اسرائیل - ویکی‌پدیا

# اسرائیل

### از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

| در بی‌طرفی این مقاله اختلاف نظر وجود دارد. لطفاً به گفتگوهای صفحهٔ بحث مراجعه کنید.

| در مورد دُرستیِ حقایق ذکرشده در این مقاله اختلاف‌نظر وجود دارد. لطفاً به گفتگوهای صفحهٔ بحث مراجعه کنید.

اسرائیل (به عبری: מדינת ישראל) کشوری است واقع در غرب قاره آسیا در خاورمیانه.

در سال ۱۹۴۸ ایران تنها کشور در خاورمیانه بود که این کشور را به رسمیت شناخت. همچنین در طی سالهای ۱۹۴۸-۱۹۷۹ ایران کمک بسیار زیادی به مهاجرت یهودیان اروپای شرقی به فلسطین می‌کرد، که این امر ناخشنودی دولت‌های خاورمیانه را برانگیخت.

جمهوری اسلامی ایران و بسیاری از کشورهای عربی این کشور را به رسمیت نمی‌شناسد و در رسانه‌های عمومی از این کشور به «سرزمین‌های اشغالی» یا «فلسطین اشغالی» یاد می‌کنند..

اسرائیل
به عبری: | מדינת ישראל (مِدینَت ییسرائِل)
به عربی: | دولة اسرائيل

زبان‌های رسمی | عبری، عربی
پایتخت | اورشلیم (مورد مناقشه1)
بزرگ‌ترین شهر | اورشلیم
رئیس‌جمهور | موشه کاتساو
نخست‌وزیر | ایهود اولمرت
مساحت - روی‌هم - % آب | رده 149ام پیرامون 20,000 کیلومتر² ~2%
باشندگان - روی‌هم (2003) - تراکم جمعیت | رده 99ام 6,700,000 ~300/کیلومتر²
استقلال | 14 مه, 1948 ایار 5, 5708
یکای پول | 1 شِکل
محدوده زمانی | UTC +2/+3
سرود ملی | هاتیکفا (امید)
دامنه اینترنتی | .IL
پیش‌شماره تلفنی | 972

# [ویرایش] شهرهای مهم اسرائیل

- حیفا
- اورشلیم (بیت‌المقدس)
- تل‌آویو
- زخرون
- کفر قاسم

## [ویرایش] تاریخ

مقاله اصلی: تاریخ اسرائیل

### [ویرایش] تاریخ قوم بنی اسرائیل

اغلب سرزمینی را که امروزه به آن کشور اسرائیل می‌گویند زادگاه دین یهود در سده دهم پیش از میلاد (و یا حتی قبل از آن) دانسته‌اند[نیاز به ذکر منبع]؛ هرچند که برخی پژوهشگران با این نظر همنگر نیستند.[نیاز به ذکر منبع] نام قوم یهود (بنی اسرائیل) نیز از نام این سزمین گرفته شده و به معنی فرزندان اسرائیل است.

در قرآن «اسرائیل» لقب «یعقوب» فرزند «اسحق» فرزند «ابراهیم» است و «بنی اسرائیل» نیز «یوسف» و برادرانش و فرزندان آنها هستند، که دوازده گروه (سَبط) را تشکیل می‌دهند. به روایت قرآن آنها در زمان سلطنت «یوسف» بر مصر به آن سرزمین رفتند و بعدها در زمان فرعون توسط مردمان بومی مصر (قبطیان) به بردگی گرفته شدند. خدواند «موسی» را به پیامبری مبعوث کرد، تا فرعون را به پرستش خدا فراخواند و بنی اسرائیل را از بردگی درآورد و آنها را به «سرزمین مقدس» که سرزمین پدرانشان اسحق و یعقوب بود، بازگرداند. اما آنها پس از نجات از چنگ فرعون کوتاهی کردند و به عذاب الهی مدت‌ها بیابانگردی کردند و حتی وقتی که به سرزمین مقدس درآمدند، چنانکه خدا از آنها خواسته بود وارد نشدند و به علت فتنه‌ها و سرکشی هایشان و از جمله کشتن پیامبرانشان نظیر یحیی دو بار دچار عذاب شدند.

