Diskussion:Français régional - Alemannische Wikipedia

# Diskussion:Français régional

### Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy

Exzellent, vor allem wäge dr Parallele mit dr dytsche Dialekte, wie mer in dr Diskussion zue Konschtanz siht. Au dert wird Umgangsdytsch fer Dialekt ghalte, villicht, wil s'süddytsch Umgangsdytsch vil stärcher vum Dialekt beiflusst isch wie s'regional Französisch.

Ich fänd es, so näbebi, besser, wenn mir uns, was d'Chennzeichnig vu dr exzellente Artikel agoht, dr dytsche Wikipedia aschliesse däte: E chleis, dezents logo in dr obere rächte Ecke längt. Chei langi Red. ;-)

--W-j-s 10:59, 1. Jan. 2007 (CET)

  Merci für s'Lob! I ha de Artikel eigetlich als Näbeprodukt vunere Erwiitrig vo Langues d'oil dacht, noo isch aber so e langi Arbeit drus worre. D'Parallele hanni extra dezüegschrybe falls es Lüt git wo des nüt scho bim 1-2 Absatz merke. Vo dr Idee miteme schlichte Logo binni nüt abgneigt, i haa numme e weng Angscht dass wemmer nüt direkt schrybe dass mer so e Artikel ruhig no verbessre cha sich no weniger Lüt traue. --Chlämens 15:23, 1. Jan. 2007 (CET)

    Diss ésch wirkli e grossi Àrbeit, Chlämens, bravo! - Diss bsund´rsch, wil`s én de ditsch un de frànzeesch Wikipedia nix gibt én d´r Àrt! Én de ditschi kreije se gràd noch wenigschtens de (àngesproche) Akzent-Dialekt-Unt´rscheidung klar (Àrtikel "französische Sprache") - ém pàrallel frànzeesch Àrtikel gibt´s numme e Mini-Exkurs mét e pààr Bispiil - wo m´r villicht vun profitiire kann (od´r hesch schun e pààr Bispiil vun do?). Ich hänk-ne unte-n-an. Nit d´àccord bin i aww´r mét de historisch Angabe ("50-60" Johr)! Ém Àrtikel Elsass haw-i schun emol druff hing´wiise ( - m´r sott´s nàdirli noch én de àndri Àrtikel éww´r frànzeeschi Sproche un bsund´rsch de zentral Àrtikel "Sprachen in Frankreich" bekannt màche...) - `s "Todesurteil" f´r àlli als "patois" diskriminéerti Sproche vun Frànkrich, Regionalsproche un "oïl-Dialekti", ésch de republikànisch Schuel zitt´r d´ Schuelpflicht (Jules Ferry àm 28. März 1882) gsin! (Numme `s Elsass het bis 1919 sursis (Uffschub, Gnadefrischt) ghet!) - `S kànn sin, ass selbsch én de Normandii én d´Stäedt noch vor fuffzich Johr noh Normànnisch g´redt wore-n-ésch... - Àww´r de Béldung vum-e Français régional àls e "Breitephänomen" ésch ält´r! Un wohrschins ésch de Dominanz vum Frànzeesch sogar én Kirich un Schuel én vili Regione noch ält´r (àls `s End vum ninzehnt Jhdt.). Ém Barock, àls`s de (europäisch) Sproch vum Adel gsin ésch, het sich´s öi àls Wisseschafts- un dodemit àls e Elitesproch etabléert. Én Belgie, Luxeburi, én Teile vun de Romandii, de frànzeesch-Schwiz - un ém Aosta-Tal - ésch´s ohni frànzéesch Machtinfluss un Villers-Cotterets z´r Amtssproch g´màcht wore! Schun vorher het sich´s ém "oïl-Ruum" un Flandern üsgebreitet - wohrschins éww´r Macht (Amt) un Schrift. Noch de Reformation het´s öi de frankoprovenzalisch Sprochruum g´nomme - üss´r (üssg´rechnet) Savoie - wo piemontesisch gsin ésch - dann het sich´s én de Provence durichg´setzt, wo de sprochlich Repression àww´r schun zitt´r´m spot Méttelàlt´r g´loffe ésch, - wohrschins mét Baskeland, Katalonie un de Weschtbretagne (frànzeesch Revolution...), un zeletscht sin de "öschtli Nochzegl´r" drànkumme: de letscht frz.-flämisch Rescht vun Dünkiriche, Elsass-Moselle, Korsika un Savoie. Ém gànze Süde vun Frànkrich ésch zitt´r de Eroberung én de Katharer-Krizzeg àm End vum Méttelàlt´r éww´r de "Religionskriej" (Hugenotte-Feldzeg) de sprochlichi Assimilation mét Sich´rheit émm´r e Méttel vun d´r Macht gsin - un doher wohrschins vun d´r katholisch Kirich zuem Deil unt´rstitzt wore! So het sich`s Midi-Frànzeesch schun làng àls e Zweitsprooch vun Mued´rsproch-Okzitane (-Provenzale) gebildt - un ésch wohrschins domols noch véel "wéld´r" gsin, wo´s noh àls e "Fremdsproch" mét Mued´rsprochler-Akzente g´redt wore-n-ésch àls hit mét d´education nationale. Àww´r 1882 het m´r én d´Provence ken Lehrer meh üss´m Norde gebrücht (öi wenn m´r´s villicht g´macht het - geje d´r stàrik Accent), f´r e Schuel uff Frànzeesch - `s het g´nue genn f´r se uff Français régional ze halte!
    Ich find öi de Bispiili nit àlli gànz klar - mànchi sin aww´r süp´r (Korsika). So hàlt-i e B´wertung noch zerick - öi wenn d´Àrbeit e "lesenswert" v´rdiint! - Un i bekimm´r mi um ebs éww´r´s Français régional d´Alsace...! --Stephele 18:44, 11. Jan. 2007 (CET)
    Noch de Absatz üss de frànzeesch Wikipedia:

