بشرویه‌ - ویکی‌پدیا

# بشرویه‌

### از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

شهرستان بشرویه واقع در استان خراسان رضوی می‌باشد. در نقشه ایران این شهر در حد فاصل شهرستانهای فردوس و طبس در موقعیت 33 درجه شمالی و 57 درجه شرقی قرار دارد. این شهر در شرق ایران و در جنوب غربی استان خراسان و در لبه کویر واقع است. به دلیل این موقعیت جغرافیایی، آب وهوای این شهر گرم و کویری است. بشرویه بدلیل حفظ بافت سنتی زیبای خود و بادگیرهای زیبای آن به شهر بادگیرها در خراسان معروف است. جمعیت بشرویه در حدود 30000 نفر است. همانند سایر مناطق کویری، مردم این دیار افرادی خونگرم، مهمان نواز، متدین و کوشا می‌‌باشند.

بشرویه از شهرهای تاریخی و قدیمی با عمری چند صد ساله می‌‌باشد. بیشتر مردم این دیار به حرفه کشاورزی اشتغال دارند. کشاورزی مبتنی بر منابع زیرزمینی آب و زمینهای مستعد این منطقه است و عمده محصولات به عمل آمده پنبه، جو، گندم و پسته می‌باشند که در این بین کشت و برداشت پسته اگرچه از قدیم انجام می‌شده، به تازگی رونق ویژه‌ای گرفته است.

## [ویرایش] وجه تسمیه بشرویه

آنچه درباره وجه تسمیه این شهر می‌توان گفت این است که کلمه «بشرویه» مرکب از دو جزء « بش» و«رویه» است و بدون تردید دلالت دارد بر منطقه‌ای که محل رویش بُش است و بش در نظر اهالی و معمرین شهر بر بوته‌ای خودرو از تیره گیاهان کم‌آب کویری و بیابانی اطلاق می‌شده که برای ادامه حیات خود احتیاج به آب فراوانی نداشته و دراصطلاح مردم ترخ یا درمنه نامیده می‌شده است که در اصل «دِرِمنه» است. نظامی در این باب گوید:

  چون درمنه درم ندارد هیچ باد در پیکرش نیارد پیچ

سایت مربوط به بشرویه http://www.boshroyehcity.com

## [ویرایش] آثار تاریخی بشرویه

در بشرویه آثار تاریخی متعددی وجود دارد که بعضا" قدمت تاریخی آن‌ها به قبل از اسلام برمی گردد و خوشبختانه بعضی از آنها برجاست. از خصوصیات بارز این ابنیه، تاریخگذاری و وجود لوحی است که معمولا" قدمت و بانی آن را نشان می‌‌دهد و هیچ شک و تردیدی برای شناخت گذشتهٔ آن باقی نمی‌گذارد. این آثار عبارت‌اند از:

قلعه‌ دختر: این قلعه بر بالای قله‌ای مخروطی شکل قرار گرفته است و در خصوص سابقه تاریخی این قلعه نظراتی وجود دارد مبنی بر این که این بنا از دوره ساسانیان باقی مانده است و هم چنین این که این قلعه در زمان فرقه اسماعیلیه بنا شده است.

آب انبار میان ده: این حوض اولین حوض ساخته شده در بشرویه می‌باشد که امروز در محله معروف به میان ده و در جنب اماکن تاریخی بشرویه واقع گردیده است. از ویژگی های این بنا، استحکام و زیبایی خاصی است که در ساخت آن صورت گرفته به طوری که با گذشت 400 سال از ایجاد آن هنوز کوچک‌ترین تغییری در آن رخ نداده است.

حسینیه میان ده (حسینیه حاج علی اشرف): از دیگر اماکن مقدسی که در میان ده بشرویه ساخته شده، حسینیه‌ای است که مدور بنا گردیده و دارای دو ایوان است که به صورت قرینه و به سبک معماری هندی ساخته شده‌اند. دور تا دور این عمارت ایوان‌های کوچکی ساخته شده‌اند. این ساختمان دو طبقه می‌‌باشد. طبقه پایین مختص مردان و طبقهٔ بالا ویژه بانوان است. سازنده این بنا شخصی به نام حاج علی اشرف از اهالی ده خانیک واقع در غرب بشرویه می‌باشد و زمان احداث آن، بر اساس شواهد، دوران حکومت افشاریه در خراسان بوده است.

مدرسه علمیه: این بنا که معروف به مدرسه طلاب علوم دینی نیز است در میان ده رو به روی مسجد جامع میان ده و حسینیه حاج علی اشرف و در جهت غرب حوض انبار واقع شده است. بنایی است که در ساخت آن به طور کامل خشت و گل به کار رفته است. دارای دو ایوان بزرگ در سمت شمال و جنوب است که ایوان شمالی جهت استفاده در فصل زمستان و ایوان جنوبی که از عمق و ارتفاع بیشتری برخوردار است جهت استفاده در فصل تابستان بنا شده‌اند.

مسجد جامع میان ده: این مسجد در گذشته‌های دور در زمان سلسله صفوی بنا شده و سبک معماری این زمان را به خوبی نشان می‌‌دهد. این بنا به طور کامل از گل و آجر ساخته شده است. بنا کاشی کاری نیست ولی در ایوانی بزرگ آیاتی از قرآن مجید که به خط کوفی بسیار زیبا نوشته شده‌اند به چشم می‌خورد. سقف ایوان‌ها و شبستان مسجد کاملا" هلالی شکل است و در سر در ورودی آن روی سنگ بزرگی اشعاری مبنی بر زمان ساخت بنا حک شده است.

امام زادهٔ هوگند: در فاصله حدود 12 کیلومتری غرب بشرویه و در دامنه کوه عمارت زیارتی وجود دارد که به نام امام زاده محمد بن اصغر هوگند معروف و مشهور است. از سابقه و شخصیت مدفون در این محل هیچ اطلاع تاریخی در دست نیست و آن چه اهالی به آن اعتقاد دارند این است که این جا محل دفن یکی از اولاد موسی بن جعفر است.

مسجد جامع رقه: این مسجد در سمت شرق دهستان رقه و در منطقه‌ای که اصطلاحا" به پایین محله مشهور است قرار دارد. این مسجد در طول زمان آسیب‌های فراوانی دیده و در حال حاضر در حد دیواره‌های بیرونی مسجد و بقایای به جا مانده از سه ایوان شرقی، غربی و جنوبی است. سقف ایوان‌های غربی و جنوبی کاملا" تخریب شده و ایوان ضلع شرقی از بقیه کامل‌تر است.

از دیگر بناهای تاریخی بشرویه تپه کرند، رباط اصفاک و نیگنان، زیارتگاه بی‌بی نجمه خاتون مجد و قلعه‌های نظامی و دفاعی بشرویه می‌باشند که به ذکر نام آنها اکتفا می‌شود.[1]

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org../../../%D8%A8/%D8%B4/%D8%B1/%D8%A8%D8%B4%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%87%E2%80%8C.html»

##### Views

- مقاله
- بحث
- نسخهٔ فعلی

##### جستجو