طبق روایت‌های تاریخی این دو بار عذاب که طی آن بنی اسرائیل از «سرزمین مقدس» رانده شده و در زمین آواره گشتند، یک بار در زمان بخت النصر پادشاه بابل بود، که آوارگی آنها تا زمان کوروش کبیر سردودمان هخامنشی ادامه یافت[نیاز به ذکر منبع] و بار دیگر در حدود سال ۶۰ میلادی بود، که معبد سلیمان ویران شد و این قوم دوباره آواره شدند.[نیاز به ذکر منبع] آوارگی قوم یهود تا امروز ادامه یافته‌است.

منطقه اسرائیل در متون مقدس پارینه به «سرزمین موعود»، «سرزمین یهودا» و «سرزمین اسرائیل» مشهور بوده‌است. نام «فلسطین» هم که از نام قوم اژه‌ای دیرینی در حوالی این سرزمین‌ها گرفته شده‌است و در انجیل نیز آمده‌است، برای اشاره به نواحی ساحلی جنوبی این سرزمین، که آن قوم در حدود قرن ۱۲ (پیش از میلاد) در آن ساکن بودند، استفاده می‌شده‌است. [1]

### [ویرایش] صهیونیسم و عالیا

اولین موج مهاجرت به اسرائیل یا Aliyah از سال ۱۸۸۱ در نتیجه موج یهود آزاری آغاز گشت و با ایده‌های ناسیونالیستی صهیونیسم بر مبنای عقاید Moses Hess با عنوان «بازخرید وطن» ادامه پیدا کرد. یهودیان زمین‌ها را از عثمانی و مالکان عرب خریداری کردند. پس از آنکه یهودیان مراکز و آبادی‌های کشاورزی در این سرزمین ایجاد کردند، منازعات بین اعراب و یهودیان آغاز گشت. تئودر هرتزل (۱۸۶۰-۱۹۰۴) یک یهود اتریشی، جنبش صهیونیسم را پی نهاد. در سال ۱۸۹۶ او کتابی موسوم به سرزمین اسرائیل (Der Judenstaat) منتشر کرد و در آن ایده تشکیل یک کشور یهودی را مطرح کرد. با تلاش وی کنگره جهانی صهیونیسم تشکیل شد. ایجاد جنبش صهیونیسم موجب موج دوم مهاجرت به خاور میانه شد(۱۹۰۴-۱۹۱۴) و بیش از ۴۰۰۰۰ یهودی به آن سرزمین مهاجرت کردند. در سال ۱۹۱۷ وزیر خارجه انگلستان آرتور جی بالفور اعلامیه مشهوری را منتشر کرد که از در نظر گرفتن فلسطین بعنوان سرزمینی برای مردم یهود پشتیبانی شده بود. در ۱۹۲۰ فلسطین بعنوان عضوی از جامعه ملل تحت قیمومیت بریتانیا پذیرفته شد. مهاجرت یهودیان در موج سوم (۱۹۱۹-۱۹۲۳) و چهارم(۱۹۲۴-۱۹۲۹) پس از جنگ اول جهانی ادامه یافت. در شورش اعراب در ۱۹۲۹ در فلسطین، ۱۳۳ یهودی و از جمله ۶۷ نفر در هبرون کشته شدند. گسترش نازیسم در ۱۹۳۳ آغازگر موج پنجم مهاجرت بود. نسبت یهودیان از ۱۱٪ در ۱۹۲۲ به ۳۰٪ در ۱۹۴۰ افزایش یافت. پیش از این ۲۸ درصد از اراضی سرزمین فلسطین توسط یهودیان و یا سازمان‌های صهیونسیت خریداری شده بود. و این در حالی بود که نیمه جنوبی این ناحیه را سرزمین‌های خشک و اغلب فاقد جمعیت صحرای نجو(Negev) تشکیل می‌داد. متعاقب وقوع هلوکاست و گسترش کشتار یهودیان در اروپا، موج گسترده‌ای از مهاجرت به این سرزمین بوقوع پیوست و در پایان جنگ دوم جهانی ، جمعیت یهودیان در فلسطین بیش از ۶۰۰۰۰۰ نفر بود. در سال ۱۹۳۹ ، بریتانیا «نامه سفید(گزارش دولت) سال ۱۹۳۹» خود را منتشر نمود و در آن مهاجرت یهودیان و خرید زمین توسط آنها را محدود نمود که شاید علت آن شورش‌های اعراب در فاصله سالهای ۱۹۳۶-۱۹۳۹ بوده‌است. از دیدگاه انجمن‌های یهودی و صهیونیست‌ها ، این «نامه سفید» خیانت به اعلامیه ۱۹۱۷ بالفور بود. ضمن آنکه اعراب نیز از این تصمیم راضی نبودند و خواهان توقف کامل مهاجرت یهودیان به این سرزمین بودند. اما این «نامه سفید» خط دهنده سیاست انگلستان تا انتهای دوران قیمومیت بر آن سرزمین بود. در نتیجه از مهاجرت بسیاری از یهودیان که از آزار نازی‌های آلمان به فلسطین فرار می‌کردند، ممانعت به عمل آمد و آنان مجبور به بازگشت به اروپا شدند. دو نمونه از درگیرهای ناشی از این سیاست غرق شدن کشتی‌های Struma و Exodus توسط نیروی دریایی انگلستان بود که باعث کشته شدن به ترتیب ۷۶۲ و ۴۵۵۴ مهاجر یهودی در دهه چهل میلادی گشت.

