪਾਇਆ ਰੰਗੁ ਲਾਲੁ ਬਣਾਇਆ ਤਿਸੁ ਹਭੋ ਕਿਛੁ ਸੁਹੰਦਾ॥ ਜਨ ਨਾਨਕ ਧੰਨਿ ਸੁਹਾਗਣਿ ਸਾਈ ਜਿਸ ਸੰਗਿ ਭਤਾਰੁ ਵਸੰਦਾ॥੩॥ ਯਾਰ ਵੇ ਨਿਤ ਸੁਖ ਸੁਖੇਦੀ ਸਾ ਮੈ ਪਾਈ॥ ਵਰੁ ਲੋੜੀਦਾ ਆਇਆ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ॥ ਮਹਾ ਮੰਗਲੁ ਰਹਸੁ ਥੀਆ ਪਿਰੁ ਦਇਆਲੁ ਸਦ ਨਵ ਰੰਗੀਆ॥ ਵਡ ਭਾਗਿ ਪਾਇਆ ਗੁਰਿ ਮਿਲਾਇਆ ਸਾਧ ਕੈ ਸਤਸੰਗੀਆ॥ ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਸਗਲ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਿਅ ਅੰਕਿ ਅੰਕੁ ਮਿਲਾਈ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਸੁਖ ਸੁਖੇਦੀ ਸਾ ਮੈ ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਪਾਈ॥੪॥੧॥ {{center|ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੨ ਛੰਤ}} {{gap15em}}ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥ ਸਲੋਕੁ॥ਊਚਾ ਅਗਮ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੁ ਕਥਨੁ ਨ ਜਾਇ ਅਕਥੁ॥ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਗਤੀ ਰਾਖਨ ਕਉ ਸਮਰਥੁ॥੧॥ ਛੰਤੁ॥ ਜਿਉ ਜਾਨਹੁ ਤਿਉ ਰਾਖੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰਿਆ॥ ਕੇਤੇ ਗਨਉ ਕਿ ਅਸੰਖ ਅਵਗਣ ਮੇਰਿਆ॥ ਅਸੰਖ ਅਵਗਣ ਖਤੇ ਫੇਰੇ ਨਿਤਪ੍ਰਤਿ ਸਦ ਭੁਲੀਐ॥ ਮੋਹ ਮਗਨ ਬਿਕਰਾਲ ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਉ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਘੂਲੀਐ॥ਲੂਕ ਕਰਤ ਬਿਕਾਰ ਬਿਖੜੇ ਪ੍ਰਭ ਨੇਰ ਹੂ ਤੇ ਨੇਰਿਆ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਇਆ ਧਾਰਹੁ • ਕਾਢਿ ਭਵਜਲ ਫੇਰਿਆ॥੧॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਨਿਰਤਿ ਨ ਪਵੈ ਅਸੰਖ ਗੁਣ ਉਚਾ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਨਾਉ॥ਨਾਨਕ ਕੀ ਬੇਨੰਤੀਆ ਮਿਲੈ ਨਿਥਾਵੇ ਥਾਉ॥੨॥ ਛੰਤੁ॥ ਦੂਸਰ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ਕਾ ਪਹਿ ਜਾਈਐ॥ ਆਠ ਪਹਰ ਕਰ ਜੋੜਿ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਦੇ ਧਿਆਈਐ॥ ਧਿਆਇ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਦਾ ਅਪੁਨਾ ਮਨਹਿ ਚਿੰਦਿਆ ਪਾਈਐ॥ ਤਜਿ ਮਾਨ ਮੋਹੁ ਵਿਕਾਰੁ ਦੂਜਾ ਏਕ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਈਐ॥ਅਰਪਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਪ੍ਰਭੁ ਆਗੈ ਆਪੁ ਸਗਲ ਮਿਟਾਈਐ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਧਾਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸਾਚਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਈਐ॥੨॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਰੇ ਮਨ ਤਾ ਕਉ ਧਿਆਈਐ ਸਭ ਬਿਧਿ ਜਾ ਕੈ ਹਾਥਿ॥ ਰਾਮ ਨਾਮ ਧਨੁ ਕ ਸੰਚੀਐ ਨਾਨਕ ਨਿਬਹੈ ਸਾਥਿ॥੩॥ ਛੰਤੁ॥ ਸਾਥੀਅੜਾ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੁ ਦੂਸਰ ਨਾਹਿ ਕੋਇ॥ ਥਾਨ ਥਨੰਤਰਿ ਆਪਿ ਜਲਿ ਜੀ ਕਿ ਥਲਿ ਪੁਰ ਸੋਇ॥ ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਪੂਰਿ ਰਹਿਆ ਸਰਬ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਧਨੀ॥ ਗੋਪਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਅੰਤੁ ਨਾਹੀ ਤੇ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਗੁਣ ਤਾ ਕੇ ਕਿਆ ਗੁਨੀ॥ ਭਜੁ ਸਰਣਿ ਸੁਆਮੀ ਸੁਖਹ ਗਾਮੀ ਤਿਸੁ ਬਿਨਾ ਅਨ ਨਾਹਿ ਕੋਇ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨ ਤ ਜ<noinclude></noinclude> 60gcjdj6feuy2giptwzsouz2jfytwl0 217723 217721 2026-05-12T12:23:19Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 217723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੭੦੪}}</noinclude>ਪਿਰੁ ਆਪਣ ਭਾਣਾ ਕਿਛੁ ਨੀਸੀ ਛੰਦਾ॥ ਯਾਰ ਵੇ ਤੈ ਰਾਵਿਆ ਲਾਲਨੁ ਮੂ ਦਸਿ ਦਸੰਦਾ॥ ਲਾਲਨੁ ਤੈ ਪਾਇਆ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ਜੈ ਧਨ ਭਾਗ ਮਥਾਣੇ॥ ਬਾਂਹ ਪਕੜਿ ਠਾਕੁਰਿ ਹਉ ਘਿਧੀ ਗੁਣ ਅਵਗਣ ਨ ਪਛਾਣੇ॥ ਗੁਣ ਹਾਰੁ ਤੈ ਪਾਇਆ ਰੰਗੁ ਲਾਲੁ ਬਣਾਇਆ ਤਿਸੁ ਹਭੋ ਕਿਛੁ ਸੁਹੰਦਾ॥ ਜਨ ਨਾਨਕ ਧੰਨਿ ਸੁਹਾਗਣਿ ਸਾਈ ਜਿਸ ਸੰਗਿ ਭਤਾਰੁ ਵਸੰਦਾ॥੩॥ ਯਾਰ ਵੇ ਨਿਤ ਸੁਖ ਸੁਖੇਦੀ ਸਾ ਮੈ ਪਾਈ॥ ਵਰੁ ਲੋੜੀਦਾ ਆਇਆ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ॥ ਮਹਾ ਮੰਗਲੁ ਰਹਸੁ ਥੀਆ ਪਿਰੁ ਦਇਆਲੁ ਸਦ ਨਵ ਰੰਗੀਆ॥ ਵਡ ਭਾਗਿ ਪਾਇਆ ਗੁਰਿ ਮਿਲਾਇਆ ਸਾਧ ਕੈ ਸਤਸੰਗੀਆ॥ ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਸਗਲ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਿਅ ਅੰਕਿ ਅੰਕੁ ਮਿਲਾਈ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਸੁਖ ਸੁਖੇਦੀ ਸਾ ਮੈ ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਪਾਈ॥੪॥੧॥ {{center|ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੨ ਛੰਤ}} {{gap|15em}}ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਊਚਾ ਅਗਮ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੁ ਕਥਨੁ ਨ ਜਾਇ ਅਕਥੁ॥ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਗਤੀ ਰਾਖਨ ਕਉ ਸਮਰਥੁ॥੧॥ ਛੰਤੁ॥ ਜਿਉ ਜਾਨਹੁ ਤਿਉ ਰਾਖੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰਿਆ॥ ਕੇਤੇ ਗਨਉ ਅਸੰਖ ਅਵਗਣ ਮੇਰਿਆ॥ ਅਸੰਖ ਅਵਗਣ ਖਤੇ ਫੇਰੇ ਨਿਤਪ੍ਰਤਿ ਸਦ ਭੂਲੀਐ॥ ਮੋਹ ਮਗਨ ਬਿਕਰਾਲ ਮਾਇਆ ਤਉ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਘੂਲੀਐ॥ ਲੂਕ ਕਰਤ ਬਿਕਾਰ ਬਿਖੜੇ ਪ੍ਰਭ ਨੇਰ ਹੂ ਤੇ ਨੇਰਿਆ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਇਆ ਧਾਰਹੁ ਕਾਢਿ ਭਵਜਲ ਫੇਰਿਆ॥੧॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਨਿਰਤਿ ਨ ਪਵੈ ਅਸੰਖ ਗੁਣ ਊਚਾ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਨਾਉ॥ ਨਾਨਕ ਕੀ ਬੇਨੰਤੀਆ ਮਿਲੈ ਨਿਥਾਵੇ ਥਾਉ॥੨॥ ਛੰਤੁ॥ ਦੂਸਰ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ਕਾ ਪਹਿ ਜਾਈਐ॥ ਆਠ ਪਹਰ ਕਰ ਜੋੜਿ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਧਿਆਈਐ॥ ਧਿਆਇ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਦਾ ਅਪੁਨਾ ਮਨਹਿ ਚਿੰਦਿਆ ਪਾਈਐ॥ ਤਜਿ ਮਾਨ ਮੋਹੁ ਵਿਕਾਰੁ ਦੂਜਾ ਏਕ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਈਐ॥ ਅਰਪਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਪ੍ਰਭੂ ਆਗੈ ਆਪੁ ਸਗਲ ਮਿਟਾਈਐ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਧਾਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸਾਚਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਈਐ॥੨॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਰੇ ਮਨ ਤਾ ਕਉ ਧਿਆਈਐ ਸਭ ਬਿਧਿ ਜਾ ਕੈ ਹਾਥਿ॥ ਰਾਮ ਨਾਮ ਧਨੁ ਸੰਚੀਐ ਨਾਨਕ ਨਿਬਹੈ ਸਾਥਿ॥੩॥ ਛੰਤੁ॥ ਸਾਥੀਅੜਾ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੁ ਦੂਸਰ ਨਾਹਿ ਕੋਇ॥ ਥਾਨ ਥਨੰਤਰਿ ਆਪਿ ਜਲਿ ਥਲਿ ਪੂਰ ਸੋਇ॥ ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਪੂਰਿ ਰਹਿਆ ਸਰਬ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਧਨੀ॥ ਗੋਪਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਅੰਤੁ ਨਾਹੀ ਬੇਅੰਤ ਗੁਣ ਤਾ ਕੇ ਕਿਆ ਗਨੀ॥ ਭਜੁ ਸਰਣਿ ਸੁਆਮੀ ਸੁਖਹ ਗਾਮੀ ਤਿਸੁ ਬਿਨਾ ਅਨ ਨਾਹਿ ਕੋਇ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ<noinclude></noinclude> 17lax0k3o93z331qe6xbemeyrwgwdvx 217725 217723 2026-05-12T12:24:04Z Kuldip DMW 2077 217725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੭੦੪}}</noinclude>ਪਿਰੁ ਆਪਣ ਭਾਣਾ ਕਿਛੁ ਨੀਸੀ ਛੰਦਾ॥ ਯਾਰ ਵੇ ਤੈ ਰਾਵਿਆ ਲਾਲਨੁ ਮੂ ਦਸਿ ਦਸੰਦਾ॥ ਲਾਲਨੁ ਤੈ ਪਾਇਆ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ਜੈ ਧਨ ਭਾਗ ਮਥਾਣੇ॥ ਬਾਂਹ ਪਕੜਿ ਠਾਕੁਰਿ ਹਉ ਘਿਧੀ ਗੁਣ ਅਵਗਣ ਨ ਪਛਾਣੇ॥ ਗੁਣ ਹਾਰੁ ਤੈ ਪਾਇਆ ਰੰਗੁ ਲਾਲੁ ਬਣਾਇਆ ਤਿਸੁ ਹਭੋ ਕਿਛੁ ਸੁਹੰਦਾ॥ ਜਨ ਨਾਨਕ ਧੰਨਿ ਸੁਹਾਗਣਿ ਸਾਈ ਜਿਸ ਸੰਗਿ ਭਤਾਰੁ ਵਸੰਦਾ॥੩॥ ਯਾਰ ਵੇ ਨਿਤ ਸੁਖ ਸੁਖੇਦੀ ਸਾ ਮੈ ਪਾਈ॥ ਵਰੁ ਲੋੜੀਦਾ ਆਇਆ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ॥ ਮਹਾ ਮੰਗਲੁ ਰਹਸੁ ਥੀਆ ਪਿਰੁ ਦਇਆਲੁ ਸਦ ਨਵ ਰੰਗੀਆ॥ ਵਡ ਭਾਗਿ ਪਾਇਆ ਗੁਰਿ ਮਿਲਾਇਆ ਸਾਧ ਕੈ ਸਤਸੰਗੀਆ॥ ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਸਗਲ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਿਅ ਅੰਕਿ ਅੰਕੁ ਮਿਲਾਈ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਸੁਖ ਸੁਖੇਦੀ ਸਾ ਮੈ ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਪਾਈ॥੪॥੧॥ {{center|ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੨ ਛੰਤ}} {{gap|12em}}ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਊਚਾ ਅਗਮ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੁ ਕਥਨੁ ਨ ਜਾਇ ਅਕਥੁ॥ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਗਤੀ ਰਾਖਨ ਕਉ ਸਮਰਥੁ॥੧॥ ਛੰਤੁ॥ ਜਿਉ ਜਾਨਹੁ ਤਿਉ ਰਾਖੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰਿਆ॥ ਕੇਤੇ ਗਨਉ ਅਸੰਖ ਅਵਗਣ ਮੇਰਿਆ॥ ਅਸੰਖ ਅਵਗਣ ਖਤੇ ਫੇਰੇ ਨਿਤਪ੍ਰਤਿ ਸਦ ਭੂਲੀਐ॥ ਮੋਹ ਮਗਨ ਬਿਕਰਾਲ ਮਾਇਆ ਤਉ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਘੂਲੀਐ॥ ਲੂਕ ਕਰਤ ਬਿਕਾਰ ਬਿਖੜੇ ਪ੍ਰਭ ਨੇਰ ਹੂ ਤੇ ਨੇਰਿਆ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਇਆ ਧਾਰਹੁ ਕਾਢਿ ਭਵਜਲ ਫੇਰਿਆ॥੧॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਨਿਰਤਿ ਨ ਪਵੈ ਅਸੰਖ ਗੁਣ ਊਚਾ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਨਾਉ॥ ਨਾਨਕ ਕੀ ਬੇਨੰਤੀਆ ਮਿਲੈ ਨਿਥਾਵੇ ਥਾਉ॥੨॥ ਛੰਤੁ॥ ਦੂਸਰ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ਕਾ ਪਹਿ ਜਾਈਐ॥ ਆਠ ਪਹਰ ਕਰ ਜੋੜਿ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਧਿਆਈਐ॥ ਧਿਆਇ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਦਾ ਅਪੁਨਾ ਮਨਹਿ ਚਿੰਦਿਆ ਪਾਈਐ॥ ਤਜਿ ਮਾਨ ਮੋਹੁ ਵਿਕਾਰੁ ਦੂਜਾ ਏਕ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਈਐ॥ ਅਰਪਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਪ੍ਰਭੂ ਆਗੈ ਆਪੁ ਸਗਲ ਮਿਟਾਈਐ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਧਾਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸਾਚਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਈਐ॥੨॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਰੇ ਮਨ ਤਾ ਕਉ ਧਿਆਈਐ ਸਭ ਬਿਧਿ ਜਾ ਕੈ ਹਾਥਿ॥ ਰਾਮ ਨਾਮ ਧਨੁ ਸੰਚੀਐ ਨਾਨਕ ਨਿਬਹੈ ਸਾਥਿ॥੩॥ ਛੰਤੁ॥ ਸਾਥੀਅੜਾ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੁ ਦੂਸਰ ਨਾਹਿ ਕੋਇ॥ ਥਾਨ ਥਨੰਤਰਿ ਆਪਿ ਜਲਿ ਥਲਿ ਪੂਰ ਸੋਇ॥ ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਪੂਰਿ ਰਹਿਆ ਸਰਬ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਧਨੀ॥ ਗੋਪਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਅੰਤੁ ਨਾਹੀ ਬੇਅੰਤ ਗੁਣ ਤਾ ਕੇ ਕਿਆ ਗਨੀ॥ ਭਜੁ ਸਰਣਿ ਸੁਆਮੀ ਸੁਖਹ ਗਾਮੀ ਤਿਸੁ ਬਿਨਾ ਅਨ ਨਾਹਿ ਕੋਇ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ<noinclude></noinclude> ov4q6bqyxppvmw3v393lz1s2q7zgt89 250 22000 217728 53104 2026-05-12T12:38:53Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 217728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੭੦੫}}</noinclude>ਨਾਨਕ ਦਇਆ ਧਾਰਹੁ ਤਿਸੁ ਪਰਾਪਤਿ ਨਾਮੁ ਹੋਇ॥੩॥ ਸਲੋਕੁ॥ ਚਿਤਿ ਜਿ ਚਿਤਵਿਆ ਸੋ ਮੈ ਪਾਇਆ॥ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਸੁਖ ਸਬਾਇਆ॥੪॥ ਛੰਤੁ॥ ਅਬ ਮਨੁ ਛੂਟਿ ਗਇਆ ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ਮਿਲੇ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਲਇਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਰਲੇ॥ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਿਮਰਤ ਮਿਟੇ ਕਿਲਬਿਖ ਬੁਝੀ ਤਪਤਿ ਅਘਾਨਿਆ॥ ਗਹਿ ਭੁਜਾ ਲੀਨੇ ਦਇਆ ਕੀਨੇ ਆਪਨੇ ਕਰਿ ਮਾਨਿਆ॥ ਲੈ ਅੰਕਿ ਲਾਏ ਹਰਿ ਮਿਲਾਏ ਜਨਮ ਮਰਣਾ ਦੁਖ ਜਲੇ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਇਆ ਧਾਰੀ ਮੇਲਿ ਲੀਨੇ ਇਕ ਪਲੇ॥੪॥੨॥ ਜੈਤਸਰੀ ਛੰਤ ਮਃ ੫॥ ਪਾਧਾਣੂ ਸੰਸਾਰੁ ਗਾਰਬਿ ਅਟਿਆ॥ ਕਰਤੇ ਪਾਪ ਅਨੇਕ ਮਾਇਆ ਰੰਗ ਰਟਿਆ॥ ਲੋਭਿ ਮੋਹਿ ਅਭਿਮਾਨਿ ਬੂਡੇ ਮਰਣੁ ਚੀਤਿ ਨ ਆਵਏ॥ ਪੁਤ੍ਰ ਮਿਤ੍ਰ ਬਿਉਹਾਰ ਬਨਿਤਾ ਏਹ ਕਰਤ ਬਿਹਾਵਏ॥ ਪੁਜਿ ਦਿਵਸ ਆਏ ਲਿਖੇ ਮਾਏ ਦੁਖੁ ਧਰਮ ਦੂਤਹ ਡਿਠਿਆ॥ ਕਿਰਤ ਕਰਮ ਨ ਮਿਟੈ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਨਾਮ ਧਨੁ ਨਹੀ ਖਟਿਆ॥੧॥ ਉਦਮ ਕਰਹਿ ਅਨੇਕ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਗਾਵਹੀ॥ ਭਰਮਹਿ ਜੋਨਿ ਅਸੰਖ ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਆਵਹੀ॥ ਪਸੂ ਪੰਖੀ ਸੈਲ ਤਰਵਰ ਗਣਤ ਕਛੂ ਨ ਆਵਏ॥ ਬੀਜੁ ਬੋਵਸਿ ਭੋਗ ਭੋਗਹਿ ਕੀਆ ਅਪਣਾ ਪਾਵਏ॥ ਰਤਨ ਜਨਮੁ ਹਾਰੰਤ ਜੂਐ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਿ ਨ ਭਾਵਹੀ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਭਰਮਹਿ ਭ੍ਰਮਾਏ ਖਿਨੁ ਏਕੁ ਟਿਕਣੁ ਨ ਪਾਵਹੀ॥੨॥ ਜੋਬਨੁ ਗਇਆ ਬਿਤੀਤਿ ਜਰੁ ਮਲਿ ਬੈਠੀਆ॥ ਕਰ ਕੰਪਹਿ ਸਿਰੁ ਡੋਲ ਨੈਣ ਨ ਡੀਠਿਆ॥ ਨਹ ਨੈਣ ਦੀਸੈ ਬਿਨੁ ਭਜਨ ਈਸੈ ਛੋਡਿ ਮਾਇਆ ਚਾਲਿਆ॥ ਕਹਿਆ ਨ ਮਾਨਹਿ ਸਿਰਿ ਖਾਕੁ ਛਾਨਹਿ ਜਿਨ ਸੰਗਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਜਾਲਿਆ॥ ਸ੍ਰੀਰਾਮ ਰੰਗ ਅਪਾਰ ਪੂਰਨ ਨਹ ਨਿਮਖ ਮਨ ਮਹਿ ਵੂਠਿਆ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਕੋਟਿ ਕਾਗਰ ਬਿਨਸ ਬਾਰ ਨ ਝੂਠਿਆ॥੩॥ ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਰਣਾਇ ਨਾਨਕੁ ਆਇਆ॥ ਦੁਤਰੁ ਭੈ ਸੰਸਾਰੁ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਤਰਾਇਆ॥ ਮਿਲਿ ਸਾਧਸੰਗੇ ਭਜੇ ਸ੍ਰੀਧਰ ਕਰਿ ਅੰਗੁ ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਤਾਰਿਆ॥ ਹਰਿ ਮਾਨਿ ਲੀਏ ਨਾਮ ਦੀਏ ਅਵਰੁ ਕਛੁ ਨ ਬੀਚਾਰਿਆ॥ ਗੁਣ ਨਿਧਾਨ ਅਪਾਰ ਠਾਕੁਰ ਮਨਿ ਲੋੜੀਦਾ ਪਾਇਆ॥ ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤੇ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਭੋਜਨੁ ਖਾਇਆ॥੪॥੨॥੩॥ {{center|ਜੈਤਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ਵਾਰ ਸਲੋਕਾ ਨਾਲਿ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥}} ਸਲੋਕ॥ ਆਦਿ ਪੂਰਨ ਮਧਿ ਪੂਰਨ ਅੰਤਿ ਪੂਰਨ ਪਰਮੇਸੁਰਹ॥ ਸਿਮਰੰਤਿ ਸੰਤ ਸਰਬਤ੍ਰ ਰਮਣੰ ਨਾਨਕ ਅਘਨਾਸਨ<noinclude></noinclude> 3hh30riyv14fudpeos6ads0q26vu2rj 250 46974 217788 121649 2026-05-13T08:57:01Z Dugal harpreet 231 /* ਤਸਦੀਕ */ 217788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Dugal harpreet" /></noinclude>{{dhr|3em}} {{xx-larger|□}} {{Block center|<poem>ਕਿੱਥੇ ਬੰਦ ਹਾਂ, ਗੁਪਤ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਧੁੱਪਾਂ ਛਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਪਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਪੈਸਾ ਨਾਚ ਨਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਹੀਂਉਂ ਪਰੀ-ਕਥਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੂੰ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦੈ ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਕੂੜ ਸੁਨੇਹੇ ਲਿਆ ਲਿਆ ਦੇਵੇਂ ਹਾਕਮ ਦੇ, ਤਾਹੀਉਂ ਤੈਨੂੰ ਚੂਰੀਆਂ ਕਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉੱਡਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਆਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਹ ਹੋਇਆ, ਪੈਰੀਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਰੌਣਕ-ਮੇਲੇ, ਜਗਤ ਝਮੇਲੇ ਅੰਦਰ ਹੁਣ, ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਦੂਰ ਦੋਮੇਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਮਿਲਦੇ ਜਦ, ਐਸੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂ, ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਨਟਖਟ ਉਮਰ ਜਵਾਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿੱਧਰ ਗਈ, ਤਰਸ ਗਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ੋਖ ਅਦਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। </poem>}} {{center|● }}<noinclude>{{c|ਗੁਲਨਾਰ- 52}}</noinclude> qfexp17hmtu7fur2skmp2et84hjlak3 217789 217788 2026-05-13T08:57:48Z Dugal harpreet 231 217789 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Dugal harpreet" /></noinclude>{{dhr|3em}} {{Block center|<poem>{{xx-larger|□}} ਕਿੱਥੇ ਬੰਦ ਹਾਂ, ਗੁਪਤ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਧੁੱਪਾਂ ਛਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਪਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਪੈਸਾ ਨਾਚ ਨਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਹੀਂਉਂ ਪਰੀ-ਕਥਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੂੰ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦੈ ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਕੂੜ ਸੁਨੇਹੇ ਲਿਆ ਲਿਆ ਦੇਵੇਂ ਹਾਕਮ ਦੇ, ਤਾਹੀਉਂ ਤੈਨੂੰ ਚੂਰੀਆਂ ਕਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਉੱਡਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਆਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਹ ਹੋਇਆ, ਪੈਰੀਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਰੌਣਕ-ਮੇਲੇ, ਜਗਤ ਝਮੇਲੇ ਅੰਦਰ ਹੁਣ, ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਦੂਰ ਦੋਮੇਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਮਿਲਦੇ ਜਦ, ਐਸੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂ, ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਨਟਖਟ ਉਮਰ ਜਵਾਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿੱਧਰ ਗਈ, ਤਰਸ ਗਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ੋਖ ਅਦਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। </poem>}} {{center|● }}<noinclude>{{c|ਗੁਲਨਾਰ- 52}}</noinclude> 6iw7dpqt2yamgza1k0yi1ues8vmkzu6 10 58666 217790 183783 2026-05-13T09:40:42Z JGiannelos (WMF) 2038 217790 sanitized-css text/css /* license container */ .licenseContainer { box-sizing: border-box; margin-top: 1em; margin-bottom: 0.25em; clear: both; width: auto; page-break-before: always; break-before: page; } /* license banner */ .licenseContainer > div:first-of-type { display: table; border: 2px solid var(--border-color-subtle, #88A); border-collapse: collapse; border-spacing: 0 0; empty-cells: hide; box-sizing: border-box; margin: 0 auto 0 auto; width: 100%; background-color: var(--background-color-neutral-subtle, #F7F8FF); color: var(--color-base, #202122); } .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child { display: table-row-group; } .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child { display: table-row; } /* fields */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div { display: table-cell; padding: 5px; vertical-align: middle; width: auto; } /* left field */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:first-child { text-align: left; } /* center field */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) { text-align: center; } .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) > div { width: 100%; } /* center text */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) > div:first-child { display: block; margin: 0 auto 0 auto; text-align: left; } /* warning */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) > div:nth-child(2) { display: table; border-top: 1px solid #88A; } .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) > div:nth-child(2) > div { display: table-cell; vertical-align: middle; } /* warning icon */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) > div:nth-child(2) > div:first-child { text-align: center; padding: 5px 0; width: 40px; } /* warning text */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) > div:nth-child(2) > div:nth-child(2) { text-align: left; padding: 5px; font-size: 92%; } /* right field */ .licenseContainer > div:first-of-type > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(3) { text-align: right; } /* hide the license auto-detection div */ .licensetpl { display: none; } /* collapsible license container */ .licenseContainer.wst-collapsible-box { clear: both; margin: 0.25em 0 0.25em 0; font-size: 95%; background-color: #f7f8ff; color: #202122; border: 2px solid #88A; text-align: left; line-height: 1.6; } /* .licenseContainer.wst-collapsible-box > p: first-child > span */ .wst-license-container-title { display: inline-block; padding: 0.5em; } /* .licenseContainer.wst-collapsible-box > div:nth-child(2) */ .wst-license-container-content { background: transparent; color: inherit; margin: 0; padding: 3px; text-align: left; } /* warning license styles */ .licenseContainer.warningLicenseContainer > div:first-child { border-color: #b22222; background-color: #ffeeee; color: #202122; } .licenseContainer.warningLicenseContainer > div:first-child > div:first-child > div:first-child > div:nth-child(2) > div:nth-child(2) { border-color: #b22222; color: #202122; } km8qzpyu5oe3jfdgykruo5w9bum874e 250 59092 217764 213579 2026-05-13T03:41:44Z Ashwinder sangrur 2332 /* ਸੋਧਣਾ */ 217764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ashwinder sangrur" />{{center|(੩੬)}}</noinclude>ਸੋਖੰ ਨ ਨ ਮੋਹੰ॥ ਨ ਕਾਮੰ ਨ ਕ੍ਰੋਧ ਅਜੋਨੀ ਅਜੋ ਹੈ॥ ੭॥ ਪ੍ਰੇਯੰ ਪਵਿਤੁੰ ਪੁਨੀਤੰ ਪੁਰਾਣੰ॥ ਅਜੋਯੰ ਅਭੇਯੰ ਭਵਿਖੰ ਭਵਾਣੰ॥ ਨਰੋਗੰ ਨ ਸੋਗੰ ਸਨਿਤਯੰ ਨਵੀਨੰ॥ ਅਜਾਯੰ ਸਹਾਯੰ ਸਪਰਮੰ ਬੀਨੰ॥ ੮॥ ਸੁਭੁਤੰ ਭਵਿਖੰ ਭਵਾਨੰ ਭਵੇਧੰ॥ ਨਮੋ ਨਿਰਬਿਕਾਰਨ ਮੋਨਿ ਰਜੁਰੇਯੰ॥ ਮੋ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ਨ ਮੋ ਰਾਜਰਾ॥ ਨਿਰਾਲੰ ਬਨਿ ਸਰਾਜਾ ਧਿਰਾ ॥ ੯॥ ਅਲੇਖੰ ਅਭੇਖੀ ਅਭੁਤੰ ਅਦੋਖੰ॥ ਨ ਰਾਗੰ ਨ ਰੰਗ ਨ ਰੂਪੰ ਨ ਰੇਖੰ॥ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵੰ ਮਹਾ ਜੋਗ ਜੋਗੰ॥ ਮਹਾ ਕਾਮ ਕਾਮੰਮ ਭੋਗ ਭੋਗੰ॥੧੦॥ ਕਹੂੰ ਰਾਜਸੰ ਤਾਮਸੰ ਸਾਂਭ ਕੇਯੰ॥ ਕਹੂੰ ਨਾਰ ਕੋ ਰੂਮ ਧਾਰੇ ਨਰੇਯੰ॥ ਕਹੂੰ ਦੇਵੀਯੰ ਦੇਵਭੰ ਤਰੂਪੰ॥ ਕਹੂੰ ਰੂਪ ਆਨੇਕ ਧਾਰੇ ਅਨੂਪੰ॥੧੧॥ ਕਹੂੰ ਫੂਲ ਹੈ ਭਲੇ ਰਾਜ ਫੂਲੇ॥ ਕਹੂੰ ਭਵਰ ਹੈ ਕੈ ਭਲੀ ਭਾਤਿ ਭੂਲੇ॥ਕਹੂੰ ਪਵਨ ਹੈ ਕੈ ਬਹੈ ਬੇਗ ਐਸੇ॥ ਕਹੇ ਮੋਨਿ ਆਵੈ ਕਥੋ ਤਾਹਿ ਕੈਸੇ॥੧੨॥ ਕਹੂੰ ਨਾਦ ਹੈ ਕੈ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਬਾਜੇ॥ ਕਹੂੰ ਪਾਰਧੀ ਹੈ ਧਰੇ ਬਾਨ ਰਾਜੇ॥ ਕਹੂੰ ਮ੍ਰਿਗਵੈ ਕੇ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਮੋਹੇ॥ ਕਹੂੰ ਕਾਮ ਕੀ ਜਿਉਂ ਧਰੇ ਰੂਪ ਸੋਹੇ॥੧੩॥ ਨਹੀ ਜਾਨ ਜਾਈ ਕਛੁ ਰੁਪ ਰੇਖੰ॥ ਕਹਾ ਬਾਸ ਤਾ ਕੋ ਫਿਰੈ ਕਉਨ ਭੇਖੰ॥ ਕ ਹਾ ਨਾਮ ਤਾ ਕੋ ਕਹਾ ਕੋ ਕਹਾਵੈ॥ ਕਹਾ ਮੈ ਬਖਾਨੋ ਕਹੇ ਮੋ ਨ ਆਵੈ॥੪॥ ਨ ੜਾਕੋ ਕੋਈ ਤਾਤ ਮਾਤੰ ਨ ਭਾਯੰ॥ ਨ ਪੁਤੰ ਨ ਪੌਤੰ ਨ ਦਾਯਾ ਨ ਦਾਯੋ॥ ਨ ਨੇਹੰ ਨ ਗੇਹੰ ਨ ਸੈਨੰ ਨ ਸਾਥੰ॥ ਮਹਾਰਾਜੰ ਮਹਾ ਨਾਥ ਨਾਥੰ॥੧੫॥ ਪਰਮੰ ਨੰ ਪਵਿਤੰ ਪਰੇਯੰ॥ ਅਨਾਦੰ ਅਨੀਲੰ ਅਸੰਭੰ ਅਜੇਯੰ॥ ਅਭੇਦੰ ਅਛੇਦੰ ਪਵਿਭੰ ਮਾਥੰ॥ ਮਹਾਦੀਨ ਦੀਨੰ ਮਹਾਨਾਥ ਨਾਥੰ॥ ੧੬॥ ਅਦਾਰੀ ਅਦੱਰੀ ਅਲੇਖ ਅਭੇਖੰ॥ ਅਨੰਤ ਅਨੀਲੰ ਅਰੂਪੰ ਅਦੂਖੰ॥ ਮਹਾਂ ਭੇਜ ਤੇਜੰ ਮਹਾਂ ਜਾਲ ਜੁਵਾਨੰ॥ ਮਹਾਂ ਮੰਤ ਮਤੂੰ ਮਹਾਂ ਕਾਲ ਕਾਲੰ॥ ੧੭॥ ਕਰੰ ਬਾਮ ਚਾਪਯੰ ਕ੍ਰਿਪਾਣੰ ਕਰਾਲੰ॥ ਮਹਾਂ ਤੋਜ ਤੇਜੰ ਬਿਰਾਜੈ ਬਿਸਾਲੰ॥ ਮਹਾਂ ਦਾੜ ਦਾੜੁ ਸੁ ਸੋਹੰ ਅਪਾਰੰ॥ ਜਿਨੈ ਚਰ ਬੀਯੰ ਜੀਵ ਜਗਯੰ ਹਜਾਰੰ॥੧੮॥ ਡਮਾ ਡੰਮ ਡੌਰੂ ਸਿਤਾਸੇ ਭਛੱਤ੍ਰੰ॥ ਹਾਹਾ ਹੂਹਹਾ ਸੰਝੀ ਮਾਝ-ਅੱਤ੍ਰੀ॥ ਮਹਾਂ ਘੋਰ ਸਬਦੰ ਬਜੇ ਸੰਖ ਐਸੈ॥ ਜੈ ਕਾਲਕੀ ਕਾਲਕੀ ਚੂਲ ਜੈਸੰ॥ ੧੯॥ ਰਸਾਵਲਛੰਦ ਰਸਾਵਲਛੰਦ॥ ਘਣੰ ਘੰਟਬਾ ਜੰ॥ ਧਣੰ ਮੇਘਲਾ ਜੰ॥ ਭਯੋ ਸੱਦ ਏਵੰ॥ ਹੜਿਯੋ ਨੀਰ ਥੇਵੰ॥੨॥ ਧੁਰੰ ਪੰਘਰੇਯੰ॥ ਧੁਣੰ ਨੇਵਰੇਯੰ॥ ਮਹਾਂਨਾਦੁ ਨਾਦੰ॥ ਸਰੰ ਨਿਰ ਬਿਖਾਦੰ॥ ੨੧॥ ਸਿਰੰ ਮਾਲ ਰਾਜੈ॥ ਲਖੇ ਰੁਜੰ॥ ਸਭੇ ਚਾਰ ਚਿਤੰ॥ ਪਰਸੰ ਪਵਿਤ੍ਰੀ॥ ੨੨॥ ਮਹਾਂ ਗੁਰਜ ਗਰਜੰ॥ ਸ<noinclude></noinclude> 5saqkp0lpilnm2pwzygj3nrx6n82yr8 217768 217764 2026-05-13T04:09:49Z Ashwinder sangrur 2332 217768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ashwinder sangrur" />{{center|(੩੬)}}</noinclude>ਸੋਖੰ ਨ ਦ੍ਰੋਹੰ ਨ ਮੋਹੰ॥ ਨ ਕਾਮੰ ਨ ਕ੍ਰੋਧੰ ਅਜੋਨੀ ਅਜੋਹੰ ॥ ੭॥ ਪ੍ਰੇਯੰ ਪਵਿਤ੍ਰੰ ਪੁਨੀਤੰ ਪੁਰਾਣੰ॥ ਅਜੋਯੰ ਅਭੇਯੰ ਭਵਿਖੰ ਭਵਾਣੰ॥ ਨ ਰੋਗੰ ਨ ਸੋਗੰ ਸੁਨਿਤਯੰ ਨਵੀਨੰ॥ ਅਜਾਯੰ ਸਹਾਯੰ ਸਪਰਮੰ ਪ੍ਰਬੀਨੰ॥ ੮॥ ਸੁਭੁਤੰ ਭਵਿਖੰ ਭਵਾਨੰ ਭਵੇਯੰ॥ ਨਮੋ ਨਿਰਬਿਕਾਰੰ ਨ ਮੋਨਿ ਰਜੁ ਰੇਯੰ॥ ਨਮੋ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ਨਮੋ ਰਾਜਰਾਜੰ॥ ਨਿਰਾਲੰਬ ਨਿਤਯੰ ਸਰਾਜਾ ਧਿਰਾਜੰ ॥ ੯॥ ਅਲੇਖੰ ਅਭੇਖੰ ਅਭੁਤੰ ਅਦ੍ਵੈਖੰ॥ ਨ ਰਾਗੰ ਨ ਰੰਗ ਨ ਰੂਪੰ ਨ ਰੇਖੰ॥ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵੰ ਮਹਾ ਜੋਗ ਜੋਗੰ॥ ਮਹਾ ਕਾਮ ਕਾਮੰ ਮਹਾ ਭੋਗ ਭੋਗੰ॥੧੦॥ ਕਹੂੰ ਰਾਜਸੰ ਤਾਮਸੰ ਸਾਂਤ ਕੇਯੰ॥ ਕਹੂੰ ਨਾਰ ਕੋ ਰੂਮ ਧਾਰੇ ਨਰੇਯੰ॥ ਕਹੂੰ ਦੇਵੀਯੰ ਦੇਵਭੰ ਤਰੂਪੰ॥ ਕਹੂੰ ਰੂਪ ਆਨੇਕ ਧਾਰੇ ਅਨੂਪੰ॥੧੧॥ ਕਹੂੰ ਫੂਲ ਹ੍ਵੈਕੈ ਭਲੇ ਰਾਜ ਫੂਲੇ॥ ਕਹੂੰ ਭਵਰ ਹ੍ਵੈਕੈ ਭਲੀ ਭਾਤਿ ਭੂਲੇ॥ਕਹੂੰ ਪਵਨ ਹ੍ਵੈਕੈ ਬਹੈ ਬੇਗ ਐਸੇ॥ ਕਹੇ ਮੋਨਿ ਆਵੈ ਕਥੋ ਤਾਹਿ ਕੈਸੇ॥੧੨॥ ਕਹੂੰ ਨਾਦ ਹ੍ਵੈਕੈ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਬਾਜੇ॥ ਕਹੂੰ ਪਾਰਧੀ ਹ੍ਵੈ ਧਰੇ ਬਾਨ ਰਾਜੇ॥ ਕਹੂੰ ਮ੍ਰਿਗਵੈ ਹ੍ਵੈਕੇ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਮੋਹੇ॥ ਕਹੂੰ ਕਾਮ ਕੀ ਜਿਉਂ ਧਰੇ ਰੂਪ ਸੋਹੇ॥੧੩॥ ਨਹੀ ਜਾਨ ਜਾਈ ਕਛੁ ਰੁਪ ਰੇਖੰ॥ ਕਹਾ ਬਾਸ ਤਾ ਕੋ ਫਿਰੈ ਕਉਨ ਭੇਖੰ॥ ਕਹਾ ਨਾਮ ਤਾ ਕੋ ਕਹਾ ਕੋ ਕਹਾਵੈ॥ ਕਹਾ ਮੈ ਬਖਾਨੋ ਕਹੇ ਮੋ ਨ ਆਵੈ॥੪॥ ਨ ਤਾਕੋ ਕੋਈ ਤਾਤ ਮਾਤੰ ਨ ਭਾਯੰ॥ ਨ ਪੁਤ੍ਰੰ ਨ ਪੌਤ੍ਰੰ ਨ ਦਾਯਾ ਨ ਦਾਯੰ ॥ ਨ ਨੇਹੰ ਨ ਗੇਹੰ ਨ ਸੈਨੰ ਨ ਸਾਥੰ॥ ਮਹਾਰਾਜੰ ਮਹਾ ਨਾਥ ਨਾਥੰ॥੧੫॥ ਪਰਮੰ ਪੁਰਾਨੰ ਪਵਿਤ੍ਰੰ ਪਰੇਯੰ॥ ਅਨਾਦੰ ਅਨੀਲੰ ਅਸੰਭੰ ਅਜੇਯੰ॥ ਅਭੇਦੰ ਅਛੇਦੰ ਪਵਿਤ੍ਰੰ ਪ੍ਰਮਾਥੰ॥ ਮਹਾਦੀਨ ਦੀਨੰ ਮਹਾਨਾਥ ਨਾਥੰ॥ ੧੬॥ ਅਦਾਗੰ ਅਦੱਗੰ ਅਲੇਖੰ ਅਭੇਖੰ॥ ਅਨੰਤੰ ਅਨੀਲੰ ਅਰੂਪੰ ਅਦ੍ਵੈਖੰ॥ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਤੇਜੰ ਮਹਾਂ ਜ੍ਵਾਲ ਜੁਵਾਲੰ॥ ਮਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਮਤ੍ਰੰ ਮਹਾਂ ਕਾਲ ਕਾਲੰ॥ ੧੭॥ ਕਰੰ ਬਾਮ ਚਾਪਯੰ ਕ੍ਰਿਪਾਣੰ ਕਰਾਲੰ॥ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਤੇਜੰ ਬਿਰਾਜੈ ਬਿਸਾਲੰ॥ ਮਹਾਂ ਦਾੜ ਦਾੜੁੰ ਸੁ ਸੋਹੰ ਅਪਾਰੰ॥ ਜਿਨੈ ਚਰ ਬੀਯੰ ਜੀਵ ਜਗਯੰ ਹਜਾਰੰ॥੧੮॥ ਡਮਾ ਡੰਮ ਡੌਰੂ ਸਿਤਾਸੇਤ ਛੱਤ੍ਰੰ॥ ਹਾਹਾ ਹੂਹਹਾ ਸੰਝੀ ਮਾਝ-ਅੱਤ੍ਰੰ॥ ਮਹਾਂ ਘੋਰ ਸਬਦੰ ਬਜੇ ਸੰਖ ਐਸੰ ॥ ਪ੍ਰੈ ਕਾਲਕੀ ਕਾਲਕੀ ਜ੍ਵਾਲ ਜੈਸੰ॥ ੧੯॥ ਰਸਾਵਲਛੰਦ ॥ ਘਣੰ ਘੰਟ ਬਾਜੰ॥ ਧਣੰ ਮੇਘ ਲਾਜੰ॥ ਭਯੋ ਸੱਦ ਏਵੰ॥ ਹੜਿਯੋ ਨੀਰ ਧੇਵੰ॥੨॥ ਘੁਰੰ ਘੰਘਰੇਯੰ॥ ਧੁਣੰ ਨੇਵਰੇਯੰ॥ ਮਹਾਂਨਾਦੁ ਨਾਦੰ॥ ਸਰੰ ਨਿਰ ਬਿਖਾਦੰ॥ ੨੧॥ ਸਿਰੰ ਮਾਲ ਰਾਜੰ॥ ਲਖੇ ਰੁਦ੍ਰਲਾਜੰ ॥ ਸੁਭੇ ਚਾਰ ਚਿਤ੍ਰੰ ॥ ਪਰਮੰ ਪਵਿਤ੍ਰੰ ॥ ੨੨॥ ਮਹਾਂ ਗੁਰਜ ਗਰਜੰ॥ ਸੁ<noinclude></noinclude> irnxyo5ujj8w2d3ndev4l2zv3hoo7b0 250 68769 217765 206050 2026-05-13T04:00:39Z Dugal harpreet 231 /* ਤਸਦੀਕ */ 217765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Dugal harpreet" /></noinclude>ਅੱਜ ਦੇ ਕੁਰਸੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਤਕਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਨਕਲਾਬ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਗੋਂ ਅਜਿਹੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਵਿਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਰਾਂਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਆਦਮੀ ਹੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਆਪਾਵਾਰੂ ਲਗਨ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਕਿੱਤੇ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਨਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਉਹ ਇਕ ਹਮਦਰਦ ਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਨ। {{gap}}ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਕਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਵੋਗੇ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਲੋਕ ਮੰਗ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋਗੇ। {{gap}}(ਇਥੇ ਮੂਲ ਖ਼ਤ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਸ਼ਬਦ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ।{{bar|1}}''ਸੰਪਾਦਕ'') {{center|{{x-larger|☆ ☆ ☆}}}} {{larger|'''96. ਸ਼ਹੀਦ ਸੁਖਦੇਵ ਦਾ ਆਪਣੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਮ ਖ਼ਤ'''}} {{right|''-ਮਾਰਚ, 1931''}} {{gap}}[ਸੁਖਦੇਵ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਖ਼ਤ, ਜੋ ਫ਼ਾਂਸੀ ਕੋਠੜੀ ਤੋਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, 2 ਫਰਵਰੀ, 1931 ਦੇ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ‘ਭਾਰਤੀ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ' ਦਾ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਛਾਪੇ ਜਾਣ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਖ਼ਤ ਵਿਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਕੌਮੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਰਾਏ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਥੇਬੰਦਕ ਸੂਝ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਵੀ ਇਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਖ਼ਤ ਦੀ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਤਰੀਕ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਸਮਝੌਤੇ ਤੋਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਗਾਂਧੀ ਇਰਵਨ ਪੈਕਟ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ 5 ਮਾਰਚ, 1831 ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਸਰਕਾਰ ਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਇਦ 3 ਤਾਰੀਖ, 3 ਮਾਰਚ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੈਕਟ ਮੂਲ ਦੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਅੰਤਿਕਾ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹੋ। {{right|'''-ਸੰਪਾਦਕ''']}} ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ, {{gap}}ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਪਤਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਉਹ ਬਿਆਨ ਜੋ ਅਸਾਂ 3 ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਛਾਪਿਆ ਹੈ। ਕਾਰਨ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਡਰਾਂ ਦੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸਮਝੌਤੇ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਫ! ਕੇਹੀ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਭਰਾਵਾ ਸੱਚ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਫ਼ਾਂਸੀ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਰਹੀ। ਸਾਡਾ ਗਲਾ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੇਤਾ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦਬਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਪਰ ਸਰਕਾਰ ਦਵਾਰਾ ਗਲਾ ਦਬਾਉਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੁਰਾ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਕਿ ਸਾਡਾ ਗਲ ਸਾਡੇ ਇਹ ਸਵਾਰਥੀ ‘ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਨੇਤਾ' (High Class Leader) ਦਬਾਉਣ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਨੂੰ ਲੜਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਲੜਾਈ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਲਾਉਣੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪੋਲ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਪੈਣਗੇ। {{gap}}ਪਰ ਦੋਸਤੋ, ਇਹ ਕੰਮ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਤਕ ਅਖੋਂ ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਵਿਵਹਾਰ ਸਹਿੰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਸਾਡੇ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਵੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ<noinclude>{{c|''ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ/328''}}</noinclude> 2kf8ek93sqrtbgrc4a6kqex8310mb8r 250 68770 217766 206063 2026-05-13T04:05:06Z Dugal harpreet 231 /* ਤਸਦੀਕ */ 217766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Dugal harpreet" /></noinclude>ਦੇ ਇਸ ਕੁਦਰਤੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਗਿਰਾਵਟ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਇਹ ਕਿ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਆਪਣੀ ਲਾਇਨ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਦੂਸਰਾ ਇਹ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਬਿਖਰਿਆ ਤੱਤ ਹੈ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪ੍ਰੈਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਨਤਾ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਬਲ ਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਡਟਕੇ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਜਨਤਾ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕੇ। {{gap}}ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਗੁਪਤ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਬਣਾ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਪਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਯਾਰੋ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਈਏ। ਆਮ ਆਦਮੀ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਠੀਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਰਖਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਲਾਇਨ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਣਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਵੀ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਇਸ ਜਥੇਬੰਦੀ ਅਤੇ ਗੋਲੀ ਬਾਰੂਦ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਲਈ ਇਕ ਤਾਕਤ ਬਣਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। {{gap}}ਇਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਖੁਫ਼ੀਆ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੇ ਢੰਗ ਉੱਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਇਕ ਕੇਂਦਰੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਪਾਰਟੀ ਕਾਇਮ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਲੋਕਲ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕੰਮ ਅਤੇ ਦਾਅ-ਪੇਚਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕਾਮੇ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਨਕੇਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਂ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਦੋਨੋਂ ਪ੍ਰੈਸ ਰਾਹੀਂ ਬਰਾਬਰ ਫੈਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। {{gap}}ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੇਖ ਚਿਲੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਪਣ। ਪਰ ਪਿਆਰੇ ਇਹ ਤਾਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਛੇਤੀ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਇਸ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿਚ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਏਦਾਂ ਦਾ ਵਿੰਗ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਮਾਮੂਲੀ ਹੋਵੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। {{gap}}(ਜ਼ਰੂਰੀ) ਸਾਨੂੰ ਮਰਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਦਬਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਉਹ ਬਿਆਨ ਤੁਸੀਂ ਸਰਦਾਰ ਜੀ (ਸ੍ਰ. ਕਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਪਿਤਾ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ—ਸੰਪਾਦਕ) ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਵਕੀਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਖਿੱਚਵੇਂ (appealing) ਨੋਟ ਦੇ ਨਾਲ ਉਰਦੂ, ਗੁਰਮੁਖੀ ਜਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਲਿਖਵਾ ਕੇ ਛਾਪਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ। {{right|''ਸੁਖਦੇਵ''}} {{center|{{x-larger|☆ ☆ ☆}}}} {{larger|'''97. ਗਾਂਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਨਾਂ ਖ਼ਤ'''}} {{gap}}{ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵਿਚ ਸਮਝੌਤੇ ਬਾਰੇ, ਸੁਖਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਨੋਟ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਪਰ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕ ਖ਼ਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਏਥੇ ਪੇਸ਼ ਹੈ। {{right|'''—ਸੰਪਾਦਕ''']}} {{nop}}<noinclude>{{c|''ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ/329''}}</noinclude> dpctdjasjp4e7wcgqnnrmca34pe4osr 250 68771 217767 206061 2026-05-13T04:09:23Z Dugal harpreet 231 /* ਤਸਦੀਕ */ 217767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Dugal harpreet" /></noinclude>ਮਾਨਯੋਗ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ, {{gap}}ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਤਾਜ਼ੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਤੋਂ ਮਾਲੂਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਧੀ ਚਰਚਾ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕਈ ਅਪੀਲਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਹਨ। ਅਪੀਲਾਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਅੰਦੋਲਨ ਰੋਕ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਆਦਰਸ਼ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਪਣੀ ਯੁੱਧ ਨੀਤੀ ਤਬਦੀਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। {{gap}}ਸਾਡਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਸੰਧੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇ ਹੋਵੋਂਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਇਨਸਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਆਪ ਦੇ ਸੁਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਲਾਹੌਰ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਪਰਸਤਾਵ ਮੁਤਾਬਕ, ਕਾਂਗਰਸ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਜੰਗ ਤਦ ਤਕ ਚਲਾਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜੁ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਪੂਰਣ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵਿਚ-ਵਿਚਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝੌਤੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਟਿਕਾਓ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਗਲੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਲਈ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ 'ਤੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੰਧੀ ਜਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਮਝੌਤੇ ਲਈ ਠੀਕ ਵਕਤ ਤੇ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਪੂਰਣ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਾਲੇ ਮਤੇ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਤੁਸਾਂ ਆਪਣਾ ਅੰਦੋਲਨ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਰਸਤਾਵ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਾਇਮ ਹੈ। "ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਰਿਪਬਲੀਕਨ ਆਰਮੀ” ਦੇ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਮੰਤਵ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਪ੍ਰਜਾਤੰਤਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਵ ਵਿਚ ਸੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸੰਗਰਾਮ ਤਦ ਤਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤਵ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਇਸ ਆਦਰਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੁੱਧ ਨੀਤੀ ਵੀ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੀ ਇਹ ਪ੍ਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੀ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੀ ਸਿਰਫ ਅੰਦੋਲਨ ਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੀ ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸੰਗਰਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਰਤਮਾਨ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਦੋਲਨ ਰੋਕ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅੰਦੋਲਨ ਰੋਕ ਦੇਈਏ, ਸਿਰਫ ਭਾਵਕ ਅਪੀਲਾਂ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਰਾਮ ਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੀਆਂ। {{gap}}ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅੰਦੋਲਨ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਦੀ ਛੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ? 1915 ਦੇ ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਬੰਦੀ ਅੱਜ ਵੀ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਏ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਰਸ਼ਲ ਲਾ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬੰਦੀ ਅੱਜ ਜੀਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਬਰਾਂ ਵਿਚ ਦਫਨਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਬਰ ਅਕਾਲੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਦਰਜਨਾਂ ਬੰਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਸਖ਼ਤੀਆਂ ਝੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਅੱਧੀ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਜ਼ਸ਼ ਕੇਸ<noinclude>{{c|''ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ/330''}}</noinclude> hca1ar3nsjmpgt24gjqx6rt0utes36q 250 68772 217787 206067 2026-05-13T08:53:57Z Dugal harpreet 231 /* ਤਸਦੀਕ */ 217787 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Dugal harpreet" /></noinclude>ਲਾਹੌਰ, ਦਿੱਲੀ, ਚਿਟਾਗਾਂਗ, ਬੰਬਈ, ਕਲਕੱਤੇ ਆਦਿ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਨੇਕਾਂ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਮਫਰੂਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਅੱਧੀ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੰਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਰੇ ਆਪ ਨੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ? ਲਾਹੌਰ ਸਾਜ਼ਸ਼ ਕੇਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬੰਦੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਬੱਬ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਦਲ ਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਦਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਏਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੌਰਨਾ ਜਿੰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਾਂਸੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। {{gap}}ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਪ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦੋਲਨ ਰੋਕ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਅੰਦੋਲਨ ਕਿਉਂ ਰੋਕ ਲਈਏ, ਇਸ ਦਾ ਆਪਨੇ ਕੋਈ ਠੀਕ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਸਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਆਪ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪੀਲਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਤਾਂ ਬਸ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਿਚ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪੀਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਦ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਦਲ ਵਿਚ ਫੁੱਟ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਅਗਰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਆਪ ਲਈ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ। ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦੋਲਨ ਰੋਕ ਦੇਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਲੀਲ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪ ਦੀ ਤਾਂ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਬੇਦਲੀਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਰਨ ਮਾਰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸੁਆਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿਚ ਗੱਲ ਇਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਉਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਦੀਆਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹਰ ਵਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਵਿਧਾਨ ਵਿਚ ਰਚਨਾਤਮਕ ਅੰਗ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਹੁਣ ਦੇ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਢਾਹੂ ਹਿੱਸੇ ਵਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਪਿਆ ਹੈ। {{gap}}ਸਰਕਾਰ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸਰਬ ਸਾਂਝੀ ਹਮਦਰਦੀ ਤੇ ਮਦਦ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਕੱਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਸਲੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸੋ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭਾਵੁਕ ਅਪੀਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਮਹਾਨ ਗਲਤੀ ਤੇ ਕਰਾਂਤੀ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। {{gap}}ਇਸ ਲਈ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪ ਕੁਝ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬੰਦ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਨਿਰਨਾ ਕਰ ਲਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਅਪੀਲਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ। ਅਗਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪ ਕਰ ਲੈਣਗੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜਨਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਬਰਾਬਰ ਵਧੀ<noinclude>{{c|''ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ/331''}}</noinclude> saa5a0p8sszkecss543mnivet7okeev 250 71727 217736 217674 2026-05-12T13:16:50Z Gurjit Chauhan 1821 217736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੮੭)}}</noinclude> ਹੋਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਨੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ ਇਸੇ ਲਈ ਬਾਬਾ ਜੀ ਉਦਾਸ ਹੋਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਨਾਗਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਦੇਖਕੇ ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕੁਛ ਧੀਰਜ ਹੋਗਈ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਉਦਾਸ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਜਰੂਰ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗਾ। {{gap}}ਪਾਠਕ ਸਮਝ ਹੀ ਗਏ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਨਾਗਰ ਨੂੰ ਫੜੌਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਹਾਲ ਪਿਛੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਚੁਕਾ ਹੈ ਅਰ ਸ਼ਾਮ ਲਾਲ ਜਿਸਨੇ ਕਿ ਨਾਗਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੈ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਦਾ ਕੋਈ ਏਯਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਹੋਵੇਗਾ। {{gap}}ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਦੇ ਪਾਸ ਜਦ ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ ਤੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਬੈਠ ਗਏ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਨੇ ਨਾਗਰ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ-ਕੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਨੱਕ ਤੂੰ ਵੱਢਿਆ ਹੈ? {{gap}}ਨਾਗਰ-ਜੀ ਹਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ ਦੀ ਆਗਯਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨੱਕ ਵਢਿਆ ਹੈ। {{gap}}ਇੰਦਰਦੇਵ-(ਆਪਣੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ) ਹਛਾ ਤੂੰ ਇਸ ਹਤਯਾਰੀ ਦਾ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨ ਭੀ ਵੱਢ ਲੈ, ਜੇ ਕੁਛ ਬੋਲੇ ਤਾਂ ਜ਼ਬਾਨ ਭੀ ਵਢ ਲੈ। {{gap}}ਓਹ ਆਦਮੀ ਮਾਨੋਂ ਅਗੇ ਹੀ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀਂ ਝਟ ਓਸਨੇ ਨਾਗਰ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨਕ ਵੱਢ ਸੁਟਿਆ। ਫੇਰ ਨਾਗਰ ਕੈਦ ਖਾਨੇ ਵਿਚ ਭੇਜੀ ਗਈ। ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਭੀ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਰੋਗਾ ਕਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ:—<noinclude></noinclude> 76w5gotnfp6jok0nakdogrx5hym902d 250 71728 217742 216185 2026-05-12T13:23:06Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੮੮)}}</noinclude> {{gap}}ਆਪ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਜਿਸਨੇ ਅਕਾਰਨ ਆਪ ਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜੀਜੇਹੀ ਬੁਰਿਆਈ ਕੀਤੀਸੀ ਉਸ ਬੁਰਿਆਈਦਾ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੂਣਾ ਬਦਲਾ ਦੇ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਆਪਨੂੰ ਭੀ ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਵਿਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਰਾਜਾ ਬੀਰੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਰਾਜਾ ਗੋਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨਾਲ (ਜੋ ਕਿ ਬੜੇ ਧਰਮੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ) ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨ ਦੁਖ ਪਾਵੇਗਾ?: {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਆਪਦਾ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ....... ਦਰੋਗੇ ਨੇ ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੇ ਅਗੇ ਕੁਛ ਕਿਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਨੂੰ ਫੇਰ ਕ੍ਰੋਧ ਆਗਿਆ ਅਰ ਓਸਨੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਵਲ ਦੇਖਕੇ ਕਿਹਾ:- {{gap}}ਮੈਂ ਇਤਨਾ ਸਿਰ ਖਪਾਇਆਹੈ ਪਰਆਪਦੀ ਪਰੰਤੂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ, ਹਛਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ ਸੋ ਕਰੋ ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂਕਿਸੇ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਨਾ ਰਖੋ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਨਾਂ ਦੇ ਮਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪਨੂੰ ਇਕ ਚਿੜੀ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਨਿਸਚਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਥੇ ਹਵਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਓਥੇ ਬੀਰੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਏਯਾਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੀਸੇ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਚਿੱਠੀ ਕੱਢਕੇ ਦਰੋਗੇ ਦੇ ਹਥ ਦਿੱਤੀ ਅਰ ਕਿਹਾ ਸੁਣੋ ਅਜ ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਤਾ ਉਠਿਆ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਤਵੀਤ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਗ਼ਲ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਫ! ਜਿਸਦੇ ਅਧੀਨ ਏਹੋ ਜੇਹੇ ਏਯਾਰ ਹਨ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਝਗੜਨਾ ਆਪਣੇ ਹਥੀਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਸੱਦਣੀ ਹੈ। {{gap}}ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਡਰਦਿਆਂ ੨ ਓਹ ਚਿੱਠੀ ਇੰਦਰ ਦੇਵ<noinclude></noinclude> 3y9bwid4truzgkxcdgueo1m38o3u56t 250 71729 217743 216186 2026-05-12T13:30:39Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੧੯)}}</noinclude> ਪਾਸੋਂ ਲੈਕੇ ਪੜ੍ਹੀ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। {{gap}}ਇੰਦਰਦੇਵ-ਤੁਸਾਂ ਇਹ ਨਾਂ ਸਮਝਨਾ ਕਿ ਅਜੇਹੇ ਗੁਪਤ ਅਸਥਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚੋਂ ਲੁਕੋ ਹੋਏ ਹੋ ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਏਯਾਰ, ਬੁਧੀਵਾਨ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ। ਪਰੰਤੂ ਬੁਰਿਆਈ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਰਿਹਾ ਅਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਅਜ ਤਕ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡਾ ਟਾਕਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀ ਇਹ ਨਾਂ ਸਮਝਨਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ। ਦੁਸ਼ਟ ਦਰੋਗੇ ਨੂੰ ਨੂੰ ਰੋਹਤਾਸ ਗੜ੍ਹ ਦੇ ਤਹਿਖਾਨੇ ਵਿਚੋਂ ਕਢ ਲੈਜਾਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੈ ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਇਹ ਬੜੀ ਬੁਧਵਾਨੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜ ਤਕ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ੍ਰੀ ਮਾਨ ਤੇਜ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਸ਼ਟ ਦਰੋਗੇ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਜਾਣ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਖਿਮਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਕਾਰਨ ਇਹ ਕਿ ਓਹ ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰਭਾਈ ਹੈ ਸੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਛ ਨਾ ਕੁਛ ਉਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਜਰੂਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਓਹ ਨੀਚ ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰਭਾਈ ਕਹਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਛਾ ਜੋ ਕੁਛ ਕੀਤਾ ਸੋ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ, ਦਰੋਗਾ ਯਾ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋਗੇ, ਪੱਖ ਕਰੇਗੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੈਦ ਵਿਚੋਂ ਕਢ ਲੈਜਾਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਚੰਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਰ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨਾਰ ਦੇ ਤਹਿਖਾਨੇ ਵਿਚ<noinclude></noinclude> mdtvx4yglnhwagd0bzoxgb4qdw0e7mq 250 71730 217744 216187 2026-05-12T13:36:32Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੮੦)}}</noinclude> ਹੱਥ ਕੜੀ ਥੋੜੀ ਸਹਿਤ ਬੈਠੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਹਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨੇਕੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਈਮਾਨ ਦਾਰੀ ਨਾਲ ਰਹੋਗੇ ਤਾਂ ਈਸ਼੍ਵਰ ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਸੀ ਲੋਕ ਭੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਨੇਕ ਅਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਭੀ ਸੁਣ ਲਵੋ। ਦੋ ਤਲਿਸਮੀ ਖੰਜਰ ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹਨ ਨਾਗਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਰੋਗੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹੈ ਸੋ ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਛ ਨਾਂ ਕਹੋ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਜੋ ਸਾਡਾ ਖੰਜਰ ਹੈ ਸੋ ਅਸੀ ਆਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ। ਪਰ ਨਾਗਰ ਦੇ ਪਾਸ ਜੋ ਤਲਿਸਮੀ ਖੰਜਰ ਹੈ ਓਹ ਤੁਹਾਡੇ ਇਕ ਏਯਾਰ ਕੋਲ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਲਾਲ ਬਣਕੇ ਨਾਗਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆਇਆ ਹੈ। ਓਹ ਖੰਜਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਓਹ ਖੰਜਰ ਸਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੋ ਅਸੀਂ ਕਲ ਦੁਪੈਹਰ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅਗੇ ਮਿਲਾਂਗੇ ਜੇ ਤੁਸੀ ਓਹ ਤਲਿਸਮੀ ਖੰਜਰ ਲੈਕੇ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੋਗੇ ਤਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਨਾ ਤਾ ਵਰੋਗੇ ਤੇ ਮਾਇਆ ਰਾਣੀ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ ਫੇਰ ਜੋ ਕੁਛ ਹੋਵੇਗਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਿਤੀ ੧੩ ਪ੍ਰਿਥਮ ਰਿਤੂ ਆਪਨੂੰ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੰਮਤ ੪੪੨ - ਇਕ ਬਾਲਕ "ਭੈਰੋਂਸਿੰਘ ਏਯਾਰ" ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਰੋਗੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਦੇ ਹੱਥ ਦਿਤੀ,<noinclude></noinclude> 8rr4f8rjgfbjtg7xn2zqgpc7rwgzu6e 250 71731 217745 216188 2026-05-12T14:23:23Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੮੧)}}</noinclude> ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਰੋਗੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੀਲਾ ਪੈਗਿਆ ਸੀ ਅਰ ਓਹ ਆਪਣੇ ਭਵਿਖਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਮਾਰਨ ਕਰਕੇ ਅਧਮੋਇਆ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੈਰੋਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਵਿਚ ਤਲਿਸਮੀ ਖੰਜਰ ਦਾ ਵਰਨਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦਰੋਗੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਦੇ ਹਥਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਸਚ ਮੁਚ ਤਲਿਸਮੀ ਖੰਜਰ ਦੇ ਜੋੜ ਦੀ ਮੁੰਦਰੀ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਸੋ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸਚਾ ਹੋਗਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਗੱਲ ਉਸਤੋਂ ਲੁਕੀ ਛਿਪੀ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ। ਦਰੋਗਾ ਏਨਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਕੁਛ ਚਿਰ ਸਿਰ ਝੁਕਾਈ ਖਲੋਤਾ ਰਿਹਾ, ਅਰ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਲ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਛੇਕੜ ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ:-ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਪਦ ਨੇ ਆਪਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਅਰ ਇਸਦਾ ਭਾਵ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਸਮਝ ਗਏ ਹੋਵੋਗੇ? {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਜੀ ਹਾਂ {{gap}}ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ-ਹਵਾ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਓਸਨੂੰ ਹੁਣੇ ਬਾਹਰ ਕਢਵਾ ਦੇਂਦਾ ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਪ ਮੇਰੇ ਗੁਰ ਭਾਈ ਹੋ ਮੈਂ ਆਪਨੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮੋਹਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਏਥੇ ਰਹਿਕ ਆਪਣਾ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਸੋਚ ਲਵੋ ਫੇਰ ਜੋ ਮਰਜੀ ਹੋਵੇ ਸੋ ਮੈਨੂੰ ਦਸੋ। ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰਖਣਾ ਕਿ ਜੇ ਆਪ ਦੀ ਨਿਯਤ ਚੰਗੀ ਰਹੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਦੀ ਵਲੋਂ ਕੈਹਕੇ ਆਪਦਾ ਅਧ ਖਿਮਾ ਕਰੌਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਬੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੈਥੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਣ<noinclude></noinclude> c4kyhsg35t6oez3vk4f0xihbnfecr8l 250 71732 217748 216189 2026-05-12T15:09:44Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(83)}}</noinclude> ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਨ ਰਖਣੀ। {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਕੀ ਆਪ ਇਹ ਤਲਿਸਮੀ ਖੰਜਰ ਭੈਰੋਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੋਗੇ? {{gap}}ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ-ਹਾਂ ਕੀ ਆਪਨੂੰ ਕੁਛ ਸੰਦੇਹ ਹੈ? ਸ਼ੋਂਕ! {{gap}}ਦਰੋਗੇ ਨੇ ਫੇਰ ਹੋਰ ਕੁਛ ਨ ਕਿਹਾ ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ ਉਠਕੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਅੱਗੇ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਦਰੋਗੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਦਸੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਹੈ? ਨਾਗਰ ਤੋਂ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਬਦਲਾ ਲਿਆ ਸੂ! {{gap}}ਦਰੋਗਾਂ-ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਨੇ ਮਾਫ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਕੋਈ ਸਹਾਇਤਾ ਨ ਮੰਗਣੀ ਇਹ ਕਹਿਕੇ ਦਰੋਗੇ ਨੇ ਓਹ ਸਭ ਗਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਭੈਰੋਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਦਾ ਹਾਲ ਭੀ ਦਸਿਆ। ਮਾਯਾ:-(ਹਾਉਕਾ ਭਰਕੇ ਅਰ ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਕਿ ਕਿਤੇ ਦਾਰੋਗਾ ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਆਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਹੀ ਨ ਛਡ ਦੇਵੇ) ਸ਼ੋਂਕ! ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਤਾਂ ਕੁਛ ਭੀ ਨ ਨਿਕਲਿਆ ਬੜਾ ਹੀ ਡਰਪੋਕ ਹੈ। ਹਾਂ ਓਹ ਨਿਰਾ ਖਾ ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਸੌਂ ਰਹਿਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਦਮ ਤੇ ਯਤਨ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਓਹ ਨਹੀਂ ਜਾਂਣਦਾ ਕਿ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤਿਆਂ ਕੀ ਕੁਛ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੇਖੋ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸਾਂ ਤੇ ਉੱਦਮ ਕੀਤਿਆਂ ਕੀ ਬਣ ਗਈ। ਹੁਣ ਜੇ ਜਰਾ ਬਿਪਤਾ ਆਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿੰਓ ਘਬਰਾਵਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਰਖੋ ਦੇਖੋ ਤਾਂ ਸਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੇਹਾ ਨਾਚ ਨਚਾਉਦੀ ਹਾਂ ਹੁਣ ਆਪ ਏਥੋਂ<noinclude></noinclude> mu9c1egd8qqv9i63ro52oz8u9z9d0jm 217753 217748 2026-05-12T15:22:18Z Gurjit Chauhan 1821 217753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੯੨)}}</noinclude> ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਨ ਰਖਣੀ। {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਕੀ ਆਪ ਇਹ ਤਲਿਸਮੀ ਖੰਜਰ ਭੈਰੋਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੋਗੇ? {{gap}}ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ-ਹਾਂ ਕੀ ਆਪਨੂੰ ਕੁਛ ਸੰਦੇਹ ਹੈ? ਸ਼ੋਂਕ! {{gap}}ਦਰੋਗੇ ਨੇ ਫੇਰ ਹੋਰ ਕੁਛ ਨ ਕਿਹਾ ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ ਉਠਕੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਅੱਗੇ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਦਰੋਗੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਦਸੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਹੈ? ਨਾਗਰ ਤੋਂ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਬਦਲਾ ਲਿਆ ਸੂ! {{gap}}ਦਰੋਗਾਂ-ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਨੇ ਮਾਫ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਕੋਈ ਸਹਾਇਤਾ ਨ ਮੰਗਣੀ ਇਹ ਕਹਿਕੇ ਦਰੋਗੇ ਨੇ ਓਹ ਸਭ ਗਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਭੈਰੋਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਦਾ ਹਾਲ ਭੀ ਦਸਿਆ। ਮਾਯਾ:-(ਹਾਉਕਾ ਭਰਕੇ ਅਰ ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਕਿ ਕਿਤੇ ਦਾਰੋਗਾ ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਆਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਹੀ ਨ ਛਡ ਦੇਵੇ) ਸ਼ੋਂਕ! ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਤਾਂ ਕੁਛ ਭੀ ਨ ਨਿਕਲਿਆ ਬੜਾ ਹੀ ਡਰਪੋਕ ਹੈ। ਹਾਂ ਓਹ ਨਿਰਾ ਖਾ ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਸੌਂ ਰਹਿਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਦਮ ਤੇ ਯਤਨ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਓਹ ਨਹੀਂ ਜਾਂਣਦਾ ਕਿ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤਿਆਂ ਕੀ ਕੁਛ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੇਖੋ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸਾਂ ਤੇ ਉੱਦਮ ਕੀਤਿਆਂ ਕੀ ਬਣ ਗਈ। ਹੁਣ ਜੇ ਜਰਾ ਬਿਪਤਾ ਆਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿੰਓ ਘਬਰਾਵਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਰਖੋ ਦੇਖੋ ਤਾਂ ਸਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੇਹਾ ਨਾਚ ਨਚਾਉਦੀ ਹਾਂ ਹੁਣ ਆਪ ਏਥੋਂ<noinclude></noinclude> il1bxtm6env243j5eq2lgfkg0u795jm 250 71733 217752 216190 2026-05-12T15:21:23Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੯੩)}}</noinclude> ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿੱਕਲ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ। {{gap}}ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਲੀ ਗਲ ਦਾ ਅਸਰ ਚਿਰਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਖੋਟਾ ਮੰਤ੍ਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੋਟੀਆਂ ਗਲਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਦਰੋਂਗੇ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੋਗਿਆ ਦਿਨ ਚੜਦੇ ਹੀ ਇੰਦ੍ਦੇਵ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਅਰਥਾਤ ਮਾਯਾ ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਦਰੋਗਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਚੁਪ ਚੁਪਾਤੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹਨ। {{center|{{xxxx-larger|ਦਸਵਾਂ ਕਾਂਡ}}}} {{gap}}ਦੋਪਹਿਰ ਦੀ ਕੜਾਕੇ ਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋਕੇ ਇਕ ਨਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੰਘਣੇ ਬਿਛਾਂ ਹਨਾਂ ਦੋ ਆਦਮੀ ਬੈਠੇ ਗਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਤਾਂ ਉਹ ਨੱਕ ਵੱਢਿਆ ਦਰੋਗਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਸ੍ਰੀ ਮਾਯਾ ਰਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਭੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਦੇ ਘਰੋਂ ਚੁਪ ਚੁਪਾਤੇ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ, ਅਰ ਹੁਣ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਸਮੇਤ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਲੈਣ ਦੀ ਗੋਂਦ ਗੁੰਦ ਰਹੇ ਹਨ। {{gap}}ਮਾਯਾ:-ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਛ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਲੈਣਾ ਦੇਵੋ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਭੀ ਸਿਝ ਲਵਾਂਗੀ। {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਮੈਨੂੰ ਭੀ ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਤੇ ਬੜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਹੈ ਨਕਾਰੇ ਨੇ ਅਜੇਹੇ ਕੁਵੇਲੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ। ਹੱਛਾ ਹੁਣ ਇਹ ਸੋਚੋ ਕਿ ਬੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕੌਣ ੨ ਵੈਰੀ ਹੈ ਅਰ ਓਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸਤਰਾਂ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਓਂਕਿ ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਇਹ ਕੰਮ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮੰਡਲੀ<noinclude></noinclude> bvgagyjmgcbg3t4cgewc3ozdsqbb3tm 217754 217752 2026-05-12T15:22:50Z Gurjit Chauhan 1821 217754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੯੩)}}</noinclude> ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿੱਕਲ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ। {{gap}}ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਲੀ ਗਲ ਦਾ ਅਸਰ ਚਿਰਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਖੋਟਾ ਮੰਤ੍ਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੋਟੀਆਂ ਗਲਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਦਰੋਂਗੇ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੋਗਿਆ ਦਿਨ ਚੜਦੇ ਹੀ ਇੰਦ੍ਦੇਵ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਅਰਥਾਤ ਮਾਯਾ ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਦਰੋਗਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਚੁਪ ਚੁਪਾਤੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹਨ। {{center|{{xx-larger|ਦਸਵਾਂ ਕਾਂਡ}}}} {{gap}}ਦੋਪਹਿਰ ਦੀ ਕੜਾਕੇ ਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋਕੇ ਇਕ ਨਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੰਘਣੇ ਬਿਛਾਂ ਹਨਾਂ ਦੋ ਆਦਮੀ ਬੈਠੇ ਗਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਤਾਂ ਉਹ ਨੱਕ ਵੱਢਿਆ ਦਰੋਗਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਸ੍ਰੀ ਮਾਯਾ ਰਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਭੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਦੇ ਘਰੋਂ ਚੁਪ ਚੁਪਾਤੇ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ, ਅਰ ਹੁਣ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਸਮੇਤ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਲੈਣ ਦੀ ਗੋਂਦ ਗੁੰਦ ਰਹੇ ਹਨ। {{gap}}ਮਾਯਾ:-ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਛ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਲੈਣਾ ਦੇਵੋ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਭੀ ਸਿਝ ਲਵਾਂਗੀ। {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਮੈਨੂੰ ਭੀ ਇੰਦ੍ਰਦੇਵ ਤੇ ਬੜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਹੈ ਨਕਾਰੇ ਨੇ ਅਜੇਹੇ ਕੁਵੇਲੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ। ਹੱਛਾ ਹੁਣ ਇਹ ਸੋਚੋ ਕਿ ਬੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕੌਣ ੨ ਵੈਰੀ ਹੈ ਅਰ ਓਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸਤਰਾਂ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਓਂਕਿ ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਇਹ ਕੰਮ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮੰਡਲੀ<noinclude></noinclude> 7j2ox1k3okmvcnfzz408646inzejnlo 250 71734 217756 216191 2026-05-12T15:31:43Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੯੪)}}</noinclude>ਵਧਾਈਯੇ। {{gap}}ਮਾਯਾ:-ਹਛਾ ਤੁਸੀਂ ਓਨਾਂ ਦੇ ਨਾਉ ਤਾਂ ਲਵੋ ਅਰ ਇਹ ਭੀ ਦਸੋ ਜੁ ਐਸ ਸਮੇਂ ਕਿਥੇ ਹਨ? {{gap}}ਦਰੋਗਾ-(ਸੋਚਕੇ) ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਵਦੱਤ, ਭੀਮਸੈਨ ਤੇ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਇਕ ਮਾਧਵੀ, ਦੋ ਦਿਗ ਬਿਜੈ ਸਿੰਘ ਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲ੍ਯਾਣ ਸਿੰਘ, ਤਿੰਨ ਸ਼ੇਰ ਅਲੀ ਖਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਚਾਰ ਤੇ ਓਸਦੇ ਅਣਗਿਨਤ ਸਾਥੀ। ਮਾਯਾ:-ਠੀਕ ਹੈ ਇਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਅਸੀ ਬੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਓਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਮਲੋਕ ਪੁਚਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਰ ਇਹ ਲੋਕ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇਣਗੇ ਪਰ ਸ਼ੋਕ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਅਲੀ ਖਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਸਭ ਕੈਦ ਹਨ। ਹਾਂ ਇਹ ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਕਿਸਨੇ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਸੀ? {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲਗ ਚੁਕਾ ਹੈ ਕਿ ਭੂਤ ਨਾਥ ਨੇ ਰੂਹਾ ਬਣਕੇ ਓਸਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿਤਾ ਸੀ ਅਰ ਹੁਣ ਓਹ ਕਮਲਨੀ ਦੇ ਤਲਿਸਮੀ ਤਲਾਓ ਵਾਲੇ ਮਕਾਨ ਵਿਚ ਕੈਦ ਹੈ ਮਾਧਵੀ ਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਭੀ ਓਥੇ ਹੀ ਕੈਦ ਹਨ। {{gap}}ਮਾਯਾ:-ਉਸ ਮਕਾਨ ਵਿਚੋਂ ਛੁਡਾਉਣਾ ਜਰਾ ਔਖਾ ਹੈ ਸੋ ਭੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਦ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਕੋਈ ਏਯਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। {{gap}}ਦਰੋਗਾ-(ਅਚਾਣਕ ਕੋਈ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਣ ਤੇ) ਹਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਤਾਂ ਪੁਛਣਾ ਭੁਲ ਹੀ ਗਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਏਯਾਰ ਬਿਹਾਰੀ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਕਿਥੇ ਹਨ? ਮਲੂਮ ਹੁੰਦਾ<noinclude></noinclude> a1hpcvw9kjqcn800kxnf22j6021k1h2 250 71735 217758 216192 2026-05-12T15:48:10Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੯੫)}}</noinclude> ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਭੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਜਮਾਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਤਨਾ ਫਸਾਦ ਮਚੇ ਅਰ ਤੂੰ ਨੱਸ ਨਿਕਲੇ ਇਹ ਕੋਈ ਸਾਧਾਰਨ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਖਬਰ ਤੇਰੇ ਏਯਾਰਾ ਨੂੰ ਨ ਹੁੰਦੀ, ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਜਰੂਰ ਕਾਰਨ ਹੈ। {{gap}}ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈਗਈ ਕਿ ਦਰੋਗੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਓਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਓਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਦਰੋਗੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮਲੂਮ ਹੋਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁਟਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹ ਬੜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੈ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਨਿਜ ਦੇ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਅਧੋਂ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਕਰਾਂ? ਬਹਾਨਾ ਕਰਨਾ ਭੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲਗ ਚੁਕਾ ਹੈ ਜੇ ਕਿਤੇ ਲੀਲਾ ਭਾਂਡਾ ਭੰਨ ਦੇਵੇ ਅਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਫੇਰ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਹਛਾ ਜੋ ਹੋਊ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਹੁਣ ਤਾਂ ਗੱਲ ਲੁਕਾਉਣੀ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। {{gap}}ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਸਿਰ ਝੁਕਾਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਅਰ ਦਰੋਗਾ ਭੀ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਮਾਯਾ ਰਾਣੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਅਰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਤਕ ਚੁਪ ਕਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਫੇਰ ਓਸਨੇ ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:- {{gap}}ਤੂੰਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਕਿਉਂ<noinclude></noinclude> mfh8y313v16xzn02u2i2zyi8opw6a2i 217759 217758 2026-05-12T15:48:53Z Gurjit Chauhan 1821 217759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੯੫)}}</noinclude> ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਭੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਜਮਾਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਤਨਾ ਫਸਾਦ ਮਚੇ ਅਰ ਤੂੰ ਨੱਸ ਨਿਕਲੇ ਇਹ ਕੋਈ ਸਾਧਾਰਨ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਖਬਰ ਤੇਰੇ ਏਯਾਰਾ ਨੂੰ ਨ ਹੁੰਦੀ, ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਜਰੂਰ ਕਾਰਨ ਹੈ। {{gap}}ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈਗਈ ਕਿ ਦਰੋਗੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਓਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਓਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਦਰੋਗੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮਲੂਮ ਹੋਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁਟਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹ ਬੜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੈ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਨਿਜ ਦੇ ਏਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਅਧੋਂ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਕਰਾਂ? ਬਹਾਨਾ ਕਰਨਾ ਭੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲਗ ਚੁਕਾ ਹੈ ਜੇ ਕਿਤੇ ਲੀਲਾ ਭਾਂਡਾ ਭੰਨ ਦੇਵੇ ਅਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਫੇਰ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਹਛਾ ਜੋ ਹੋਊ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਹੁਣ ਤਾਂ ਗੱਲ ਲੁਕਾਉਣੀ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। {{gap}}ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਸਿਰ ਝੁਕਾਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਅਰ ਦਰੋਗਾ ਭੀ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਮਾਯਾ ਰਾਣੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਅਰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਤਕ ਚੁਪ ਕਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਫੇਰ ਓਸਨੇ ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:- {{gap}}ਤੂੰਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਕਿਉਂ<noinclude></noinclude> l8lewygxc73ye4ikzk1pdveut1lc6mh 250 71736 217761 216193 2026-05-12T16:02:30Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" />{{center|(੯੬)}}</noinclude> ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੀ? {{gap}}ਮਾਯਾਰਾਣੀ-ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਕੁਛ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਏਯਾਰਾਂ ਨੇ ਅਜੇਹੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿਤਾ ਹੈ। {{gap}}ਦਰੋਗਾ-ਹੱਛਾ ਪਤਾ ਤਾਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਓਹ ਆਪੇਚਲੇਗਏਹਨ {{gap}}ਮਾਯਾ:-ਹਾਂ ਏਹੋ ਗੱਲ ਹੈ ਹਛਾ ਹੁਣ ਇਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨ ਕਰੋਂ। ਛੇਤੀ ਸੋਚੋ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਏ ਅਸੀ ਕਿਥੇ ਜਾਕੇ ਠਹਿਰੀਏ? {{gap}}ਦਰੋਗਾ- ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੇਰ ਅਲੀ ਖਾਂ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਅਲੀ ਬੜਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਲੜਾਕਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। {{gap}}ਮਾਯਾ:-ਮੈਂ ਧਨ ਨਾਲ ਓਸਦਾ ਘਰ ਭਰ ਦੇਵਾਂਗੀ ਫੇਰ ਤਾਂ ਓਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਜਾਵੇਗਾ ਅਰ ਤਕੜਾ ਫੌਜ ਬਨਾਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਜਾਵੇਗਾ ਮੈਂ ਆਪਨੂੰ ਕਹਿ ਚੁਕੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦਸ਼ਾ ਵਿਚ ਭੀ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਕੋਈ ਘਾਟਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। {{gap}}ਦਰੋਗਾ—ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵਗੜ੍ਹੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਹਛਾ ਹੁਣ ਢਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ (ਤ੍ਰਬੁਕਕੇ) ਹੈਂ। ਇਹ ਕੀ! (ਔਹ ਦੇਖ) ਉਸ ਝਾੜੀ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਿਕਲਕੇ ਇਸ ਪਾਸੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੈਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਮਲੂਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਦੇਖਕੇ)ਹੈ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਹੀ! ਦੇਖ! ਦੇਖ!! ਹੋਰਭੀ ਆਦਮੀ ਉਸਦੇ ਪਿਛੇ੨ ਝਾੜੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹਨ। {{gap}}ਮਾਯਾਰਾਣੀ ਨੇ ਤ੍ਰਬਕ ਕੇ ਓਸ ਪਸੇ ਵੇਖਿਆ ਅਰ ਹਸਦੀ ਹੋਈ ਉਠ ਖਲੋਤੀ॥ ਇਤਿ॥ {{center|[ਅਗੇ ਦੇਖੋ ਭਾਗ ਯਾਰਵਾਂ]}}<noinclude></noinclude> 09d53rlxzf58jnku9o1vebatguqkb4q 250 71737 217762 216194 2026-05-12T16:03:07Z Gurjit Chauhan 1821 /* ਸੋਧਣਾ */ 217762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gurjit Chauhan" /></noinclude><noinclude></noinclude> nfkx7kjchbslvvj7z56zx9233zrntlp 250 71891 217746 216555 2026-05-12T14:41:56Z Jalseerat Aman 2446 /* ਸੋਧਣਾ */ 217746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jalseerat Aman" /></noinclude>{{Block center|<poem>{{right|੨੫.}} ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਵਾ ਵੱਜਿਆ ਮਾਰੂ ਕੁਹਮਕਿ ਲੈ ਕਰਿ ਭਾਰੀ। ਅੱਗੇ ਹਿੰਦੂ ਮੁੱਲਾਂ ਲੜਦੇ ਦੇਖ ਅਸਾਡੀ ਵਾਰੀ। ਦਾਰੂ ਸੀਸਾ ਬਹੁਤ ਮੰਗਾਹੋ ਕਰਸਾਂ ਵਡੀ ਗੁਬਾਰੀ। ਕਹੁ ਜੀ ਦਰਸਨ ਜੇ ਮੁੜੇ ਨ ਮੂਲੇ ਅਕਲ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀ॥੩੬॥ ਦੇਵਾ ਲਸ਼ਕਰ ਭਇਆ ਇਕੱਠਾ ਬਾਹਰਿ ਡੇਰੇ ਪਾਏ। ਤੰਬੂ ਤੇ ਸ਼ਦੀਆਨੇ ਜੀ ਕਹੁ ਝੰਡੇ ਖੜਕਾਏ। ਲਾਹਾਨੂਰ ਵਿਚਿ ਗੱਡੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਸੀਸਾ ਗੋਲੀ ਆਏ। ਦਰਸ਼ਨ ਲਸ਼ਕਰ ਝੜ ਬਦਲ ਹੋਈ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਪਾਇਆ ਜਾਏ॥੩੭॥ ਤੀਨ ਕੋਹ ਤੇ ਪਉਂਦੇ ਡੇਰੇ ਧੂਆਂ ਧਾਰੁ ਦਿਸੀਵੈ। ਮੁਗਲ ਪਠਾਣ ਕੁਰੈਸ਼ੀ ਸਈਅਦ ਹਰ ਦਮ ਰਹਿੰਦੇ ਖੀਵੈ। ਅੱਗੇ ਡਾਇਣ ਚੱਕੁ ਸੁਣੀਂਦਾ ਕਉਣ ਮਰੈ ਕਉਣ ਜੀਵੈ। ਦਰਸਨ ਪਾੜ ਅਵੱਲਾ ਪਾਟਾ ਕਿਉਂਕਰਿ ਕੋਈ ਸੀਵੈ॥੩੮॥ ਦੇਵੇ ਮੋਰਚੇ ਜਾਇ ਬਣਾਏ ਮਿਲੇ ਜਮਾਤਾਂ ਵਾਲੇ। ਵਾਹਰ ਦੇਵੇ ਸਭ ਬੁਲਾਈ ਕੁਝ ਭਾਈ ਕੁਝ ਸਾਲੇ। ਵਾਹਰ ਮੁਹਰਿ ਲੜੇ ਨ ਮੂਲੇ ਸੋ ਗੀਦੀ ਮੂੰਹ ਕਾਲੇ। ... ... ... ... ... ... ...॥੩੯॥ ਤਾ ਬੱਧੋ ਨੇ ਪਰ੍ਹਾ ਘੱਤੋ ਨੇ ਘੇਰਾ ਨੱਸਿ ਨ ਕੋਈ ਜਾਏ। ਤੀਰ ਬੰਦੂਕਾਂ ਲੱਗੀ ਛਹਿਬਰ ਅੰਤ ਨਾ ਪਾਇਆ ਜਾਏ। ਛੁਟਨਿ ਤੋਫ਼ਾਂ ਦਾਰੂ ਸੀਸਾ ਸੂਰਜ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵੈ। ਕਹੁ ਜੀ ਦਰਸਨ ਸਿੰਘ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਜਸ ਗਾਵੈ॥੪੦॥ ਪਹਰ ਅਢਾਈ ਭੇੜਾ ਹੋਇਆ ਸੁਣਿਆ ਸਭ ਲੁਕਾਈ। ਹੁਕਮ ਸੱਚੇ ਸਾਹਿਬੁ ਕਾ ਆਇਆ ਫੌਜ ਨਾ ਜਾਣਾ ਪਾਈ। ਸੁਤੇ ਸਿੰਘ ਜਗਾਏ ਸਤਿਗੁਰ ਹੋਇਆ ਆਪ ਸਹਾਈ। ਕਹੁ ਜੀ ਦਰਸਨ ਸਿੰਘ ਚਉਣੇ ਹੋਏ ਸਭਨਾ ਫਤੇ ਬੁਲਾਈ॥੪੧॥ Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org</poem>}}<noinclude></noinclude> tmm3iyvpuj0btq49x7gdy6o8m3icfal 250 71892 217747 216556 2026-05-12T14:51:09Z Jalseerat Aman 2446 /* ਸੋਧਣਾ */ 217747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jalseerat Aman" /></noinclude>{{Block center|<poem>੨੬. ਪਕੜਿ ਭਗਉਤੀ ਚਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲਿ ਸਭਾ ਉਠਿ ਹੋਈ। ਨਿੱਕੀ ਸੁੱਕੀ ਕੇਤੀ ਮਾਰੀ ਦੇਵਾ ਨਸਿ ਗਇਓਈ। ਤੀਨ ਕੋਹ ਤੇ ਕਤਲਾਮੁ ਕਰਿ ਮਾਰੇ ਨਾਲੇ ਲੋਟੀ ਹੋਈ। ਕਹੁ ਜੀ ਦਰਸਨ ਪਹੁਤੀ ਖਬਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਹੰਜੂ ਹਾਰ ਪਰੋਈ॥੪੨॥ ਖਾਨ ਖਨੀਮ ਅਕਾਬਰ ਮਾਰੇ ਦੇਵਾ ਹਥਿ ਨ ਆਇਆ। ਨਿਕੀ ਸੁੱਕੀ ਕੇਤੀ ਮਾਰੀ ਅੰਤ ਨ ਜਾਈ ਪਾਇਆ। ... ... ... ... ... ... ... ਕਹੁ ਜੀ ਦਰਸਨ ਪਹਿਲੋ ਦਾਰੂ ਸੀਸਾ ਕਬਜ਼ਿ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਆਇਆ।੪੩ ਵਡੇ ਵਡੇ ਅਕਾਬਰ ਮਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸਭ ਲੁਕਾਈ। ਲਾਹਾਨੂਰ ਦੇ ਦੇਖ ਮੁਸੱਦੀ ਸਭਨਾ ਊਂਧੀ ਆਈ। ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਦੇ ਹੋਈ ਜਮੀਅਤਿ ਫਿਰਿ ਜਾਇ ਸਡੀ ਲੁਕਾਈ। ਦਰਸਨ ਦੇਖ ਮੁਸੱਦੀ ਕੀਏ ਇਕੱਠੇ ਅਰਜ਼ ਹਜ਼ੂਰ ਲਿਖਾਈ॥੪੪॥ ਸ਼ਾਹ ਬਹਾਦਰ ਕਿਤਾਬਤ ਲਿਖੀ ਅਸਲਮ ਖਾਨ ਦੇ ਤਾਂਈ। ਅਕਲ ਤੁਮਾਰੀ ਖੋਈ ... ... ... ... ਘਰ ਨਾਨਕ ਕਾ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਤਿਸ ਪਰ ਤੇਗ ਉਠਾਈ। ਕਹੁ ਜੀ ਦਰਸਨ ਸਦਾ ਹਹਿ ਪੀਰੀ ਮੀਰੀ ਘਰਿ ਨਾਨਕ ਦੇ ਆਈ।੪੫ {{center|ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕੀ ਸੰਪੂਰਣ ਹੋਈ॥}} ਵਾਹਗੁਰੂ ਵਾਹਗੁਰੂ ਵਾਹਗੁਰੂ ਕੀ ਫਤੇ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਜਪਣਾ ਜਨਮ ਸਵਾਰਣਾ। ਭੁੱਲੋ ਚੁੱਕੇ ਬਖ਼ਸ਼ ਲੈਣਾ। ਸ੍ਰੀ ਵਾਹਗੁਰੂ ਜੀ॥ ਨਕਲ ਕੀਤੀ ਪੁਰਾਤਨ ਪੋਥੀ ਤੋਂ ਪਟਿਆਲੇ ਮਿਤੀ ੩੦ ਚੇਤ, ੨੦੦੬ ਬਿਕਰਮੀ ਅਨੁਸਾਰ ੧੨ ਅਪ੍ਰੈਲ, ੧੯੫੦ ਈਸਵੀ, ਦਿਨ ਬੁਧਵਾਰ {{right|ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ}} Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org</poem>}}<noinclude></noinclude> gjc6s8fjqd8d5qam8gajy31ezimbdmu 250 72289 217722 217717 2026-05-12T12:15:23Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|99||}}</noinclude>ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਮਾੜੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। {{gap}}ਸਾਡੇ ਕੁੱਝ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਨਇਆਕਾਕੰਡੇ [Nayakakande] ਦੇ ਇੱਕ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਮਤਾਗੋਡਾ [Dematagoda] ਦੇ ਇੱਕ ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜੋਤਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੈਰੀਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਭੂਤ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਭੂਤ ਦਾ ਨਾਂ ਕਾਲੂ ਕੁਮਾਰੀਆ ਸੀ। ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਫੀਸ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੈਰੀਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਾ ਬਦਲੀ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਪਮਨਕਾਡਾ [Pamankade] ਦੇ ਇੱਕ ਜੋਤਸ਼ੀ ਸਿਆਣੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਰੂਹ ਦੀ ਜਕੜ ਕੱਢਣ ਲਈ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਜਾਦੂਮਈ ਤੇਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਦੂਮਈ ਧਾਗਾ ਉਸਦੀ ਕਲਾਈ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। {{gap}}ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅਖੀਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਔਰਤ ਜੋਤਸ਼ੀ ਮੀਰੀਹਨਾ [Mirihana] ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪੱਤਰੀ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਕਈ ਸਹੀ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੈਰੀਨ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੈਰੀਨ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਉਛਾਲੀ ਕਰਵਾਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਫੀਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਜੈਰੀਨ ਨੂੰ ਕੁਛ ਪਿਆਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉਛਾਲੀ ਆਈ। ਪਰ ਬਿਮਾਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਟੁੱਟੀ ਨਹੀਂ। {{gap}}ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਟਾਲਾ [Wattala] ਵਿਖੇ ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਗਿਰਜੇ ਦੇ ਪਾਦਰੀ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਜੈਰੀਨ ਉੱਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਕਰਾਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਇਲਾਜ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਹੋਇਆ। {{gap}}ਜਿਵੇਂ ਗਲਾਸ ਦਾ ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕਟਾਰਾਗਾਮਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਟਾਰਾਗਾਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਮੂਰਛਤ ਹੋ ਗਈ। ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਦ ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਦ ਫਿਰ ਉਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। {{gap}}ਅਖੀਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਮੀਤਾਲੇ [Metale] ਤੋਂ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟੋਲੀ ਲਿਆਂਦੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੌਕੀਂ ਭਰੀ। ਚੌਂਕੀ ਦੌਰਾਨ ਜੈਰੀਨ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੈਰੀਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੁਰਗੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੀ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਮੁਰਗਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਘੰਟਾ ਭਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਰਹੀ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਜੈਰੀਨ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। {{gap}}ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਹਿਸ਼ੁਦਾ ਫੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਜਿਹੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਫੇਰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲ ਲਵਾਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਫੇਰ ਜੈਰੀਨ ਨੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਵੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। '''ਹਿਸਟਰੀ''' {{gap}}ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਮੈਂ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜੈਰੀਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ | ਜਦੋਂ<noinclude></noinclude> hf3x9bac17i9o2jenomaee6m80uej0e 250 72290 217724 217718 2026-05-12T12:23:29Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|100||}}</noinclude>ਉਹ ਉੱਪਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੰਦਾ। {{gap}}ਜੈਰੀਨ ਦੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਸਾੜੀ ਮਾਡਰਨ ਫੈਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ 44 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਲੱਗਦੀ ਇਸਤੋਂ ਕਿਤੇ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਔਰਤ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਕੋਲੀਕੁਟੂ [Koli Kuttu] ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਕੇਲੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਉਹ ਫੈਸ਼ਨੇਬਲ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਮਾਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਗੁਣ ਉਸਦੇ ਪੁਰਾਤਨਪੰਥੀ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਨ। {{gap}}ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸੰਮੋਹਕ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ ਮੇਰਾ ਘਰ ਮਾਤਾਰਾ ਵਿਖੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਾਤਾਰਾ ਕੌਨਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਹਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਗੈਰ ਇਸਾਈਆਂ ਵਾਸਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਲਾਸਾਂ ਲਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਸਾਈ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕਲਾਸਾਂ ਲਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਬੋਧੀ ਹਾਂ। {{gap}}ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਦੂਜੀ ਸ਼ਾਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਾਦੀ ਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਦੰਪਤੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਦੂਜੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਿੱਦਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਾਂਗੀ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੰਦਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਵੇਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸੌਂਦੀ ਹਾਂ। {{gap}}ਮੰਦਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਦਾ ਬੁੱਤ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਤਰਗਾਮਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਬੁੱਤ ਹੈ। ਬੁੱਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਤੇਲ ਦਾ ਇਕ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ | ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। {{gap}}ਪੈਸੇ ਧੇਲੇ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਅਸੀਂ ਠੀਕ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮਾਘ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। {{gap}}ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕਲੀ ਨੇ ਗਲਾਸ ਦਾ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਾਂ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਨਾਂ ਰੋਜ਼ (ਗੁਲਾਬ) ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰੌਲੀ [Rolly] ਉਸਨੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਹਿਰ ਕੀਤੀ। {{gap}}ਗਲਾਸ ਵਾਲੇ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ ਅਕਸਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਂਦਾ ਰਿਹਾ | ਕਦੇ ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਘਰੇ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਘਸੀਟਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜੱਫਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਰਾਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਿਆਂ ਦੰਦੀਆਂ ਵੀ ਵੱਢਦਾ। {{gap}}ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਆਪਣਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਾਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੇ ਦੰਦੀ ਵੱਢਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਵਿਖਾਇਆ। {{gap}}ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਆਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਿਆਲੂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਤ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। {{gap}}ਇਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਉਹ<noinclude></noinclude> 0w59hsp9kfkdt4b9grfzxwkr29d8e21 250 72291 217726 217719 2026-05-12T12:31:40Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|101||}}</noinclude>ਮੇਰੀ ਧੌਣ ਮਰੋੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਹ ਲਏ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠ ਕਰਮਵਾਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ, ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਸੌ ਰੁਪਏ ਰੱਖੇ। {{gap}}ਇਹ ਕੁਝ ਆਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਤੋਂ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰਾਮੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਨਾਲੋਂ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।” {{gap}}ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਪਰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। '''ਇਸਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ ?''' {{gap}}ਜਦੋਂ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ‘ਸਿਲੋਨ ਆਬਜ਼ਰਵਰ [Ceylon Observer] ਸੰਡੇ ਅਡੀਸ਼ਨ 12 ਜਨਵਰੀ 1964 ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਕੇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਪਾਡੁੱਕਾ [Padukka] ਵਿਖੇ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਕੇਸ ਇੱਕ ਸਕੂਲੀ ਲੜਕੀ ਲਤਾ [Latta] ਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਭਰਮ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੁਰਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਰੂਹ ਆਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। {{gap}}ਜਦੋਂ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਨੇ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਪੜ੍ਹ ਲਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਕੇਸ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ (ਪਤੀ) ਖੁਦ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। {{gap}}ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਹਿਮੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲੈਣਾ ਹਾਸੋਹੀਣਾ ਅਤੇ ਬੇਹੂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਹਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਗਲਾਸ ਜਾਂ ਸਟੋਵ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਤਲਬ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। {{gap}}ਜੈਰੀਨ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਗਲਾਸ ਦਾ ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿਆਦਾ ਭਾਵੁਕ ਕੁੜੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਜਿਸਦਾ ਦਿਮਾਗ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਵਾਂਗੂੰ ਹੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਭੂਤਾਂ-ਪਰੇਤਾਂ, ਜਾਦੂ-ਟੂਣਿਆਂ, ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਅਤੇ ਝਾੜਾ ਫਾਂਡਾ ਕਰਨ ਵਰਗੇ ਵਹਿਮੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਹਿਮਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਗਈ। {{gap}}ਭਾਵੇਂ ਗਲਾਸ ਉੱਪਰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਪਰ ਜੈਰੀਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਪੱਠਿਆਂ ਦੀ ਮਨੋਪ੍ਰੇਰਕ ਹਰਕਤ ਕਾਰਨ ਹੀ ਗਲਾਸ ਤੁਰਿਆ। ਇਹੋ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨੇ ਫਿਰ ਗਲਾਸ ਵਾਲਾ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਗਲਾਸ ਹਿੱਲ ਪਿਆ। {{gap}}ਮਿਸਟਰ ਭੰਡਾਰਨਾਇਕੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਬੂਨਵਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀ ਹੈ। ਜੈਰੀਨ ਖੁਦ ਆਪ ਗਲਾਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜਵਾਬ ਉਸਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੌਂਕ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁਚੇਤ ਮਨ ਨੂੰ ਖਬਰ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਅਚੇਤ ਮਨ ਦੀ ਕਾਢ ਸਨ। ਇਸ ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਸਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਰਮ ਮਨ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤ ਗਲਾਸ ਦਾ ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਤੰਤੂ (ਨਸਾਂ)<noinclude></noinclude> djblkjbj34362e9vvkqqbdou5opo2m7 217727 217726 2026-05-12T12:32:16Z Harchand Bhinder 2624 217727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|101||}}</noinclude>ਮੇਰੀ ਧੌਣ ਮਰੋੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਹ ਲਏ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠ ਕਰਮਵਾਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ, ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਸੌ ਰੁਪਏ ਰੱਖੇ। {{gap}}ਇਹ ਕੁਝ ਆਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਤੋਂ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰਾਮੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਨਾਲੋਂ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।” {{gap}}ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਪਰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। '''ਇਸਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ ?''' {{gap}}ਜਦੋਂ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ‘ਸਿਲੋਨ ਆਬਜ਼ਰਵਰ [Ceylon Observer] ਸੰਡੇ ਅਡੀਸ਼ਨ 12 ਜਨਵਰੀ 1964 ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਕੇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਪਾਡੁੱਕਾ [Padukka] ਵਿਖੇ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਕੇਸ ਇੱਕ ਸਕੂਲੀ ਲੜਕੀ ਲਤਾ [Latta] ਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਭਰਮ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੁਰਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਰੂਹ ਆਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। {{gap}}ਜਦੋਂ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਨੇ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਪੜ੍ਹ ਲਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਕੇਸ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ (ਪਤੀ) ਖੁਦ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। {{gap}}ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਹਿਮੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲੈਣਾ ਹਾਸੋਹੀਣਾ ਅਤੇ ਬੇਹੂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਹਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਗਲਾਸ ਜਾਂ ਸਟੋਵ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਤਲਬ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। {{gap}}ਜੈਰੀਨ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਗਲਾਸ ਦਾ ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿਆਦਾ ਭਾਵੁਕ ਕੁੜੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਜਿਸਦਾ ਦਿਮਾਗ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਵਾਂਗੂੰ ਹੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਭੂਤਾਂ-ਪਰੇਤਾਂ, ਜਾਦੂ-ਟੂਣਿਆਂ, ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਅਤੇ ਝਾੜਾ ਫਾਂਡਾ ਕਰਨ ਵਰਗੇ ਵਹਿਮੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਹਿਮਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਗਈ। {{gap}}ਭਾਵੇਂ ਗਲਾਸ ਉੱਪਰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਪਰ ਜੈਰੀਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਪੱਠਿਆਂ ਦੀ ਮਨੋਪ੍ਰੇਰਕ ਹਰਕਤ ਕਾਰਨ ਹੀ ਗਲਾਸ ਤੁਰਿਆ। ਇਹੋ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨੇ ਫਿਰ ਗਲਾਸ ਵਾਲਾ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਗਲਾਸ ਹਿੱਲ ਪਿਆ। {{gap}}ਮਿਸਟਰ ਭੰਡਾਰਨਾਇਕੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਬੂਨਵਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀ ਹੈ। ਜੈਰੀਨ ਖੁਦ ਆਪ ਗਲਾਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜਵਾਬ ਉਸਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੌਂਕ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁਚੇਤ ਮਨ ਨੂੰ ਖਬਰ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਅਚੇਤ ਮਨ ਦੀ ਕਾਢ ਸਨ। ਇਸ ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਸਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਰਮ ਮਨ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤ ਗਲਾਸ ਦਾ ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਤੰਤੂ (ਨਸਾਂ)<noinclude></noinclude> 6c4j72j08cco55s59ach7aea3jv3wpu 250 72292 217729 2026-05-12T12:39:33Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|102||}}</noinclude>ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿਗੜ ਗਿਆ। {{gap}}ਉਸਦੇ ਕਾਲਪਨਿਕ ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ [St.Jude] ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਹੁਲਾਰੇ ਇੱਕ ਕਾਮ-ਭੁੱਖੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਦੀ ਕਾਮ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੀ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਮ ਗਿਲਟੀਆਂ ਭਰ ਜੋਬਨ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਗਲਾਸ ਵਾਲੇ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਹ ਨੀਮ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਭਰਮ ਉਸ ਲਈ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸੱਚੇ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸੱਚੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਮਿਲਣੀਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਲੀਆਂ ਮਨਾਉਣਾ, ਗਰਭ ਦਾ ਠਹਿਰਨਾ, ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠ ਪੈਸਿਆਂ ਦਾ ਮਿਲਣਾ, ਅੰਗੂਠੀ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਦੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਆਦਿ ਸਭ ਜੈਰੀਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰਤੀ ਦੇ ਮਨੋ-ਭਰਮ (ਵਹਿਮ) ਸਨ। ਇੰਝ ਹੀ ਸ਼ਾਦੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾ ਗੁੰਮ ਹੋਣਾ, ਦੰਦੀਆਂ ਵੱਢਣਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਝਰੀਟਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈਣੇ ਆਦਿ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਅਸੰਤੁਲਤ ਸਖਸ਼ੀਅਤ ਵਜੋਂ ਕਾਰਨਾਮੇ ਸਨ। {{gap}}ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਬੰਦਾ ਇੱਕ ਦਿਮਾਗੀ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹਨਾਂ ਨੀਮ ਹਕੀਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਂਦਾ ਫਿਰੇ ਜਿਹੜੇ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਨ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਭਵ ਹੈ ਇੰਝ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਕਸਾਇਆ ਹੋਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੇ ਮਸਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। '''ਇਲਾਜ''' {{gap}}ਜੈਰੀਨ ਦਾ ਰੋਗ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਮਾਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਬੇਹੋਂਦ ਰੂਹ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ | ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਮ ਪਤੀ ਵਾਗੂੰ ਰੋਲ ਨਿਭਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਸਰੀਰਕ ਲੋੜ ਤੋਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਉਣਾ ਇੱਕ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਭਰ ਜੋਬਨ ਮੁਟਿਆਰ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀਆਂ। {{gap}}ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਿਯੋਜਨ ਕਲੀਨਿਕ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈ ਲਵੋ। ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਣਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਖੁਦਗਰਜ਼ੀ ਹੈ। {{gap}}ਜੇ ਜੈਰੀਨ ਸੰਗਾਊ ਅਤੇ ਇਖਲਾਕ ਭਰਪੂਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਪਾਲੀ ਪੋਸੀ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਲੋੜ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਛੁਪੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਰਮਾਂ ਅਤੇ ਵਹਿਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਇਸ ਜਰੂਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਮਨਘੜਤ ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ ਉਸਦੇ ਅਚੇਤ ਮਨ ਦਾ ਮਨਮੋਹਕ ਸ਼ਹਿਜਾਦਾ ਸੀ। {{gap}}ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਭੇਜਕੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਦੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਹਿਰੀ ਸੰਮੋਹਕ ਨੀਂਦ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ :- {{gap}}ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਮਿਲਣ ਦਾ ਆਖਰੀ ਮੌਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ<noinclude></noinclude> 9ukdtlyiapuu1590pfnq0ljp5je79oq 250 72293 217730 2026-05-12T12:43:03Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|103||}}</noinclude>ਹੁਣ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। {{gap}}ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਮੋਹਕ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਸੁਝਾਅ ਬਾਅਦ ਜੈਰੀਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਵੇਖੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਫਸੋਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਨਮੋਹਕ ਸ਼ਹਿਜਾਦੇ ਦੀ ਆਮਦ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਕ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਲਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਖਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਕੈਮਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ “ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਨਾਲ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੇਗਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੋਗੇ।” {{gap}}ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਆਪਣੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਹੀਨਾ ਕੁ ਬਾਅਦ ਮਿਸਟਰ ਅਤੇ ਮਿਸਿਜ਼ ਐਕਸ ਸਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਰਾਂਸ, ਸਪੇਨ ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਛਾਪਣ ਦੀ ਉਪਯੋਗਿਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ। {{gap}}“ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ?” ਜੈਰੀਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। {{gap}}“ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੰਤਣੀ ਬਣ ਗਈ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗਰਭ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।” ਮੈਂ ਆਖਿਆ।<noinclude></noinclude> di5rzoati6g95f4b1kcyuajupbhwzw3 217731 217730 2026-05-12T12:44:14Z Harchand Bhinder 2624 217731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|103||}}</noinclude>ਹੁਣ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। {{gap}}ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਮੋਹਕ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਸੁਝਾਅ ਬਾਅਦ ਜੈਰੀਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਵੇਖੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਫਸੋਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਨਮੋਹਕ ਸ਼ਹਿਜਾਦੇ ਦੀ ਆਮਦ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਸੰਵੇਦਕ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਲਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਖਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਕੈਮਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ “ਸੇਂਟ ਜਿਊਡ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਨਾਲ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੇਗਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੋਗੇ।” {{gap}}ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਮਿਸਟਰ ਐਕਸ ਆਪਣੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਹੀਨਾ ਕੁ ਬਾਅਦ ਮਿਸਟਰ ਅਤੇ ਮਿਸਿਜ਼ ਐਕਸ ਸਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਰਾਂਸ, ਸਪੇਨ ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਛਾਪਣ ਦੀ ਉਪਯੋਗਿਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ। {{gap}}“ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ?” ਜੈਰੀਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। {{gap}}“ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੰਤਣੀ ਬਣ ਗਈ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਗਰਭ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।” ਮੈਂ ਆਖਿਆ।<noinclude></noinclude> lak99bpdvakbi8clb9nqx86g5milwsx 250 72294 217732 2026-05-12T13:15:43Z Charan Gill 36 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 217732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude>♦ s . ■ 'V ' ■- ■> • - * . .* - •* * • • ,- - v /v --W r ' V- v - fV ^ . y £ ** -" ' f..AM ; ;-: ' . ' •' !- - . V -: 'S ' :>V" •'■ ^rv , ■ *• .' ‘ vv ^, "s S' . S ^ . ..-..is. - ._ 1 .V .. .V h - -w. -1 O **■............. • .'■'■*• •>- • -. • -i: ■ •- •■ A '-a r ., .w V^T*. ••* V. •' V^fcVfSV,.. • . •!#<-•. X - ^ y * -t •- . . » * ■’ •; r ■"• IS • v » .> - -- ■.? ■ ■ *.v "'• ' .«y j,. < •> .. i " " . * .'.1 -•• ■ - v f c - ;•-•?■••'•• -.. ? . 1; ' ,'v « --, i ' a ' «• ' * . ■ •' ' *' -v T . v • _ . ..•; v t- . /r - - * • <-t -V’ ■"l %-sw ;. • • ; •■•'• ‘ ' - «v < . ♦ ' •;• -■ ■ ■ % * *• . ir r ' T , -. .. :. v*V*. : • ,*m - .*• ■ T ■ ^ *v ' • A, - » SC ?*?*- • ■ *-*»c -• - ‘Af ’ .^S . • -~ ‘ / •; " ' ;' ’ v' , , r i _ r . - - - r ': •;-. ,; ^ x v - * v i v - ,' S .. * r“ ::• ,- ^ ■ '?K- *"". • 4 y-- -.* &. *.- -. “ * ' - :*•■ ''>. •■ - •- v ^ ;_ ‘ ; '; .-' . - f J»f *.. - ■ ■ - &• ■ ■ ■ : - ' : -. .,,. . •' ' ’’ ■ - ■ . ■r *; * rr ^ V ’ - . -, ■ '• • • .- .v s ; , ^ .’ " . - ' --“ • - ; - - * • ■ . • '«'■ ' r;, • , ■"■ ■ ■ '•• ■ •": ■ "' , ■ ••' A - : . - V v J v ,.' ; ,'V ' • ■ '._ v <«pS h Bi • ;■ ■ r . i S i i i ' ' .^ t A - '- ^ " fSL^f‘rJ2^v,.'v -I.,- a.,-X .•■ /.- j *- ’ ;• * / . -*V£. J t* r' P . •.•-.r .-J^ ^ • -" ■'A-"r!-;:”r.r-- ■•--V- - K £ S '- . , y ~ S f 'v ^ * ? '•■ ^ - ^ r^ •• ^ i T ^ |f*v ^ ;., v > - * &# . * • £ . . . . ' ; ,*■ ■ ~~ l' ~ • ; . . . . ^ r . ,."*■ ^ “* :^----r. ■* . - • • *‘f V ; -' '** ■ -••*)*••> ' : '■ " ' ^ ' •_ - >■ ' v ' : . - V- . -■*• ‘^ *,. *'T *" .'^Trt (. "*• ‘ ‘ 'r' - - *^ ’ ^v* #•• ' ' •■:‘M f y • '•. . . . . -•* ■•/-■■ “ ■ £ . ' •' /-V .. .X •. •■• y V ''. 't > :, v • ^ .:V ^ ;■ .. 7' ^ y a. ' ;. - r ..: n - . : ;% • • . : : :*• . r' yV-.-. " -v ' , ^ , : .i. y - • '• > ', . ^ ^ ^ . : . . ; ^ ; . v , , ; _ . !^ - ■ k , • •„ 1 ■„ •.. ; - r ; .: r v : '. ■ ..■ v '■ X^^:; •••'i?.r ^ ,-.v ' ■ ■ ■ ■ * x~ ir.i? .* + <‘ ■; ;■ .- ■■ > : • '* ■ *: '*•. '. - '■*• ■ - - V '. 5 * .+ ^ . '. .< ■ ,:. - - r ■ •■ . ' . ,,.,« .> •• ••• : • .'■ ' ',• • *' . ' " ; - 'v ' .-;.1; * -. •> '• / " ,-T". >* •'• -v'- ■ ■■ ;; : J . ■ • .- ,• _ . j ' S ' y - •. - .- ; . ■ ' .'' ; - . : . ■ - * i.sy7**>5i ■ ,< ** '- .. 'Tj.'. . . ^ .... ............. ' . - & .■ ■ ■ * • ? * “ " y - ' - r ; W •- .- '•■ ■■ ■- T a J ft& T ’ .iA'-; ''•■--:..;v ■'■ «»•>•• _"..•.* ••?-*’’ •- - ••* r .- ? ^ • ■ :■ ■ ■ ■ -■ '> • V : o v - ■• ... ,A . : V* ; a ^ - - •.-••■ •; - v . . . , : * ;. — ^ .. '. ' . . " A ’ " > c • •. .' J 'C '■ ■ • - ''* ' " ,• ; : ''^'4:;^.' i'' •:*•../ ■ •■•■: < v . - :. ^; ^ . - v . ^ ' • '} * « ? ■ ^•-.-;t •;-> . ■ -.v : • - w : : . ' . T r ” " ' - '■ .;.^ ^ . 4 . ; % *.-i r ? r .* ' r - : ^ : ^ • .'.'T ; '.’ ' ■.-.-, ' " r - ./■ ^ v ,,;^ -■ ;,. ■ .^ t y - . „ :r ' .^ f V - • . « •' V O /< , . ■ ' - y , '- ' ■ . .j .V- -- '..■- ' ' i a :/.-' '•■""■ --^'1 r - .x.^ .•■ . •' - • ; - ■' " 4 •'■ '/'■ ,r ■ /!.. ' ^ ' ' r' ■ • ••. •• ■ :- » '^ * & . * Z ~ ':,'* r '. '" 'J ..« ^ C ' a- - . '• V '^ '- ? 'v*-‘" v “” ’ ’ , : ” ;V •:--> 't;.^ <;A .^ ,.- ,»:. ■ '* : '. . -^v - '-Vi.. ,' ■ ,.... - , .. . . . ^ '•*‘ . . -'C* * _Tk‘ : •.. " T ;• • *-• - '' *X. .i' ^ / +• *„■ X'. ',:v'-s>. •’ ■x ■i%yy-jv:; .' ' ■£v:>'^w.... . •’' •■'■ •.,'* ‘ v.:r.- • • : : ■M.. '• > . / '* ^H5 ' .’ ■ ■-U;<y^:yp .■ '■ •■ '' - : « s ! - ' : ’ r ': ,; " . ; . . r . , * A... v - <•*■■ *"^**" -- , J?. • ri “ '■ > : .• /-“A. '"'■ ":/7 ^ ■ . .... •* ■'v« - *: kr ■, f(A: -*"■£&<noinclude></noinclude> 6oeg4g5xons98gdw9t9h1pvspbnxi4c 217733 217732 2026-05-12T13:16:07Z Charan Gill 36 ਸਫ਼ੇ ਨੂੰ ਖ਼ਾਲੀ ਕੀਤਾ 217733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> p0gnnux29pi744yakfchb0upqp4s65j 250 72295 217734 2026-05-12T13:16:28Z Charan Gill 36 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 217734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> p0gnnux29pi744yakfchb0upqp4s65j 250 72296 217735 2026-05-12T13:16:45Z Charan Gill 36 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 217735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> p0gnnux29pi744yakfchb0upqp4s65j 250 72297 217737 2026-05-12T13:17:12Z Charan Gill 36 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ ਖ਼ਾਲੀ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ 217737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> tw8mgj7tau7ifn972injndhu5stfk65 250 72298 217738 2026-05-12T13:18:27Z Charan Gill 36 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 217738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> p0gnnux29pi744yakfchb0upqp4s65j 250 72299 217739 2026-05-12T13:18:48Z Charan Gill 36 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 217739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> p0gnnux29pi744yakfchb0upqp4s65j 250 72300 217740 2026-05-12T13:19:06Z Charan Gill 36 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 217740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> p0gnnux29pi744yakfchb0upqp4s65j 250 72301 217741 2026-05-12T13:19:23Z Charan Gill 36 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 217741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Charan Gill" /></noinclude><noinclude></noinclude> p0gnnux29pi744yakfchb0upqp4s65j 250 72302 217749 2026-05-12T15:12:21Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>'''{{larger|ਕਿਸੇ ਹਾਕ ਦੀ ਉਡੀਕ 'ਚ}}''' ਅਸੀਂ ਅਵੇਸਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸੁੱਤੇ ਸੀ ਨਾ ਅਸੀਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਸੀ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਟੁੱਟ ਕੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬੇਮੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਏ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਇੰਤਜ਼ਾਰ 'ਚ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਰਹਿਬਰ ਦੀ 'ਹਾਕ' ਲਈ 'ਹਾਕ' ਜੋ ਖੜੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋਰ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦੇਵੇ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੀ ਸੁਆਹ ਵਿਚ ਦੱਬ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਫੂਕਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਮਘਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਦਗ਼ਦੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਲਾਟਾਂ ਬਣ ਉੱਠ ਖੜਦੀਆਂ ਬਸ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਫੂਕ ਜਿਹੀ 'ਹਾਕ' ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਹਾਂ। *****</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 49}}</noinclude> hhtlc03wzqvlc3zmprdj3vzdu0lnra2 250 72303 217750 2026-05-12T15:17:45Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>'''{{larger|ਕੇਹੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ}}''' ਇਹ ਕੇਹੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਉੱਗਦੇ ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਖਿੜਦੇ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਮੇਰੇ ਚਾਵਾਂ ਦੀ ਰੁੱਤ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸੰਸੇ-ਨਿਵਿਰਤੀ ਦੇ ਪਲ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਇਹ ਰੱਬੀ ਰਹਿਮਤ ਦੇ ਭੰਡਾਰ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਲਾਂ-ਪਰੁੱਤੀ ਟਾਹਣੀ ਜਦੋਂ ਮਸਤਕ ਨੂੰ ਛੁਹ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਆਖਦਾਂ: ਉੱਠ, ਬੰਦਾ ਬਹਾਦਰ ਬਣ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਰਤੀਆਂ ਉਦੋਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਓਦਣ ਮੇਰੀ ਅੱਖ 'ਚੋਂ ਖਾਰੇ ਅੱਥਰੂ ਨਹੀਂ ਕਿਰਦੇ ਝਰਦੀ ਹੈ ਯੋਧੇ ਦੀ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਜਾਮ ਹੋਏ ਪੈਰ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਸਿਰਕਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸੀ ਜੋ ਨਿਰਾ ਹੀ ਬੋਝ ਸੀ ਸਿਰਦਰਦੀ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਵਕਤ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ। </poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 50}}</noinclude> flcai2sc55hzafs8znvy013dvc5ofj6 250 72304 217751 2026-05-12T15:19:43Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਪਲ ਹੀ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਸੁੱਚੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਸੁਲਗਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਸੀਤ ਹੋਈ ਹੱਲਾ-ਸ਼ੇਰੀ ਮਹਿਕਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਚਾਵਾਂ-ਮੱਤੀ ਰੁੱਤ। ਇਹ ਕੇਹੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਉੱਗਦੇ ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਖਿੜਦੇ। *****</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 51}}</noinclude> akja8c6admwlt5kdf37gi8l75kb7uby 250 72305 217755 2026-05-12T15:25:17Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem> '''{{larger|ਹੀਲੇ ਹੋਏ ਬੇਹੀਲੇ}}''' ਨਾ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵਿਚ ਯੰਤਰਾਂ ਉਲਝ ਗਈ ਏ ਮਸਤ ਜਿਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤੋਰ ਚੇਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਿਸਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੁਣ ਮਨ-ਮੰਮਟੀ ਦੇ ਮੋਰ। ਸੋਚ ਸੜਕਾਂ ਇੰਜ ਉਲਝੀਆਂ ਗੰਧਲੇ ਹੋ ਗਏ ਪਾਣੀ ਗੁੰਮ-ਸੁੰਮ ਨੇ ਹੋਠ-ਹੁੰਗਾਰੇ ਸੁੱਕ ਗਏ ਨੇ ਬਿਰਖ ਵਿਚਾਰੇ ਅੰਬਰ ਦੇ ਵਿਚ ਧੂੰਆਂ ਛਾਇਆ ਤਾਰੇ ਦੱਸਣ ਕਿੰਜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਬਲਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨੀਤਾਂ ਫਿੱਟੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਹੋ ਗਏ ਛੱਡ ਗਲਵਕੜੀ ਦੂਰ ਖਲੋ ਗਏ ਏਦਾਂ ਲੰਘਦੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਜਿਵੇਂ ਪਰੇ ਪਰਾਏ ਹੋ ਗਏ। ਏਦਾਂ ਰੱਸੀ ਰੁੱਤੇ ਬੈਠ ਬਨੇਰੇ ਕੀਕਣ ਕੋਈ ਕਾਂ ਕੁਰਲਾਵੇ ਮੌਸਮ ਵੀ ਬੇਈਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਪੌਣ ਵੀ ਹੋ ਗਈ ਵੈਰਨ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸਮਿਆਂ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਹੀਲੇ ਹੋਏ ਬੇਹੀਲੇ ਫਿਰ ਆਸ ਰਹੀ ਨਾ ਕੋਈ ਏਸ ਗੁਆਚੇ ਬੰਦੇ ਕੋਲੋਂ। *****</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 52}}</noinclude> p3imeg3si054diq2nuenjilf9kfzocw 250 72306 217757 2026-05-12T15:41:17Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>'''{{larger|ਮਨ 'ਚ ਵਸੇ ਸੰਸਕਾਰ}}''' ਜਦੋਂ ਪਰਾਂਤ 'ਚ ਆਟਾ ਗੁੰਨਦਿਆਂ ਕੋਈ ਕਣ ਭੁੜਕ ਕੇ ਪਰਾਂਤੋਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਤਾਂ ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦੀ- 'ਅੱਜ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਆਏਗਾ।' ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂਹਰੇ' ਅੱਗ ਦੇ ਸੇਕ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਿਆਂ ਜੇ ਹੱਥੋਂ ਕੋਈ ਬੁਰਕੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਰੋਟੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਥਾਲੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਤਾਂ ਮੂੰਹੋਂ ਅਕਸਰ ਨਿਕਲਦਾ- 'ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੌਣ ਕਿਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਬਨ੍ਹੇਰੇ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕਾਂ ਬੋਲਦਾ ਤਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ। ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਪੈਰ ਪੁੱਟਦਿਆਂ ਅੱਗੋਂ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਟੋਕਰੀ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਦਿਸ ਪਵੇ ਤਾਂ ਮਾੜਾ ਚਿਤਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਅਗਰ ਹਰਿਆਵਲ ਦਿਸ ਪਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ-ਸ਼ਗਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹੀ </poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 53}}</noinclude> 30xh87xbr1ajrrdd6kn5hvqnwlki3m1 250 72307 217760 2026-05-12T15:53:32Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸੇ ਸੰਸਕਾਰ। ਹੁਣ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮੂਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਰਥ ਹੁਣ ਨਾ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ ਲੱਥੇ ਦੀ ਸਾਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਕਲੋਤਰਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਬਣ ਗਿਆ ਆਪਣਾ ਸੰਸਾਰ *****</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 54}}</noinclude> 1jscdomax6k0z17sbtm5jw0jmimvdwh 250 72308 217763 2026-05-12T23:48:53Z Charan Gill 36 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ "ਅੱਵਲ ਹਮਦ ਖ਼ੁਦਾਇ ਦਾ ਵਿਰਦ ਕੀਜੇ ਇਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਸੂ ਜੱਗ ਦਾ ਮੂਲ ਮੀਆਂ। ਪਹਲੇ ਆਪ ਹੈ ਰਬ ਨੇ ਇਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਾਸ਼ੂਕ ਹੈ ਨਬੀ ਰਸੂਲ ਮੀਆਂ। ਇਸ਼ਕ ਪੀਰ ਫ਼ਕੀਰ ਦਾ ਮਰਤਬਾ ਹੈ ਮਰਦ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਭਲਾ ਸਹੂਰ ਰੰਜੂਲ ਮੀਆਂ। ਖੁ..." ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ 217763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Charan Gill" /></noinclude>ਅੱਵਲ ਹਮਦ ਖ਼ੁਦਾਇ ਦਾ ਵਿਰਦ ਕੀਜੇ ਇਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਸੂ ਜੱਗ ਦਾ ਮੂਲ ਮੀਆਂ। ਪਹਲੇ ਆਪ ਹੈ ਰਬ ਨੇ ਇਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਾਸ਼ੂਕ ਹੈ ਨਬੀ ਰਸੂਲ ਮੀਆਂ। ਇਸ਼ਕ ਪੀਰ ਫ਼ਕੀਰ ਦਾ ਮਰਤਬਾ ਹੈ ਮਰਦ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਭਲਾ ਸਹੂਰ ਰੰਜੂਲ ਮੀਆਂ। ਖੁਲੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਕਲਬੂਤ ਅੰਦਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਇਸ਼ਕ ਕਬੂਲ ਮੀਆਂ। ਦੋ ਨਾਤ ਰਸੂਲ ਮਕਬੂਲ ਵਾਲੀ ਜਿਦੇ ਹੱਕ ਨਜ਼ੂਲ ਲੌਲਾਕ ਕੀਤਾ। ਖ਼ਾਕੀ ਆਖ ਕੈ ਮਰਤਬਾ ਵਡਾ ਦਿੱਤਾ ਸਬ ਖ਼ਲਕ ਦੇ ਐਬ ਥੀਂ ਪਾਕ ਕੀਤਾ। ਸਰਵਰ ਹੋਇਕੇ ਔਲੀਆਂ ਅੰਬੀਆਂ ਦਾ ਅਗੇ ਹਕ ਦੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਕ ਕੀਤਾ। ਕਰੇ ਉਮਤੀ ਉਮਤੀ ਰੋਜ਼ ਕਿਆਮਤ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਉ ਗ਼ਮਨਾਕ ਕੀਤਾ।<noinclude></noinclude> 3r7h89e2w8zsv1957wrrnwasadriwqa 250 72309 217769 2026-05-13T06:16:48Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>'''{{larger|ਇਕ ਬੰਦਾ ਹੀ}}''' ਧੁੱਪ ਨਗਨ ਹੁੰਦੀ ਵੀ ਨਗਨ ਨਹੀਂ। ਪੌਣ ਪਾਗਲ ਹੁੰਦੀ ਵੀ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦੀ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ। ਜੰਗਲ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਬੰਦਾ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਬੰਦਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ। *****</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 55}}</noinclude> fcay4v3l56tl229y6wjzi8imeygrjb4 250 72310 217770 2026-05-13T06:18:54Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>'''{{larger|ਹਮਸਫ਼ਰ}}''' ਸਾਰੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿਚ ਦਿਨ ਭਰ ਨਾਲ ਨਾਲ ਰਹੀ ਉਹ ਕਦੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕਦੀ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ। ਤੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਮੇਰੇ ਮੇਰੀਆਂ ਮੂਕ ਬਾਤਾਂ ਦਾ ਭਰਦੀ ਰਹੀ ਹੁੰਗਾਰਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਡੇਰਾ ਚਿਤਵ ਸਕਦਾ ਸਾਂ ਮੈਂ ਧਰਵਾਸ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ। ਅੱਗੜ ਪਿੱਛੜ ਤੁਰਦੀ ਘੱਟਦੀ ਵੱਧਦੀ ਤਾਂ ਰਹੀ ਪਰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਹੋਈ ਬੇਵਫ਼ਾ। ਦਿਨ ਢਲੇ ਮੁੜ ਆਏ ਘਰ ਨੂੰ ਬਹਿ ਗਏ ਸਿਮਟ ਕੇ ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ 'ਚ ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਂ। *****</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 56}}</noinclude> 40clc1q1awwngex780zsgj84j4clqkg 250 72311 217771 2026-05-13T06:22:21Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>'''{{larger|ਨੀ ਸਾਵੀ ਸਖੀ ਸਹੇਲੀਏ}}''' ਕੌੜ-ਕੁਸੈਲੇ ਬੋਲ ਅਤਿ ਭੈੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਸੋਚੋਂ ਹੀਣੇ ਕਰਮ ਬਸ ਇਹੋ ਹੀ ਹੈ ਅੱਜ ਦੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਧਰਮ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਤਿੜਕ ਰਹੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪੌਣਾਂ ਵਿਚ ਘੁਲ ਰਹੀ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੌੜਵਾਸ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀਆਂ 'ਚ ਪੈ ਰਹੇ ਹਨ ਕੂਰੇ। ਅਕਾਸ਼ ਨੀਲਾ ਨਹੀਂ ਕਾਲਖ਼ ਰੰਗਾ ਹੋ ਰਿਹੈ ਫਿਸ ਰਹੇ ਪਰਬਤ ਤੇ ਜੰਗਲ ਰੋ ਰਿਹੈ। ਸਾਵੇ ਰੰਗ ਦੀ ਪੱਤੀ ਪੱਤੀ ਬਿਰਖ ਦੀ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈ ਆਦਮ ਤੋਂ ਬਣਕੇ ਇਕ ਸਵਾਲ ਕਿੱਧਰ ਗਈਆਂ ਹੁਣ ਤਪਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਲੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਪੁਰੇ ਦੀਆਂ ਸੀਤ ਹਵਾਵਾਂ।</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 57}}</noinclude> 709p4rso7c3v8svk78y328ef48w3v8g 250 72312 217772 2026-05-13T06:27:20Z Aman Arora PTL 1841 /* ਸੋਧਣਾ */ 217772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Aman Arora PTL" /></noinclude>{{Block center|<poem>ਬੰਦੇ ਦੀ ਬਦਨੀਤੀ ਦਾ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂ ਕਿਸ ਅਦਲੀ ਦਾ ਜਾ ਕੇ ਦਰ ਖੜਕਾਵਾਂ। ਸਭ ਅੰਨ੍ਹੇ-ਕਾਣੇ ਸਭ ਬੋਲੇ ਹੋ ਗਏ ਵਗ ਗਈਆਂ ਕੀ ਮਾਰਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਸੋਚੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਸੁਣਾਵਾਂ। ਪਾ ਉਦਾਸ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗਲ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਅਰਜ਼ ਗੁਜ਼ਾਰਾਂ ਨੀ ਸਾਵੀ ਸਖੀ ਸਹੇਲੀਏ ਤੂੰ ਨਾ ਕਾਰਜ ਛੱਡੀਂ ਬੰਦੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲੋਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਤ ਹੈ ਵੱਡੀ। *****</poem>}}<noinclude>{{rh||ਛਾਵਾਂ ਅੰਦਰਲਾ ਸੇਕ - 58}}</noinclude> br4qiyetc8kcsee0vg3cenru0037tcp 250 72313 217773 2026-05-13T06:51:43Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|104||}}</noinclude>{{center|{{x-larger|ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਮਾਂ}}}} {{gap}}ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਜੀ. ਸੀ. ਐਫ. ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੇ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਲੜਕੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇੰਝ ਉਸਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਾਂ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰੇ। {{gap}}ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ, ਨੀਗੋਂਬੋ (Negombo) ਦਾ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਡਾਕਟਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਿਫਾਰਸ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਫੁੱਲਿਆ ਨਾ ਸਮਾਇਆ। ਰੰਡੇ ਪਰੇਰਾ ਦੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਬੱਚੇ ਸਨ ਪਰੇਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਪਰੇਮਾ ਕੁਮਾਰ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ। {{gap}}ਪਰੇਮਾ ਇੱਕ ਲੱਜਾਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਾਸਟਰ ਅਤੇ ਸਹਿਪਾਠੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। '''ਟਿਊਸ਼ਨ''' {{gap}}ਸ਼੍ਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਪਰੇਮਾ ਦਾ ਨਵਾਂ ਮਾਸਟਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਹਰ ਬੁੱਧਵਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਮੁਫਤ ਟਿਊਸ਼ਨ ਪੜ੍ਹਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਲੰਘਦੇ ਗਏ ਪਰੇਮਾ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਮਾਸਟਰ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। {{gap}}ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਸਕੂਲ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਲਗਾਡੋ ਵੱਲੋਂ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਇਹ ਭਿਣਕ ਸਕੂਲ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਟਿਊਸ਼ਨ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। {{gap}}ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਾਲਗੋਡਾ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਰੇਮਾ ਵਾਸਤੇ ਕਈ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੱਦਦ ਦੇਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜਾ ਟਿਊਸ਼ਨ ਦਾ ਧੰਦਾ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਝ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਘਰੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। '''ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਬੇਨਤੀ''' {{gap}}ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਪਰੇਮਾ ਸਕੂਲ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤਾਂ ਸਾਲਗਾਡੋ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਕੋਲ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪਰੇਮਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਹਰ ਕੀਤੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਉਸਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੈਆਤਿਸ਼ਾ (Jayatissa) ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਸਾਲਗੋਡਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਜਵੀਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਲੀਮੀ ਨਾਲ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। {{gap}}ਇਹ ਤਰਸਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਤਜਵੀਜ਼ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਟਿਊਸ਼ਨ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। {{gap}}ਸ਼ਾਮੀ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕੋਲੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰ ਪੁੱਛੇ। “ਮਾਸਟਰ ਸਾਲਗਾਡੋ ਸਾਡੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਸਟਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਝਿੜਕਦਾ ਨਹੀਂ” ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਸੰਬੰਧੀ ਹੋਰਨਾਂ ਵਸੀਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਪੁੱਛ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸਾਲਗਾਡੋ ਇੱਕ ਖਾਨਦਾਨੀ ਪਰਿਵਾਰ ਕੰਡਯਾਨ (Kandyan) ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਜੈਆਤਿਸ਼ਾ<noinclude></noinclude> lxvya4obxefi6eoi05081xstfq0y0r8 250 72314 217774 2026-05-13T07:01:05Z Harchand Bhinder 2624 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ "ਨਾਲੋਂ ਸਾਲਗੋਡਾ ਵਧੀਆ ਜਵਾਈ ਹੈ। {{gap}}ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਜਵੀਜ ਮੰਨ ਲੈਣ ਬਾਰੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਦਾ ਖਤ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਗਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰੇ..." ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ 217774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Harchand Bhinder" />{{c|105||}}</noinclude>ਨਾਲੋਂ ਸਾਲਗੋਡਾ ਵਧੀਆ ਜਵਾਈ ਹੈ। {{gap}}ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਜਵੀਜ ਮੰਨ ਲੈਣ ਬਾਰੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਦਾ ਖਤ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਗਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੋਣਹਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। '''ਸ਼ਾਦੀ''' {{gap}}ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੱਜ-ਧੱਜ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। 18 ਮਾਰਚ 1955 ਨੂੰ ਵਾਜੇ ਗਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਸ਼ਹੂਰ ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਅਸਰ ਰਸੂਖ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪਰੇਰਾ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੱਕ ਕੈਬਨਿਟ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਨੇਟਰ ਨੇ ਗਵਾਹੀ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤੀ। {{gap}}ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੇ ਸਕੂਲ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਮਕਾਨ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਦਖਲ ਅੰਦਾਜੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੰਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਦੀ-ਸ਼ੁਦਾ ਜੀਵਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘਰ ਬਾਰ ਸਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਟੂਟੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮੋਟਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਰਸੋਈ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸਾਲਡਾਡੋ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਔਰਤ ਚਾਹਵਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ-ਬੱਚਾ '''ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੇ''' {{gap}}ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਇੱਛੁਕ ਸੀ। ਮਹੀਨੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੇ ਗਏ ਪਰ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾ ਆਈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਬਾਅਦ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋਤਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਜੋਤਸ਼ੀ ਨੇ ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿ ਚਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰੇਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ-ਲੜਕੀ, ਜੁਲਾਈ 1959 ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। {{gap}}ਜਦੋਂ 1960 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਐਂਬਡੈਨੀਆ (Embuldeniya) ਦੀ ਇੱਕ ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨਜੂਮੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੱਤਰੀ (Anjuna Eliya) ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਰੇਰਾ ਦੇ ਇੱਕ ਨਜਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਗੀਚੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਟੂਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਨ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵੇ। {{gap}}ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ, ਪਰੇਰਾ ਦੀ ਬਗੀਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਟੂਣਾ ਪੁੱਟ ਲਿਆ। ਇਹ ਟੂਣਾ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਘਸਮੈਲੇ ਜਿਹੇ ਸਿਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਔਰਤ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਫੀਸ 350 ਰੁਪਏ ਵਸੂਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਸਿਲੰਡਰ ਨੂੰ ਖੋਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁੱਛਾ, ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਸਿੱਕਾ ਅਤੇ ਕਈ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਟੂਣਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਦੂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪਰੇਮਾ 12 ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ-ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ। {{gap}}ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਕੀਤੇ ਲੰਘ ਗਿਆ। 1961 ਵਿੱਚ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਮਾਸੀ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਮਾਹਰ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ<noinclude></noinclude> 0222aadjczggiry6uxpntmtoow8bckg 217775 217774 2026-05-13T07:01:21Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|105||}}</noinclude>ਨਾਲੋਂ ਸਾਲਗੋਡਾ ਵਧੀਆ ਜਵਾਈ ਹੈ। {{gap}}ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਜਵੀਜ ਮੰਨ ਲੈਣ ਬਾਰੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਦਾ ਖਤ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਗਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੋਣਹਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। '''ਸ਼ਾਦੀ''' {{gap}}ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੱਜ-ਧੱਜ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। 18 ਮਾਰਚ 1955 ਨੂੰ ਵਾਜੇ ਗਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਸ਼ਹੂਰ ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਅਸਰ ਰਸੂਖ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪਰੇਰਾ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੱਕ ਕੈਬਨਿਟ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਨੇਟਰ ਨੇ ਗਵਾਹੀ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤੀ। {{gap}}ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੇ ਸਕੂਲ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਮਕਾਨ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਦਖਲ ਅੰਦਾਜੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੰਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਦੀ-ਸ਼ੁਦਾ ਜੀਵਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘਰ ਬਾਰ ਸਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਟੂਟੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮੋਟਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਰਸੋਈ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸਾਲਡਾਡੋ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਔਰਤ ਚਾਹਵਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ-ਬੱਚਾ '''ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੇ''' {{gap}}ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਇੱਛੁਕ ਸੀ। ਮਹੀਨੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੇ ਗਏ ਪਰ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾ ਆਈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਬਾਅਦ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋਤਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਜੋਤਸ਼ੀ ਨੇ ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿ ਚਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰੇਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ-ਲੜਕੀ, ਜੁਲਾਈ 1959 ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। {{gap}}ਜਦੋਂ 1960 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਰੇਰਾ ਨੇ ਐਂਬਡੈਨੀਆ (Embuldeniya) ਦੀ ਇੱਕ ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨਜੂਮੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੱਤਰੀ (Anjuna Eliya) ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਰੇਰਾ ਦੇ ਇੱਕ ਨਜਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਗੀਚੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਟੂਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਨ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵੇ। {{gap}}ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ, ਪਰੇਰਾ ਦੀ ਬਗੀਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਟੂਣਾ ਪੁੱਟ ਲਿਆ। ਇਹ ਟੂਣਾ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਘਸਮੈਲੇ ਜਿਹੇ ਸਿਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਔਰਤ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਫੀਸ 350 ਰੁਪਏ ਵਸੂਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਸਿਲੰਡਰ ਨੂੰ ਖੋਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁੱਛਾ, ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਸਿੱਕਾ ਅਤੇ ਕਈ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਟੂਣਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਦੂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪਰੇਮਾ 12 ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ-ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ। {{gap}}ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਕੀਤੇ ਲੰਘ ਗਿਆ। 1961 ਵਿੱਚ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਮਾਸੀ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਮਾਹਰ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ<noinclude></noinclude> aiyaz75sx6nqy6wgsjuypkgxogy0adk 250 72315 217776 2026-05-13T07:10:35Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|106||}}</noinclude>ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਮਾਸੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛ- ਗਿੱਛ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ। '''ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ'''' {{gap}}ਪਰੇਮਾ ਅਤੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਸੰਭੋਗ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਦੇ ਕੰਨੀ ਜਾ ਪਈ। ਚਿੰਤਾਤੁਰ ਬਾਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ “ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ'' ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਸੀਆਲਾ (Pasyala) ਦੇ ਭਿਖਸ਼ੂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਲੈਣ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ। ਪਰੇਰਾ ਪਾਸੀਆਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 30 ਰੁਪਏ ਦੇ ਕੇ ਭਿਖਸ਼ੂ ਕੋਲੋਂ ਜਾਦੂ ਦਾ ਤੇਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਤੇਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਾਤ ਦੇ ਸਲੰਡਰ ਆਕਾਰ ਤਵੀਤ ਵਿੱਚ ਮੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲੜਕੀ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਹੈ। ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਾਦੂ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਦਾ ਅਸਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਉਕਸਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਲੜਕੀ ਲਈ ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। {{gap}}ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ ਵਾਲਾ ਤਵੀਤ ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾ ਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਵਤੀਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ। ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਮਾਸੀ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ ਦਾ ਅਸਰ ਪਤਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਮਿਲਣ ਆਈ। ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਹੈ। '''ਕੇਸ ਹਿਸਟਰੀ''' {{gap}}ਇਸ ਮੌਕੇ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਮਗਰੋਂ ਫਰਵਰੀ 1962 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਜੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ ਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਪਰੇਰਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ਗਾਹ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਿਆ। ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਨਣ ਉਪਰੰਤ ਮੈਂ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਹਰ ਕੀਤੀ। {{gap}}ਪਰੇਰਾ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਰੂਰੀ ਮਸਲੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲਣ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਮੈਨੂੰ 27 ਫਰਵਰੀ 1962 ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ :- {{gap}}ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਕੈਂਡੀ (Kandy) ਦੇ ਹੈਨਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਬੇਟਾ ਸੀ। ਹੈਨਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਕੀਗਾਲੇ (Kegalle) ਦਾ ਇੱਕ ਧੰਨਵਾਨ ਵਕੀਲ ਸੀ। ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। {{gap}}ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਵਿਧਵਾ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮੁੱਚਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਤੋਂ ਨਿਛਾਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਆਂਢੀ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਛੇਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਮਾਂ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਕੂਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਵੀ ਮਾਂ<noinclude></noinclude> qwtiga9d1hq4fch5gh7rpvgk9ilcvmn 217777 217776 2026-05-13T07:11:53Z Harchand Bhinder 2624 217777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|106||}}</noinclude>ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਮਾਸੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛ- ਗਿੱਛ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ। '''ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ'''' {{gap}}ਪਰੇਮਾ ਅਤੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਸੰਭੋਗ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਦੇ ਕੰਨੀ ਜਾ ਪਈ। ਚਿੰਤਾਤੁਰ ਬਾਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ "ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ" ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਸੀਆਲਾ (Pasyala) ਦੇ ਭਿਖਸ਼ੂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਲੈਣ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ। ਪਰੇਰਾ ਪਾਸੀਆਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 30 ਰੁਪਏ ਦੇ ਕੇ ਭਿਖਸ਼ੂ ਕੋਲੋਂ ਜਾਦੂ ਦਾ ਤੇਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਤੇਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਾਤ ਦੇ ਸਲੰਡਰ ਆਕਾਰ ਤਵੀਤ ਵਿੱਚ ਮੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲੜਕੀ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਹੈ। ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਾਦੂ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਦਾ ਅਸਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਉਕਸਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਲੜਕੀ ਲਈ ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। {{gap}}ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ ਵਾਲਾ ਤਵੀਤ ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾ ਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਵਤੀਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ। ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਮਾਸੀ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦਾਰੂ ਦਾ ਅਸਰ ਪਤਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਮਿਲਣ ਆਈ। ਪਰੇਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਹੈ। '''ਕੇਸ ਹਿਸਟਰੀ''' {{gap}}ਇਸ ਮੌਕੇ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਮਗਰੋਂ ਫਰਵਰੀ 1962 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਜੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ ਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਪਰੇਰਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ਗਾਹ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਿਆ। ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਨਣ ਉਪਰੰਤ ਮੈਂ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਹਰ ਕੀਤੀ। {{gap}}ਪਰੇਰਾ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਰੂਰੀ ਮਸਲੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲਣ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਮੈਨੂੰ 27 ਫਰਵਰੀ 1962 ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ :- {{gap}}ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਕੈਂਡੀ (Kandy) ਦੇ ਹੈਨਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਬੇਟਾ ਸੀ। ਹੈਨਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਕੀਗਾਲੇ (Kegalle) ਦਾ ਇੱਕ ਧੰਨਵਾਨ ਵਕੀਲ ਸੀ। ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। {{gap}}ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਵਿਧਵਾ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮੁੱਚਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਤੋਂ ਨਿਛਾਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਆਂਢੀ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਛੇਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਮਾਂ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਕੂਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਵੀ ਮਾਂ<noinclude></noinclude> n8znhrzgu950n8c6fk0su08ygdnouxz 250 72316 217778 2026-05-13T07:21:13Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|107||}}</noinclude>ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਲਗਾਡੋ ਪੇਰਾਚੈਨੀਆ (Paradeniya) ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਹੀ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਹੋਸਟਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਬਹੁਤ ਸਤਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ ਕਰਦੀ। ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਉਹ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਰੇ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੌਂਦਾ। ਜੇ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ- ਭਾਵੇਂ ਹੁਣ ਜਵਾਨ ਸੀ- ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਤਾਂ ਮਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। {{gap}}ਗਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕੀਗਾਲੇ (Kegalle) ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਨਖਾਹ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦਾ। 1953 ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦਿਲ ਫੇਲ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਚੱਲ ਵਸੀ। ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾ ਰਹੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। {{gap}}ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਮਦਰਦ ਕਿਸਮ ਦਾ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੀ ਬਦਲੀ ਨੀਗੋਂਬੋ (Negombo) ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। {{gap}}ਨਵੇਂ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਂਦਾ, ਜਿਸ ਕਲਾਸ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਇੰਚਾਰਜ਼ ਬਣਨਾ ਸੀ। {{gap}}ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਾਲਗਾਡੋ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਨੀਗੋਂਬੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਅਤੇ ਸੰਗਾਊ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਐਰੇ ਗੈਰੇ ਨੱਥੂ ਖੈਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲੀਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ। {{gap}}ਸਾਲਗਾਡੋ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅਚਨਚੇਤ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ? ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿਖਾਉਣ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਆਪਣੀ ਮਰੀ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ। ਇਹ ਪਰੇਮਾ ਸੀ। ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਅਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਜਿਹੜੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਕੂਲ ਵਿਚਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਨੀਗੋਂਬੋ ਵਾਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। {{gap}}ਇਹ ਕਿਸੇ ਇਸ਼ਕ ਮਜਾਜ਼ੀ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੇ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਟਿਊਸ਼ਨ ਪੜ੍ਹਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਾਗਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਕਾਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਅਚੇਤ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਆਸ਼ਕ ਦਾ ਸੰਸਾਰਿਕ ਪਰੇਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਫਾਦਾਰ ਪੁੱਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵਫਾਦਾਰ ਮਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਮ ਸੀ। '''ਅੰਮਾਂ'''<noinclude></noinclude> qy8jv5gyd7z1x8r16pj23lpjzig9mv5 217779 217778 2026-05-13T07:22:09Z Harchand Bhinder 2624 217779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|107||}}</noinclude>ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਲਗਾਡੋ ਪੇਰਾਚੈਨੀਆ (Paradeniya) ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਹੀ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਹੋਸਟਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਬਹੁਤ ਸਤਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ ਕਰਦੀ। ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਉਹ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਰੇ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੌਂਦਾ। ਜੇ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ- ਭਾਵੇਂ ਹੁਣ ਜਵਾਨ ਸੀ- ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਤਾਂ ਮਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। {{gap}}ਗਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕੀਗਾਲੇ (Kegalle) ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਨਖਾਹ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦਾ। 1953 ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦਿਲ ਫੇਲ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਚੱਲ ਵਸੀ। ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾ ਰਹੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। {{gap}}ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਮਦਰਦ ਕਿਸਮ ਦਾ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਦੀ ਬਦਲੀ ਨੀਗੋਂਬੋ (Negombo) ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। {{gap}}ਨਵੇਂ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੇ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਂਦਾ, ਜਿਸ ਕਲਾਸ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਇੰਚਾਰਜ਼ ਬਣਨਾ ਸੀ। {{gap}}ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਾਲਗਾਡੋ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਨੀਗੋਂਬੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਅਤੇ ਸੰਗਾਊ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਐਰੇ ਗੈਰੇ ਨੱਥੂ ਖੈਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲੀਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ। {{gap}}ਸਾਲਗਾਡੋ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅਚਨਚੇਤ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ? ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿਖਾਉਣ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਆਪਣੀ ਮਰੀ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ। ਇਹ ਪਰੇਮਾ ਸੀ। ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਅਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਜਿਹੜੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਕੂਲ ਵਿਚਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਨੀਗੋਂਬੋ ਵਾਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। {{gap}}ਇਹ ਕਿਸੇ ਇਸ਼ਕ ਮਜਾਜ਼ੀ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੇ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਟਿਊਸ਼ਨ ਪੜ੍ਹਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਾਗਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਕਾਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਅਚੇਤ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਰੇਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਆਸ਼ਕ ਦਾ ਸੰਸਾਰਿਕ ਪਰੇਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਫਾਦਾਰ ਪੁੱਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵਫਾਦਾਰ ਮਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਮ ਸੀ। '''ਅੰਮਾਂ'''<noinclude></noinclude> cz3u5ea8pl515y3ph6x6nl0kfc75jrl 250 72317 217780 2026-05-13T07:31:43Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|108||}}</noinclude>ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਮਗਰੋਂ ਜਸਟਿਨ ਪਰੇਰਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਲਗਾਡੋ ਸਕੂਲ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੇਰਮਾ ਕੋਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਸਬੰਧੀ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਹੋਈ। {{gap}}ਪਰੇਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਤਿਅੰਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਿਆਲੂ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਅਤੇ ਸਨੇਹੀ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਸਲਾਹ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਨਖਾਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ। ਪਰੇਮਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੀ। {{gap}}ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਂਦੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਨੰਗੇਜ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਿਖਾਇਆ। ਸਾਲਗਾਡੋ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ “ਅੰਮਾ” ਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। {{gap}}ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪਰੇਮਾ ਦੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਵੀ ਪਰੇਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਸਲੀ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। {{gap}}ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਾਮਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। '''ਇਲਾਜ''' {{gap}}ਮੈਂ ਪਰੇਮਾ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ “ਕਾਮ” ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰਨਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਜਰੂਰੀ ਕ੍ਰਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਲੋੜ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਾਮ ਭੁੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਿੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੋਰਨਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕਾਮ ਭੁੱਖ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਾਸਤੇ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਕਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਹਨ ਤਾਂ ਕਿ ਸਮਾਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਘਪਲਚੌਂਦੇ ਨਾ ਮੱਚ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰਨਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣੀ, ਸਾਹ ਲੈਣਾ, ਖੂਨ ਸੰਚਾਰ ਆਦਿ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਜਾ ਇਨਸਾਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਸਬੰਧੀ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜ ਦੇਸ ਤੋਂ ਦੇਸ, ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਸਮਾਜ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਸਬੰਧੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। {{gap}}ਪਸ਼ੂ ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇਖਲਾਕੀ ਕਾਨੂੰਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋੜਾ ਨਹੀਂ ਅਟਕਾਉਂਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਆਪਾਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਕੇ ਕਾਮਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਨਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਠੀਕ ਹੈ। ਕਾਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। {{gap}}ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕਾਮ ਖਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੰਗ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਦਾ ਮਰੀਜ਼ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ ਉਸਦੀ ਮੂਰਖ ਮਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਚਿੰਬੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਸਧਾਰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਲਿਆ ਪੋਸਿਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਦਿਮਾਗੀ ਘਾਟ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਜੜ੍ਹੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗਾ, ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਰੋਗ ਦਾ<noinclude></noinclude> qhvpi61p9l0we9ex3dfyt1nei0ock30 250 72318 217781 2026-05-13T07:38:48Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|109||}}</noinclude>ਸ਼ਿਕਾਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਪਈ ਰਹਿਣ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਬਦ-ਕਿਸਮਤ ਪਤਨੀ ਹੁਣ ਇੱਕ ਪਾਗਲਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੈ। {{gap}}ਆਪਣੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮੁਕੰਮਲ ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਸੀਹਤ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰੇਂਗੀ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗਲਤ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਂਗੀ। {{gap}}ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਪਹਿਲ ਕਦਮੀ ਕਰੇ ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ। ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾਇਜ ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਹੈ। {{gap}}ਇਨਸਾਨ ਅੰਦਰ ਕਾਮ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪੰਜ ਗਿਆਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲ ਕਦਮੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਢੁਕਵੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਤੀ ਵਿਚਲੀ ਕਾਮ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਬਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਏਂ। ਘੱਟ ਸਮਝਦਾਰ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਢੰਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ । ਭਾਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਉਂਦੀਆਂ, ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਝ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਤਨੀ ਜਦੋਂ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਪਤਨੀ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕਾਮ ਸਬੰਧੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਰਾ-ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਪਲੋਸਣ ਦਾ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਝੂਠੀ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਸੰਗ ਨੂੰ ਲਾਹ ਸੁੱਟੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਕਸਾਵੇਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਇਹ ਅਦਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਸੁਚੇਤ ਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਣਗੀਆਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਤਨੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਚੇਤ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਗਲਤ ਦਿਮਾਗੀ ਵਿਚਾਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣਗੇ। ਸੰਮੋਹਕ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਲੈ ਕੇ ਪਰੇਮਾ ਵਾਪਿਸ ਚਲੀ ਗਈ। {{gap}}ਜਨਵਰੀ 1964 ਵਿੱਚ ਸਿਰੀ ਸਾਲਗਾਡੋ, ਪਰੇਮਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੇਟਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿਆਰੇ ਜਿਹੇ ਗੁਦਗੁੱਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪਰੇਮਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਿਗਦੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।<noinclude></noinclude> 1zgwastzdwcdtnra3qjw8drftj881hs 250 72319 217782 2026-05-13T07:51:21Z Harchand Bhinder 2624 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ "{{center|{{x-larger|ਕਰੋਧੀ ਪਰੇਤ}}}} ਉਦਾ ਰੱਤਾ (Uda Rata) ਅਤੇ ਪੱਥਾ ਰੱਬਾ (Patha Ratha) ਵਿਚਕਾਰ ਦੋ ਸੌ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਮਹੱਲ ਰਾਡੇਲਾ ਵਾਲਾਊਵਾ (Radella Walauwa) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ (Tikri sena)..." ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ 217782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Harchand Bhinder" />{{c|110||}}</noinclude>{{center|{{x-larger|ਕਰੋਧੀ ਪਰੇਤ}}}} ਉਦਾ ਰੱਤਾ (Uda Rata) ਅਤੇ ਪੱਥਾ ਰੱਬਾ (Patha Ratha) ਵਿਚਕਾਰ ਦੋ ਸੌ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਮਹੱਲ ਰਾਡੇਲਾ ਵਾਲਾਊਵਾ (Radella Walauwa) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ (Tikri sena) ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। 1951 ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾਗਾਮਾ (Nindagama) ਵਿੱਚ ਤਿਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੇ ਆ ਘੇਰਿਆ। ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਉਸ ਸਾਲ ਆਏ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਸੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਦੂਰ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਉਹਨਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਿਆਲੂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਹ ਪੇਂਡੂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਪੁਰਖੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਉੱਪਜ ਦੀ ਵੀ ਵਰਤੋਂ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਪੇਂਡੂਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਸ ਇੱਛਾ ਬਗੈਰ, ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਇੱਕ ਡਰਪੋਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਚਾਹੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਸੁਸਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪੇਂਡੂਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਿਆਸਤ ਜਾਂ ਸਵਾਰਥ ਦੇ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਆਸਤ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਦਾ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਸ਼ੌਕ ਪਹਿਲੇ ਸਫੇ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਖਬਾਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਖਬਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਰਾਸ਼ੀਫਲ” ਵੱਲ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਾਰ ਸਮੇਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਮੀ ਦੋਵੇਂ ਜਨਾਨੀਆਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰੇ ਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਪੀਟਰ ਰਾਤ ਨੂੰ 10 ਵਜੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ। ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ 11 ਵਜੇ ਜਦੋਂ ਤਿਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੌਂ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਸਤੀ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਅਤੇ ਕਾਵਾਂ ਰੌਲੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੇ ਲਾਈਟ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਮਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੂਹੇ ਅਤੇ ਬਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਹੜਾ ਕੈਂਡੀ ਵਿਖੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਕੱਟਣ ਵਾਸਤੇ ਘਰ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਹੇਠਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਵੀਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਸੀ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾ ਕੇ ਬੂਹੇ ਅਤੇ ਬਾਰੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸੌਂਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਵਾਰਦਾਤ ਵਾਪਰੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਸਵੇਰ ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾਊਵਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਨਾ ਅੱਪੜੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਰੋਜ ਵਾਂਗੂੰ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ। ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਹੀ ਆਏ। ਚਾਰੇ ਨੌਕਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਾ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਾਤੀਂ ਵੇਖੀ ਭੇਦਭਰੀ ਅੱਗ<noinclude></noinclude> 41w0vd7w73bogrn41l5v17oieu12lg1 217791 217782 2026-05-13T11:29:15Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217791 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|110||}}</noinclude>{{center|{{x-larger|ਕਰੋਧੀ ਪਰੇਤ}}}} {{gap}}ਉਦਾ ਰੱਤਾ (Uda Rata) ਅਤੇ ਪੱਥਾ ਰੱਬਾ (Patha Ratha) ਵਿਚਕਾਰ ਦੋ ਸੌ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਮਹੱਲ ਰਾਡੇਲਾ ਵਾਲਾਊਵਾ (Radella Walauwa) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ (Tikri sena) ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। 1951 ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾਗਾਮਾ (Nindagama) ਵਿੱਚ ਤਿਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੇ ਆ ਘੇਰਿਆ। ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਉਸ ਸਾਲ ਆਏ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਸੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਦੂਰ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਉਹਨਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਿਆਲੂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਹ ਪੇਂਡੂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਪੁਰਖੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਉੱਪਜ ਦੀ ਵੀ ਵਰਤੋਂ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਪੇਂਡੂਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ। {{gap}}ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਸ ਇੱਛਾ ਬਗੈਰ, ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਇੱਕ ਡਰਪੋਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਚਾਹੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਸੁਸਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪੇਂਡੂਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਿਆਸਤ ਜਾਂ ਸਵਾਰਥ ਦੇ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਆਸਤ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਦਾ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਸ਼ੌਕ ਪਹਿਲੇ ਸਫੇ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਖਬਾਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਖਬਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਰਾਸ਼ੀਫਲ” ਵੱਲ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। {{gap}}ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਾਰ ਸਮੇਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਮੀ ਦੋਵੇਂ ਜਨਾਨੀਆਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰੇ ਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਪੀਟਰ ਰਾਤ ਨੂੰ 10 ਵਜੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ। '''ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ''' {{gap}}ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ 11 ਵਜੇ ਜਦੋਂ ਤਿਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੌਂ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਅਤੇ ਕਾਵਾਂ ਰੌਲੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੇ ਲਾਈਟ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਮਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੂਹੇ ਅਤੇ ਬਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਹੜਾ ਕੈਂਡੀ ਵਿਖੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਕੱਟਣ ਵਾਸਤੇ ਘਰ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਹੇਠਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਵੀਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਸੀ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾ ਕੇ ਬੂਹੇ ਅਤੇ ਬਾਰੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸੌਂਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਵਾਰਦਾਤ ਵਾਪਰੀ ਹੈ। {{gap}}ਦੂਜੀ ਸਵੇਰ ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾਊਵਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਨਾ ਅੱਪੜੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਰੋਜ ਵਾਂਗੂੰ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ। ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਹੀ ਆਏ। ਚਾਰੇ ਨੌਕਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਾ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਾਤੀਂ ਵੇਖੀ ਭੇਦਭਰੀ ਅੱਗ<noinclude></noinclude> rsrw219ktn0nj5lpzzbbqz399bivshs 250 72320 217783 2026-05-13T07:51:55Z Harchand Bhinder 2624 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ "ਦੀ ਲਾਟ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਬਸਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਜਦੋਂ ਤਿਕਰੀ ਸੇਨਾ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਟੱਬਰ ਕਮਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਤਾਂ ਪੀਟਰ, ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉ..." ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ 217783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Harchand Bhinder" />{{c|111||}}</noinclude>ਦੀ ਲਾਟ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਬਸਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਜਦੋਂ ਤਿਕਰੀ ਸੇਨਾ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਟੱਬਰ ਕਮਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਤਾਂ ਪੀਟਰ, ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਤੀਂ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਤੀਂ 11 ਵਜੇ ਅਸੀਂ ਲਗਭਗ ਛੇ ਫੁੱਟ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਨੂੰ ਬਸਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ ਡਰ ਅਤੇ ਸਹਿਮ ਉਸ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬਸਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਹੀ ਗੱਲ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਠੀਕ 11 ਵਜੇ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਟੱਬਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਜੀਅ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਨੇ ਇਹ ਲਾਟ ਵੇਖੀ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਲੋਕੀਂ ਵਾਲਊਵਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਹੀ ਲੋਕ ਡਰ ਅਤੇ ਸਹਿਮ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਜੇ ਹੀ ਸਵਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਕੰਮੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਛਿਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ। ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੇਮਜ, ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ। ਜਿੰਨੇ ਮੂੰਹ ਓਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਸ ਭੇਦ ਭਰੇ ਵਰਤਾਰੇ ਬਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨੇ ਅਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੋਈ ਆਖੇ ਇਹ “ ਲਾਟਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਓ " ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਆਖੇ ਇਹ ਬੰਦਾਰਾ ਦਾ ਭੂਤ ਹੈ। ਬੰਦਾਰਾ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੋਈ ਆਖੇ ਇਹ ਤਾਂ “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ” ਹੈ। ਕੋਈ ਆਖਦਾ ਸੀ ਇਹ “ਭੈਰੋਂ” ਦਾ ਹੀਰਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਟੱਬਰ ਵਾਸਤੇ ਕਾਫੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਬਗੈਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦੇ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਤਾਂ ਜੇਮਜ ਦੀ ਮੱਦਦ ਬਿਨਾਂ ਨਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਨਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਸਿਰਫ ਐਨਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਟੂਲ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸਾਬਣ ਲਾਉਣਾ, ਦੇਹ ਰਗੜਨਾ, ਮਸਲਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਲਟੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਸਵਾਰ ਕੇ ਸੁਕਾਉਣਾ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਜੇਮਜ ਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਰ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਛੇ ਵਜੇ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦਿਨ ਸਮੇਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਉਹ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤ ਕੋਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਮੁਫਤ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ “ਸਿਆਣਿਆਂ” ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਕੋਲੰਬੋ ਤੋਂ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਟੱਬਰ ਦੇ ਜੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ<noinclude></noinclude> 0z1m0vik0dju8zorh07d7ay3hw4rvjb 217792 217783 2026-05-13T11:37:04Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|111||}}</noinclude>ਦੀ ਲਾਟ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਬਸਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਜਦੋਂ ਤਿਕਰੀ ਸੇਨਾ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਟੱਬਰ ਕਮਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਤਾਂ ਪੀਟਰ, ਜੇਮਜ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਤੀਂ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਤੀਂ 11 ਵਜੇ ਅਸੀਂ ਲਗਭਗ ਛੇ ਫੁੱਟ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਨੂੰ ਬਸਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ। '''ਡਰ ਅਤੇ ਸਹਿਮ''' {{gap}}ਉਸ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬਸਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਹੀ ਗੱਲ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਠੀਕ 11 ਵਜੇ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਟੱਬਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਜੀਅ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਨੇ ਇਹ ਲਾਟ ਵੇਖੀ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਲੋਕੀਂ ਵਾਲਊਵਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। {{gap}}ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਹੀ ਲੋਕ ਡਰ ਅਤੇ ਸਹਿਮ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਜੇ ਹੀ ਸਵਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਕੰਮੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਛਿਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ। ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੇਮਜ, ਪੀਟਰ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ। '''ਜਿੰਨੇ ਮੂੰਹ ਓਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ''' {{gap}}ਇਸ ਭੇਦ ਭਰੇ ਵਰਤਾਰੇ ਬਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨੇ ਅਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੋਈ ਆਖੇ ਇਹ “ ਲਾਟਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਓ " ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਆਖੇ ਇਹ ਬੰਦਾਰਾ ਦਾ ਭੂਤ ਹੈ। ਬੰਦਾਰਾ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੋਈ ਆਖੇ ਇਹ ਤਾਂ “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ” ਹੈ। ਕੋਈ ਆਖਦਾ ਸੀ ਇਹ “ਭੈਰੋਂ” ਦਾ ਹੀਰਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। {{gap}}ਇਸ ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਟੱਬਰ ਵਾਸਤੇ ਕਾਫੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਬਗੈਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦੇ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਤਾਂ ਜੇਮਜ ਦੀ ਮੱਦਦ ਬਿਨਾਂ ਨਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਨਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਸਿਰਫ ਐਨਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਟੂਲ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। {{gap}}ਸਾਬਣ ਲਾਉਣਾ, ਦੇਹ ਰਗੜਨਾ, ਮਸਲਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਲਟੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਸਵਾਰ ਕੇ ਸੁਕਾਉਣਾ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਜੇਮਜ ਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਰ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਛੇ ਵਜੇ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ। {{gap}}ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦਿਨ ਸਮੇਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਉਹ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤ ਕੋਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਮੁਫਤ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ “ਸਿਆਣਿਆਂ” ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਕੋਲੰਬੋ ਤੋਂ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਟੱਬਰ ਦੇ ਜੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ<noinclude></noinclude> bcbj6atic44rg1wxpva88xpdryvsuzi 250 72321 217784 2026-05-13T07:52:26Z Harchand Bhinder 2624 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ "ਵਿਚਾਲੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਮੱਦਦ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ। ਬਚਾਓ ਹੋ ਗਿਆ ਅਪਰੈਲ 1951 ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ਗਾਹ ਤੇ ਮਿਲਿਆ। ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਵਾਪਰਿਆ..." ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ 217784 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Harchand Bhinder" />{{c|112||}}</noinclude>ਵਿਚਾਲੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਮੱਦਦ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ। ਬਚਾਓ ਹੋ ਗਿਆ ਅਪਰੈਲ 1951 ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ਗਾਹ ਤੇ ਮਿਲਿਆ। ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਧਿਆਨ ਪੂਰਵਕ ਸੁਣਨ ਉਪਰੰਤ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਾਲਾਊਵਾ ਜਾਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਉਸੇ ਦਿਨ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। 10 ਵਜੇ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਅਤੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਘਰੋਂ ਚੱਲ ਪਏ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਖਰੀਦੋ ਫਰੋਖਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਅਸੀਂ 20 ਕੁ ਮਿੰਟ ਫੋਰਟ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ | ਡਰਾਇਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੀ ਕਾਰ ਦੀ ਡਿੱਗੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਬਰਸਾਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਲੰਬੇ ਸਫਰ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਾਮੀ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਬੰਗਲੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਮੈਂ ਅਤੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਨੌਕਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਘਰ ਜਾਣ ਵਾਸਤੇ ਚਿੰਤਾਤੁਰ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਮੀ 6 ਵਜੇ ਹੀ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰ ਵਿੱਚ 20 ਮਿੰਟ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ। ਉਹ 20 ਮਿੰਟ ਦੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਈ। ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਬਰਤਨ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਰਸੋਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਫੜੀ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਵਹੀਰਾਂ ਘੱਤ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਉਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਖੰਜੂਰਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਚੰਨ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਦੌਰਾਨ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਜਿੰਨੀਵਾਕਰ ਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸਕੀ ਕਾਫੀ ਪੀ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੀਤੀ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਕਰੀਬ 11 ਵਜੇ ਰਾਤੀਂ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੌਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ ‘ਔਹ ਸਾਹਮਣੇ ਔਹ ਹੈ ਅੱਗ ਦਾ ਦਿਓ’ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੇਹਰਕਤ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੂਰ ਸੜਕ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੀ ਹੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੌ ਕੁ ਗਜ਼ ਹੀ ਤੁਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਲਾਟ ਇੱਕ ਫੁੱਟ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਦੋ ਫੁੱਟ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਟ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹਿਆ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਜਿਹੀ ਸੋਟੀ ਮੰਗਵਾਈ ਅਤੇ ਸੋਟੀ ਲੈ ਕੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸੜਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤਾਂ ਲਾਟ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਇੰਝ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਛੇ ਫੁੱਟ ਉੱਚੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੜਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਲਾਟ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮੈਂ ਲਾਟ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਸਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਲੱਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ 50 ਕੁ ਗਜ਼ ਦੀ ਵਿੱਥ ਤੇ ਹੀ ਸੀ। ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ<noinclude></noinclude> s0gffiakn8byokmrghagp6p9jl9yvf3 217793 217784 2026-05-13T11:48:26Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217793 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|112||}}</noinclude>ਵਿਚਾਲੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਮੱਦਦ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ। '''ਬਚਾਓ ਹੋ ਗਿਆ''' {{gap}}ਅਪਰੈਲ 1951 ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ਗਾਹ ਤੇ ਮਿਲਿਆ। ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਧਿਆਨ ਪੂਰਵਕ ਸੁਣਨ ਉਪਰੰਤ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਾਲਾਊਵਾ ਜਾਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਉਸੇ ਦਿਨ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। {{gap}}10 ਵਜੇ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਅਤੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਘਰੋਂ ਚੱਲ ਪਏ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਖਰੀਦੋ ਫਰੋਖਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਅਸੀਂ 20 ਕੁ ਮਿੰਟ ਫੋਰਟ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ। ਡਰਾਇਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੀ ਕਾਰ ਦੀ ਡਿੱਗੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਬਰਸਾਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਲੰਬੇ ਸਫਰ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਾਮੀ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਦੇ ਬੰਗਲੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। {{gap}}ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਮੈਂ ਅਤੇ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਨੌਕਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਘਰ ਜਾਣ ਵਾਸਤੇ ਚਿੰਤਾਤੁਰ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਮੀ 6 ਵਜੇ ਹੀ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰ ਵਿੱਚ 20 ਮਿੰਟ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ। ਉਹ 20 ਮਿੰਟ ਦੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਈ। {{gap}}ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਬਰਤਨ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਰਸੋਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਫੜੀ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਵਹੀਰਾਂ ਘੱਤ ਦਿੱਤੀਆਂ। {{gap}}ਜਿਉਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਖੰਜੂਰਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਚੰਨ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਦੌਰਾਨ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਜਿੰਨੀਵਾਕਰ ਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸਕੀ ਕਾਫੀ ਪੀ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੀਤੀ ਸੀ। '''ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ''' {{gap}}ਕਰੀਬ 11 ਵਜੇ ਰਾਤੀਂ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ ‘ਔਹ ਸਾਹਮਣੇ ਔਹ ਹੈ ਅੱਗ ਦਾ ਦਿਓ’ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੇਹਰਕਤ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੂਰ ਸੜਕ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। {{gap}}ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੀ ਹੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੌ ਕੁ ਗਜ਼ ਹੀ ਤੁਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਲਾਟ ਇੱਕ ਫੁੱਟ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਦੋ ਫੁੱਟ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਟ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹਿਆ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਜਿਹੀ ਸੋਟੀ ਮੰਗਵਾਈ ਅਤੇ ਸੋਟੀ ਲੈ ਕੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸੜਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤਾਂ ਲਾਟ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। {{gap}}ਇੰਝ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਛੇ ਫੁੱਟ ਉੱਚੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੜਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਲਾਟ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮੈਂ ਲਾਟ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਸਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਲੱਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ 50 ਕੁ ਗਜ਼ ਦੀ ਵਿੱਥ ਤੇ ਹੀ ਸੀ। '''ਅੱਗ ਦੀ ਲਾਟ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ'''<noinclude></noinclude> 17mxmd30db5o4rjokdkdooz3qhmt1u3 250 72322 217785 2026-05-13T07:53:14Z Harchand Bhinder 2624 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ 217785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Harchand Bhinder" />{{c|113||}}</noinclude>ਫਿਰ ਉਹ ਲਾਟ ਟਿਕ ਗਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।ਮੈਂ ਚਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੇਹਰਕਤ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਲਾਟ ਹੇਠੋਂ ਦੋ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲਾਟ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਿਰਫ 10 ਕੁ ਗਜ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਿਲਾਇਆ, ਰੁੱਕ ਜਾਓ। ਤੂੰ ਹੈਂ ਕੌਣ ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਲਾਟ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੜਖੜਾਉਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦੌੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਸੜਕ ਤੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗੀ ਸ਼ੈ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀ ਦੌੜਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ। ਸੱਠ ਕੁ ਗਜ਼ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗੀ ਸ਼ੈ ਇੱਕ ਵਰਗਾਕਾਰ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਟੋਆ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਲਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੀਤੇ ਵਰਗੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲਪਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਬੋਚ ਲਿਆ। “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਮੈਂ ਜੇਮਜ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਇਆ ਸੀ” ਪਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। “ਤੂੰ ਇਹ ਬੇਵਕੂਫਾਨਾ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀਆਂ ?” ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਘਰ ਚੱਲੋ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਸੱਚੋ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂਗਾ” ਜੇਮਜ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਜੇਮਜ ਦੋਵੇਂ ਹਫੇ ਹੋਏ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਟ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ। ਜੇਮਜ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਬੱਠਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਝੌਂਪੜੀ ਤੱਕ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਝੁੱਗੀ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਜੇਮਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਭੱਜੀ ਮੰਜੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। “ਮੈਂ ਇਸੇ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਮਿਆਂ ਅਤੇ ਪਲਿਆ ਸਾਂ” ਜੇਮਜ ਨੇ ਆਖਿਆ “ਮੇਰੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਵਾਲਾਊਵਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਕੰਮ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਵਾਸਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਾਮਾਦੁਰਵੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਵਾਲਾਊਵਾ ਵਿਖੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਮੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਾਜ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਤੋਂ ਰਾਤੀਂ ਦਸ ਵਜੇ ਹੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਕੂਲੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਕੈਂਡੀ ਤੋਂ ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਾਤੀਂ ਮੇਰੀ ਝੁੱਗੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜਾਨੋ ਮਾਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਾ ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁੱਕੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੀ ਛਿੱਲ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਛਿੱਲੜ ਇਸ ਬੱਠਲ ਵਿੱਚ ਪਾ, ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸੜਕ ਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇੰਝ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਨੇ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਾਲਾਊਵਾ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ।” ਜੇਮਜ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਭੇਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਜਿੱਤ ਹੋ ਗਈ ਮੈਂ ਜੇਤੂ ਪਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਵਾਲਾਊਵਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ<noinclude></noinclude> esy2x6m799bkyi9d43q6od1yjgg795b 217794 217785 2026-05-13T11:57:17Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 217794 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" />{{c|113||}}</noinclude>ਫਿਰ ਉਹ ਲਾਟ ਟਿਕ ਗਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮੈਂ ਚਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੇਹਰਕਤ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਲਾਟ ਹੇਠੋਂ ਦੋ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲਾਟ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਿਰਫ 10 ਕੁ ਗਜ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਿਲਾਇਆ, ਰੁੱਕ ਜਾਓ। ਤੂੰ ਹੈਂ ਕੌਣ ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਲਾਟ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੜਖੜਾਉਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦੌੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਸੜਕ ਤੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗੀ ਸ਼ੈ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀ ਦੌੜਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ। {{gap}}ਸੱਠ ਕੁ ਗਜ਼ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗੀ ਸ਼ੈ ਇੱਕ ਵਰਗਾਕਾਰ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਟੋਆ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਲਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੀਤੇ ਵਰਗੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲਪਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਬੋਚ ਲਿਆ। {{gap}}“ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਮੈਂ ਜੇਮਜ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਇਆ ਸੀ” ਪਰੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। {{gap}}“ਤੂੰ ਇਹ ਬੇਵਕੂਫਾਨਾ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀਆਂ ?” ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। {{gap}}“ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਘਰ ਚੱਲੋ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਸੱਚੋ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂਗਾ” ਜੇਮਜ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਜੇਮਜ ਦੋਵੇਂ ਹਫੇ ਹੋਏ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਟ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ। ਜੇਮਜ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਬੱਠਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਝੌਂਪੜੀ ਤੱਕ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਝੁੱਗੀ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਜੇਮਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਭੱਜੀ ਮੰਜੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। {{gap}}“ਮੈਂ ਇਸੇ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਮਿਆਂ ਅਤੇ ਪਲਿਆ ਸਾਂ” ਜੇਮਜ ਨੇ ਆਖਿਆ “ਮੇਰੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਵਾਲਾਊਵਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਕੰਮ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਵਾਸਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਾਮਾਦੁਰਵੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਵਾਲਾਊਵਾ ਵਿਖੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਮੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਾਜ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਾਲਾਊਵਾ ਤੋਂ ਰਾਤੀਂ ਦਸ ਵਜੇ ਹੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। {{gap}}ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਕੂਲੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਕੈਂਡੀ ਤੋਂ ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਾਤੀਂ ਮੇਰੀ ਝੁੱਗੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜਾਨੋ ਮਾਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਾ ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁੱਕੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੀ ਛਿੱਲ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਛਿੱਲੜ ਇਸ ਬੱਠਲ ਵਿੱਚ ਪਾ, ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸੜਕ ਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇੰਝ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਨੇ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਾਲਾਊਵਾ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ।” ਜੇਮਜ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਭੇਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ। ''' ਜਿੱਤ ਹੋ ਗਈ''' {{gap}}ਮੈਂ ਜੇਤੂ ਪਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਵਾਲਾਊਵਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਤਿੱਕਰੀ ਸੇਨਾ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ<noinclude></noinclude> 1os1c48rbypof6o7bachz6st33u8qd5 250 72323 217786 2026-05-13T07:53:40Z Harchand Bhinder 2624 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ "(ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ) ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਭਰਪੂਰ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ “ ਮੈਂ ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਦਿਉ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਦਿਉ ਨੇ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ..." ਨਾਲ਼ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਇਆ 217786 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Harchand Bhinder" />{{c|114||}}</noinclude>(ਪੋਡੀ ਹਾਮਾਦੂਰੂਵੋ) ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਭਰਪੂਰ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ “ ਮੈਂ ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਦਿਉ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਦਿਉ ਨੇ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਲਾਊਵਾ ਵਿਖੇ ਹੀ ਸੁੱਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਸਵੇਰ ਵਾਪਸ ਕੋਲੰਬੋ ਪਰਤ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਹਫਤੇ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਾਰੀ ਕਾਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੰਬੋ ਵਿਖੇ ਘਰ ਦੇ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਡਰਾਈਵਰ ਮੇਰੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਕਸ ਅਤੇ ਦੋ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਇੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲੈ ਆਇਆ। ਬਾਕਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸਕੀ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ, ਬਿਸਕੁਟਾਂ ਦੇ ਡੱਬੇ ਅਤੇ ਪਨੀਰ ਆਦਿ ਸੀ। ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ ਜਰੂਰ ਹੀ ਵਾਲਾਊਵਾ ਆ ਕੇ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।<noinclude></noinclude> flo2hufkfghh7j0e9rtp9ieydbg3xpp