    La variation régionale, en français, peut être abordée de deux manières :
    En considérant que le français est un synonyme de la langue d'oïl, ce qui implique
    que tous les dialectes romans du domaine d'oïl sont des variétés dialectales
    du français (voir l'article langue d'oïl).
    En se limitant à ce qu'on appelle le « français régional », ensemble de variétés
    régionales qui restent très proches du français standard. C'est ce sens qui est
    développé ici.
    Certains néologismes peuvent également être empruntés au vocabulaire du français
    régional. On appelle « français régional » les mots ou les expressions employés dans
    certaines régions de la francophonie, mais non retenus dans les dictionnaires
    académiques du français ou qui ne sont pas utilisés dans l'ensemble de la
    francophonie. Il ne s'agit pas de langue familière, mais bien du français qui
    a évolué de façon différente.
    En France par exemple, le repas du matin s'appelle "petit-déjeuner", au midi le
    "déjeuner" et le soir le "dîner" ; au Québec, en Belgique et en Suisse, on dit
    "déjeuner", "dîner" et "souper". En Belgique et en Suisse, on dit "septante" (70)
    et "nonante" (90) tandis qu'en Suisse on dit "huitante" (80) mais seulement dans
    certains cantons (la forme ancienne et aujourd'hui désuète de "huitante" était
    "octante"). Au Québec, en Suisse, en Belgique et dans certaines régions françaises,
    on dit "tantôt" là où le français de Paris mais aussi le français  africain
    utilise "tout à l'heure" ; au Québec également, "magasiner" pour "faire des courses"
    (pour éviter l'anglicisme "faire du shopping"). Au Sénégal et en Afrique francophone,
    on parle parfois d'"essencerie" pour éviter le néologisme anglais de "station
    service", etc.
    Ce ne sont que quelques exemples et le français est riche de différences lexicales
    dans ses variantes régionales.
    Au Québec  [modifier]
    Au Québec en particulier, l'espace linguistique francophone n'a plus été nourri de
    façon privilégiée par les apports de la métropole ni soumis à son influence, depuis
    la Conquête anglaise en 1760 jusqu'au XXe siècle environ. Le français y a conservé
    ses influences lexicales empruntées au vocabulaire de la marine du XVIIIe siècle
    ("barrer" une porte pour "verrouiller", par exemple), mais également des formes
    archaïques qui ont été maintenues en français nord-américain : on dit "présentement"
    pour "actuellement" (c'est un faux-ami, car le terme "présentement" en France et en
    Belgique signifie "là, maintenant, tout de suite"); on dit "breuvage" pour "boisson",
    soit la même nuance qui existe en anglais entre le "beverage" américain et le "drink"
    britannique, le terme québécois ayant conservé le même sens qu'en vieux-français,
    tandis qu'ailleurs dans la francophonie le mot a pris une connotation péjorative
    de "mauvaise boisson", ou encore, d'un "philtre" de sorcières dans les contes pour
    enfants ; le mot américain "beverage" est du reste, lui-même, issu du vieux-français.
    Depuis la seconde moitié du XXe siècle, c'est une véritable ingénierie linguistique
    qui a participé de l'évolution du français québécois, notamment en inventant des
    équivalents québécois à des anglicismes. On dit "croustilles" pour "chips";
    "courriel" pour "e-mail"; "fin de semaine" pour éviter l'anglicisme "weekend" ; etc.
    Ce variant régional est souvent confondu avec le sociolecte ouvrier de Montréal,
    nommé joual. L'Office québécois de la langue française (OQLF) est l'équivalent
    nord-américain francophone de l'Académie française en Europe : son rôle est à la fois
    consultatif et normatif. C'est le seul organisme de ce type dans toute la
    francophonie mondiale auquel l'Académie française reconnaisse une certaine
    légitimité (citation nécessaire). Le but de l'OQLF n'est pas de s'écarter de la norme
    internationale du français, mais d'encadrer sa variante nord-américaine, dans le
    respect des règles communes de la langue française.
    En Wallonie et à Bruxelles (Belgique)  [modifier]
    Le wallon a été remplacé par le français au fur et à mesure de l'instruction de la
    classe populaire, si bien qu'il ne soit quasiment plus. Les enfants qui allaient à
    l'école apprenaient la langue de la politique et de la bourgeoisie. Il en est resté
    des mots du vocabulaire typiquement wallon tels que "crâmer" (Brûler), "macrale"
    (Sorcière), "oufti" (Typiquement de Liège intraduisible, ce serait une sorte de
    "Diantre!" mais plus "populaire", "potchî foû" (S'énerver), "tournicoter" (Tourner
    en rond), "clinche" (poignée de porte) et des expressions idiomatiques telles que
    "tomber bas de ses clicotes" (Potchîr foû de ses clicotes, l'expression complète pour
    s'énerver), "Petèye-crompîre" (Pomme de terre petée. C'est à dire, avec la peau,
    enveloppée dans de l'aluminium et passée au four, ou à l'ancienne, sans alu, et
    durectement dans les braises), "Tesse to po !" (Tais-toi donc un peu!) et "C'est
    todi les petits que l'on språtche" (C'est toujours les petits que l'on écrase).