### [ویرایش] گروه‌های زیر زمینی یهودیان

همچنان که تنش بین یهودیان و اعراب افزایش میافت، اجتماع یهودیان شروع به دفاع از خود کرد که شواهدی در زمینه حمایت «قیمومیت انگستان» در این زمینه موجود است. ناسیونالیست‌های عرب در مخالفت با اعلامیه بالفور، قیمومیت انگلستان و تشکیل سرزمین یهودی ، سر به آشوب برداشتند و قتل عام‌هایی را بر علیه یهودیان اورشلیم، هبرون و حیفا به اجرا گذاشتند. در نتیجه حملات سال ۱۹۲۱ اعراب، نیروی نظامی هاگانا شکل گرفت و مسئول حراست از کلونی یهودیان گشت. ماهیت هاگانا بیشتر دفاعی بود ، و بعدها به دلایلی عده‌ای از اعضای آن جدا شدند و تشکیل گروه نظامی اصول‌گرا ایرگون در ۱۹۳۱ دادند. این گروه مسیر فعال‌تری را انتخاب کرد و در اولین حملات خود به نیروهای انگلیسی حمله کرد که از جمله این حملات می‌توان به بمب گذاری در هتل King David اشاره کرد که موجب مرگ ۹۱ نفر شد. اگرچه هاگانا بیشتر طرفدار مقاومت بود. بعدها انشعاب دیگری در ایرگون روی داد که در آن Avraham Stern از این گروه جدا شد و رو به کارهای بنیادگرایانه‌تر آورد. حتی این گروه تا جایی پیش رفت که در مقطعی همکاری‌هایی را با نازی‌ها بر علیه انگلستان انجام داد. این گروه‌ها نقش مهمی در رویدادهایی که به جنگ اعراب و اسرائیل در ۱۹۴۸ انجامید داشتند که از جمله آنها می‌توان به سازماندهی پنهانی انتقال یهودیان از اروپا به اسرائیل (Aliyah Bet) ، شکل گیری نیروهای دفاعی اسرائیل ، کناره‌گیر انگلستان از قیمومیت منطقه و تشکیل احزاب سیاسی (که تا به امروز نیز وجود دارند) نام برد.

