วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.1 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 250 45092 290137 270472 2026-05-11T14:33:59Z Peatlnwza 10757 290137 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Legiferum" />{{ก|๑๐}}</noinclude>มาในรัชกาลที่ ๔ หรือก่อนนั้นข้าพเจ้าไม่ทราบ มีหนังสือพงษาวดารเขมรอิกฉบับ ๑ เรียกว่าพงษาวดารเมืองลแวก ความซ้ำกัน แลเนื้อเรื่องมีน้อย ต้นฉบับภาษาไทยที่หอพระสมุดได้มาเขียนแต่ในรัชกาลที่ ๑ เชื่อว่าในรัชกาลที่ ๑ ยังไม่ได้พงษาวดารเขมรฉบับที่พิมพ์นี้ ข้าพเจ้าได้สืบสวนถึงกรุงกัมพูชา หมายว่าจะหาพงษาวดารเขมรมาสอบ ได้ความว่า พงษาวดารเขมรที่มีอยู่ในกรุงกัมพูชาก็เท่าที่พิมพ์นี้เอง {{ก|พงษาวดารพม่ารามัญ|120}} หนังสือพงษาวดารพม่ารามัญที่พิมพ์นี้ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้ขุนสุนทรโวหาร กรมพระอาลักษณ์ กับขุนอักษรรามัญ นายขำเปรียญ นายสุดเปรียญ นายจุ รวม ๔ นายเปนล่าม แปลออกเปนภาษาไทยเมื่อปีมเสงนพศก จุลศักราช ๑๒๑๙ พ.ศ. ๒๔๐๐ ต้นฉบับเดิมที่ได้มาเห็นจะเปนภาษารามัญ แลผู้แต่งเปนรามัญ เพราะพงษาวดารพม่าที่พม่าแต่งของเขามีอิกเรื่อง ๑ เรียกว่าเรื่องมหาราชวงษ์ ซึ่งหอพระสมุดกำลังแปลอยู่ เปนหนังสือยืดยาวหลายเล่มสมุดไทย {{ก|พงษาวดารล้านช้าง|120}} หนังสือพงษาวดารล้านช้างมี ๒ ฉบับ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดให้เรียบเรียงไว้ฉบับ ๑ พระยาประชากิจกรจักร (แช่ม บุนนาค) ไปได้ต้นฉบับตามภาษาเดิมส่งมาพิมพ์ไว้ในหนังสือวชิรญาณอิกฉบับ ๑ สอบกันดูเห็นฉบับของพระยาประชากิจกร<noinclude></noinclude> f43bld39gvk3n649kfm3mlzc2919409 252 50251 290172 195970 2026-05-12T06:48:31Z Flamevine 11908 290172 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |ประเภท=หนังสือ |ชื่อ=[[จดหมายเหตุเก่าเรื่องพระเจ้าแผ่นดินกรุงศรีอยุธยาแต่งทูตไทยไปนมัสการพระมาลัยเจดีย์ฯ|จดหมายเหตุเก่าเรื่องพระเจ้าแผ่นดินกรุงศรีอยุธยาแต่งทูตไทยไปนมัสการพระมาลัยเจดีย์เมืองหงสา]] |ภาษา=th |เล่ม= |ผู้สร้างสรรค์= |ผู้แปล= |บรรณาธิการ={{ลผส|พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระดำรงราชานุภาพ}} |ผู้วาดภาพประกอบ= |สถานศึกษา= |ผู้เผยแพร่={{ลสย|หอพระสมุดวชิรญาณ}} ผู้เผยแพร่; {{ลสย|โรงพิมพ์โสภณพิพรรฒธนากร}} ผู้พิมพ์; แจกในการกฐินพระราชทานนายพลตรี หม่อมเจ้าเสรฐศิริ อธิบดีกรมแสงสรรพากร ณวัดทรงธรรม จังหวัดพระประแดง พระพุทธศักราช 2470 |สถานที่=พระนคร |ปี=2470 |รหัส= |ISBN= |OCLC= |LCCN= |BNF_ARK= |ARC= |จากวารสาร= |ที่มา=pdf |ภาพ=1 |ความคืบหน้า=V |การผสานหน้า=no |วันที่ตรวจสอบเนื้อหาเสร็จสมบูรณ์= |หน้า=<pagelist 1 = - 2 = ก 3 = ข 4 = ค 5 = 1 5to20 = thai /> |ชุดเล่ม= |จำนวน= |หมายเหตุ=# อธิบาย (น. ก–ค) # จดหมายเหตุ (น. 1–16) |Width= |Css= |Header={{ก|{{{pagenum}}}}} |Footer= }} [[หมวดหมู่:ดัชนีประวัติศาสตร์]] 5jxtzqzx53itq3q86sdttqr9o77w8bh 250 50253 290168 287617 2026-05-12T06:44:09Z Flamevine 11908 290168 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Bitterschoko" /></noinclude>{{ก|อธิบาย|140}} จดหมายเหตุซึ่งพิมพ์ในสมุดเล่มนี้กล่าวถึงเรื่องพระเจ้าแผ่นดินพระองค์ ๑ ซึ่งครองกรุงศรีอยุธยาทรงแต่งทูตให้ไปบูชาพระเจดีย์องค์ ๑ (ในสำเนาบางฉบับว่าพระเมาลีเจดีย์ บางฉบับว่าพระมาลัยเจดีย์ บางฉบับข้างต้นเรียกว่าพระเมาลีเจดีย์ ต่อไปข้างปลายเรียกว่าพระมาลัยเจดีย์) ณเมืองหงสาวดี พวกทูตที่ไปนั้นกลับมาเล่าความพรรณาถึงทางที่ไปแลพระเจดีย์ที่ได้ไปเห็น จึงมีผู้เอาความที่เล่าเรียบเรียงเปนจดหมายเหตุฉบับนี้ ความที่ปรากฏในจดหมายเหตุฉบับนี้ ใครอ่านก็เห็นจะลงเนื้อเห็นเปนอย่างเดียวกันว่ากล่าวเกินจริงโดยมาก แต่เปนจดหมายเหตุที่ปรากฏมาเก่าแก่แต่โบราณ บางทีชั้นเดิมจะเปนแต่เรื่องสำหรับเล่ากันมา พึ่งมาจดลงเปนหนังสือต่อชั้นหลัง หรือเปนหนังสือมีอยู่แต่โบราณ แต่ความเคลื่อนคลาศไปโดยเหตุที่คัดลอกกันหลายต่อ อย่างไรก็ดีเห็นว่ามูลความจริงคงจะมีอยู่บ้าง ควรจะพิมพ์ไว้มิให้สูญเสีย {{มปก}}<noinclude></noinclude> 8x10ipg3oxcomevrftdhqoisumr7jk0 250 50254 290169 157073 2026-05-12T06:45:32Z Flamevine 11908 290169 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Bitterschoko" />{{ก|ข}}</noinclude>จะกล่าวข้อความซึ่งได้ลองพิจารณาสอบสวนพอเปนอธิบายแก่ท่านทั้งหลายผู้ที่ได้รับหนังสือนี้ไปอ่าน อันนามมหาเจดีย์สถานซึ่งเรียกในจดหมายเหตุนี้ต่างกันอยู่เปนสองอย่างนั้น สืบถามได้ความว่า พระเจดีย์ที่เรียกว่าเมาลีเจดีย์ทุกวันนี้หามีไม่ พระเจดีย์ที่ชื่อทำนองเดียวกันมีแต่พระเกศธาตุอันเปนมหาเจดีย์สถานณเมืองร่างกุ้ง แต่พระเจดียชื่อว่ามาลัยเจดีย์นั้นมีอยู่ที่เมืองหงสาวดี แต่มิได้เปนพระเจดีย์สำคัญเช่นพระมุตเตา ได้ความดังนี้จึงสันนิษฐานว่า พระเจดีย์ที่ทูตไทยไปบูชาครั้งนั้น เห็นจะเปนพระเกศธาตุที่เมืองร่างกุ้ง ด้วยเปนมหาเจดีย์สถานมาแต่โบราณ แลในสมัยนั้นเมืองร่างกุ้งยังเปนแดนรามัญซึ่งเรียกในจดหมายเหตุว่าเมืองหงสาวดี ก็ไม่อัศจรรย์อันใด หมายนามว่าเปนประเทศ อย่างเดียวกับเรียกประเทศสยามว่ากรุงศรีอยุธยาโบราณ แม้คิดเห็นเช่นนี้ ชื่อจดหมายเหตุฉบับนี้เคยเรียกกันมาว่าไปบูชาพระเมาลีเจดีย์หรือมาลัยเจดีย์ที่เมืองหงสาวดี จะแก้ไขตามอัตโนมัติหาควรไม่ จึงคงไว้ตามเดิม {{มปก}}<noinclude></noinclude> 53lsgfqdsm5rjs12uktw1lfzn7iydsb 250 50255 290170 157075 2026-05-12T06:46:07Z Flamevine 11908 290170 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Bitterschoko" />{{ก|ค}}</noinclude>พระเจ้าแผ่นดินกรุงศรีอยุธยาซึ่งโปรดฯ ให้ทูตไปบูชาพระเมาลีเจดีย์นั้น พิเคราะห์ดูในเรื่องพงศาวดาร เห็นว่าจะเปนสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถซึ่งเสวยราชย์ในระหว่าง พ.ศ. ๑๙๙๑ จน พ.ศ. ๒๐๓๑ ด้วยปรากฎในหนังสือยวนพ่ายแลหนังสือพระราชพงศาวดารประกอบว่ามีทางสัมพันธมิตร์ไมตรีกับพระเจ้ารามาธิบดีปิฎกธรเมืองหงสาวดี เมื่อสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเสด็จออกทรงผนวช พระเจ้าหงสาวดีได้แต่งทูตให้เชิญเครื่องบริขารเข้ามาถวาย อนึ่งมีชื่อตำบลที่ทูตเดิรทางปรากฎอยู่ในจดหมายเหตุที่พิมพ์นี้บางตำบล ได้ให้ลองสืบสวนก็หาได้ความว่ามีชื่อตำบลเหล่านั้นอยู่ในท้องที่หนทางที่กล่าวถึงไม่ แต่ก็ไม่ปลาดอันใด อาจจะเปนชื่อที่เรียกกันมาแต่เก่าก่อนแลเปลี่ยนแปลงเปนอย่างอื่นไปเสียในภายหลังก็เปนได้ [[File:Signature of Prince Damrong (3).svg|80px|right|ลายมือชื่อของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระดำรงราชานุภาพ]]<noinclude></noinclude> 3nljkclfz86o93w4mpaydrjqqgcscua 250 50256 290171 287618 2026-05-12T06:47:08Z Flamevine 11908 290171 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Bitterschoko" /></noinclude>{{ก|จดหมายเหตุ|140}} {{ก|เรื่องทูตไทยไปนมัสการพระมาไลยเจดีย์ที่เมืองหงสาวดี|120}} {{สต|7em}} วันพฤหัส เดือนสี่ แรมสิบสองค่ำ จุลศักราชล่วงแล้ว ๑๒๒๕ ปีมะโรงสัมฤทธิศก ยังมีท้าวอู่ทองพระองค์หนึ่งอยู่ในเมืองหงสาวดี ให้ข่าวสารมาถึงกรุงศรีอยุธยาให้กราบทูลสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวว่า ยังมีเมืองหนึ่งเฉลียงข้างตวันตกทิศเหนือ นามชื่อว่าหงสาธิราช ยังมีอธิยพระองค์หนึ่งกล่าวว่าเปนเมืองสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวของเรา แล{{ตตฉ|เมอ|เมื่อ}}พระองค์เจ้าเสด็จอยู่ในเมืองลังกาทวีปนั้น ยังมีพระภิกษุสองพระองค์วิวาทแก่กัน แลพระมหากรุณาธิคุณเจ้ามีพระพุทธฎีกากรุณาห้าม พระภิกษุสองพระองค์นั้นยังมิฟัง แลสมเด็จพระพุทธเจ้าจึงเสด็จพระราชดำเนิรมายังเมืองหงสาวดี ยังมีพระยาองค์หนึ่งทรงพระนามชื่อว่าพระศรีธรรมาโศกราช เธอจึงสร้างพระมาไลยเจดีย์ถวายแก่สมเด็จพระพุทธเจ้า{{วว}}<noinclude>{{ก|๑}}</noinclude> rgl0svw6dox3ec9et3xwh4zsxcdci6v 0 52405 290173 288460 2026-05-12T08:10:44Z Flamevine 11908 290173 wikitext text/x-wiki {{header <!-- ข้อมูลหลัก --> | title = {{PAGENAME}} | year = 2454 | author = พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว | editor = | translator = | section = | contributor = | previous = | next = [[ประมวลกฎหมายอาญาทหาร แก้ไขเพิ่มเติม พระพุทธศักราช 2469|แก้ไขเพิ่มเติม]] | notes = <!-- ข้อมูลย่อย --> | categories = {{กม|มม|2454|ปอท|รก=28}} | portal = ประมวลกฎหมายอาญาทหาร }} {{สบช| : {{ตลล|ส-ภก|พระราชปรารภ|๔๕๕}} : {{ตลล|ส-ภข|ประมวลกฎหมายอาญาทหาร|๔๕๘}} : {{ตลล|ส-ภ1|ภาค 1 ว่าด้วยข้อบังคับต่าง ๆ|ภ1}} : {{ตลล|ส-ภ2|ภาคที่ 2 ว่าด้วยลักษณความผิดโดยเฉภาะ|ภ2}} }} {{pb}} <pages index="Pramuan Kot Mai 2454-02-08.djvu" from="1" to="3"/> {{pb}} <pages index="Pramuan Kot Mai 2454-02-08.djvu" from="4" to="8" tosection="8-1"/> {{pb}} <pages index="Pramuan Kot Mai 2454-02-08.djvu" from="8" to="28" fromsection="8-2"/> {{สทย|2}} cquhmgm82wimz06l3csexxlrm7hbzw4 114 59265 290133 196465 2026-05-11T11:59:10Z Albert Buildings's 12287 ลิงก์ภายนอก 290133 wikitext text/x-wiki {{หัวเรื่องงานแปล | ชื่อ = {{PAGENAME}} | ศักราช = ค.ศ. | ปี = 1865 | ภาษา = en | ต้นฉบับ = Cinderella, or the Little Glass Slipper (Dalziel) | ผู้สร้างสรรค์ = พี่น้องดีเอล | บรรณาธิการ = | ส่วน = | ผู้มีส่วนร่วม = | ก่อนหน้า = | ถัดไป = | หมายเหตุ = | สถานีย่อย = วรรณกรรมเยาวชน }} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="1"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="2"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="3"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="4"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="5"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="6"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="7"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="8"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="9"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="10"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="11"/><code>Https://w.wiki/_gdag</code> 0lkaol8v0ms1hu4zc8kcl67bsbynypp 290134 290133 2026-05-11T12:38:10Z MathXplore 10175 ย้อนการแก้ไขโดย [[Special:Contributions/Albert Buildings's|Albert Buildings's]] ([[User talk:Albert Buildings's|คุย]]) ไปยังรุ่นแก้ไขล่าสุดโดย [[User:Inmylifewellalwaysgoon|Inmylifewellalwaysgoon]] 196465 wikitext text/x-wiki {{หัวเรื่องงานแปล | ชื่อ = {{PAGENAME}} | ศักราช = ค.ศ. | ปี = 1865 | ภาษา = en | ต้นฉบับ = Cinderella, or the Little Glass Slipper (Dalziel) | ผู้สร้างสรรค์ = พี่น้องดีเอล | บรรณาธิการ = | ส่วน = | ผู้มีส่วนร่วม = | ก่อนหน้า = | ถัดไป = | หมายเหตุ = | สถานีย่อย = วรรณกรรมเยาวชน }} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="1"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="2"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="3"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="4"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="5"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="6"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="7"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="8"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="9"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="10"/> {{คหน}} <pages index="Cinderella (1865).djvu" include="11"/> ==บรรณานุกรม== * {{อนส|author=Brothers Dalziel|year=1865|title=Cinderella, or the Little Glass Slipper|location=New York|publisher=George Routledge and Sons|oclc= 32004688}} {{สัญญาอนุญาตงานแปล | {{สาธารณสมบัติ-เก่า}} | {{สาธารณสมบัติ-เอง}} }} [[หมวดหมู่:หนังสือภาพ]] el38brvql9wak1l4u7ci1on423nfr0s 0 79028 290165 276092 2026-05-12T06:40:40Z Flamevine 11908 290165 wikitext text/x-wiki {{header <!-- ข้อมูลหลัก --> | title = {{PAGENAME}} | year = | author = คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 10 | editor = | translator = | section = | contributor = | previous = | next = [[พระราชบัญญัติไม่อนุมัติพระราชกำหนดระเบียบราชการบริหารนครบาลเพชรบูรน์ฯ|การอนุมัติ]] | notes = <!-- ข้อมูลย่อย --> | categories = {{กม|มม|2487|พรก|ร|รก=61}} | portal = นครบาลเพชรบูรณ์ }} <pages index="พรก นครบาลเพชรบูรณ์ ๒๔๘๗.pdf" from="1" to="3"/> {{สทย|2}} evzdbwktrszpdzi48nqf91quc6io6do 290166 290165 2026-05-12T06:41:05Z Flamevine 11908 Flamevine ย้ายหน้า [[พระราชกำหนดระเบียบราชการบริหารนครบาลเพชรบูรณ์ พุทธศักราช 2487]] ไปยัง [[พระราชกำหนดระเบียบราชการบริหารนครบาลเพชรบูรน์ พุทธสักราช 2487]]: เปลี่ยนชื่อ 290165 wikitext text/x-wiki {{header <!-- ข้อมูลหลัก --> | title = {{PAGENAME}} | year = | author = คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 10 | editor = | translator = | section = | contributor = | previous = | next = [[พระราชบัญญัติไม่อนุมัติพระราชกำหนดระเบียบราชการบริหารนครบาลเพชรบูรน์ฯ|การอนุมัติ]] | notes = <!