# Αλκαζάρ

### Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αυτό το άρθρο χρειάζεται επιμέλεια ώστε να ανταποκρίνεται σε υψηλότερες προδιαγραφές συντακτικής ποιότητας ή μορφοποίησης.
Σημείωση: Πολλές φορές τα κείμενα στα οποία βρίσκεται αυτό το πρότυπο, παραβιάζουν πνευματικά δικαιώματα.
Κάντε ένα σχετικό έλεγχο πριν ξεκινήσετε την επιμέλεια, αφού είναι πιθανό να διαγραφεί.
Μετά την επιμέλεια του άρθρου, είστε ελεύθεροι να διαγράψετε αυτή την επισήμανση. Για περαιτέρω βοήθεια, δείτε τα άρθρα Πώς να επεξεργαστείτε μια σελίδα και Βικιπαίδεια:Οδηγός μορφοποίησης άρθρων.

17 Ιουλίου 1936. Ξεσπά η επανάσταση των εθνικιστών εναντίον της αριστερής κυβέρνησης της Ισπανίας. Η επανάσταση επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας και τις Αφρικανικές αποικίες όμως, η ανατολική Ισπανία, η Καταλονία, η Βασκωνία και η πρωτεύουσα Μαδρίτη παραμένουν στα χέρια της κυβέρνησης.

Τις πρώτες μέρες της εξέγερσης πολλοί εθνικιστικοί θύλακες βρέθηκαν απομονωμένοι ανάμεσα στους κομμουνιστές. Η πολιορκία του Αλκαζάρ επομένως δεν ήταν η μόνη, ούτε καν η πιο ηρωική. Στο Γκιχόν για παράδειγμα, οι επαναστάτες πολιορκημένοι στο στρατώνα πολέμησαν μέχρι που τους τελείωσαν τα πυρομαχικά. Ο διοικητής τους συνταγματάρχης Πινέλλα άφησε μάλιστα να εκτελεσθούν οι δυο γιοι του με τους οποίους τον εκβίαζαν παρά να παραδοθεί. Στο τέλος χωρίς πυρομαχικά, οι πολιορκημένοι προτίμησαν να ζητήσουν με τον ασύρματο από 2 εθνικιστικα πολεμικά πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι να ανοίξουν πυρ αναντίον του στρατώνα και να σκορπίσουν το θάνατο σε επιτιθέμενους και αμυνόμενους αδιακρίτως παρά να παραδοθούν. Σε μια άλλη περίπτωση στη μονή Βίρχεν Καμπέζα, ο λοχαγός Κορτέζ με 750 εθνικιστές και τις οικογένειες τους αντιστάθηκαν επι εννέα μήνες έναντι 10.000 εχθρών μέχρι που εξοντώθηκαν όλοι. Γιατί λοιπόν το Αλκαζάρ αναδείχθηκε ωσ σύμβολο της επαναστάσεως; Διότι, ήταν η σχολή Ευελπίδων της χώρας, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη πρωτεύουσα Μαδρίτη, το κέντρο των κομμουνιστών, ενώ η μάχη γοήτρου και για τις δυο πλευρές εξελίχθηκε σε παγκόσμιο προπαγανδιστικό θέμα για τις 2 ιδεολογίες και τους οπαδούς τους που παρακολουθούσαν από τις εφημερίδες σε όλο το κόσμο.

Διοικητής της στρατιωτικής ακαδημίας ήταν ο συνταγματάρχης Μοσκάρντο. Στις 21 Ιουλίου, βλέποντας τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των αριστερών πολιτοφυλάκων που κατέφθαναν με κάθε μέσο από τη Μαδρίτη, φέρνοντας μαζί τους και στοιχεία βαρέος πυροβολικού, κλείνεται στο μεσαιωνικό αραβικό φρούριο του Τολέδο, το Αλκαζάρ. Αριθμούν μόνο 1100 ευέλπιδες, στρατιώτες, χωροφύλακες και φαλαγγίτες συν 600 γυναικόπαιδα. Την επόμενη μέρα η ιστορία του Γκιχόν επαναλαμβάνεται. Οι κομμουνιστές είχαν συλλάβει τις οικογένειες των αξιωματικών, μεταξύ αυτών και το γιο του Μοσκάρντο, Λουίς. Ο αρχηγός τους Καμπέλο, μέσω τηλεφώνου, ζήτησε την άμεση παράδοση του φρουρίου αλλιώς θα εκτελούσε το γιο του. Ο Μοσκάρντο μίλησε με το γιο του στο τηλέφωνο και του ζήτησε να πεθάνει ως Ισπανός εθνικιστής. Το φρούριο δεν επρόκειτο να παραδοθεί. Ο Λουίς τον χαιρέτησε, φώναξε ζήτω η Ισπανία ενώ ο συνταγματάρχης άκουσε από το τηλέφωνο το πυροβολισμό που σκότωσε το 16χρονο γιο του. Η σκηνή αυτή διασώθηκε και μεταφέρθηκε σε όλο το κόσμο από ξένους δημοσιογράφους που ήταν παρόντες. Από εκείνη τη στιγμή οι υπερασπιστές του Αλκαζάρ γίνανε θρύλος...