### [ویرایش] تاریخ دولت اسرائیل

در سال ۱۹۴۷ نیروهای انگلیس ناامید از برقراری توازن میان اعراب و یهودیان خود را از مناسبات کنار کشیدند. برحسب طرح تقسیم ارائه‌شده توسط سازمان ملل قرار بر این بود که این منطقه بین اعراب و یهودیان بطور مساوی تقسیم گردد و بیت‌المقدس نیز محدودهٔ تحت نظارت سازمان ملل قرار گیرد، تا از ایجاد برخورد جلوگیری شود. اعراب با تشکیل حاکمیتی یهودی به هر نحو مخالف بودند و مخالفت خود را اعلام کردند. در ۱۴ می ۱۹۴۸، چند ساعت پیش از پایان حاکمیت انگلیس بر فلسطین، تشکیل کشور اسرائیل اعلام شد. [2] دولت شاهنشاهی ایران، اولین کشوری بود که تشکیل دولت اسرائیل را به سال ۱۹۴۸ (۱۳۲۴) به رسمیت شناخت.

در سال ۱۹۴۸ م. با اشغال قسمت اعظمی از فلسطین در محل باستانی کشور پادشاهی مکابیز، دولت اسرائیل در آسیای غربی در مشرق مدیترانه تشکیل گردید. مساحت آن ۲۱۰۰۰ کیلومتر مربع وجمعیت آن ۳۶۹۰۰۰۰ تن است. پایتخت آن شهر تل آویو و شهرهای عمده آن اورشلیم و حیفا (بندر مهم) است. طبق قانون کنِسِت بنا بوده‌است، پایتخت این کشور به اورشلیم منتقل شود و سفارتخانه‌های خارجی نیز به آنجا برود، اما تا کنون فقط ایالات متحده آمریکا این تصمیم را به رسمیت شناخته‌است و مرکز نمایندگی اصلی خود را به اورشلیم منتقل کرده‌است و عملا هنوز تل آویو پایتخت است. هرچند در منابع رسمی دولت اسرائیل، اورشلیم به عنوان پایتخت معرفی می‌شود و تل آویو تنها یک شهر مهم به شمار می‌آید.

نقشهٔ ارض مقدس و فلسطین در سال ۱۷۵۹ میلادی

### [ویرایش] پیامد اعلام استقلال

در پی اعلام استقلال اسراییل خشونت بین اعراب و یهودیان بالا گرفت. به زودی ارتش‌های مصر، سوریه، اردن، عراق، و لبنان وارد شدند و مرحله دوم جنگ استقلال اسراییل آغاز شد. پس از اولین آتش‌بس در ژوئن ۱۹۴۸ گروهک‌های مسلح یهودی در نیروهای دفاعی اسرائیل ادغام شدند. پس از ادامه درگیری‌ها و تا سال ۱۹۴۹ اسرائیل به تدریج نیروهای عرب را عقب راند. پس از عقد آتش‌بس‌های جداگانه با نیروی‌های درگیر اسرائیل موفق به اشغال ۲۶٪ بیشتر از اراضی قلمرو فلسطینی شد. باقی اراضی را اردن (کرانه باختری) و مصر (نوار غزه) اشغال کردند.

شمار زیادی از اعراب محلی در جریان درگیری‌ها آواره شدند. بسیاری از آنان هنگام پیشروی نیروهای اسرائیلی قهراً اخراج شدند. شمار پایانی آوارگان ۷۱۱٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. از طرفی جمعیت یهودی کشورهای عربی زیر نگاه شکاک دولت و باقی مردم این کشورها قرار گرفت. در سال‌های پسین ۶۰۰٬۰۰۰ یهودی کشورهای عربی را به قصد اسرائیل ترک کردند.