-- ข้อมูลย่อย --> | categories = {{กม|มม|2487|พรก|ร|รก=61}} | portal = นครบาลเพชรบูรณ์ }} <pages index="พรก นครบาลเพชรบูรณ์ ๒๔๘๗.pdf" from="1" to="3"/> {{สทย|2}} evzdbwktrszpdzi48nqf91quc6io6do 250 80012 290136 264248 2026-05-11T14:31:37Z Peatlnwza 10757 290136 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สี่ขีด" />{{หสล|๓๘๙|xxx}}</noinclude>เชียงทองเงินกำจักเนืองนองมามาก แก้วแหวนหากเหลือตรา ช้างม้ามากมูลมาถวายบูชาอุบาสกดีหลีแล เมื่อนั้นพานิชซาก็ไหว้มหาเถรเจ้าแล้วก็ขึ้นมา เงินคำติดถ่อขึ้นมา พานิชซาก็บ่เอา มาฮวดเชียงทองเห็นเงินคำหลายหลากสองฝั่งฟากน้ำของ เท่าเอามาให้ทานยาจกคนขอเปนอันมาก ชาวเมืองเห็นหลากแก่ตา ก็จึงอุศยาภิเศกเปนพระยาในเชียงคง เชียงทอง สร้างบ้านแปงเมืองสืบแนวเนื่องราชวงษาชั้นนั้นแล้ว {{ฟม}}ยังมีผู้หนึ่งชื่อว่าขุนชวาจึงมาสร้างบ้านแปงเมืองในเชียงคงเชียงทอง ลวดว่าเมืองชวาตามวงษา ขุนชวาจึงไว้ลูกผู้หนึ่งชื่อยีบา ขุนชวาตายไว้เมืองแก่ยีบา ๆ ไว้ลูกผู้หนึ่งชื่อว่าวิริยา ขุนวิริยาตาย ไว้ลูกผู้หนึ่งชื่อกันฮาง ขุนกันฮางไว้ลูกผู้หนึ่งชื่อลกลิง ขุนลกลิง ไว้ลูกผู้หนึ่งระวัง ขุนระวังไว้ลูกผู้หนึ่งชื่อยีผง เมื่อขุนกันฮางอยู่ สร้างบ้านแปงเมืองชวา ลูกมันผู้ชื่อลูกลิงก็ยัง หลานมันผู้ชื่อระวังก็ยัง เหลนมันผู้ชื่อยี่ผลก็ยัง เขา ๘ คนพ่อลูกหลานเหลน ยังเปนขุนใหญ่อยู่กินบ้านล้านช้างที่นี้มาก่อนแล ปฐมนิทานํ นิฎฺฐิตํ {{ก|บริเฉทที่ ๒|บ=font-size:140%}} {{ฟม}}ดูราสปุริสทั้งหลาย ดังเราจักรู้มามีในกาลเมื่อก่อนเถ้าเก่าเล่ามา เปนคำปรำปราสืบ ๆ มาว่าดังนี้ {{ฟม}}กาลเมื่อก่อนนั้น ก็เปนดินเปนหญ้าเปนฟ้าเปนแถน ผีแลคนเที่ยวไปมาหากันบ่ขาด {{มปก}}<noinclude></noinclude> syxn3upwrb5aq9slrtoln4esk0s0gf6 3 84235 290175 272090 2026-05-12T10:49:24Z Neriah 9235 Neriah ย้ายหน้า [[คุยกับผู้ใช้:Crushcrushcrush1]] ไปยัง [[คุยกับผู้ใช้:Crushcrushcrush]]: ย้ายหน้าอัตโนมัติขณะเปลี่ยนชื่อผู้ใช้ "[[Special:CentralAuth/Crushcrushcrush1|Crushcrushcrush1]]" เป็น "[[Special:CentralAuth/Crushcrushcrush|Crushcrushcrush]]" 272090 wikitext text/x-wiki {{Template:Welcome|realName=|name=Crushcrushcrush1}} -- [[ผู้ใช้:New user message|New user message]] ([[คุยกับผู้ใช้:New user message|คุย]]) 09:25, 28 พฤศจิกายน 2568 (+07) ka1w5nh4p828cidudszs45979rf08oz 250 89688 290140 289919 2026-05-12T02:58:02Z สีทราย 11827 290140 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๐๓}}</noinclude>ครั้งก็ผิดพลาดไปจากตำรา ผู้ถูกหวยกิรก็บ่นกันไปตามระเบียบของผู้ที่ผิดพลาด จะโกรธเคืองโชคชะตาของตนบ้าง โทษเอาอาจารย์บ้าง แต่ละคนหลงเอาแน่นอนกับความหมุนของเครื่องออกเลข ซึ่งย่อมหมุนไปตามกำลังไฟฟ้า จะมีใครไปหยุดเอาเองได้ก็หาไม่ แล้วแต่โชคก็ไปตรงเข้า ผู้เฒ่ามิ่ง หรือนายมิ่งนั่งฟังอยู่ และทั้งเคยผิดพลาดในการแทงเลขท้ายมาแล้วเหมือนกัน แกสั่นหัวแล้วถอนใจยาว "ฉันเองก็เล่นไปกับเขายังงั้นแหละ ทั้งที่รู้ว่ามันเอาแน่ไม่ได้" เฒ่ามิ่งพูดขึ้น "เรากะเราเก็งยาก เพราะเจ้าลูกกลิ้งมันหมุนไปตามเรื่องของมัน ที่ไหนมันจะดลบันดาลได้เผง ๆ เหมือนอย่างหวย ก.ข. โบราณ" ผมนั่งดื่มสุราไปฟังแกพูดพลาง ๆ โดยผมนั่งอยู่กับเพื่อนอีกโต๊ะหนึ่งใกล้ ๆ กัน "หวย ก.ข. โบราณน่ะ ขุนบาลเป็นคนออก เขากะเขาคิดจัดออกตัวนั้นตัวนี้" แกพูดต่อไป ในโต๊ะของเราจึงมีผู้สนใจอยู่บ้าง "การที่ใช้มือคนแท้ ๆ จับออกคิดออกน่ะ จึงมีอาจารย์เก่ง ๆ นั่งทางใน พอจะรู้กันเก็งใจกันออก ถ้าอาจารย์เก่ง ๆ บอกหวยให้มักไม่พลาด" แกว่า "ข้อนี้ท่าจะจริง" ชายกลางคนคนหนึ่งสนับสนุนเพราะเห็นด้วย "ผมเห็นด้วยกับคุณน้า อ้ายเราเป็นมนุษย์ธรรมดา จะไปเก็งไปสั่งอะไรมันกับลูกโม่ที่มันหมุนด้วยกำลังไฟฟ้า ถ้ามันคนด้วยกันย่อมมีอาจารย์ขลัง ๆ นั่งฌานบังคับเขาได้ ดลใจให้ออกตัวนั้นตัวนี้" "ถูก! พ่อเจียมพูดถูก อ้า! พ่อเจียมพ่อรู้เรื่องนี้ดี" พ่อเฒ่ามิ่งออกปากรับรองการพูดของผู้สนับสนุนว่าถูกต้อง "สมัยหวย ก.ข. เราเองพอนั่งหวยเองได้ตามเกจิอาจารย์แนะนำ โอ๊ย! ฉันน่ะทำมาเสียทุกวิธี ถูกบ้างกินบ้างตามเรื่องมัน แต่ที่ถูกกินน่ะไม่ใช่พิธีเขาพลาดนะจะบอกให้" เฒ่ามิ่งพูดแล้วยกมือชูเข้าไปในวงสุราให้ฟัง "ที่หวยกินไปก็เพราะเราเองเกิดยักย้ายการแทงเสียเอง ในตอนหลังเกิดไปคิดว่าตัวนั้นดีตัวนี้ดี ยักเช้ายักค่ำ ฮ่า! บางทีออกมาแล้วไม่ได้ไม่เสีย ไม่พอกับที่ลงทุนลงแรง ย้ายไปย้ายมาเลยเจ๊งกันไป" "คุณตาเคยนั่งยังไงครับ นั่งหวยน่ะ" ชายหนุ่มคนหนึ่งถามพ่อเฒ่ามิ่ง<noinclude></noinclude> bpstnf6gxqhhzmg6ucedtm73j9zowao 250 89689 290141 289920 2026-05-12T03:10:17Z สีทราย 11827 290141 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๐๔}}</noinclude> "โฮย! หลายวิธีนัก ทำหวยน่ะ ในป่าช้ายังเคยเลยคุณเอ๋ย บางแห่งเราเคยไปกันสองสามคน เมื่อสมัยโน้นหนุ่ม ๆ ด้วยกัน ใจเด็ด ๆ พอกัน ที่วัดเทพฯ ก็เคย วัดจางวางดิษฐ์ จางวางพวงเอาทั้งนั้น วัดบางหว้ายังเคยเลย ผ่าซิ เอ้า! ปั้ดโธ่! วัดเทพฯ สมัยนั้นเปลี่ยวน่ากลัวหยอกเมื่อไหร่ ทางหลังวัดที่เป็นเมรุอยู่เดี๋ยวนี้ เงียบน่ากลัว กลางวันแสก ๆ ยังหาคนเดินน้อยแทบนับคนได้ ไม่คึกคักอย่างเดี๋ยวนี้หรอก ที่หลังวัดเทพฯ นี่แหละ ฉันกับเพื่อนนักเลงด้วยกันนะคุณ ไปนั่งหวยกัน จุดไต้ไว้ห่าง ๆ แล้วต่างคนต่างนั่งจุดเทียนกัน ว่าคาถาขลังตามแบบคาถาหวย ไม่ใช่ไหว้พระไหว้เจ้าอะไรหรอก อีกคืนหนึ่งนะ ที่ตรงนั้นมันรกรื้อ และเราก็ไม่มีเสื่อมีสาดอะไรไปปู เราก็นั่งพนมมือนั่งยองๆ กันนั่นแหละ โอ๊ย! คุณเอ๋ย ฉันถูกผีมันล้อ เอามือล้วงก้นเอง ชั้นแรกฉันคิดว่างูมันชูหัวมาโดนก้น ฉันโดดจนตัวลอยเทียนดับเลย แต่ไต้ยังมีอยู่จึงส่องพอจะเห็น เอ๊ะ! งูก็ไม่มี ถ้ามีก็เห็นสิคุณ จริงอยู่ฉันว่าที่ตรงนั้นรกรื้อจริง ๆ แต่มันก็เป็นที่รกห่างตัวเรามาก ตรงที่เรานั่งกันนั้นเราเอาไม้ปาด ๆ กันพอเตียนที่จะนั่งยอง ๆ ได้ และอ้ายการถูกล้วงก้นนี่น่ะไม่ใช่ถูกแต่ฉันหรอก เพื่อนสามคนก็ถูกด้วยกัน เราจึงรู้ว่าเราถูกผีรบกวนเสียแล้ว เลยเลิกนั่ง เก็บกระดาษ เก็บถ้วยปูนกับขมิ้นที่ละลายน้ำไว้ให้ผีเขียนตัวหนังสือกลับ" เฒ่ามิ่งหยุดดื่มสุรา "มันทำเท่านั้นเองรึ?" หนุ่มคนเก่าถามขึ้น "เท่านั้นแหละ! ไม่รบกวนอะไรมาก แต่เราก็ใจไม่ดี ถือว่าเสียสมาธิเลยกลับกัน แต่อีกวันสิ!"