### [ändere] Antwort

Des wommer us dr französischi Wikipedia wichtig dunkt het hanni übernoo, e Grossdeil vo dänne Biispiil isch glaubi im Artikel. Welle vo denne Biispiil sin dir nüt chlor? Dass sich s'Französisch als Amtssproch scho lang durchgsetzt gha het wird jo vo niemerm abgstritte, des stoht do. Aber als mündlichi Sproche sin no bis zur Revolution sogar i de Oberschichte d'Regionalsproche bnutzt worre, i ha e Zitat wo stoht dass sogar d'Dame us dr feine Oberschicht vo Marsailles im 17. Johrhundert nüt i dr Lag gsi sin e Unterhaltig uf Französisch z'führe. Un d'Masse vo dr Bvölkrig het sowiiso ersch ab em erschte Wältchrieg richtig Französisch glernt, i glaub also dass s'Francais Regional höggschtens e Phenomen vo de letschte 100 Johr isch. Dass s'Französisch vorher scho i dr Schüel un dr Chilch dominiert het stimmt so nüt ganz. Grad d'Chilch het nämli d'Regionalsproche oft als e Art Schutzschild gäge de Staat bnutzt. Bis zur Revolution het dr Staat kei Intress dra gha d'Regionalsproch z'unterdrügge un au nooch dr Revolution het dr Staat no lang nüt d'Macht un s'Gäld defür gha. Wenn vorher numme d'Oberschicht un eventuel e Deil vo dr Stadtbvölkrig Französisch gredet het cha mer glaub nüt vumene echte Regionale Französisch als Massephenomen rede, i glaub s'bringt meh mer setzt de Aafang devo mitem Uftauche vo dr erschti Generation wo Französisch als Muettersproch gha hen. I dr Normandie hanni beobachtet dass d'ältri Generation (>90) e viil bessres Französisch redet wie d'Generation wo überhaupt kei Normännisch meh cha. Mit "syt 50-60 Johr" meini als e Massephenomen, aber s'isch warschynts besser des Datum doch uf de Aafang vum 20. Johrhundert zruggz'schiebe. --Chlämens 19:37, 11. Jan. 2007 (CET)