## [ویرایش] جنگ‌

عدم به رسمیت شناختن موجودیت و تأسیس کشور اسرائیل در سال ۱۹۴۸ از جانب کشورهای عربی همچون سوریه، لبنان، اردن، مصر، عراق و عربستان سعودی همواره منشأ جنگها و تنشهای مستمر میان این کشورها و اسرائیل بوده‌است.[نیاز به ذکر منبع]

گفتنی است که در زمان محمدرضا شاه پهلوی، ایران اولین و تنها کشور در خاورمیانه بود که کشور اسرائیل را به رسمیت شمرد و دو کشور با یکدیگر روابط سیاسی-اقتصادی-امنیتی وسیعی ایجاد کردند. اما این وضعیت با وقوع انقلاب اسلامی در ایران به رهبری روح الله خمینی تغییر کرد و حکومت ایران از آن پس اسرائیل را دشمن درجه یک خود محسوب میکند. بارها رهبران جمهوری اسلامی خواهان محو و نابودی اسرائیل از روی نقشه جهان شده‌اند اما بارها مقامات اسرائیلی از جمله رئیس جمهور کنونی ایرانی تبار اسرائیل، موشه کاتساو اعلام داشته‌اند که اسرائیل، هیچ دشمنی با ملت ایران ندارد و ایران و اسرائیل دارای منافع مشترک بسیار در خاورمیانه هستند. [3]

### [ویرایش] جنگ ۶ روزه ۱۹۶۷

  مقاله اصلی: جنگ ۶ روزه

جنگ ۶ روزه ۱۹۶۷ اسرائیل و اعراب نقطه اوج بحرانی بود که از تاریخ ۱۵ می‌۱۹۶۷ تا ۱۲ ژوئن ۱۹۶۷ به درازا انجامید و در آن اسرائیل با شکست ارتش چند کشور عربی از جمله مصر، سوریه، اردن و عراق، اسرائیل نوار غزه و شبه‌جزیره سینا در مصر و اورشلیم شرقی از اردن و بلندی‌های جولان از سوریه را به تصرف خود درآورد.

خصومت میان مصر و اسرائیل با امضای پیماننامه صلح میان این دو کشور در ۲۶ مارس ۱۹۷۹ خاتمه پذیرفت.

همچنین خصومت میان اردن و اسرائیل با امضا پیماننامه صلح میان این دو کشور در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۴ رسما خاتمه پذیرفت.

مذاکرات هر از چند یک بار میان اسرائیل با سوریه و لبنان در جهت دستیابی به صلح، هنوز به نتیجه مطلوبی نرسیده‌است.

اسرائیل در حال حاضر درگیر نزاع با فلسطینیان در سرزمین‌هایی است که بعد از جنگ ۶ روزه ۱۹۶۷ در تسلط اسرائیل بوده‌است و این به رغم امضا قرارداد اسلو در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳، و تلاش‌های پیگیر اسرائیل و فلسطینیان و صلحجویان سراسر جهان بوده‌است.

فلسطینیان خواستار آنند که نوار غزه و کرانه باختری رود اردن که به ترتیب در غرب و شرق اسرائیل قرار دارند به یک کشور مستقل (و ترجیحاً به‌هم‌پیوسته‌) بپیوندند.

## [ویرایش] سیاست

در اسرائیل احزاب بازیگران اصلی در صحنه سیاسی هستند،این احزابند که تعیین کننده نوع زندگی،جهت گیری‌های سیاسی و اجتماعی در اسرائیل هستند.

احزاب اصلی اسرائیل اغلب سال‌ها پیش از تاسیس دولت به وجود آمده‌اند،بارها دچار ائتلاف و انشعاب شده‌اند که این ائتلاف و انشعاب‌ها تا کنون نیز ادامه دارد.