เฒ่ามิ่งชูมือประกอบคำพูด "เราไปนั่งกันที่วัดสระเกศ หน้าวัดนั่นแหละครับ สมัยนั้นเรื่องวัดสระเกศละก็ มันแทบจะเป็นป่าช้าไปทั้งนั้น ศพน่ะรึ ทั้งฝังทั้งทิ้งให้แร้งกากิน เช่น ศพนักโทษยังงี้ เชือดเนื้อให้แร้งกากิน ที่เหลือก็ฝังไป โอ๊ย! ยิ่งทางเมรุปูน คือทางด้านถนนที่สายประตูผีนั่นแหละคุณ แดนเชือดศพเชียวละ สมัยนั้นยังไม่มีถนนนี่คุณ เป็นป่าช้าเราดี ๆ นั่นเอง สมัยที่เขาขุดทางทำถนน หัวกะโหลกออกเกลื่อนกลาดไป วันที่เราไปนั่งกันนะคุณ เราทำพิธีว่าคาถากันแล้ว เราก็จุดเทียนปักไว้ วางกระดาษและถ้วยขมิ้นกับปูนวางไว้ แล้วเราก็หลบแอบบังต้นโพธิ์คอยอยู่" เฒ่ามิ่งหยุดพูดแล้วกระดิกนิ้วเรียกเจ๊กให้ตักเหล้าโรงอีกแก้ว<noinclude></noinclude> gw52mah1nzidlugkl63evab7ndlh1zo 250 89690 290142 289921 2026-05-12T05:09:06Z สีทราย 11827 290142 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๐๕}}</noinclude> "อ้อ! พิธีนี้ผมเคยได้ยินปู่ผมเล่าให้ฟังเหมือนกัน" หนุ่มนั้นว่า "แต่ปู่ผมบอกว่าทำพิธีแล้วก็วางกระดาษกับขมิ้นกับปูนทิ้งไว้ เช้าจึงไปดูกันว่าจะเขียนตัวอะไรไว้ให้" "โอ๊ย! ลำบากอย่างนั้น" เฒ่ามิ่งว่า "ฉันก็เคยทำอย่างนั้นเหมือนกัน คุณ โอ๊ย! กินเรียบ ก็เพราะว่าอ้ายใครมันมาเห็นเข้า มันก็แกล้งเขียนเข้าไว้ให้ เราก็เจ๊งไปเท่านั้นเอง จึงต้องนั่งคุมกันไว้ แหม! คุณเอ๋ย คืนนั้น ฉันกับเพื่อนนั่งคอยตั้งแต่หัวค่ำจนเกือบสี่ทุ่มเห็นจะได้ มีลมพัดมาอ่อน ๆ เสียงนกกุ๊กร้องกุ๊กอยู่บนต้นโพธิ์ที่เรานั่งแอบนั่นแหละ ฉันสะดุ้งหนาวใจเหลือเกิน แต่อยากได้หวย ต้องจำทน ในครู่นั้นเอง เทียนที่จุดไว้แทบจะดับ มีลมพัดเหมือนเดินเฉียดไปที่กระดาษกับถ้วยขมิ้นกับปูน แล้วมีเงาวูบมืด ๆ ไม่เห็นเป็นตัวเป็นคนหรอกคุณ แต่พอทุกสิ่งทุกอย่างสงบ เราทั้งหมดก็ออกจากที่ซ่อนไปเก็บของเหล่านั้น และเดิมคุมหน้าคุมหลังกันออกพ้นเขตวัดมา พอมาถึงบ้าน ก็ดูกระดาษกัน มีรอยนิ้วจิ้มปูนเขียนไว้เป็นหวยเช้าค่ำชัด ๆ เลยคุณ ฉันกับพวกแทงกันอย่างหนักทีเดียวในวันรุ่งขึ้น" แกหยุดดื่มสุราอีก "ถูกผางเลย?" พ่อหนุ่มผู้สนใจถามดักคอ เฒ่ามิ่งวางแก้วเหล้าแล้วพยักหน้าพูด "กินเรียบ" "อ้าว!" เสียงนี้เป็นเสียงหลายคนในกลุ่มนั้นร้องขึ้นยังกับนัดกันไว้ แล้วเลยฮากันครืน "คุณลุงเลยเลิกหวยซิครับ?" ผมนั่งอยู่โต๊ะใกล้ ๆ จึงสอดปากถามไป แกหันมาดูผม "ที่ไหนได้ ลงผีหวยมันเข้าละก็ เลิกยังไง" แกว่า "เป็นแต่หยุดมาหลายวัน เพราะต่างคนต่างหมดทุน แทงกันหมดตัวนี่ครับ ผีมันแกล้งเรา" แกพูดแล้วสั่นหัวพลางร้องเรียกเหล้าอีก ผมนึกสนุกอยากฟังเรื่องต่อ ๆ ไป จึงรับจ่ายค่าสุราเอง แกตอบขอบใจ ดื่มกร๊วบเดียวหมดแก้ว "คุณลุงเลิกนั่งหวยหรือไงครับ?" ผมถาม "ไม่เลิกหรอกคุณ เลิกนั่งก็ไม่รู้จะแทงอะไร" แกตอบ "คราวนี้ ฉันกับเพื่อนสองคนเท่านั้นแหละคุณ ไปลองนั่งทางวัดบางหว้า ก็วัดอมรินทร์นี่<noinclude></noinclude> gav5k01xei0ya63yn6fovkyheifjcrw 290164 290142 2026-05-12T06:10:10Z สีทราย 11827 290164 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๐๕}}</noinclude> "อ้อ! พิธีนี้ผมเคยได้ยินปู่ผมเล่าให้ฟังเหมือนกัน" หนุ่มนั้นว่า "แต่ปู่ผมบอกว่าทำพิธีแล้วก็วางกระดาษกับขมิ้นกับปูนทิ้งไว้ เช้าจึงไปดูกันว่าจะเขียนตัวอะไรไว้ให้" "โอ๊ย! ลำบากอย่างนั้น" เฒ่ามิ่งว่า "ฉันก็เคยทำอย่างนั้นเหมือนกัน คุณ โอ๊ย! กินเรียบ ก็เพราะว่าอ้ายใครมันมาเห็นเข้า มันก็แกล้งเขียนเข้าไว้ให้ เราก็เจ๊งไปเท่านั้นเอง จึงต้องนั่งคุมกันไว้ แหม! คุณเอ๋ย คืนนั้น ฉันกับเพื่อนนั่งคอยตั้งแต่หัวค่ำจนเกือบสี่ทุ่มเห็นจะได้ มีลมพัดมาอ่อน ๆ เสียงนกกุ้กร้องกุ้กอยู่บนต้นโพที่เรานั่งแอบนั่นแหละ ฉันสะดุ้งหนาวใจเหลือเกิน แต่อยากได้หวยต้องจำทน ในครู่นั้นเอง เทียนที่จุดไว้แทบจะดับ มีลมพัดเหมือนเดินเฉียดไปที่กระดาษกับถ้วยขมิ้นกับปูน แล้วมีเงาวูบมืด ๆ ไม่เห็นเป็นตัวเป็นตนหรอกคุณ แต่พอทุกสิ่งทุกอย่างสงบ เราทั้งหมดก็ออกจากที่ซ่อนไปเก็บของเหล่านั้น และเดิมคุมหน้าคุมหลังกันออกพ้นเขตวัดมา พอมาถึงบ้านก็ดูกระดาษกัน มีรอยนิ้วจิ้มปูนเขียนไว้เป็นหวยเช้าค่ำชัด ๆ เลยคุณ ฉันกับพวกแทงกันอย่างหนักทีเดียวในวันรุ่งขึ้น" แกหยุดดื่มสุราอีก "ถูกผางเลย?" พ่อหนุ่มผู้สนใจถามดักคอ เฒ่ามิ่งวางแก้วเหล้าแล้วพยักหน้าพูด "กินเรียบ" "อ้าว!" เสียงนี้เป็นเสียงหลายคนในกลุ่มนั้นร้องขึ้นยังกับนัดกันไว้ แล้วเลยฮากันครืน "คุณลุงเลยเลิกหวยสิครับ?" ผมนั่งอยู่โต๊ะใกล้ ๆ จึงสอดปากถามไป แกหันมาดูผม "ที่ไหนได้ ลงผีหวยมันเข้าละก็เลิกยังไง" แกว่า "เป็นแต่หยุดมาหลายวัน เพราะต่างคนต่างหมดทุน แทงกันหมดตัวนี่ครับ ผีมันแกล้งเรา" แกพูดแล้วสั่นหัวพลางร้องเรียกเหล้าอีก ผมนึกสนุกอยากฟังเรื่องต่อ ๆ ไป จึงรับจ่ายค่าสุราเอง แกตอบขอบใจ ดื่มกร๊วบเดียวหมดแก้ว "คุณลุงเลิกนั่งหวยหรือไงครับ?" ผมถาม "ไม่เลิกหรอกคุณ เลิกนั่งก็ไม่รู้จะแทงอะไร" แกตอบ "คราวนี้ฉันกับเพื่อนสองคนเท่านั้นแหละคุณ ไปลองนั่งทางวัดบางหว้า ก็วัดอมรินทร์นี่<noinclude></noinclude> cnnm7jbcz7nfozt8c3qimwjjugyjwqa 250 89780 290135 2026-05-11T14:28:55Z Peatlnwza 10757 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "<section begin="109-1" />เห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงถามว่า เหตุใดพวกเหล่านี้จึงบังอาจถือ{{ตตฉ|ศัตราวุธ}}เข้ามาใกล้เรือเราดังนี้ พวกที่ซุ่มก็ตอบว่า ท่านไม่รู้หรือ ซึ่งพวกเราคอยอยู่ด..." 290135 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Peatlnwza" />{{ก|๗๕}}</noinclude><section begin="109-1" />เห็นดังนั้นก็ตกใจ จึงถามว่า เหตุใดพวกเหล่านี้จึงบังอาจถือ{{ตตฉ|ศัตราวุธ}}เข้ามาใกล้เรือเราดังนี้ พวกที่ซุ่มก็ตอบว่า ท่านไม่รู้หรือ ซึ่งพวกเราคอยอยู่ดังนี้ พวกที่ซุ่มก็ตอบว่า ท่านไม่รู้หรือ ซึ่งพวกเรามาคอยอยู่ดังนี้ประสงค์จะจับตัวท่านฆ่าเสียให้สิ้นชีวิต ว่าแล้วก็กรูกันขึ้นบนเรือขุนชินราช เอาดาบฟันขุนชินราชตายอยู่ในเรือนั้น ขุนชินราชได้ราชสมบัติเมื่ออายุ ๒๐ ปี อยู่ในราชสมบัติ ๒ ปี เมื่อตายอายุได้ ๒๒ ขุนชินราชเกิดวันจันทร์ ตระกูลอำมาตย์ <section end="109-1" /> <section begin="109-2" />{{ก|เรื่องสมเด็จพระมหาจักรวรรดิ์|120}} เมื่อพระยากลาโหมเป็นเป็นต้นคิดกำจัดขุนชินราชแล้ว จึงพร้อมกันยกพระเฑียรเป็นพระเจ้าแผ่นดิน เวลานั้นพระเฑียรพระชมน์พรรษาได้ ๑๐ ปี พระยากลาโหมเห็นว่ายังทรงพระเยาว์นัก จะบังคับบัญชาการแผ่นดินไม่ได้ เวลาออกขุนนาง พระยากลาโหมจึงให้พระเฑียรนั่งบนตัก แล้วบังคับบัญชาราชการแทน ต่อเมื่อพระเฑียรมีพระชนมพรรษาได้ ๑๖ ปี จึงทำการราชาภิเษกถวายพระนามว่า พระมหาจักรวรรดิ์ ๆ มีพระมเหสีทรงพระนามว่า พระมหาเทวี ๆ มีพระราชธิดาพระองค์ ๑ ทรงพระนามว่า พระบรมดิลก มีพระราชโอรสองค์ ๑ ทรงพระนามว่า พระมหินทร์ และพระไชยผู้เป็นพระอนุชาธิราชนั้น พระมหาจักรวรรดิ์ทรงพระกรุณาไว้วางพระทัยในกิจการบ้านเมืองทั้งปวง จึงโปรดให้พระไชยไปครองเมืองพิษณุโลก ขนาน<section end="109-2" /><noinclude></noinclude> 8so51wz0d8f45kvaeyuzcjflj0nzeje 250 89781 290138 2026-05-11T18:29:50Z Edigines 12196 /* พิสูจน์อักษรแล้ว */ 290138 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Edigines" />{{ก|๑๕}} {{กกs|จัด=justify}}</noinclude>{{ช่องว่าง|2em}} ๙. {{เส้นใต้|ข้าวผัดกะปิ}} '''เครื่องปรุง''' ข้าวสุก ปลาดุกย่าง กะปิดำ น้ำมันหมูไข่จืต มะม่วงหรือมะดัน หรือส้มซ่า กระเทียม ระกา ผักชี ใบหอม '''วิธีทำ''' ย่างปลาดุกแกะเนื้อออกเป็นแผ่นใหญ่ ๆ ทอดกรอบจนหนังพอง เดี๋ยวไข่บาง ๆ หั่นฝอย กะปิคลุกข้าวชอยระกำ มะม่วง ส้มซ่าบีบใส่ ซิมดูรสตามชอบ เอาปลาใส่ลงคลุก อย่าให้หักละเอียด ตั้งกระทะใส่น้ำมันเจียวกระเทียม เอาข้าวลงผัดพออุ่นทั่วที่ตักใส่จาน โรยผักชีใบหอม {{ช่องว่าง|2em}} ๑๐. {{เส้นใต้|ข้าวผัดกุ้ง}} '''เครื่องปรุง''' กุ้งแห้งหรือกุ้งสด น่าพริกเผา ไข่เจียว ระกำ มะม่วงซอย กระเทียมเจียว ผักชีใบหอม '''วิธีทำ''' กุ้งแห้งป่นให้ละเอียด (กุ้งสดต้มแล้วหั่นละเอียด) ข้าวคลุกน้ำพริกเผาเสียก่อน ใส่ระกำ มะม่วงซอย ชิมดู ใส่กุ้งแห้งบป่นลงคลุกใส่กระทะผัดพอหอมตักขึ้นโรย ไข่เจียว กระเทียมเจียว ผักชีใบหอม {{ช่องว่าง|2em}} ๑๑. {{เส้นใต้|ข้าวผัดนก}} '''เครื่องปรุง''' ไก่นาหรือนกอะไรก็ได้ ข้าวสุก ไข่จืด ผงมัสตาร์ด ซีอิ๋วอย่างดี น้ำมันหมู หมูแฮม พริกไทยป่น<noinclude> {{มปก}} {{กกe}}</noinclude> bqvambqps02udn3efffk0ng2gi3httg 250 89782 290139 2026-05-11T18:56:50Z Edigines 12196 /* พิสูจน์อักษรแล้ว */ 290139 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Edigines" />{{ก|๑๖}} {{กกs|จัด=justify}}</noinclude>'''วิธีทำ''' หันไก่นาหรือนกเป็นชิ้นเล็ก ๆ เอากระดูกติดไว้ด้วยก็ได้ ตีกระเทียมผัดให้สุก ใส่หมูแฮมหั่นเป็นชิ้นเล็ก ใส่ข้าวสุก ผงมัสตาร์ดกับพริกไทยป่น ซีอิ๋วอย่างดี ต่อยไข่ใส่ คนให้สุกทั่ว ชิมดูแล้วตักใส่จาน โรยผักชี ใบหอม {{ช่องว่าง|2em}}๑๒. {{เส้นใต้|ข้าวบุหรี่ (อย่างแขกเทศ)}} '''เครื่องปรุง''' เนยแขก หญ้าฝรั่น เปลือกอบเชย ลูกกระวาน กานพลู เกลือนิดหน่อย ไก่ แป้งสาลี (ใช้หม้อแขก หรือ หม้อทองเหลือง) '''วิธีทำ''' ทำไก่ตัดเป็นชิ้นโต ๆ (๑ ตัวตัดประมาณ ๘ ชิ้น) ล้างให้สะอาด ซาวข้าวสารประมาณ ๑ ลิตรพักไว้ ตักเนยประมาณ ๑ ถ้วยชาใส่ในหม้อตั้งไฟ เอาข้าวสารลงผัดอย่าให้สุก ใส่น้ำให้สูงจากข้าวประมาณ {{เศษส่วนตรง|๑|๑|๒}} องคุลี ใส่เกลือเล็กน้อย หมกไก่ลงพร้อมกับหญ้าฝรั่น ลูกกระวาน กานพลู เปลือกอบเชย ปิดฝาหม้อ ละลายแป้งสาลีพอปั้นได้ยาปากหม้อ ไม่ให้ไอออกได้ ใส่ถ่านรุมๆประมาณ {{เศษส่วนตรง|๑|๑|๒}} ซม. พอสุก เปื่อยดียกลงรับประทานกับแกงมัสมั่น อาจาด<noinclude> {{มปก}} {{กกe}}</noinclude> a1jyayo2cqd0hmpn4czn40zri5fjjk1 250 89783 290143 2026-05-12T05:28:32Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290143 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๔๖|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>คุก หล่อนสู้สละสู้เสียทุกอย่างเพื่อจะช่วยตัวให้พ้นจากความจน... พ้นจากคุก เนื่องจากหล่อนเป็นคนตระกูลต่ำ จึงไม่มีชายใดคิดเลี้ยงหล่อนให้เป็นภรรยาโดยจริงจัง ได้แล้วทิ้ง ในความรู้สึกของเฉลียว ชายคนหนึ่งไม่ผิดอะไรกับอีกคนหนึ่ง หล่อนยอมเป็นภรรยาของชายได้ทุกคน ถ้าเขาสามารถจะเสียเงินให้หล่อนตามราคาที่หล่อนประสงค์ และราคาของเฉลียวไม่แพง เวลาเงินเดือนออกใคร ๆ ก็เสียได้ “เวลาเธอไปเล่นละครที่จันทบุรี” นายเพิ่มเอ่ย “ฉันจะหงอยและคิดถึงเธอมากทีเดียว” พอได้ยินนายเพิ่มพูดถึงเฉลียวเป็นนางละครจะไปจันทบุรี พวกเพื่อนหญิงของหล่อนต่างก็เห็นขำ ขยิบตายิ้มเข้าหากัน แต่นายเพิ่มไม่ได้สังเกต “อะไร? ไม่จริงดอกค่ะ” เฉลียวตอบแล้วบีบมือเพื่อนของหล่อนคนหนึ่งไว้เพื่อไม่ให้ไขความลับ “คุณจะคิดถึงคนอย่างดิฉันทำไม? คุณก็จะคิดถึงแต่แม่ธัมมะธัมโมของคุณคนนั้นคนเดียวเท่านั้น เมื่อเช้านี้ดิฉันเห็นแม่พะยอมออกมาใส่บาตรที่หน้าบ้าน ห่มผ้าสีนวลสวยเหลือเกิน เสียแต่แก่ไปเสียหน่อยเท่านั้นแหละ” {{มปก}}<noinclude></noinclude> mxidz2xcd8l4zatskktf3y2ofrde04t 250 89784 290144 2026-05-12T05:28:49Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290144 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๔๗|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>“แม่พะยอมแก่เหมือนฉันเหมือนกัน” นายเพิ่มกล่าว “เมื่อไรคุณจะแต่งงาน?” เฉลียวถาม “ไม่ทราบ” เขาตอบ “เวลาแต่งงานอย่าลืมเฉลียวนะคะ” หล่อนฉอเลาะ “ดิฉันช่วยนิมนต์พระ ตักบาตร และจะขอไปฟังพระเทศน์ด้วย ดิฉันไม่ได้ฟังเทศน์มาเกือบห้าปีแล้ว ต้องไปฟังสักที เพื่อกันตกนรกชั้นต่ำสุด” “ได้ทำบาปไว้มากหรือ แม่เฉลียว?” เขาถาม “เอ๊อ! คนอย่างดิฉันมองเห็นนรกได้ตั้งแต่ก่อนตาย” เฉลียวตอบและหัวเราะ “ให้ฟังเทศน์อีกร้อยกัณฑ์ก็เห็นจะพ้นนรกไปไม่ได้” “เฉลียว?” เพื่อนของหล่อนคนหนึ่งเสริม “นรกคงสนุกนะ ตายไปแล้วพวกเราคงไปอยู่ด้วยกันที่นั่นเต็ม” “ฉันจะต้องไปอยู่ด้วยคนหนึ่งเหมือนกัน ฉันรู้” นายเพิ่มกล่าว กลับไปถึงโฮเต็ลที่ถนนเยาวราชคืนนั้น นายเพิ่มได้รับจดหมายจากแม่พะยอมฉบับหนึ่ง หล่อนตัดพ้อต่อว่าในการที่เขาหายไปไม่ไปมาหาสู่หล่อนอีก หล่อนขอให้เขาไปหาหล่อนที่บ้านถนนจักรพงศ์ในวันรุ่งขึ้นเวลาบ่าย<noinclude></noinclude> gqdblbp84uuhyphwsw9l4bzfhzyk882 250 89785 290145 2026-05-12T05:29:14Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290145 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" /></noinclude>{| style="width:60%; float:right;" |-style="vertical-align:top;" |{{ลห|a7|๗|300}} |width=20em| |รุ่งขึ้นเป็นวันที่อากาศชื้นแฉะ ฝนตกตั้งแต่เช้าจนบ่าย มีเวลาหยุดบ้างบางขณะ แต่ก็ชั่วเวลาครู่เดียว ๆ เท่านั้น นายเพิ่มนั่งรถยนต์เช่าจากที่พักถนนเยาวราช จิตใจหดห่อและกลุ้ม กลุ้มในการที่จะต้องไปพบแม่พะยอม รถจอดหน้าบ้านแม่พะยอม นายเพิ่มเห็นประตูหน้าต่างปิดเงียบคล้ายกับว่าจะปิดให้พ้นเสียงแห่งความสนุกสบายของโลก<noinclude>{{มปกต}} |}</noinclude> all3c3kxtgxhqxjn9xzjtqf3hidfxva 250 89786 290146 2026-05-12T05:29:38Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290146 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๔๙|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}} {| |- |</noinclude>ภายนอกฉะนั้น จ่ายเงินให้คนขับแล้วนายเพิ่มเดินขึ้นบันไดบ้านด้วยกิริยาอันสะทกสะท้าน ขึ้นบันไดได้สามสี่ขั้น เขาตกตะลึง เพราะได้ยินเสียงจมื่นปรีชาฯ มัคนายกวัดหงส์ฯ กำลังสนทนาอยู่กับแม่พะยอม นายเพิ่มไม่คิดสู้ ตกลงใจจะหันหลังกลับ รู้สึกกลัว... กลัวจมื่นปรีชาฯ กลัวศาสนา... กลัวพระ! แต่ก่อนที่จะได้มีโอกาสหนีไปได้ แม่พะยอมได้เปิดประตูออกมาพบเขา |- |}{{เคลียร์}} “แน่ะ พี่เพิ่มมาแล้ว!” หล่อนต้อนรับเขาด้วยความชื่นบาน หล่อนพาเขาเข้าไปในห้อง นายเพิ่มยกมือไหว้จมื่นปรีชาฯ จมื่นปรีชาฯ ยิ้มรับ “ฉันแปลกใจนัก ทำไมพี่ตึงไม่รู้จักใช้ร่มเสียเลย” แม่พะยอมพูดกับนายเพิ่ม “ฉันให้ร่มพี่ไปใช้คันหนึ่ง ก็ไม่เห็นพี่ใช้สักที ปล่อยให้เสื้อแสงเปียกชื้นไปทั้งตัวน่ารำคาญจริง ๆ ทีเดียว ถอดเสื้อเสียซี ฉันจะเอาไปให้ยายเจิมแกทำให้แห้ง” “ไม่ต้องดอก แม่พะยอม” เขาตอบ “มันชื้นนิดหน่อยเท่านั้น ฉันมารถแท็กซี่ตลอดทาง เพิ่งมาถูกฝนตอนจะขึ้นบ้านนี้เท่านั้น ประเดี๋ยวมันก็จะแห้งเอง” {{มปก}}<noinclude></noinclude> d3v3dt26y7eaf4hsof5vwh1uxdb4ojt 250 89787 290147 2026-05-12T05:29:56Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290147 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๐|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>“เมื่อกลางวันกินอะไรบ้างหรือเปล่าพี่?” หล่อนถาม “พี่หิวไหมเวลานี้?” “ฉันรู้สึกกระหาย อยากได้น้ำชาร้อน ๆ สักถ้วยหนึ่ง” นายเพิ่มตอบ “ได้ซีพี่” หล่อนพูดยิ้มละไม แล้วเดินไปรินน้ำชาที่ห้องข้างใน “นี่เพิ่ม!” จมื่นปรีชาฯ พูด “แกคิดบ้างหรือเปล่าว่าแกเป็นคนเคราะห์ดีเพียงใดที่จะได้คนอย่างแม่พะยอมเป็นเมีย? ผู้หญิงในเมืองไทยจะหาเหมือนหล่อนไม่มีอีกแล้ว หล่อนควรจะเกิดในสมัยพระพุทธองค์ยังทรงพระชนม์อยู่” นายเพิ่มไม่ตอบ เป็นแต่มองดูจมื่นปรีชาฯ ด้วยแววตาอันเคียดแค้นเกลียดชัง ถ้าท่านจะถามนายเพิ่มว่าเขามีเหตุผลอะไรบ้างที่จงเกลียดจงชังจมื่นปรีชาฯ ถึงเพียงนั้น นายเพิ่มคงจะตอบได้แต่เพียงว่าจมื่นปรีชาฯ มีท่าทางขวางนัยน์ตาและพูดขวางหู เป็นผู้ที่ได้ทำให้แม่พะยอมเปลี่ยนแปลง... เปลี่ยนจนเขากลัวว่าเขาจะไม่สามารถรักหล่อนต่อไปอีกได้ แม่พะยอมเดินกลับออกมา ถือถ้วยน้ำร้อนมาวางให้นายเพิ่มที่ตรงหน้า {{มปก}}<noinclude></noinclude> jt375k986bqirtxls996xd43h9mi1l1 250 89788 290148 2026-05-12T05:30:11Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290148 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๑|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>“พี่! คุณจมื่นได้ไปตกลงกับท่านเจ้าอาวาสวัดหงส์ฯ แล้ว” หล่อนบอกชายคู่หมั้น “ท่านเจ้าฯ ท่านสัญญาจะให้เงินเดือนพี่ตามฉันบอกไว้เดือนละ ๒๕ บาท พี่ตกลงนะจ๊ะ?” นายเพิ่มไม่ตอบ นั่งเงียบเฉยด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาชำเลืองดูจมื่นปรีชาฯ อีกครั้งหนึ่ง “เพิ่ม” จมื่นปรีชาฯ พูด “ถ้าแกเป็นคนฉลาด แกควรจะดีใจมากทีเดียวที่มีโอกาสจะได้ทำงานเช่นนั้น” “จริงนะพี่” แม่พะยอมเสริมเป็นเชิงวิงวอน “คิดดูซีว่ามันจะดีสำหรับเราเพียงใด พี่จะได้มีรายได้บ้าง มีงานทำเป็นหลักแหล่ง” นายเพิ่มสังเกตดูมืออันสั่นเทาของตนเอง... สั่นด้วยความแค้น... แค้นที่แม่พะยอมช่างไม่เอาใจเขาเสียเลย... แค้นที่อ้ายตัวตุ่นเช่นจมื่นปรีชาฯ ก็มาเป็นตัวตั้งตัวตีในวงชีวิตของเขาด้วย นายเพิ่มคิดจะหาคำตอบที่ให้สมกับความรู้สึกของตน แต่ก็ไม่สำเร็จ “เธอพูดราวกับว่าฉันเป็นคนขอทาน” เขากล่าว จมื่นปรีชาฯ มองดูนายเพิ่มแล้วแสยะถามอย่างดูถูกว่า “แล้วแกไม่ใช่ขอทานดอกหรือเพิ่ม?” {{มปก}}<noinclude></noinclude> o8lj9hsz89xvmtsobkjvhl7qo3l8w23 250 89789 290149 2026-05-12T05:30:27Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290149 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๒|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>“จมื่น! แกมันยังโง่อยู่มากนัก” นายเพิ่มระเบิดขึ้น “แกรู้ไหมว่าฉันไม่ใช่คนขอทาน ฉันมีเงินอยู่เวลานี้ห้าหมื่นบาท ซึ่งเป็นจำนวนที่คนบ้าอย่างแกไม่เคยได้พบได้เห็น” จมื่นปรีชาฯ และแม่พะยอมตกตะลึงพูดไม่ออกอยู่เป็นครู่ ในที่สุดแม่พะยอมเป็นผู้ได้สติขึ้นก่อน หล่อนพูด... พูดอย่างลังเลไม่แน่ใจว่า “คุณจมื่น ดิฉันได้บอกพี่เพิ่มแล้วว่าให้คืนเงินนั้นเสีย... คืนให้เจ้าของเขา เพื่อจะได้สิ้นเวรสิ้นกรรมกันที” “จริงซี เพิ่ม” จมื่นปรีชาฯ เสริม “แกควรจะคืนเงินนั้นให้เจ้าของเขาเสีย” “แล้วใครเป็นเจ้าของกันพ่อ?” นายเพิ่มถามอย่างดูถูก “ก็คนที่แกไปเที่ยวขโมยเขามาอย่างไรเล่า” นายเพิ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ หัวเราะเสียงสนั่น และเสียงนั้นมาจากภายในความรู้สึกอันแท้จริง ทำให้ผู้หัวเราะเสียวสยองไปทั้งตัว “ฉันจะไม่คืนเงินห้าหมื่นบาทให้ใครเป็นอันขาด แม่พะยอม” นายเพิ่มกล่าวท้า “แม่พะยอมต้องการให้ฉันเก็บไว้ใช้เมื่อเราอยู่กินด้วยกันแล้ว” {{มปก}}<noinclude></noinclude> rt9adbyicraikfg89r72sfzyoo6sivh 250 89790 290150 2026-05-12T05:30:44Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290150 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๓|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>“ไม่จริง!” เสียงแม่พะยอมและจมื่นปรีชาฯ ร้องค้านขึ้นพร้อมกัน “ฉันไม่ต้องการใช้เงินอุบาทว์ของพี่” แม่พะยอมพูด “ฉันเกลียดความทุจริต” “เงินจะอุบาทว์ไปไม่ได้เป็นอันขาดแม่พะยอม” นายเพิ่มค้าน “เจ้าคนที่ใช้เงินซีที่มันอาจจะอุบาทว์ได้ แต่เงินดีเสมอ มันให้ความสุข” หล่อนจ้องดูเขาด้วยความแค้น น้ำตาคลอ “งั้นพี่ก็จะต้องเลือกเอาระหว่างฉันและเงินของพี่” หล่อนพูด “พี่จะเอาทั้งสองอย่างไม่ได้” ความเงียบสงบได้ปรากฏขึ้นอีกวาระหนึ่ง ไม่มีใครกล้าพูดอะไร นายเพิ่มจะต้องเลือกเอาระหว่างเงินห้าหมื่นบาทและสตรีคู่หมั้นซึ่งได้ครองตัวรอเขามาแล้วด้วยความรักอันสุจริตเป็นเวลานานถึงเจ็ดปี จมื่นปรีชาฯ จ้องดูแม่พะยอมอย่างเห็นใจ มือทั้งสองของแกยกขึ้นประสานกันในท่าสมาธิ “เลือกซีพี่เพิ่ม!” หล่อนเตือน “ฉันอยากจะรู้ว่าพี่เลือกเอาอะไร” {{มปก}}<noinclude></noinclude> lxwi7dy39i4wylefxouts9cpa1dv66k 250 89791 290151 2026-05-12T05:30:58Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290151 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๔|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>“ฉันเสียใจมากแม่พะยอม” นายเพิ่มตอบอย่างองอาจ “เสียใจที่ฉันจะต้องเลือกเอาเงิน ฉันเคยชิมรสจนรู้ดีมาแล้วว่าความจนคืออะไร ความจนคือคุกตะราง ถ้าฉันจน–ฉันจะต้องทำการทุจริตและจะต้องเข้าคุกอีก” “ถ้าพี่คิดจะทำงาน พี่ก็จะหาได้เดือนละ ๒๕ บาท” หล่อนค้าน “แล้วฉันมีรายได้ปีละ ๒,๐๐๐ บาท เท่านั้นยังไม่พออีกหรือ?” “แม่พะยอม คนอย่างฉัน แม้จะเคยติดคุกมาแล้ว ก็ยังอดเป็นคนหัวสูงไม่ได้” นายเพิ่มตอบ “การที่จะไปเป็นครูสอนเด็กลูกศิษย์วัดได้เงินเดือน ๆ ละ ๒๕ บาทนั้น ฉันยอมตายดีกว่า ส่วนรายได้ของเธอปีละ ๒,๐๐๐ บาท ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่ด้วย ฉันมีเพื่อนดีอยู่คนหนึ่ง เพิ่งรู้จักเมื่อสองสามวันนี้เอง เขาบอกฉันว่าคนที่เป็นลูกผู้ชาย แม้จะต้องติดคุกติดตะรางตกต่ำสักเพียงไร เพื่อพ้นโทษมาแล้ว ก็ควรจะต้องมีความทะนงตัวเหลืออยู่บ้าง จะต้องเป็นฝ่ายที่หาเงินมาเลี้ยงดูหญิงซึ่งเป็นภรรยา และไม่ควรคิดเกาะผู้หญิงกิน ฉันเชื่อว่าคำแนะนำของเขาถูก แม้ฉันจะได้ตกต่ำมาแล้วเพียงใด ฉันก็ยังไม่ตกต่ำพอถึงกับจะ<noinclude></noinclude> tvtybfk64ir0k0xmtx1ssinojt99inc 250 89792 290152 2026-05-12T05:31:13Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290152 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๕|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>ต้องเกาะกินแม่พะยอม ฉันเป็นลูกผู้ชาย ฉันจะไม่คืนเงินห้าหมื่นนั้นให้ใครเป็นอันขาด!” “งั้นก็ดีแล้วนี่” หล่อนพูดอย่างแค้นและหมดหวัง “พี่จะมายืนรออยู่ที่นี่ทำไม? ฉันไม่ต้องการจะพบเห็นพี่อีกแล้ว” นายเพิ่มยิ้ม–ยิ้มอย่างเศร้าและหมดหวัง “ถ้าแม่พะยอมไม่ต้องการฉันแล้ว–ฉันก็จะไป” พูดแล้วเขาก็หยิบหมวก เปิดประตูหลัง แล้วเดินออกจากบ้านไป... เดินไปในกลางฝนซึ่งขณะนั้นกำลังตกหนัก<noinclude></noinclude> prho0idxup7jdnkq3q3fdgyqx932dgv 250 89793 290153 2026-05-12T05:31:33Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290153 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" /></noinclude>{| style="width:60%; float:right;" |-style="vertical-align:top;" |{{ลห|a8|๘|300}} |width=20em| |ออกจากบ้านแม่พะยอมโดยยังมิทันคิดว่าจะไปที่ไหนแน่ เท้าทั้งสองของนายเพิ่มทำหน้าที่พาเขาเลี้ยวซ้ายเดินตรงไปบ้านเฉลียวซึ่งเป็นเพื่อนคนเดียวของเขาในยามคับขันเช่นนี้ ฝนยังตกหนักจนลืมตาเกือบไม่ขึ้น นายเพิ่มเปียกโชกทั้งตัวในชั่วเวลาครู่เดียว แม่พะยอมเป็นคนดี–เขาคิด หล่อนเห็นความสุจริตดีกว่าความสุข–ดีกว่าเงิน!