Jan F.E. Cilliers - Wikipedia

# Jan F.E. Cilliers

### vanuit Wikipedia, die vrye ensiklopedie.

Die Ossewa

Die osse stap aan deur die stowwe,

geduldig, gedienstig, gedwee;

die jukke, al drukkend hul skowwe-

hul dra dit getroos en tevree.

En stille, al stuiwend en stampend,

kom stadig die wa agterna-

die dowwe rooi stowwe, al dampend,

tersy op die windjie gedra.

Die middagson brand op die koppe,

gebuk in hul beurende krag;

hul swaai heen en weer in die stroppe-

en ver is die tog van die dag.

Dit kraak deur die brekende brokke:

die opdrans is ver in is swaar:

dit knars in die krakende knokke,

maar hul beur, en die vrag bring hul daar.

So, stom to die stond van hul sterwe,

blyf ieder 'n held van die daad.....

Hul bene, na swoee en swerwe,

le ver oor die velde verlaat......

Die Vlakte

Ek slaap in die rus van die eeue gesus,

ongesien, ongehoord,

en dof en loom in my sonnedroom,

ongewek, ongestoord.

Tot die yl-bloue bande van die ver-verre rande

skuif my breedte uit,

wyd-kringend aan die puur al-omwelwend asuur

wat my swyend omsluit.

Jong aarde se stoot het my boesem ontbloot

bo die diep van die meer;

en volswanger van lewe 't oor die waat're geswewe

die gees van die Heer.

Uit die woelende nag van haar jeugdige krag

brag die aarde voort

Lewiatansgeslagte, geweldig van kragte -

storm-ontruk aan haar skoot.

Diep in my gesteente berg ek hul gebeente -

die geheim van hul lewe en lot;

maar gewek uit die sode herleef uit die dode,

na die ewig hernuwingsgebod,

die van d' verlede in vorme van d' hede,

in eindeloos komme en gaan;

wat die dood my vertrou 't, ek bewaar dit as goud,

en geen grein sal 'k verlore laat gaan.

As die son oor my vloer in die môre kom loer,

en die dou van my lippe kom kus,

dan kyk ek net stom met 'n glimlag om

en ek le maar weer stil in my rus.

Hog bowe die kim op sy troon geklim,

is hy heer van lewe en dood;

na wil of luim gee hy, skraal of ruim,

verderf of lewensbrood.

Uit die gloeiende sfeer brand hy wreed op my neer,

tot my naaktheid kraak en skroei,

en my koorsige asem in bewende wasem

al hygend my bors ontvloei.

In sy skadetjie rond om sy stam op die grond

staat 'n eensame doringboom,

soos die Stilte op haar troon, met dorings gekroon,

wat roerloos die eeue verdroom.

Geen drop vir die dors aan my stofdroe bors:

my kinders versmag en beswyk, Nota: "kinders" is wildsbokke

en die stowwe staan soos hul trek en gaan

om my skrale dis te ontwyk.

Soos 'n vlokkie skuim uit die sfere se ruim

kom 'n wolkie aangesweef,

maar hy groei in die blou tot 'n stapelbou

van marmer wat krul en leef -

kolossaal monument op sy swart fondament,

waar die bliksem in brul en beef.

En o, met my is die windjies bly:

hul spring uit die stof orent

en wals en draai in dwarrelswaai

oor my vloer, van ent tot ent:

die gras skud hul wakker om same te jakker,

tot hy opspring uit sy kooi

en soos mane en sterte van jaende perde

sy stingels golf en gooi.

Met dof-sware plof, soos koeels in die stof,

kom die eerste drupples neer,

tot dit ruis alom soos deur die gebrom

en gekraak van die donderweer.

Met kloue vooruit om te gryp en te buit

jaag 'n haelwolk langs verby,

soos 'n perde-kommande wat dreun oor die lande

vertrap en gesel hy-

en sy lyke-kleed sien ek ver en breed

in die awendson gesprei.

Stil in die duister le 'k so en luister

hoe die spruite gesels en lag;

maar bowe die pak van my wolkedak

het die maan al lank gewag:

nou breek en skeur hy 'n baan daardeur

om te deel in my vreug benede;

hy sprei die waas van sy romig-blou gaas-

en ek lag so stil-tevrede.

Plek op plek, soos die wolke trek,

sweef die skaduwees onder mee,

soos eilande wyd oor die waat're verspreid

op die boesem van die grote see.

Met 'n afskeidskus gaan die maan ook ter rus,

en ek wag op die daeraad-

so skoon en so mooi soos 'n fris jong nooi

wat lag in haar bruidsgewaad.

Oor die bukte se rug slaat die gloed in die lug

van die brande wat ver-weg kwyn,

en doringbome fluister in rooi skemerduister

van gevare wat kom of verdwyn.

Uit slote en plas, uit die geurende gras,

styg 'n danklied op ten hemel;

en dis net of ek hoor hoe die kriekies se koor

weergalm uit die sterre gewemel,

waar werelde gaan op hul stille baan

tot die einde van ruimte en tyd.

So, groots en klaar, staat Gods tempel daar,

wyd - in sy majesteit.

Ontsluit van "http://af.wikipedia.org../../../j/a/n/Jan_F.E._Cilliers_b3b5.html"

Kategorie: Skrywers

##### Views

- Artikel
- Bespreking
- Huidige wysiging

##### Soek