  - De Bispiil: Ich hàb öi bim Insetze vum frànzeesch Abschnitt g´sehn, ass e pààr devun in Dini Bispiil sin... Was nit klàr ésch, müesst-i erscht löje un ufflischte. `S sin àww´r kleini Sàche mét Phonetik usw.. Ob noch ebs d´rbi ésch, wo f´r mich e B´reicherung war, müesst-i öi erscht schöie.
  - D´Sach mét´r Amtssproch ésch öi klar, de Fröj ésch: wie ésch`s vun e Amtssproch zue e effentlig un nochher zue e privat Sproch kumme - un diss ohni Kirich un ohni Schuel (qu´au début - am Anfang)!! Diss ésch, denk-i, e Prozess gsin wo e pààr Johrhund´rte gedüürt het! Un so sin de Regionalsproche (un sogar zuem Deil de oïl-Variante) öi noch vor hund´rt un öi vor fuffzich Johr noch ganz lewändi gsin! Dass de "schicki Dame" vun Marseille ém séwezehnt Jhdt. noh nit frànzeesch han "parliere" un "conferenzéere" köenne - diss glaw-i schun - àww´r ihri Männ´r? - Un `s ésch `s 17. (= 16XX!) gsin! Wie ésch´s hund´rt Johr spot´r gsin - z´r Revolution?? Un noh hund´rt Johr spot´r - vor d´r frànzeesch Schuelpflicht?
  - "als Amtssproch scho lang durchgsetzt...steht do" - diss sott nàdirli ém Àrtikel stehn - ass´s ém e àndri steht, hilft do nit véel, öi wenn´s de zentral "Sprachen in Frankreich" war. - Àww´r diss ésch jetz uem Gottes Wille keni Kritik àn Din´r Arbeit!!! - Numme e logisch Entgegnung.
  - E Phänomen vun de letscht 100 Johr: Saw-i jo! Nit 50, 60 Johr - doppelt so véel: 120 uem g´nau ze sin - zitt´r de Schuelpflicht. Dü hesch jo nit Unracht: D'Masse vun d´B´velikerung het erscht àb´m erschte Wältkriej Franzeesch - g´reddt (optional) - g´lert het´s zue d´r Zit schun etwa de zweit Generation! Aww´r diss heisst nit, ass sich nit e Français régional vorher schun het entwickle köenne! Zéiht m´r de zwànzich Johr Uffwàchse àb vun de Erschti, wo én d´école républicaine gànge sin - no hesch Din Ànfang vum 20. Johrhundert, d´àccord! D'Masse vun d´B´velikerung - én de (Rescht-)nit-romànisch Gejendi, uff Korsika un villicht én Katalonie... Én de oïl-Regione, én de frankoprovenzalisch Regione - b´sundersch do, wo m´r gar nit vun Frànkrich àbhängi gsin ésch - un öi én de Provence muess´s e bissele ànderscht gsin sin. Ém Norde ésch de V´rschmelzung vun regional´r Sproch un Amtssproch zue licht gsin - un ém Süde ésch de Sprocheunt´rdrückung extrem!--Stephele 21:34, 11. Jan. 2007 (CET)

    Wenn's emol wo findsch söttsch s'Buech le Cheval d'Orgueil vum Pierre-Jakez Helias läse, (uf dr französische Wiki hen se sogar e Artikel [1]). Do beschrybt er syni Chindheit i dr Bretagne un z.B syni Erläbnis im Schuelsystem. Er isch dr erschti i synrer Familie gsi wo Französisch gsproche het, syni Eltre nüt, wo aber mit Sicherheit au zur Schüel gange sin un dr Vater isch im Chrieg Soldat gsi. I denk deswege dass es noo 2-3 Generatione nooch dr Yführig vo dr Schüelpflicht bruucht het bevor s'Französisch nüt meh als Fremdsproch gsehe worre isch. Er bschrybt aber au dass d'Chinder i de Stedt e "bastartisierts Französisch" gsproche hen (also denki emol s'Francais Regional). Des isch i de 20er Johr oder so gsi; allerdings isch d'Bretagne glaubi e weng e Sonderfall.
    I denk s'isch e Frog vo dr Definition: bezeichnet mer alles Französisch als Francais Regional oder numme des wo au vumene Muettersprochler gsproche wird? Dass öber usem Midi au scho im 14. Johrhundert e Akzent gha het wenner Französisch gsproche het isch jo chlor, aber söt mer des nüt ersch dann als Francais Regional bezeichne wenn's au e Alltagssproch gsi isch?
    Viilycht chönnt mer sich einige dass es syt em Aafang vum 20. Johrhundert (also nüt scho syt dr Schuelpflicht) e Francais Regional als Massephenomen git, vorher het jo schlieslich numme e winzigi Minderheit im Alltag Französisch gsproche. --Chlämens 21:14, 11. Jan. 2007 (CET)

