Concilio de Trento - Wikipedia

# Concilio de Trento

### Na Galipedia, a wikipedia en galego.

O Concilio de Trento foi un Concilio ecuménico da Igrexa Católica celebrado en periodos discontinuos entre 1545 e 1563. Tivo lugar en Trento, unha cidade do norte da Italia actual que por aquel entón era unha cidade libre rexida por un príncipe-bispo.

## [editar] Antecedentes e convocatoria

Dende 1518 os protestantes alemáns viñan reclamando a convocatoria dun concilio alemán, e Carlos I tentaba pechar as diferenzas entre católicos e reformistas para poder facer fronte á ameaza turca. Na Dieta de Worms (1521) tentouse zanxar as disputas, pero sen éxito: Martiño Lutero (a quen Carlos I permitiu que se convocara a dita Dieta) acusou a Roma de exercer a tiranía, e o Emperador se comprometeu por escrito a defender a fe católica aínda que fose coas armas. Nas Dietas posteriores os príncipes alemanes, tanto protestantes como católicos, continuaron insistindo nun concilio.

En vista da situación houbo grandes presións do emperador sobre o Papa Clemente VII para que o convocara, ao que éste se resistía. Non foi ata 1529 cando Clemente VII se comprometeu a elo, pero a oposición do legado papal na Dieta de Augsburgo de 1530 retrasou de novo o proxecto. Sen embargo, o principal responsable de que non se chegara a convocar foi a férrea oposición do rei Francisco I de Francia, xa que para que o concilio tivese éxito era necesaria a aprobación da maioría dos monarcas católicos.

## [editar] Desenrolo

Cando ao final foi convocado resultou un concilio difícil e con continuas interrupcións, no que poden distinguirse ata tres periodos con tres Papas distintos: Pablo III, Julio III y Pío IV.

Pablo III sempre estivo moi a prol, coma cardeal, á celebración dun concilio xeral, que finalmente convocou para maio do 1537 na cidade de Mantua. Pero sufriu continuos aprazamentos e trocos de lugar por variados motivos:

- A maioría dos prelados eran reacios a celebrar un concilio naqueles intres.
- Os príncipes xermanos protestantes reunidos na cidade de Smalkalda en 1535 (a Liga de Smalkalda) cambiaron de estratexia e tamén se opuxeron.
- Os impedimentos postos por Enrique VIII e, sobre todo, por Francisco I.
- O progresivo distanciamento de Carlos I e Pablo III. Os dous monarcas cristiáns máis importantes daquela, Carlos I e Francisco I, estaban a cotío enfrontados entre eles e conflitos militares. O monarca francés presentaba unha actitude cambiante e ambigua fronte ao Papa, a ameaza turca e os protestantes, namentres que Carlos I mostrouse decidido nestes temas. O Papa sempre aparecía neutral na súas desputas, o que enoxaba profundamente ó emperador.

Por fin o 13 de decembro de 1545 declarouse aberto o concilio na ciudade de Trento. En marzo de 1547 trasladouse a Bolonia por medo a unha praga, aínda que parte dos bispos se negaron a desplazarse. Tras varias desputas rematouse prorrogando de xeito indefinido en setembro de 1549. Pablo II morreu en novembro de 1549.

Xulio III, nomeado Papa en 1550, entablou inmediatamente negociacións con Carlos I para reabri-lo concilio, o que tivo lugar en Trento o 1 de maio de 1551. Máis só se celebraron unhas poucas sesións. O eleitor Mauricio de Saxonia, aliado de Carlos I, lanzou un ataque furtivo sobre éste. Tras vencer ás tropas imperiais avanzou sobre o Tirol, co que puxo en perigo á propia cidade de Trento. Esta ameaza provocou unha nueva interrupción en abril de 1552. Xulio III morreu en 1555.

Tra-lo curto papado de Marcelo II (23 días) foi elixido Pablo IV en 1555. Levou a cabo reformas na Igrexa, pero non convocou a continuación do concilio. Carlos I de España abdicou en 1556 e dividiu os seus estados entre o seu fillo Felipe (Felipe II de España) e o seu irmán Fernando (Fernando I de Alemaña).

Pío IV foi elixido Papa en 1559, e de seguido mostrou a súa disposición para continua-lo concilio. Nembargantes Fernando I e Francisco I preferían un concilio novo nunha cidade diferente a Trento e, amáis, os protestantes opúñanse frontalmente a un concilio. Tras novos retrasos reabrise o 18 de xaneiro de 1562, e xa continuou ata a súa clausura o 4 de decembro de 1563. Constitue o periodo conciliar máis importante dos tres.