در اسرائیل هر حزبی که موجودیت دولت یهود را به رسمیت بشناسد حق فعالیت سیاسی دارد و هر حزبی که بیش از نیمی از کنست را در دست گیرد می‌تواند کابینه را تشکیل دهد و در غیر این صورت با ائتلاف با احزاب دیگر کابینه تشکیل می‌شود،نخست وزیر با رای مستقیم مردم تعیین می‌شود و ریاست جمهوری که پستی کاملا تشریفاتی است از سوی کنست و برای مدت ۵ سال انتخاب می‌گردد.

### [ویرایش] احزاب اسرائیل

- حزب کارگر:در سال ۱۹۳۰ حزب ماپای با ادغام دو حزب قدیمی کارگری تشکیل شد و در همان دهه به حزب مسلط در عرصه سیاسی این کشور بدل شد و در سال ۱۹۶۵ ماپای با ائتلاف با حزب رافی حزب کارگر را تشکیل داد،حزب مپای و بعدها کارگر از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۷ به صورت ممتد حزب حاکم اسرائیل بود و افراد سرشناسی چون بن گوریون،شیمون پرز،اسحاق رابین و... از اعضای این حزب بودند.

تعلقات ناسیونالیستی در حزب کارگر شدید نیست،این حزب طرفدار جدایی دین از سیاست و حزبی سکولار است.

- حزب لیکود:یکی از احزاب ناسیونالیست افراط گرای اسرائيل است،در گذشته با نام هروت(آزادی) فعالیت می‌کرده و در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ در روسیه ایجاد گردیده.

در ابتدا طرفدار تشکیل دولت در دو سوی رود اردن بود و اندک اندک نظریاتش تعدیل یافت و امروزه از تشکیل دولت فلسطینی فقط در ۵۰ درصد کرانه باختری حمایت می‌کند.

- حزب مفدال:در سال ۱۹۵۵ و از ائتلاف دو حزب میزراهی و اتحادیه کارگران مذهبی حزب مفدال با گرایش ملی-مذهبی ایجاد شد،مفدال دارای گرایشات مذهبی و ناسیونالیستی است،این حزب در اکثر دولت‌های ائتلافی اسرائیل حضور داشته و به عنوان یک حزب سیاسی شریک دولت شناخته می‌شود.
- حزب آگودات اسرائیل:حزب آگودات(اتحاد) نام تشکیلاتی از خاخام‌های ارتدکس آلمانی است که در ۱۹۱۲ در لهستان و لیتوانی با هدف مخالفت با مرام صهیونیسم شکل گرفت و ضمن مردود دانستن تلاش برای تاسیس دولت یهود در فلسطین این اقدام را نوعی بدعت‌ گزاری در دین یهود اعلام کرد.

آگودات اسرائیل تعلقات ناسیونالیستی خاصی ندارد ولی به شدت خواستار رعایت احکام مذهبی یهود است.

- حزب شاس:این حزب در ۱۹۸۴ توسط یک خاخام زیرک و سیاسی به نام آریه دری تاسیس شد و یکی دیگر از احزاب مذهبی اسرائیل است،تعلقات ناسیونالیستی خاصی ندارد و بیشتر در پی اجرای قوانین دین یهود در جامعه و گرفتن امتیاز برای مدارس دینی و طلاب است..
- حزب مرتز:از اتحاد ۳ حزب کوچکتر به نام‌های راز،ماپام و شینویی به وجود آمد.

مرتز طرفدار سرسخت آزادی مذهبی است و بر تکثرگرایی در جامعه اسرائیل تاکید دارد و از این رو در جامعه اسرائیل قطب مخالف شاس محسوب می‌شود.

- احزاب عرب:در اسرائیل ۳ حزب عرب نیز فعالیت می‌کنند که متناسب با جمعیت هوادار خود،نمایندگانی به کنست می‌فرستند.