I weiss langsam nümmi ganz über was mir diskutiere(?), des errinert mich aa e Diskussion wonni emol gführt ha ob öbis im 17. Johrhundert oder 1648 stattgfunde het. I ha de Ydruck dass es z'Frankriich kei bsunders langi Zit vo Zweisprochigkeit gä het, meischtens numme über 3 Generatione über. 1. Generation - Eisprochig Patois, 2. Zweisprochig, 3. Eisprochig Französisch. I dr Normandi hanni allerdings au e Sprochwandel über meh wie 3 Generatione beobachtet. I ha jetz aber im Artikel d'Entstehig vum Francais Regional uf d'Johrzehnt noch 1882 zruggschobe, gfallt dr des jetz so? I bin gspannt was du über s'Elsass-Französisch chasch finde. --Chlämens 23:54, 11. Jan. 2007 (CET)

  Bouchour! :-) Pàrdon, wenn i Di "desorientéert" hàb. Ich hoff jetz, Dü hasch nit doch alls, wo-i gschriwwe hàb àls e "Fundamentalkritik" v´rstànde! - `S sin numme Conseils un Contribütione ( ;-) ), Biträg...
  Ich fircht, m´r hàn do wirkli e V´rständnisproblem mét de Fröj vum Status vum Frànzeesch fer uem Français régional ze were. Bis ass Frànzeesch langue unique (vun de Mehrheit) wore ésch, het´s nàdirli noch làng gedüürt (noch de Schüelpflicht), do hasch Racht. Un Français régional àls langue unique, also àls Mued´rsproch vun Einsprochigi, diss ésch - én vili Regione sich´r - wie Dü saasch - e relativ nej´s Phänomen - wohrschins oft nej´r àls 50 Johr! Aww´r g´bildt han sich so regionali Variante jo uff de Basis, uff´m "Subschtrat" vun de originali, urspringlichi Sproche un Dialekti - bi de Zwisprochigi! Un zue de Zitte vun d´Zwisprochigkeit. - Mét d´éducation nationale werde de regionali Variante vum Frànzeesch nit làng bliwe - b´sund´rsch bi Lit, wie nix ànd´rscht redde. - Wenij´r, d.h. es wurd schnell´r gehn, uff àlli Fäll, àls bi de ditschi Regional-Akzente! Ich denk - enfin, ich find´s évident: `s Français régional ésch entstànde àls V´rsuech vun einzelni Persone, de Sproch vun d´Màcht ze lere. `S het sich etabléert (Phase 2), àls de Amtssproch öi Schuelsproch wore-n-ésch. - Denn f´r um e Sprochvariante ze were, làngt´s nàdirli nit, ass e poor Lit e "fremdi" Sproch mét Fehl´r un sprochfremdi Formüléerunge redde - `s muess erscht e Form drüss were, wo vili Locüteurs kenne! De dritti Phase ésch de V´rdrängung vun de local Mued´rsproch, wo`s regional Frànzeesch g´formt het: de erscht Kénd´r wo numme noch Frànzeesch redde, aww´r noch mét de spezifisch B´sund´rheite devun én de Region. - Diss ésch én e pààr Derf´r un Gejende vum Elsass erscht én uns´rer Gerneration gsin, én e pààr Täl´r vun Korsika un´m Baskelànd (un villicht Katalonie?) erscht ín de letscht Generation, én de Weschtbretagne un én d´Normandie un Picardie (uff´m Lànd!) - unt´r gànz v´rschideni Bedingunge (sprochlich) - én de Generation vun unsri Großeltere (schätz-i)... De drei Phase sin Dini drei (un meh) Generatione! - Aww´r angfange het´s nit éww´ràll z´r glichi Zit!
  Ich kenn selbsch so e Frau, wo´s erscht Kénd üss ihrem (Vogese-)Dorf gsin ésch, wo numme noch Frànzeesch redd! Aww´r ich bén ziemli sich´r, ass´s grossi Gebiite gibt ém Norde (ém oïl-Ruum), ém frankoprovenzalisch Gebiit un b´sund´rsch én Okzitanie (Provence), wo d´Litt Frànzeesch schun vor 1882 àls e eije (zweit) Sproch adoptéert han - un bàld öi àls einzigi. Kennsch Dü nit d´Gschichtle éww´r d´Okzitane, wo numme Okzitanisch redde, wenn de Deer zue ésch - un numme mét Lit wo se kenne!? - Schunsch numme Frànzeesch (Midi)! Üss däm Grund ésch´s jo öi e g´heimi Sproch, wo niem´r kennt! Aww´r de V´rdrängung durich´s Frànzeesch ésch öi nit éww´ràll ferti gsin - wo´s àn àndri Stelle schun ken Okzitanisch me genn het. Un - saasch Dü jetz 17. Jhdt. un ich 1648? - No sin m´r jo d´àccord! ;-)
  Ich werd noch ebs schriwwe éww´r de Kirich, un Okzitanie-Bretagne-Elsass! Aww´r jetz bin i ze mied - ich hàb de gànz Nàcht fascht nit g´schlofe! Àlso - à la prochaine!--Stephele 17:45, 12. Jan. 2007 (CET)
    Jo, i glaub mer sin üs einig, du seisch 1882, i sei Aafang vum 20. Johrhundert, was jo fascht s'glych isch. I seh s'Francais Regional halt lieber als e Noochfolgerphenomen vo de Regionalsproche aastatt als e Sproch wo's scho gä het wo d'Regionalsproche no wyt verbreitet gsi sin.
    Du schätsch dass i dr Bretagne, Normandi un Pikardi d'Generation vo üsri Grosseltre als erschtes numme Französisch gsproche het, hanni dich do richtig verstande? I glaub aber dass des fascht überal zimlich glychmässig passiert isch, nämli i de 50-70er Johr. I dr Normandi spreche fascht alli über 50 jährigi Normännisch als Muettersproch, die zwüsche 30-50 e zimlichs Gmisch us Normännisch un Französisch, un die unter 30 verstönn meischtens kei Wort Patois. Des heisst dass d'Lüt do i de 60er-70er Johr ufghört hen daheim Normännisch z'rede (i kenn ei Ehepaar imene Dorf wo mir gseit hen dass ihri Chinder ihne verbote hen Patois z'rede!!!). I ha i dr Normandi aber au vo e paar Lüt ghört wo aageblich numme Patois rede (1-2 i däm Dorf vo 120 Ywohner), wenn des stimmt wäri des eigetlich e Sensation, dasses im 21 Johrhundert no Monoglotti Normännisch-sprecher git! Kontaktier mich emol per e-Mail, no schicki dir e Audioufnahm vo denne Normanne. --Chlämens 19:54, 12. Jan. 2007 (CET)

