باب (لقب) - ویکی‌پدیا

# باب (لقب)

### از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

| در بی‌طرفی این مقاله اختلاف نظر وجود دارد. لطفاً به گفتگوهای صفحهٔ بحث مراجعه کنید.

باب، لقبی‌ مقدس‌ دراحادیث‌ و روایات‌ رسیده‌ از پیامبر اسلام و اهل‌ بیتش‌ است[۱].‌ و افرادی‌ از اصحاب‌ برجسته‌ پیشوایان‌ معصوم به‌ خاطر ویژگی‌هایی‌ به‌ عنوان‌ «باب» خوانده‌ می‌شدند. در طول تاریخ عده‌ای مدعی سمت باب شده‌اند که لزوماً مورد تأیید شیعیان قرار نگرفته‌اند.[۲]

## [ویرایش] باب الله

لحن این مقاله یا بخش، غیردانشنامه‌ای یا غیررسمی است. برای راهنمایی بیشتر به راهنمایی برای نوشتن مقاله‌های بهتر رجوع کنید.

«باب‌ الله» در برخی‌ از احادیث‌ اسلامی‌ به‌ عنوان‌ صفت‌ پیامبر اسلام و دوازده‌ امام‌ معصوم به‌ کار گرفته‌ شد. چنان‌ که‌ واژه‌های‌ دیگری‌ مانند: صراط، سبب، طریق و سبیل که‌ همه‌ تعبیرهای‌ دیگری‌ از باب‌ الله‌اند، برای‌ ائمه به‌ کار رفته‌ است[۳]. امام‌ باقر به‌ پیامبر لقب‌ «باب‌ الله» و «سبیل‌ الله» داده‌ است:

- انّ رسول‌ الله بابُ الله‌ الذین‌ لایؤ‌تی الا منه‌ و سبیله‌ الذی، من‌ سلکه‌ وصل‌ الی‌ الله[۴]

علی نیز، در چند روایت‌ به‌ باب‌ الله و باب‌ الجنه خوانده‌ شده‌ است. مانند:

- انّ علیّاً بابٌ فتحه‌ الله‌ فمن‌ دخله‌ کان‌ مؤ‌مناً[۵]
- انّ علیّاً بابٌ من‌ ابواب‌ الجنّه‌ فمن‌ دخل‌ بابَه‌ کان‌ مؤ‌مناً[۶]
- انا مدینه‌ العلم‌ و علی بابها فمن‌ اراد العلم‌ فلیأت‌ الباب

که فردوسی آن‌ را چنین‌ معنی‌ کرده‌ است:

که‌ من‌ باب‌ علمم‌ علیم‌ در است‌ |  | ‌درست‌ این‌ سخن‌ گفت‌ پیغمبر است‌

## [ویرایش] باب الائمه

در زمان‌ ائمه، افرادی‌ از صحابه‌ به‌ عنوان‌ «باب» آنان‌ معرفی‌ شده‌اند. گویا این‌ تعبیر در زمان‌ ائمه رواج‌ داشت، هرچند در سخنان‌ خود ائمه و در کتاب‌های‌ رجال‌ از آنان‌ با عنوان‌ «باب» تعبیر نشده‌ است. مانند: سلمان‌ (باب‌ علی)، سفینه‌ (باب‌ حسین)، ابوخالد کابلی‌ و یحیی‌ بن‌ امّ الطویل‌ (باب‌ سجاد) و افرادی‌ دیگر که‌ خود را به‌ دروغ‌ باب‌ ائمه معرفی‌ می‌کردند، مذمّت‌ شده‌اند و مورد تکذیب‌ و نفرین‌ قرار گرفته‌اند[۷] [۸].

در کتاب‌های‌ سیره‌ و تاریخ، نواب اربعه امام زمان در دوره‌ غیبت صغری نیز باب خوانده‌ شده‌اند. شیخ طبرسی از آنان‌ به‌ عنوان‌ «الابواب‌ المرضیون‌ و السّفراء الممدوحون» نام‌ می‌برد[۹].

ابن اثیر درباره‌ حسین بن روح نوبختی، یکی‌ از نواب اربعه، می‌گوید که‌ امامیه‌ او را باب می‌نامیدند[۱۰]

## [ویرایش] ادعاهای بابیت

### [ویرایش] در عصر حضور

در عصر حضور کسانی‌ خود را باب‌ ائمه معرفی‌ کردند که به اعتقاد شیعیان، این ادعاها دروغ بوده است. برخی‌ از مدعیان‌ بابیّت‌ در عصر حضور عبارتند از: علی‌ بن‌ حسکه‌، قاسم‌ یقطینی‌، محمدبن‌ فراست‌ و ابن‌ بابا[۱۱]

### [ویرایش] در عصر غیبت

در میان‌ شیعیان، گروهی‌ از همان‌ آغاز غیبت‌، ادّعای‌ بابیت‌ و سفارت‌ نمودند که‌ شیعیان آنها را نیز کذب‌ و افترا می‌دانند. برخی‌ از آن‌ها عبارتند از:

- ابومحمد شریعی؛ وی‌ که‌ از اصحاب‌ امام‌ حسن عسکری بود، نخستین‌ شخصی‌ است‌ که‌ بابیّت را به‌ مدّعی‌ گردید و این‌ مقام‌ را به‌ خود نسبت‌ داد[۱۲].
- محمدبن‌ نصیر نمیری؛ پایه گذار فرقه نصیریه که‌ پس‌ از ابومحمد شریعی‌ ادّعای‌ بابیّت‌ نمود و از غلات‌ است‌ و حجت بن حسن او را لعن‌ کرد، هنگام‌ مرگ‌ زبانش‌ سنگین‌ شد، به‌ گونه‌ای‌ که‌ وقتی‌ پیروانش‌ از او پرسیدند باب‌ بعد از تو کیست؟ او با لکنت‌ گفت: احمد. پیروانش‌ مقصود او را که‌ غرض‌ کدام‌ احمد است، نفهمیدند و به‌ سه‌ فرقه‌ تقسیم‌ شدند؛ فرقه‌ای‌ گفتند: مقصود او احمد فرزندش‌ است‌ و فرقه‌ دوم‌ گفتند: احمدبن‌ موسی‌ بن‌ الفرات‌ است‌ و فرقه سوم‌ به‌ احمد بن‌ ابی‌ الحسین‌ بن‌ بشر گرویدند و هر سه‌ آنان‌ ادّعای‌ بابیّت‌ نمودند[۱۳]
- محمد نوربخش، رئیس‌ و مؤ‌سس‌ فرقه‌ نوربخشیه‌ (۷۹۵ - ۸۹۶ هجری فمری)؛ در سال‌ ۸۲۶ (هجری قمری)‌ مدّعی‌ نیابت‌ و باب‌ امام‌ شد و سپس‌ مهدویت‌ خود را اعلام‌ نمود.

## [ویرایش] پانویس

1. ↑ دانشنامه جهان‌ اسلام، زیر نظر سید مصطفی‌ میرسلیم، ج‌ ۱، ص‌ ۱۰
2. ↑ به طور مثال علی محمد باب
3. ↑ دانشنامه جهان‌ اسلام، زیر نظر سید مصطفی‌ میرسلیم، ج‌ ۱، ص‌ ۱۰
4. ↑ بصائرالدرجات‌ فی فضائل‌ آل‌ محمد، محمدبن‌ حسن‌ صفار قمی، ص‌ ۱۹۹، چاپ‌ محسن‌ کوچه‌ باغی‌ تبریزی، قم‌ ۱۴۰۴
5. ↑ اصول‌ کافی، ۱/۴۳۷
6. ↑ اصول‌ کافی: ۲/۳۸۸ - ۳
7. ↑ مناقب‌ آل‌ ابی‌ طالب، ابن‌ شهرآشوب، ج۴‌
8. ↑ الفصول‌ المهمّه، ابن‌ صبّاغ، ص‌ ۲۲۹
9. ↑ الاحتجاج، ص‌ ۴۷
10. ↑ ابن اثیر، الکامل‌ فی‌ التاریخ: ۸/۲۹۰
11. ↑ علی‌اصغر رضوانی، غیبت صغری
12. ↑ بحارالانوار: ۵۱/۳۶۷
13. ↑ معجم‌ رجال‌ الحدیث، ابوالقاسم‌ خوئی: ۱۷/۳۳۶-۳۳۸

‎

## [ویرایش] منابع

- دانشنامه جهان اسلام، زیر نظر مصطفی میرسلیم: جلد ۱
- علی‌اصغر رضوانی. غیبت صغری. چاپ اول، قم: انتشارات مسجد مقدس صاحب الزمان (جمکران)، ۱۳۸۵، ۸-۰۱۶-۹۷۳-۹۶۴. ‏
- فصلنامه انتظار، شماره ۸و۹

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org../../../%D8%A8/%D8%A7/%D8%A8/%D8%A8%D8%A7%D8%A8_%28%D9%84%D9%82%D8%A8%29.html»

رده‌های صفحه: مقالات طرفدارانه | لحن نامناسب

##### Views

- مقاله
- بحث
- نسخهٔ فعلی

##### جستجو