O Emperador tentou, tal como fixera no seu momento coa Dieta de Worms, que estuvesen representadas tódalas partes, incluindo ós protestantes, para que o concilio fora verdaderamente ecuménico. Reiterou as invitacións ós protestantes nos tres periodos e ofreceulles salvoconductos. Sen embargo só tiñan dereito de palabra; ao ter sido excomulgados non tiñan dereito a voto. Isto, xunto ás frecuentes escaramuzas militares e ao complicado mapa político xermano, fixo que non acudisen delegados protestantes.

O número de asistentes variou considerablemente entre os tres periodos. Os nomes que merecen destacarse polas súas contribucións son Domingo de Soto, Diego Laínez, Alfonso Salmeron, Reginald Pole, Girolamo Seripando, Melchor Cano e Johannnes Azra. Os teólogos e prelados españois e italianos foron os máis importantes, tanto polo seu número coma pola influenza que exerceron.

## [editar] Acordos adoptados nas sesións

Sesións 1ª a 3ª: Cuestións preliminares e orde do concilio.

3ª: Reafirmouse o Credo Niceno-constantinopolitano.

4ª: Declaráronse a Tradición e as Sagradas Escrituras como as dúas fontes da revelación. A Vulgata considerouse a tradución aceptada da Biblia.

5ª: Dogma do Pecado orixinal.

6ª: Obligatoriedade de residencia dos bispos e perceptores de beneficios eclesiásticos. Decreto da Xustificación (reafirmouse o valor da fe xunto ó das boas obras). Esta foi a sesión máis importante do primeiro periodo.

7ª: Decreto sobre os sacramentos. Reforma de pluralidades, exencións e asuntos legais do clero.

8ª: Acéptase o traslado a Bolonia para fuxir da peste.

9º: Prórroga da sesión.

10ª: Prórroga da sesión.

--Suspensión do concilio polo Papa

11ª: Continuación do concilio

12ª: Prórroga

13ª: Sacramento da Eucaristía. Reforma da xurisdicción episcopal e da supervisión dos bispos.

14ª: Penitencia e Extremaunción

15ª: Non se toman decisións

16ª: Acordo de suspensión do concilio

17ª: Reapertura do concilio.

18ª: Necesidade dunha lista de libros prohibidos.

19ª: Prórroga

20ª: Prórroga

21ª: A Comunión. Reforma da ordeación, o sacerdocio e a fundación de novas parroquias.

22ª: A Eucaristía definiuse dogmáticamente coma un auténtico sacrificio expiatorio no que o pan e o viño transformábanse na carne e sangue auténticas de Cristo. Reforma da moral do clero, a administración de fundacións relixiosas e os requisitos para asumir cargos eclesiásticos.

23ª: Sacramento da Ordeación. Xerarquía eclesiástica. Obligación de residencia. Seminarios

24ª: Sacramento do Matrimonio. Reafirmouse a excelencia do celibato.

25ª: Reafirman a existencia do purgatorio e a veneración dos santos e reliquias. Reforma das ordes monásticas. Supresión do concubinato en eclesiásticos. Deixouse ao Papa a tarefa de elaborar unha lista de libros prohibidos, a elaboración dun catecismo e a revisión do Breviario e do Misal. Clausura do concilio

## [editar] Comentarios finais

Aínda que non conseguiu reunificar á cristiandade, o concilio de Trento supuso para a Igrexa Católica unha profunda catarsis.

Convocouse como resposta á Reforma Protestante para aclarar diversos puntos doctrinais. Tamén aboliu os ritos eucarísticos locais e estableceu un rito unificado coñecido como Misa Tridentina. Desde un punto de vista doutrinal é un dos concilios máis importantes e influintes da historia da Igrexa Católica.

Por outro lado abordouse a reforma da administración e disciplina eclesiásticas. O concilio eliminou moitos abusos flagrantes como a venta de indulxencias ou a educación dos clérigos, e obrigou aos bispos a residir nos seus bispados, co que se evitou a acumulación de cargos.

Traído desde "http://gl.wikipedia.org../../../c/o/n/Concilio_de_Trento_5f7b.html"

Categoría: Concilios ecuménicos

##### Views

- Artigo
- Discusión
- Revisión actual

##### Procura

##### Outras linguas

- Български
- Català
- Česky
- Dansk
- Deutsch
- English
- Español
- Suomi
- Français
- Italiano
- 日本語
- 한국어
- Latina
- Nederlands
- Norsk (bokmål)
- Nouormand
- Polski
- Português
- Română
- Русский
- Slovenčina
- Svenska