## [ändere] Phonologii

D´Phonologii ésch zuem Deil schun e stàrik´s Element vun de regionali Variante! Oft ésch ja de regional Accent `s Erscht, wo m´r àm regional Frànzeesch wohrnémmt. De Akzent hangt nàdirli wéd´r stàrik vun de Regionalsproch ab - wenn de Region allophon (also nit Langues d’oïl-sprochig) ésch - schunsch vun de regional "oïl-Dialekt". Ich bin ke Linguischt, aww´r ich maan diss kann phonetischi Abweichunge vun de Standartsproch mét sich bringe, wo m´r als e àndri Phonologii betràcht. Öi de Syntax kànn e wichtig´r Faktor sin: Syntax-"Fehl´r" sin e wichtigs Element zuem Bispil vum elsassisch Frànzeesch - wil de Sprech´r ditschi ("germanischi") Syntax ànwende!--Stephele 15:19, 11. Jan. 2007 (CET)

## [ändere] Kandidatur bsunders glungene Artikel

1. Pro --W-j-s 11:04, 1. Jan. 2007 (CET) exzellenter Bitrag.
2. Pro --Albärt 19:39, 2. Jan. 2007 (CET) ich schliäß mich im Vorredner a. Selbständigi Arbet, drotz Niveau guet zum Läse, üs dr alemannische Perspektivi gsäh - biäng futü, mong scher!

  Merci. Was natürlich no fählt isch s'Elsass, aber des überlooni üsri Elsässer. --Chlämens 20:47, 2. Jan. 2007 (CET)

1. Pro --Dr Umschattig red mit mir 22:40, 10. Apr. 2007 (CEST) (aber knapp)

Vun "http://als.wikipedia.org../../../f/r/a/Diskussion%7EFran%C3%A7ais_r%C3%A9gional_fac2.html"

##### Views

- Artikel
- Diskussion
- Itzigi Version

##### Mitarbeit

- Wikipedia-Portal
- Artikel wo fähle
- Letschti Änderige

##### Hilf

- Froge?
- Stammtisch
- Finanzielli Hilf

##### Suech