{{วว}}<noinclude>{{มปกต}} |}</noinclude> nuwhuqut4hdkg99ou3fyroxy0yqafgh 250 89794 290154 2026-05-12T05:32:19Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290154 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๗|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}} {| |- |</noinclude>หล่อนบังคับให้เขาเลือกระหว่างหล่อนกับเงินห้าหมื่นบาท เขาเอาทั้งสองอย่างไม่ได้ หล่อนเคยเป็นผู้หญิงที่เขารักและยอมรับเสมอว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก ส่วนเงินห้าหมื่นบาทเขาหามได้โดยความยากลำบากแสนสาหัส ต้องติดคุกถึงเจ็ดปี เขาจะคืนเงินนั้นอย่างไรได้ และจะคืนให้แก่ใคร? |- |}{{เคลียร์}} ถึงบ้านเฉลียว เขาเดินขึ้นไปหาหล่อน หล่อนเปิดประตูออกมารับ เมื่อเห็นเขาอยู่ในสภาพอันเปียกปอนน่าทุเรศเช่นนั้น หล่อนก็เป็นธุระกุลีกุจอจัดหากางเกงและเสื้อมาเปลี่ยนให้ “แม่พะยอมไล่ฉันออกจากบ้าน” เขาบอกหล่อนแต่เพียงเท่านั้น “ตายจริง! ทั้ง ๆ ฝนกำลังตกอย่างนี้ด้วยหรือ?” หล่อนพูดแล้วหัวเราะ “คุณที่ช่างเคราะห์ร้ายจริงนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเล่า แกถึงได้ไล่คุณ?” “เราอย่าพูดถึงเรื่องแม่พะยอมกันอีกเลยแม่เฉลียว” เขาขอร้อง “เรื่องมันแล้วไปแล้ว” “เรื่องของคุณทำให้ดิฉันนึกถึงหนังสืออ่านเล่นเล่มหนึ่งชื่อ ‘[[ผิวเหลืองผิวขาว]]’ ในหนังสือนั้นผู้แต่งกล่าวไว้ว่า ‘ความรักที่แท้จริงคือความอุทิศหรือความเสียสละ’ ดิฉันเชื่อที-<noinclude></noinclude> js5pk2qaowcxcp3f0ejmf2pibuook1m 290158 290154 2026-05-12T05:34:26Z Flamevine 11908 290158 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๗|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}} {| |- |</noinclude>หล่อนบังคับให้เขาเลือกระหว่างหล่อนกับเงินห้าหมื่นบาท เขาเอาทั้งสองอย่างไม่ได้ หล่อนเคยเป็นผู้หญิงที่เขารักและยอมรับเสมอว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก ส่วนเงินห้าหมื่นบาทเขาหามาได้โดยความยากลำบากแสนสาหัส ต้องติดคุกถึงเจ็ดปี เขาจะคืนเงินนั้นอย่างไรได้ และจะคืนให้แก่ใคร? |- |}{{เคลียร์}} ถึงบ้านเฉลียว เขาเดินขึ้นไปหาหล่อน หล่อนเปิดประตูออกมารับ เมื่อเห็นเขาอยู่ในสภาพอันเปียกปอนน่าทุเรศเช่นนั้น หล่อนก็เป็นธุระกุลีกุจอจัดหากางเกงและเสื้อมาเปลี่ยนให้ “แม่พะยอมไล่ฉันออกจากบ้าน” เขาบอกหล่อนแต่เพียงเท่านั้น “ตายจริง! ทั้ง ๆ ฝนกำลังตกอย่างนี้ด้วยหรือ?” หล่อนพูดแล้วหัวเราะ “คุณที่ช่างเคราะห์ร้ายจริงนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเล่า แกถึงได้ไล่คุณ?” “เราอย่าพูดถึงเรื่องแม่พะยอมกันอีกเลยแม่เฉลียว” เขาขอร้อง “เรื่องมันแล้วไปแล้ว” “เรื่องของคุณทำให้ดิฉันนึกถึงหนังสืออ่านเล่นเล่มหนึ่งชื่อ ‘[[ผิวเหลืองผิวขาว]]’ ในหนังสือนั้นผู้แต่งกล่าวไว้ว่า ‘ความรักที่แท้จริงคือความอุทิศหรือความเสียสละ’ ดิฉันเชื่อที-<noinclude></noinclude> mjtqa3bzjp2n7jjnpa25gxkm9bgyf7t 250 89795 290155 2026-05-12T05:32:51Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290155 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๘|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>เดียวว่าแม่พะยอมได้อุทิศและเสียสละความสุขสบายของหล่อนหลายสิบอย่างมาแล้วเพื่อคุณ แล้วก็ไม่ได้ผลอะไรเลย แม่พะยอมคิดว่าคุกเป็นโรงเรียน เมื่อคนร้ายติดคุกมาแล้ว ย่อมจะกลับเป็นคนดีเสมอ ซึ่งเป็นความคิดที่ผิดสำหรับคนอย่างคุณ ต้องคนอย่างดิฉันจึงจะเข้าใจกันได้ ดิฉันไม่อยากรักใคร และพยายามหลีกเลี่ยงความรักอยู่เสมอ เพราะดิฉันไม่อยากจะอุทิศหรือเสียสละความสุขของดิฉันให้แก่ใคร ถ้าแม่พะยอมได้รู้จักคนอย่างดิฉันบ้าง แกคงไม่หลงรอคุณอยู่เป็นแน่” นายเพิ่มยิ้ม รู้สึกพอใจในคำพูดอันตรงไปตรงมาของหล่อนเป็นอันมาก “นั่นซีแม่เฉลียว ฉันรู้สึกว่าแม่พะยอมดีเกินไปสำหรับฉัน” นายเพิ่มกล่าวตอบ “เพราะคุกไม่ใช่โรงเรียน–คุกก็คือคุก คนอย่างฉันจะทำให้แม่พะยอมเป็นสุขอย่างไรได้ แล้วฉันเองก็เป็นสุขกับแม่พะยอมไม่ได้เหมือนกัน วิถีแห่งชีวิตของเราดำเนินไปคนละอย่าง” นิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดต่อไปว่า “แม่เฉลียว เธอคงจะเดาไม่ถูกเป็นว่าฉันเป็นคนที่อยู่คนเดียวในโลก ไม่มีเพื่อน หงอยเหงา ทุกวันนี้ฉันไม่เห็นใครนอกจากเธอ และฉัน–ฉันชอบเธอมากนะเฉลียว” {{มปก}}<noinclude></noinclude> q0fad6p8gemygw5t1mc1nhaffpovdkr 250 89796 290156 2026-05-12T05:33:11Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290156 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๕๙|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>“เอ๊อ! อย่าพูดเลย ถ้าคุณรู้ว่าดิฉันเป็นคนอย่างไรจริงแล้ว คุณจะชอบดิฉันไม่ได้เป็นอันขาด” “ฉันคิดว่าฉันรู้” นายเพิ่มพูดไปโดยพลัน “แต่แม้เธอจะเลวมาแล้วสักเพียงใดก็ดี เธอก็ยังไม่เคยติดคุก” “คุณรู้หรือเปล่าว่าดิฉันไม่ใช่นางละคร?” หล่อนถาม “และดิฉันไม่เคยเป็นนางละครเลยในชีวิต” “ฉันรู้” เขาตอบ “ดิฉันเป็นผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่า “คนหากิน”{{ปตปต|”}} หล่อนพูดอย่างปราศจากความหวาดหวั่น “ที่บ้านดิฉันมีผู้ชายมากพักแรมเสมอ ๆ” “คนหากินกับคนขี้คุกจะไม่ต่างกันนักกระมัง?” เขาปรารภ “อาชีพอันไม่ดีของเธอนี้จะเลิกเสียเมื่อใดก็ได้” “เลิกไม่ได้” หล่อนค้าน “ถ้าเลิกวันไหน ดิฉันก็อดตายวันนั้น” “ถ้าหากเธอจะมีสามีให้เป็นหลักแหล่ง...?” “ใครจะมาเอาคนอย่างดิฉัน...?” “แม่เฉลียว” เขาพูดแล้วเดินเข้าไปนั่งติดกับหล่อนบนเก้าอี้ยาว “เรา–เราสองคน–ได้ทำตัวให้ตกต่ำอย่างสุดที่มนุษย์<noinclude></noinclude> alcphqj8745g5rch67fbs62u9e1j91c 250 89797 290157 2026-05-12T05:33:33Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290157 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๖๐|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>ทั้งหลายจะตกต่ำได้แล้ว เราควรจะลองคบกันดูสักที ฉันชอบเธอมากเฉลียว เราจะอยู่ด้วยกันอย่างผัวเมียธรรมดาไม่ได้ทีเดียวหรือ?” “ไม่ได้!” หล่อนตอบแล้วสั่นศีรษะเพื่อประกอบคำพูด “คุณเป็นคนหมดหวัง คุณจะหาเลี้ยงดิฉันอย่างไรได้ คุณเป็นคนจน จะหาเลี้ยงตัวเองก็เกือบจะไม่รอดเสียแล้ว ดิฉันจะให้คุณยืนเงิน ๔๐ บาทไปตั้งตัว เมื่อคุณตั้งตัวได้แล้วจึงค่อยกลับมาพูดกันใหม่” “เฉลียว ฉันเป็นคนมั่งมี” เขาพูดแล้วยิ้ม “เวลานี้ฉันมีเงินอยู่ถึงห้าหมื่น” “ไม่จริง” หล่อนพูดสวนควัน “คุณโกหก!” “ฉันสาบานได้” เขาตอบ “ฉันจะเอาตัวเงินมาให้เธอดูพรุ่งนี้ก็ได้” หล่อนจ้องดูเขาด้วยแววตาอันเต็มไปด้วยความปีติยินดี “เธอไม่ยินดีหรือ?” เขาถาม “ยินดีที่ฉันเก็บเงินที่ฉันโกงเขาไว้ได้ถึงห้าหมื่นบาท” “ยินดีรึ? ดิฉันยินดีเสียยิ่งกว่ายินดีเสียอีก” พูดแล้วหล่อนก็โผเข้ากอดเขาอย่างเต็มรัก “ถ้าเรามีเงินถึงเท่านั้น เราไป<noinclude></noinclude> mys8vhq9b9u3hv9h91f7pz35vz73jd8 250 89798 290159 2026-05-12T05:47:34Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290159 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๖๑|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>อยู่บ้านนอกกันดีกว่า เราไปซื้อบ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่งปลูกผักปลูกหญ้าขาย เลี้ยงไก่ขาย คงสบายอย่างขึ้นสวรรค์ทีเดียว” “เฉลียว เธอไม่ต้องการให้ฉันคืนเงินนั้นให้เจ้าของเขาหรือ?” “คืนให้ใครกัน?” หล่อนย้อนถาม “ถ้าจะคืน ต้องคืนให้คนนี้–คืนให้เฉลียว ดิฉันเป็นเจ้าของ–ดิฉันจะเก็บไว้เอง เออ! คุณบอกกับแม่คู่หมั้นของคุณถึงเรื่องเงินนี้หรือเปล่า?” “ฉันบอก” เขาตอบ “หล่อนขอให้ฉันคืนเงินนี้ให้แก่เจ้าของเขา แต่ฉันปฏิเสธ นั่นซีคือมูลเหตุที่หล่อนต้องไล่ฉันออกจากบ้าน” “ตายจริง! นั่นหรือที่แม่พะยอมเรียนรู้จากศาสนา” เฉลียวพูดแล้วหัวเราะ “เกิดมาเป็นคนแล้ว จะพยายามบินอย่างนกนั้น เห็นจะยากสักหน่อยกระมัง?” สามสี่วันต่อมา นายเพิ่มและเฉลียวโดยสารเรือภาณุรังษีไปขึ้นที่เมืองจันทบุรี<noinclude></noinclude> fs5x45czksvi909qst8d8pgolafzj13 250 89799 290160 2026-05-12T05:47:59Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290160 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" /></noinclude>{| style="width:60%; float:right;" |-style="vertical-align:top;" |{{ลห|a9|๙|300}} |width=20em| |นึกถึงแม่พะยอมคู่หมั้นเดิมของนายเพิ่ม ข้าพเจ้ารู้สึกว่า “วิมานทลาย” เรื่องนี้จะจบลงแต่เพียงเท่านี้ยังไม่ได้ สำหรับผู้ที่ควรจะต้องอยู่ร่วมกัน ไม่มีอะไรที่จะมาทำลายความรัก ความเชื่อใจ และความสุข ได้ยิ่งไปกว่าความเข้าใจผิด ความแตกร้าวระหว่างแม่พะยอมกับนายเพิ่มเกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิดหรือความไม่เข้าใจกัน ท่านทราบดีอยู่แล้ว{{วว}}<noinclude>{{มปกต}} |}</noinclude> f67u0352o38389ilgxmaicqo3651nl1 250 89800 290161 2026-05-12T05:48:23Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290161 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๖๓|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}} {| |- |</noinclude>แต่ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่าท่านจะลงโทษใครได้ เพราะเป็นเรื่องธรรมดาบังคับหรือทางโลกีย์ คุกตะรางและปูชนียสถานตั้งอยู่คนละฝั่งมหาสมุทร ไม่มีใครในโลกจะสามารถทำสะพานให้เป็นทางเชื่อมติดต่อกันได้ฉันใด เรื่องของแม่พะยอมและนายเพิ่มก็ฉันนั้น |- |}{{เคลียร์}} ทางโลกีย์ได้บังคับให้นายเพิ่ม–คนขี้คุกต้องอยู่กินกับเฉลียว–หญิงหาเงิน ไปอยู่ต่างจังหวัด ไปให้พ้นจากกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นที่ ๆ จะทำให้นึกถึงความหลัง จันทบุรีเป็นเมืองที่สวยงามเงียบสงบ บางทีคนทั้งสองจะอยู่กันได้ด้วยความปกติสุข แม่พะยอมเป็นผู้ที่มีความเชื่อมั่นในตนเองมากเกินไป ความพินาศพังทลายแห่งวิมานซึ่งหล่อนได้สร้างสมไว้ด้วยความอดทนและกล้าหาญทำให้หล่อนต้องช้ำใจอย่างแสนสาหัส แต่ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่ามันจะทำให้หล่อนต้องช้ำใจไปนาน ศาสนาและธัมมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราได้เคยช่วยเหลือหล่อนไว้ครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ก็คงจะช่วยหล่อนไว้ได้อีก คนอย่างแม่พะยอมศาสนาและธัมมะเป็นสิ่งจำเป็น ธัมมะได้ให้<noinclude></noinclude> b7pw8zqsr2yarnn3r9whsy3wewdgx13 250 89801 290162 2026-05-12T05:48:36Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290162 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" />{{หสล|1=๖๔|2=ม.จ. อากาศดำเกิง|3=วิมานทลาย}}</noinclude>ความรู้สึกหล่อนไว้ว่าแม้หล่อนจะเป็นผู้ที่โชคไม่อำนวยความสุขให้เลย หล่อนก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะคิดว่า “โลกนี้เป็นที่ ๆ ไม่น่าอยู่” คนอย่างแม่พะยอมน่าจะได้รับรางวัลหรือสินน้ำใจจากโลกบ้าง ข้าพเจ้าเชื่อว่าวันหนึ่งคงจะพบชายที่ดีคู่ควรกับหล่อน และชายผู้นั้นคงจะทำให้หล่อนได้รับความสุขตามสมควร<noinclude></noinclude> ma35b0qxfchj6urizq5dlfxwy1woctn 250 89802 290163 2026-05-12T05:49:43Z Flamevine 11908 /* Proofread */ 290163 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Flamevine" /></noinclude>{{ลห|b0|วัยสวาท|300}}<noinclude></noinclude> 0qu8rriejx9of5cgnrelrbeira62czh 0 89803 290167 2026-05-12T06:41:05Z Flamevine 11908 Flamevine ย้ายหน้า [[พระราชกำหนดระเบียบราชการบริหารนครบาลเพชรบูรณ์ พุทธศักราช 2487]] ไปยัง [[พระราชกำหนดระเบียบราชการบริหารนครบาลเพชรบูรน์ พุทธสักราช 2487]]: เปลี่ยนชื่อ 290167 wikitext text/x-wiki #เปลี่ยนทาง [[พระราชกำหนดระเบียบราชการบริหารนครบาลเพชรบูรน์ พุทธสักราช 2487]] ce32th32mlh10ecs25cq6i5l8f7lzze 250 89804 290174 2026-05-12T08:41:43Z Edigines 12196 /* พิสูจน์อักษรแล้ว */ 290174 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Edigines" />{{ก|๑๗}} {{กกs|จัด=justify}}</noinclude>{{ช่องว่าง|2em}}๑๓. {{เส้นใต้|ข้าวบุหรี่ (อย่างไทย)}} '''เครื่องปรุง''' มะพร้าว ๑ ลูก ลูกกระวาน กานพลู อบเชย เกลือนิดหน่อย '''วิธีทำ''' ซาวข้าวประมาณ ๑ ลิตร พักไว้ ลูกกระวาน กานพลู อบเชยป่นละเอียด ห่อผ้าขาวบางโตประมาณเท่าลูกมะนาว คั้นกะทิกรองให้สะอาดใส่ลงในหม้อ ใส่ข้าวลงไปให้กะทิสูงกว่าประมาณ {{เศษส่วนตรง|๑|๑|๒}} องคุลี ใส่เกลือป่นเล็กน้อย ใส่ห่อเครื่องที่ผูกไว้ลงไป หุงอย่างข้าวมัน พอสุกจะคดออกโรยลูกกระวาน ใบกระวาน รับประทานกับแกงมัสหมั่น อาจาดหรือแกงเผ็ด {{ช่องว่าง|2em}}๑๔. {{เส้นใต้|ข้าวมัน}} '''เครื่องปรุง''' ข้าวสาร มะพร้าว เกลือ '''วิธีทำ''' คั้นกะทิกรองให้ขาว หงอย่างข้าวบุหรี่แต่หมั่นคนบ่อย ๆ ไม่ต้องใส่เครื่อง รับประทานกับส้มตำ แกงเผ็ด กุ้งเค็ม ปลาแห้งทอด ปลาเค็ม เนื้อเค็มฉีกฝอยผัดหวาน น้ำพริกส้มมะขาม<noinclude> {{มปก}} {{กกe}}</noinclude> nx4k0lngft0drh0ouvh4kc5r6xmrng8 3 89805 290176 2026-05-12T10:49:24Z Neriah 9235 Neriah ย้ายหน้า [[คุยกับผู้ใช้:Crushcrushcrush1]] ไปยัง [[คุยกับผู้ใช้:Crushcrushcrush]]: ย้ายหน้าอัตโนมัติขณะเปลี่ยนชื่อผู้ใช้ "[[Special:CentralAuth/Crushcrushcrush1|Crushcrushcrush1]]" เป็น "[[Special:CentralAuth/Crushcrushcrush|Crushcrushcrush]]" 290176 wikitext text/x-wiki #เปลี่ยนทาง [[คุยกับผู้ใช้:Crushcrushcrush]] oqnehaydrr7y9779dh3e0l6vfdprqbd