Οι 15.000 αριστεροί πολιτοφύλακες δεν το βάζουν κάτω. Εξαπολύουν συνεχείς επιθέσεις με στόχο τη κατάληψη του φρουρίου το συντομότερο δυνατόν. Ο χρόνος πιέζει. Ο Φράνκο πλησιάζει από το Νότο προελαύνοντας προς τη Μαδρίτη. Οι πολιορκημένοι ζούν στα υπόγεια, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς φάρμακα και αναισθητικά για τις εγχειρήσεις και τρώγοντας τα άλογα της σχολής. Όμως όλες οι επιθέσεις αποκρούονται.

Στις 10 Σεπτεμβρίου οι κυβερνητικοί ζητούν ξανά τη παράδοση του φρουρίου. Αυτή τη φορά υπόσχονται να αφήσουν να ζήσουν τα γυναικόπαιδα και αμερόληπτη δίκη για τους πολεμιστές! Κανείς από τους πολιορκημένους δε δέχεται να φύγει.

Στις 18 Σεπτεμβρίου,το δυτικό τείχος του Αλκαζάρ ανατινάζεται και γκρεμίζεται. Τις προηγούμενες μέρες οι αριστεροί σκάβοντας στοές είχαν υπονομεύσει το τοίχος με εκρηκτικά. Ταυτόχρονα, χιλιάδες επιτίθονται και εισχωρούν μέχρι την εσωτερική αυλή. Τότε όμως αρχίζει η αντεπίθεση των εθνικιστών. Προβάλουν μέσα από τα υπόγεια και με πυροβόλα, μαχαίρια μέχρι και ρόπαλα και με τη δύναμη που πηγάζει από τη ψυχή όταν γίνεται αγώνας επιβίωσης, τρέπουν σε φυγή τους αντιπάλους οι οποίοι θα αφήσουν πίσω τουλάχιστον 1500 νεκρούς..

Στις 25 Σεπτέμβριου η ίδια ενέργεια επαναλαμβάνεται αυτή τη φορά από τη νοτιοανατολική μεριά. Πάλι όμως αποκρούονται και η νίκη στέφει τα όπλα των εθνικιστών ενώ οι εμπροσθοφυλακές του Φράνκο βρίσκονται μόλις 10χλμ έξω από το Τολέδο. Δυο μέρες αργότερα το Τολέδο και το Αλκαζάρ υποδέχονται τους λυτρωτές τους και οι κομμουνιστές που είχαν αναγγείλει 3 φορές τη κατάληψή του εκκενώνουν τη πόλη και τρέπονται σε φυγή. Μετά από 69 μέρες η πολιορκία φθάνει στο τέλος της. Ο στρατηγός Φρανθίσκο ΦράνκοΦράνκο εισέρχεται στα ερείπια της στρατιωτικής ακαδημίας και ο συνταγματάρχης Μοσκάρντο παρουσιάζεται και αναφέρει. “Απο το Αλκαζάρ ουδέν νεώτερο στρατηγε.” Για να απαντήσει ο Φράνκο “Τότε ο πόλεμος κερδήθηκε”

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org../../../%CE%B1/%CE%BB/%CE%BA/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CE%B1%CE%B6%CE%AC%CF%81.html"

Κατηγορία: Επιμέλεια Βικιπαίδειας

##### Views

- Άρθρο
- Συζήτηση
- Τελευταία έκδοση

##### Αναζήτηση