## [ویرایش] تقسیمات کشوری

کشور اسرائیل به شش استان מחוזות محوزوت (جمع محوز) و ۱۳ بخش נפות نافوت (جمع نافا) تقسیم می‌شود:

۱. استان اورشلیم (محوز یروشالایم)

- مرکز استان: اورشلیم

۲.استان شمالی (محوز هاطزافون)

- مرکز استان: نازارث
- بخش‌ها:

زفات

کینرت

ییزرئل

آکو

گولان

۳. استان حیفا (محوز حیفا)

- مرکز استان: حیفا
- بخش‌ها:

حیفا

هادرا

۴.استان مرکزی (محوز هامرکز)

- مرکز استان:راملا
- بخش‌ها:

شارون

پتاه

راملا

رهووت

۵.استان تل آویو (محوز تل آویو)

مرکز استان: تل آویو

۶.استان جنوبی

- مرکز استان: برشوه‌
- بخش‌ها:

آشقلون

برشوه‌

## [ویرایش] جغرافیا

نقشه اسرائیل

۱.مساحت کشور اسرائیل بدون احتساب مساحت مناطقی که در سال ۱۹۶۷ به تصرف اسرائیل درآمد ۲۰٬۷۷۰ کیلومترمربع است که از ین میان (۲۰٬۳۳۰ کیلومترمربع خشکی است.

۲.مجموع مساحت کشور اسرائیل بنا بر قانون این کشور (یعنی با احتساب شرق اورشلیم و بلندی‌های جولان ۲۲٬۱۴۵ کیلومتر مربع است که از این میان ۲۱٬۶۷۱ کیلومتر مربع خشکی است.

۳.مجموع مساحت کل سرزمین‌های تحت تسلط اسرائیل (با احتساب مناطق تحت تسلط نظامی و حکومت خودگردان فلسطینی کرانه باختری) ۲۸٬۰۲۳ کیلومتر مربع است که از این میان ۲۷٬۵۴۹ کیلومتر مربع خشکی است.

## [ویرایش] اقتصاد

کمک‌های مالی امریکا در پیشرفت اقتصاد اسرائیل نقش مهمی داردسالانه بیش از ۲میلیارد دلار[نیاز به ذکر منبع]

## [ویرایش] مردم

بنا بر آمار گرفته شده در پایان سال ۲۰۰۳، از ۶٫۷ میلیون اسرائیلی ۸۰٫۸٪ یهودی و ۱۹٫۲ عرب هستند. از میان یهودیان نیز ۶۳٪ در اسرائیل به دنیا آمده‌اند و ۲۷٪ از اروپا و قاره امریکا و ۱۰٪ از آسیا و افریقا (که شامل کشورهای عربی نیز می‌شود) به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند.

در آمارهای رسمی در دهه ۵۰ میلادی نسبت جمهیت یهودیان به غیر یهودیان در کشور اسرائیل درست برعکس یعنی ٪۸۰ عرب و ٪۲۰ یهودی بوده‌است ولی در اثر سیاست اخراج اجباری اعراب از سرزمین مادری‌شان و وضع قانون ممانعت از بازگشت این آوارگان و از سوی دیگر پذیرفتن فقط یهودیان به عنوان مهاجر به اسرائیل، امروز این آمار وارونه گشته‌است.

عبری زبان رسمی و اصلی کشور اسرائیل است. زبان رسمی دوم عربی است که توسط اقلیت عرب بدان تکلم می‌شود. دیگر زبان‌های رایج دیگر در اسرائیل عبارت‌اند از: انگلیسی، روسی، ییدی (زبان عبری رایج میان یهودیان روسیه‌، لهستان و آلمان که مخلوطی از آلمانی و عبری است) و همچنین زبان رومانیایی.

## [ویرایش] نیروهای مسلح

نیروهای مسلح اسرائیل (که اسم مخفف آن در عبری Tzahal‌) به معنی نیروهای دفاع اسرائیل است متشکل از سه نیروی زمینی، هوایی و دریایی است.

- مقاله اصلی: نیروهای دفاع اسرائیل

## [ویرایش] پانویس

1. ^ ویکی‌پدیای انگلیسی.
2. ^ بریتانیکا.

## [ویرایش] منابع

- Palestine region, English Wikipedia.
- Philistine, Encyclopedia Britannica.

- زید آبادی،احمد،۱۳۴۴،دین و دولت در اسرائیل،تهران،نشر روزگار،۱۳۸۱/شابک: ۹-۱۲-۵۸۶۹-۹۶۴

## [ویرایش] جستارهای وابسته

- هولوکاست
- انتقادها به رژیم اسرائیل
- فلسطین
- صهیونیسم
- انتفاضه
- حماس
- نخست وزیرهای اسرائیل

## [ویرایش] پیوند به بیرون

### [ویرایش] سایت‌ها

- باشگاه مطالعاتی صهیونیسم پژوهی
- سایت پژوهشی یهود
- مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین
- معرفی شخصیت‌های‌های به نام اسرائیل
- אתר הארגון הארצי של יהודי כורדיסטן کردان یهودی(عبری)
- وبلاگ بینا
- غالب مجادله٬اولین عرب مسلمان کابینه‌ اسرائیل-بی‌بی‌سی فارسی

### [ویرایش] مقالات

- تاریخ پیدایش اسرائیل
- گاه‌شمار روابط اسرائیل و آمریکا

این نوشتار ناقص است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
برگرفته از «http://fa.wikipedia.org../../../%D8%A7/%D8%B3/%D8%B1/%D8%A7%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D9%84.html»

رده‌های صفحه: مقالات طرفدارانه | اختلاف نظر در مورد درستی | مقاله‌های نیازمند یادکرد | مقاله‌های ناقص | اسرائیل

##### Views

- مقاله
- بحث
- نسخهٔ فعلی

##### جستجو

##### زبان‌های دیگر

- Afrikaans
- Aragonés
- Anglo Saxon
- العربية
- Asturianu
- Azərbaycan
- Беларуская
- Български
- Brezhoneg
- Bosanski
- Català
- Česky
- Словѣньскъ
- Cymraeg
- Dansk
- Deutsch
- Ελληνικά
- English
- Esperanto
- Español
- Eesti
- Euskara
- Suomi
- Na Vosa Vakaviti
- Français
- Frysk
- Gaeilge
- Gàidhlig
- Galego
- 𐌲𐌿𐍄𐌹𐍃𐌺
- עברית
- Hrvatski
- Hornjoserbsce
- Krèyol ayisyen
- Magyar
- Հայերեն
- Interlingua
- Bahasa Indonesia
- Ilokano
- Ido
- Íslenska
- Italiano
- 日本語
- ქართული
- Қазақша
- 한국어
- Kurdî / كوردي
- Kernewek
- Latina
- Ladino
- Lëtzebuergesch
- Limburgs
- Lietuvių
- Latviešu
- Македонски
- मराठी
- Bahasa Melayu
- Ekakairũ Naoero
- Plattdüütsch
- Nederlands
- ‪Norsk (nynorsk)‬
- ‪Norsk (bokmål)‬
- Novial
- Occitan
- Иронау
- Kapampangan
- Polski
- پښتو
- Português
- Runa Simi
- Română
- Русский
- Sicilianu
- Sámegiella
- Srpskohrvatski / Српскохрватски
- Simple English
- Slovenčina
- Slovenščina
- Shqip
- Српски / Srpski
- Svenska
- Kiswahili
- தமிழ்
- ไทย
- Tagalog
- Tok Pisin
- Türkçe
- Українська
- اردو
- O'zbek
- Tiếng Việt
- ייִדיש
- Yorùbá
- 中文
- Bân-lâm-gú
- 粵語